رسول صدرعاملی در ابتدای نشست مطرح کرد: پنج سال پیش کانون پرورش فکری و آقای کریمی صارمی کتاب آقای فریدون حسن زاده را به من دادند و احساس کردم می توان کاری از آن دربیاورم و با اجازه از نویسنده قصه را به روز کرده و حدود چند سال درگیر آن بودیم.

وی ادامه داد: کامبوزیا پرتوی در ابتدا کار را آغاز کرد که متاسفانه او را از دست دادیم. بعد اصغر عبداللهی کار را شروع کرد و باز به نتیجه نرسید که درنهایت میلاد و محمدرضا و آرش فیلمنامه را نوشتند و این تیم بیش از یک سال زحمت کشید. بعد از آن حامد علامتی آمد و اعتماد کرد و همه جوره ما را حمایت کرد.

صدرعاملی افزود: از شنای پروانه آشنایی با مازیار هاشمی بود و به خاطر من پای کار آمد. اراده جمعی کانون، مازیار و فارابی باعث شد فیلم ساخته شود و برای من مهم بود که موقعیت کانون دوباره احیا شود و مرغک کانون باز روی پرده بیاید.

سیدمازیار هاشمی بیان کرد: آشنایی من با آقای صدرعاملی به زمانی برمی‌گردد که بچه خور را کار کردیم و همکاری ما به شنای پروانه برمی‌گردد. بعد از آن پروژه، کتاب زیبا صدایم کن را به من دادند و کار از آنجا شروع شد.

آرش صادق‌بیگی یکی از نویسندگان این اثر توضیح داد: نیاز بود نوجوان جدید و امروزی را ببینیم و آقای حسن زاده نویسنده کتاب هم به ما اجازه دادند که راحت با قصه پیش برویم و دخل و تصرف داشته باشیم.

میلاد صدرعاملی نیز مطرح کرد: تفاوت اصلی این بود که ما باید یک مادر را وارد قصه می‌کردیم. آدم‌های جداافتاده که هرکدام در طرفی از شهر پرت شده اند و باز در کنار هم جمع می‌شوند. کار بسیار سختی بود که اگر درنمی‌آمد قصه تاثیرگذاری خود را از دست می‌داد.

محمدرضا صدرعاملی گفت: درست است که خسرو به ظاهر از آسایشگاه بیرون می آید ولی خسرو است که آدم درست قصه است و جامعه با او به خوبی رفتار نمی‌کند.

رسول صدرعاملی درباره معرفی یک ترانه دیگر به سینما بیان کرد: از قبل نیت نداشتم که من ترانه دیگری به سینما اضافه کنم. خیلی خوشحالم که بعد از مدت ها به بازیگری رسیدم که بسیار دانا و باهوش است. ژولیت دختر کریستف رضاعی است و بعد از ۳۰۰ نفر از او هم تست گرفتم و زیبای قصه خود را پیدا کردم.

ژولیت رضاعی بازیگر این فیلم بیان کرد: تشکر می‌کنم که اجازه دادند چنین تجربه ای داشته باشم. وقتی وارد پروژه شدم خیلی شکرگذار شدم که توانستم وارد چنین پروژه‌ای بشوم.

کارگردان این فیلم مطرح کرد: یکی از سخت‌ترین پروژه های ممکن برای من و مازیار هاشمی بود. حدود هفتاد درصد فیلم خارجی بود. سر دختری با کفش‌های کتانی هم چنین تجربه ای داشتم که بسیار به من کمک کرد.

کریستف رضاعی آهنگساز فیلم توضیح داد: آن قدر داستان قوی است که غرق آن می‌شویم کار من را راحت‌تر کرد. از همان ابتدا می‌دانستم که باید به سمت موسیقی ظریف ازمنظر ساز بروم.

صدرعاملی درباره دلیل حضور موضوعاتی مانند گشت ارشاد و موتورسواری زنان در فیلم‌ بیان کرد: از قبل این این‌مسائل فکر شده بود. بحث ما این نبود که کار خاص و عجیبی انجام دهیم. اما شما نمی توانید سال گذشته از میدان تجریش تا ولیعصر بیایید و پدیده هایی مانند گشت ارشاد را نبینید.

