نوشته کم و کیف حرکات کونگ فو در «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسامی برندگان بخش‌های مختلف این مراسم به شرح زیر است:

بهترین فیلم: «همه‌چیز همه‌جا به یکباره»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

آواتار: راه آب

بنشی های اینشرین

الویس

همه‌چیز همه‌جا به یکباره

خانواده فیبلمن

تار

تاپ گان: ماوریک

مثلث غم

حرف‌های زنانه

بهترین کارگردان: دنیل کوآن و دنیل شاینرت «همه چیز همه جا به یکباره»

نامزدها:

مارتین مک دانا (بنشی های اینشرین)

دنیل کوآن (همه چیز همه جا به یکباره)

تاد فیلد (تار)

استیون اسپیلبرگ (خانواده فیبلمن)

روبن اوسلند (مثلث غم)

بهترین بازیگر مرد: برندن فریزر «نهنگ»

نامزدها:

آستین باتلر (الویس)

کالین فارل (بنشی های اینشرین)

برندن فریزر (نهنگ)

بیل نای (زندگی)

پال مسکال (بعد از آفتاب)

بهترین بازیگر زن: میشل یئو «همه‌چیز همه‌جا به یکباره»

نامزدها:

کیت بلانشت (تار)

میشل یو (همه چیز همه جا به یکباره)

آنا د آرماس (بلوند)

آندرئو رایزبرو (بلزلی)

میشل ویلیامز (خانواده فیبلمن)

بهترین بازیگر مکمل مرد: کی هوی کوآن «همه‌چیز همه‌جا به یکباره»

نامزدها:

برندن گلیسن (بنشی های اینشرین)

برایان هندری (کازوی)

جاد هرش (خانواده فیبلمن)

بری کوگان (بنشی های اینشرین)

کی هوی کوآن (همه چیز همه جا به یکباره)

بهترین بازیگر مکمل زن: جیمی لی کورتیس «همه چیز همه جا به یکباره»

نامزدها:

انجلا بست (پلنگ سیاه)

هانگ چو (نهنگ)

کری کاندن (بنشی های اینشرین)

جیمی لی کورتیس (همه چیز همه جا به یکباره)

استفونی سو (همه چیز همه جا به یکباره)

بهترین فیلمنامه اورجینال: «همه‌چیز همه‌جا به یکباره»

نامزدها:

بنشی های اینیشرین

همه چیز همه جا به یکباره

خانواده فیبلمن

تار

مثلث غم

بهترین فیلمنامه اقتباسی: «حرف‌های زنانه»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

پیاز شیشه ای: چاقوکشی اسرارآمیز

زنده ها

تاب گان: ماوریک

حرف‌های زنانه

بهترین فیلمبرداری: «در جبهه غرب خبری نیست»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

باردو

الویس

امپراتوری نور

تار

بهترین طراحی صحنه: «در جبهه غرب خبری نیست»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

آواتار: راه آب

بابیلون

الویس

خانواده فیبلمن

بهترین تدوین: «همه‌چیز همه‌جا به یکباره»

نامزدها:

بنشی های اینشرین

الویس

همه چیز همه جا به یکباره

تار

تاب گان :ماوریک

بهترین صداگذاری: «تاپ‌گان: ماوریک»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

آواتار: راه آب

بتمن

الویس

تاپ گان: موریک

بهترین گریم و مدل مو: «نهنگ»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

بتمن

پلنگ سیاه

الویس

نهنگ

بهترین طراحی لباس: «پلنگ سیاه: واکاندا برای همیشه»

نامزدها:

بابیلون

پلنگ سیاه: واکاندا برای همیشه

الویس

همه چیز همه جا به یکباره

آقای هریس به پاریس می رود

بهترین جلوه‌های ویژه: «آواتار: راه آب»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

آواتار: راه آب

بتمن

پلنگ سیاه: واکاندا برای همیشه

تاب گان: مارویک

بهترین انیمیشن: «پینوکیو»ی گیرمو دل تورو

نامزدها:

