هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ پیمان معادی که با اکران آنلاین «زن و بچه» و وایرال شدن سکانس‌های پرتنش فیلم بار دیگر قدرت بازیگری‌اش را به رخ کشید، مهران مدیری که با حضور در برنامه «منشور» از حسرت‌ها، روزهای گذشته و پروژه جدیدش گفت، علی شادمان که میان موفقیت در سینما و حضور روی صحنه تئاتر همچنان یکی از چهره‌های پرکار نسل خود باقی مانده، هومن سیدی که نامش در ماجرای سوءاستفاده از اعتبار سریال «وحشی» و یک کلاهبرداری اینترنتی بر سر زبان‌ها افتاد و فرزاد جمشیدی که با درگذشت ناگهانی‌اش، موجی از خاطرات و تصاویر سال‌های حضورش در تلویزیون را دوباره زنده کرد.

پیمان معادی؛ مردی که منفور بودن‌ش هم محبوب می‌شود!

همه بازیگران نقش منفی را بازی می‌کنند، اما همه موفق نمی‌شوند مخاطب را وادار به نفرت کنند. این هفته با آغاز اکران آنلاین فیلم سینمایی «زن و بچه» ساخته سعید روستایی، بار دیگر نام و ویدیوهای  پیمان معادی در صدر وایرالی‌های فضای مجازی قرار گرفت؛ نه صرفاً به خاطر خود فیلم، بلکه به دلیل شخصیتی که بازی کرده است.

حمید، راننده آمبولانسی که قرار است با مهناز با بازی پریناز ایزدیار ازدواج کند، یکی از بحث‌برانگیزترین شخصیت‌های فیلم است. بسیاری از منتقدان معتقدند «زن و بچه» در شخصیت‌پردازی و منطق روان‌شناختی دچار ضعف‌هایی است و برخی مخاطبان نیز نتوانسته‌اند ارتباط عمیقی با جهان فیلم برقرار کنند. با این حال تقریباً درباره یک موضوع اتفاق نظر وجود دارد؛ پیمان معادی موفق شده از دل همین فیلمنامه، شخصیتی خلق کند که مخاطب او را باور می‌کند، از او خشمگین می‌شود و حتی از او متنفر می‌شود.

همین مسئله باعث شد سکانس‌های دعوای او با پریناز ایزدیار در روزهای اخیر بارها در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شود. به‌ویژه جمله «دیگه دوست ندارم… من متنفرم از این که همه‌کس یه آدم باشم» به سرعت تبدیل به یکی از دیالوگ‌های وایرال هفته شد؛ جمله‌ای که هم در قالب شوخی و میم و هم در قالب تحلیل‌های جدی دست به دست شد.

اما دلیل وایرال شدن معادی فقط به این فیلم محدود نمی‌شود. او طی سال‌های اخیر به یکی از معدود بازیگرانی تبدیل شده که سکانس‌هایش عمر طولانی در فضای مجازی پیدا می‌کنند. از جلسات روان‌درمانی «افعی تهران» گرفته تا بازجویی‌های «متری شیش و نیم» و تنش‌های خانوادگی «ابد و یک روز»، معادی بارها نشان داده که توانایی ویژه‌ای در خلق لحظات ماندگار دارد.

بخش مهمی از این موفقیت به مهارت کم‌نظیر او در دیالوگ‌گویی بازمی‌گردد. معادی از آن دسته بازیگرانی است که ریتم کلام را می‌شناسد؛ می‌داند کجا باید مکث کند و کجا باید بدون توقف و با فشار عصبی جمله‌ها را روی هم بریزد. همین ویژگی باعث می‌شود حتی ساده‌ترین دیالوگ‌ها نیز در اجرای او وزن و تأثیر پیدا کنند.

همزمان تصویری تازه از فیلم «بن‌سای» به کارگردانی علی بهراد نیز منتشر شد که گریم متفاوت معادی را به یکی از سوژه‌های مورد توجه تبدیل کرد. اتفاقی که بار دیگر یادآور جایگاه ویژه او در سینمای ایران است؛ بازیگری که از «جدایی نادر از سیمین» تا «متری شیش و نیم» و از آثار داخلی تا پروژه‌های بین‌المللی، همواره توانسته کنجکاوی مخاطب را زنده نگه دارد. شاید مهم‌ترین سرمایه پیمان معادی همین باشد؛ اینکه هنوز هر حضورش یک اتفاق محسوب می‌شود.

مهران مدیری؛ اعتراف به افول و امید به یک بازگشت

زمانی حضور مهران مدیری در یک برنامه گفت‌وگو محور به خودی خود خبر بود. او کمتر مصاحبه می‌کرد، کمتر دیده می‌شد و همین کمیابی، بخشی از جذابیت رسانه‌ای‌اش را شکل می‌داد. اما این هفته با وایرال شدن بخش‌هایی از گفت‌وگوی او با بهاره افشاری در برنامه «منشور»، بار دیگر نام مدیری در فضای مجازی و رسانه‌ای مطرح شد؛ این بار نه به خاطر یک سریال تازه، بلکه به خاطر حرف‌هایی که درباره زندگی، حسرت‌ها و آینده حرفه‌ای خود مطرح کرد.

شاید اولین واکنش بخشی از مخاطبان به حضور او، نه محتوای مصاحبه بلکه اصل حضورش بود. مدیری امروز دیگر آن چهره دور از دسترس سال‌های دور نیست. او در سال‌های اخیر بیش از گذشته در برنامه‌های مختلف حضور پیدا کرده و همین مسئله باعث شده بخشی از آن هاله کمیاب و رازآلود اطرافش کمرنگ شود.

با این حال مدیری همچنان یک ویژگی مهم را حفظ کرده است؛ توانایی تولید جمله‌هایی که قابلیت ماندگاری دارند. همان‌طور که سال‌ها پیش جمله «این دنیا دیگه به درد نمی‌خوره» به یکی از میم‌های مشهور فضای مجازی تبدیل شد، این بار هم بخش‌هایی از صحبت‌های او درباره حسرت ندیدن دوران کودکی فرزندانش و بهای سنگین سال‌ها کار کردن، بارها بازنشر شد.

نکته جالب‌تر اما اعتراف مدیری به فاصله گرفتن آثار جدیدش از دوران طلایی کارنامه‌اش بود. او صریحاً گفت که آثار امروز خود را هم‌سطح مجموعه‌هایی چون «شب‌های برره»، «قهوه تلخ» و «مرد هزارچهره» نمی‌داند و دلیل این افت را به شرایط اجتماعی و روحیه عمومی جامعه مرتبط دانست.

این تحلیل تا حدی قابل تأمل است، اما بسیاری از منتقدان معتقدند مسئله فقط حال و هوای جامعه نیست. تغییر تیم نویسندگان و فاصله گرفتن از چهره‌هایی مانند پیمان قاسم‌خانی نیز در افت کیفی آثار مدیری نقش مهمی داشته است؛ موضوعی که در گفت‌وگو کمتر به آن اشاره شد.

در میان تمام این صحبت‌ها، شاید مهم‌ترین بخش مصاحبه اشاره او به ساخت «مرد هزارچهره ۳» بود؛ پروژه‌ای که نامش به تنهایی می‌تواند نوستالژی یک نسل را زنده کند. بازگشت مسعود شصت‌چی پس از حدود دو دهه، برای بسیاری از مخاطبان جذاب است؛ شخصیتی که هنوز بخشی از حافظه طنز تلویزیونی ایران محسوب می‌شود.

مهران مدیری امروز دیگر در نقطه اوج دهه هشتاد نیست، اما هنوز یکی از معدود چهره‌هایی است که هر اظهار نظرش به خبر تبدیل می‌شود. آیا «مرد هزارچهره ۳» می‌تواند او را دوباره به دوران طلایی‌اش نزدیک کند یا صرفاً یادآوری خاطرات گذشته خواهد بود؟

علی شادمان؛ وقتی سلبریتی‌ها تماشاگران را به سالن می‌آورند

بسیاری از بازیگران کودک، با بزرگ شدن از حافظه مخاطبان حذف می‌شوند. تعداد کمی موفق می‌شوند این مسیر دشوار را پشت سر بگذارند و جایگاه حرفه‌ای خود را حفظ کنند. علی شادمان یکی از همین استثناهاست؛ بازیگری که سال‌ها پس از نخستین حضورهایش همچنان در مرکز توجه قرار دارد و این هفته نیز با فعالیت‌های تئاتری خود خبرساز شد.

انتشار تصاویر و ویدیوهای مربوط به نمایشنامه‌خوانی «غروب مامان» به نویسندگی و کارگردانی احمد سلگی، نام شادمان را دوباره در فضای مجازی پررنگ کرد. اثری که به دلیل استقبال مخاطبان چندین بار تمدید شد و نشان داد هنوز هم حضور یک چهره شناخته‌شده می‌تواند توجه بخش مهمی از مخاطبان را به تئاتر جلب کند.

در سال‌های اخیر بحث حضور سلبریتی‌ها در تئاتر بارها مطرح شده است. موافقان معتقدند این حضور به رونق سالن‌ها کمک می‌کند و مخالفان آن را تهدیدی برای بدنه حرفه‌ای تئاتر می‌دانند. اما فارغ از این بحث‌ها، درباره شادمان یک نکته روشن است؛ او صرفاً به واسطه شهرت روی صحنه نمی‌ایستد.

بسیاری از مخاطبان و منتقدان، توانایی او در اجرای مونولوگ، کنترل لحن و مدیریت ریتم دیالوگ را از نقاط قوتش می‌دانند. ویژگی‌هایی که در «غروب مامان» نیز مورد توجه قرار گرفت. شادمان از جمله بازیگرانی است که روی جزئیات اجرایی تسلط دارد و می‌تواند از تغییرات کوچک در صدا و چهره برای خلق موقعیت‌های متفاوت استفاده کند.

همزمان او این روزها فیلم پرفروش «تهران کنارت» را نیز روی پرده دارد و در نقش پاشا یکی از چهره‌های مورد توجه مخاطبان سینماست. ترکیب موفقیت در سینما، نمایش خانگی و تئاتر، موقعیتی را ایجاد کرده که کمتر بازیگر هم‌نسل او در اختیار دارد.

