این فیلم در اولین حضور خودش توانسته بود در بخش پانورامای شصتمین دوره ی جشنواره ی برلین حضور پیدا کند و موفق به دریافت جایزه‌ی «فیپرشی» شود.

عوامل فیلم سینمایی «پریدن از ارتفاع کم» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: حامد رجبی  مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان  طراح صحنه و لباس: لیلا نقدی پری  طراح چهره پردازی: الهام صالحی مدیر تولید و مجری طرح : مهدی برزگر  تدوین: اسماعیل منصف جلوه های ویژه بصری: محمد ثانی فر.آیدا غازی دستیاراول کارگردان و برنامه ریز: حمیدرضا غفارزاده  صدابردار: رضا تهرانی طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق . تصحیح رنگ: سامان وفایی مجد منشی صحنه: فاطمه فاضلی  مدیر تدارکات: امیر اسکندری  دستیار دوم کارگردان: نوید صلاحی عکاس: احمد آقاسیانی.  گرافیک: طاها ذاکر فیلم پشت صحنه: حمیدرضا برزگر گروه صحنه و لباس: صدرا صدری. درنا لطفی .سارون شاهین  گروه چهره پردازی: امیرخدادادی. موناشاه بیگی  گروه فیلمبرداری: آرش ساسانی. امیر هدایتی. آرمان امیری  دستیار صدا: جلال سعادتیار گروه تدارکات: هادی نوری. احمد عطایی. یاسر میرمجیدی حمل و نقل: عزیز زینعلی. مجید فلاح .امیرحسین احمدی. حامد خاکسار. محمد پاکزاد. اصغرخبازیان سینه موبیل: محمد رضا میرزایی نژاد تهیه کننده : مجید برزگر.

بازیگران: نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهر آل آقا، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی .

نوشته دو جایزه جشنواره فیلم زاگورای مراکش به فیلم «پریدن از ارتفاع کم» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما در این جلسه حامد رجبی کارگردان ، سحر عصرآزاد منتقد میهمان و مجید برزگر تهیه کننده فیلم حضور داشتند و ضمن صحبت درباره فیلم پریدن از ارتفاع کم به پاسخ گویی به پرسش های حاضران پرداختند.

حامد رجبی کارگردان فیلم «پریدن از ارتفاع کم» گفت: از ابتدا تصمیمی داشتیم که فیلمی بسازیم تا تماشاگر را به صورت احساسی درگیر نکند و تماشاگر قدرت انتقادی اش را در مواجه با فیلم از دست ندهد. می خواستیم تماشاگر با شخصیت ها همذات پنداری نکند بلکه به رفتار و چرایی رفتار آنها فکر کند. البته درباره این شیوه کار از زمان برشت صحبت شده است .

وی افزود: فیلم از ما می خواهد که افسردگی را دوباره تعریف کنیم. شخصیت نهال در این فیلم عقده های از پیش انباشته شده ندارد و بیماری افسردگی او نیز حاد نیست. فیلم می خواهد فکر کنیم که آیا رفتار متفاوت نهال درست است یا آنچه که تمامی مردم و جامعه به صورت تکراری انجام می دهند . تمام سعی من این بود که این نکته در فیلم مشخص باشد . ما نمی توانیم همیشه خودمان را در مقابل یا در کنار نهال ببینیم. زمانی با کارهای او مخالف هستیم و زمانی نیز در کنار او می ایستیم و از آنچه که او انجام می دهد و ما جرات انجامشان را نداشته ایم لذت می بریم.

وی درباره ارتباط فیلم با واقعیت موجود در جامعه نیز گفت : فیلم ساختن ، نقاشی کشیدن و پرداختن به سایر هنرها این امکان را به ما می دهد که از منطق زندگی به دور باشیم و و هنر امکان تخیل امر ناممکن را به ما می دهد و آنچه در واقعیت رخ نمی دهد می تواند در رویا اتفاق بیفتد.

این کارگردان درباره خلق شخصیت های فیلم نیز گفت : هنگامی که شما شروع به نگارش فیلم نامه می کنید همه آنچه که از ابتدای زندگی تا آن زیسته اید در ذهن شما جان می گیرد و به صورت ناخودآگاه باعث ساخته شدن شخصیت ها می شود. واکنش های شخصیت مرد در این فیلم خیلی خونسردانه است . شخصیت نهال اما شوهرش را دوست دارد. در این فیلم نامه او نباید از شوهرش بدش می آمد و با او مشکل می داشت زیرا در این صورت تماشاگر علت رفتارهای متفاوت او را به گردن اختلاف او با همسرش می انداخت ، نهال شوهرش را دوست دارد اما یک جاهایی هم مشکلاتی هست که باعث طغیان او شده است .

همچنین نویسنده فیلمنامه فیلم پرویز افزود : سینما تصوری از زندگی می دهد که آن رسیدن به لحظات به دور از تناقض است . ما در سینمای متعارف سعی می کنیم که تناقض در شخصیت ها نداشته باشیم ولی زندگی واقعی ما پر از تناقض است . جهان سینما با ما کاری کرده که بگوئیم این رفتار نهال درست نیست. چون به سینما اعتماد داریم سعی می کنیم زندگی مان را به آن شکل بسازیم . ما فکر می کنیم که سینما شبیه زندگی است ، در صورتی که برعکس است و ما سعی می کنیم زندگی هایمان را شبیه سینما بسازیم. نکته دیگر در مورد علت رفتارهای شخصیت ها این است که یکی دیگر از راههای آشنایی زدایی ، اگزجره کردن اتفاق است . زمانی شما با قاب و کات و …. این کار را انجام می دهید و رفتار خاصی از شخصیت را برجسته می کنید اما برشت می گوید رویداد باید روی صحنه بزرگنمایی شود تا تماشاگر آنچه را که نمی دیده است ببیند و علت روابط مشخص شود. استراتژی نهال در مواجهه با اطرافیانش بزرگ کردن چیزهایی است که به چشم نمی آمده است .

