نوشته کتاب‌هایی که باید در کتابخانه هر کارگردانی پیدا شود! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*در فصل‌های ابتدایی کتاب «متاستاز اسرائیل» درباره ایده گرفتن جریان صهیونیسم از حضور بریتانیا در آفریقای جنوبی نوشته‌اید، اگر این ایده را «استعمار مهاجرتی» بنامیم آیا می‌توان بین روش ایجاد کشور اسرائیل و اقدامات اروپاییان با بومیان آمریکا و یا انگلیسی‌ها با بومیان استرالیا شباهت‌هایی پیدا کرد؟

چند نکته وجود دارد، اول اینکه آن زمان هنوز آفریقای جنوبی نشده بود و استعمار بریتانیا بود در رودزیا و این دو از نظر جغرافیایی هم با هم یکی نیستند. شباهت‌هایی هم دارند. شباهت همین است که می‌گویید، یک طرح استعماری است که یک عده از یک جای دیگر می‌آیند و یک جایی را می‌گیرند ولی یک تفاوت وجود دارد آن هم این است که بریتانیایی‌ها از بریتانیا می‌آیند یعنی لندنی، منچستری، لیورپولی و… هستند اما زمانی که ما راجع به استعمار اسرائیلی صحبت می‌کنیم از آدم‌هایی حرف می‌زنیم که از سرزمین‌های مختلفی آمده‌اند، یک عده از کی یف آمده‌اند، عده ای از مسکو آمده‌اند، از برلین، نیویورک، یمن و از همه دنیا آمده‌اند. چیزی که همیشه روی آن اصرار دارم و خیلی هم مهم است دیدن این تفاوت است؛ زمانی که صحبت از اسرائیل می‌کنید صحبت از یک حاکمیت سرزمینی که کشورگشایی کرده نمی‌کنید بلکه صحبت از یک گروه تروریستی می‌کنید که برای خودش حاکمیت یک سرزمینی را غصب کرده است. از این نظر اسرائیل شبیه به استعمار بریتانیا در رودزیا یا آفریقای جنوبی نیست بلکه شبیه به داعش است.

به لحاظ ریشه کنی و نسل‌کشی، می‌توان بین روش ایجاد کشور اسرائیل و اقدامات اروپاییان با بومیان آمریکا و استرالیا شباهت‌هایی پیدا کرد اما به هر حال اروپایی‌ها از یک محدوده جغرافیایی مشخصی رفته‌اند به عنوان مثال استعمارگران برزیل از کشور پرتغال رفته‌اند، ایالات متحده و  کانادا از انگلیس و فرانسه رفته‌اند اما اسرائیلی ها از همه جای دنیا آمده اند.

استعمار تنها یکی از انسان ستیزی‌های اسرائیل است

*در منابع تخصصی حوزه فلسطین صحبت راجع به شباهت‌ها و تفاوت‌های حکمرانی میان آفریقای جنوبی در دوره آپارتاید و اسرائیل کم نیست. این موارد که حول سیاست تبعیض و تفکیک نژادی در این دو کشور جریان دارد تا چه اندازه درست است؟

وقتی می‌گویید اسرائیل استعماری است یک حرفی را می‌زنید که از یک جنبه درست و از یک جنبه اشتباه است. اما تمام داستان این نیست و استعمار تنها یکی از انسان ستیزی‌های اسرائیل است و پلیدی‌های این حاکمیت، بیش از این ها است. نباید این را فراموش کنیم که با یک پرونده خاصی مواجه ایم که هیچ نمونه دیگری از آن نداریم.