شاید مهم‌ترین ویژگی شادمان این باشد که هرگز اسیر تصویری که از کودکی برایش ساخته شده بود نشد. او نه فقط در حرفه بازیگری ماند، بلکه توانست هویت تازه‌ای برای خود تعریف کند. حالا دیگر کمتر کسی او را صرفاً یک بازیگر کودک سابق می‌داند. شادمان امروز یکی از بازیگران تثبیت‌شده نسل جدید است؛ بازیگری که هنوز مسیر رشدش متوقف نشده است.

هومن سیدی؛ وقتی اعتبار یک کارگردان، ابزار کلاهبرداری می‌شود

این هفته نام هومن سیدی به واسطه یک هشدار مهم رسانه‌ای در صدر اخبار قرار گرفت. ماجرایی که نشان داد اعتبار یک فیلمساز تا چه اندازه می‌تواند برای برخی افراد سودجو ارزشمند باشد.

داستان از انتشار فراخوانی جعلی برای جذب بازیگر در فصل سوم سریال «وحشی» آغاز شد. صفحه‌ای در فضای مجازی با سوءاستفاده از نام این مجموعه، از علاقه‌مندان بازیگری درخواست پرداخت وجه کرده بود. اتفاقی که در نهایت با واکنش رسمی فیلم‌نت همراه شد و این پلتفرم اعلام کرد هیچ‌گونه جذب بازیگری از طریق صفحات مجازی انجام نمی‌شود.

اما سؤال مهم اینجاست که چرا چنین فراخوانی تا این اندازه مورد توجه قرار گرفت؟ پاسخ را باید در جایگاه هومن سیدی جست‌وجو کرد؛ سیدی طی سال‌های گذشته به یکی از مهم‌ترین چهره‌های کشف استعداد در سینمای ایران تبدیل شده است. او بارها نشان داده که توانایی ویژه‌ای در پیدا کردن چهره‌های تازه و گرفتن بازی‌های متفاوت از بازیگران کمتر شناخته‌شده دارد. همین ویژگی باعث شده بسیاری از جوانان علاقه‌مند به بازیگری، حضور در آثار او را فرصتی استثنایی بدانند.

از امیر جدیدی و نوید پورفرج گرفته تا یسنا میرطهماسب و لادن ژاوه‌وند، بسیاری از چهره‌هایی که امروز شناخته‌شده هستند در مقاطعی از مسیر حرفه‌ای خود از نگاه متفاوت سیدی بهره برده‌اند. او معمولاً در انتخاب بازیگر به سراغ چهره‌های کلیشه‌ای نمی‌رود و همین مسئله جذابیت همکاری با او را افزایش داده است.

در کنار این موضوع، فعالیت‌های آموزشی او در آموزشگاهش و ارتباط او با نسل تازه بازیگران نیز باعث شده نامش برای بسیاری از علاقه‌مندان بازیگری جذابیت ویژه‌ای داشته باشد. به همین دلیل طبیعی است که یک فراخوان منتسب به او بتواند مخاطبان زیادی را جذب کند.

شاید مهم‌ترین نکته این ماجرا خود کلاهبرداری نباشد، بلکه میزان اعتمادی باشد که نام هومن سیدی در میان علاقه‌مندان ایجاد کرده است. اعتماد و اعتباری که سال‌ها زمان برده تا شکل بگیرد و حالا آن‌قدر ارزشمند شده که حتی سودجویان نیز تلاش می‌کنند از آن بهره‌برداری کنند. این اتفاق، به شکلی غیرمستقیم یادآور جایگاه ویژه فیلمسازی است که هنوز بسیاری آرزو دارند حتی برای چند دقیقه در جهان داستانی او حضور داشته باشند.

فرزاد جمشیدی؛ وداع با صدایی که سحرهای رمضان را روایت می‌کرد

برخی مجریان را مردم با چهره‌شان به یاد می‌آورند و برخی دیگر را با صدایشان. فرزاد جمشیدی از آن دسته مجریانی بود که صدایش بخشی از حافظه جمعی مخاطبان تلویزیون شده بود. این هفته خبر درگذشت او در ۵۶ سالگی، جامعه رسانه‌ای و بسیاری از مخاطبان قدیمی تلویزیون را غافلگیر کرد.

جمشیدی در سال‌هایی به شهرت رسید که برنامه‌های سحرگاهی ماه رمضان یکی از مهم‌ترین برنامه‌های تلویزیون محسوب می‌شدند. او با دایره واژگان گسترده، تسلط بر ادبیات فارسی و لحن آرام و متفاوت خود، توانست امضای شخصی‌اش را در اجرا پیدا کند. بسیاری هنوز جملات و لحن خاص او در برنامه‌هایی مانند «ماه خدا» را به یاد دارند.

آنچه جمشیدی را از بسیاری مجریان هم‌دوره‌اش متمایز می‌کرد، فقط دانش ادبی نبود. او توانایی ایجاد حس صمیمیت داشت؛ گویی با مخاطب صحبت می‌کرد نه برای مخاطب. همین ویژگی باعث شد در دوره‌ای به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های اجراهای معارفی تبدیل شود.

اما مسیر حرفه‌ای او بدون حاشیه نماند. در ابتدای دهه نود، پرونده‌ای جنجالی نام او را وارد فضای رسانه‌ای کرد و برای سال‌ها بر تصویر عمومی‌اش سایه انداخت. حاشیه‌ای که بسیاری از همکارانش معتقد بودند تأثیری فراتر از واقعیت بر سرنوشت حرفه‌ای او گذاشت و او در رسانه ملی کار نکرد.

پس از انتشار خبر درگذشتش، ویدیوهای زیادی از او در فضای مجازی بازنشر شد. از گریه‌هایش بر مزار شهدا گرفته تا خاطرات معنوی و گفت‌وگوهای تلویزیونی. اما شاید وایرال‌ترین بخش مربوط به حضورش در برنامه «برمودا» بود؛ نجف‌زاده در بخشی از برنامه از او می‌پرسد: «آدم حلال‌نکرده در زندگی‌ات داری؟» و جمشیدی پس از مکثی کوتاه پاسخ می‌دهد: «بله؛ و تا قیامت حلال نخواهم کرد. با اینکه بسیاری از شرعیات و اخلاقیات می‌گویند حلال کنید، اما نمی‌توانم حلال کنم؛ دلم بسیار شکسته است.» همین چند جمله کافی بود تا این بخش از برنامه بار دیگر وایرال شود و بسیاری آن را روایتی صریح از زخمی بدانند که سال‌ها بر زندگی شخصی و حرفه‌ای او سایه انداخته بود.

واکنش بسیاری از مجریان و همکارانش در مراسم تشییع نیز حول همین محور شکل گرفت؛ اینکه جمشیدی بیش از آنکه قربانی اشتباهات خودش باشد، قربانی تصویری شد که سال‌ها درباره او ساخته شد. زنده‌یاد جمشیدی از نسل مجریانی بود که اجرا را صرفاً خواندن متن نمی‌دانستند. او به واژه‌ها احترام می‌گذاشت و برای لحن، معنا و تأثیر کلام اهمیت قائل بود. حالا با رفتن او، شاید بیش از هر چیز همان صدایی در ذهن مخاطبان باقی بماند که در سحرهای ماه رمضان، آرام و صمیمی یادآوری می‌کرد: «ماه خدا رو قدر بدونید». صدایی که خاموش شد، اما از حافظه تلویزیونی ایرانیان پاک نمی‌شود.

نوشته از خاموشی پرحسرت «فرزاد» تا قمار کلاهبرداران با اعتبار «هومن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این میان، داود اشرف و رها جهانشاهی دو شخصیتی هستند که نسبت به «وحشی ۱» بیش از دیگر کاراکترهای جهان داستان دچار دگرگونی شده‌اند؛ دگرگونی‌ای که از دل حادثه، فشار روانی و انتخاب‌های ناگزیر زاده می‌شود.

دگرگونی رفتار شخصیت‌ها در «وحشی ۲»

داود اشرف با بازی جواد عزتی، در فصل نخست «وحشی» کارگری ساده بود؛ کارگری که حتی در برابر همکاران خود می‌ایستاد تا مبادا در برابر صاحب‌کار حرکتی اعتراضی شکل بگیرد. اشرف نماینده انسانی بود که ترجیح می‌داد برای حفظ امنیت حداقلی زندگی‌اش، سکوت کند و از درگیری بپرهیزد. با این حال، یک حادثه پیش‌بینی‌ نشده، زندگی او را وارد مسیری تازه کرد؛ مسیری که با مهر قتل بر پیشانی‌اش آغاز شد و به از دست رفتن شغل و دارایی پدر انجامید.

در قسمت ۶، اشرف با دیدن وضعیت اسفناک پدر روی تخت خانه سالمندان، تصمیم می‌گیرد برای پس‌گیری خانه و ملک از دست‌ رفته اقدام کند؛ تصمیمی که این‌ بار نه از سر درماندگی، بلکه با تهدید اسلحه همراه است. جمله آب از سر من گذشته که اشرف خطاب به خانواده مقتول می‌گوید، عصاره تمام مسیری است که او طی کرده است؛ مسیری که چهره‌ای عصبی، خشمگین و در عین حال زخم‌خورده از او ساخته است. با این حال، این نقطه پایان سقوط اشرف نیست، بلکه آغازی تازه برای ورود او به مرحله‌ای تاریک‌تر از زندگی است. اشرف که در ابتدا کارگری ساده بود، در این فصل به پخش‌کننده مواد مخدر تبدیل می‌شود. این تغییر ناگهانی نیست، بلکه حاصل زنجیره‌ای از تصمیم‌ها و حوادثی است که راه بازگشتی برای او باقی نمی‌گذارد. سریال با دقت نشان می‌دهد چگونه فشار محیط، فقدان خانواده و احساس بی‌عدالتی، فردی معمولی را به سوی انتخاب‌هایی سوق می‌دهد که در شرایط عادی هرگز به آن‌ها تن نمی‌داد.

