در این میان، داود اشرف و رها جهانشاهی دو شخصیتی هستند که نسبت به «وحشی ۱» بیش از دیگر کاراکترهای جهان داستان دچار دگرگونی شده‌اند؛ دگرگونی‌ای که از دل حادثه، فشار روانی و انتخاب‌های ناگزیر زاده می‌شود.

دگرگونی رفتار شخصیت‌ها در «وحشی ۲»

داود اشرف با بازی جواد عزتی، در فصل نخست «وحشی» کارگری ساده بود؛ کارگری که حتی در برابر همکاران خود می‌ایستاد تا مبادا در برابر صاحب‌کار حرکتی اعتراضی شکل بگیرد. اشرف نماینده انسانی بود که ترجیح می‌داد برای حفظ امنیت حداقلی زندگی‌اش، سکوت کند و از درگیری بپرهیزد. با این حال، یک حادثه پیش‌بینی‌ نشده، زندگی او را وارد مسیری تازه کرد؛ مسیری که با مهر قتل بر پیشانی‌اش آغاز شد و به از دست رفتن شغل و دارایی پدر انجامید.

در قسمت ۶، اشرف با دیدن وضعیت اسفناک پدر روی تخت خانه سالمندان، تصمیم می‌گیرد برای پس‌گیری خانه و ملک از دست‌ رفته اقدام کند؛ تصمیمی که این‌ بار نه از سر درماندگی، بلکه با تهدید اسلحه همراه است. جمله آب از سر من گذشته که اشرف خطاب به خانواده مقتول می‌گوید، عصاره تمام مسیری است که او طی کرده است؛ مسیری که چهره‌ای عصبی، خشمگین و در عین حال زخم‌خورده از او ساخته است. با این حال، این نقطه پایان سقوط اشرف نیست، بلکه آغازی تازه برای ورود او به مرحله‌ای تاریک‌تر از زندگی است. اشرف که در ابتدا کارگری ساده بود، در این فصل به پخش‌کننده مواد مخدر تبدیل می‌شود. این تغییر ناگهانی نیست، بلکه حاصل زنجیره‌ای از تصمیم‌ها و حوادثی است که راه بازگشتی برای او باقی نمی‌گذارد. سریال با دقت نشان می‌دهد چگونه فشار محیط، فقدان خانواده و احساس بی‌عدالتی، فردی معمولی را به سوی انتخاب‌هایی سوق می‌دهد که در شرایط عادی هرگز به آن‌ها تن نمی‌داد.

پیچیدگی روایت از جایی بیشتر می‌شود که اشرف به‌ دنبال رها جهانشاهی می‌رود، اما این‌ بار خبری از تابلوی وکالت او مقابل ساختمان اداری نیست. اشرف به همراه دوستانش، که به درخواست خسرو به هواخوری رفته‌اند، با پرس‌وجو از همکاران سابق رها در می‌یابد که جهانشاهی به جاسازی مقادیری مواد مخدر و همچنین سرقت متهم شده و در پی این اتهام‌ها، پروانه وکالتش باطل شده است. ورود اشرف به خانه رها و مواجهه با چهره سرد، پریشان و درهم‌شکسته او، در کنار نشانه‌های آشکار مصرف مواد مخدر، تصویری کامل از فروپاشی یک شخصیت حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

وکیل منضبط در دام اعتیاد

رها جهانشاهی دومین کاراکتری است که دگردیسی‌اش حتی بیش از داود اشرف توجه مخاطبان را جلب کرده است. در ابتدای «وحشی ۱»، رها وکیلی منضبط، دقیق و قانون‌مدار معرفی می‌شد؛ هرچند گاه دست‌پاچه و تا حدی سربه‌هوا به نظر می‌رسید. در «وحشی ۲» اما با شخصیتی روبه‌رو هستیم که انسجام روانی خود را از دست داده و زیر فشار شوک‌های عاطفی پیاپی فروپاشیده است.

نخستین ضربه روحی زمانی به رها وارد شد که در یک سانحه عمدی، همسرش را از دست داد؛ حادثه‌ای که بنیان زندگی شخصی او را متزلزل کرد. دومین شوک، خیانت معشوق جدیدش با یکی از نزدیکانش بود؛ ضربه‌ای که اعتماد و امنیت روانی او را به‌طور کامل از بین برد. مجموعه این حوادث، رها را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان ایستادن بر جایگاه حرفه‌ای و اخلاقی گذشته را نداشت.

بازگشت رها به قصه با دخالت داود اشرف، نه‌تنها مسیر روایت را غنی‌تر می‌کند، بلکه خرده‌داستانی معنادار در دل داستان اصلی می‌سازد. انتقال اثاثیه منزل رها به خانه قدیمی اشرف، فراتر از یک اتفاق ساده روایی است و پرسش‌های متعددی را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند: آیا خسرو در پس‌گیری خانه داود نقشی کلیدی ایفا خواهد کرد؟ آینده رها پس از از دست رفتن شغل، اعتبار اجتماعی و بلوکه شدن اموالش چه خواهد شد؟ سریال عمداً پاسخ این پرسش‌ها را به تعویق می‌اندازد تا تعلیق روایت حفظ شود.

نقش حادثه در دگرش شخصیت

با اندکی تامل می‌توان دریافت که «وحشی ۲» به‌درستی هدایت می‌شود تا مخاطب را از حالت تماشاگر منفعل خارج کند. روایت به‌گونه‌ای طراحی شده که بیننده برای یافتن پاسخ پرسش‌ها، ناچار است قسمت‌های بعدی را دنبال کند. در وهله نخست، این ویژگی نشانه سلامت یک سریال موفق است؛ سریالی که به مخاطب اعتماد می‌کند و از توضیح‌های اضافی پرهیز دارد.

در این فصل، «وحشی» نشان می‌دهد که حوادث چگونه می‌توانند مسیر زندگی انسان‌ها را دگرگون کنند و بر انتخاب‌ها، رفتارها و حتی نظام ارزشی آن‌ها اثر بگذارند. دگرگونی شخصیت‌ها نه تصادفی است و نه اغراق‌آمیز، بلکه بر پایه منطق روایی و روان‌شناختی شکل می‌گیرد. در همین راستا، می‌توان «وحشی» را در کنار سریال «بریکینگ بد» (Breaking Bad)  قرار داد؛ اثری که در آن والتر وایت با بازی برایان کرانستون، از معلمی ساده‌زیست در رشته شیمی به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان مواد مخدر تبدیل می‌شود.

به عقیده رابرت مک‌کی، مولف کتاب داستان و اصول فیلمنامه، حادثه و تغییر زمانی معنا پیدا می‌کند که حامل ارزش باشد. در سریال‌هایی چون «بریکینگ بد» و «وحشی»، تمام تغییرهای شکل‌گرفته، چه در روایت و چه در شخصیت‌ها، واجد چنین ارزشی هستند. ارزش‌هایی مانند مرگ و زندگی، خیانت، خیر و شر که به‌طور مستقیم بر سرنوشت داود اشرف و رها جهانشاهی اثر می‌گذارند.

شخصیت‌های «وحشی» همواره مخاطب را غافلگیر می‌کنند و این حاصل درام‌سازی حساب‌شده هومن سیدی است؛ درام‌سازی‌ای که بر خلق شخصیت‌های فعال در برابر کاراکترهای منفعل تاکید دارد. شخصیت‌هایی که نه‌تنها داستان را پیش می‌برند، بلکه مخاطب را نیز وادار می‌کنند تا با آن‌ها همراه شود و نسبت به سرنوشت‌شان احساس کنجکاوی و درگیری عاطفی داشته باشد.

نوشته سریال «وحشی ۲»؛ روایت دگرگونی هویت و ساختار شخصیتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فصل اول سریال «وحشی» از ۲۵ فروردین تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ در قالب ۸ قسمت از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و با استقبال گسترده منتقدان و طیف‌های‌ گوناگون مخاطبان همراه شد‌.