وی افزود : اگر فردی در شرایط بدی زندگی کند و افسرده نباشد باید تعجب کرد. در جامعه همیشه حکومت اکثریت است و همه باید در یک سطح و اندازه باشند و اگر کسی غیر از این باشد به او برچسب چسبانده می شود. یک خطری که این فیلم را تهدید می کند این است که با پیش داوری نسبت به بیماری های روانی به تماشای آن بنشینیم. من می خواستم این چالش به وجود بیاید که کدام مان درست فکر می کنیم . به نظرم همه ما مانند نهال زندگی می کنیم و فقط کافی است تا تلنگری به ما وارد شود تا تغییری در رفتارمان به وجود بیاید. هدف فیلم این است که نشتی به جهان تماشاچی پیدا کند و وقتی شما برای شخصیت ها پیشینه می گذارید تماشاگر با خود می گوید خوب من که در گذشته در چنین شرایطی نبوده ام پس ممکن نیست چنین کاری از من سر بزند . فیلم باید از چنین مسیری خارج شود . باید تداخل بین جهان فیلم و جهان مخاطب اتفاق بیفتد.

وی در مورد عدم استفاده از موسیقی در این فیلم نیز گفت : اگر من زمانی بخواهم از موسیقی در فیلم هایم استفاده کنم بایداین موسیقی به شدت شنیده شود مانند فیلم های گدار . می خواهم نقش موسیقی آشکار باشد و من هنوز به آن شناخت کامل از موسیقی نرسیده ام که این جرات را داشته باشم که از موسیقی در فیلم هایم استفاده کنم . همین طور زندگی واقعی ما نیز موسیقی ندارد. همچنین در صورت استفاده از موسیقی تماشاگر بدون اینکه خود متوجه باشد تحت تاثیر آن قرار می گیرد و من نمی خواستم که احساسات مخاطب در این فیلم درگیر باشد ، بلکه می خواستم که در مورد آن فکر کند. استفاده نکردن از موسیقی هم مانند استفاده کردن از دوربین روی دست این روزها مانند یک ایده است که عده ای آن را به کار می گیرند ، گاهی درست جواب می دهد و گاهی هم نه .

وی در مورد انتخاب بازیگران فیلم نیز گفت: از آنجایی که می خواستم بازیگری نقش نهال را بازی کند که در اکت های بیرونی از او چیزی نمایان نباشد تصمیم گرفتم که یک هنرپیشه قوی را برای این نقش انتخاب کنم و همین طور نقش طرف مقابل او نیز باید فردی در حد اندازه خود او میبود تا توازن بین شخصیت ها برقرار باشد .

مجید برزگر : ساختن فیلم هایی برخلاف مسیر فعلی سینمای ایران همواره تلاش گروه همکاران ما بوده است

مجید برزگر تهیه کننده فیلم «پریدن از ارتفاع کم» در مورد چگونگی همکاری در ساخته شدن این فیلم گفت : از حدود ۱۲ سال پیش دوستی و همکاری من و حامد رجبی شروع شده و در این میان فیلم نامه هایی را به نگارش در آورده و بعضی از آنها را نیز ساخته ایم. گفتن اینکه فیلم های ما برخلاف مسیر فعلی سینمای ایران است باید از بیرون از مجموعه ما اتفاق بیفتد اما تصمیم ما و گروه همراه مان همواره این بوده فیلم هایی خارج از عرف گیشه و جریان رایج بسازیم. سینمایی که بعد از حاجی آقا آکتور سینما تا امروز یکه و مهجور در تاریکی مانده است در حالی که تمام آبروی سینمای ایران است . فیلم های ما جز این چیزی برای گفتن ندارند.

وی افزود: فیلم های ما ممکن است اشکالاتی هم در ساخت داشته باشد از اگر به راهمان ایمان داشته باشیم فیلم هایی خواهیم ساخت که در ذهن ماندگار باشند . این فیلم ها به دلیل ساختار شکن بودن و تازه بودن به نظر عجیب می آیند. ابزار سینما آن را به سمتی برد که امروزه شاهد آن هستیم. اگر صد سال پیش که سینما به وجود آمد موبایل نیز وجود می داشت مسیر سینما چیزی غیر این چیزی بود که امروزه هست بنابراین مقابله با جریان اصلی و در حرکت در جهتی که برای ما و گروه مهم است این است که چگونه اولا یک لحن آماتوری عمدی را در فیلم رعایت کنیم و هی یادآوری کنیم که نمی خواهیم شبیه فیلم های جریان اصلی باشیم که با سروصدا ساخته می شوند اما بعد از گذشت زمان کمی چیزی از آنها در یاد کسی نمی ماند و بیننده به دیدن آنها عادت کرده است .

