اما با بررسی کارنامه کاری ایوبی در طول سه ساله گذاشته با حواشی بسیاری روبرو می‌شویم که در مقاطع مختلف زمانی برای او و سازمان تحت مدیریتش ایجاد شده است. حواشی که مرور دلایل پدید آمدن آن‌ها در کنار عملکرد ایوبی و سایر مدیرانش در مواجه با این حواشی می‌تواند نشان‌دهنده میزان موفقیت و یا عدم موفقیت او در جایگاه بالاترین مدیر سینمایی کشور باشد.

بازگشایی خانه سینما و شروط حلقه اصلی مدیران آن برای ادامه فعالیت ایوبی  

چهارم شهریورماه سال ۹۲ بود که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بطور رسمی حکم حجت الله ایوبی را به عنوان رییس سازمان سینمایی دولت یازدهم ابلاغ کرد تا ایوبی بلافاصله پس از حضور در این مسئولیت در اولین اقدام خود به سراغ یکی از جنجالی‌ترین نهادهای مرتبط با مدیریتش، یعنی «خانه سینما» برود تا بتواند پس از مدت‌ها بحث و کش‌وقوس بالاخره در ۲۱ شهریور ماه سال ۹۲ در حالی که هنوز یک ماه از حضورش در این مسئولیت نگذشته است، یک بار دیگر این نهاد مهم صنفی برای سینماگران را به چرخه کاری خود بازگرداند.

هرچند که بازگشایی خانه سینما یکی از اقدامات درست ایوبی در دوران مدیریتش بود و به نوعی باعث کاهش حواشی ایجاد شده پیرامون این تشکل صنفی بود ولی به نظر می‌رسد در پشت پرده این اتفاق، حواشی بسیاری در ارتباط با تعامل ایوبی با مدیران خانه سینما وجود داشته و دارد. دلیل اثبات این ادعا را می‌توان در یادداشتی یافت که صالح دلدم تهیه کننده و کارگردان سینما و از جمله فعالان سیاسی اصلاح طلب در ارتباط با عملکرد ایوبی نوشته است. در این یادداشت که در روزنامه جوان منتشر شده است آمده است: «این سینماگر در یادداشتی با تیتر «ایوبی وارد می‌شود!» با اشاره به سابقه کاری ایوبی در دوران فعالیت به عنوان رایزن فرهنگی سفارت ایران در فرانسه به گذشته مدیریتی حجت‌الله ایوبی فلاش‌بکی می‌زند و به زمانی اشاره می‌کند که هر ساله حلقه رانت‌خوار خانه سینما به بهانه حضور در جشنواره کن سری به فرانسه می‌زدند و با ایوبی دیدار داشتند. این نویسنده اصلاح‌طلب سپس مدعی می‌شود که این افراد که «در حقیقت حلقه اصلی خانه سینما بوده‌اند از طریق ارتباط با یکی از نزدیکان حسن روحانی، حجت‌الله ایوبی را به عنوان نفر مورد نظر خود به عنوان رئیس سازمان سینمایی به حسن روحانی معرفی می‌کنند، طوری که وزیر ارشاد می‌بایست تنها به‌صورت تشریفاتی حکم ریاست ایوبی بر سازمان سینمایی را امضا کند» و از آن پس ایوبی «در حقیقت وامدار جریانی می‌شود که به هیچ جناحی تعلق خاطر ندارند و فقط منافع شخصی خود را دنبال می‌کنند.»

شکست سنگین پروژه پرسروصدای بازگشت بزرگان سینما

ایوبی که به واسطه بازگشایی خانه سینما تبدیل به چهره محبوب سینماگران در سال ۹۲ شده بود، سعی کرد تا در بازه‌ زمانی کوتاهی محبوبیت خود را در میان سینماگران به ویژه طیف روشنفکری سینمای ایران گسترش دهد، به همین خاطر در آذرماه سال ۹۲ به سراغ پنج نفر از کارگردانان باسابقه سینمای ایران رفت که مدتی کم‌کار شده بودند و از آن‌ها خواهش کرد تا یک بار دیگر به عرصه فیلمسازی کشور بازگردند. اما نتییجه این تلاش‌ها و دیدار با چهره‌هایی چون رخشان بنی اعتماد، بهمن فرمان آرا، عباس کیارستمی، ناصر تقوایی و خسروسینایی آنچنان که مطلوب ایوبی و حلقه مشاورانش بود، نشد!

