اثری عاری از تعلیق همراه با دیالوگ پردازی ‌های ضعیف و شعاری که دانسته‌ها را یک جا برای مخاطب فاش می‌کند. فیلمی که می‌خواهد با الهام گرفتن از سینمای فلسفی خود را به زور هنری و مهم جلوه دهد. بی‌شک جز قاب‌بندی‌های چشم‌نواز مسعود امینی تیرانی فیلم حرف دیگری برای گفتن ندارد؛ نه فیلم‌نامه گنگ و الکنش می‌تواند برای مخاطب کشش داشته باشد نه طراحی صحنه و لباس فیلم هیچ نکته مثبتی دارد! مخاطب نه با بازی‌های سرد و بی‌روح و اداهای تصنعی بازیگران فیلم همراه می‌شود و نه می‌تواند فضای خلق شده توسط فیلم‌ساز را اندکی درک کند!

گویا این تصور که حس و حال رازآلود بودن می‌تواند این قبیل آثار سطحی و بدون عمق‌ را به سینمای تارکوفسکی نزدیک کند و فیلم‌ساز را یک‌شبه مهم جلوه دهد باعث شده تا دست به تولید چنین آثاری بزنند!

«آه سرد» آن‌چنان بلاتکلیف است که حتی نمی‌توان آن را در ژانر فیلم‌های جاده‌ای هم جای داد چراکه یک سری مؤلفه‌های فیلم جاده‌ای هم در این اثر دیده نمی‌شود! اصولاً جاده خیلی شبیه به ماهیت سینما است ولی در این فیلم چنین مصداقی نیز یافت نمی‌شود!

سکانس‌هایی در فیلم وجود دارد که به شدت اضافی‌اند و انگار بیش از آنکه بر اساس منطق فیلم در تدوین گنجانده شده باشند فقط در خدمت ریتم فیلم هستند! گویا نه تدوین گر تلاشی کرده تا از این صحنه‌های زائد بکاهد و نه فیلم‌ساز به فکر اعصاب و روان مخاطبان بخت‌برگشته‌ای بوده که مجبور به تماشای این فیلم هستند!

اصولاً ایده اینکه ۲۰ سال پس از آنکه مردی همسر خود را به اتهامی ناموسی به قتل می‌رساند، پسرش که در زمان وقوع قتل حدود ۶ سال سن داشته، در روز آزادی پدر به زندان دورافتاده می‌رود تا او را همراهی کند، درحالی‌که نه‌تنها او را نمی‌تواند ببخشد، بلکه از او متنفر است و شاید نقشه قتل او را پس از آزادی در سر پرورانده است به خودی خود آن‌قدر بکر و دارای جاذبه است که در صورت پرداخت درست و به‌کارگیری عناصر سینما  می‌توانست بدل به اثری قابل‌تأمل شود.

با همه ضعف‌ها و مشکلات بعید نیست این اثر به واسطه آنکه اصولاً جشنواره‌ها بر اساس یک پز روشنفکری غیررسمی تلاش می‌کنند تا به این قبیل فیلم‌ها بها دهند بتواند از جشنواره فیلم فجر یا برخی جشنواره‌های نه چندان مطرح دنیا جوایزی را کسب کند.

نوشته «آه سرد»؛ ایده بکر هدر رفته! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست ناهید عزیزی گفت: در شرایطی اینجاییم که حالمان خوب نیست و حال من هم خوب نیست. فیلمی ساخته شده و موجودی متولد شده و ‌اراده‌مان در این است که با توجه به شرایط کار را به سر مقصد منظور برسانیم.

وی در مورد نگاه جامعه ایرانی در برابر حقوق زنان بیان کرد: فکر می‌کنم این نگاه در حال تغییر است و هرروز ما امیدوارتر از قبل می‌شویم که نگاه‌های بیشتری روی این موضوع باشد و در جامعه ایرانی زنان بتوانند به آن چیزی که می‌خواهند برسند.

وی ادامه داد: در مورد همه موضوعات نمی‌توان در یک فیلم صحبت کرد اما مهم‌ترین موضوع این فیلم قتل‌های ناموسی است و من تلاش کردم با یک زاویه دید جدید و رویکرد و قصه تازه به این موضوع بپردازم.