دوم اینکه وظیفه ماست که به بینندگان یادآوری کنیم که به شکل های دیگری هم می شود فیلم ساخت و این را در عمل ثابت کرده ایم. با اینکه ممکن است مخاطب عام سینما از مشاهده اینگونه فیلم ها احساس رضایت نداشته باشد اما این فیلم ها جایی به روح او چنگ می زنند و از یاد او نخواهند رفت .

کارگردان پرویز افزود : به نظرم نقطه تاثیرگذار این فیلم کارگردانی آن است نه فیلم نامه اش زیرا تمام گروه و خود حامد تلاش کردند تا به آنچه که در ذهن اوست برسند. من خوشحالم که این فیلم ساخته شده و امیدوارم که همچنان این راه را ادامه بدهیم و چنین فیلم هایی بسازیم.

سحر عصر آزاد : پریدن از ارتفاع کم مانند حرکت در دایره و محدوده وسعت عمل کم است

سحر عصر آزاد منتقد میهمان این برنامه در خصوص فیلم «پریدن از ارتفاع کم» گفت : زنی که در محدوده روزمرگی و دنیای کوچک خودش محدود است سعی می کند که حرکت های کوچک انتحاری انجام دهد و این مانند پریدن از ارتفاع کم می ماند. محدوده و وسعت عمل او کم است و گویا سعی می کند به صورت خاموشی از اطرافیان و پدر و مادرش انتقام بگیرد. شوهر او ویژگی منفی مشخصی ندارد. حتی زیادی خونسرد و بی حس و حال است و این می تواند تنها جنبه منفی شخصیت او باشد. اما واکنش های زن متناسب با رفتارهای شوهرش نیست. به نظرم باید علت رفتارهای او را در گذشته او جستجو کرد. زنی که در آستانه مادرشدن است که یک تغییر بزرگ است با خبر از بین رفتن جنین مواجه می شود و این باعث طغیان او می شود که در محدوده کوچک زندگی اش اتفاق می افتد. او سعی می کند به سبک خودش نسبت به شرایطش اعتراض کند و واکنش نشان دهد. آدمی که در زندگی اش تحت فشار بوده می تواند گزندگی در کلام را داشته باشد.

وی گفت : در مورد شخصیت نهال بایست بگویم که اشاره به پیشینه روانی او باعث شده که ما رفتارهای او را تحت تاثیر این بیماری در نظر بگیریم در صورتی که اگر این اتفاق نمی افتاد و رفتارهای او در اثر رفتارهای اطرافیان تعبیر می شد فیلم عمیق تر می شد. ما با این پرسش مواجه می شویم که آیا رفتارهای نهال درست است یا جامعه ای که او با آن مواجه است . نهال یک آدم معمولی است که در بحران قرار می گیرد و مسیری را انتخاب می کند که شاید انتخاب بسیاری از ما نباشد . اینکه چرا آن مسیر را انتخاب می کند پاسخی است که در فیلم به ما داده نمی شود. کارگردان در این فیلم با انتخاب یک زن که در موقعیت مادر شدن است راه خود را از تجربه های قبلی جدا کرده ، زیرا این موقعیت آنقدر دراماتیک است که بار روانشناسی دارد و دست نویسنده را باز می گذارد تا به ابعاد مختلف شخصیت بپردازد.

وی افزود: یکی از دلایل جذابیت ناخواسته فیلم استفاده از بازیگران در موقعیت هایی که قبلا از آنها شاهد نبوده ایم در صورتی که فیلم سعی می کند از جلوه های ظاهری جذابیت فاصله بگیرد. کشف جلوه جدید از بازیگران باعث جذابیت فیلم شده است .

سحر عصر آزاد در مورد موسیقی نداشتن فیلم نیز گفت : این جهان بینی ایشان است که دوست دارد به روایت نزدیک به رئالیسم بپردازد ، و در این میان استفاده یا عدم استفاده از موسیقی بستگی به بافت فیلم دارد. پاسخ روشنی نسبت به هیچ چیز وجود ندارد و این جهان بینی می گوید که پایان فیلم نیز نمی تواند مشخص باشد . دیالوگ آخر مرد در بافت فیلم بسیار مهم است زیرا رفتن از نقطه ای به نقطه دیگر است و این مسیر در رابطه آنها خودش را نشان خواهد داد. این تغییر بصورت درونی در فیلم دیده می شود و تنها نشانه تغییر و تحول در فیلم است .

این جلسه با انجام پرسش و پاسخ بین حاضران و عوامل فیلم ادامه پیدا کرده و خاتمه یافت .

نوشته حامد رجبی : بیشتر از اینکه سینما شبیه زندگی باشد ، زندگی شبیه سینماست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم که هم اکنون در گروه سینمایی هنر و تجربه اکران شده است، در بخش مسابقه سینمای نو جشنواره فیلم پیزارو به نمایش در می آید. جشنواره‌ی پیزارو که امسال پنجاه و یکمین دوره‌ آن برگزار خواهد شد، در سال ۱۹۶۵ با همکاری پیر پائولو پازولینی و برناردو برتولوچی پایه گذاری شده و همیشه سعی در پخش آثاری داشته که از دریچه‌ای نو به هنر سینِما نگاه می‌کنند.

این جشنواره‌ از ۲۹ تیر ماه تا ۵ مردادماه در ایتالیا برگزار می‌شود. «پریدن از ارتفاع کم» داستان زنی به نام نهال است که چهار ماهه حامله است و ناگهان می فهمد که جنین در شکمش مرده است. سکوت می کند و تصمیم می گیرد از این ماجرا به کسی چیزی نگوید.

نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهر آل آقا، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی از جمله بازیگران فیلم سینمایی «پریدن از ارتفاع کم» هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان: حامد رجبی  مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان  طراح صحنه و لباس: لیلا نقدی پری  طراح چهره پردازی: الهام صالحی مدیر تولید و مجری طرح : مهدی برزگر  تدوین: اسماعیل منصف جلوه های ویژه بصری: محمد ثانی فر.آیدا غازی دستیاراول کارگردان و برنامه ریز: حمیدرضا غفارزاده  صدابردار: رضا تهرانی طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، منشی صحنه: فاطمه فاضلی  مدیر تدارکات: امیر اسکندری و تهیه‌کننده: مجید برزگر و سعید آرمند اشاره کرد.

نوشته نمایش «پریدن از ارتفاع کم» در یک جشنواره اروپایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم که هم اکنون در گروه سینمایی هنر و تجربه در حال اکران است، در بخش پانورامای جشنواره بین المللی شانگهای چین حضور دارد.

جشنواره‌ شانگهای که از مهمترین جشنواره‌های قاره‌ آسیا و از جشنواره‌های الف جهان است، هر سال در بخش پانورامای خود فیلم‌های موفق سال قبل را که در جشنواره‌های دیگر مورد توجه قرار گرفته‌اند، نمایش می‌دهد. این جشنواره از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ ژوئن برگزار می شود.

«پریدن از ارتفاع کم» که در جشنواره‌ فیلم برلین موفق به دریافت جایزه‌ فیبرشی انجمن جهانی منتقدان سینما شد، امسال در بخش پانورامای جشنواره‌ فیلم شانگهای به نمایش در می‌آید.

«پریدن از ارتفاع کم» داستان زنی به نام نهال است که چهار ماهه حامله است و ناگهان می فهمد که جنین در شکمش مرده است. سکوت می کند و تصمیم می گیرد از این ماجرا به کسی چیزی نگوید.

نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهر آل آقا، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی از جمله بازیگران فیلم سینمایی «پریدن از ارتفاع کم» هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان: حامد رجبی  مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان  طراح صحنه و لباس: لیلا نقدی پری  طراح چهره پردازی: الهام صالحی مدیر تولید و مجری طرح : مهدی برزگر  تدوین: اسماعیل منصف جلوه های ویژه بصری: محمد ثانی فر.آیدا غازی دستیاراول کارگردان و برنامه ریز: حمیدرضا غفارزاده  صدابردار: رضا تهرانی طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، منشی صحنه: فاطمه فاضلی  مدیر تدارکات: امیر اسکندری و تهیه‌کننده: مجید برزگر و سعید آرمند اشاره کرد.

نوشته نمایش «پریدن از ارتفاع کم» در شانگهای چین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نشست نقد و بررسی فیلم «پریدن از ارتفاع کم» اولین ساخته حامد رجبی، ۲۴ اردیبهشت‌ماه  با حضور سینماگران و مهمانان ویژه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. محسن آزرم به عنوان منتقد در کنار عوامل فیلم نظیر حامد رجبی(کارگردان)، نگار جواهریان(بازیگر) و مجید گرجیان (مدیر فیلم‌برداری) به بحث پیرامون فیلم پرداختند. همچنین علی هلائی نیز به عنوان مجری و کارشناس حضور داشت. از جمله مهمانان ویژه این نشست می‌توان به شهرام مکری، نسیم ادبی، عادل یراقی، کاوه سجادی حسینی، سجاد آوینی و… اشاره کرد.

در ابتدای این نشست محسن آزرم منتقد سینماگفت: فیلم پریدن از ارتفاع کم همه ملزوماتی که یک فیلم بلند در فضای شهری می‌خواهد را رعایت کرده است: «پریدن از ارتفاع کم تقریبا همه چیزهایی که برای یک فیلم اول در حوزه شهری نیاز است را دارد. چیزهایی که در فیلم‌های دیگر پنهان می‌ماند و در جامعه به راحتی از کنارشان رد می‌شویم، در پریدن از ارتفاع کم به چشم می‌خورد. از جمله همین حال خوب و حال بد.»

سپس علی علایی – مجری برنامه از کارگردان اثر خواست تا درباره قیاس‌هایی که میان پرویز- ساخته مجید برزگر- و پریدن از ارتفاع کم صورت می‌گیرد توضیح دهد. حامد رجبی شباهت ساختاری این فیلم را به پرویز تا حدودی طبیعی دانست و افزود:«به هرحال من هم از نویسنده‌های پرویز بوده‌ام. البته باید بگویم این فیلم‌نامه قبل‌تر از پرویز نوشته شده‌ است. هر فیلمی نشان‌دهنده پروسه فکری نویسنده‌اش است. من مشکلی با این شباهت ندارم.»