نتیجه خواهش‌های پیاپی ایوبی از این فیلمسازان کهنه‌کار در نهایت تولید دو فیلم «دلم میخواد» توسط بهمن‌فرمان‌آرا و «جزیره رنگین» توسط خسرو سینایی بود که اولی به دلیل ضعف مفرط در فیلمنامه و عدم کیفیت لازم، حتی شایسته حضور در جشنواره فجر شناخته نشد و دومی نیز پس از عدم استقبال در جشنواره فجر، به صورت محدود در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد تا نتیجه تلاش‌های ایوبی برای فعالیت مجدد چهره‌های باسابقه سینمایی کشور، به عنوان یک شکست‌ بزرگ در کارنامه کاریش به ثبت برسد!

وقتی اولین تجربه جشنواره‌داری تبدیل به پرحاشیه‌ترین آن می‌شود!

در حالی که ایوبی در اولین سال حضور خود در مدیریت سینمایی کشور به دنبال برگزاری یکی از آرام‌ترین و کم‌حاشیه‌ترین جشنواره‌های فجر چند سال اخیر بود، حواشی ایجاد شده برای برخی از فیلم‌ها و برخوردهای سلیقه‌ای داوران باعث شد تا یک بار دیگر کشتی فرسوده سینمای کشور به طوفانی تازه کشانده شود.

حضور دو فیلم پرحاشیه «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» در این جشنواره و اعتراض گسترده اهالی فرهنگ و همچنین مسائل پیش آمده در جریان انتخاب فیلم‌های جشنواره فجر و عدم توجه هیئت انتخاب جشنواره به فیلم ارزشمند «شیار ۱۴۳» که اعتراض گسترده ابراهیم حاتمی‌کیا را دربرداشت، تنها گوشه‌ای از حواشی پیش آمده در جریان برگزاری اولین دوره جشنواره فجر در دوران مدیریت ایوبی بود که البته در نهایت تنها بخشی از این حواشی با مدیریت علیرضا رضاداد، دبیر جشنواره سامان یافت و بخش زیادی از این حواشی که موجب کدورت و ناراحتی ابراهیم حاتمی‌کیا کارگردان باسابقه کشورمان شده بود، هیچ‌گاه حل نشد.

با این همه نکته قابل تامل در ارتباط با این جشنواره مربوط به جوایز مشخص شده برای برگزیدگان جشنواره بود که در اتفاقی نادر جایزه برگزیده گان جشنواره سفر به جشنواره کن بود تا مشخص شود که کعبه آمال مدیران ارشاد کجاست!

راه اندازی گروه «هنر و تجربه» و اکران محدود فیلم‌های توقیفی!

دوم فروردین ماه سال ۹۳ بود که حجت‌الله ایوبی با انتصاب امیرحسین علم الهدی به عنوان مدیر اجرایی و دبیر شورای سیاستگذاری گروه «هنر و تجربه»، اولین زمزمه های اجابت شدن وعده ایجاد گروهی برای فیلم‌های خاص سینمایی را عملی کرد و راه‌اندازی این گروه را در راستای حمایت از تولیدکنندگان جوان و به اصطلاح کم‌تجربه‌ها معرفی کرد.

گسترش فعالیت‌های این گروه تماما دولتی در حالی اتفاق افتاد که هر روز بر تعداد متقاضیان نمایش در سینماهای متعلق به این گروه افزوده می‌شد. گروهی که در پی نمایش آثاری با مخاطبان خاص بود ولی به مرور زمان تبدیل به محلی برای نمایش فیلم‌های توقیفی شد!

نمایش فیلم‌های مسئله‌داری همچون «گس»، «دونده زمین»، «باز هم سیب داری»، «خواب تلخ» و «این یک رویا نیست» تنها نمونه‌هایی از فیلم‌های توقیف شده در چند سال اخیر است که با راه‌اندازی گروه دولتی «هنر و تجربه» فرصتی یافتند تا به نمایش عمومی درآیند. برانی فهرست باید فیلم ضدخانواده و غیراسلامی «خانه پدری» را نیز اضافه کرد که پس از تلاش‌های بسیار تنها یک روز در گروه هنر و تجربه نمایش داده شد و بلافاصله اکران آن متوقف شد.

