جعفر دهقان، محمود عزیزی، وحید نفر و پدرام کریمی بازیگرانی هستند که به تازگی مقابل دوربین منوچهر هادی رفته‌اند.

جعفر دهقان که با حضور در سریال‌هایی همچون «مردان آنجلس»، «یوسف پیامبر»، «مختارنامه»، «معمای شاه» و ده‌ها فیلم سینمایی برای مخاطبان تلویزیون شناخته شده، در تازه‌ترین تجربه بازیگری خود در این مجموعه حضور خواهد دارد.

محمود عزیزی از کارگردانان شناخته شده تئاتر در سال‌های دهه ۶۰ و ۷۰ است که سالها به تدریس این رشته در دانشگاه‌های مختلف پرداخته و مخاطبان سینما و تلویزیون نیز او را با نقش‌آفرینی در فیلم‌ و سریال‌هایی چون «لیلی با من است»، «بادیگارد»، «معراجی‌ها»، «ستایش»، «روشن‌تر از خاموشی» و… می‌شناسند.

وحید نفر، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون است که علاوه بر سال‌ها فعالیت به عنوان کارگردان و بازیگر در صحنه تئاتر در حوزه عروسک‌گردانی و صداپیشگی نیز تجارب ارزشمندی در کارنامه خود دارد.

علاوه بر این بازیگران، پدرام کریمی مجری، بازیگر و فیلمنامه‌نویس نیز در تجربه‌ای جدید این بار در «یک، سه، هفت» به کارگردانی منوچهر هادی حضور خواهد داشت.

تصویربرداری این سریال که از بازیگران متعددی بهره می‌برد، در خیابان فرشته تهران ادامه دارد و به تازگی سکانس‌های یک تصادف رانندگی که نقش مهمی در پیشبرد داستان دارد نیز ضبط شده است.

پیش از این بازیگرانی همچون پژمان بازغی، دارا حیایی، علیرضا خمسه، فریده سپاه منصور، فاطیما بهارمست، لعیا زنگنه، مریم مومن، رضا فیاضی، سیما تیرانداز، رزیتا غفاری، حمید گودرزی، هانیه غلامی و کوروش ثنائی نیز در این مجموعه حضور پیدا کرده بودند تا «یک، سه، هفت» به یکی از آثار پربازیگر تلویزیون در سال‌های اخیر تبدیل شود.

نوشته چهار بازیگر جدید به سریال «یک، سه، هفت» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

غلام دلشاد جانباز ۷۰درصد شیمیایی که مدال رشادتش را از امام خمینی(ره) دریافت کرده است و چند سال پیش اولین پیوند چشم با سلول‌های بنیادی بر روی وی با موفقیت انجام شده است، دیگر مهمان این برنامه است که همراه با خانواده خود، به ضیافت «شهر باران» می‌آید.

خانواده محور اصلی ویژه برنامه «شهر باران» است که توجه به خانواده‌های جانبازان هشت سال دفاع مقدس به عنوان یکی از سوژه‌های اصلی این برنامه مورد توجه قرار گرفته است.

«شهر باران» از تولیدات گروه معارف شبکه اول سیماست که هر شب ساعت ۱۹ با اجرای پدرام کریمی و به تهیه‌کنندگی احسان ارغوانی به روی آنتن می‌رود.

نوشته «شهر باران» پذیرای خانواده برزو ارجمند می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«شهر باران» در شب‌های گذشته به دلیل توجه به بحث خانواده میزبان بسیاری از هنرمندان کشور به همراه خانواده‌شان بوده است و همچنین با حضور چهره‌های مختلف از میان مردم به روایت‌ زندگی آنان پرداخته است.

در همین زمینه این برنامه با محوریت قرار دادن حمایت از تولیدکنندگان داخلی، امشب (شنبه)؛ میزبان برادران نوروزی، از کارآفرینان برگزیده کشور و خانواده‌شان خواهد بود.

«شهر باران» از تولیدات گروه معارف شبکه اول سیماست که هر شب ساعت ۱۹ با اجرای پدرام کریمی و به تهیه‌کنندگی احسان ارغوانی به روی آنتن می‌رود.

نوشته برنامه رمضانی شبکه اول با رنگ و بوی حمایت از تولید داخلی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کریمی مجری و نویسنده سینما به سایت سوره سینما گفت: در حال حاضر مشغول اجرای برنامه «امروز هنوز تموم نشده» از شبکه یک هستم و در کنار آن نگارش یک فیلمنامه سینمایی با نام «به یک کارگر ساده نیازمندیم» را پیش می‌برم. این فیلمنامه با نگاهی اجتماعی و آسیب شناسانه به مساله زورگیری‌های خیابانی می پردازد و هنوز نمی توانم در مورد جزئیات آن توضیحات بیشتری بدهم.