رجبی ادامه داد: «البته که مهم، دریافتی است که مخاطب از اثر دارد، با این حال از نظر خود من این فیلم با پرویز تفاوت دارد. پرویز و پریدن از ارتفاع کم برای من دو جهان جدای از هم‌اند. پرویز به نوعی در مورد ساختار قدرت است، اما پریدن از ارتفاع کم درباره زندگی روزمره است و قرار است به زندگی آدم‌هایی که فیلم را می‌بینند، ربط پیدا کند. خیلی برایم جذابیت ندارد که فیلم، سیستم بسته‌ای باشد که تنها روی پرده اتفاق بیافتد و همه کنش‌ها در خود فیلم توجیه شوند. فیلم باید به زندگی تماشاگر نشت پیدا کند. جاهای خالی‌ای باید در فیلم دیده شود، که تماشاگر آن را با زندگی خود پر کند. اگر هدف تفسیر جهان نیست، بلکه تغییر جهان است، باید کاری کنیم که فیلم‌هایمان وارد زندگی مخاطبان شود. یکی از استراتژی‌هایی که در این میان مطرح می‌شود، جاهایی از فیلم باید با تجربیات خود تماشاگر تکمیل شود.»

رجبی با اعتفاد به این که دیگر امروز دوربین روی دست یک استثناء تلقی نمی‌شود و این تکنیک در سینمای ایران تبدیل به یک قاعده شده و فیلم‌های خوبی نیز با این روش ساخته شده‌ است، گفت: «همه این فیلم بر پایه شخصیت نهال است و بنابراین در تمام فیلم نهال باید دیده‌ شود. حرکت نهال است که حرکت دوربین را در پی دارد. حتی وقتی آدم‌های دیگر ورود و خروج می‌کنند، دوربین اصلاح قاب نمی‌کند، چون ما باید نهال را ببینیم.»

آزرم نیز طرز شیوه فیلم‌برداری دوربین روی دست را برای بسیاری از آثار که با محتوایشان سازگاری دارد، ضروری عنوان کردو گفت:«معمولا بدترین فیلم‌ها، فیلم‌هایی هستند که در مورد یک شخصیت بی‌قرار و پرتلاطم ساخته می‌شوند، اما حرکت دوربین بسیار آرام است و روی سه‌پایه قرار گرفته است. با این مدل فیلم‌برداری در این آثار هیچ نشانی از شوریدگی درون شخصیت دیده نمی‌شود. در این مدل فیلم‌سازی -که ریشه‌اش به سینمای اروپا و فیلم‌های برادران داردن بازمی‌گردد- تکان دادن دوربین و ثابت نبودن آن، رابطه‌ جدیدی با تماشاگر برقرار می‌کند. انگار خود دوربین نیز قرار است به عنوان تماشاگر استفاده شود و شخصیتی اضافه بسازد. نزدیک شدن به واقعیت همان چیزی است که برادران داردن به دنبال آن بودند. مطمئنا هیچ‌گاه نگاه انسان روی سه پایه حرکت نمی‌کند، بنابراین هر فیلمی که قرار است بخشی از زندگی روزمره ما، یا آدمی که دارد به این‌طرف و آن‌طرف سرک می‌کشد، نمی‌توان به گونه دیگری فیلم‌برداری شود. یادمان باشد که دوربین روی دست دیگر امروز وارد بخشی از سینمای ما- که برآمده از سینمای بدنه و کاملا حرفه‌ای و استاندارد است- شده است.»

مکری یکی از مهمانان این نشست در ادامه بیان کرد:«شاید خودپسندانه باشد اگر بگویم چند ایده خیلی خوب در فیلم وجود داشت که حسرت خوردم چرا خود من به این نگاه‌ها و ایده‌ها نرسیده‌ام. صحنه‌هایی مثل مهمانی آب‌پرتقال یا تصادف را خیلی دوست دارم. بعد از مدت‌ها فیلمی را در سینما دیدم که از دیدن آن خوش‌حال شدم و تا مدت‌ها در فکر من ادامه پیدا کرد. فیلم صحنه‌های بسیاری دارد که در ذهن مخاطب زنده می‌ماند. خود فیلم شباهت زیادی به اسم‌اش دارد. کنش‌های کوچکی که در فیلم‌ به چشم می‌خورد، هم‌سو با مانیفستی‌ است که کارگردان با اسم فیلم آن را بیان می‌کند. نکته‌ای که در این فیلم وجود دارد و خود من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام در فیلم‌هایم انجام دهم، این است که فیلم حول محور یک کاراکتر بچرخد و از ابتدا تا انتهای فیلم تغییر و تحول یک کاراکتر را ببینیم. همیشه بعد از تماشای فیلم‌های حامد رجبی منتظر بودم که او روزی فیلم بلند بسازد. کمی دیر شروع کرد، اما سرانجام این کار را به خوبی انجام داد.»

مکری در ادامه از کارگردان این سوال را پرسید که اگر بودجه و امکانات بیشتری در اختیار داشت، چقدر در فیلم تفاوت ایجاد می‌شد. رجبی نیز در پاسخ به مکری گفت:«اگر وضع مالی فیلم بهتر بود، کمی نفس بیشتری می‌کشیدم. گرفتن این فیلم در ۲۲ جلسه کار آسانی نبود. فیلم ۵۶ نفر آدم دارای دیالوگ داشت. شاید اگر امکانات بیشتری داشتم، روی بازی بازیگران فرعی دقیق‌تر می‌شدم و با تمرین بیشتر سر صحنه بازی‌شان بهتر می‌شد. باقی فیلم اما واقعا همان چیزی بود که در ذهن من وجود داشت.»