انسان شناسی هست به اسم «دیوید گریبر» که همین اواخر ۲۰۲۰ از دنیا رفته و آنارشیست هم هست. گریبر می‌گوید ما در طول تاریخ همیشه گفته‌ایم که نظیرهای تمدنی مانند تمدن کاپیتالیستی چه چیزی هستند و بعد از آن برای یافتن بدیل و نظیر سراغ حاکمیت‌ها رفته‌ایم. در حالی که تعداد قابل توجهی تمدن‌های غیر حاکمیتی داریم که در آن‌ها حکومت وجود ندارد اما تمدن وجود دارد یا اگر هم حکومت وجود داشته باشد قابل مقایسه با حکومت متعارفی که از الگوی اروپایی درآمده و امروز دیگر ما همه آن را پذیرفته‌ایم، نیست. دیوید گریبر در آخرین کتاب خود به نام «سپیده دم» این تمدن‌ها را معرفی و در مورد آن‌ها صحبت می‌کند. اگر یک حدی از تمرکزگرایی، خشونت و انباشت قدرت وجود نداشته باشد تمدن از نظر ما تمدن محسوب نمی‌شود در حالی که تمدن هست اما شکل حاکمیت متعارف را ندارد. در آفریقا هم وضع همین بوده است. آدم‌ها آنجا متمدانه زندگی می‌کرده‌اند تا اروپایی‌ها به آن جا می‌روند و هر کدام یک قسمتی را می‌گیرند، تمدن موجود را نابود می‌کنتد و مردم را مستقیم و غیر مستقیم قتل عام می‌کنند.

اسرائیل آزمایشگاهی برای پروژه‌های کثیف کاپیتالیسم، استکبار جهانی، امپریالیسم است

* ما سابقه مبارزات مدنی دامنه داری با حکومت آپارتاید آفریقای جنوبی داریم که فشار زیادی را روی این رژیم آورد، سوال این است که موقعیت اسرائیل و ساختار روابط بین الملل این امکان را فراهم می‌کند که با جنبش‌های مدنی به ویژه جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیلBDS)) و همچنین تحریم‌های ورزشی، اسرائیل را به سمت تغییر رفتار یا حتی فروپاشی پیش برد؟ آیا این اقدامات مفید هستند؟

نظر من این نیست. نگاه من این است که احتمالاً اسرائیل یک مجموعه‌ی آزمایشگاهی برای پروژه‌های کثیف کاپیتالیسم، استکبار جهانی، امپریالیسم یا هر اسم دیگری که رویش می‌گذارید است. یک قدرت اقتصادی، نظامی و سیاسی متمرکزی که با پروژه‌های اقتصادی بزرگ زنده مانده و با ایجاد تبعیض به خصوص تبعیض اقتصادی و با غارت. این قدرت نیاز به پروژه‌های جدید و آزمایشگاهی دارد. خیلی از این پروژه‌ها را نمی‌توان جای دیگری آزمایش کرد و در کشورهای جهان غیر قانونی تلقی می‌شوند. این پروژه‌ها را در آن جا با ایجاد یک فضای امن آزمایشگاهی تست می‌کنند. برای همین هم اگر تهدیدی در کار باشد تسلیمش نمی‌شوند و تا پای جان از این مرغ تخم طلای خودشان محافظت می‌کنند. این موضوع مانند اتوبوسرانی شهر شیکاگو نیست که بگویند حالا سیاه پوست‌ها هم بیایند و جلو بنشینند یا دانشگاه نیست که بگویند «حالا سیاه پوست‌ها هم تحصیل کنند، مگر چه می‌شود؟ آخرش همه از سیاه و سفید برده‌ی خودمان هستند.» در دفاع از این مجموعه‌ی متمرکز آزمایشگاهی؛ مقاومت خیلی شدیدتر از مبارزات مدنی ایالات متحده خواهد بود.

تا زمانی که فرهنگ سالم جایگزین و جهانی نشود؛ مساله اسرائیل حل نشده باقی می‌ماند

* افول و فروپاشی اسرائیل موضوعی است که سال‌ها است راجع به آن بحث می‌شود چه در داخل ایران و چه حتی در داخل اسرائیل. با توجه به اینکه در فصل‌های انتهایی کتابتان به این موضوع اشاره کرده‌اید آیا عاقبت حکومت آپارتایدی آفریقای جنوبی در انتظار اسرائیل نیست؟

این خیلی عجیب است که ما فکر کنیم یک قدرت خودش خشک می‌شود، ترک می‌خورد و می‌ریزد. اصلاً چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. شکاف‌هایی در جامعه اسرائیل وجود دارد آن‌ها هم برای خنثی‌سازی یا برای ترمیم آن هزینه‌هایی را می‌پردازند. در نظر بگیرید داعشی که اصلاً این همه به نفع امریکا نبود که اسرائیل هست، خود به خود از بین نرفت. با یک نبرد بسیار سنگین همه جانبه از بین رفت، یا اگر دقیق‌تر بگوییم هنوز هست، حاکمیت سرزمینیش را از دست داد. مگر می‌شود اسرائیل خودش خشک شود و از بین برود؟ اصلاً چنین اتفاقی خود به خود نمی‌افتد.