این کارگردان در خصوص ریتم کند داستان گفت: این سؤال از من نباید پرسیده شود اما یک بخشی از سلیقه من می‌آید و از داستان‌های که جای تفکر برای مخاطب می‌گذارند بیشتر علاقه دارم. ممکن است بعضی از علاقه‌مندان را درگیر کند و در مقابل ممکن است برخی انتقاد کنند.

وی افزود: موضوعی که سال‌هاست دستمایه خیلی از فیلم‌ها شده، دعوت ما به قضاوت نکردن است. من هم می‌خواستم بگویم که قضاوت کردن کار هر آدمی نیست. اما موضوع اصلی تردیدهای یک شخص برای انتقام گرفتن و نگرفتن است.

عزیزی بیان کرد: در ابتدا چیزی که برایم اولویت داشت پیدا کردن یک زاویه تازه بود. قتل‌های ناموسی یک شرایط عجیبی را دارد. وقتی در خانواده چنین اتفاقی می‌افتاد روی تک تک اعضا تأثیر می‌گذارد. وقتی این اتفاق می‌افتد من به جای اینکه به قاتل با مقتول فکر کنم به افراد دیگر خانواده فکر می‌کردم که همیشه آن‌ها را در این شرایط نادیده می‌گیرند. خیلی وقت‌ها بیماری‌های عجیبی به سراغ آن‌ها می‌آید. خیلی دوست داشتم روی این موضوع تأکید کنم که بعضی از اتفاقات سال‌های سال روی افراد تأثیر می‌گذارد. می‌خواستم بیشتر این را مطرح کنم که می‌توان به مسائل جور دیگری هم نگاه کرد.

وی در مورد دشواری ساخت فیلمش گفت: من با تشویق‌ها و حمایت احمد بهرامی که همسرم است، این فیلم را ساختم. ما با سرمایه خیلی اندک این کار را شروع کردیم و آقای محقق در حال پیش‌تولید فیلم «شهر خاموش» بودند که از این طریق با ایشان آشنا شدم و بعد از صحبت متوجه شدیم که در مورد سینمایی که دغدغه داریم اشتراکات زیادی با هم داریم و در نهایت دست یاری به ما دادند و فیلم را با توان بیشتری ساختیم. در تمام طول کار آقای محقق مدام می‌گفتند نگران نباش و حمایت می‌کردند. اما چیزی که کار را سخت کرد شرایط اقلیمی و منطقه‌ای بود که در آن کار می‌کردیم.

عزیزی گفت: من در حال تجربه هستم و فکر می‌کردم با ساخت چنین فیلمی تعلیق را ایجاد کرده‌ام. در نتیجه بررسی‌هایی که در مورد این سوژه داشتم و به خودم ثابت شد این بود که قتل‌های ناموسی ریشه در فرهنگ و جامعه دارد و نمی‌توانیم نقش و تأثیر یکی را نادیده بگیریم و خیلی قصدم این نبود که در مورد قانون صحبت کنم چون اصلاً صلاحیت آن را ندارم. رسالت بخشی از سینمای اجتماعی این است که به بعضی از مسائل تلنگر بزند.

وی ادامه داد: هدف برای من طرح یک مسئله اجتماعی بود و این زمانی تأثیرگذاری دارد که مخاطبان عادی و مردم در سینما فیلم را تماشا کمند. سعی کردم به سهم خودم تازگی‌هایی را در فیلم و سینما ایجاد کنم. اصلاً هدفم این نبوده که برای داوران جشنواره و باب میل آن‌ها فیلم بسازم.

رضا محقق؛ تهیه‌کننده گفت: ما که خیلی خوبیم و امیدواریم شما هم خیلی خوب باشید. من هیچ‌وقت ناامید نیستم و سعی کردم یک کار خوب و شرافتمندانه برای سینما بسازیم و رسالت فیلم را به سرانجام برسانیم و اگر مخاطب اندکی حوصله داشته باشد می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.

وی گفت: خشم در بخش‌هایی از فیلم برای هیچ‌کس قابل پذیر نیست. آن چیزی که برای من در فیلم نمود دارد این است که وقتی بچه‌ای تصمیم احساسی می‌گیرد که انتقام بگیرد و از کسی که نزدیک‌ترین شخص به او است با تاریکی‌های درونش درگیر می‌شود و به دست طبیعت می‌سپارد و درنهایت عذاب وجدان می‌گیرد. در این فیلم گذشت را به تصویر کشیده‌ایم.

