«دو روز دیرتر» یک کمدی اجتماعی است که با تگ لاین «خروجی خاندان ما از ورودیش بیشتر شده، این یعنی بحران…» از ۲۰ آبان به سرگروهی پردیس سینمایی مگامال و با پخش بهمن سبز در سینماهای سراسر کشور اکران می‌شود.

در «دو روز دیرتر» بازیگرانی چون سینا مهراد، پردیس احمدیه، فرهاد آییش، گوهر خیراندیش، سیاوش چراغی‌پور، ناهید مسلمی، محمدرضا داوودنژاد، جواد یحیوی، کمند امیرسلیمانی، محمد فیلی، آزاده اسماعیل‌خانی و علی مهربان ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته رونمایی از تیزر فیلم سینمایی «دو روز دیرتر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دو روز دیرتر» یک کمدی اجتماعی است که با تگ لاین «خروجی خاندان ما از ورودیش بیشتر شده، این یعنی بحران…» به زودی روی پرده‌ سینماها می‌رود.

این فیلم از ۲۱ آبان به سرگروهی پردیس سینمایی مگامال و با پخش بهمن سبز در سینماهای سراسر کشور اکران می‌شود.

در «دو روز دیرتر» بازیگرانی چون سینا مهراد، پردیس احمدیه، فرهاد آییش، گوهر خیراندیش، سیاوش چراغی‌پور، ناهید مسلمی، محمدرضا داوودنژاد، جواد یحیوی، کمند امیرسلیمانی، محمد فیلی، آزاده اسماعیل‌خانی و علی مهربان ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «دو روز دیرتر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم با شعار «خروجی خاندان ما از ورودیش بیشتر شده، این یعنی بحران…» به‌عنوان یک کمدی اجتماعی با نگاهی طنازانه به روابط خانوادگی، از ۲۰آبان‌ماه در سینماهای سراسر کشور اکران می‌شود.

در «دو روز دیرتر» بازیگرانی چون سینا مهراد، پردیس احمدیه، فرهاد آییش، گوهر خیراندیش، سیاوش چراغی‌پور، ناهید مسلمی، محمدرضا داوودنژاد، جواد یحیوی، کمند امیرسلیمانی، محمد فیلی، آزاده اسماعیل‌خانی و علی مهربان ایفای نقش کرده‌اند.

سرگروهی این فیلم بر عهده‌ پردیس سینمایی مگامال است و پخش آن را بهمن سبز بر عهده دارد.

نوشته رونمایی از تصویر سینا مهراد و پردیس احمدیه در «دو روز دیرتر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ پنج قصه، هر کدام از جنسی متفاوت. یکی با گفت‌وگویی صادقانه، دیگری با خلاقیت در طنز، سومی با بازگشتی پرحاشیه، چهارمی با جان بخشیدن به یک عروسک تازه، و آخری با بازگشت به قاب نمایش خانگی.

محمد ولی‌زادگان؛ سیلی‌ای که دیده شد

ویدیوی گفت‌وگوی محمد ولی‌زادگان در پادکست «اثر پروانه‌ای» این هفته دست‌به‌دست شد و همزمان با اکران فیلم «پیر پسر» توجه بسیاری را جلب کرد. او در این گفت‌وگو درباره یکی از صحنه‌های نفس‌گیر فیلم صحبت می‌کند: سکانسی که باید به صورت حامد بهداد سیلی بزند و از او سیلی بخورد! صحبت‌های صادقانه‌اش درباره سختی بازی کنار بازیگرانی چون حامد بهداد، لیلا حاتمی و حسن پورشیرازی، نشان از فروتنی و درک عمیقش از بازیگری دارد.

ولی‌زادگان که در نقش «رضا» پسر کوچک خانواده‌ای پر تنش بازی می‌کند، نقشی چندلایه را به تصویر کشیده که هم شوخ‌طبع است و هم درگیر تضادهای عاطفی با پدر و برادرش. اکتای براهنی در «پیر پسر» ترکیبی از ستارگان و استعدادهای نوظهور را کنار هم قرار داده، اما بازی ولی‌زادگان آن‌قدر به چشم آمده که بسیاری از تماشاگران با تعجب می‌پرسند: این بازیگر کی و کجا شکفته شد؟

«پیر پسر» فقط یک فیلم پرحاشیه نیست؛ این روزها به یکی از بحث‌برانگیزترین آثار سینمایی تبدیل شده که نگاه‌ها را به خود خیره کرده. فیلمی از اکتای براهنی که پس از مدتی توقیف، حالا روی پرده رفته و با وجود همه مخالفت‌ها، جزو پرفروش‌ترین آثار اجتماعی شده است. برخی آن را جسورانه‌ترین تجربه این سال‌ها می‌دانند و ستایشش می‌کنند، برخی دیگر با آن به‌شدت مخالف‌اند. حتی کار به جایی رسیده که کمیسیون فرهنگی مجلس قصد دارد درباره ادامه اکرانش جلسه‌ای برگزار کند؛ تصمیمی که واکنش‌های زیادی به‌دنبال داشته و بسیاری آن را تلاشی برای سانسور و تضعیف سینمای مستقل دانسته‌اند.