در یک اقدام نظامی هم نهایتاً می‌توان حضور طرف را از یک جایی جمع کرد. فرض کنید حاکمیت سرزمینیش را گرفتند و  یک دادگاه بین المللی هم برگزار کردند، ناظرانی هم از سازمان ملل در دادگاه‌ها بودند و جنایتکاران محاکمه شدند و حکمی هم گرفتند؛ بعد چه می‌شود؟ بیست سال بعد طرف می‌آید و می‌گوید این هلوکاست دوم است، طلب غرامت هم می‌کند. زمانی می‌توان گفت که مساله اسرائیل حل شده که به صورت فرهنگی حل شود و دیگر نتواند از دیگران باج خواهی کند تا زمانی که نتوان فرهنگ سالم جایگزین را آورد که می‌گوید یک حاکمیت تبعیض‌گرا نمی‌تواند به بهانه‌ی یک کشتار مبتنی بر تبعیض از دیگران باج بگیرد، و این فرهنگ جایگزین را جهانی کرد؛ مساله اسرائیل حل نشده باقی می‌ماند. نهایتاً در این شرایط می‌توانیم با توان نظامی از خودمان و بشریت دفاع کنیم ولی تا زمانی که این مساله به لحاظ فرهنگی حل نشود همچنان ادامه خواهد داشت.

اگر کار فرهنگی به درستی و تمیز انجام شود؛ اثرگذار خواهد بود

*یعنی این کار شدنی است که با فشار فرهنگی مساله ای حل شود؟

خاطره بگویم؟ بچه بودم و باید کاری را از کارهای روزمره انجام می‌دادم که فیزیک این کار با جثه من نمی‌خواند، به یکی از بزرگ ترها گفتم که این کار سختی است که یعنی من نمی‌توانم راحت این کار را بکنم، گفت اگر بخواهی یک تکه نان را هم بکنی که بعد بخوری، سخت است اما برای زنده ماندن لازم است. می‌خواهم بگویم که جهان سخت است و برای آسایش طراحی نشده. در این جهان هر کسی باید در ابعاد فردی و اجتماعی زنده بماند و برای بقا تلاش کند. بقا سخت است اما نشدنی نیست.

* کار فرهنگی که به آن اشاره می‌کنید از چه جنسی است؟

سال ۲۰۱۱ سریالی به نام The Promise با بازی کلر فوی از شبکه ۴ بریتانیا پخش شد که چهار قسمت ۹۰ دقیقه‌ای بود، در کل ۶ ساعت. داستان این سریال قصه یک دختر انگلیسی است که با یک دختر اسرائیلی دوست است، هم‌دانشگاهی هستند، و به پیشنهاد دختر اسرائیلی که می‌خواهد برای سربازی به اسرائیل برود، با هم می‌روند تل‌آویو. سریال اول کار تصویرهایی از اسرائیل و اسرائیلی‌ها نشان می‌دهد که با تمدن و مهربان هستند اما کم‌کم تصویرها عوض می‌شود تا این که در صحنه آخر دختر انگلیسی مقابل بلدوزر اسرائیلی ایستاده و سعی می‌کند جلویش را بگیرد و نگذارد خانه‌ی یک فلسطینی را ویران کند. تا هفت، هشت سال پس از پخش این سریال افکار عمومی را نه فقط در بریتانیا بلکه در تمام اروپا بر علیه اسرائیل برانگیخته بود. تا سال‌ها این سریال اثرگذار بود تا جایی که وقتی حاکمیت‌ها می‌خواستند با اسرائیل تعامل کنند خیلی دست به عصا رفتار می‌کردند. کار رسانه‌ای تمیز اثرگذار خواهد بود. در اولین قدم ما باید شواهد فرهنگی موجود را به دیگران نشان دهیم. شواهد را پیش چشم جهان بگذاریم تا ببینند مساله جنگ ایران با اسرائیل نیست؛ جنگ حاکمیتی به نام اسرائیل با نوع بشر است. همان‌طور که در جنگ دوم جهانی لهستان سنگر اول بود و سریع هم تسلیم هیتلر شد و مقاومتی نکرد، ما هم در برابر این رایش چهارم یا حاکمیت متجاوز اسرائیل سنگر اول هستیم و اتفاقاً تسلیم هم نشده‌ایم. داریم از خودمان و از جهان دفاع می‌کنیم.