حاشیه‌هایی که سازمان سینمایی را با نمایندگان ملت درانداخت

یکی دیگر از چالش‌های جدی ایوبی در دومین سال حضور خود بر مسند مدیریت سینمایی کشور، ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به ماجرای اکران دو فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» بود. اتفاقی که در اواخر شهریور ماه سال ۹۳ و درست چند روز پس آن که قرارداد اکران فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» در گروه سینما آفریقا به ثبت رسید؛ کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خواستار عدم صدور مجوز اکران این فیلم و ۷ فیلم دیگر شد که از آنها با عنوان «فیلم‌های مرتبط با فتنه» نام برده شده‌است.

البته این غائله با اصرار سازمان سینمایی به اکران این دو فیلم بازهم ادامه پیدا کرد به همین خاطر بود که با وجود اعتراضات رسانه‌ها فیلم «قصه‌ها» ساخته رخشان بنی‌اعتماد از صبح ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۴ در گروه سینمایی قدس آغاز شد. اتفاقی که اعتراض مجدد نمایندگان ملت را در پی داشت و در نهایت موجب احضار وزیر ارشاد به مجلس شورای اسلامی و سوال نمایندگان مجلس در ارتباط با دلایل اصرار ارشاد برنمایش این فیلم شد تا یکی دیگر از حاشیه‌های دوران پرفراز و نشیب مدیریت ایوبی با اصرار بر نمایش فیلمی که حامی فتنه ۸۸ بود، رقم بخورد.

استعفای مدیرعامل فارابی در اعتراض به تجزیه این بنیاد

وقتی ایوبی در آبان ماه سال ۹۲ محمدرضا جعفری جلوه که زمانی رئیس سازمان سینمایی دولت احمدی‌نژاد بود را به عنوان مدیرعامل جدید بنیاد سینمایی فارابی منصوب کرد، عده‌ای تصور می‌کردند که مدیر با سیاست سازمان سینمایی به دنبال بهره‌گیری از همه طیف‌های مدیران سینمایی کشور در سازمان‌های زیرمجموعه خود است، اما شاید هیچکس گمان نمی‌کرد که درست یک سال پس از این تصمیم، همان مدیر با دلخوری و گلایه از حلقه مدیران اصلی ایوبی خارج شود!

جدایی جعفری‌جلوه از مدیریت فارابی علاوه بر تاثیر بسیار چشمگیری که بر کاهش کیفیت فعالیت‌های این بنیاد داشت، زمینه‌ساز ایجاد کدورتی عمیق میان او و رئیس سازمان سینمایی شد. جعفری‌جلوه پس از جدایی از بنیاد سینمایی فارابی با انتشار نامه‌ای گلایه‌مندانه به رفتارهای ایوبی و برخی از تصمیمات او برای آینده این بنیاد اعتراض کرد. او در نامه‌اش نوشت: «به صدا و سیما باز می گردم چون دیگر در سینما امکان حضور مؤثر برایم میسر نیست. نمی‏ توانم در فارابی ادامه دهم، دلیل آن هم روشن است، که اگرچه همواره معتقد و مهیا برای چابک‏‌سازی و نوسازی بوده ‏ام اما با طرح‏‌های بی‏ توجه به اقتضائات صحنه عمل در سینمای کشور تحت عنوان کوچک سازی و در اصل برای تجزیه و تنزل بنیاد سینمایی فارابی با آن اعتبار و جایگاه جهانی‏ اش موافق نیستم ضمن آنکه کاملاً مغایر با عهد و پیمان اولیه‏ مان بوده است. حال ظاهراً مانعی بر سر راه تصمیماتم! لذا علیرغم شوق بسیار به ایفای نقشی که در خدمت به ارزش آفرینی سینماگران عزیز، از طیف های مختلف داشته‌ام و دیگر امکان چنین خدمتی نیست، برای همه آرزوی موفقیت دارم…»

اکران دو روزه فیلم جنجالی «خانه پدری» و حواشی بعدی آن!