پینوکیوی گیرمو دل تورو

گربه چکمه پوش

قرمز شدن

مارسل

هیولای دریایی

بهترین فیلم خارجی زبان: «در جبهه غرب خبری نیست»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

آرژانتین ۱۹۸۵

بستن

EO

دختر آرام

بهترین موزیک متن: «در جبهه غرب خبری نیست»

نامزدها:

در جبهه غرب خبری نیست

بابیلون

بنشی های اینشیرن

همه چیز همه جا به یکباره

خانواده فیبلمن

بهترین مستند: «ناوالنی» 

نامزدها:

هر چیزی که نفس می کشد

تمام زیبایی ها و خونریزی ها

آتش عشق

خانه ای از خار

ناوالنی

بهترین انیمیشن کوتاه: The Boy, The Mole, The Fox and the Horse

نامزدها:

The Boy, The Mole, The Fox and the Horse

The Flying Sailor

Ice Merchants

My Year of Dicks

An Ostrich Told Me the World is Fake and I Think I Believe It

بهترین آهنگ: “Naatu Naatu”, RRR

نامزدها:

“Applause”, Tell It Like A Woman

“Naatu Naatu”, RRR

“This Is A Life”, EEAAO

“Hold My Hand”, Top Gun: Maverick

“Lift Me Up”, Black Panther: Wakanda Forever

بهترین مستند کوتاه: THE ELEPHANT WHISPERERS

نامزدها:

THE ELEPHANT WHISPERERS

HAULOUT

HOW DO YOU MEASURE A YEAR?

THE MARTHA MITCHELL EFFECT

STRANGER AT THE GATE

بهترین فیلم کوتاه لایو اکشن: AN IRISH GOODBYE

نامزدها:

AN IRISH GOODBYE

IVALU

LE PUPILLE

NIGHT RIDE

THE RED SUITCASE

نوشته همه جوایز اسکار برای «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نه تنها «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» از اکثر فیلم‌های این ژانر، بهتر نیست، بلکه حتی به زانوی سه گانه «شوالیه تاریکی» نیز نمی‌رسد. ولی مشکل هالیوود با فیلم‌های نولان، بر سر نژاد، جنسیت و مضمون ضد سوسیالیستی روایت این سه گانه بوده است. «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» چند نکته بسیار مهم را رعایت کرده که هر کدام را در ادامه شرح می‌دهیم. اولا،ً قهرمان اثر، یک زن است؛ هالیوود در چند سال اخیر، نهایت تلاش خود را کرده است تا جهان را در رابطه با باور پذیری قهرمانان اکشن زن، گس‌لایت * کند.

در میان انبوه ابر‌قهرمانان زن، چند نمونه استثنا فقط با استقبال مخاطبان همراه شده است. حتی اثری نظیر قسمت دوم «واندر ومن»، وقتی به تریبون سیاسی چپگراها درآمد، در گیشه شکست خورد. نکته با اهمیت بعدی، سن قهرمان «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» است. فارغ از جنسیت مخاطبان، همه مردم تام کروز را برای بازی در «تاپ گان» و «ماموریت‌های ناممکن»  در شصت سالگی، تحسین کرده‌اند. ولی کسی اشاره ای به میشل یوه نکرده است. هالیوود برای مبارزه با  کلیشه «وقتی زنان پا بسن می‌گذارند، در نقش ابرقهرمانان، باور پذیر نیستند»، بر این شد تا از میشل یوه (قهرمان فیلم)، یک بت بسازد. نکته آخر در نژاد قهرمان و دیگر بازیگران اثر، نهفته است. به دو دلیل سرمایه‌گذاری چند صد میلیارد دلاری شرکتهای لیبرال آمریکایی (اپل و نایکی و مایکروسافت) در چین و موضعی که راست‌گرایان آمریکایی در قبال چین گرفته‌اند، هالیوود چند سالی است که حاکمیت چین را بیشتر از نیمی از مردم ایالات متحده، دوست دارد. هالیوود با حمایت بی چون و چرایی که از این اثر کرده، می‌خواهد مخاطبان را طوری شست و شوی مغزی دهد که انگار یکی از شاهکارهای تاریخ سینما را دیده اند. اما اولویت این است که در دنیایی که حتی مردان هفتاد ساله هنوز می‌توانند نقش یک قهرمان را بازی کنند، چرا نباید یک زن برای تنوع هم که شده، به چنین ارج و قربی برسد؟ تمام نکات بالا در سه کلمه «زنِ چینی شصت ساله» خلاصه می‌شود.