در دل این جنجال‌ها، حضور درخشان ولی‌زادگان در این اثر، باوجود بازی‌های پیشین ، او را با نقشی درخور توجه و چهره‌ای تازه‌نفس و جدی وارد میدان اصلی سینمای ایران کرده است.

امیرحسین قیاسی؛ کمدی بی‌فریاد، پرمخاطب

اگر اهل فضای مجازی باشید، بعید است این روزها ویدیویی از امیرحسین قیاسی به چشم‌تان نخورده باشد. او که با برنامه «نیمه شب باقیاسی» جای خود را در میان مخاطبان تثبیت کرده بود، حالا با برنامه‌ای دیگر به نام «پامپ والکس» و گفت‌وگویی بامزه با سام درخشانی دوباره وایرال شده است. شوخی با جمله «پز نیست، سبک زندگیمه» که به محمدرضا گلزار نسبت داده می‌شود، در فضای مجازی به یک شوخی عمومی بدل شد.

قیاسی اما فقط یک طناز در فضای مجازی نیست؛ او کمدینی دقیق است که مسائل اجتماعی و سیاسی را با زبانی گزنده، بدون توهین یا شوخی‌های جنسی، نقد می‌کند. از سوی دیگر، صحبت‌های رامبد جوان در برنامه «کارناوال» درباره اینکه ایده‌پردازی این رئالیتی‌شو متعلق به قیاسی بوده، نشان داد پشت این چهره خندان، ذهنی خلاق و آینده‌دار پنهان است. ایده‌ای که رقابت بین هنرمندان را بر اساس مواجهه با مخاطب تعریف می‌کرد، نه داوران و هیئت ژوری.

همین ظرافت در طراحی محتوا، آینده روشنی را برای قیاسی ترسیم می‌کند. در روزگاری که طنز، اغلب به سطحی‌ترین شکل خود فروکاسته شده، قیاسی مسیر متفاوتی را انتخاب کرده؛ مسیری که شاید کندتر باشد، اما پُرثمرتر است.

مهران مدیری؛ بازگشت پرسروصدا

مهران مدیری این هفته با شروع تصویربرداری سریال تازه‌اش «شیش ماهه» بار دیگر خبرساز شد. این بازگشت از این جهت هم مورد توجه بوده که مدیری در زمان پخش «دورهمی» (آخرین حضورش در تلویزیون) با چالش‌هایی با صداوسیما روبه‌رو شد و حاشیه‌هایی جدی به‌وجود آمد. جالب آن‌که این حواشی همچنان ادامه داشتند؛ سحر زکریا، یکی از بازیگران سریال «شیش ماهه»، پیش از این در مصاحبه‌ای گفته بود: «الان اگر مهران مدیری بیاید برای کاری میلیاردها تومان به من بدهد دیگر با او کار نمی‌کنم.» با این حال، حضور او در ترکیب بازیگران این سریال، توجه‌ها را به خود جلب کرده و گمانه‌هایی درباره پشت‌پرده آشتی یا تجدید همکاری مطرح شده است.

حضور بازیگرانی چون جواد رضویان، علیرضا خمسه، سحر زکریا، نیما شعبان‌نژاد و محمد شعبان‌پور نشان از ترکیبی متنوع دارد؛ هرچند غیبت تیم نویسندگان همیشگی مدیری چون پیمان قاسم‌خانی یا امیرمهدی ژوله این گمان را تقویت کرده که مدیری این بار راهی متفاوت را امتحان می‌کند.

از سوی دیگر، حضور نه‌چندان درخشان مدیری در سریال «تاسیان» شبکه خانگی، یادآور این پرسش است که آیا او هنوز همان مهران مدیریِ «شب‌های برره» و «قهوه تلخ» است یا نه؟ سریالی که در آن نقش دکتر رجب‌زاده را بازی می‌کند، از جذابیت‌های پیشین او فاصله گرفته و نشانی از نبوغ همیشگی‌اش ندارد. حالا همه منتظرند ببینند «شیش ماهه» می‌تواند بازگشت شکوهمند مدیری به قاب تلویزیون باشد یا فقط تکراری دیگر در کارنامه‌ای پُر از فراز و فرود.

بهادر مالکی؛ هنرنمایی تازه با «اَفتو»

کاراکتر «اَفتو» در برنامه جدید رامبد جوان، یکی از جذاب‌ترین اتفاقات عروسکی این هفته بود. گربه‌ای با صدایی جدی و لحنی قلدرمآب، که وقتی رامبد را دست می‌اندازد، کمی لحنش تغییر می‌کند و یادآور جناب‌خان می‌شود. پشت این صدای خاص، کسی نیست جز بهادر مالکی؛ صداپیشه‌ای که همه او را با «فامیل دور» به خاطر می‌آورند. همان شخصیتی که در «کلاه قرمزی» با صدای بم و لحنی خاص، محبوب دل‌ها شد.