فیلم سینمایی «خانه پدری» یکی از پرحاشیه‌ترین آثار چند سال اخیر سینمای ایران است که زمینه‌ساز مشکلات بسیاری در مسیر مدیریتی ایوبی شد. فیلمی که در آن یک پدر به خاطر مسائل ناموسی با همکاری پسر خود دخترش را به وحشیانه‌ترین شکل ممکن به قتل می‌رساند و پس از آن در زیرزمین خانه‌اش دفن می‌کند!

این فیلم نیز از جمله آثاری است که پیشتر کمیسیون فرهنگی مجلس، در نامه‌ای به وزارت ارشاد درخواست اکران نشدن و توقیف آن را ‌کرده بود ولی با اصرار سازمان سینمایی پس از چهار سال در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد. اکران این فیلم بازهم موجب ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به عنوان نمایندگان ملت به این ماجرا شد و درنهایت اکران این فیلم پس از دو روز نمایش در تهران و دو شهر دیگر متوقف شد تا باز هم سازمان سینمایی دولت یازدهم بدون توجه به شرایط کشور به فیلمی مجوز اکران دهد و نتواند از مجوزی که به فیلم‌ها می‌دهد، حمایت کند.

تغییرات اساسی در تیم مدیریتی سینمای ایران به بهانه تغییر رضاداد و آمدن حیدری

سال ۹۴ همراه با تغییراتی اساسی در ساختار تیم مدیریتی سازمان سینمایی آغاز شد. ایوبی که حالا در میانه دوران مدیریت خود در سینمای کشور به سر می‌برد و به نوعی حس می‌کرد که جای پایش در این سازمان سفت شده است، در اقدامی قابل تامل به کنار گذاشتن علیرضا رضاداد، چهره با نفوذ و به نوعی مرد همه کاره سازمان سینمایی، تصمیم گرفت تا مدیریت همه چیز را خود برعهده بگیرد. به همین خاطر بود که در ۱۲ اردیبهشت ماه این سال حجت‌الله ایوبی طی حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد تا علیرضا رضاداد، دبیر دو دوره گذشته این جشنواره رسماً با این رویداد سینمایی پر ماجرا خداحافظی کند و به نوعی از حلقه اصلی مدیران اصلی سازمان سینمایی حذف شود تا تنها رضاداد که زمانی یکی از قدرتمندترین مدیران سینمایی کشور بود، به نوعی از گردونه رقابت با رئیس سازمان سینمایی حذف شود.

حذف عنوان «فجر» از جشنواره‌ای که تمام اعتبارش به همین عنوان است!

اولین زمزمه‌های جدایی بخش بین الملل از بخش ملی جشنواره فیلم فجر در همان سال ابتدایی مدیریت ایوبی در سازمان سینمایی قوت گرفت ولی اولین گام در این مسیر در دی ماه سال ۹۳ برداشته شد تا برای اولین بار بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر از بخش ملی آن جدا شود و زمان برگزاری آن به اردیبهشت ماه سال بعدش منتقل شد. ولی مدیران سازمان سینمایی هدف‌هایی فراتر از جدایی این دوبخش داشتند و به نوعی به دنبال تاسیس یک جشنواره سینمایی جدید بودند، به همین خاطر بود که وقتی در اردیبهشت ماه سال ۹۴ ایوبی در حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد بلافاصله طی حکمی عجیب رضا میرکریمی مدیرعامل وقت خانه سینما را به عنوان دبیر اولین «جشنواره بین المللی فیلم ایران» منصوب کرد.

صدور این حکم اعتراض گسترده نمایندگان مجلس، فعالیت فرهنگی و رسانه‌ها را در پی داشت چرا که همه بر این موضوع تاکید داشتند که اعتبار اصلی جشنواره فیلم فجر به نام آن است که هرساله در ایام جشنواه فجر برگزار می‌شود و حذف عنوان «فجر» از این جشنواره کاری نادرست و به نوعی دهن‌کجی کردن به مهمترین اتفاق تاریخی سال‌های اخیر مردم کشورمان است.

ابوالقاسم طالبی کارگردان سرشناس سینمای ایران که سابقه آثار ارزشمندی چون «قلاده‌های طلا» و «یتیم‌خانه ایران» را در کارنامه دارد نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و در نامه‌ای سرگشاده خطاب به رئیس جمهور حذف نام «فجر» را چراغ سبز به دشمنان اندیشه‌های حضرت امام خمینی(ره) توصیف کرد.