جواد عزتی، نگار جواهریان، رامین راستاد، محمد صابری، نگار مقدم، احسان امانی، اشکان حسن‌پور، نجوا زمانی، امین شعرباف، مهدی صباغی و هومن سیدی از جمله بازیگران «وحشی» هستند.

عوامل این اثر عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی نجفی، طراح صحنه و مدیر هنری: محسن نصرالهی، مدیر صدابرداری: مهران ملکوتی، طراح لباس: مارال جیرانی، طراح گریم: عظیم فراین، موسیقی: Nik Reich / Jaro Messerschmidt، مدیر تولید: عماد طاهری، طراحی و ترکیب صدا: زهره علی اکبری، تدوین: هومن سیدی، پیوند اقتصادی، مدیر گروه کارگردانی: حسین خضویی، فیلمبردار: داود ملک، برنامه ریز: رسول حسینی، منشی صحنه: پونه خامین، طراح و سرپرست جلوه های بصری: بیتا اخلاقی، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، سرپرست جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح بدلکاری: امیربدری، عکس: محمد بدرلو، مدیر تدارکات: سجاد نوری.

نوشته فصل دوم «وحشی» از دوشنبه ۲۴ آذر در «فیلم‌نت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش PrimeTime جشنواره TIFF به نمایش آثار سریالی برگزیده از سراسر جهان اختصاص دارد و در سال ۲۰۲۵ تنها ۶ سریال منتخب را برای نمایش انتخاب کرده است. امسال، برای نخستین‌بار، ایران با سریال «وحشی» در این فهرست معتبر حضور دارد.

جشنواره فیلم تورنتو در بیانیه رسمی خود اعلام کرده است: «بخش پرایم‌تایم امسال میزبان جسورانه‌ترین سریال‌های جدید تلویزیونی از سراسر جهان است.»

سریال «وحشی» در کنار آثاری از کشورهای ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، مجارستان، نروژ، رواندا، آفریقای جنوبی، هند و کانادا به نمایش درمی‌آید و به عنوان تنها نماینده خاورمیانه در این بخش، جایگاهی ویژه یافته است.

این اثر با عنوان بین‌المللی The Savage در TIFF 2025 حضور دارد و International Premiere (نخستین نمایش بین‌المللی) این سریال است. نمایش این سریال همراه با نشست پرسش و پاسخ با عوامل سازنده خواهد بود.

پنجاهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، از تاریخ ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ (مصادف با ۱۳ تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴) در کانادا برگزار می‌شود.

سریال «وحشی» داستان داود اشرف، کارگر یک معدن را روایت می‌کند که به اتهام قتل دستگیر شده و مسیر زندگی‌اش دستخوش تحولی جدی می‌شود.

جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، علیرضا ثانی‌فر، مهدی صباغی و محمد صابری از جمله بازیگران این سریال هستند.

نوشته حضور سریال «وحشی» در پنجاهمین جشنواره فیلم تورنتو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازی درخشان نگار جواهریان در نقش وکیلی که شکلی تازه از قدرت و تسلط را به تصویر می‌کشد، تا شوخ‌طبعی و نگاه منحصربه‌فرد سروش صحت به دنیای کمدی؛ از حاشیه‌ها و انتظارها پیرامون نرگس آبیار و اقتباس جنجالی‌اش گرفته تا اجرای جدید مجید واشقانی در دنیای رئالیتی‌شوها و در نهایت حضور سجاد افشاریان در تئاتر و عرصه‌های نوظهور فعالیت هنری.

رهایی نگار؛ هم سکوت و هم صلابت در «وحشی»

در ششمین قسمت از سریال «وحشی»، چیزی که بیشتر از هر چیز دیگری در فضای مجازی دست‌به‌دست شد، صدای قاطع نگار جواهریان بود؛ صدایی که سال‌هاست با لحن آرام و بازی‌های درون‌گرایانه‌اش خو گرفته بودیم. اما این بار، با نقش «رها جهانشاهی» ـ وکیلی که همه پرونده‌هایش را باخته و حالا به‌دنبال اولین پیروزی در دفاع از «داوود اشرف» (با بازی جواد عزتی) است ـ جواهریان پا به نقشی گذاشته که انگار برای اولین‌بار اجازه فریاد زدن پیدا کرده است.

در اولین نگاه، رها جهانشاهی شخصیتی متزلزل به‌نظر می‌رسد، اما در صحنه‌های دادگاه، ناگهان جواهریان را می‌بینیم که با اعتماد به‌نفس تمام، منطق و عدالت را در کلماتش تزریق می‌کند. همین تضاد، مخاطب را غافلگیر می‌کند. به‌ویژه در سکانسی که جواد عزتی به او ابراز علاقه می‌کند و پاسخ سرد اما عمیق رها، از آن لحظات به‌یادماندنی سریال می‌شود.

ده سال پس از «اعترافات ذهن خطرناک من»، این دومین همکاری جواهریان با هومن سیدی است. اما به‌وضوح، تفاوتی فاحش میان دو تجربه وجود دارد: این بار جواهریان، زن آرام فیلم‌های قبلی نیست؛ زنی‌ست که از صحنه دفاع پا به میدانی بزرگ‌تر گذاشته. از قاب تصویر به دنیای صدای خود رسیده است.

این روزها او نه‌تنها در سریال «وحشی» حضور پررنگی دارد، بلکه در «رادیو گوشه» با کتاب‌های صوتی‌اش هم شنیده می‌شود و قرار است یکی از نقش‌آفرینان سریال جدید «استخر» به کارگردانی سروش صحت هم باشد. بازیگری که آرام پیش می‌رود، اما هر بار با حرکتی حساب‌شده، خود را بازتعریف می‌کند.

سروش صحت؛ صبحانه با خیال، شام با حقیقت

سروش صحت را اگر فقط کارگردانی بدانیم که فیلم می‌سازد، حق مطلب را ادا نکرده‌ایم. او قصه‌گوست؛ چه وقتی پشت دوربین باشد، چه وقتی با صدای آرام و لبخند همیشه‌اش مقابل دوربین بنشیند. این هفته، نام صحت به واسطه اکران آنلاین فیلم «صبحانه با زرافه‌ها» دوباره بر سر زبان‌ها افتاد؛ فیلمی که از جشنواره تا پلتفرم، همانطور که انتظار می‌رفت، مخاطب خاص خود را دارد.

«صبحانه با زرافه‌ها» با ترکیب غیرمتعارف بازیگرانش، از هوتن شکیبا و هادی حجازی‌فر گرفته تا بهرام رادان و بیژن بنفشه‌خواه، مخاطب را دعوت می‌کند به دنیای عجیبی که فقط در ذهن سروش صحت می‌گذرد. این فیلم نه برای خنداندن صرف است، نه برای انتقال مستقیم پیام؛ انگار فیلم‌نامه از روی یادداشت‌های روزانه یک معلم فلسفه نوشته شده که نیمه‌شب‌ها خواب حیوانات سخنگو را دیده و صبح‌ها در دفترچه‌ای یادداشت کرده. فیلمی که به گفته فریدون جیرانی، «سینما را زنده نگه می‌دارد.»

صحت که همیشه از کلیشه‌های رایج سینمای کمدی فاصله می‌گیرد، در این فیلم هم وفادار به سبک خاص خودش مانده. هدف، خنداندن و در عین حال، دادن مفاهیمی‌ست که از دل زندگی روزمره می‌آیند. مثل معلمی که لابه‌لای شوخی، تلنگری هم به ذهن دانش‌آموز می‌زند.

در کنار اکران فیلم، حضور صحت در برنامه «اکنون» و ساخت سریال تازه‌اش؛ «استخر» باز هم نشان داد که او فقط در سینما حضور ندارد؛ بلکه در ذهن مخاطب هم خانه کرده. این روزها، تصاویرش در فستیوال «کوچه» در بوشهر کنار احسان عبدی‌پور و محسن شریفیان، و به‌ویژه هم‌دردی‌اش با مردم بندرعباس، صحت را از مردی پشت دوربین به چهره‌ای عمومی تبدیل کرده است. چهره‌ای که صبحانه‌اش را با خیال سرو می‌کند، اما شام را با واقعیت‌های تلخ و شیرین جامعه می‌خورد.