حالا مالکی با اَفتو برگشته، و بسیاری را به یاد قدرت کم‌نظیرش در جان‌بخشیدن به عروسک‌ها انداخته است. جالب آنکه در روزهای اول بسیاری تصور می‌کردند صدای افتو متعلق به هوتن شکیباست. این خود نشان می‌دهد مالکی تا چه اندازه توانسته صدایی تازه و متفاوت بیافریند.

تجربه‌اش در صداپیشگی عروسک «روحی» برنامه «مهمونی» هم نمونه‌ای دیگر از مهارت اوست؛ جایی که باید تنها با صدا، شخصیت یک روح را تصویر کند. اکنون که رقابت میان عروسک‌های محبوب بالا گرفته، بسیاری منتظرند ببینند آیا «اَفتو» با صدای مالکی می‌تواند جای خود را در دل مردم باز کند یا نه. اگر این اتفاق بیفتد، باید گفت عروسک تازه رامبد هم مانند جناب‌خان، جان گرفته است.

پردیس احمدیه؛ بازگشت با یک پرسوناژ جدید

با انتشار اولین تیزرهای سریال «از یاد رفته»، پردیس احمدیه بار دیگر به فضای نمایش خانگی بازگشته است. او که پس از حضور چشمگیر در نقش «ساحل» سریال موفق «پوست شیر» حدود دو سال از مدیوم سریال فاصله گرفته بود، حالا در نقش «پریسا» ظاهر شده؛ دختری از یک خانواده ثروتمند که به دنبال پسرعمه‌اش (با بازی سینا مهراد) آمده تا او را نزد پدربزرگ خانواده بازگرداند. شیمی میان احمدیه و مهراد در همان تیزرهای ابتدایی، گمانه‌زنی‌هایی درباره شکل‌گیری یک داستان عاشقانه را دامن زده است.

هم‌زمان، کاربران فضای مجازی با نگاهی طنزآمیز به خلق «دنیاهای موازی» میان پریسا و ساحل پرداخته‌اند؛ انگار احمدیه در حال سفر میان دو شخصیت با روحیات متضاد است. احمدیه که با فیلم «تومان» مرتضی فرشباف جایزه جشن حافظ را برد و برای «پوست شیر» نیز نامزد شد، حالا با «از یاد رفته» به میدانی برگشته که می‌تواند بار دیگر استعدادش را اثبات کند. او سال گذشته نیز در فیلم سینمایی «پول و پارتی» روی پرده حضور داشت و با ساعد سهیلی، برادر سینا مهراد، هم‌بازی بود.

هر چند نقش «ساحل» تا مدت‌ها با او باقی خواهد ماند، اما اگر «پریسا» نیز بتواند در دل مخاطبان جای گیرد، احمدیه یک‌بار دیگر توانایی‌اش را در خلق نقش‌های به‌یادماندنی به نمایش خواهد گذاشت.

نوشته از سیلی «محمد» برای «پیر پسر» تا درخشش «اَفتو» با «بهادر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال «از یاد رفته» به دلیل بروز برخی مسائل و مشکلات امشب پخش نمی‌شود. پخش قسمت اول «از یاد رفته» دوشنبه هفته آینده ۲۳ تیر ۱۴۰۴ ساعت ۲۰ خواهد بود.

فرهاد اصلانی، حسین محجوب، سینا مهراد، پردیس احمدیه، حمیدرضا آذرنگ، الهام اخوان، فریبا متخصص، فریبا کوثری، آزیتا حاجیان، مجید مظفری، ارسطو خوش رزم، الهام کردا، امین میری، کاظم هژیرآزاد، مرجان قمری، رویا جاویدنیا، محمد الهی و نوید صلاحی بازیگران سریال «از یاد رفته» هستند.

بروز نیک‌نژاد کارگردان، مجتبی وحیدی تهیه‌کننده، نوید محمودی، مهدی اسدزاده نویسندگان فیلمنامه و نیما اقلیما مشاور فیلمنامه این سریال هستند.

در خلاصه داستان سریال «از یاد رفته» آمده است: فرار کردم، یادم بره، از یاد همه رفتم…

نوشته پخش سریال «از یاد رفته» از ۲۳ تیر شروع می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین این فیلم سینمایی عنوان پرفروش‌ترین فیلم درحال اکران و صدرنشین فروش گیشه روزانه را نیز به نام خود کرده است.

در خلاصه داستان «پول و پارتی» به نویسندگی حسام سامری‌زاده، آمده است: «تو زمونه‌ای که همه عاشق پولت میشن، عاشق خونه‌ات میشن، عاشق ماشین زیر پات میشن، یکی پیدا شده عاشق خودت شده!»

ساعد سهیلی، پردیس احمدیه، امیر جعفری، هادی کاظمی، نیوشا ضیغمی، آزاده زارعی و مهدی هاشمی با هنرمندی داریوش فرهنگ بازیگران این فیلم سینمایی را تشکیل می‌دهند و امیرحسین ساربان، شادی آهنگر، محمد متین محمدی و آریا نرج‌ آبادی سایر بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

نوشته «پول و پارتی» صدرنشین فروش روزانه سینماها شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان «پول و پارتی» به نویسندگی حسام سامری‌زاده، آمده است: «تو زمونه‌ای که همه عاشق پولت میشن، عاشق خونه‌ات میشن، عاشق ماشین زیر پات میشن، یکی پیدا شده عاشق خودت شده!»