* با توجه به دو راه حل همیشگی «دو دولت» و «تک دولت» برای حل منازعه میان اسرائیل و فلسطین و شکست قطعی هر دو راه آیا می‌توان راهی را جز مقاومت و اقدامات نظامی برای حل این مشکل متصور بود؟

«دو دولت» یک عبارت دو کلمه ای است و طرحی که درباره آن داریم طرح قطعنامه ۱۸۱ است. در این قطعنامه نوشته‌اند دو دولت باشد اما یک بانک مرکزی داشته باشد. این راه حل یا مقدمه‌چینی برای یک آشوب؟ از آن طرف نگاه کنید. برای سرزمین دار شدن اسرائیل باید یک مبنای حقوقی آورده اما چرا باید برای دستیابی یک حاکمیت تروریستی به سرزمین دنبال یک مبنای حقوقی باشیم؟ بی دعوت آمدند و آدم‌ها را هم کشته‌اند. نهایتاً می‌توانیم بگوییم حالا از اینجا بیرونشان نکنید. اما چرا حاکمیت و سرزمین به‌شان بدهیم؟ این کار را اگر بکنیم راه حل ارائه نداده‌ایم، بلکه تنها یک درگیری را به تعویق انداخته‌ایم. خب چرا این کار را بکنیم؟

نوشته کورش علیانی: تا زمانی که فرهنگ سالم جایگزین و جهانی نشود؛ مساله اسرائیل حل نشده باقی می‌ماند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*بارها در مورد موضوع جایگاه زبان فارسی در سینما صحبت شده است که خود شما هم به این موضوع پرداخته‌اید، فکر می‌کنید تا چه اندازه سینمای امروز ما از زبان فارسی و فرهنگ آن به دور است و تا چه اندازه با آن قرابت دارد؟

اگر منظور شما این است که سینما چه خدمتی به زبان فارسی می‌کند، باید بگویم که سینما ترکیب هفت هنر است و یکی از این هنرها داستان و شعر و به عبارتی همان کارکرد ادبی زبان است که از آن استفاده می‌شود تا در خدمت پیشبرد داستان باشد. قرار نیست که سینما ویترین زبان فارسی یا هر زبان دیگری شود. هر فیلمی که در سینما ساخته می‌شود حاصل عکس‌العمل فیلمنامه‌نویس و کارگردان آن به دوره زمانی خودش است؛ بنابراین هر فیلمی ویترین زبان مورد استفاده مردم در آن دوره است و اینکه حالا ما ببینیم سینما چه کمکی می‌تواند به زبان فارسی کند در حد این است که سازنده فیلم یا فیلمنامه نویس تا چه اندازه راجع به زبان فارسی و هویت فرهنگی آن ارق دارد و تا چه اندازه دارای سواد فرهنگی است که بتواند آن را منتقل کند.

*بی‌تفاوتی به زبان فارسی در رسانه‌ها به‌خصوص در سینما و تلویزیون به‌اندازه‌ای بی‌رویه شده است که خیلی‌ها به آن واکنش نشان داده و انتقاد داشته‌اند، به نظر شما چه باید کرد که این فرهنگ بازسازی شود؟ آیا لازم است کتاب‌هایی دراین‌خصوص نگاشته شود یا خیر؟