پیچیدگی روایت از جایی بیشتر می‌شود که اشرف به‌ دنبال رها جهانشاهی می‌رود، اما این‌ بار خبری از تابلوی وکالت او مقابل ساختمان اداری نیست. اشرف به همراه دوستانش، که به درخواست خسرو به هواخوری رفته‌اند، با پرس‌وجو از همکاران سابق رها در می‌یابد که جهانشاهی به جاسازی مقادیری مواد مخدر و همچنین سرقت متهم شده و در پی این اتهام‌ها، پروانه وکالتش باطل شده است. ورود اشرف به خانه رها و مواجهه با چهره سرد، پریشان و درهم‌شکسته او، در کنار نشانه‌های آشکار مصرف مواد مخدر، تصویری کامل از فروپاشی یک شخصیت حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

وکیل منضبط در دام اعتیاد

رها جهانشاهی دومین کاراکتری است که دگردیسی‌اش حتی بیش از داود اشرف توجه مخاطبان را جلب کرده است. در ابتدای «وحشی ۱»، رها وکیلی منضبط، دقیق و قانون‌مدار معرفی می‌شد؛ هرچند گاه دست‌پاچه و تا حدی سربه‌هوا به نظر می‌رسید. در «وحشی ۲» اما با شخصیتی روبه‌رو هستیم که انسجام روانی خود را از دست داده و زیر فشار شوک‌های عاطفی پیاپی فروپاشیده است.

نخستین ضربه روحی زمانی به رها وارد شد که در یک سانحه عمدی، همسرش را از دست داد؛ حادثه‌ای که بنیان زندگی شخصی او را متزلزل کرد. دومین شوک، خیانت معشوق جدیدش با یکی از نزدیکانش بود؛ ضربه‌ای که اعتماد و امنیت روانی او را به‌طور کامل از بین برد. مجموعه این حوادث، رها را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان ایستادن بر جایگاه حرفه‌ای و اخلاقی گذشته را نداشت.

بازگشت رها به قصه با دخالت داود اشرف، نه‌تنها مسیر روایت را غنی‌تر می‌کند، بلکه خرده‌داستانی معنادار در دل داستان اصلی می‌سازد. انتقال اثاثیه منزل رها به خانه قدیمی اشرف، فراتر از یک اتفاق ساده روایی است و پرسش‌های متعددی را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند: آیا خسرو در پس‌گیری خانه داود نقشی کلیدی ایفا خواهد کرد؟ آینده رها پس از از دست رفتن شغل، اعتبار اجتماعی و بلوکه شدن اموالش چه خواهد شد؟ سریال عمداً پاسخ این پرسش‌ها را به تعویق می‌اندازد تا تعلیق روایت حفظ شود.

نقش حادثه در دگرش شخصیت

با اندکی تامل می‌توان دریافت که «وحشی ۲» به‌درستی هدایت می‌شود تا مخاطب را از حالت تماشاگر منفعل خارج کند. روایت به‌گونه‌ای طراحی شده که بیننده برای یافتن پاسخ پرسش‌ها، ناچار است قسمت‌های بعدی را دنبال کند. در وهله نخست، این ویژگی نشانه سلامت یک سریال موفق است؛ سریالی که به مخاطب اعتماد می‌کند و از توضیح‌های اضافی پرهیز دارد.

در این فصل، «وحشی» نشان می‌دهد که حوادث چگونه می‌توانند مسیر زندگی انسان‌ها را دگرگون کنند و بر انتخاب‌ها، رفتارها و حتی نظام ارزشی آن‌ها اثر بگذارند. دگرگونی شخصیت‌ها نه تصادفی است و نه اغراق‌آمیز، بلکه بر پایه منطق روایی و روان‌شناختی شکل می‌گیرد. در همین راستا، می‌توان «وحشی» را در کنار سریال «بریکینگ بد» (Breaking Bad)  قرار داد؛ اثری که در آن والتر وایت با بازی برایان کرانستون، از معلمی ساده‌زیست در رشته شیمی به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان مواد مخدر تبدیل می‌شود.

به عقیده رابرت مک‌کی، مولف کتاب داستان و اصول فیلمنامه، حادثه و تغییر زمانی معنا پیدا می‌کند که حامل ارزش باشد. در سریال‌هایی چون «بریکینگ بد» و «وحشی»، تمام تغییرهای شکل‌گرفته، چه در روایت و چه در شخصیت‌ها، واجد چنین ارزشی هستند. ارزش‌هایی مانند مرگ و زندگی، خیانت، خیر و شر که به‌طور مستقیم بر سرنوشت داود اشرف و رها جهانشاهی اثر می‌گذارند.

شخصیت‌های «وحشی» همواره مخاطب را غافلگیر می‌کنند و این حاصل درام‌سازی حساب‌شده هومن سیدی است؛ درام‌سازی‌ای که بر خلق شخصیت‌های فعال در برابر کاراکترهای منفعل تاکید دارد. شخصیت‌هایی که نه‌تنها داستان را پیش می‌برند، بلکه مخاطب را نیز وادار می‌کنند تا با آن‌ها همراه شود و نسبت به سرنوشت‌شان احساس کنجکاوی و درگیری عاطفی داشته باشد.

نوشته سریال «وحشی ۲»؛ روایت دگرگونی هویت و ساختار شخصیتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با توجه به سابقه‌ نه‌چندان خوبی که در مسیر دنباله‌سازی در ایران وجود دارد، بیم آن می‌رفت که «وحشی» نیز به سرنوشت نافرجام دنباله‌های دیگر دچار شود اما امروز که ۲ قسمت از فصل دوم منتشر شده، با قطعیت می‌توان ادعا کرد که اتفاق‌های خوبی برای این سریال در انتظار است.

آن میزان مقبولیت، اعتبار و شهرتی که «وحشی» در فصل نخست خود به دست آورد، می‌توانست با یک فضاسازی موهوم و تخیلی در فصل دوم از دست برود. اما برگ برنده «وحشی» که تعلیق‌های هوشمندانه از مضامین رئالیستی است، در فصل دوم نیز به کار گرفته شد تا مخاطب فصل دوم این سریال را پس نزند.

این اهرم در شرایطی به کار گرفته شد که سریال در ابتدای فصل دوم خود، به‌مانند فصل نخست، با یک تکانه شدید شروع نمی‌کند و همین شیب ملایم داستانگویی سبب می‌شود تا با ایجاد علامت‌سوال‌های درست و بهینه، مخاطب، با دقت، وسواس و کنجاوی بالایی در انتظار قسمت‌های بعدی سریال باشد.

این فاکتور برای سریالی که بار اصلی روایت بر شانه‌های یک کاراکتر سوار است و زرق‌وبرق چندانی در سکانس‌ها به چشم نمی‌خورد، قدرت بالای درام در داستان‌پردازی را به رخ می‌کشد. همین امروز اگر به سریال‌های متعددی که در پلتفرم‌ها و حتی تلویزیون در حال پخش است، نگاهی بیاندازیم متوجه می‌شویم که تقریبا تمامی این سریال‌ها از عناصری چون بازیگران چهره بسیار، داستان‌های فانتزی و اغراق‌شده، تمرکز بر روی یک سبک زندگی پرچالش، شعارگویی و… بهره می‌برند و جالب آن‌که با وجود استمداد از این عناصر، باز نمی‌توانند ماندگاری چندانی داشته باشند حال آن‌که «وحشی» بدون بهره‌گیری از این عناصر، موفق شده در پناه یک فضاسازی مهندسی‌شده و هوشمندانه، به مخاطبان انبوه دست یابد.

در این فضاسازی، مهندسی درستی بر روی تعلیق‌آفرینی‌های متعدد صورت گرفته است. تقریبا در هر قسمت، مخاطب از زاویه‌ای که گمان نمی‌برد، غافلگیر شده و کنجکاوی او برای دنبال کردن قصه بیشتر می‌شود. عمیق این تعلیق‌ها به اندازه‌ای است که مخاطب به درک درستی از شرایط قصه می‌رسد و پروسه همذات‌پنداری، به‌عنوان یکی از سیاست‌های پنهان سریال، تدریجا در ضمیر مخاطب شکل می‌گیرد.

سویه‌بخشی به روایت‌ها در این فضاسازی، هنر بزرگی است که هومن سیدی به‌عنوان نویسنده، به‌خوبی توانسته آن را طراحی کرده و در شکل اجرا نیز به درستی مدیریت کند. این همسویی هوشمندانه در کنار بازی چشمگیر جواد عزتی که بار تکنیکی و احساسی بالایی دارد و قطعا بهترین نقش‌آفرینی کارنامه او تا به امروز است، سه‌گانه ماندگاری «وحشی» را تکمیل کرده است و مخاطب را در پایان هر قسمت، تشنه نگه‌می‌دارد.

اصرار بر تداوم این روند سبب شده تا «وحشی» در شروع فصل دوم که بزنگاه بسیارمهمی برای موفقیت یا عدم‌موفقیت یک دنباله است، به خوبی ظاهر شده و با طرح سوال‌هایی جدید در یک اتمسفر آشنا، مخاطب را به دنبال کردن ترغیب کند. روندی که در ادامه با شاخ‌وبرگ پیدا کردن هسته مرکزی روایت می‌تواند جذابیت‌های بیشتری خلق کرده و رکوردهای دیگری را به نفع سریال جابه‌جا کند. طراحی‌های درستی که برای ۴ فصل این سریال و پروسه داستان‌گویی آن در نظر گرفته شده، خود گواه دیگری بر خلق جذابیت و انطباق با استانداردهای جهانی این حوزه است.

مجموع تمام این پتانسیل‌ها سبب می‌شود تا «وحشی» را موفق‌ترین و پرمخاطب‌ترین سریال این روزهای ایران بدانیم. سریالی که محبوبیت آن تنها محدود به زمان پخش نیست و این اتفاق در خشکسالی این سال‌های سریال‌های ایرانی، به خوبی به چشم آمده و لمس می‌شود.

نوشته راز جذابیت «وحشی» چیست؟/ فرمول درست دنباله‌سازی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاکنون و با پخش دو قسمت از فصل دوم سریال «وحشی»، دو زندانی آزاد شده‌اند و این روند تا پایان پخش سریال ادامه خواهد داشت.

شعار این کمپین «زندان، پایان قصه نیست» است.

این اقدام طی ۱۳ هفته و همزمان با انتشار قسمت‌های فصل دوم سریال «وحشی» انجام می‌شود و هدف آن آزادی زندانیان دارای جرایم مالی غیرعمدِ واجد شرایط آزادی و بازگشت دوباره آن‌ها به جامعه است.

فیلم‌نت با اجرای این طرح تلاش می‌کند در کنار فعالیت‌های فرهنگی و تولید محتوا، نقش موثری در حوزه مسئولیت اجتماعی ایفا کند.