ساعد سهیلی، پردیس احمدیه، امیر جعفری، هادی کاظمی، نیوشا ضیغمی، آزاده زارعی و مهدی هاشمی با هنرمندی داریوش فرهنگ بازیگران این فیلم سینمایی را تشکیل می‌دهند و امیرحسین ساربان، شادی آهنگر، محمد متین محمدی، آریا نرج‌ آبادی سایر بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

طراحی لوگو و پوستر «پول و پارتی» را محمد تقی‌پور بر عهده داشته است.

نوشته کمدی رمانتیک «پول و پارتی» به سینماها می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، محسن شیرازی؛ تهیه‌کننده فیلم گفت: نطفه فیلم ما تقریباً یک سال و نیم پیش شکل گرفت و ما حس کردیم این قصه را می‌توانیم در بستر طنز اجتماعی روایت کنیم.

وی درباره حمایت بنیاد روایت فتح از این فیلم و اینکه آیا تأثیری بر قصه داشته است یا نه، بیان کرد: حمایت بنیاد از این فیلم به اعتقاد من نشان‌دهنده یک عزم جدی برای پرداختن به چالش‌های اجتماعی با رویکرد کاهش هزینه‌های اجتماعی است. حتماً این فیلمنامه به چالش‌هایی پرداخته که از نظر آن‌ها قابل سرمایه‌گذاری بوده است و از آنجایی که اطلاع داریم حمایت بنیاد از آثار سینمایی با جدیت ادامه دارد.

این تهیه‌کننده گفت: پروژه روابط عمومی دارد و متریال تبلیغاتی فیلم مشخص است. ما شعار فرزندآوری نداده‌ایم و به نظرم این ماجرا و سؤالات به فیلم ارتباط ندارد.

سپس اصغر نعیمی؛ کارگردان این فیلم سینمایی گفت: سال عجیبی بر سینمای ایران گذشت. سال گذشته موفقیت‌هایی در عرصه جذب مخاطب داشتیم و ضایعه بزرگ قتل آقای مهرجویی و همسر هنرمند ایشان را داشتیم. مایلم در اولین روز جشنواره ادای احترامی به روح این هنرمند بزرگ و تاریخ‌ساز سینما داشته باشیم و به همین علت خواهش می‌کنم به احترامشان ایشان یک دقیقه سکوت کنیم.

وی ادامه داد: آن چیزی که همواره در فیلمسازی برای من مهم است یک مسیر تجربی اما در عرصه سینمای حرفه‌ای است. دنبال راهکارهایی هستم تا به صورت سالم با مردم ارتباط برقرار کنم. وقتی به فیلم‌هایم‌ نگاه می‌کنم وجوه افتراق زیادی با هم دارند اما براساس تجربه به نظرم رسید که جامعه ما در شرایطی است که گونه کمدی رمانتیک در آن گم شده است. ما فیلم‌های اجتماعی خوبی داریم، از طرفی فیلم‌های کمدی مطلق داریم که موفق بوده‌اند اما علاقه‌مندی شخصی من گونه کمدی رمانتیک است.

نعیمی افزود: یکی از فیلم‌هایی که من دوستش دارم فیلم‌ «بی‌وفا» بود که حس شیرینی داشت. در فیلم «دو روز دیرتر» هم سعی کردم ضمن حفظ این موضوع زمینه‌های اجتماعی را هم‌ به قصه اضافه کنم. برای من پرداختن به مسائل خانواده‌های متوسط بدون چیزی که به آن سیا‌‌ه‌نمایی می‌گویند، اهمیت دارد. درنهایت امیدوارم موفق بوده باشیم که به خوبی دو جوان را در جامعه امروزی به تصویر بکشیم.

محسن غلامی؛ طراح صحنه فیلم نیز در ادامه این نشست بیان کرد: مقوله صحنه و طراحی صحنه همیشه برای تولید و تهیه‌کننده بار مالی کم و زیادی دارد. باتوجه به شرایط اقتصادی، تهیه کردن یک فیلم با تعدد لوکیشن انصافاً برای تهیه‌کننده که از منابع مالی ایشان هم اطلاع داشتیم، سخت بود.

وی افزود: در این فیلم هم باید به فکر فضاسازی کار و هم رضایت کارگردان و فیلمبردار می‌بودیم. باید همه این فاکتورها را جمع‌بندی می‌کردیم تا طراحی صحنه فضایی را ایجاد کند که فضاسازی درستی داشته باشد. تقریباً همه لوکیشن‌های ما مخروبه و خالی بودند و ما از پایه همه چیز را تعمیر کردیم.