رسانه‌های ما، از صداوسیما گرفته تا خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها دچار یکسری نقصان و پارادوکس هستند. تلویزیون برنامه‌ای می‌سازد و در آن نقد می‌کند که مسئولان کلماتی را اشتباه گفته‌اند و فارسی را پاس نداشته‌اند، به‌عنوان‌مثال به جای واژه «گروه» از کلمه «تیم» استفاده کرده‌اند، درصورتی‌که اخباری که از همین تلویزیون پخش می‌شود مملو از غلط‌های مختلف است و بسیاری از سریال‌ها و به‌ویژه صحبت‌های مجریان یا نقل‌قول‌های آنان جابه‌جا و اشتباه ادا می‌شود. از طرفی نوع بیان آن‌ها زیبنده یک رسانه ملی نیست. اینکه ما کتاب خاصی در این زمینه داشته باشیم و بخواهیم آن را مرجع کنیم، شدنی نیست! صحبت‌کردن صحیح دارای یک عوامل مختلفی در پس‌زمینه خود است؛ یکی از آن‌ها تربیت خانوادگی است که ما از چه کلماتی برای چه کسانی و در کجا استفاده می‌کنیم. مسئله دیگر در این زمینه کمبود رسانه دارهایی است که مطالعه می‌کنند و به روز و دارای واژگانی گسترده‌ای هستند.

مسئله دیگر این است که مشکل زیادی در زبان رسانه برای اطلاع‌رسانی‌ها وجود دارد، متأسفانه هنوز خبرنویس‌های ما نمی‌دانند که یکسری از کلمات را در خبر نمی‌توان استفاده کرد. از طرفی برخی اصطلاحات زبان خارجی وارد زبان فارسی شده‌اند که برمی‌گردد به ادا درآوردن تعدادی از مجریان یا مسئولان که با بکار بردن برخی کلمات خارجی یا حتی کلمات منسوخ شده فارسی که معنای آن‌ها تغییر کرده است، می‌خواهند به مطالعه زیادشان اصرار کنند و این بدترین شکل است و ضربه بسیار سنگینی به زبان فارسی می‌زند.

*به نظر شما نقش یک نویسنده در معرفی زبان و ادبیات مرسوم فارسی چیست؟ و نگاه ادبیات و زبان فارسی را چگونه می‌توان در قالب‌های سینمایی و تلویزیونی جای داد؟

نویسنده‌ها نقش زیادی دارند، بخش گسترده‌ای از شخصیت فرهنگی آدم‌ها از طریق مطالعه کتاب شکل می‌گیرد. با مطالعه، کلمات در ذهن ما نقش می‌بندند و فرهنگ غالب ما آدم‌ها بر شخصیت ما غلبه پیدا می‌کند، بنابراین نویسنده‌ای که بداند چگونه با استفاده از زبان منظور خود را بیان کند خیلی مؤثرتر از نویسنده‌ای است که نمی‌داند درباره چه چیزی می‌نویسد، اما اینکه چطور می‌توان نگاه زبان و ادبیات فارسی را در غالب‌های سینمایی جای داد، به همان نویسنده‌ها برمی‌گردد، نویسنده‌هایی که یا فیلمنامه‌نویس هستند و یا پژوهشگر که متن را در اختیار کارگردان قرار می‌دهند و البته باید آدم‌هایی باشند که سواد زبانی و بیانی و مطالعه به روز دارند و در مورد مطلب موردنظر پژوهش کرده‌اند، کسانی که سطح اطلاعاتشان به اینترنت و فضای مجازی محدود نمی‌شود و مطالعه و پژوهش عمیق روی موضوع دارند. فرق آن مانند تورق کردن و مطالعه کردن عمیق است. هر چقدر نویسنده باسوادتر باشد طبیعی است که اثر او کارآمدتر می‌شود.

مسئله‌ای که در این زمینه حتماً باید به آن توجه شود این است که «متن» یک موضوع ذهنی است؛ به این معنا که به تعداد تمام خوانندگان یک متن، تصویر در ذهن آن‌ها ایجاد می‌شود، در حالیکه تمام آدم‌ها یک فیلم سینمایی را یک جور می‌بینند. یعنی «متن» ذهنی است اما «فیلم‌ها» عینی هستند. در تبدیل این ذهنیت به عینیت ملاک اصلی توانمندی و هنرمندی کارگردان است که زبان مورد اشاره متن را به شکلی به بیننده منتقل کند که مصنوعی و شعارزده نشود.