نرگس آبیار؛ زنِ داستان‌ها و حاشیه‌ها

نرگس آبیار را بیش از آن‌که به‌خاطر حاشیه‌ها به یاد بیاورند، به‌واسطه روایت‌های زنانه و دغدغه‌مندش در سینما می‌شناسند. اما این هفته، بار دیگر نام او نه صرفاً به‌خاطر فیلم‌سازی‌اش، که به‌دلیل حاشیه‌ای در دل نمایشگاه کتاب خبرساز شد.

ماجرا از آن‌جا شروع شد که آبیار همراه با بهنوش طباطبایی در غرفه انتشارات خوارزمی حاضر شد تا درباره تجربه اقتباس از رمان «سووشون» برای مخاطبان صحبت کنند؛ رمانی که آبیار آن را دستمایه ساخت سریالی با همین نام کرده است. انتشار پوستری برای این برنامه با عنوان «جشن امضا» و بعدتر انتشار ویدیوی این برنامه که به امضای کارت پستال‌های سریال اختصاص داشت، خیلی زود در فضای مجازی پیچید و واکنش‌ها به آن هم داغ‌تر از تصور بود. عده‌ای به تندی نوشتند که مگر کسی که از اثری اقتباس کرده، مجاز است به‌جای نویسنده اصلی آن را امضا کند؟ برخی دیگر اما گفتند مهم این است که مردم بیشتر کتاب بخوانند، حتی اگر به واسطه چهره‌ای سینمایی باشد.

این اولین‌بار نیست که آبیار در کنار ساخت اثر، حاشیه‌هایی را هم تجربه می‌کند. سریال «سووشون» از همان ابتدا با حاشیه‌سازی‌هایی همراه بود؛ از بستن طولانی‌مدت باغ عفیف‌آباد شیراز برای فیلم‌برداری گرفته تا نگرانی‌هایی که درباره وفاداری به متن سیمین دانشور مطرح شد. همزمان زمزمه ممیزی و سانسور سریال هم موعد پخش آن را با اماواگرهایی مواجه کرد تا پلتفرم تاریخ قطعی آغاز پخش آن را جمعه ۹ خردادماه اعلام کند.

با تمام این‌ها، آبیار همچنان در مرکز توجه است و با آغاز پخش سریال، بیشتر هم از او خواهیم شنید. او که هم‌زمان سریال «بامداد خمار» را هم در دست تولید دارد، در گفت‌وگوی اخیرش در نمایشگاه کتاب، ابراز امیدواری کرده که «سووشون» بدون ممیزی به دست مخاطب برسد. شیرازی‌ها، دوستداران دانشور، و اهل قلم، حالا همه منتظرند ببینند نرگس آبیار، با همه افت‌وخیزهایش، روایتی درخور از یکی از مهم‌ترین رمان‌های تاریخ معاصر ایران ارائه داده یا نه.

مجید واشقانی؛ بازیگرِ صریح، مجریِ بی‌پرده

مجید واشقانی حالا دیگر فقط یک بازیگر نیست. این روزها در قاب‌های مختلف دیده می‌شود؛ از گردانندگی استندآپ تا گفت‌وگوهای صمیمی و بی‌پرده. در روزگاری که بسیاری از بازیگران برای دیده‌شدن راهی تاک‌شوها و رئالیتی‌شوهای شبکه نمایش خانگی می‌شوند، واشقانی با «رُک» سراغ چیزی رفته که بیشتر به خودش شبیه است: صراحت، بی‌واسطگی و کنجکاوی بی‌پروا درباره زندگی مهمانانش.

«رُک» با حضور بهاره افشاری شروع شد؛ کسی که مخاطب او را با واشقانی در «مافیا»، «پدرخوانده» و «الکلاسیکو» به خاطر دارد. هوشمندی واشقانی در این بود که برنامه‌اش را با چهره‌ای آغاز کرد که هم رفاقتی قدیمی با او دارد، هم سابقه جذابیت مشترک برای مخاطب. و همین کافی بود تا ویدیوهای برنامه دست‌به‌دست شود. بعد نوبت به نیما شاهرخ‌شاهی رسید؛ گفت‌وگویی که بازتاب زیادی داشت و بار دیگر ویدیوهای این برنامه را وایرال کرد.

فرم اجرایش با آن‌چه پیش‌تر از مجری‌ها دیده‌ایم فرق دارد. خودش را پشت چهره رسمی پنهان نمی‌کند، سؤال‌های شخصی می‌پرسد، از حرف‌های نگفته عبور نمی‌کند و همین است که گاهی فضا را متشنج می‌کند. نه او دنبال ایجاد دعواست، نه مهمان‌ها قرار است خیلی چیزها را بگویند؛ اما اسم برنامه «رُک» است و این صراحت، هم امتیاز است، هم ریسک باید دید چقدر از پسش بر می‌آید.

در کنار این تاک‌شو، واشقانی اجرای برنامه استعدادیابی «رینگو» به کارگردانی سعید پاک را هم بر عهده دارد؛ برنامه‌ای که به دنبال کشف استعدادهای استندآپ‌کمدی است. چون بیرون از تلویزیون ساخته شده، آزادی عمل بیشتری در شوخی‌ها و کلمات دارد، و این ممکن است برای بسیاری ناخوشایند باشد.

واشقانی مدت‌هاست در قالب مسابقه‌ها و رئالیتی‌شوها ظاهر می‌شود. گویی از زمانی که در «مافیا» خوش درخشید، چرخه‌ای آغاز شد که دیگر نگذاشت به‌سادگی به دنیای صرفِ بازیگری بازگردد. به نظر می‌رسد وقتی یک بازیگر در یک شو جواب می‌دهد، دیگر او را در همه رئالیتی‌شوها می‌بینیم؛ مثل آنچه در برنامه‌های مافیا، پدرخوانده، جوکر، شام ایرانی، رُک و الکلاسیکو رخ می‌دهد.

شاید خیلی‌ها بپرسند که واشقانی به بازیگری برمی‌گردد یا نه؟ شاید هم خودش هنوز نمی‌داند.

سجاد افشاریان؛ بازیگری که تئاتر را با احساس در آغوش گرفته

سجاد افشاریان این روزها بیش از هر زمان دیگری در مرکز توجه قرار گرفته است. حضور پررنگ او در سی‌و ششمین نمایشگاه کتاب، جایی که برای امضای کتاب «بک تو بلک» صفی طولانی از مخاطبان منتظر بودند، نشان می‌دهد محبوبیتی که در تئاتر به دست آورده به دنیای تصویر و ادبیات هم سرایت کرده است. این کتاب، نام نمایش مونولوگی است که خود سجاد نویسندگی، کارگردانی و اجرای آن را بر عهده دارد و در سال‌های اخیر به یکی از پرفروش‌ترین تئاترها تبدیل شده است.

افشاریان بیشتر با اجرای نمایش‌های تک‌نفره شناخته می‌شود و نمایش‌هایی مانند «بک تو بلک»، «هیدن» و «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» که او در آن‌ها حضور داشته، همواره مخاطبان پرشماری را جذب کرده‌اند. توانایی او در اجرای نقش‌ها به گونه‌ای است که هر کلمه را با احساس می‌خواند و فضای صحنه را با حضورش پر می‌کند. این مهارت در اجرا، افشاریان را به یکی از بازیگران محبوب و سرشناس تئاتر ایران تبدیل کرده است.

با این حال، افشاریان در سال‌های اخیر به دنبال تجربه‌های تازه و فراتر از تئاتر هم بوده است. این هفته، همکاری او با مهران مدیری در کنسرت نمایشی «جان بی‌قرار» بسیار دیده شد؛ پروژه‌ای که تلفیق موسیقی و اجرا بود اما بازخوردهای متفاوتی از سوی منتقدان و مخاطبان دریافت کرد. برخی این اجرا را فاقد انسجام لازم دانستند و معتقد بودند دو بخش موسیقی و نمایش به صورت جداگانه و بدون اتصال کافی در کنار هم قرار گرفته‌اند.