کاوه سجادی حسینی نیز در ادامه افزود:«فیلم را بسیار دوست داشتم. در مورد بازی نگار جواهریان باید بگویم که او آن‌قدر در سطح بالا بازی می‌کند که بین بازی او و بازی نابازیگران و هنروران فاصله می‌افتد. سکانس تعمیرگاه بسیار تکان‌دهنده است و شرایط شخصیت‌ها در آن به نوعی چکیده اثر است. فیلم‌برداری مجید گرجیان در این فیلم نیز از نظر من بی‌نقص است و فکر می‌کنم شرایط مالی بهتر، می‌توانست در نورپردازی تاثیرگذار باشد.»

در ادامه این نشست نگار جواهریان، ایفاگر نقش نهال در فیلم نیز درباره انگیزه‌های روانی و شخصیت‌پردازی نقش گفت: «موضوع تنها از دست دادن بچه نیست. مرگ جنین –که نقطه آغاز فیلم‌ است- متافور یا جرقه‌ای برای پرداختن و توجه به بخش مرده‌ای است که درون همه ما وجود دارد و شاید فهم آن خیلی سخت باشد. باید دید چه می‌شود که همه ما مرگ را به کل نادیده می‌گیریم. به عنوان کسی که این فیلم‌نامه را خوانده‌ام و نقش نهال را بازی کرده‌ام، فکر نمی‌کنم موضوع فیلم سقط جنین باشد. اگر تنها این وجه قضیه دیده شود، همان راهی را رفته‌ایم که سایر آدم‌های فیلم رفته‌اند.

وی افزود: تفاوتی که این فیلم با فیلم پرویز دارد در این است که پرویز، نسبت به اطرافیان خود خشمگین است، اما در نهال نوعی مهر به آد‌های اطراف وجود دارد. چه مهری بیشتر از این که آدم با اطرافیان خود حرف بزند؛ با بی‌رحمی تمام هم حرف بزند. از نظر من مهری بزرگ‌تر از این وجود ندارد. شاید اگر همان طور که به زندگی، به مرگ هم نگاه کنیم، سلامت روان بیشتری داشته باشیم. نهال به هیچ‌وجه قصد تحقیر کردن دیگران را ندارد، اما این رفتار بی‌رحمانه در این موقعیت تنها را گفت‌وگوی اوست. این رابطه بی‌رحمانه بهتر از قطع ارتباط کامل است.

سپس حامد رجبی نیز به دنبال درخواست یکی از حاضران در خصوص انگیزه‌های روانی شخصیت نهال توضیح داد: « با زدن برچسب “بیمار افسرده” بر دیگران به شدت مخالف هستم. به اعتقاد من خیلی از ما اگر افسرده نباشیم، بیماریم. نهاد روان‌پزشکی برای من سیستم تعمیر و نگه‌داری جامعه مدرن است. نمی‌شود سی‌سال تمام منشی یک شرکت باشی و یک سری کار روتین را برای سال‌ها تکرار کنی. اگر از این تکرار حالت بد نشود، یک جای کار ایراد دارد. افسردگی نشان از یک درد است. مثل هنگامی که معده‌تان درد می‌گیرد. این درد می‌گوید که چیزی درون شما ایراد دارد و باید آن را درست کنید. فیلم هم دارد به ما می‌گوید که چرا نباید زندگی را تغییر داد؟»

او در ادامه بیان کرد: «همه آدم‌های فیلم دارند همین برخورد تحقیرآمیز را با نهال می‌کنند. همان فروشنده‌ای که در فیلم دارد تحقیر می‌شود، قبلش داشته نهال را تخریب می‌کرده است. نهال با هیچ‌کس بدون دلیل تندی نمی‌کند. گاهی موقعیت‌ها و حرف‌ها آن‌قدر آشنا هستند که اگر قرار باشد صرف به کلام در آوردن آن جواب دهد، تلویزیون دارد این کار را به خوبی انجام می‌دهد. شما برای اگزجره کردن موقعیت چاره‌ای ندارید جز فاصله گرفتن از رفتار مرسومی که در این گونه موقعیت‌ها انجام می‌دهیم.»

یکی دیگر از حاضران از نگار جواهریان درباره پذیرفتن این گونه نقش‌ها پرسید و دلیل آن را جویا شد. جواهریان هم در پاسخ به او بازیگری در سینما را میدان جنگی توصیف کرد که  باید در آن جا خالی داد و افزود:«آدم‌ها در نهایت آن ساحت ایده‌آل خود را پیدا می‌کنند. در جواب این سوال تنها می‌توانم بگویم که من دوست دارم این گونه فیلم‌ها را بازی کنم. برای همین شاید انتخاب‌های محدودتری برایم وجود داشته باشد. این روش شخصی برخوردم با کارم است. البته این بدان معنا نیست که راه من به درد دیگران بخورد. اگر بخواهم مشخصا در مورد پذیرفتن و بازی کردن این نقش حرف بزنم، باید بگویم برای ایفای آن هیچ راهی وجود نداشت، جز فهمیدن نقش.

وی تاکید کرد:به هر حال برای کسی که کارش بازیگری است، شگردها و میانبرهای بسیاری وجود دارد که بتواند رضابت کارگردان را جلب کند. ولی باید بگویم که ایفای نقش نهال فهمی از موضوع را احتیاج داشت. حتی روزهایی که ذهنم پرت بود و از فیلم‌نامه فاصله داشتم، کار پیش نمی‌رفت و نقش در نمی‌آمد. از این لحاظ نهال سخت‌ترین نقشی است که تا کنون بازی کرده‌ام. نگاه مشترک من و حامد رجبی در همین نقطه شکل گرفت. این که نمی‌توان برچسب زد. همه ما گاهی خیلی از افسردگی، اضطراب و حالات مختلف را هم‌زمان در خود داریم اما متوجه ‌آن‌ها نمی‌شویم.»