اصغر نعیمی درباره عدم حضور بازیگران در نشست خبری بیان کرد: من حامل سلام بازیگران اصلی و عوامل دیگر فیلم هستم و قهری با جشنواره اتفاق نیفتاده است. سینا مهراد، پردیس احمدیه و مدیر فیلمبرداری ما در خارج از کشور هستند. تدوینگر هم به دلیل ضرورت آماده کردن یکی از فیلم‌های جشنواره مشغول هستند. فرهاد آییش هم اجرای تئاتر داشتند و ساعتی در خدمتشان بودیم و ناگزیر خانه جشنواره را ترک کردند.

وی درباره سرگردان بودن فیلم میان درام و کمدی توضیح داد: این مسئله نوعی ژانر مشخص است و رفت و برگشت میان لحظه‌های شیرین و درام از مختصات این ژانر است. از آنجایی که خودم دلبسته ژانر و سینمای کلاسیک هستم، سعی کردم این قواعد را رعایت کنم.

نعیمی توضیح داد: روایت فتح کار جالبی کرده که وارد این عرصه شده است. چه چیزی زیباتر از اینکه فیلمی ساخته شود تا مسائل جوانان را مطرح کند و با مخاطب عام ارتباط برقرار کند. من فیلمساز بودجه‌خوار نیستم. وقتی فیلم می‌سازم فکر می‌کنم که این فیلم‌ با مردم ارتباط برقرار کند. ما قرار گذاشتیم تا فیلمی بسازیم تا حداقل بودجه‌ای که برایش صرف شده از بین نرود. به نظر من روایت فتح کار شجاعانه‌ای انجام داده است و باید این محافظه‌کاری کنار گذاشته شود.

چرا باید در نهادها فیلم‌هایی بسازیم که در اکران و با مردم ارتباطی نداشته باشند و بعد به آن‌ها فیلم ارزشی بگوییم. ارزش در ارتباط برقرار کردن با مردم است.

این کارگردان ادامه داد: ما وقتی فیلم می‌سازیم با گستره‌ای از مخاطبان مواجه هستیم. من این فیلم را در نسخه اولیه و نهایی به دلیل تعهدی که به سلامت فیلم داشتم با گروه‌های مختلفی آن را تماشا کردم. من از هیچ‌کدام بازتاب منفی نگرفتم‌. صمیمانه می‌گویم یک شوخی در فیلم بود که ما نسبت به آن مشکوک بودیم. به رغم اینکه خودم خیلی آن صحنه را دوست داشم اما برای حفظ حرمت سرمایه‌گذار و خودم آن شوخی را از فیلم درآوردم. دوست ندارم به هر قیمتی مخاطب جذب کنم و من فیلم خنده‌دار نساختم که فقط مخاطب را بخندانم.

نعیمی افزود: معمولاً فیلم‌های من در نمایش عمومی موفق بوده‌اند اما امروز در شرایطی هستیم که موفقیت فیلم صرفاً بسته به خود فیلم نیست. پروسه اکران بسیار پیچیده است. اگر شرایط مناسب برای این فیلم فراهم‌ شود قطعاً با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند زیرا با دل و صمیمیت ساخته شده است، مگر اینکه سنگ از آسمان ببارد.

نوشته اصغر نعیمی: هیچ‌کدام از عوامل فیلم با جشنواره قهر نیستند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم سینمایی سیاوش چراغی‌پور، ناهید مسلمی، کمند امیر سلیمانی، محمدرضا داوودنژاد، جواد یحیوی، امیرمحسن کوه‌گره، آزاده اسماعیل خانی، علی مهربان و محمدفیلی ایفای نقش کرده‌اند.

در خلاصه داستان دو روز دیرتر، آمده است: «آقا جون می‌خوای ریش گرو بذاری، بذار، می‌خوای از اون دنیا امداد غیبی بفرستی، بفرست… من دیگه رد دادم…»

این فیلم با سرمایه‌گذاری بنیاد فرهنگی روایت فتح، بنیاد سینمایی فارابی و موسسه بهمن‌سبز تولید شده است که در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین جشنواره بین المللی فجر حضور دارد و روز پنج‌شنبه ۱۲ بهمن در سانس سوم در سالن اهالی رسانه، منتقدان و هنرمندان به نمایش در خواهد آمد.

سایر عوامل «دو روز دیرتر» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی هدایی، تدوین: میثم مولایی، آهنگساز: مسعود سخاوت دوست، طراح صحنه: محسن غلامی، طراح چهره‌پردازی: عباس عباسی، مدیر تولید: یوسف آقایی، صدابردار: رشید دانشمند، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، مدیر روابط عمومی: فاطمه آذری.

نوشته رونمایی از تصویر سینا مهراد و پردیس احمدیه در «دو روز دیرتر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کمی بیشتر که نگاه کردم، به روزهای قبل از شروع کرونا رسیدم، روزهایی که حال و هوای سینماها تا این اندازه بی‌رمق نبود. روزهایی که مردم با سینما قهر نبودند. روزهایی که اکران‌های مردمی فیلم‌ها با حضور عوامل و چهره‌های پرطرفدار فیلم برگزار می‌شد. روزهایی که خیلی هم دور نیستند…

«پوست شیر»؛ سریالی که به‌عنوان پربیننده‌ترین سریال در نمایش خانگی مطرح شد و به‌اندازه‌ای ماجراجویانه و معمایی بود که هر هفته با اماواگرهای مخاطب روبه‌رو می‌شد.