سوالی که باید برای مخاطبان جدی سینما بوجود آید اینست که آیا این سه کلمه، توجیه مناسبی برای نامزدی یازده اسکار است؟

فیلم بعدی مورد بررسی، «در جبهه غرب خبری نیست» خواهد بود

هنوز پس از صدها و شاید هزاران فیلم و سریال و مستند درباره جنگ‌های جهانی اول و دوم، انگار نکاتی ناگفته و ناشنیده مانده است. چند صدبار آلمانی‌ها باید بگویند، «غلط کردیم»؟ گویا هیچ حکومت و پادشاهی در طول تاریخ به اندازه آلمان‌ها، ظلم نکرده است. تقریباً هیچ یک از منتقدان سینمایی اروپایی و آمریکایی، به سراغ تکراری بودن موضوع این دو جنگ یا نمی‌روند و یا جرات رفتن، ندارند. همه به کیفیت فنی اثر پرداخته‌اند. در صورتی که این اثر نه از لحاظ نشان دادن نسبتا واقع گرایانه جنگ، به پای «نجات سرباز رایان»، «دو‌گانه جنگ جهانی کلینت ایستوود» و «جوخه» می‌رسد و نه از منظر اکشن و لحظات دراماتیک در حد و اندازه‌های «سقوط بلک هاک»، «پرل هاربر» و «اسنایپر آمریکایی» است.

«در جبهه غرب خبری نیست» نه حرف جدیدی برای زدن دارد، نه دستاورد هنری خاصی دارد و نه هنرمایی تیم بازیگری دارد. سوال اینجاست که اگر فیلمی درباره جنایات بریتانیا ساخته شود، تا این حد مورد استقبال مجتمع جوایز هالیوودی صنعتی قرار می گیرد؟

فیلم بعدی که مورد توجه آکادمی اسکار و دیگر جوایز آمریکایی قرار گرفت، «مثلث غم» است

این اثر بسیار خسته کننده با کلیشه‌ای نخ‌نما، گویا بقدری خوب کارگردانی شده است که رای دهندگان اسکار، دستاورد رابرت اوستلند در این شاهکار را شایسته تر از محصول نهایی جوزف کوزینسکی در «تاپ گان: موریک» دانستند. موضوعی که در هسته «مثلث غم» قرار دارد، چند سالی است که توسط جامعه شناسان آمریکایی مورد بحث قرار گرفته است. «شبکه‌های اجتماعی باعث پوچ شدن زندگی افراد شده است» این حرف را همه می‌دانند و اهمیتی نمی‌دهند.

فیلم رابرت اوستلند نیز نظر کسی را تغییر نخواهد داد و بهتر بگوییم، در حد و اندازه‌ای نیست که بخواهد مخاطب را در تفکر فرو ببرد. تنها نکته قابل اعتنای فیلم، بد نبودن فیلمبرداری این اثر اروپایی است. گویا کرونا سبب شده است که فیلم سازان اروپایی، دست از دوربین روی دست، برداشته و به سراغ لنز واید بروند. با توجه به اینکه فیلمسازان داخلی، بسیار شیفته سبک فیلمسازی اروپایی‌ها هستند، امید می‌رود که آنها نیز دست از دوربین روی دست، بردارند و برای نشان دادن تنش، به سراغ کار بسیار سخت‌تر، یعنی فیلمنامه خوب و بازی خوب، بروند.