*امروزه شاهد فیلم و سریال‌هایی هستیم که اقتباس از یک رمان هستند، آن هم از نویسنده‌هایی ناشناخته. به نظر شما رمان‌ها و کتاب‌های ما تا چه اندازه گنجایش این را دارند که در سینما از آن‌ها اقتباس شود؟

حقیقت این است که ما در داستان‌نویسی ایرانی بسیار عقب‌تر از جهان هستیم. دلایل زیادی در این زمینه وجود دارد و مهم‌ترین آن، این است که ما نویسنده‌ای که شغلش داستان‌نویسی برای اقتباس باشد، نداریم. همه رمان‌نویس‌های ایران دلی کار می‌کنند، درصورتی‌که در بسیاری از کشورهای جهان، نویسندگی رمان یک شغل پردرآمد محسوب می‌شود. ما در این زمینه با وجود پیشینه قوی اما پست‌رفت کرده‌ایم.

متأسفانه طی سال‌های اخیر داستان‌نویسی جدی گرفته نشده و داستان به آن معنا که تراوش‌کننده ذهن نویسنده باشد و موضوع آزاد داشته باشد، کم بوده و اغلب سفارشی بوده‌اند. از طرفی به حدی مخاطبان؛ داستان‌های بد ایرانی خوانده‌اند که از رمان‌های ایرانی زده شده‌اند و به ترجمه‌ها روی آورده‌اند. ازاین‌رو بسیاری از داستان‌نویس‌های ما امروزه کار ترجمه انجام می‌دهند. ما داستان‌نویس‌های خوبی داریم که به خاطر قوانین غلط ممیزی و نوع نگاه اشتباهی که روی داستان‌هایشان بوده، ترجیح دادند کار ترجمه انجام دهند تا در گیر و دار ممیزی‌های سلیقه‌ای نیفتند. در نتیجه رمان‌های خوبی هم نداریم که بتوان از آن‌ها اقتباس سینمایی کرد.

*اکنون که در ایام نمایشگاه کتاب قرار داریم کتابی هست که بخواهید به مخاطبان پیشنهاد دهید تا مطالعه کنند؟ و دلیل این پیشنهادتان چیست؟

اینکه بخواهم یک کتاب را برای خوانندگان نسخه پیچ کنم، اشتباه است چرا که تنوع سلیقه‌ای در خوانندگان وجود دارد و همین‌طور تنوع موضوعی و قالبی در داستان‌های امروز که به تعداد آن‌ها می‌توان کتاب معرفی کرد، اما به‌عنوان کسی که بیش از سی‌سال در ادبیات قلم زده‌ام یک پیشنهاد و سفارش دارم، آن هم این است که تا می‌توانید رمان بخوانید، رمان‌ها آینه تمام نمای جامعه؛ در برهه‌های زمانی خاص هستند. رمان‌ها ما را با شخصیت‌های متنوعی آشنا می‌کنند و ما با خواندن رمان می‌توانیم آدم‌های دیگر را درک کنیم و با درک کاراکترهای داستانی به درک کاراکترهای واقعی دوروبرمان می‌رسیم. ضمن اینکه وقتی با مسائل و مشکلات آن‌ها آشنا می‌شویم کمتر در مورد آدم‌ها حکم صادر می‌کنیم و بیشتر درکشان می‌کنیم. از طرفی تجاربی که سال‌ها زمان می‌برد تا به دست آوریم را می‌توانیم در رمان‌ها پیدا کنیم و اشتباه دیگران را تکرار نکنیم. گذشته از این‌ها، از داستان‌ها و روند رخ دادن آن‌ها هم حظ می‌بریم. به نظر من آدم‌های کتاب‌خوان آدم‌های به آرامش رسیده‌ای هستند.

* اثر جدیدی در حال نگارش یا در دست انتشار دارید؟

کتابی که امسال چاپ اولش را در نمایشگاه دارم، کتابی است با نام «قتل‌های مونوگرام» نوشته «سوفی هانا» که ترجمه کرده‌ام و از نشر افق بی‌پایان، منتشر شده است. این کتاب نوماجراهای پوآرو است که پیش از آن آگاتا کریستی نویسنده آن بود و در سال ۲۰۱۰ نویسنده‌ای با نام سوفی هانا، پنج قصه از این ماجراها را با همان کاراکتر پوآرو ولی این بار جدی‌تر و در پس زمینه‌های اجتماعی نوشته است. «قتل‌های مونوگرام» به افراط و تفریط در اخلاق و دین می‌پردازد.