طی مدت پخش، کشش، تعلیق و گره‌های روایی در سریال توانست مخاطب را هر هفته با خود همراه کند، مخاطبی که هر چهارشنبه رأس ساعت هشت صبح انتظار پخش قسمت جدید را می‌کشید تا بتواند جوابی برای سؤال‌هایش پیدا کند. تصویر کردن پلیس مقتدر در مقابل جرائم رخ‌داده، شخصیت‌پردازی‌های صحیح و از همه مهم‌تر رفاقت بی‌چون‌وچرای رضا پروانه‌ی داستان مخاطب را درگیر کرد.

نویسنده در این سریال نبض مخاطب را در دست گرفت و کارگردان آن را با خود برد، سکانس‌هایی که نفس بیننده را حبس می‌کرد با بازی کاراکترها موزون بود. برگ برنده «پوست شیر» جدای از بازی بازیگران محبوبش، مخفی‌کردن اطلاعات از تماشاگر و اندک سرنخ‌هایی بود که به او می‌داد. حالا این سریال از ایستگاه پایانی خود هم پیاده شده و باید دید آیا بعدازآن سریال دیگری با این مختصات را خواهیم داشت یا خیر.

* در آخرین اکران «پوست شیر» چه گذشت؟

شب گذشته، اکران آخرین قسمت از سریال پرطرفدار «پوست شیر» با حضور عوامل و بازیگران آن در پردیس سینمایی لوتوس مال برگزار شد.

جمشید محمودی (کارگردان)، نوید محمودی (تهیه‌کننده)، هادی حجازی‌فر (بازیگر نقش نعیم)، پانته‌آ بهرام (بازیگر نقش لیلا)، علیرضا کمالی (بازیگر نقش رضا پروانه)، پردیس احمدیه (بازیگر نقش ساحل)، ژیلا شاهی (بازیگر نقش مژگان) در این اکران حضور داشتند.

شور و اشتیاقی که مردم برای لحظه‌ای دیدن بازیگران داشتند از تصورم خارج بود. حالا دیگر مردم هادی حجازی‌فر را با اسم نعیم مولایی در خاطر ثبت کرده‌اند و یا علیرضا کمالی‌ای که دیگر برای مردم یک رضا پروانه‌ی تمام‌عیار بود.

در میان ازدحام جمعیت با هر مخاطبی که صحبت می‌کردم از نقش پلیس در سریال می‌گفت. پلیسی که کاراکتر آن را شهاب حسینی (محب مشکات) ایفا می‌کرد. بازی بی‌نقص این بازیگر کهنه‌کار چنان مخاطب را به وجد آورده بود که توانست چهره مقتدر و حمایتگر پلیس را تصویر کند.

«پوست شیر» با هر ماجراجویی که داشت تمام شد. شاید در قسمت پایانی منتظر گرفتن پاسخ‌ سؤال‌های زیادی بودیم و شاید پایان‌بندی که دیدیم با انتظار بسیاری از ما تفاوت داشت اما هر چه که بود با کم‌وکاستی‌هایش به یک سریال پرطرفدار و محبوب تبدیل شد، سریالی که از بالای شهر تا کوچه و پس کوچه‌های پایین شهر آن را دنبال می‌کردند و دوستش داشتند…

نوشته صف طولانی سینما برای یک درام پلیسی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در دنیای به ظاهر غامض «نوبت لیلی» با توجیه نمادگرایی و سمبلیسم می توانی هر دیالوگ مجهول و اکت نامفهومی را در دهان و رفتار کاراکترها بگنجانی. به آن با خساست، رنگ و لعاب دراماتیک بزنی و چنان رندانه مضمون را پیچ و تاب دهی که مخاطب در تنگنای سرگیجه و هجوم داده و متریال های عجیب، هاج و واج بماند. بویژه که این اواخر هم با انتقاد مهران غفوریان، یکی از بازیگران سریال به ناتمام ماندن نقشش در «نوبت لیلی»، مخالفان و منتقدان دستاویز جذابی برای زیر سوال بردن آن یافتند. ضمن اینکه در جست وجوی شنیده ها از جریان تولید سریال هم به مواردی مثل ورق ورق فیلمنامه در اختیار بازیگران قرار دادن و ناقص بودن داستان و بلاتکلیفی سرنوشت برخی شخصیتها بر می خوریم!

لطفاً مقایسه کنید!

اما شاید مشابه این موقعیت را در دنیای آثار دن براون، استیفن کینگ (فارغ از کم و کیف قیاس)، یا در شماری از سریال های پرطرفدار خارجی از جمله «فرینج»، «دارک»، «مردی در قلعه بلند» هم تجربه کرده باشید. در دنیای نوشته های براون (کد داوینچی او را که حتماً به یاد دارید) و اقتباس های سینمایی از آنها، با کیفیتی بهتر، همین میزان پیچیدگی موج می زند؛ تا جایی که گاه خط داستانی آگاهانه فدای همین خط و نشان های در هم تنیده دیر فهم می شود. البته که در دنیای چنین آثاری بر خلاف پوسته سختشان، هر اتفاقی با هر میزان تخیل، بر پایه گونه ای علت و معلول و کارکرد در روایت استوار است.