همچنین همزمان با پخش فصل دوم سریال «وحشی» به نویسندگی و کارگردانی هومن سیدی و تهیه‌کنندگی محمدرضا صابری، تبلیغات محیطی متفاوتی برای این سریال اجرا شده است. این کمپین در گام اول در کورش مال و روی درهای آسانسورهای این مجتمع اجرایی شده و طرح آن نمایانگر کمپین آزادی زندانیان است.

سریال «وحشی» در فصل اول قصه مردی به نام داود اشرف را روایت کرد که برحسب اتفاق موجب مرگ دو کودک می شود و پنهان کاری دراین باره او را وارد ماجراهایی می کند و سر از زندان درمی‌آورد. آشنایی با او یک خانم وکیل داستان را پیچیده تر کرده و باعث می شود او به زندان بیفتد. حال در فصل دوم با قصه داود اشرف مواجه هستیم که تلاش می کند از زندان بیرون بیاید.

نوشته آزادی ۱۳ زندانی همزمان با پخش فصل دوم سریال «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اکران مردمی با حضور پرتعداد علاقمندان به سریال «وحشی» برگزار شد.

جواد عزتی بازیگر نقش داود اشرف در سخنانی گفت: تولید فصل دوم «وحشی» که امشب قسمت اول آن را تماشا می کنید به پایان رسیده است و فصل سوم در پیش تولید است و به زودی کلید زده می شود.

به گفته وی، همین فاصله ای که بین پخش فصل یک و دو وجود داشت بین پخش فصل دو و سه نیز خواهد بود.

محمدرضا صابری تهیه‌کننده «وحشی» نیز در سخنانی گفت: فصل دوم «وحشی» بسیار متفاوت از فصل یک است.

وی تاکید کرد: این سریال جزو کارهایی است که هر قسمت آن تماشایی و قابل دفاع است. با تشکر از هنر هومن سیدی، جواد عزتی و همه عوامل این سریال.

سریال «وحشی» محصول پلتفرم فیلم‌نت، در ژانر معمایی و اجتماعی، به نویسندگی و کارگردانی هومن سیدی و تهیه‌کنندگی محمدرضا صابری است که ساعت ۸ شب دوشنبه‌ها پخش می‌شود. جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، رامین راستاد و… بازیگران فصل دوم «وحشی» هستند.

«وحشی» دومین تجربه همکاری جواد عزتی و نگار جواهریان با هومن سیدی در قامت بازیگر و کارگردان است.

قصه این سریال برگرفته از یک پرونده واقعی است ولی بخشی از آن دراماتیک شده و اسامی نیز تغییر کرده است. داود اشرف کارگری است که برحسب اتفاق باعث مرگ دو کودک می‌شود و سپس وارد یک پرونده قتل دیگر شده و در نهایت به زندان می‌افتد. در فصل دوم «وحشی» او از زندان بیرون می آید و اتفاقات پیچیده‌ای برایش رخ می‌دهد. در این فصل، هومن سیدی نقش مهمی را بازی می‌کند.

نوشته پخش فصل دوم سریال «وحشی» با مردم آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه ساعت ۱۹ دوشنبه ۲۴ آذر ۱۴۰۴ و در آستانه پخش سریال از فیلم‌نت در چند سالن پردیس کورش با حضور هومن سیدی و جواد عزتی بازیگر نقش داود برگزار می‌شود.

علاقمندان به شرکت در این اکران مردمی می‌توانند به برای تهیه بلیت به سامانه های بلیت‌فروشی مراجعه کنند.

جواد عزتی، نگار جواهریان، رامین راستاد، محمد صابری، نگار مقدم، احسان امانی، اشکان حسن‌پور، نجوا زمانی، امین شعرباف، مهدی صباغی و هومن سیدی از جمله بازیگران «وحشی» هستند.

فصل اول سریال «وحشی» از ۲۵ فروردین ۱۴۰۴ تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ در قالب ۸ قسمت از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و با استقبال گسترده منتقدان و طیف‌های‌ گوناگون مخاطبان همراه شد‌.

نوشته افتتاحیه فصل دوم «وحشی» با هومن سیدی و جواد عزتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فصل اول سریال «وحشی» از ۲۵ فروردین تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ در قالب ۸ قسمت از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و با استقبال گسترده منتقدان و طیف‌های‌ گوناگون مخاطبان همراه شد‌.

جواد عزتی، نگار جواهریان، رامین راستاد، محمد صابری، نگار مقدم، احسان امانی، اشکان حسن‌پور، نجوا زمانی، امین شعرباف، مهدی صباغی و هومن سیدی از جمله بازیگران «وحشی» هستند.

عوامل این اثر عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی نجفی، طراح صحنه و مدیر هنری: محسن نصرالهی، مدیر صدابرداری: مهران ملکوتی، طراح لباس: مارال جیرانی، طراح گریم: عظیم فراین، موسیقی: Nik Reich / Jaro Messerschmidt، مدیر تولید: عماد طاهری، طراحی و ترکیب صدا: زهره علی اکبری، تدوین: هومن سیدی، پیوند اقتصادی، مدیر گروه کارگردانی: حسین خضویی، فیلمبردار: داود ملک، برنامه ریز: رسول حسینی، منشی صحنه: پونه خامین، طراح و سرپرست جلوه های بصری: بیتا اخلاقی، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، سرپرست جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح بدلکاری: امیربدری، عکس: محمد بدرلو، مدیر تدارکات: سجاد نوری.

نوشته فصل دوم «وحشی» از دوشنبه ۲۴ آذر در «فیلم‌نت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش پرایم‌تایم که در چند سال اخیر در جشنواره TIFF راه‌اندازی شده است ویژه نمایش سریال‌های مطرح جهان است. نکته قابل توجه درباره بخش پرایم‌تایم این است که شاخص‌ترین و باکیفیت‌ترین سریال‌های روز جهان را برای عرضه انتخاب می‌کند.

این برای نخستین بار است که یک سریال و یک پلتفرم ایرانی در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (TIFF) حضور یافته است.

سریال «وحشی» محصول اختصاصی پلتفرم فیلم‌نت به تهیه‌کنندگی محمدرضا صابری در حالی در جشنواره به نمایش در آمد که تمامی بلیت‌های نمایش آن به‌سرعت فروش رفته و با استقبال منتقدان و تماشاگران نیز روبه‌رو شد. همچنین «وحشی» مورد توجه دست‌اندرکاران فستیوال‌ها و خریداران جهانی قرار گرفت.

علی سرتیپی مدیر عامل فیلم‌نت، هومن سیدی نویسنده و کارگردان و جواد عزتی بازیگر نقش اول مرد «وحشی» در فستیوال حضور داشتند.

در این بخش تنها ۶ سریال از سراسر جهان پذیرفته شده‌ بودند که اغلب آن‌ها تولید نتفلیکس هستند و در کنار آن‌ها برای اولین‌بار یک سریال از ایران نیز حضور یافته بود.

پنجاهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، از تاریخ ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ (مصادف با ۱۳ تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴) در کانادا برگزار شد.

سریال «وحشی» داستان داود اشرف، کارگر یک معدن را روایت می‌کند که به اتهام قتل دستگیر شده و مسیر زندگی‌اش دستخوش تحولی جدی می‌شود. جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، علیرضا ثانی‌فر، مهدی صباغی و محمد صابری از جمله بازیگران این سریال هستند.

نوشته اولین حضور سریال‌های ایرانی در جشنواره تورنتو با «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از اکران مردمی یک سریال تا حضور در معتبرترین جشنواره‌ها، از بازگشت یک فیلم توقیفی تا ورود به دنیای اجرا. چهار روایت، چهار مسیر و چهار تصویر از چهره‌هایی که هر کدام بخشی از اخبار سینمایی را کامل کردند.

سینا مهراد؛ در تله قصه‌های تکراری

این هفته، ویدیوهای اکران مردمی سریال «از یاد رفته» ساخته برزو نیک‌نژاد با حضور سینا مهراد و پردیس احمدیه، در فضای مجازی دست به دست شد. اکرانی که گرچه حالا برای بیشتر سریال‌ها به رسم رایج بدل شده، اما حضور این دو بازیگر، بیش از هر چیز دیگری توجه هواداران را جلب کرد.

مهراد در این سریال نقش «شهاب» را بازی می‌کند؛ نوه گمشده‌ای که پدربزرگ ثروتمندش در جست‌وجوی اوست تا پیش از مرگ، همه امور را به دستش بسپارد. داستانی که حول رازی قدیمی و پنهان‌کاری نزدیکان شکل گرفته است. هرچند این کاراکتر برای او تازه نیست؛ همان قصه آشنای جوانی فقیر که ناگهان به خانواده‌ای متمول می‌رسد، دشمن پیدا می‌کند و در دل ماجرا، عاشق می‌شود.

سینا مهراد که با سریال «پدر» شناخته شد و در «آقازاده» بازی به‌مراتب موثرتری ارائه داد، این بار در «از یاد رفته» با نقش و روایتی کمتر غافلگیرکننده روبه‌روست. نه اتفاق بزرگ داستانی و نه چرخش چشمگیر در بازی، که بتواند این اثر را در کارنامه‌اش برجسته کند. با این حال، او همچنان بازیگری است که اگر از دایره نقش‌های تکراری خارج شود، می‌تواند توانایی‌های تازه‌ای رو کند. حالا باید دید آیا قسمت‌های آینده این سریال فرصتی برای بروز آن وجه پنهان فراهم می‌کنند یا نه. وقتی بازیگر جوانی که با نقش‌های عاشقانه شناخته می‌شود، باز هم در همان مسیر قدم بزند، نتیجه چه خواهد شد؟

هومن سیدی؛ «وحشی» از تورنتو سر درآورد

انتشار خبر حضور سریال «وحشی» در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، موج تازه‌ای از تحسین‌ها برای هومن سیدی به راه انداخت. برای نخستین‌بار، یک سریال ایرانی در فهرست منتخب بخش پرایم‌تایم این جشنواره قرار گرفت؛ جایی که معمولاً سریال‌های انگلیسی و آمریکایی جولان می‌دهند.

«وحشی» که چند ماه پیش فصل اولش به پایان رسید و رکورد تماشای پلتفرم پخش خود را شکست، از یک ایده ساده به ذهن سیدی رسیده بود: فرار از زندان در ایران، آن‌هم بعد از انقلاب؛ موضوعی که پیش‌تر کمتر دراماتیزه شده بود. او در مسیر نوشتن و ساخت، این ایده را با چندین گره داستانی و موقعیت اخلاقی چالش‌برانگیز ترکیب کرد؛ همان چیزی که باعث شد سریال، فراتر از یک قصه هیجانی صرف باشد و ذهن مخاطب را تا مدت‌ها درگیر کند.