در نهایت این اعتراضات سبب شد تا ایوبی از تصمیم خود منصرف شود و نام این جشنواره به «جشنواره جهانی فیلم فجر» تغییر پیدا کند.

اکران «رستاخیز» و جنجال‌هایی که وزارت ارشاد موفق به مدیریت آن نشد

فیلم سینمایی «رستاخیز» از همان روزی که در جشنواره سی‌ودوم فیلم فجر به نمایش گذاشته شده بود، با مخالفان سرسختی روبرو بود که به بخشی از حوادث روایت شده در این فیلم و نمایش تصویر برخی از بزرگان دین همچون حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) و حضرت علی اکبر(ع) اعتراض داشتند. اما این اعتراض‌ها با اعلام خبر تاریخ رسمی اکران فیلم در سینماهای کشور به اوج خود رسید و کار را به جایی رساند که گروهی جهت تحصن در جلوی وزارت ارشاد جمع شدند.

هرچند که نسخه آماده شده جهت نمایش از بسیاری از جهات که مورد اعتراض این گروه بود، اصلاح شده بود ولی اصرار سازندگان بر نمایش تصویر بزرگان و عدم مدیریت درست و به موقع سازمان سینمایی در جلوگیری از ایجاد تنش و التهاب در میان بخش‌های مختلف مردم باعث شد تا اکران این فیلم بیشتر از یک روز ادامه پیدا نکند و اعتراض‌ها باعث شد تا شخص وزیر ارشاد وارد عمل شود و دستور توقف اکران فیلم را در کلیه سینماهای کشور صادر کند. جالب آن که برخی از منابع غیررسمی به تازگی مدعی شده‌اند که سازمان سینمایی به خاطر اهمال در جریان اکران این فیلم باید خسارتی بالغ بر ۴۰ میلیارد تومان به سزاندگان این فیلم سینمایی پردخت کند تا ضرر و زیان ناشی از عدم اکران آن را به صاحب اثر بازگرداند.

وقتی پروانه‌های زرین جشنواره فیلم کودک و نوجوان پرپر می‌شوند!

دهم مرداد ماه سال ۹۴ بود که حجت‌الله ایوبی در اصفهان حاضر شد تا پس از برگزاری نشستی با مسئولان اصفهان ماندگاری بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان در اصفهان تصویب شود. اما رئیس سازمان سینمایی در بازگشت به تهران از تصمیم قانونی که خود به عنوان نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد با آن موافقت می‌کند و زمینه تصویب آن را فراهم می‌کند، صرف نظر کرده و بدون اطلاع قبلی در مراسم گشایش سینما زیتون رودبار خبر از جدا شدن بخش‌های جشنواره و برگزاری بخش کودک در اصفهان و بخش نوجوان در شهر همدان دهد!

جداسازی این دو بخش و برگزاری جداگانه آن‌ها به صورت دوسالانه یکی از عجیب‌ترین تصمیملا ایوبی در دوران مدیریتش بود که همان اندک رمق باقی مانده در سینمای کودک و نوجوان کشور را کشید و به نوعی باعث نابود شدن این جشنواره باسابقه و مهم شد. تصمیمی غیرکارشناسانه که براساس اخبار منتشر شده بیشتر براساس فشارهای سیاسی داخل بدنه دولت گرفته شده است و نه اقتضائات و نیازهای سینمای کودک و نوجوان و در نهایت هم دود آن فقط به چشم فعالین عرصه سینمای کودک و نوجوان و مخاطبان بی‌گناه آن می‌رود.

نادیده گرفتن آثار ارزشمند و پنهان شدن ایوبی پشت دیوار سلیقه‌ها

برگزاری سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر در سال ۹۵ آغازگر یکی دیگر از حواشی بزرگ دوران مدیریت حجت ایوبی بود. جایی که او سکان هدایت جشنواره را به محمد حیدری کم‌تجربه سپرده بود و می‌خواست خود مدیریت در سایه جشنواره را برعهده داشته باشد تا جشنواره‌ای بی‌حاشیه را پشت سربگذارد اما آنچه که در عمل اتفاق افتاد، چیزی غیر از آن بود.