معتقدم «نوبت لیلی» از قضا با وجود برخی کاستی های تکنیکی و روایی و از جهاتی روشن نبودن تکلیف متن با خودش، در ورود به مقوله ای مثل دنیاهای موازی، در مسیر خرق عادت در جریان فیلمسازی رایج ایران و خود کارگردانش قدم می زند. این لحن ساختارشکنانه و گریز از خط فرضی و روایت سرراست و پرش های تدوینی هم لازمه قصه اش است و باید به آنها تن می داده.

همان طور که تبلیغ شده، وجوه عاشقانه، فانتزی، معمایی و درام دارد و دست و پنجه نرم کردن در جهان معماها و سر درآوردن از رموز ریز و درشت آن و ور رفتن با رفت و برگشت های زمانی اش برای دوستداران این سبک از فیلمسازی، جذاب است یا در محوریت قرار دادن نظریه جهان‌های موازی که در مکانیک کوانتومی از دنیاهایی مشابه این جهان‌ صحبت می کند که آدمی مثل خود ما مشغول انجام کاری مشابه ما در آن است!

اصلاً در نگاهی کلان تر، جنبه های آرکائیسم در «نوبت لیلی» قابل تشخیص است. اشاره هایی که به سرگین غلتان یا خِپری دارد به عنوان یکی از اسطوره‌های مهم مصر باستان و نمودار طلوع خورشید یا تأکیدش بر آینه که در ایران باستان نماد راستی و صداقت در زندگی مشترک بوده است. آینه (نه کاملاً شبیه به شکل امروزی) در مصر باستان هم مقدس شمرده می شدند و از آنها «برای هدایت نور خورشید به سمت مکان های تاریکی همچون گورها و گنبدهای فراز آنها به کار می رفتند یا همراه با مردگان دفن می شدند، چون از آنجا که آینه منعکس کننده چهره انسان است احتمالا مصریان بر این باور بودند اگر آینه را زیر سر مرده در گور قرار دهند، روح (کا یا همان همزاد) خواهد توانست از آینه عبور کند و به ملاقات خدا برود.» (برداشت از مقاله تمدن های کهن و آینه های نمادین منتشر شده در خبرگزاری میراث فرهنگی)

همان طور که در جایی از سریال در دیالوگی می شنویم: «همه ما تصویریم؛ تصویری که هر کسی حقیقت رو توش می بینه».

«نوبت لیلی» زبانی دارد که برای مردم کوچه و بازار، ملموس و دوست داشتنی نیست. مشکلی که گریبان «نوبت لیلی» را گرفته و موجب شده بازخوردهای منفی مخاطبان پلتفرم ها از همان پایلوت دامنش را بگیرد، در این مسئله ریشه دارد. در تحمیل تغییر عادت به مخاطبانی که خو کرده اند به عشق و عاشقی های پر آه و سودایی و زد و خوردهای پرتنش اوباش سینمایی! هرچند به قول بهرام بیضایی که در بخشی از مصاحبه ای با ایرج افشاری اصل در کتاب «زبان آرکائیک در نمایشنامه های بهرام بیضایی» می گوید: «تئاتر باید در همان موقعی که دیده می شود، فهمیده شود و اگر تماشاگر فکر کند که کلمات نامأنوس سرش می ریزیم اظهار می کند که درک نمی کند و ممکن است فرار کند» و به نظرم می توان با ارفاق این تز را در نسبت با «نوبت لیلی» و امثالهم به عنوان یک آسیب یا شاید ویژگی لحاظ کرد.

پیوستگی با ادبیات

«نوبت لیلی» در همین راستا متوسل به ادبیات شده و مبتنی بر اشارات مدامش بر «هفت پیکر» نظامی و سرگذشت افسانه‌ای بهرام گور است. شاعری که بسیار به داستان سرایی های خیال انگیز شهره است. زبان مملو از استعاره و تشبیه او معروف است و خودداری نمی کند از اینکه در شعرش انبوهی از اصطلاحات علمی و ترکیبات عربی و مبانی حکمت و عرفان و … را وارد کند. همان گونه که در باستان گرایی (آرکائیسم)، واژگان از رونق افتاده و متروک یا شیوه نحوی مهجور و غیر متداول به ادبیات راه می یابد، لاجرم در نسخه و کارکرد سینمایی اش هم چنین اتفاقی باید بیفتد! چرا که اصولاً این پیوند میان ادبیات و سینما اصلی پذیرفته شده است و البته «جامعه هدف» آن، دایره ای محدودتر دارد.

ضمن اینکه اشاره به بناهای باستانی همچون پل خرانق در اردکان یزد نیز در «نوبت لیلی» در همین زمینه و با هدف فضاسازی باید ارزیابی شود.