انتشار ویدیوهایی از نمایش این سریال در چند کشور دیگر، ثابت کرد که «وحشی» نه‌تنها در داخل، بلکه در خارج از کشور هم تماشاگر دارد. قدرت کارگردانی سیدی در هدایت بازیگران و خلق ریتمی که بین تعلیق و کشف در نوسان است، همان نقطه قوتی است که منتقدان روی آن دست گذاشتند.

حالا علاقه‌مندان چشم‌انتظارند که فصل دوم چه زمانی ساخته و پخش می‌شود. سیدی هم با سابقه‌ای که تا امروز جمع کرده و «کاشت‌های داستانی» دقیقش، نوید می‌دهد که شخصیت «داوود اشرف» در ادامه راه، تحولی بی‌رحم و تکان‌دهنده را تجربه کند و همین مخاطب را درگیر می‌کند و منتظر نگه می‌دارد مسیری که شاید «وحشی» را به یکی از ماندگارترین سریال‌های شبکه نمایش خانگی تبدیل کند.

امین حیایی؛ بازگشت یک عاشقانه توقیفی

پس از حدود سه سال توقیف، فیلم سینمایی «غریزه» ساخته سیاوش اسعدی بالاخره به آستانه اکران رسید و نام امین حیایی را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. امین حیایی با نقش «رسول خانی»، یکی از متفاوت‌ترین بازی‌های جدی خود را ارائه داده؛ شخصیتی آرام و مغرور که در دهه ۴۰ خورشیدی زندگی می‌کند و ماجراهایش با یک اتفاق تلخ به مسیر تازه‌ای کشیده می‌شود.

این عاشقانه تاریخی که سال گذشته در جشنواره فجر برای منتقدان نمایش داده شد، با تحسین منتقدان به‌ویژه برای بازی حیایی و پانته‌آ پناهی‌ها همراه بود. بازی زیرپوستی حیایی، نگاه‌های معنادار و تعامل ظریفش با دو بازیگر نوجوان، از او شخصیتی ساخته که در عین لوطی‌مسلکی، پیچیدگی‌های خاص خان‌های دهه چهل را هم ندارد و همین ترکیب، جذابیت تازه‌ای ایجاد کرده است.

حالا با انتشار تیزر رسمی فیلم، «غریزه» به‌عنوان یکی از مدعیان معرفی به اسکار کنار «پیرپسر»، «زن و بچه» و «ناتور دشت» مطرح شده است. این حضور، در کنار بازی حیایی در کمدی «کوکتل مولوتوف» و فیلم «زیبا صدایم کن»، نشان می‌دهد او همچنان می‌تواند در نقش‌های متفاوت، شخصیت‌های به‌یادماندنی بیافریند.

امین حیایی که در جشنواره اخیر با دو نقش کاملاً متفاوت حاضر شد، بار دیگر ثابت کرد که اگر فیلمنامه و کارگردانی قوی پشت کار باشد، می‌تواند هر تیپ شخصیتی را متقاعدکننده بازی کند. حالا باید دید اکران عمومی «غریزه» هم همان تأثیری را بر مخاطب خواهد گذاشت که بر منتقدان گذاشت یا نه.

هادی حجازی‌فر؛ از ناتوردشت تا تجربه اجرا

هادی حجازی فر جایگزین مدیری در «گل یا پوچ» شد؛ همین خبر کافی بود تا هادی حجازی‌فر دوباره در مرکز توجه باشد. این تغییر، به‌خصوص با وجود رقابت پلتفرم‌ها و شروع فصل جدید «شاه‌گل» با اجرای مهران مدیری و کارگردانی نیک یوسفی، بحث‌های زیادی را در فضای مجازی داغ کرد. اجرای تلویزیونی، حوزه تازه‌ای برای حجازی‌فر است؛ بازیگری که تا امروز او را بیشتر به خاطر نقش‌های سینمایی و تلویزیونی‌اش می‌شناختیم.

همزمان، آغاز تبلیغات فیلم «ناتور دشت» ساخته محمدرضا خردمندان با بازی او، باعث شد این هفته نام حجازی‌فر بیش از پیش شنیده شود. او در این فیلم نقش «احمد پیران»، محیط‌بانی را بازی می‌کند که زندگی‌اش بر اساس داستانی واقعی شکل گرفته است. این نقش، در جشنواره فجر با تحسین زیادی مواجه شد و زوج بازیگری او با میرسعید مولویان، یکی از نقاط قوت فیلم بود.

حجازی‌فر به خاطر توانایی ذاتی در فرو رفتن در قالب شخصیت‌های متفاوت، چه در «ماجرای نیمروز» با رگه‌های طنز، «پوست شیر» با خشم فروخورده و شخصیتی همراه و وطن‌پرست در «لاتاری» ، طیف وسیعی از کاراکترها را تجربه کرده و هر بار بخشی از ظرفیت‌های پنهان بازیگری‌اش را نشان داده است. او حتی در نقش‌های کاملاً متفاوت مثل «صبحانه با زرافه‌ها» توانسته مرزهای بازی خود را جابه‌جا کند.

حالا باید دید این ورود به عرصه اجرا، تجربه‌ای موفق خواهد بود یا تصمیمی که بعدها به آن برچسب اشتباه زده شود. با این حال، ترکیب اکران «ناتوردشت» و اجرای «گل یا پوچ»، حجازی‌فر را در موقعیتی قرار داده که بیش از هر زمان دیگری در معرض نگاه مخاطب و منتقد است.

لیلا اوتادی؛ بازگشت پررنگ به تلویزیون

بعد از حدود شش سال دوری از تلویزیون، لیلا اوتادی این هفته با حضوری همزمان در دو سریال شبانه، دوباره به قاب کوچک برگشت و همین، نامش را بیش از پیش در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی پررنگ کرد. دو پروژه «مهمان‌کشی» به کارگردانی احمد کاوری و «عملیات مهندسی» ساخته سروش محمدزاده، او را در موقعیت ویژه‌ای قرار داده‌اند؛ بازگشتی که نه در یک ژانر، بلکه در دو فضای روایی کاملاً متفاوت شکل گرفته است.

در «مهمان‌کشی»، اوتادی نخستین تجربه بازی در یک نقش تاریخی را پشت سر می‌گذارد. او در نقش هند، همسر عبیدالله بن زیاد، زنی باهوش، سیاست‌مدار و جاه‌طلب را به تصویر می‌کشد که در پسِ لبخند و آرامش ظاهری، نقشه‌ها برای پیشبرد اهداف خود دارد. هرچند طراحی چهره و گریم این شخصیت با انتقادهایی همراه بوده و برخی انتخاب اوتادی را برای یک نقش تاریخی مذهبی عجیب دانسته‌اند، اما او در لحن، نگاه و اجرای ظرایف شخصیت، حضوری قانع‌کننده ارائه کرده است.

همزمان، در «عملیات مهندسی» او در نقش یک پرستار بیمارستان ظاهر می‌شود. این سریال بر پایه رویدادی واقعی درباره مبارزه با گروهک منافقین ساخته شده و فضای پرتنش آن، بستر متفاوتی برای نمایش توانایی‌های بازیگری او فراهم کرده است.

اوتادی که پیش‌تر با فیلم‌هایی مانند «بید مجنون» مجید مجیدی و کمدی پرفروش «زن‌ها فرشته‌اند» شهرام شاه‌حسینی در ذهن مخاطبان ماندگار شده، حالا با دو نقش همزمان، در دو بازه تاریخی متفاوت، تلاش می‌کند تصویری تازه از خود ارائه دهد. بازگشت او به تلویزیون می‌تواند نقطه عطفی باشد که جایگاهش را نه‌فقط به‌عنوان بازیگر سینما، بلکه به‌عنوان چهره‌ای تثبیت‌شده در سریال‌های تلویزیونی هم تحکیم کند. حالا پرسش این است که آیا «مهمان‌کشی» و «عملیات مهندسی» می‌توانند همان‌قدر که نام اوتادی را دوباره بر زبان‌ها انداخته‌اند، در ذهن مخاطب هم ماندگار بمانند یا خیر.

نوشته از گل یا پوچ خانگی «هادی» تا پرکاری تلویزیونی «لیلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش PrimeTime جشنواره TIFF به نمایش آثار سریالی برگزیده از سراسر جهان اختصاص دارد و در سال ۲۰۲۵ تنها ۶ سریال منتخب را برای نمایش انتخاب کرده است. امسال، برای نخستین‌بار، ایران با سریال «وحشی» در این فهرست معتبر حضور دارد.

جشنواره فیلم تورنتو در بیانیه رسمی خود اعلام کرده است: «بخش پرایم‌تایم امسال میزبان جسورانه‌ترین سریال‌های جدید تلویزیونی از سراسر جهان است.»

سریال «وحشی» در کنار آثاری از کشورهای ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، مجارستان، نروژ، رواندا، آفریقای جنوبی، هند و کانادا به نمایش درمی‌آید و به عنوان تنها نماینده خاورمیانه در این بخش، جایگاهی ویژه یافته است.

این اثر با عنوان بین‌المللی The Savage در TIFF 2025 حضور دارد و International Premiere (نخستین نمایش بین‌المللی) این سریال است. نمایش این سریال همراه با نشست پرسش و پاسخ با عوامل سازنده خواهد بود.

پنجاهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، از تاریخ ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ (مصادف با ۱۳ تا ۲۳ شهریور ۱۴۰۴) در کانادا برگزار می‌شود.

سریال «وحشی» داستان داود اشرف، کارگر یک معدن را روایت می‌کند که به اتهام قتل دستگیر شده و مسیر زندگی‌اش دستخوش تحولی جدی می‌شود.

جواد عزتی، نگار جواهریان، احسان امانی، علیرضا ثانی‌فر، مهدی صباغی و محمد صابری از جمله بازیگران این سریال هستند.