با وجود این چالش‌ها، سجاد افشاریان نشان داده که نه تنها در تئاتر بلکه در عرصه نویسندگی هم جسارت دارد. او تلاش می‌کند مسیرهای جدیدی را امتحان کند و از چارچوب‌های معمول خارج شود، هرچند که موفقیت و پذیرش این مسیرهای نو هنوز در حال آزمون است. اما یک چیز واضح است: افشاریان همچنان هنرمندی است که با صداقت و تعهدش به تئاتر و هنر، جایگاه ویژه‌ای در دل مخاطبان خود دارد و همه چشم‌ها به آینده‌اش دوخته شده است تا ببیند چه مسیر تازه‌ای را خواهد پیمود.

نوشته عصیان آرام «نگار» در «وحشی»/ صبحانه «سروش» از دهن نیفتاد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

(نخست) نحوه روایت قصه و درک درست از واقعه تاریخی

مهم‌ترین ویژگی این سریال که آن را متفاوت می‌کند، نحوه روایت قصه و نوع داستان‌گویی آن است، نویسنده می‌خواهد یک واقعه تاریخی را با شخصیت‌هایی که شاید ما به ازای بیرونی دارند در عین وفادار بودنش به تاریخ روایت کند. عاشقانه‌اش را از ابتدا با قصه عشق «سرگرد ملک» و «خاتون» در قسمت نخست آغاز می‌کند و در روند روایت قصه‌اش با معرفی شخصیت‌های دیگر که در دل تاریخ تأثیرگذارند به‌درستی پیش می‌برد. همین که از ابتدا تا انتها می‌تواند قصه بگوید و فیلمنامه‌اش به‌درستی شکل می‌گیرد بیانگر این است که نویسنده دغدغه‌مند پیش رفته است. همین تحقیق و تفحص بر روی واقعه تاریخی و شکل‌دادن شخصیت‌ها منطبق بر تاریخ؛ یک دستاورد است و خروجی‌اش تمیز و مهم می‌شود.

(دوم) بازیگری و شخصیت‌پردازی

مهم‌ترین اتفاقی که در «خاتون» با آن مواجه می‌شویم، شخصیت‌پردازی اصولی و توانمند آن بر روی کاغذ است، با کاراکترهایی مواجه می‌شویم که شناسنامه دارند و شخصیت هستند. اگر انتخاب بازیگرها منطبق بر کاراکترها شکل نمی‌گرفت این سریال نمی‌توانست با مخاطبش به‌درستی ارتباط برقرار کند و تا این حد مهم جلوه کند. نگار جواهریان در نقش «خاتون» به‌شدت حضور متفاوت و جذابی دارد و فرازوفرود شخصیتش که نماد ایران است را به‌خوبی درک کرده و مهم‌ترین نقش کارنامه بازیگری‌اش را ایفا کرده است. شخصیت «سرهنگ ملک» از ابتدا تا انتهای قصه حضور مهمی دارد و اشکان خطیبی بعد از مدت‌ها دوری با یک بازگشت درخشان ثابت کرد که بازیگری است که جزئیات در بازیگری برایش مهم است و ملک را جان بخشید و ماندگارش کرد. اما جدی‌ترین بازی و شخصیت برای بابک حمیدیان است که با ایفای نقش «رجب‌اف»، یک نقش منفی منفور را طوری از آن خود کرد که تا مدت‌های زیاد در اذهان باقی خواهد ماند. شخصیت به‌غایت تأثیرگذار در قصه که بر لبه تیغ است اما حمیدیان با نبوغ خود آن را تثبیت کرد. در پایان یک بازیگر مهم دیگر در این ترکیب وجود دارد و آن هم انتخاب درست مهران مدیری در نقش دایی خاتون است. حضور مدیری در «خاتون» به شکل قابل تقدیری باصلابت و پرشکوه است و نقش‌آفرینی ویژه او در جان دادن به این شخصیت ستودنی است. مدیری در اینجا به یک تکامل در بازیگری رسیده است و برگ برنده پاکروان در انتخاب بازیگر و خلق شخصیت بوده است.

(سوم) تکنیک و دستاوردهای فنی 

فُرم و لحن کارگردان برای به‌تصویرکشیدن عاشقانه‌اش در دل تاریخ به‌شدت مبتنی بر تکنیک است. دو عنصر قاب‌بندی فیلم‌بردارش برای خلق میزانسن‌ها و طراحی صحنه‌اش برای شکل‌گیری سکانس‌های خوش رنگ و لعاب، خاتون را متفاوت می‌کند. هومن بهمنش در مقام مدیر فیلم‌برداری حضور به جا و درستی دارد و کامیاب امین عشایری با طراحی صحنه خوب و باورپذیرش برای فضاسازی شهر گیلان و تهران اصولی و درست کار کرده است که هر دو یک امتیاز مهم محسوب می‌شوند. بهره‌گیری از امکانات ویژوال افکت هم برای فضاسازی منطقی در روند قصه قابل‌تقدیر است.

«خاتون» یکی از مهم‌ترین سریال‌های سال‌های اخیر نمایش خانگی است، چون هویت دارد و حرفش به‌شدت جدی است و تلنگر می‌زند که یادمان نرود که چه بر این سرزمین گذشت و مهم‌ترین حرفش در همین دیالوگ بود: دیکتاتوری یا اشغال؟ هیچ کدوم آزادی…

نوشته ادای دِین ماندگار به قهرمانان تاریخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خاتون» در همان پلان اول با ویژگی تفنگ‌داری و اسلحه‌به‌دستی به مخاطب معرفی می‌شود و بعدا مهارت او در تیراندازی این خصوصیت را تکمیل می‌کند. اما آرام آرام با گرایش‌های فکری‌اش در تعامل با اطرافیان خصوصا همسرش (اشکان خطیبی)، مادر همسرش (شبنم مقدمی) و دوست صمیمی‌اش (ستاره پسیانی) آشنا می‌شویم. او در ارتباط با مادر همسرش، آشکارا خصوصیات زنی مدرن در تقابل با زنی سنتی را بروز می‌دهد و به مبارزه با تلاش او برای نگه داشتن زن در خانه، محدود کردنش به مادری و همسری و زدودن روحیه رزم‌جوی او که حتی در نوع لباس پوشیدنش (شلوار و لباس شکار) هم بروز می‌کند، برمی‌خیزد. هرچند که فمینیستی نامیدن وجوه شخصیت خاتون، اشتباه است اما گرایش این کاراکتر به رویکردهای لیبرالی و آزادی‌خواهانه از جنس مدرن را آشکار می‌کند. خصوصا اگر این شخصیت را در دوقطبی با شوهرش که مجموعه‌ای کامل از قدرت قاهره در یونیفرم نظامی و خادم دستگاه حاکمیتی دوران ببینیم، این گزاره پررنگ‌تر هم می‌شود. اما هنوز کافی نیست.

«خاتون»، زن کنشگری را به نمایش می‌گذارد که قرار است بر معادلات داستان، تاثیر بگذارد و آن‌ها را تغییر دهد؛ بنابراین نمی‌تواند برای چنین چالشی فاقد نگاه، انگیزه و قدرت اثرگذاری باشد. فهم جهان فکری خاتون برای مخاطب ایرانی دشوار نیست چون به محض درک نگاه او به زنانگی، معمولا نصف راه را می‌رود. آشکارتر و درعین حال پنهان‌تر از همه این که خاتون، معتقد به حجاب نیست و این عدم اعتقاد باتوجه به این که او فاقد سایر تظاهرات مذهبی دیگر هم هست، نمی‌تواند ناخواسته و از سر زیست طبیعی باشد. او وابسته به اندیشه مذهبی نیست مگر این که قرار باشد او را نزدیک به جریان ملی-مذهبی در نظر بگیریم.