وی ادامه داد: مراحل نگارش پیش می‌رود و بدلیل مشغله کاری در حوزه دیگر که اجرای برنامه تلویزیونی است، نمی توانم وقت کافی برای آن بگذارم، اما تا دو ماه آینده فیلمنامه به صورت کامل آماده خواهد شد. به مرحله دیالوگ نویسی رسیده‌ام، تعدادی از فیلمسازان هم طرح این فیلمنامه را مطالعه کرده و آمادگی خود را برای کارگردانی اعلام کرده‌اند که پس از اتمام صد در صد نگارش این فیلمنامه در این باره تصمیم خواهم گرفت.

پدرام کریمی به همراه بابک کایدان و منوچهر هادی، فیلمنامه «زندگی جای دیگری است» را نوشته. این فیلم به کارگردانی منوچهر هادی و با بازی حامد بهداد، نیکی کریمی، پارسا پیروزفر و یکتا ناصر روی پرده سینماها است.

نوشته زورگیری‌ خیابانی موضوع فیلمنامه مجری تلویزیون/ کریمی و نگارش «به یک کارگر ساده نیازمندیم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

میثم محمدی – سوره سینما – فیلم سینمایی «زندگی جای دیگری است» به کارگردانی منوچهر هادی یکی از آثاری است که این روزها روی پرده سینماها قرار دارد. غفلت از مرگ و پرداختن به روزمرگی انسان و بی تفاوتی به محیط پیرامونش و …موضوعاتی بود که در نشست سوره سینما با بابک کایدان و پدرام کریمی دو فیلمنامه نویس این فیلم به آن پرداختیم.

ایده فیلم «زندگی جای دیگری است» در نگاه اول کلیشه است و نویسنده‌های زیادی با آن مواجه شده و سراغ آدمهایی رفته اند که پس از آگاهی از مرگ خود دچار تغییر و تحول می شوند. راجع به این صحبت کنید که چطور به این ایده رسیدید؟

پدرام کریمی : ما حدود چند جلسه با منوچهر هادی و بابک کایدان جلسه گذاشتیم و راجع به دغدغه های مردم صحبت می‌کردیم و به این نتیجه رسیدیم که یک سری از این دغدغه ها دیدنی است و یک سری از آنها درونی است. در نهایت در میان چند موضوعی که داشتیم به این ایده رسیدیم که اتفاقا دغدغه هر سه ما و به نوعی جامعه ای است که مادی گرا شده و معنویت در آن کم شده است. یعنی اینکه ما در خلوت تنهایی خودمان هم بارها به این فکر کرده بودیم اگر زمان مرگ فرا برسد و ما با مرگ آگاهی روبرو شویم چه اتفاقاتی خواهد افتاد و ما در این شرایط چقدر کارهای نکرده داریم که این تبدیل به تم فیلمنامه شد.

بابک کایدان: اگر من هم بخواهم به این بحث اضافه کنم بحث روزمرگی و تکراری و بی روح بودن و همچنین بی تفاوتی بسیاری از آدمهاست که در جامعه به آن مبتلا هستیم و این مساله ما بود و فکر کردیم برای جامعه و مردم داخل و بیرون از کشور هم می تواند مهم باشد. به همین دلیل این سوژه را به همراه شخصیتی انتخاب کردیم که به واسطه شغلش در مواقعی آدمها را از مرگ نجات می دهد یا مرگ آنها را می بیند و او هم دچار روزمره گی و بی روحی شده است و سعی کردیم حرف قصه با توجه به فیلمنامه و کارگردانی و مجموع عوامل خارج از این حیطه نباشد.

کریمی: ما تقریبا اکثر فیلم هایی که درباره مرگ بوده را دیدیم و سعی کردیم آن اتفاقی که در اینجا می افتد در اثر دیگری دیده نشده باشد. بحث این است که تغییری که درباره شخصیت اول فیلم به آن اشاره می کنید به لحاظ دراماتیک اتفاق می افتد ، اما فکر می کنم بیرون نمی زند و در واقع این آدم پیش از این اتفاق به اطراف خود بی توجه بوده و حالا به آنها نگاه می کند و اصل تحول در این شخصیت در نگاه او به جهان اطرافش نهفته است.