آخرین فیلمی که در بخش اول به آن می‌پردازیم «بنشی‌های اینیشرین» است

جدیدترین اثر مارتین مکدانا، به کنایه‌ای که غربی‌ها به مردان می‌زنند، می‌پردازد. اینکه مردان ترجیح می‌دهند به‌جای رفتن به دکتر روانشناس، … را انجام دهند. حال هر کسی جای خالی را با چیز متفاوتی پر می‌کند. برخی کلکسیون جمع می‌کنند؛ عده‌ای تاریخ روم باستان را حفظ می‌کنند؛ تعدادی دیگر به سراغ مکتب‌های فلسفی و عرفانی می‌روند؛ غرق در ورزش کردن و به اصطلاح آمریکایی‌ها «موش باشگاه» می‌شوند؛ عده‌ای هم به قاتل‌های سریالی حرفه‌ای تبدیل می‌‌شوند.

کاراکتر برندن گلیسن که نامزد اسکار هم شده، بجای اینکه پیش دکتر برود، شروع به بریدن اعضای بدنش می‌کند. این نوع سیاه‌نمایی، به نامزد شدن در ۹ شاخه ختم شد. شاید مکدانا قصد داشته است تا تصور مردم آمریکا از ایرلند را به چالش بکشد؛ اما در این فیلم، هیچ رنگ و بویی از رسومات اصلی ایرلند نبرده است. نه زوجی در فیلم وجود دارد؛ نه بچه‌ای و نه دلخوشی. گویا این اثر برای لیبرال‌هایی ساخته شده است که یک رگ ایرلندی‌ هم دارند و در صورت دیدن کلیشه ایرلندی، خشمگین می‌شوند.

مک‌دانا سابقه صادقی در نشان دادن اقوام بومی یکی منطقه ندارد؛ «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری» فیلم پیشین او، ملودرامی غیر واقعی از یک شهر کوچک متشکل از سفیدپوست‌ها بود. گویا مکدانا برای تحقیق درباره مردم بومی غیر لیبرال ایالات متحده، فقط چند سریال لس‌انجلسی از این مردم دیده بود. این اثر به قدری بدور از واقعیت بود که انگار فیلمنامه آنرا فردی از مریخ نوشته است.

* گس لایتینگ gaslighting واژه ای بدون معادل فارسی: نوعی شست و شوی مغزی است که در آن گس لایتر سعی می‌کند با سازوکارهایی چون انکار، گمراه سازی، ایجاد تناقض و ارائه اطلاعات نادرست، قربانی را ناپایدار ساخته و موجب عدم مشروعیت اعتقادات قربانی گردد. هدف گس لایتینگ این است که به‌طور تدریجی، اعتماد به نفس قربانی را تحلیل برد تا توانایی اش جهت تمیز حقیقت از کذب، درستی از نادرستی، یا حقیقت از توهم را از بین برده و ازین رو شخص یا گروه را به صورت آسیب‌شناختی در فکر و احساسات به گس لایتر وابسته کند. به عنوان مثال دموکرات‌ها چند سالی است که با «گس‌لایت» کردن مردم می‌خواهند بگویند که بیشتر از دو جنسیت وجود دارد؛ مردان می‌توانند زن باشند و بلعکس. گس‌لایتینگ در بحث گلوبالیسم از منظر بدین صورت است که قربانی آن طرز فکری را باید داشته باشد که فاعل می‌خواهد. اگر تکلیف امروز برین است قهرمانان هالیوود امروز، لزوما نباید شبیه قهرمانان کلاسیک باشند؛ قربانیانی که گس‌لایت شده‌اند، نه تنها این تغییر را قبول می‌کنند، بلکه از این حقیقت جدید دفاع نیز می‌کنند. قهرمانان کلاسیک عموما مردانی قوی هیکل و عضلانی بودند، اما در امروز هالیوود این قهرمانان را زنان غیر سفیدپوست، اقلیت‌های جنسی، چاق‌ها و غیره تشکیل می‌دهند. برای نمونه کافیست تا فیلم‌ها و سریال‌های ابر قهرمانی مارول و دی‌سی در چند سال اخیر را با قهرمانان فیلمهای اکشن دهه شصت تا نود مقایسه کنیم.