اما با دانه‌گذاری آرام و تدریجی فیلمنامه و آشکار شدن پیش‌قصه‌هایی از علت زندانی شدن پدر خاتون و رویکردهای چپ‌گرایانه او، این جهان کامل‌تر و آشکارتر پیش روی مخاطب قرار می‌گیرد. از آن جا که جریان ملی-مذهبی عمدتا جریان راست دهه ۳۰و۴۰ به دنبال بازرگان و جبهه ملی شناخته می‌شوند که با دولت تعامل مستقیم داشته‌اند، بعید به نظر می‌رسد خاتون بستگی از این جنس داشته باشد و گرایش‌های لیبرالی او می‌تواند از جنس گرایش‌های آزادی‌خواهانه چپ انگلیسی باشد که از قضا با توجه به نزدیکی طایفه‌اش به انگلستان، قابل توجیه‌تر به نظر می‌رسد.

به علاوه، دوست صمیمی خاتون، آشکارا مبارزی چپ‌گراست که البته با اشغال کشورش حتی توسط روسیه مخالف است. موضوعی که در دهه ۲۰و۳۰، هنوز چندان در جریان چپ ایران پا نگرفته و تنها بعد از فرازونشیب‌های دهه۳۰ و شکل‌گیری حزب توده و وقایع کودتاست که مرزهای چپ وابسته به شوروی و چپ منتقد این وابستگی، تیزتر و برنده‌تر از قبل می‌شود.  به هر حال، سریال تلاش کرده تا از تصریح زوایای فکری خاتون اجتناب کرده و او را به نحوی توزیع شده در شخصیت‌های مکملش توضیح دهد به همین خاطر است که برای فهم او تا حدودی نیاز به چیدن قطعات پازل و حل معما داریم.

داستان اما جدای از خاتون، مسیر خود را می‌رود. در قسمت‌های اخیر، شخصیت‌های دیگری هم به جریان قصه وارد شده‌اند که اندیشه‌های کنشگر دیگر را در آن دوره نمایندگی می‌کنند. «حاج ضرابی» (بابک کریمی) در قامت شغل فرش‌فروش برای مخاطب ایرانی بر اساس واقعیت‌های اجتماعی چند دهه تاریخ معاصر ایران، نماینده جریان سرمایه‌دار مذهبی است که احتمالا قرار است در داستان همین جریان را هم نمایندگی کند. از سوی دیگر، «اورنگ» روزنامه‌نگار (بانیپال شومون)، جریان روشنفکری را نمایندگی می‌کند که اعتقادی به مبارزه مسلحانه ندارد و حتی منتقد آن است و نهایتا «رضا فخار» (میرسعید مولویان) که مبارزان مسلح علیه اشغال را نمایندگی می‌کند. این سه نماینده هرچند در مبارزه با اشغال، هر یک به روش خودشان از حمایت مالی تا قلمی و سلاحی عمل می‌کنند اما دست‌کم در دهه۲۰ و علیه اشغالگران با یکدیگر گره خورده‌اند و از هم حمایت می‌کنند.

فیلم، مانند خاتون از صراحت درباره اندیشه آن‌ها پرهیز می‌کند اما این پرهیز نه تنها باعث ایجاد ابهام غلط در روند مفاهمه با مخاطب می‌شود بلکه در شخصیت‌پردازی‌ها هم اختلال ایجاد می‌کند. مهم‌ترین این اختلال‌ها درباره شخصیت «رضا» اتفاق می‌افتد که مسلحی فاقد پشتوانه فکری و دورافتاده از سیاست نشان داده می‌شود. این درحالی است که این دسته عموما در استفاده از سلاح به اشتباه می‌افتند چون بدون اندیشه به دست گرفتن تفنگ بر تشخیص دشمن غلبه می‌کند. به علاوه مهم‌ترین جریان مبارزه مسلحانه درست در همین دهه وقایع فیلم، جریان نواب صفوی است که آشکارا انگیزه‌ها و تظاهرات مذهبی دارد. حال آن که «رضا» که رأس دیگر مثلث عشقی داستان است حتی مرتکب شرب خمر و زنای محصنه هم می‌شود.

در واقع سریال نه تنها به علت گریز عامدانه از تصریح به گرایش‌های فکری شخصیت‌های اصلی و کنشگر داستان به ورطه ابهام‌افکنی می‌غلتد بلکه در شرح بازیگران واقعی صحنه سیاسی و اجتماعی ایران دهه ۲۰ از واقعیت به شکلی غیر قابل اغماض، منحرف می‌شود. سریال نه تنها در چیدمان مبارزان قصد ایجاد ابهام دارد بلکه حتی در روایت «دشمن» هم تنها روی اشغالگران تاکید می‌کند و حامیان سیستماتیک داخلی آن‌ها در دستگاه حاکمیتی و نقد بی‌کفایتی پهلوی اعراض دارد. غایب این صحنه دست‌کم تا این جای سریال، اندیشه مذهبی مسلمان است و این درحالی است که فیلم به درستی روحانی مبارز مسیحی علیه اشغالگری را وارد قصه می‌کند اما تاکنون نشانی از روحانی مبارز مسلمان در سریال بروز نکرده است. باید منتظر ماند و دید که سریال تا چه اندازه به واقعیت صحنه مبارزه در تاریخ آن دهه نزدیک می‌شود و تا چه اندازه به حذف عامدانه اندیشه‌های مختلف همت می‌گمارد.

نوشته خاتون روی چه چیزهایی اسلحه می‌کشد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این پوسترها توسط امیر قلیچ‌خانی و با عکس‌هایی از مریم سپهری طراحی شده است.

«گرگ بازی» به کارگردانی عباس نظام‌دوست و تهیه‌کنندگی محمدعلی نجفی اکنون روی پرده سینماهای کشور است و نگار جواهریان، علی مصفا، هانیه توسلی، سعید چنگیزیان، سهیلا گلستانی، مهسا علافر، فهمیه امن‌زاده، احسان گودرزی، حمید پورآذری، امیرحسین قدسی، ژرژ پطرسی، منوچهر زنده دل و محمدرضا مالکی بازیگران این فیلم هستند.

«گرگ بازی» داستانی متفاوت، پرکشش و رازآلود از چند رفیق قدیمی است که شبی در خانه موروثی یک دوست جمع می‌شوند و با ورود مهمانان تازه وارد، ماجراهای عجیبی رخ می‌دهد.

کارگردان: عباس نظام‌دوست، نویسندگان فیلم‌نامه: مجید اسلامی، عباس نظام‌دوست، علی نعمت‌الهی‌، بیتا شباهنگ، مدیر فیلم‌برداری: مسعود امینی تیرانی، طراح صحنه: امیر حسین قدسی، مرتضی فربد، تدوین: مستانه مهاجر‌، صدابردار: وحید رضویان‌، طراحی صدا و میکس: ایرج شهزادی، نعیم مسچیان، طراح چهره‌پردازی: یاسمن محب‌اهری، طراح لباس: ندا نصر، مدیر تدارکات: عماد طاهری، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: پانته‌آ حسینی‌، منشی صحنه: نائله شریفی‌، عکاس: مریم سپهری‌، مشاور رسانه‌ای در اکران: مریم قربانی‌نیا،‌ تصحیح رنگ و نور: فرهاد قدسی، عنوان‌بندی: سیاوش پورخلیلی، طراح پوستر: محمدحسین هوشمندی، طراح لوگو و تیتراژ: آیه حیدری، مجری طرح و مدیر تولید: سیاوش سرمد، ‌جانشین تهیه‌کننده: محمدعلی خطیبی، تهیه‌کننده: محمدعلی نجفی.

نوشته رونمایی از پوسترهای بازیگران فیلم سینمایی «گرگ‌بازی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نگار جواهریان سال ۱۳۹۲ برای بازی در فیلم «حوض نقاشی» نامزد دریافت جایزه از آسیا پاسیفیک شد و به عنوان نماینده این فیلم، در آیین اهدای جوایز جایزه یونسکو را دریافت کرد. او قرار است امسال یکی از داوران آسیا پاسیفیک باشد. انجمن بازیگران سینمای ایران با انتشار پیامی به این بازیگر تبریک گفت. در این پیام آمده: «سرکار خانم نگار جواهریان

بازیگر توانا و ارزنده سینمای ایران، شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران انتخاب شما را به عنوان یکی از داوران بخش رقابتی جشنواره بین المللی فیلم آسیا-پاسفیک تبریک عرض می‌نماید. موفقیت روز افزون شما و سرافرازی هرچه بیشتر فرهنگ ، هنر و سینمای کشورمان را آرزو مندیم. شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران»

نگار جواهریان این روزها فیلم‌های «قندون جهیزیه» و «اعترافات ذهن خطرناک من» را روی پرده دارد.