نوشته حضور سریال «وحشی» در پنجاهمین جشنواره فیلم تورنتو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از آن‌ها که بلدند قاعده‌ها را بشکنند تا آن‌هایی که با تیزبینی روایت می‌کنند. چهره‌هایی که هر کدام در یک نقطه ایستاده‌اند: یکی می‌خواهد با جسارتش مرزهای برنامه‌سازی را جابه‌جا کند، دیگری با سکوتی عمیق‌تر از هزار واژه در دل قصه‌ای تاریخی فرو می‌رود، یکی هنوز از پشت سایه انتقادها به‌دنبال راهی برای دیده‌شدن است و آن دیگری گفت‌وگو را به راهی بدل کرده که مخاطب را وادار به مکث می‌کند.

رامبد جوان؛ بازگشت با «کارناوال»

رامبد جوان با «کارناوال» برگشته؛ نه به تلویزیون، که این‌بار به شبکه نمایش خانگی، با فرمی تازه اما همان عطش قدیمی برای خلاقیت و شوخ‌طبعی. از همان تیزر اول، مخاطبان کنجکاو بودند ببینند رامبد بعد از خندوانه، چه تجربه‌ای رقم زده. و حالا، بعد از پخش سه قسمت، می‌توان گفت او بار دیگر قصد دارد هم ساختار برنامه‌سازی را دست‌کاری کند و هم فرهنگ عمومی را.

در قسمت اول، از حضور چهره‌هایی چون علی اوجی، سینا ساعی، محسن شریفیان، بامداد افشار و حتی یک نوازنده ایتالیایی شروع کرد. اجراهای زنده، فرم‌های موسیقایی متنوع و گفت‌وگوی آزاد، همه تکه‌های پازلی‌اند که رامبد می‌خواهد با آن، «کارناوال» را به بستری برای بیان احساسات و تخلیه خلاقیت تبدیل کند. اجرایی که به شکل رپ بیان می‌شود، نخستین نمونه از این زبان تازه‌ست.

رامبد مثل همیشه اهل ریسک است. از «خندوانه» که استنداپ کمدی و ادابازی را به تلویزیون آورد تا «کارناوال» که وعده داده بزرگ‌ترین برنامه شبکه خانگی در راستای رودررویی مستقیم هنرمندان و مخاطبان خواهد شد. گرچه هنوز برنامه ضعف‌هایی دارد؛ مثل تبلیغات بیش از حد خسته‌کننده، اما فرم جدید، مهمان‌های متنوع و مشارکت چهره‌هایی مثل امیرمهدی ژوله و علی اوجی، نشان می‌دهد رامبد خوب بلد است آدم‌ها را درست دور خودش بچیند. از تفاوت در اجراها و زبان نقدشان تا ساکسیفون زدن هنرمند خانم بی‌تردید، بازهم رامبد جسورتری خواهیم دید.

«کارناوال» بیشتر از یک برنامه‌ست؛ بیانیه‌ای‌ست در ستایشِ خلاقیت، تجربه‌گرایی و لزوم گفت‌وگوی صریح و بی‌پرده. رامبد جوان هنوز هم بلد است مرزها را جابه‌جا کند و ذهن مخاطب ایرانی را کنجکاو نگه دارد.

پرویز پرستویی؛ او هنوز شگفت‌زده‌مان می‌کند

پرویز پرستویی این هفته با دو حضور هم‌زمان دوباره به کانون توجه برگشت: یکی در سریال تازه پخش‌شده «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی و دیگری در فیلم سینمایی «آنجا، همان ساعت» که پس از هفت سال فرصت اکران یافت.

«شکارگاه» با فضای قاجاری و گریم خاص پرستویی خیلی زود وایرال شد. او نقش میرعطاخان، پدری مقتدر و افسر قره‌سورانی را بازی می‌کند که خانواده‌اش را برای مأموریتی به دل یک شکارگاه نفرین‌شده می‌برد. بازی پرستویی، خاصه با چشم‌هایش، چنان دقیق و چندلایه است که با هر سکانس تغییر می‌کند؛ از فرمانده‌ای سخت‌گیر تا پدری ناگزیر.

از سوی دیگر، فیلم «آنجا، همان ساعت» ساخته سیروس الوند، بالاخره پس از سال‌ها به اکران رسید؛ فیلمی که زمانی در فهرست رزرو جشنواره فجر بود. این فیلم، فرصتی تازه برای دیدن پرستویی در نقشی متفاوت با همان دقت و تسلط همیشگی‌ست.

برای پرستویی، زمان و سن مانع نیستند؛ او هنوز هم می‌تواند روی پرده بدرخشد، با انتخاب‌هایی حساب‌شده و بازی‌هایی ریز و مؤثر. حالا، بعد از چند سال غیبت در سینما و نمایش خانگی، بازگشته؛ باید دید چگونه این دو نقش متفاوت از هم را ایفا می‌کند آیا مانند صادق مشکینی «لیلی با من است»، حاج کاظم «آژانس شیشه‌ای»، رضا مثقالی «مارمولک» تا حاج حیدر «بادیگارد» جزو نقش‌های ماندگار او خواهد شد یا خیر؟

هومن سیدی؛ روایتی از «وحشی» و زیست اخلاقی در قصه‌ها

هومن سیدی این هفته به‌واسطه گفت‌وگو با هوشنگ گلمکانی در مجله فیلم امروز دوباره در مرکز توجه قرار گرفت. مصاحبه‌ای صریح درباره سریال «وحشی» که اولین فصلش به‌تازگی به پایان رسیده. او در این گفت‌وگو از جرقه اولیه سریال گفت: فرار علی‌اشرف، تنها زندانی پس از انقلاب که موفق به فرار شد. جرقه اولیه این پروژه وقتی در ذهن هومن سیدی شکل گرفت که به پیچیدگی و منحصر به فرد بودن داستان فرار این آدم فکر کرد؛ موضوعی اگزوتیک و تا حدی دست‌نیافتنی که فرصتی بود برای خلق یک روایت کاملاً ایرانی از یک ماجرای نادر. خودش می‌گوید فرار از زندان، به عنوان یک کلیشه، جذاب است اما حس و حال ایرانی آن معمولا قابل لمس نیست، اما قصه داود اشرف، با ریشه‌های واقعی‌اش، برایش تبدیل به منبع الهامی شد که او را به سمت کشف لایه‌های عمیق‌تر ماجرا و کشف اینکه «چگونه این اتفاق برای او رخ داد» سوق داد.

سیدی با صداقت گفت: «ما نه مستند ساختیم، نه ادعایش را داریم. شاید فقط ۳۰ درصدش واقعی باشد.» او از علاقه‌اش به شکل‌گیری موقعیت‌های بحرانی گفت، نه صرفاً فرار. همچنین در یک فایل صوتی وایرال‌شده، تصریح کرد که به‌عنوان یک شهروند، دل‌بسته شخصیت داوود اشرف نیست اما تلاش کرده روایتش بی‌قضاوت باشد.

در هفته‌های بعد از «وحشی» فضای مجازی پر بود از بازخوانی فیلم‌های قبلی او؛ از «خشم و هیاهو» و «مغزهای کوچک زنگ‌زده» تا «قورباغه». خیلی‌ها متوجه الگوهای تکرارشونده در آثارش شدند: خیانت، غافلگیری، تقابل درونیات و خشونت. و البته همچنان او را کارگردانی دانستند که سلیقه مخاطب ایرانی را خوب می‌شناسد.

با اعلام آغاز فصل دوم «وحشی» و احتمال بازی خودش در آن، سیدی نشان داد که همواره در اوج است. فیلم‌ساز و بازیگری که نه‌فقط کارهایش موفق‌اند، بلکه نگاه و زبان خودش را هم دارد؛ چیزی کمیاب در سینمای ایران.

لاله مرزبان؛ از شوخی‌های «اسپات‌لایت» تا جدیت «چشم‌هایش»

لاله مرزبان این هفته در مرکز توجهات بیشتری بود. نه فقط به‌خاطر بازی در سریال «آبان» که چندان مورد توجه نبود، بلکه به‌خاطر قسمت وایرال‌شده‌ای از رئالیتی‌شوی «اسپات‌لایت» ساخته محمد فواد صفاریان‌پور. در این برنامه، شوخی‌های فضای مجازی درباره شخصیت‌های سریال «آبان» با سکانس‌هایی از سریال در حضور خودشان پخش شد؛ سکانس‌هایی که دست‌مایه طنز شده بودند، به‌ویژه صحنه‌های بازی لاله مرزبان.

او در برنامه با صداقت از اضطراب بازی مقابل شهاب حسینی گفت؛ بازیگری که تحسینش می‌کند و از حمایت‌هایش در طول فیلم‌برداری گفت. این سادگی و پذیرفتن نقدها و شوخی بسیار در فضا مجازی برای مخاطبان جذاب بود.

اما ماجرا فقط به یک برنامه ختم نشد. خبر مهم دیگر، آغاز تولید فیلم «چشم‌هایش» بر اساس رمان بزرگ علوی به کارگردانی بهمن فرمان‌آرا بود؛ فیلمی که سال‌ها در مرحله پروژه باقی مانده بود و حالا با بازی لاله مرزبان در نقش فرنگیس، به مرحله تولید رسیده.

لاله مرزبان که بازیگری را از تلویزیون آغاز کرده و با «نگهبان شب» رضا میرکریمی در سینما مطرح شد، حالا در آستانه آزمونی بزرگ ایستاده: عبور از نقش‌های کلیشه‌ای و حضور در اثری جدی و ادبی. شاید این بار، با فرمان‌آرا و «چشم‌هایش»، او همان‌طور دیده شود که همیشه آرزویش را داشته.

علی میرمیرانی؛ صدایی که قصه را زنده می‌کند

علی میرمیرانی این ‌شب‌ها با برنامه «روشنایی‌های شهر» بار دیگر به یکی از چهره‌های وایرالی تبدیل شده‌است. برنامه‌ای از شبکه نسیم که درباره تأثیرات جنگ بر زندگی امروز ساخته شده، اما نه شعاری، نه رسمی؛ بلکه انسانی و گفت‌وگومحور. راز موفقیت خودِ میرمیرانی.

او مجری-نویسنده‌ای‌ است که بلد است بشنود. سؤالاتش دقیق است، شنیدن‌هایش صادقانه و گفت‌وگوهایش واقعی. مهمانان برنامه از نسل‌های مختلف‌اند، از المیرا شریفی‌مقدم گرفته تا محمد قوچانی و مهدی یزدانی‌خرم. اما آن‌چه وجه مشترک تمام این برنامه‌هاست، نوع مواجهه گرم و آگاهانه میرمیرانی با آن‌هاست که زندگی روایت کند و همین روایت‌ها وجه تماز برنامه او با دیگر بعرنامه ها حول محور جنگ بوده است.