سپس سجاد آوینی نیز به اظهار نظر درباره پریدن از ارتفاع کم پرداخت. او سکانس درون تاکسی را در فیلم بسیار جذاب دانست و در خصوص فرم فیلم گفت: «این جنس از مکث‌ها و تکرارها و در کل تصنعی که در جنس بازی همه بازیگران است و به همه آن‌ها لحن واحدی می‌دهد، جنبه مکانیکال پیدا می‌کند و از نظر من هم در پرویز و هم در این فیلم، گاهی حس آماتور بودن، و گاهی حس عامدانه کارکردن به مخاطب دست می‌دهد. این گونه خودآگاهانه فیلم ساختن به نوعی ویژگی‌های مثبت دارد، و هم لذت کامل بردن از یک فیلم را تا حدودی از ما می‌گیرد.»

رجبی پس از شنیدن صحبت‌های آوینی دریغ کردن لذت از مخاطب را در این فیلم کاملا تعمدی عنوان کرد و افزود: «به این فکر می‌کردم که باید چه کار کرد که جلوی مصرف شدن فیلم به عنوان یک کالای فرهنگی را گرفت و چگونه می‌شود هیچ وجهی از سرگرمی را در آن ندید. با خودم می‌گفتم چطور می‌شود کاری کرد که سر میز شام راجع به این فیلم حرفی زده نشود. این ایده، خوب یا بد، به حال نظر من است و دوست داشتم در این فیلم کاملا صریح گفته شود. این فیلم امکان این را داشت با اضافه کردن موسیقی و تمهیدات دیگر دوست‌داشتنی‌تر شود ولی خواست من نبود. خطر بازیگری گرم و تلویزیونی چیزی است که می‌خواهم خیلی از آن فاصله بگیرم. در عین حال باید بگویم بازی نگار جواهریان در این نقش، بازی برسونی یا بازی گرم نیست بلکه نوع دیگری است. شاید شکلی از فاصله‌گذاری به معنای خوب آن است.»

محسن آزرم –منتقد نشست- حرف اصلی فیلم را تاکید فیلم‌ساز بر تغییر جهان دانست و گفت: «نکته کلیدی که در صحبت‌های حامد رجبی به آن اشاره شد، همین نگاه “تغییر جهان به جای تفسیر جهان” است. خیلی از فیلم‌ها ترجیح می‌دهند با تفسیر جهان و تصویر کردن زندگی روزمره پیش بروند. اما فیلمی که رجبی کار کرده است بر مبنای تغییر جهان بوده است. اگر به جنبه‌های استعاری فیلم بپردازیم به یک سری مفاهیم برمی‌خوریم. از جمله نام نهال، که مثل یک نهال شکننده است. یا صحنه و فضای تعمیرگاه که مشخص می‌کند داستان از چه قرار است ودر کنار نگفتن به ما می‌گوید که هرکسی به تغییر و بازسازی نیاز دارد.

آزرم در بخش دیگری از صحبت‌های خود اضافه کرد: «این تک‌افتادگی نهال به این معناست که یک نفر به تنهایی برای جهان کم است. ولی به هرحال تنهاست و نمی‌تواند از کس دیگری کمک بخواهد. گوشی برای شنیدن حرف‌های نهال وجود ندارد. شوهری که ترجیح می‌دهد وقتی به خانه می‌اید شبکه‌های ماهواره‌ای را با صدای بلند گوش کند، مادری که مدام می‌گوید “کارم دارم حرفت را زود بزن” و پدری که اصلا حرف او را نمی‌فهمد، تک‌افتادگی نهال را برای تغییر جهان نشان می‌دهد.»

محسن آزرم در پایان این نشست درباره اهمیت فیلم‌های مخاطب خاصی که در گروه هنر و تجربه به نمایش درمی‌آیند عنوان کرد:«چیزی که در این میان اهمیت دارد، ساخته شدن این فیلم‌های کوچک و فقیر در سینمای ماست. در وضعیتی که سینمای ما روز به روز دارد خراب‌تر می‌شود و سالن‌داران سینمایی ترجیح می‌دهند سالن خود را به فیلم‌های بی‌کیفیت اختصاص دهند و فیلم‌های خوب را به سالن‌های کوچک تبعید کنند. جای امیدواری است که روزی برسد تماشاگران فیلم‌های خاص نظیر پریدن از ارتفاع کم  آن‌قدر زیاد شود که سینما‌داران و پخش‌کنندگان به این برسند که سینمای واقعی ایران، این سینماست. در همین دوره تشکیل گروه هنر و تجربه فیلم‌های خوبی دیده شده‌ که فروش هم داشته‌‌اند. به نظر من فیلم‌هایی مثل ماهی و گربه یا پرویز همان جایگاهی را که باید، پیدا کرد‌ه‌اند.»