نوشته پیام تبریک برای بازیگر «حوض نقاشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های دیدنی از «قندون جهیزیه»/ ابر و جواهریان در یک قاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «قندون جهیزیه» را در سینماها ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نشست نقد و بررسی فیلم «پریدن از ارتفاع کم» اولین ساخته حامد رجبی، ۲۴ اردیبهشت‌ماه  با حضور سینماگران و مهمانان ویژه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. محسن آزرم به عنوان منتقد در کنار عوامل فیلم نظیر حامد رجبی(کارگردان)، نگار جواهریان(بازیگر) و مجید گرجیان (مدیر فیلم‌برداری) به بحث پیرامون فیلم پرداختند. همچنین علی هلائی نیز به عنوان مجری و کارشناس حضور داشت. از جمله مهمانان ویژه این نشست می‌توان به شهرام مکری، نسیم ادبی، عادل یراقی، کاوه سجادی حسینی، سجاد آوینی و… اشاره کرد.

در ابتدای این نشست محسن آزرم منتقد سینماگفت: فیلم پریدن از ارتفاع کم همه ملزوماتی که یک فیلم بلند در فضای شهری می‌خواهد را رعایت کرده است: «پریدن از ارتفاع کم تقریبا همه چیزهایی که برای یک فیلم اول در حوزه شهری نیاز است را دارد. چیزهایی که در فیلم‌های دیگر پنهان می‌ماند و در جامعه به راحتی از کنارشان رد می‌شویم، در پریدن از ارتفاع کم به چشم می‌خورد. از جمله همین حال خوب و حال بد.»

سپس علی علایی – مجری برنامه از کارگردان اثر خواست تا درباره قیاس‌هایی که میان پرویز- ساخته مجید برزگر- و پریدن از ارتفاع کم صورت می‌گیرد توضیح دهد. حامد رجبی شباهت ساختاری این فیلم را به پرویز تا حدودی طبیعی دانست و افزود:«به هرحال من هم از نویسنده‌های پرویز بوده‌ام. البته باید بگویم این فیلم‌نامه قبل‌تر از پرویز نوشته شده‌ است. هر فیلمی نشان‌دهنده پروسه فکری نویسنده‌اش است. من مشکلی با این شباهت ندارم.»

رجبی ادامه داد: «البته که مهم، دریافتی است که مخاطب از اثر دارد، با این حال از نظر خود من این فیلم با پرویز تفاوت دارد. پرویز و پریدن از ارتفاع کم برای من دو جهان جدای از هم‌اند. پرویز به نوعی در مورد ساختار قدرت است، اما پریدن از ارتفاع کم درباره زندگی روزمره است و قرار است به زندگی آدم‌هایی که فیلم را می‌بینند، ربط پیدا کند. خیلی برایم جذابیت ندارد که فیلم، سیستم بسته‌ای باشد که تنها روی پرده اتفاق بیافتد و همه کنش‌ها در خود فیلم توجیه شوند. فیلم باید به زندگی تماشاگر نشت پیدا کند. جاهای خالی‌ای باید در فیلم دیده شود، که تماشاگر آن را با زندگی خود پر کند. اگر هدف تفسیر جهان نیست، بلکه تغییر جهان است، باید کاری کنیم که فیلم‌هایمان وارد زندگی مخاطبان شود. یکی از استراتژی‌هایی که در این میان مطرح می‌شود، جاهایی از فیلم باید با تجربیات خود تماشاگر تکمیل شود.»

رجبی با اعتفاد به این که دیگر امروز دوربین روی دست یک استثناء تلقی نمی‌شود و این تکنیک در سینمای ایران تبدیل به یک قاعده شده و فیلم‌های خوبی نیز با این روش ساخته شده‌ است، گفت: «همه این فیلم بر پایه شخصیت نهال است و بنابراین در تمام فیلم نهال باید دیده‌ شود. حرکت نهال است که حرکت دوربین را در پی دارد. حتی وقتی آدم‌های دیگر ورود و خروج می‌کنند، دوربین اصلاح قاب نمی‌کند، چون ما باید نهال را ببینیم.»

آزرم نیز طرز شیوه فیلم‌برداری دوربین روی دست را برای بسیاری از آثار که با محتوایشان سازگاری دارد، ضروری عنوان کردو گفت:«معمولا بدترین فیلم‌ها، فیلم‌هایی هستند که در مورد یک شخصیت بی‌قرار و پرتلاطم ساخته می‌شوند، اما حرکت دوربین بسیار آرام است و روی سه‌پایه قرار گرفته است. با این مدل فیلم‌برداری در این آثار هیچ نشانی از شوریدگی درون شخصیت دیده نمی‌شود. در این مدل فیلم‌سازی -که ریشه‌اش به سینمای اروپا و فیلم‌های برادران داردن بازمی‌گردد- تکان دادن دوربین و ثابت نبودن آن، رابطه‌ جدیدی با تماشاگر برقرار می‌کند. انگار خود دوربین نیز قرار است به عنوان تماشاگر استفاده شود و شخصیتی اضافه بسازد. نزدیک شدن به واقعیت همان چیزی است که برادران داردن به دنبال آن بودند. مطمئنا هیچ‌گاه نگاه انسان روی سه پایه حرکت نمی‌کند، بنابراین هر فیلمی که قرار است بخشی از زندگی روزمره ما، یا آدمی که دارد به این‌طرف و آن‌طرف سرک می‌کشد، نمی‌توان به گونه دیگری فیلم‌برداری شود. یادمان باشد که دوربین روی دست دیگر امروز وارد بخشی از سینمای ما- که برآمده از سینمای بدنه و کاملا حرفه‌ای و استاندارد است- شده است.»

مکری یکی از مهمانان این نشست در ادامه بیان کرد:«شاید خودپسندانه باشد اگر بگویم چند ایده خیلی خوب در فیلم وجود داشت که حسرت خوردم چرا خود من به این نگاه‌ها و ایده‌ها نرسیده‌ام. صحنه‌هایی مثل مهمانی آب‌پرتقال یا تصادف را خیلی دوست دارم. بعد از مدت‌ها فیلمی را در سینما دیدم که از دیدن آن خوش‌حال شدم و تا مدت‌ها در فکر من ادامه پیدا کرد. فیلم صحنه‌های بسیاری دارد که در ذهن مخاطب زنده می‌ماند. خود فیلم شباهت زیادی به اسم‌اش دارد. کنش‌های کوچکی که در فیلم‌ به چشم می‌خورد، هم‌سو با مانیفستی‌ است که کارگردان با اسم فیلم آن را بیان می‌کند. نکته‌ای که در این فیلم وجود دارد و خود من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام در فیلم‌هایم انجام دهم، این است که فیلم حول محور یک کاراکتر بچرخد و از ابتدا تا انتهای فیلم تغییر و تحول یک کاراکتر را ببینیم. همیشه بعد از تماشای فیلم‌های حامد رجبی منتظر بودم که او روزی فیلم بلند بسازد. کمی دیر شروع کرد، اما سرانجام این کار را به خوبی انجام داد.»

مکری در ادامه از کارگردان این سوال را پرسید که اگر بودجه و امکانات بیشتری در اختیار داشت، چقدر در فیلم تفاوت ایجاد می‌شد. رجبی نیز در پاسخ به مکری گفت:«اگر وضع مالی فیلم بهتر بود، کمی نفس بیشتری می‌کشیدم. گرفتن این فیلم در ۲۲ جلسه کار آسانی نبود. فیلم ۵۶ نفر آدم دارای دیالوگ داشت. شاید اگر امکانات بیشتری داشتم، روی بازی بازیگران فرعی دقیق‌تر می‌شدم و با تمرین بیشتر سر صحنه بازی‌شان بهتر می‌شد. باقی فیلم اما واقعا همان چیزی بود که در ذهن من وجود داشت.»