رسول صدرعاملی بیان کرد: دقیقا فیلمنامه ای که داشتیم به تصویر کشیده شد و این نسخه پاک و بدون دستکاری است. امیدوارم برای اکران هم دچار ممیزی نشویم. تمام نیت من بود که تجسم و تصور مهربانی را روی پرده ببینید.

مهران غفوریان توضیح داد: من پدرم و یک دختر دارم. آقای صدرعاملی ممنونم از شما برای نشان دادن چنین رابطه پدر و دختری و ممنونم که به من اعتماد کردید.

کارگردان این اثر گفت: از زمان من ترانه پانزده سال دارم تلاش کردم از زاویه ای به خانواده نگاه کنم که نگاه تازه ای باشد. امین حیایی هم سفر است و عذرخواهی کرد که نتوانست اینجا باشد. هنوز بخش قابل توجهی از توانایی های او دیده نشده است.

رسول صدرعاملی بیان کرد: به نظر می آید این دو نسل دهه پنجاه و زد از هم دور افتاده‌اند ولی اینگونه نیست. اگر رابطه پدر و دختری به رفاقت و همدلی ایجاد شود، مانا خواهد بود. سینما بیش از هر چیزی به تهیه‌کننده خوب نیاز دارد و خوشحالم که در این پروژه سید مازیار هاشمی را در کنار خود داشتیم.

نوشته تجسم و تصور مهربانی را روی پرده ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نخستین ساخته میلاد صدر عاملی که فیلمنامه سونامی را خودش به همراه علی اصغری به نگارش درآورده اند در ردیف فیلم های ورزشی قرار می گیرد. یکی از ژانرهایی که متاسفانه در تعداد و کیفیتش به شدت دچار فقر هستیم. و از این رو در وهله اول از اینکه صدر عاملی در نخستین ساخته اش به سراغ این ژانر محروم در سینمای ایران رفته باید از او تقدیر کنیم. اما در مراحل بعدی این تقدیر نمی تواند ادامه یابد. چرا که مشکلات زیادی در فیلمنامه وجود دارد که مستقیما به ساختار منتقل می شود و در نهایت و انتهای کار با اثری مواجه می شویم که نه فیلمنامه خوبی دارد و نه ساختار خوبی. تصویری که نویسنده از دشتی به عنوان رییس فدراسیون ارائه می کند یک تصویر کاریکاتور گونه است. همچنین اعضای کمیته فنی فدراسیون نیز اینگونه اند. اگر چه منکر مسئال مبهم و پشت پرده پر حاشیه ورزش کشورمان در رشته های مختلف نیستیم و حتی میدانیم که تکواندو یکی از ورزشهایی است که در چند سال اخیر به دلیل همین مسائل، جایگاه معتبر خود را در دنیا از دست داد ه و مبدل یه یکی از کشورهای معمولی رد این حوزه اما نباید یادمان برود که در داستان مذکور قرار است با یک قصه ورزشی و چالشی در روابط بین دو ورزشکار مواجه باشیم و نه با یک اثر سیاسی گزنده که نگاه منتقدانه را متوجه پشت پرده ورزش در کشور ما می کند و اتفاقا معتقدم فیلمنامه اثر درست درد همین نقطه دچار آسیب شده است چرا که تکلیف نویسندگان با خودشان مشخص نیست. از آن جهت که به نظر می رسد فیلمنامه میان یک درام اجتماعی، یک درام ورزشی و یک درام سیاسی سرگردان است و نویسندگان تلاش کرده اند تا با توجه به سلیقه خود سهمی از هر یک از موارد مذکور را در قصه شان بگنجانند که همین مساله سرگردانی مورد اشاره را به وجود آورده است.سرگردانی ای که تا پایان ماجرا نیز ادامه می یابد و مخاطب بالاخره تکلیفش روشن ممی شود که باید تمرکز خود را متوجه درونیات آدمهای داستان و روابطشان کند. خط ورزشی قصه و روابط آدمها را در این زمینه پیگیری کند و یا ناظر بیانیه ای سیاسی و انتنقادی باشد که در قالب دیالوگهای مختلف و شخصیت پردازی های جهت دار در این زمینه به وجود می آید و بالاخره معلوم نمی شود که کدام یک اصل است و کدام یک فرع. از همه بدتر، در این میان ارتباط دادن ماجرای باخت مصلحتی مرتضی در مسابقات المپیک به دلیل عدم رودر رو شدن با حریف رژیم صهیونیستی با تصمیم او برای باخت مصلحتی (و شاید اینجا مردانه و معرفتی) در مسابقات انتخابی تیم ملی به بهداد است. اینکه نویسندگان فیلمنامه با کدام منطق به این نتیجه رسیده اند که این دو باخت را به یکدیگر ربط دهند و بدتر اندر بدتر همین بخش که چرا به مخاطب القا می شود عدم رودر رویی با حریفانی از رژیم صهیونیستی باید این تفکر را ایجاد کند که قهرمانان ما دنیا برایشان به پایان رسیده و چرا در این رابطه اینهمه هراس به مخاطب القا می شود؟