این تهیه‌کننده توضیح داد: انرژی که از احمد عزیز و همسرشان گرفتم من را به سمت این کاربرد. این سینمایی که ما دنبال می‌کنیم باید عشق در آن باشد و بیزینس ندارد. برای کار در این نوع سینما باید عاشق باشیم و در آخر عمرم در این سینما کار می‌کنم و هر کاری که بتوانم در این زمینه برای جوانان مستعد می‌کنم. شرایط سخت کار را درک کرده بودم اما زلفم را به خدا گره زده‌ام.

ایمان صدیق؛ بازیگر این فیلم نیز گفت: تعریفی از زیرپوستی در هیچ نسخه‌ای از هیچ کتابی ندیده‌ام اما درباره چیزی که نزدیک به زیرپوستی باشد با آقای باقری خیلی کار کردیم. هر روز صبح با آقای باقری حدود چهل دقیقه با هم بودیم و با هم صحبت می‌کردیم که چه کار باید کنیم که بازی در فیلم خوب درآید. از آقای باقری یاد گرفتم و خانم عزیزی پلان به پلان من را چک می‌کردند.

نوشته ناهید عزیزی: نگاه جامعه ایرانی در برابر حقوق زنان در حال تغییر است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«آه سرد» اولین فیلم بلند داستانی در کارنامه ناهید عزیزی است‌ که فیلمنامه آن را نیز خودش نوشته است. همچنین این فیلم کاملا در بخش خصوصی ساخته شده است.

ایمان صدیق  و علی باقری بازیگران اصلی این فیلم هستند. محمد اشکانفر، سالار دریامج، امیر شمس، امیر آرام، کوروش اشراقی، حسام رضاییان، اهورا بهرامی و برسام بهرامی دیگر بازیگران این فیلم هستند که با فیلمنامه‌ و‌ حال و هوایی متفاوت ساخته شده است.

در خلاصه داستان «آه سرد» آمده است: بها و بهرام در جاده‌ای همراه و همسفر شده‌اند بی‌آنکه حرفی برای گفتن داشته باشند. بها در فکر انتقام است تا به رنج هایش پایان دهد…

همچنین به مناسبت حضور در فجر از نخستین عکس این فیلم رونمایی شد.

برخی از عوامل «آه سرد» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: ناهید عزیزی، مدیر فیلمبرداری: مسعود امینی‌تیرانی، مدیر صدابرداری: آرش برومند، طراح گریم: سید جلال موسوی، تدوینگر: پویان شعله ور،‌ طراحی و ترکیب صدا: حسن مهدوی، آهنگساز: فواد قهرمانی، اصلاح رنگ: سامان مجدوفایی، آرش کاظم زاده، جلوه های ویژه بصری: هادی اسلامی، برنامه‌ریز و دستیار کارگردان: صالح غربی‌جوان، طراح صحنه و لباس: ناهید عزیزی صدیق، هماهنگی تولید: امیرمهدی نوری، طراح پوستر: احسان برآبادی، دستیار تدوین: مصطفی وزیری، مدیر صحنه: علی کاشانی، دستیار یک فیلمبردار: سیدمهدی حسینی، دستیار دوم کارگردان: شبنم شعاریان، گروه تدارکات: محمد وطن‌چی، حمید صالحی‌زاده ، محسن زندی، منشی صحنه: مهران رضایی، دستیاران فیلمبردار: علی افضلی، وحید حاتمی‌کیا، رضا دعاوی و سیدفرشاد شورابی، عکاس: محمود بهرامی، مجری گریم: حسین محمدنژاد ، دستیار صدابردار: علیرضا متقی، دستیار لباس: زهرا امیری خدمات: محمدرضا مقراضی و سپهر مقراضی، تیتراژ: محمدرضا دوستی، پخش بین‌الملل: الهه نوبخت، سرمایه‌گذار و مجری طرح: احمد بهرامی، مشاور رسانه‌ای: نغمه دانش‌آشتیانی و تهیه‌کننده: رضا محقق.

نوشته اطلاعات و اولین عکس «آه سرد» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.