کاوه سجادی حسینی نیز در ادامه افزود:«فیلم را بسیار دوست داشتم. در مورد بازی نگار جواهریان باید بگویم که او آن‌قدر در سطح بالا بازی می‌کند که بین بازی او و بازی نابازیگران و هنروران فاصله می‌افتد. سکانس تعمیرگاه بسیار تکان‌دهنده است و شرایط شخصیت‌ها در آن به نوعی چکیده اثر است. فیلم‌برداری مجید گرجیان در این فیلم نیز از نظر من بی‌نقص است و فکر می‌کنم شرایط مالی بهتر، می‌توانست در نورپردازی تاثیرگذار باشد.»

در ادامه این نشست نگار جواهریان، ایفاگر نقش نهال در فیلم نیز درباره انگیزه‌های روانی و شخصیت‌پردازی نقش گفت: «موضوع تنها از دست دادن بچه نیست. مرگ جنین –که نقطه آغاز فیلم‌ است- متافور یا جرقه‌ای برای پرداختن و توجه به بخش مرده‌ای است که درون همه ما وجود دارد و شاید فهم آن خیلی سخت باشد. باید دید چه می‌شود که همه ما مرگ را به کل نادیده می‌گیریم. به عنوان کسی که این فیلم‌نامه را خوانده‌ام و نقش نهال را بازی کرده‌ام، فکر نمی‌کنم موضوع فیلم سقط جنین باشد. اگر تنها این وجه قضیه دیده شود، همان راهی را رفته‌ایم که سایر آدم‌های فیلم رفته‌اند.

وی افزود: تفاوتی که این فیلم با فیلم پرویز دارد در این است که پرویز، نسبت به اطرافیان خود خشمگین است، اما در نهال نوعی مهر به آد‌های اطراف وجود دارد. چه مهری بیشتر از این که آدم با اطرافیان خود حرف بزند؛ با بی‌رحمی تمام هم حرف بزند. از نظر من مهری بزرگ‌تر از این وجود ندارد. شاید اگر همان طور که به زندگی، به مرگ هم نگاه کنیم، سلامت روان بیشتری داشته باشیم. نهال به هیچ‌وجه قصد تحقیر کردن دیگران را ندارد، اما این رفتار بی‌رحمانه در این موقعیت تنها را گفت‌وگوی اوست. این رابطه بی‌رحمانه بهتر از قطع ارتباط کامل است.

سپس حامد رجبی نیز به دنبال درخواست یکی از حاضران در خصوص انگیزه‌های روانی شخصیت نهال توضیح داد: « با زدن برچسب “بیمار افسرده” بر دیگران به شدت مخالف هستم. به اعتقاد من خیلی از ما اگر افسرده نباشیم، بیماریم. نهاد روان‌پزشکی برای من سیستم تعمیر و نگه‌داری جامعه مدرن است. نمی‌شود سی‌سال تمام منشی یک شرکت باشی و یک سری کار روتین را برای سال‌ها تکرار کنی. اگر از این تکرار حالت بد نشود، یک جای کار ایراد دارد. افسردگی نشان از یک درد است. مثل هنگامی که معده‌تان درد می‌گیرد. این درد می‌گوید که چیزی درون شما ایراد دارد و باید آن را درست کنید. فیلم هم دارد به ما می‌گوید که چرا نباید زندگی را تغییر داد؟»

او در ادامه بیان کرد: «همه آدم‌های فیلم دارند همین برخورد تحقیرآمیز را با نهال می‌کنند. همان فروشنده‌ای که در فیلم دارد تحقیر می‌شود، قبلش داشته نهال را تخریب می‌کرده است. نهال با هیچ‌کس بدون دلیل تندی نمی‌کند. گاهی موقعیت‌ها و حرف‌ها آن‌قدر آشنا هستند که اگر قرار باشد صرف به کلام در آوردن آن جواب دهد، تلویزیون دارد این کار را به خوبی انجام می‌دهد. شما برای اگزجره کردن موقعیت چاره‌ای ندارید جز فاصله گرفتن از رفتار مرسومی که در این گونه موقعیت‌ها انجام می‌دهیم.»

یکی دیگر از حاضران از نگار جواهریان درباره پذیرفتن این گونه نقش‌ها پرسید و دلیل آن را جویا شد. جواهریان هم در پاسخ به او بازیگری در سینما را میدان جنگی توصیف کرد که  باید در آن جا خالی داد و افزود:«آدم‌ها در نهایت آن ساحت ایده‌آل خود را پیدا می‌کنند. در جواب این سوال تنها می‌توانم بگویم که من دوست دارم این گونه فیلم‌ها را بازی کنم. برای همین شاید انتخاب‌های محدودتری برایم وجود داشته باشد. این روش شخصی برخوردم با کارم است. البته این بدان معنا نیست که راه من به درد دیگران بخورد. اگر بخواهم مشخصا در مورد پذیرفتن و بازی کردن این نقش حرف بزنم، باید بگویم برای ایفای آن هیچ راهی وجود نداشت، جز فهمیدن نقش.

وی تاکید کرد:به هر حال برای کسی که کارش بازیگری است، شگردها و میانبرهای بسیاری وجود دارد که بتواند رضابت کارگردان را جلب کند. ولی باید بگویم که ایفای نقش نهال فهمی از موضوع را احتیاج داشت. حتی روزهایی که ذهنم پرت بود و از فیلم‌نامه فاصله داشتم، کار پیش نمی‌رفت و نقش در نمی‌آمد. از این لحاظ نهال سخت‌ترین نقشی است که تا کنون بازی کرده‌ام. نگاه مشترک من و حامد رجبی در همین نقطه شکل گرفت. این که نمی‌توان برچسب زد. همه ما گاهی خیلی از افسردگی، اضطراب و حالات مختلف را هم‌زمان در خود داریم اما متوجه ‌آن‌ها نمی‌شویم.»

سپس سجاد آوینی نیز به اظهار نظر درباره پریدن از ارتفاع کم پرداخت. او سکانس درون تاکسی را در فیلم بسیار جذاب دانست و در خصوص فرم فیلم گفت: «این جنس از مکث‌ها و تکرارها و در کل تصنعی که در جنس بازی همه بازیگران است و به همه آن‌ها لحن واحدی می‌دهد، جنبه مکانیکال پیدا می‌کند و از نظر من هم در پرویز و هم در این فیلم، گاهی حس آماتور بودن، و گاهی حس عامدانه کارکردن به مخاطب دست می‌دهد. این گونه خودآگاهانه فیلم ساختن به نوعی ویژگی‌های مثبت دارد، و هم لذت کامل بردن از یک فیلم را تا حدودی از ما می‌گیرد.»

رجبی پس از شنیدن صحبت‌های آوینی دریغ کردن لذت از مخاطب را در این فیلم کاملا تعمدی عنوان کرد و افزود: «به این فکر می‌کردم که باید چه کار کرد که جلوی مصرف شدن فیلم به عنوان یک کالای فرهنگی را گرفت و چگونه می‌شود هیچ وجهی از سرگرمی را در آن ندید. با خودم می‌گفتم چطور می‌شود کاری کرد که سر میز شام راجع به این فیلم حرفی زده نشود. این ایده، خوب یا بد، به حال نظر من است و دوست داشتم در این فیلم کاملا صریح گفته شود. این فیلم امکان این را داشت با اضافه کردن موسیقی و تمهیدات دیگر دوست‌داشتنی‌تر شود ولی خواست من نبود. خطر بازیگری گرم و تلویزیونی چیزی است که می‌خواهم خیلی از آن فاصله بگیرم. در عین حال باید بگویم بازی نگار جواهریان در این نقش، بازی برسونی یا بازی گرم نیست بلکه نوع دیگری است. شاید شکلی از فاصله‌گذاری به معنای خوب آن است.»