نوشته اظهار پشیمانی آلمان‌ها پیش پای چینی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این دو که از آن‌ها با عنوان ۲ دنیل یاد می‌شود و برای نخستین بار نامزدی این جوایز را کسب کرده بودند موفق شدند تا تاد فیلد برای «تار»، جوزف کوشیسنکی برای «تاپ‌گان: ماوریک»، مارتین مک‌دونا برای «بنشی‌های اینیشرین» و استیون اسپیلبرگ برای «خانواده فیبلمن» را شکست دهند. این دو کارگردان، سومین گروه کارگردانی بودند که تا به حال برنده این جایزه شده‌اند.

اسپیلبرگ با ۱۳ بار نامزدی رکورددار نامزدی این جوایز است که ۳ بار موفق به دریافت این جایزه شده است.

در ماه ژانویه نامزدهای این جوایز معرفی شده‌ بودند. سارا پولی با «زنان حرف می‌زنند» و جینا پرینس-بایتوود با «پادشاه زن» از چهره‌های مطرح زن امسال در زمینه کارگردانی بودند.

در بخش اولین کارگردانی درحالی‌که زنان ۴ نامزد داشتند؛ شارلوت ولز برای «افترسان» به‌عنوان برنده انتخاب شد. دیگر نامزدها عبارت بودند از آلیس دیوپ برای «سن اومر»، آدری دیوان برای «اتفاق»، آنتونتا آلامات کوسیجانوویچ برای «مورینا» و جان پاتون فورد برای «امیلی جنایتکار».

در این مراسم جیسون بیتمن که برای ساخت یکی از قسمت‌های سریال «اوزارک» نامزد شده بود جایزه بهترین مستند را به سارا دوسا برای «آتش عشق» که فیلم او درباره دو متخصص آتشفشان بود، اهدا کرد.

در بخش سریال درام سم لوینسون برای «سرخوشی» به‌عنوان برنده انتخاب شد و توانست سریال‌های «اوزارک»، «بهتر است با سال تماس بگیری» و ۲ قسمت «جداسازی» را پشت سر بگذارد.

در بخش سریال کمدی هم بیل هدر برای «بری» به‌عنوان برنده انتخاب شد و تیم برتون برای «چهارشنبه»، امی شرمن-پالادیون برای «خانم میزل شگفت‌انگیز»، کریستوف استورر برای «خرس» و مایکل وایت برای «لوتوس سفید» را شکست داد.

در بخش فیلم تلویزیونی یا سریال کوتاه هم هلن شاور برای «ایستگاه یازده» به‌عنوان برنده انتخاب شد. جایزه بخش برنامه منظم شبانه به لیز پاتریک برای «ساتردی نایت لایو» رسید و در برنامه‌های ویژه گلن وایز برای برنامه «هفتادو‌پنجمین جوایز سالانه تونی» برنده شد.

امسال هفتاد و پنجمین دوره جوایز انجمن کارگردانان آمریکا برگزار شد و با رأی بیش از ۱۹ هزار عضو این انجمن، برندگان انتخاب شدند. می‌توان گفت برندگان این جوایز تقریباً بیشترین شانس را برای دریافت جایزه بهترین کارگردانی اسکار دارند. تنها ۸ برنده جوایز انجمن در دریافت جایزه آکادمی ناکام ماندند که از موارد اخیر آن می‌توان از سم مندس برای «۱۹۱۷» یاد کرد که سال ۲۰۲۰ آن را به بونگ جون هو برای «پارازیت» باخت.

نوشته «همه‌چیز همه‌جا به یکباره» برگزیده انجمن کارگردانان آمریکا شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.