به همین زمینه بیفزایید روابط آدمهای قصه را. رابطه مرتضی پریسا و رابطه ترگل و بهداد از چه جنسی است؟ چرا اینگونه روابط می بایست ترویج شود و هیچگونه نقد حداقلی بر آن وارد نشود؟ رابطه پریسا با بهداد فقط کاری و پولی است؟ رابطه ترگل با اسپانسر ها در آن پارتی کذایی که ظاهرا توسط اسپانسر برپا شده و کمی بعدتر می بینیم که ظاهرا اسپانسر چند بچه پولدار بی دغدغه هستند که بابت “پراندن” دخترها به بهداد معترض و با درگیر می شوند در چه سطحی است؟. از این دست معایب در فیلمنامه کنونی سونامی کم نیست که شاهکار آن نیز موضوع پارکینسون استاد خسروی است که خیلی بی ربط به قصه وارد و خیلی بی ربط تر و با استعفای او از سرمربیگری تیم ملی و جایگزینی رضا که فردی شکننده ناراحت عصبی فاقد تجربه و فاقد قدرت مدیریت است بجای خودش نیز از قصه خارج می شود. این نکته را نیز باید اضافه کنم که تاکنون در جایی نخوانده و نشنیده ایم که در رقابتهای انتخابی تیم ملی برای رشته های مختلف میان دو ورزشکار، مربی و پزشک و سایر اعضای تیم ملی ، یکی از طرفین را هدایت کنند و طرف دیگر از این موهبت برخوردار نباشد. این مساله نشان می دهد که ظاهرا دوستان فیلمنامه نویس حتی از بدیهی ترین اصول در زمینه نحوه و چگونگی برگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی نیز بی اطلاع بوده اند.

ساختار نیز متاثر از متن بسیار ضعیف و کند است. از انتخاب نادرست بهرام رادان و علیرضا شجاع نوری و ژوله و استادی گرفته تا سایر بازیگران ریز و درشت فیلم که با وجود تلاش خوبشان به دلیل اینکه از ابتدا انتخاب نادرستی برای نقش های مورد اشاره با ویژگی های مغایر با ویژگی های این بازیگران هستند نمی توانند باور پذیر باشند و در این میان شاید انتخاب خوب و تا حدی بازی مناسب مهرداد صدیقیان به نقش بهداد و همچنین فرشته حسینی به نقش ترگل تک انتخابهای درست کارگردان به شمار می رود. فیلمبرداری، تدوین، موسیقی متن، طراحی صحنه و لباس و گریم هم با وجود اینکه هر یک از  دست اندرکاران این بخشها جزو خوب های رشته خود هستند نیز نمی توانند ساختار مغشوش و کارگردانی ضعیف فیلم را نجات دهد و از این رو متاسفانه نخستین فیلم میلاد صدر عاملی در ردیف یکی از بدترین های جشنوراه سی و هفتم فیلم فجر قرار می گیرد و این شائبه را به وجود می آورد که اگر مشخصات شناسنامه ای کارگردان جوان فیلم سونامی با مشخصات شناسنامه ای کارگردانی به نام رسول صدر عاملی تطبیق پیدا نمی کرد، آیا اکنون فیلم مذکور شانسی برای حضور در جشنواره را پیدا می کرد یا اینکه بالاخره دست اندرکاران جشنواره خواسته اند به حالی به پدر و تهیه کننده فیلم بدهند و الحق هم که حال خوبی داده اند.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «سونامی»/ فیلمنامه‌ای چند‌پاره و ساختاری مغشوش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صدرعاملی درباره انتخاب بهرام رادان و مهرداد صدیقیان در کنار هم، گفت: آقای رادان وقتی فیلم‌نامه را خواندند، نقش را بسیار دوست داشتند. گپ‌وگفت را پیش از شروع فیلم‌برداری آغاز کردیم. البته که انتخاب زیادی نداشتم، چون باید بازیگران نقش‌های اولم ورزشکار می‌بودند و هیکل‌های ورزشکاری داشته باشند. متاسفانه بسیاری از بازیگران سینما این شرایط را نداشتند.