وی با گلایه از سایر منتقدان سینما گفت: «اعتراضی که به‌همکاران خودم دارم این است که معمولا فیلم‌های این گروه را دست کم می‌گیرند و ترجیح می‌دهند درباره فیلم‌هایی بنویسند که کار آدم‌های مشهور و سرشناس سینماست. این در حالی است که از نظر من وظیفه تاریخی نقد فیلم وعشق به سینما این است که فیلم‌های هنر و تجربه جدی گرفته شود. نه نسخه‌های بی‌کیفیت فیلم‌هایی که در سالن‌های بزرگ سینما به نمایش در می‌آید و نهایتا ۲۰ یا ۳۰ تماشاگر دارد.»

نوشته جاهای خالی فیلم با زندگی تماشاگر پر می‌شود/ نقد «پریدن از ارتفاع کم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه «هنر و تجربه»، این مراسم ساعت ۲۰:۳۰ چهارشنبه برگزار می‌شود. این فیلم که برنده جایزه انجمن منتقدان در بخش پانورامای جشنواره برلین شده است از جمله فیلم‌های اکران نوروزی گروه «هنر و تجربه» است که با استقبال خوبی مواجه شده است.

«پریدن از ارتفاع کم» به تهیه‌کنندگی مشترک مجید برزگر و سعید آرمند تولید شده است، در فیلم «پریدن از ارتفاع کم»  بازیگرانی همچون نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهری آل‌آق، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی نقش‌آفرینی کرده‌اند.

نوشته نمایش «پریدن از ارتفاع کم» در موزه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های اکران نوروزی هنر و تجربه / «پریدن از ارتفاع کم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه «هنر و تجربه» فیلم «پریدن از ارتفاع کم» که جایزه انجمن بین‌المللی منتقدان سینمایی (جایزه فیپرشی پانوراما) از جشنواره فیلم برلین به دست آورده است قرار است نوروز ۹۴در سینماهای گروه «هنر و تجربه» اکران شود. احتمالا اکران این فیلم از ۲۳ اسفندماه آغاز شود.

«پریدن از ارتفاع کم» به تهیه‌کنندگی مشترک مجید برزگر و سعید آرمند تولید شده است، در این فیلم نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهری آل‌آق، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی نقش‌آفرینی کرده‌اند.

نوشته نگار جواهریان و رامبد جوان روی پرده سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برزگر در رابطه با تازه ترین کار سینمایی خود گفت: این فیلم در یک فضای شهری در غرب تهران فیلمبرداری می شود و رامبد جوان و نگار جواهریان نقش‌های اصلی را بازی خواهند کرد. با پایان یافتن مراحل فیلمبرداری فیلم سینمایی «یک شهروند کاملا معمولی» را آغاز خواهیم کرد.

وی افزود: پروژه مستند «آیین هم‌ آوایی» با تمرکز بر مداحی ‌های بومی و سنتی در مناطق مختلف ایران و رخدادهای مربوط به ایام محرم در ۱۰ استان ایران به تهیه کنندگی مونا زندی ساخته شد که کارگردانی یکی از بخش‌ها به عهده من بود.

«پریدن از ارتفاع کم» داستان زنی به نام نهال است که چهار ماهه حامله است و ناگهان می فهمد که جنین در شکمش مرده است. سکوت می کند و تصمیم می گیرد از این ماجرا به کسی چیزی نگوید. این فیلم قرار است برای سی و سومین جشنواره فیلم فجر آماده شود. نگار جواهریان، رامبد جوان، محمود بهروزیان، مهر آل آقا، صدف احمدی، سعید اشتیاقی، شفق شکری، افشین لیاقت، علی اکبر مددی مهر، امیر حسین آصفی و ژیلا دایی از بازیگران فیلم سینمایی «پریدن از ارتفاع کم» هستند.

از دیگر عوامل این فیلم سینمایی می توان به نویسنده و کارگردان: حامد رجبی، مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان، طراح صحنه و لباس: لیلا نقدی پری، طراح چهره پردازی: الهام صالحی، مدیر تولید: مهدی برزگر، دستیاراول کارگردان و برنامه ریز: حمیدرضا غفارزاده، صدابردار: رضا تهرانی، تدوین: اسماعیل منصف، منشی صحنه: فاطمه فاضلی، مدیر امورمالی: محمود نیازی مدیر تدارکات: سیدامیر اسکندری، دستیار دوم کارگردان: نوید صلاحی، عکاس: احمد آقاسیانی، فیلم پشت صحنه: حمیدرضا برزگر، گروه صحنه و لباس: صدرا صدری، درنا لطفی، سارون شاهین، گروه چهره پردازی: امیرخدادادی، موناشاه بیگی، گروه فیلمبرداری: آرش ساسانی، امیر هدایتی، آرمان امیری، گروه تدارکات: هادی نوری، احمد عطایی، یاسر میرمجیدی، حمل و نقل: عزیز زینعلی، مجید فلاح امیرحسین احمدی، حامد خاکسار، محمد پاکزاد، اصغرخبازیان، سینه موبیل: محمد رضا میرزایی نژاد، مجری طرح: امیرحسین احد زاده، سرمایه‌گذاران: امیر حسین احد زاده، رامبد جوان، سعید سرخیل، مجید برزگر، تهیه‌کننده: مجید برزگر اشاره کرد.

مجید برزگر فیلم‌های سینمایی «فصل باران های موسمی» و «پرویز» را کارگردانی کرده است.

نوشته فیلمبرداری «پریدن از ارتفاع کم» به نیمه رسید/ برزگر و کارگردانی مستندی درباره مداحی بومی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.