کتاب دیگری که در راه چاپ دارم زندگی و آثار زنده‌یاد پرویز پورحسینی است که قرار است توسط نشر «پویا» منتشر شود. کتاب دیگرم، کتابی است که ۱۵ سال برای آن تحقیق و پژوهش کردم و به نوعی آموزش زبان انگلیسی است. این کتاب را به نام «واژگان واژگون» به نوعی با بیان طنز ابداعی خودم نوشته‌ام، این کتاب فرهنگ لغتی است که آموزش زبان فارسی و انگلیسی را توأمان با لحن طنز دارد و درعین‌حال که ریشه‌یابی کلمات را از آن یاد می‌گیری، م مفرح هم هست. «واژگان واژگون» تا تابستان تمام می‌شود و در اختیار دوستان قرار می‌گیرد.

به علاوه این آثار، دو کتاب هم در حال ترجمه دارم که یکی کتاب «شاه مرده است» و دیگری کتاب ترجمه نشده‌ای با نام «خداحافظ عزیزدلم» نوشته ریموند چندلر است.

نوشته عباس کریمی عباسی: سینما ویترینی برای زبان فارسی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «زیرنویس» قسمت سیزدهم؛ گفت‌وگو با نعمت‌الله سعیدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امید به تدبیر وزیر/ دعوتی از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی

نمایشگاه‌ کتاب تهران، بزرگ‌ترین همایش فرهنگی کشور است و به‌حق، آن را سال‌تحویل نشر کشور می‌نامند. اما در روزهای اخیر، انتشار خبر تکذیب ‌نشده‌ی انتخاب و معرفی عجولانه و غیرقانونی شورای برنامه‌ریزی نمایشگاه سی‌ویکم، فعالان و ناظران این حوزه را بیش از پیش نگران کرده است.

در حالی که هنوز شورای سیاستگذاری نمایشگاه تشکیل نشده و سیاست‌های کلی و جزئی نمایشگاه سی‌ویکم به رای و نظر و تصویب اعضای این شورا نرسیده، اعلام اسامی شورای برنامه‌ریزی نمایشگاه که طبعاً باید مجری سیاست‌های شورای بالادستی باشد، (با فرض صحت خبر) رسماً بی‌تدبیری و نشانه‌ای روشن از سردرگمی معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

اگر با سیاست و تصمیم واسپاری که نه، بلکه مشارکت صنوف در امور برنامه‌ریزی و اجرایی نمایشگاه کتاب تهران موافقت کلی داشته باشیم (و فعلاً از طرح چون و چراها و اما و اگرها صرف نظر کنیم)، آنچه در روزهای اخیر صورت گرفته و در رسانه‌ها اعلام شده، آشکارا سیاست حذف صنف است و حاصلی جز دامن زدن به اختلافات درون صنف ندارد. از میان دست‌کم هفت-هشت صنف فعال و موثر نشر کشور که در دوره‌ی پیش به عنوان شورای تشکلها در برنامه‌ریزی و هدایت نمایشگاه کتاب با ارشاد همکاری می‌کردند، تنها دو تشکل غیرفراگیر را انتخاب کرده‌اند و بدتر از آن، معلوم نیست برای چه هدفی و با چه تدبیری دو ناشر را که نمایندگی هیچ صنفی را ندارند، باز به انتخاب همان دو تشکل به اعضای شورای برنامه‌ریزی اضافه کرده‌اند. طنز ماجرا این است که حضور این دو ناشر را به وزارت ارشاد نسبت داده‌اند! مابقی تشکل‌ها و فعالان صنف هم که لابد-با عرض معذرت- بی‌ربط هستند و نسبتی با نشر ندارند!

سربسته و فعلاً به عنوان یک هشدار دلسوزانه باید گفت در غیبت “تدبیر” معاونت فرهنگی، چشم “امید” ناشران به ورود مدبرانه‌ی معاون فرهنگی سابق و وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی است که در جایگاه و صندلی جدید، این گره را قبل از این که نیازی به دندان‌ باشد، با سرانگشتان تدبیر خودشان بگشایند.