صدای خاص او، آشنایی‌اش ادبیات و توانایی‌اش در قصه‌گویی باعث شده برنامه‌هایش چه در گذشته (مثل «۲شات» یا برنامه‌های محرم) و چه امروز، بارها دست‌به‌دست شوند. گفت‌وگو با بهاره افشاری، ایمان صفا، وحید آقاپور و دیگران، هنوز هم در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخند.

میرمیرانی بلد است گفت‌وگو را به اتفاق تبدیل کند؛ نه با پرسش‌های جنجالی، که با احترام، دقت و صمیمیتی که کمیاب است. شاید به همین خاطر، هر بار یک ویدیوی چند دقیقه‌ای از او کافی‌ست تا دوباره نامش بر زبان‌ها بیفتد.

نوشته از بازگشت بلندپروازانه «رامبد» تا ناگفته‌های «هومن» از «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی با سرمایه‌گذاری نماوا و نماآگهی تولید شده است. این اولین‌بار است که یک پلتفرم پخش آنلاین به ساخت یک پروژه سینمایی و مهم وارد شده است.

محسن تنابنده، ندا جبرئیلی، مهسا حجازی، نوید نصرتی، لطف‌الله سیفی و حاتم مشمولی از جمله بازیگرانی هستند که در «جنگ جهانی سوم» به ایفای نقش پرداخته‌اند.

علاقه‌مندان می‌توانند برای خرید بلیت به سامانه‌های سینماتیکت، ایران‌تیک و گیشه ۷ مراجعه کنند.

پخش و عرضه این فیلم سینمایی در داخل کشور برعهده «شایسته فیلم» است.

نوشته اکران «جنگ جهانی سوم» از شنبه ۲۶ فروردین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گفته شیخ طادی، «موقعیت مهدی» ساخته هادی حجازی، «پسر دلفینی» ساخته محمد خیراندیش، «بدون قرار قبلی» ساخته بهروز شعیبی، «تفریق» ساخته مانی حقیقی و «جنگ جهانی سوم» به کارگردانی هومن سیدی، پنج فیلم نهایی هستند که در فهرست نامزدهای معرفی به آکادمی اسکار ۲۰۲۳ قرار گرفتند.

سخنگو و عضو کمیته معرفی فیلم ایرانی به اسکار۲۰۲۳ تاکید کرد: اعضای کمیته انتخاب، ضمن احترام و ارج نهادن به آثار راه‌یافته، پس از بررسی شرایط و استانداردهای لازم برای معرفی فیلم به اسکار، به اتفاق آراء فیلم «جنگ جهانی سوم» را به عنوان نماینده نهایی سینمای ایران برای آکادمی اسکار ۲۰۲۳ انتخاب کردند.

مریلا زارعی، محمد داوودی، رسول صدرعاملی، مهدی سجاده‌چی، سیدمحمد حسینی، حامد شکیبانیا، محمدحسین حقیقی و پرویز شیخ طادی در شرایطی فیلم جنگ جهانی سوم رو به عنوان نماینده ایران در اسکار انتخاب کردند که وبسایت ورایتی اخیرا در گزارشی این اثر را استعاره‌ای سیاسی برای کشور ایران لقب داده بود. این وبسایت همین طور از قول هومن سیدی نقل کرده بود: «جوامع تحت حاکمیت رژیم‌های تمامیت خواه موثرترین خالق شورشی‌ها هستند. من همیشه به این فکر می‌کردم که تا کی ظلم و ستم می‌تواند در جهان وجود داشته باشد و چه کسانی قرار است توسط حاکمان قدرتمند چنین جوامعی درهم شکسته شوند.» ورایتی همین طور به نقل از محمد اطبایی نوشت: «به خاطر همه فشارها و محدودیت هایی که مسئولین به فیلمسازان تحمیل می‌کنند هیچ کس نمی‌داند سال آینده چه فیلم‌هایی خواهیم داشت.» طبق ادعای ورایتی اطبایی همین طور ادامه داده: «آنها فکر می کنند نباید مشکلات بیشتری برایی خودشان بتراشند چرا که بیشتر فیلم‌هایی که در جشنواره‌های مهم پذیرفته می‌شوند خشم مقامات دولت تندروی کنونی را به دنبال دارند.»

نکته جالب توجه این است که حالا «جنگ جهانی سوم» نماینده دولت به اصطلاح «تندروی کنونی» است. آن هم در شرایطی که از ارکان سینمایی دولت فعلی توقع می رفت تا به جای بالا بردن شانس اسکار، رسالت خودشان را در ارائه تصویر درست و محترم از ایران انجام دهند.

نوشته «جنگ جهانی سوم» ایران در اسکار ۲۰۲۳ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست وزیردفتری در خصوص نقش هومن سیدی در فیلمنامه این فیلم گفت: من این فیلمنامه را نوشته بودم و بعد از آقای سعدی، آقای سیدی فیلمنامه را خواندند و به جمع ما اضافه شدند و پس از آن نکاتی را به من گفتند و اگر ضعفی هست از جانب من است.

وی ادامه داد: نسخه اولیه فیلم را که به شورای پروانه نمایش دادیم این تیتراژ نبود ولی من نمی‌خواستم تعدیل شود و کامل‌ترین نسخه آن نمایش داده شود.

این کارگردان اضافه کرد: برای طراحی قصه از رمانی الهام نگرفتم گرچه فیلم‌های زیادی در این باره دیده‌ام. فیلمی که در هنگام نوشتن به آن خیلی به آن فکر می‌کردم «بچه رزماری» بود. کلیدواژه اصلی فیلم برای من بحث هویت است.

وی خاطرنشان کرد: هرکسی که با پروژه ما همراه می‌شد این را یادآور می‌شدم که باید برای مخاطب این رویا بودن فیلم محسوس باشد و می‌خواستم که مثل رویا، فیلم را کار کنم و این استراتژی از ابتدای فیلمنامه برای من بود اما از یک جایی دیدم کار از دستم درمی‌رود اما با همراهی همه عوامل که به من کمک کردند، این استایل اصلی حفظ شد.

وی افزود: کافمن و پولانسکی فیلمسازان موردعلاقه من هستند و من همیشه از استایل و ایده تعلیق آن‌ها تأثیر گرفته‌ام. از فیلم من تعبیرهای متفاوتی می‌شود، روان‌شناختی، فلسفی و یا واقعیت مخدوش از این فیلم تعبیر می‌شود اما چیزی برای من اهمیت داشت حضور در جشنواره فیلم فجر بود.

وزیردفتری در مورد اکران بین‌المللی فیلم گفت: دراین‌خصوص اتفاقات خیلی خوبی برای فیلم افتاده است.

هومن سیدی؛ یکی از تهیه‌کنندگان این فیلم توضیح داد: اساساً چون خود را تهیه‌کننده نمی‌دانم و چنین برنامه‌ای را ندارم و فقط قصدم این بود که کمکی کنم که آرین فیلمش را بسازد و هر چیزی که در فیلم هست کار خود او است و من تلاش کردم مزاحمتی ایجاد نکنم و حقیقت هم این است که تهیه‌کننده اصلی آقای سعید سعدی و تمام زحمات روی دوش ایشان بود.

وی افزود: سینما برای هرکسی مفهومی دارد و اگر قرار باشد باور من، فیلمنامهٔ نویسنده‌ای را عوض کند او از باور خود دور می‌شود. خودم شخصاً خیلی این فیلم را دوست داشتم.

سیدی ادامه داد: فکر می‌کنم برای اکران عمومی با ارشاد صحبت کنیم و تیتراژ را عوض کنیم چرا که به فیلم آسیب وارد می‌شود. فیلم کوتاهی از آرین دیده بودم و پس از آن با هم دوست شدیم. تلاش می‌کردم که او را راهنمایی کنم و از یک جایی به بعد فکر کردم باید ورود کنم تا فیلم ساخته شود.

طناز طباطبایی بازیگر نقش اصلی این فیلم نیز بیان کرد: بحث کپشن آخر که نوشته شد این داستان ماجرای یک فرد اسکیزوفرنی است، به بازی من مربوط می‌شود که اصلاً در بازی من کانسپت ندارد! اما برای پروانه نمایش به ما گفتند که این کپشن اضافه باید شود اما نه فیلم و نه کاراکتری که من بازی کردم در مورد اسکیزوفرنی نیست ولی نمی‌توان این را منکر شد که لایه‌های روان‌شناختی در فیلم وجود دارد.

وی ادامه داد: من کلیت فیلمنامه را خیلی دوست داشتم و این جابه‌جایی که از نیمه دوم فیلم اتفاق می‌افتاد را دوست داشتم تجربه کنم و وقتی در دل کار رفتم متوجه شدم که به نظرم هولناک‌ترین چیزی که یک انسان می‌تواند تجربه کند ازدست‌رفتن هویت یک شخص است.

شادی کرم‌رودی نیز بیان کرد: از مرحله طرح در جریان ساخته‌شدن فیلم بودم و از همان مرحله وارد فیلم شدم. این نقش پیچیده‌ترین نقشی بود که بازی کردم زیرا در سه هویت در آن ایفای نقش داشتم.

نوشته آرین وزیردفتری: از ایده‌های کافمن و پولانسکی تأثیر گرفته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بزرگداشت علی نصیریان

پس از آن کلیپی از فیلم های علی نصیریان و مصاحبه با این بازیگر پیشکسوت نشان داده شد و علی نصیریان به عنوان یکی از چهره های بزرگداشت این جشن معرفی شد. از احمد مسجد جامعی و محمدحسین لطیفی دعوت شد که روی سن بیایند.

مسحد جامعی گفت: تبریک عرض میکنم هر مراسمی که اهالی سینما جشن می گیرند مبارک است کسانی که چراغ شهر را روشن می کنند.

گوشه گوشه های این شهر شناسنامه متفاوتی دارد. و همه این ها جریانی برای فیلمسازی سازی ایجاد ومی کند و افق های جدید را ایجاد می کند. الگوهای شهر وارد سینما می شود در این شهر شخصیت هایی مانند آقای نصیریان هستند که افتخار سینمای ایران و کشور ایران و شهر تهران است. ما بسیار خوشحال هستیم که در دوره ای زندگی می‌کنیم که این افراد را از نزدیک دیده‌ایم و حرف‌هایشان را شنیده‌ایم. او در مراسمی برنده جایزه اخلاق شده بود. وقتی به او خبر دادم گفت که من خوش اخلاق نیستم. اما او در کار بسار خوش اخلاق و حرفه‌ای است و باید از او یاد بگیریم.