محسن آزرم –منتقد نشست- حرف اصلی فیلم را تاکید فیلم‌ساز بر تغییر جهان دانست و گفت: «نکته کلیدی که در صحبت‌های حامد رجبی به آن اشاره شد، همین نگاه “تغییر جهان به جای تفسیر جهان” است. خیلی از فیلم‌ها ترجیح می‌دهند با تفسیر جهان و تصویر کردن زندگی روزمره پیش بروند. اما فیلمی که رجبی کار کرده است بر مبنای تغییر جهان بوده است. اگر به جنبه‌های استعاری فیلم بپردازیم به یک سری مفاهیم برمی‌خوریم. از جمله نام نهال، که مثل یک نهال شکننده است. یا صحنه و فضای تعمیرگاه که مشخص می‌کند داستان از چه قرار است ودر کنار نگفتن به ما می‌گوید که هرکسی به تغییر و بازسازی نیاز دارد.

آزرم در بخش دیگری از صحبت‌های خود اضافه کرد: «این تک‌افتادگی نهال به این معناست که یک نفر به تنهایی برای جهان کم است. ولی به هرحال تنهاست و نمی‌تواند از کس دیگری کمک بخواهد. گوشی برای شنیدن حرف‌های نهال وجود ندارد. شوهری که ترجیح می‌دهد وقتی به خانه می‌اید شبکه‌های ماهواره‌ای را با صدای بلند گوش کند، مادری که مدام می‌گوید “کارم دارم حرفت را زود بزن” و پدری که اصلا حرف او را نمی‌فهمد، تک‌افتادگی نهال را برای تغییر جهان نشان می‌دهد.»

محسن آزرم در پایان این نشست درباره اهمیت فیلم‌های مخاطب خاصی که در گروه هنر و تجربه به نمایش درمی‌آیند عنوان کرد:«چیزی که در این میان اهمیت دارد، ساخته شدن این فیلم‌های کوچک و فقیر در سینمای ماست. در وضعیتی که سینمای ما روز به روز دارد خراب‌تر می‌شود و سالن‌داران سینمایی ترجیح می‌دهند سالن خود را به فیلم‌های بی‌کیفیت اختصاص دهند و فیلم‌های خوب را به سالن‌های کوچک تبعید کنند. جای امیدواری است که روزی برسد تماشاگران فیلم‌های خاص نظیر پریدن از ارتفاع کم  آن‌قدر زیاد شود که سینما‌داران و پخش‌کنندگان به این برسند که سینمای واقعی ایران، این سینماست. در همین دوره تشکیل گروه هنر و تجربه فیلم‌های خوبی دیده شده‌ که فروش هم داشته‌‌اند. به نظر من فیلم‌هایی مثل ماهی و گربه یا پرویز همان جایگاهی را که باید، پیدا کرد‌ه‌اند.»

وی با گلایه از سایر منتقدان سینما گفت: «اعتراضی که به‌همکاران خودم دارم این است که معمولا فیلم‌های این گروه را دست کم می‌گیرند و ترجیح می‌دهند درباره فیلم‌هایی بنویسند که کار آدم‌های مشهور و سرشناس سینماست. این در حالی است که از نظر من وظیفه تاریخی نقد فیلم وعشق به سینما این است که فیلم‌های هنر و تجربه جدی گرفته شود. نه نسخه‌های بی‌کیفیت فیلم‌هایی که در سالن‌های بزرگ سینما به نمایش در می‌آید و نهایتا ۲۰ یا ۳۰ تماشاگر دارد.»

نوشته جاهای خالی فیلم با زندگی تماشاگر پر می‌شود/ نقد «پریدن از ارتفاع کم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته هومن سیدی و نیکی کریمی در تالار وحدت/ تصاویر اختتامیه جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گزارش تصویری حواشی روز آخر جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حامد رجبی درباره اکران اولین فیلم خود به سوره سینما گفت: شخصا گروه «هنر و تجربه» را دوست دارم. تماشاگری که برای تماشای این نوع از فیلم ها به سینما می آید با آگاهی نسبت به فیلمی که انتخاب کرده به سالن قدم می گذارد و می داند قرار است فیلمی ببیند که با آنچه در سینمای تجاری و گیشه پسند سراغ دارد متفاوت است. اصلا آنچه که برای فیلمی در گروه «هنر و تجربه» مزیت به حساب می‌آید. ممکن است در اکران اصلی یک ویژگی منفی تلقی شود و به همین دلیل از اینکه فیلم در این گروه به نمایش در می آید، احساس خوبی دارم.

وی در پاسخ به این سوال که آیا با توجه به حضور بازیگران چهره و داستانگو بودن فیلم، امکان نمایش آن در گروه اصلی اکران وجود نداشت، توضیح داد: البته این تهیه کنندگان یک فیلم هستند که در مورد نحوه و زمان اکران اثر تصمیم گیری می کنند و شاید «پریدن از ارتفاع کم» هم می توانست در گروه اصلی به نمایش در بیاید، اما من تماشاگران فیلم‌های «هنر و تجربه» را دوست دارم و گذشته از آن، اگر قرار باشد فیلمی با فروش خوب خود به گروه نوپای هنر و تجربه جان بیشتری بدهد، چرا باید دریغ کنیم؟

این کارگردان درباره اینکه چرا فیلم در جشنواره سی و سوم فجر حاضر نبوده نیز گفت: پروانه فیلم ما ابتدا ویدئویی بود و وقتی برای گرفتن پروانه سینمایی درخواست دادیم، شورایی که وظیفه نظارت را بر عهده داشت، گفت که درجه کیفی این فیلم «ج» است، آن هم در بخش فیلم های ویدئویی. به همین دلیل هم ما نتوانستیم در آن زمان پروانه سینمایی بگیریم و حضور در جشنواره فیلم فجر منتفی شد، هر چند که حضور در این رویداد برای ما اهمیت داشت.

رجبی درباره داستان فیلم خود ادامه داد: چند سال اخیر به خاطر آلودگی هوا و پارازیت های موجود، سقط جنین یک اتفاق رایج شده و من بعد از اینکه این فیلم را ساختم متوجه شدم متأسفانه آمار روز به روز در حال بالاتر رفتن است. ترجیح من این است تا زمانی که فیلم به نمایش در نیامده صحبت زیادی در مورد آن نداشته باشم. تنها به گفتن همین نکته اکتفا می کنم که ما همه تلاشمان را به خرج دادیم تا فیلم خوبی بسازیم.

حامد رجبی درباره همکاری خود با مجید برزگر به عنوان تهیه‌کننده فیلم و همچنین برنامه های آینده خود توضیح داد: ۱۴ سال است که مجید برزگر را می‌شناسم. همیشه در فیلم‌های کوتاه و بلند با یکدیگر در تعامل بوده ایم و خلاصه دوستی خوبی سوای روابط همکاری بین ما برقرار است. نمی‌توانم درباره فعالیت های آینده صحبتی داشته باشم. به درستی مشخص نیست قدم بعدی من کارگردانی باشد یا نویسندگی، اما من همیشه برای هر نوع کار در سینما انرژی و اشتیاق داشته‌ام و البته کارگردانی از کارهای دیگر برایم جذابتر است.

رامبد جوان و نگار جواهریان بازیگران اصلی «پریدن از ارتفاع کم» هستند.

نوشته نمایش یک بحران در «پریدن از ارتفاع کم»/ حضور در جشنواره فجر را از دست دادیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه «هنر و تجربه» فیلم «پریدن از ارتفاع کم» که جایزه انجمن بین‌المللی منتقدان سینمایی (جایزه فیپرشی پانوراما) از جشنواره فیلم برلین به دست آورده است قرار است نوروز ۹۴در سینماهای گروه «هنر و تجربه» اکران شود. احتمالا اکران این فیلم از ۲۳ اسفندماه آغاز شود.

«پریدن از ارتفاع کم» به تهیه‌کنندگی مشترک مجید برزگر و سعید آرمند تولید شده است، در این فیلم نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهری آل‌آق، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی نقش‌آفرینی کرده‌اند.

نوشته نگار جواهریان و رامبد جوان روی پرده سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.