بازیهایی در راستای محتوا

کند و کاو سماجت آمیز و گاه سرخوشانه لیلی و رمزگشایی کتاب مرموز یا جست و جو به دنبال نگارگری، طبعاً میدان مطلوبی برای روایتی این چنین است و در آن ملاحظات تجاری هم خواه ناخواه تا حدودی رعایت شده است. پردیس احمدیه در رأس هرم بازیها، قطعاً انتخابی باسلیقه و پسنده است. او با چهره ای که پس از چند سال بازیگری، همچنان بکر به نظر می رسد، در نقش لیلی بازی چند وجهی و رازآلودی دارد. شیطنت های دخترانه اش، حاضر جوابی ها و ریتم تند بازی اش که ضرباهنگ سریال را تعادل می بخشد، در ترکیب با سکوتهای سوال برانگیز، تردیدهای ابهام آور و نگاههای غریب و پرسشگری اش، خوب با اتمسفر داستان همخوانی دارد. زمانی که می گوید«وقتی دنبال جوابی و همه سرنخا برمیگرده به دنیای مرده ها» ما را متقاعد می کند که قضیه همین قدر مرموز است! آن طرز جالب «اتحاد» خطاب کردن پدرش همایون یا برخوردهای حمایتگرانه در قبال خواهرانش به رغم کوچکتر بودن و رفتار متفرعنانه با پسری که در پی ارتباط با اوست، در شکل گیری شخصیت خاص لیلی خیلی موثرند.

حضور مریلا زارعی به نقش روح انگیز عالی و به کمال است؛ بویژه در قسمت اول چنان سایه سنگینِ عجیب و مغتنمی روی کل روایت انداخت که به مرور با کمرنگ شدن کاراکترش، همچنان می توان اشعه های آنرا در همان حوالی دید و تأثیرش را درک کرد.

حمید فرخ نژاد پس از سالها تن دادن به نقش های سطح پایین، اینجا به نقش همایون اتحاد، منطقی و متعادل است. خاصیت پدرانگی و همدلی در مراوده با دخترانش و به شیوه گرمتری با لیلی که آمیخته با طعنه هایی شیرین شده، کارآمد است. همچنین نوعی سبکسری و عدم تکلف که حاصل رسوب غالب کاراکترهای فرخ نژاد در پیش زمینه ذهنی ما طی این سالهاست، به درآمدن نقش کمک زیادی کرده.

مشابه همین پیش زمینه را در کاراکتر آرش زرین قلم با بازی امین شعرباف که پیشتر از او سریال «قورباغه» را دیده ایم نیز صدق می کند. شعرباف همان میزان از رازآلودگی که متناسب با سریال است با خود آورده و با احمدیه زوجی دوست داشتنی را تشکیل داده. یا فرزین محدث که در جایی از سریال شرکت کوتاهی داشت و فیزیکش یادآور استیون هاوکینگ، دانشمند فقیدی است که از پیشامد روزگار، نظریه چند جهانی(Multiverse) او از پیچیده ترین و نامتعارف ترین موارد درباره جهان های بی نهایت است!

 کارگردانی به مثابه رهبر ارکستر

در این ارکستر پیچیده و چند بخشی، کارگردان باید سهم خطیر و عمده ای داشته باشد. روح الله حجازی بر خلاف قاعده آشنای فیلمسازی اش، اینجا چرخشی ۱۸۰ درجه ای داشته و کلیشه شکنی کرده است. البته اگرچه او همچنان مقید به ریتم مألوف کشدارش است و از حیث تکنیکی جای کار دارد، اما استنباط درست او از ایدئولوژی جاری در قصه را می توان در جنس فضاسازی اش با آن نمایه های کوبریکی(تلألو) مثلاً در طراحی صحنه و لباس از جمله در سکانس های منزل کاراکترهای اصلی و طیفی از رنگهای چشم نواز درون کادر حس کرد. او در قسمت اول و افتتاحیه، جوری قصه کنجکاوی برانگیز و ملیحش را با همراهی حرکات به قاعده و نرم دوربین، نورپردازی چشم نواز و در نهایت تدوین سرراست و بی ادا پیش برده که متوجه گذر زمان نمی شوید. دوست دارید همین طور ادامه پیدا کند. آغازی طوفانی که در ادامه تا حدی افت دارد. با این حال به نظرم فرقی نمی کند جزییاتی از روایت الکن باشد یا شما را سردرگم کند. می شود لذت برد از آنچه در قاب می گذرد و فرارهای زمانی و حس و حال اسرارآمیز آنرا مشتاقانه پیگیری کرد. حال هرچقدر روایت سریال می خواهد انتزاعی و تأویل پذیر باشد و شما را در لابیرنت داستانهایش گرفتار کند! در واقع امتیاز «نویت لیلی» همین گرفتاری ذهنی بیننده در بحبوحه سمبلیسم، طرح معماها و پیچشهای روایی است و حجازی تا حدود زیادی توانسته تصویر کنجکاوی برانگیزی از مجموعه این موارد را در نحوه طراحی میزانسن و دکوپاژ خود به دست دهد.

نوشته «نوبت لیلی»، در دایره دوستی و دنیای دشمنی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.