در مورد آغاز روایت و نوع آن ما شاهد هستیم که در همان ابتدا جریان اصلی و هسته مرکزی داستان برای مخاطب فاش می‌شود و به نوعی ما پیش زمینه ای برای رسیدن به لحظه فروپاشی شخصیت و یا به نوعی تلنگر مخاطب نداریم. دلیل این امر چه بود؟

کریمی: نوع روایت را به این دلیل انتخاب کردیم که می‌خواستیم تفاوتی هم در ساختار نسبت به کارهای دیگر ایجاد کنیم و براساس ساختار اپیک پیش برویم ، در واقع این ساختار پیش آگاهی را به مخاطب می‌دهد و نمونه خیلی خوب آن هم «مسافران» ساخته بهرام بیضایی است و تفاوت این نوع روایت با قالب کلاسیک این است که نمی خواهد درگیری عاطفی برای شما ایجاد کند و مانند تعزیه که ما داستان را می دانیم ، قصد دارد روی تعقل مخاطب کار کند ، پس ما قصد ایجاد تعلیق و غمگین کردن و گریاندن نداشتیم، در صورتی که توان ایجاد چنین فضایی بود و می‌خواستیم فارغ از همه این احساسات مخاطب را به سمت چرایی داستان هدایت کنیم و این آگاهانه بود.

با این تفاسیر نگران ریتم کسالت باری که پس از چنین تصمیمی بصورت ناخودآگاه به سراغ فیلم می آمد نبودید.هر چند که این را هم باید گفت که «زندگی جای دیگری است» قابلیت تبدیل شدن به یک اثر روانکاوانه درونی و پیچیده با ریتم بسیار کندتر از این را هم داشت، درصورتی که شما با مخاطب خیلی رو بازی کردید و شاید بعد از افشای بیماری این شخصیت، از جذابیت و کشش اثر برای ادامه داستان کاسته بشود.

کریمی: اتفاقا به همین علت بیننده خود را جای شخصیت اول فیلم می‌گذارد و عقل خود را به کار می اندازد و فارغ از همه درگیری‌های عاطفی به دنبال علت و معلول ها و چرایی در داستان می گردد.

کایدان: اساسا ما به دنبال معما نبودیم و از آنجا که مرگ آگاهی در داخل غصه وجود دارد ، می خواستیم مخاطب هم این آگاهی را داشته باشد و تعقل و فکر او کار کند و می خواستیم یک تجربه جدید داشته باشیم و همین نقطه تفاوت آن باشد ،البته نقطه تفاوت به معنی خوب بودن نیست و شاید در مقاطعی هم الکن بوده باشد .اما قصد داشتیم که فرمول کلاسیک را بشکنیم و به خورد مخاطب بدهیم تا با شخصیت همراه شود. درباره ریتم کندی هم که به آن اشاره کردید باید بگویم که جزوی از قصه محسوب می شود و ذات داستان هم مطابق با شخصیت اصلی و روزمره گی موجود ، کسالت بار است ، البته ما سعی کردیم که در چند سکانس ملتهب مانند احیای یکی از بیماران کمی از این فضا دور شویم که هر از گاهی مخاطب را تکان می دهد ، در مجموع بخصوص در نیمه ابتدایی فیلم ما با این ریتم می خواستیم بگوییم که زندگی واقعی این آدم بی روح و کسالت بار و کم حرف و عادی پیش می رود و در واقع او تفاوتی با یک انسان مرده ندارد و از طرفی خطری که حس کردیم این بوده که یک جامعه بی تفاوت جامعه ای مرده است و انسانها را تهدید می کند.

این مفهوم مرگ آگاهی که شما از آن یاد می کنید ما به ازای بیرونی در جامعه هم می تواند داشته باشد و در اصل نوعی ایهام نهفته در آن می تواند تعابیر گوناگون و مبتنی بر نشانه ها را ایجاد کند.در این خصوص بیشتر صحبت کنید.

کایدان : با توجه به اینکه در این باره تعابیر و احادیثی وجود دارد ، باید گفت که از دو جنبه باید به آن نگاه کرد ،اول اینکه نوعی رخوت و افتادگی و به نوعی پوچی ایجاد می کند و در نگاه دوم هم به نوعی یک نعمت محسوب می شود که برخی انسان ها به آن دچار می شوند و برخلاف اینکه بسیاری از جاهای فیلمنامه بازنویسی و بازنگری شد ، ما تلاش کردیم این مفهوم را که شخصیت اول ما با یک نعمت روبرو شده در زیر متن و دل قصه تثبیت کنیم ، پس مرگ آگاهی در قصه ما پوچی نیست و با وجود اینکه در انتها شخصیت داوود را در زندان می بینیم ،اما او زندگی می کند و اتفاقا این پوچی پیش از مرگ آگاهی گریبان او را گرفته است و اتفاقا پس از آگاهی از این امر وارد حرکت و تفکر و تعقل می شود.