رادان در ادامه در پاسخ به این سوال تاکید کرد: سوال‌کننده حتما سینما را نمی‌شناسند. همکاری من و مهرداد صدیقیان در چند کار اتفاقی بوده است. شاید این اتفاق که الان که در چند فیلم پشت‌سر هم افتاده تا چند سال دیگر تکرار نشود.

صدیقیان هم گفت: من و آقای رادان حدود ۹ سال است که با هم دوست هستیم و سال ۹۵ اولین بار با هم بازی کردیم. اگر قرار بود که همدیگر را پیشنهاد بدهیم، باید خیلی زودتر اتفاق می‌افتاد. این اتفاق برایم بسیار خوشایند است. چون بهرام رادان بسیار حرفه‌ایست، فیلم برایش مهم است و در گروه به همه کمک می‌کند.

صدرعاملی در ادامه این نشست با اشاره به اینکه دو شخصیت اصلی فیلم باید از دو رده سنی باشند، گفت: این موضوع هم در انتخاب من بسیار تاثیرگذار بوده است.

رادان در پاسخ به این سوال که بعد از این سال‌ها چه مولفه‌هایی در انتخاب فیلم‌ برای شما تغییر کرده است، گفت: هر بازیگری با افزایش تجربه‌اش و آگاهی‌اش نسبت به محیط کارش به تدریج به تمایلاتش نزدیک‌تر می‌شود. در تمام این سال‌ها سعی کردم به شعور مخاطبم احترام بگذارم، ولی همینطور که همه چیز دست یک بازیگر نیست. گاهی پیش آمده که این انتخاب به اشتباهاتی تبدیل شود. امسال سه فیلم در جشنواره فیلم فجر دارم که احساس می‌کنم سه انتخابم از سه فضای متفاوت بودند. از آن‌ها بسیار راضی هستم و تمام تلاشم را برای بازی در همه این نقش‌ها داشتم.

میلاد صدرعاملی درباره حضور یک قهرمان تکواندو در کنار عوامل فیلم «سونامی» گفت: اگر کار من بدون آقای رجلی که قهرمان جهان هستند انجام می شد نتیجه این نبود. ایشان سه ماه قبل از فیلمبرداری تمرینات خودشان را با آقای رادان و صدیقیان شروع کردند. ضمن اینکه به آقای غفاری و شجاع نوری هم خیلی کمک کردند. بچه ها را به لیگ تکواندو می‌بردند تا رفتار مربی ها را ببینند و از آنها الگو بگیرند و این خیلی به همه بچه ها کمک کرد.

کورش رجلی مربی تکواندو هم درباره فیلم «سونامی» و حضورش در کنار تیم این فیلم گفت: اتفاق خیلی بزرگی در ورزش ما و برای ما در سینما افتاد که توانستیم زندگی قهرمانی‌مان را به این شکل به تصویر بکشیم. سختی های زیادی داشتیم. آقای رادان، صدیقیان، غفاری و شجاع نوری واقعا به صورت حرفه ای به این موضوع نگاه کردند. بچه ها از همان ابتدا آمادگی جسمی مطلوبی داشتند. ما نمی توانیم ورزشی مثل بدنسازی و هوازی که بچه ها در زندگی شخصی خود داشتند، بیاییم مسیر را به سمت تکواندو عوض کنیم.  کار خیلی سختی بود اما در عرض سه ماه این بچه ها توانستند خیلی راحت تکنیک ها را یاد بگیرند و این چیزی نبود جز تلاش این بچه ها.

او گفت: بچه ها خیلی خوب با این موضوع کنار آمدند و خیلی خوشحالم که توانستند تصویری از زندگی قهرمانی نمایش دهند.