والعاقبه للمتّقین

نوشته امید به تدبیر وزیر/ دعوتی از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مراسم رونمایی از مستند «اصل قصه» تهیه شده در مرکز سفیرفیلم به همراه نشست تخصصی روز سه شنبه ۲۲ اردیبهشت‌ماه رأس ساعت ۱۱ صبح در غرفه مجمع ناشران انقلاب اسلامی برگزار می‌شود.

این مراسم به همراه نشست تخصصی «نمایشگاه کتاب، فروشگاه یا نمایشگاه؟!» با رویکرد بررسی وضعیت فروش کتاب در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران و با حضور محمد حمزه‌زاده، رئیس انتشارات سوره مهر و مجید فضائلی کارگردان این مستند در همان محل برگزار می شود.

غرفه مجمع ناشران انقلاب اسلامی در سالن ناشران عمومی راهروی ۸ واقع شده است. «اصل قصه» به کارگردانی مجید فضائلی مستندی ۲۵ دقیقه ای است که در مصاحبه با برخی فعالان و کارشناسان حوزه نشر، همچون محمد حمزه‌زاده، دکتر ناصر فکوهی، مجدالدین معلمی و حسام الدین مطهری به بررسی مزایا و معایب نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران برای حیات نشر کشور می‌پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که «نمایشگاه کتاب؛ یا فروشگاه کتاب؟»

نوشته مستند «اصل قصه» رونمایی می‌شود/ حمزه‌زاده در نمایشگاه کتاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مومنی‌ شریف پس از بازدید از عروسک‌ها و سایر محصولات مجموعه پویانمایی شکرستان، در سالن محصولات جانبی شخصیت های بومی، حرکت تجاری‌‌سازی محصولات کودک و نوجوان همراه با نمادهای فرهنگی اسلامی ایرانی را حرکتی حساب شده دانست و نسبت به آینده این اقدام ابراز امیدواری کرد.

همچنین علی موسوی گرمارودی نیز با حضور در غرفه حوزه هنری کودک ونوجوان در سالن محصولات جانبی شخصیت‌های بومی در بیست و هفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، گفت: حتی اگر بعضی از بازدیدکنندگان برای گذران وقت قدم به نمایشگاه گذاشته و از سر تفریح کتابی خریداری کنند، قریب به یقین روزی آن کتاب خوانده می‌شود و همین موضوع در افزایش سرانه مطالعه در کشور موثر است.

شاعر مجموعه «در ‏سایه‌سار نخل ولایت» کیفیت حضور مردم در بیست و هفتمین نمایشگاه کتاب تهران را خوب ارزیابی و نسبت به آینده کتابخوانی در کشور اظهار امیدواری کرد و افزود: پس از بازدید از نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت و چند کشور دیگر در سراسر دنیا به این نتیجه رسیدم حتی یک‌دهم استقبال مردم کشورمان از این پدیده فرهنگی را نمی‌توان در کشورهای دیگر شاهد بود.

نوشته بازدید رئیس حوزه هنری از سالن محصولات جانبی شخصیت‌های بومی در نمایشگاه کتاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته حضور مقام معظم رهبری در غرفه سوره مهر/ یادداشت محمد حمزه‌زاده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «آن مرحوم» از امروز چهارشنبه ۱۰ اردیبهشت ماه در نمایشگاه کتاب در دسترس علاقمندان قرار خواهد گرفت. محتوای این مجموعه داستان های کوتاه (مینی مال) به همراه تصویرسازی برای هر داستانک است. «آن مرحوم» دومین کتاب آترا عظیمی بوده که بعد از هفت سال منتشر شده است. اولین کتاب منتشر شده از او با نام «من و تووُ» شامل ترانه های هفت ماهه که شعرهای کوتاه به همراه تصویرسازی بوده در سال ۸۷ با استقبال خوبی مواجه شد. تصویرساز این شعرها طراح و گرافیست خوشنام ایلیا تهمتنی بوده است.

در مجموعه دوم «آن مرحوم» نویسنده خود در کنار هر داستان کوتاه اقدام به ایجاد تصویرسازی با بار معنایی مترادف کرده است. «آن مرحوم» برای نخستین بار در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران از امروز توسط انتشارات نگیما در معرض دید علاقمندان قرار داده خواهد شد.

نوشته «آن مرحوم» به بازار آمد/ کتاب و تصویر با هم ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.