در مورد کار گروهی که به آن اشاره کردید با چه استراتژی پیش رفتید؟آیا تقسیم کار مشخصی وجود داشت یا اینکه شما به اقتضاء نیاز و کارکرد هر کدام پیش رفتید.

کریمی : ما این شیوه را پیش از این تجربه کرده بودیم . یکی سریال «دارا و ندار» که البته چیزی که در تصویر دیده شد متعلق به ما نبود و قابل دفاع نیست ، اما تجربه خوبی بود. بعد از آن هم یک سریال کار کردیم با نام «سفره ایرونی» که هنوز جلوی دوربین نرفته و دیگری هم سریال « معراجی ها». تاکید می کنم سریال ، چون فیلم سینمایی «معراجی ها» را ما ننوشتیم . حالا برای این کار ما سه نفر هر کدام می توانستیم مدعی این باشیم که به تنهایی این فیلمنامه را بنویسیم ، اما پس از اشتراک روی تم اصلی هر کدام یک طرح جداگانه نوشتیم و سپس براساس نقاط اشتراک و نقاط قوت آنها را تلفیق کردیم و در مرحله بعد سیناپس و سکانس بندی کار بود که به دلیل پیچیدگی و نگرانی برای ریتم اثر خیلی وقت برد و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که داستانک ها را زیاد کنیم…

در مورد داستانک ها من فکر می کنم با وجود اینکه هر کدام به نوعی مرتبط با زندگی شخصیت داوود بقایی بود ، اما در مواقعی بیش از حد بود و تمرکز را از محور اصلی و در واقع نقطه اتکا فیلمنامه دور می کرد.البته این می تواند سلیقه هم باشد.

کریمی: خب اینها دغدغه های شخصیت اول داستان است و برای همسایه یا غریبه نیست. به عنوان مثال نامه دادن پسر داوود به زن همسایه دغدغه شخصیت اصلی و مرد خانواده است که از اتفاقاتی که برای پسرش می افتد ، غافل است.

کایدان: در ادامه همین مثال باید بگویم آدمی که دچار روزمرگی شده ، عملا مرده و از رازهای پسر و دختر کوچکش ، زنی که صیغه کرده و در زندگی او وجود دارد و همچنین همسر سابقش و مشکلاتی که با او داشته غافل است و زمانی که این بیداری اتفاق می افتد هجمه ای از مشکلات و مسائل سراغ او می آید که می توانسته به دستش حل شود و ما چون احساس کردیم که چیزی خارج از این دایره نیست به آنها پرداختیم.

من هم درباره ارتباط این داستانک‌ها هیچ مشکلی ندارم ، اما میزان پرداختن به بعضی از آنها به نظر زیادی بود.اگر مشخصا در مورد شخصیت ها صحبت کنبم فکر میکنم یکی از کاراکترهایی که می توانست بیشتر پرداخت شود ، بهیار جوانی بود که در کنار داوود کار می کرد و در واقع به نوعی ابتدای راه او بود تا شخصیتی مانند علی که می شد در همان گفتگوهای دو نفره بین داوود و شهرزاد به پیشینه آن اشاره کرد.

کایدان:واقعیت این است که شما درست به شخصیت بهیار جوان اشاره کردید. ما برای این نقش که نمود رفتار داوود به نوعی در آن دیده می شد ، قصه داشتیم، شخصی که نمی داند چه باید بکند ، اما در انتها به دلیل رفتار داوود می آموزد این شغل خوبی است و نمی‌گویم که این قسمت‌ها حذف شده ، اما به تعبیری در نیامده است و به هر حال طبیعی است که برخی چیزها در اجرا از دست می‌رود. البته این کار جزو کارهایی است که وابستگی به جزییات دارد و اگر این بخش بهتر پرداخت می‌شد ، تاثیر بیشتری داشت.

ادامه دارد…

نوشته مرگ آگاهی در این فیلم نعمت است/ حرف‌های فیلمنامه‌نویسان «زندگی جای دیگری است» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته حضور فیلمنامه‌نویسان «زندگی جای دیگری است» در سوره سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.