علیرضا شجاع نوری هم درباره حضورش در کنار تیم جوان «سونامی» گفت: روزی که آقای صدرعاملی به من دستور دادند و من قول دادم که باشم، گفتم بالاخره یک کاری برای یک دوست انجام می دهیم، مهم هم نیست که نتیجه چه می شود ولی از همان ابتدای کار متوجه شدم که میلاد یک فیلمساز است و می داند چه می خواهد و من خیلی خوشحالم که شاهد تولد یک فیلمساز متفاوت در سینمای ایران هستم که از این به بعد فکر می کنم فیلم های خوبی از ایشان شاهد باشیم.

پیمان شادمانفر درباره فیلمبرداری یک فیلم ورزشی گفت: کار ورزشی کردن سخت است چون نسبت به این مقوله شناخت نسبتا کمی داشتم. با میلاد مستندهای ورزشی زیادی دیدیم و در کنارش هم از تیم فیلمبرداری مسابقات واقعی کمک گرفتیم.

رادان در پاسخ به این سوال که چرا از بازی در نقش مکمل پرهیز می‌کند، گفت: فکر می‌کنم برای هر بازیگر مهم نقشی است که به او پیشنهاد می‌شود، نه اینکه اصلی یا مکمل باشد. من هم معمولا سعی می‌کنم از بین پیشنهاداتم انتخاب کنم. نقش مکمل هم قبلا داشتم و در فیلم «کنعان» بازی کرده بودم.

میلاد صدرعاملی هم در پاسخ به این سوال گفت: نقش آقای رادان مکمل نیستند. نقش اصلی هستند.

ژوله درباره نقشش در این فیلم گفت: من میلاد را از سال‌ها قبل می‌شناختم. شاهد ساخت فیلم‌های کوتاهش بودم. همیشه از او می‌پرسیدم چه زمانی قرار است فیلم بلند بسازی که بالاخره ساخت. جذابیت این کار برایم خود میلاد صدرعاملی و گروه بود. این فیلم یک شاه سکانسی داشت که برای من خیلی انگیزه برای حضور در این فیلم بود.

او تاکید کرد: در واقع این سکانس اینطور بود که خیلی وقت‌ها این حضور و عدم حضور در مقابل رقیب اسرائیلی همیشه مورد مناقشه قرار می‌گرفت. در این فیلم صحنه‌ای وجود داشت که از دو تا دیدگاهی که مخالف و موافق این اتفاق بودند دلایلشان را بیان می‌کردند. متاسفانه آن سکانس مجوز نگرفت که باشد. اگر بود معنا و عمق دیگری به فیلم می‌داد.

غفاری درباره حضورش در «سونامی» گفت: باعث افتخارم بود که در این فیلم در کنار این گروه بودم.

فرشته حسینی در پاسخ به این سوال که چقدر ورزش بسکتبال را به شکل شخصی دنبال می‌کند، گفت: فکر می‌کنم از ۱۵ سالگی بسکتبال بازی می‌کردم. همین اتفاقی که برای ترگل افتاد برای من هم افتاد و به من اجازه حضور ندادند. مساله ورزش و ورزش بانوان برایم بسیار مهم است.

نوشته نشست فیلم «سونامی» برگزار شد/ میلاد صدرعاملی: بازیگران نقش‌های اول فیلم باید ورزشکار می‌بودند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین بهمن اردلان صداگذاری سونامی را برعهده دارد.

بهرام رادان، مهرداد صدیقیان، علیرضا شجاع نوری، رعنا آزادی‌ور، فرشته حسینی، علی استادی، علیرضا ورزنده، امیر شریعت، با حضور امیرمهدی ژوله و محمدرضا غفاری بازیگران «سونامی» هستند

این فیلم سینمایی به چالش های رقابتی ورزشکاران می‌پردازد و فیلمنامه آن را میلاد صدرعاملی و علی اصغری به طور مشترک به نگارش درآورده اند.

«سونامی» محصول موسسه فرهنگی، هنری سبز میلاد فیلم است.

نوشته کریستف رضاعی موسیقی «سونامی» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته موافقت شورای ساخت با ۲ فیلم‌نامه/ میلاد صدرعاملی پروانه ساخت گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.