علی نصیریان نیز گفت: از کسانی که این جشنواره را برگزار می کنند سپاسگزارم. این کار بسیار خوبی است هر شهری باید چیزهایی برای جنبه نمایشی و سرگرمی داشته باشد. زیرا نسل های بعد از ما و نسل جوان امروز کارهای بسیار خوبی می سازند. سال گذشته با جوانی کار کردم که کار اولش بود و بسیار درخشید. ما باید خلاقیت‌ها را تشویق کنیم.

نکوداشت جمشید مشایخی

بعد از آن کلیپ زندگینامه زنده یاد جمشید مشایخی با روایت سام مشایخی، پسر آن هنرمند به عنوان نکوداشت نمایش داده شد. بعد از آن با حضور علی نصیریان و هومن سیدی، به پسر جشمید مشایخی هدایا و یادبود آن هنرمند اهدا شد.

برندگان هفتمین دوره جشنواره فیلم شهر در بخش های انیمیشن، سینمایی، ویدئویی و مستند، کوتاه و نیمه بلند به شرح زیر معرفی شدند:

جوایز بخش پویانمایی :

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین جان بخشی پویانمایی در بخش مسابقه سینمای ایران به مجتبی موسوی برای پویانمایی «آقای گوزن»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی پویانمایی در بخش مسابقه سینمای ایران به صادق جوادی برای انیمیشن «روباه»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلم پویانمایی در بخش مسابقه سینمای ایران به بهرام عظیمی برای انیمیشن «سیم ششم»

جوایز بخش مستند:

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین تحقیق و پژوهش مستند در بخش مسابقه سینمای ایران به بابک بهداد برای فیلم «بهارستان خانه ملت»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین دستاورد فنی یا هنری مستند در بخش مسابقه سینمای ایران به محمد حسین حیدری و زهره احمد زاده برای تدوین فیلم «مهین»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی مستند کوتاه و نیمه بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به فاطمه ذواالفقاری برای کارگردانی فیلم «فقدان»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی مستند بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به محمد حسین حیدری برای فیلم «مهین»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین تهیه کننده مستند در بخش مسابقه سینمای ایران به مهدی مطهر برای فیلم «مهین»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین اثر با محوریت تهران شناسی و تهران نگاری مستند در بخش مسابقه سینمای ایران به داوود اشرفی برای فیلم «قصه بولوار»

جوایز بخش آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند:

تندیس و دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به امین چادگانی برای «برف تابستان»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین دستاورد فنی یا هنری آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به  پویان شعله ور برای تدوین فیلم«مثل بچه آدم»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به آرمان خوانساریان برای فیلم «سایه ی فیل»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلم آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند در بخش مسابقه سینمای ایران به مریم کوهکن و سوگل شهابی برای تهیه کنندگی فیلم «تشریح»

دیپلم افتخار و تندیس جشنواره بهترین اثر با محوریت تهران شناسی و تهران نگاری مجید اسماعیلی برای فیلم «تلخ»

جایزه ویژه هیات داوران برای نقش آفرینی در آثار داستانی کوتاه و نیمه بلند به دو بازیگر به فرانک کلانتر برای فیلم های «فشار خون» و «لال» و محمد تک زارع برای نقش آفرینی در فیلم «لال»

بزرگداشت مسعود رایگان و رویا تیموریان

پس از آن کلیپی برای بزرگداشت مسعود رایگان و رویا تیموریان نمایش داده شد. و از میترا حجار و منوچهر شاهسواری و پیروز حناچی برای اهدای جوایز دعوت شد. پس از آن رویا تیموریان و مسعود رایگان روی سن دعوت شدند و از آن ها تقدیر شد.

تیموریان: من به اندازه چهل سال حرف دارم و با میکروفون نمی توان به آن رسید. از برنامه هایی که این گونه یادآوری می کنند و ایجاد انگیره می کنند بسیار سپاسگزارم و حضورم امشب برای من باعث افتخار است. شب بزرگی بود اسمم در کنار استاد نصیریان آورده شد.

مسعود رایگان نیز گفت: به یاد دارم شعری از منزوی را که می گفت من همیشه دیر رسیدم شاید هر بار باید با قطار قبلی می آمدم ممنون از شورای شهر و جشنواره شهر که این انتخاب را کردند.

پیروز حناچی شهر دار تهران نیز گفت: جشنواره فیلم شهر همانطور که از اسمش مشخص است به یکی از بزرگترین دستاوردهای بشری است. طبیعتا در این جشنواره‌ها موضوعاتی که به شکل طبیعی دیده نمی‌شوند و یا از چشم عادی شهروندان دور هستند، از چشم ریزبین هنرمندان دور نیستند و مورد توجه قرار می‌گیرد. ما در حوزه هنرهای تجسمی هم تا وقتی شرایط را فراهم نکرده بودیم، این وضعیت را داشتیم. اینکه بتوانیم آستانه زیباشناسی مردم را بالا ببریم و آن‌ها را متقاضی زیبایی بیشتر کنیم یکی از وظایف ماست.

پیروزحناچی ادامه داد: توجه به زیبایی و قبح زشتی در آثار هنری بسیار مهم است. من هیچ وقت قبح دروغ را در فیلم «درباره الی» فراموش نمی‌کنم. هرچند این موضوع در دین ما مورد تاکید قرار گرفته اما در آن فیلم تاثیرش بسیار بیشتر بود. خاطرم هست کتابی با عنوان «میدان توپخانه تهران» درباره این میدان توپخانه چاپ کردیم که بعدها یک هنرمند مستندساز، مستندی با عنوان «میدان بی حصار» براساس آن ساخت و امروز شهرداری تهران به دنبال توسعه این میدان است. به همین دلیل فیلم «زمستان است» که در مورد میدان لاله زار تهران است نیز توسط همان کارگردان و با حمایت شهرداری ساخته شده است.

جوایزبخش بین الملل:

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی فیلم پویانمایی در مسابقه سینمای بین الملل به مَکس پورتر و رو کو واهاتا برای فضای منفی از کشور فرانسه

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی فیلم کوتاه و نیمه بلند داستانی به مهدی فِلِیفِل برای فیلم در حال غرق شدن از کشور یونان

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی فیلم کوتاه و نیمه بلند یه مستند مایکل استورم گلومستین برای فیلم بینهایت ۵۰ متر دورتر است از کشور لهستان

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی مستند به بلند لیسا اف. جکسون برای کارگردانی فیلم مستند بلند میراث از کشور مکزیک

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلم بلند مستند به بوریس بِرتروم برای تهیه کنندگی فیلم پناهگاه انسان از کشور دانمارک

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی فیلم به آندری زویاگینتسف برای کارگردانی فیلم سینمایی بی عشق از کشور روسیه

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلم سینمایی به هیروکازو کورئیدا برای تهیه کنندگی فیلم دزدان فروشگاه از ژاپن

جوایز بخش ویدئویی:

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلمنامه بخش فیلم های سینمایی در مسابقه ویدیویی به مریم بحر العلومی برای فیلم «پاسیو»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین بازیگر نقش زن بخش فیلم های سینمایی در مسابقه ویدیویی به شیرین یزدان بخش برای فیلم «آکاردئون»

جایزه بهترین بازیگر نقش مرد بخش فیلم های سینمایی در مسابقه ویدیویی به رضا بهبودی برای فیلم «آندرانیک»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین دستاورد فنی یا هنری در مسابقه ویدیویی به ایمان کرمیان، حسن نجفی و علی فرشچی فیلم ویدیویی«اینجا خانه من است

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی در مسابقه ویدیویی به خیرالله تقیانی برای فیلم ویدیویی «اینجا خانه من است»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین اثر با محوریت تهران شناسی و تهران نگاری در مسابقه ویدیویی به حمید نعمت الله برای فیلم «بیا از گذشته حرف بزنیم»

جوایزبخش سینمای ایران:

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلمنامه به هومن سیدی برای فیلمنامه «مغزهای کوچک زنگ زده»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین بازیگر نقش زن به ژاله صامتی برای ایفای نقش در فیلم سینمایی «در وجه حامل»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین بازیگر نقش مرد به نوید محمد زاده برای ایفای نقش در فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده»

دیپلم افتخار بهترین دستاورد فنی یا هنری به فرید ناصر فصیحی برای جلوه های ویژه فیلم سینمایی «چهارراه استانبول»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین دستاورد فنی یا هنری به پیمان شادمانفر برای فیلمبرداری فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده»

تندیس، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین کارگردانی به هومن سیدی برای کارگردانی فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده»

تندیس و دیپلم افتخار بهترین فیلم به سعید سعدی برای تهیه کنندگی فیلم سینمایی«مغزهای کوچک زنگ زده»

تندیس و دیپلم افتخار بهترین اثر با محوریت تهران شناسی و تهران نگاری به مصطفی کیایی برای فیلم «چهارراه استانبول»

در این مراسم افرادی همچون: پیروز حناچی شهردار تهران، سعید اوحدی رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، محمدمهدی طباطبایی نژاد معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی، علی نصیریان، منوچهر شاهسواری مدیرعامل خانه سینما، احمد مسجدجامعی عضو شورای شهر، محمدرضا فرجی مدیرکل سینمای حرفه ای ، حسن خجسته، مسعود رایگان، رویا تیموریان، هومن سیدی، میترا حجار، بهرام عظیمی، محمدرضا شفیعی، نرگس آبیار، ژاله صامتی، رضا بهبودی، حسین فرح بخش، افشین هاشمی، علیرضا زرین دست، مسعود نجفی، دنیا مدنی، مجید اسماعیلی پارسا،حبیب اسماعیلی،شیرین یزدان بخش،حبیب رضایی،محمد حسین لطیفی،مصطفی کیایی،مریم بحر العلومی،نرگس آبیار،آزاده موسوی و کورش عطایی حضور داشتند.

نوشته اختتامیه هفتمین جشنواره فیلم شهر برگزار شد/ شب ویژه نصیریان و نکوداشت مشایخی + لیست کامل برگزیدگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.