حواشی ایجاد شده به واسطه سخنان ابراهیم حاتمی‌کیا خطاب به رئیس جمهور و تقاضای او برای توجه بیشتر به سینمای مقاومت و بحث مهم و اساسی شهدای مدافع حرم باعث شد تا «بادیگارد» آخرین ساخته این کارگردان باسابقه به بدترین شکل ممکن نادیده گرفته شود. اتفاقی که یک بار دیگر ایوبی را وارد حاشیه کرد و در نهایت تنها پاسخ او به این حواشی پنهان شدن پشت بهانه نخ‌نما شده تفاوت‌ سلیقه داوران بود. البته این بهانه تکراری قربانیان دیگری نیز داشت که فیلم سینمایی «سیانور» ساخته بهروز شعیبی یکی دیگر از آن‌ها به شمار می‌رود.

آلبالوهایی که سازمان سینمایی را شرمنده کرد!

حواشی مدیریت سینمای ایران در سال ۹۵ باز هم ادامه پیدا کرد و این بار نمایش یک فیلم سینمایی زمینه‌ساز شرمندگی وزیر ارشاد در مقابل مراجع اعظام تقلید شد! زمانی که فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» ساخته مانی حقیقی اکران شد نقدهای زیادی به محتوای این فیلم شد. کار به جایی رسید که بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) در نامه‌ای سرگشاده اعتراض خود به اکران این فیلم و محتوای آن اعلام کرد و در ادقامی جالب توجه یک پیاله آلبالوی فاسد نیز به انضمام نامه برای ایوبی فرستادند که نشانه ای از نقد جدی آن‌ها به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» بود.

حدود یک ماه بعد از این نامه اعتراضی، وزیر ارشاد به قم سفر کرد و در دیدار با آیت الله مکارم شیرازی، نسبت به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» موضع گرفت و گفت: «فیلم ۵۰ کیلو آلبالو به هیچ عنوان مناسب نبود و اگر از چگونگی این فیلم اطلاع داشتم اجازه ساخت و اکران به آن نمی‌دادم.»

هرچند که در ادامه این فیلم به اکران خود ادامه داد ولی سخنان وزیر موجب اعتراض مانی حقیقی کارگردان آن شد و او نیز نامه‌ای تند و تیز خطاب به وزیر ارشاد نوشت و به نوعی سیستم نولید و اکران فیلم را در کشور به استهزا گرفت.

وقتی ایوبی به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش می‌کشد!

وقتی در واپسین روزهای باقیمانده به سی‌وسومین جشنواره فیلم فجر، عبدالرضا کاهانی کارگردان پرحاشیه سینمای ایران به واسطه راه ندادن فیلم سینمایی «استراحت مطلق» به جشنواره فجر نشست خبری گذاشت و سرتا پای وزارت ارشاد و سازمان سینمایی را شست و با قلدری تمام مدعی شد که فیلمش در بهترین زمان ممکن اکران خواهد شد، شاید هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که دو سال بعد بتواند با مجوز شخص رئیس سازمان سینمایی مجوز ساخت فیلمی را بگیرد که شورای پروانه نمایش آن را غیرقابل نمایش در سینماها بداند! تا آنجا که ضیاءالدین دری یکی از اعضای وقت شورای پروانه نمایش در ارتباط با این فیلم بگوید: «فیلم کاهانی یک فیلم غیراخلاقی شفاهی است! به جرات نمی‌توان این فیلم را توی سینما همراه با خانواده دید. سانسور در تمام دنیا وجود دارد. در سینمای آمریکا فیلم‌ها درجه سنی دارند و به بهانه آموزش مسائل بهداشتی به بچه‌های در آستانه سن بلوغی موضوعاتی را نشان می‌دهند. در سینمای ایران هم این مسائل وجود دارد، اما شوخی با این مسائل و نشان دادن کاندوم در مدرسه و به سخره گرفتن این موضوعات کار درستی نیست!»

اما ماجرای این بی‌تدبیری رئیس سازمان سینمایی و حمایت از فیلم «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا»ی رضا کاهانی در ادامه وارد مرحله‌ای جدید شد و آقای مدیر که نسبت به مصاحبه جنجالی اعضای شورای پروانه نمایش و اظهارنظرهایشان در ارتباط با این فیلم و چند اثر دیگر به شدت ناراحت بود، ترکیب شورای پروانه نمایش را به کلی تغییر داد تا نشان دهد حاضر است به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش ‌کشد!

فوت عباس کیارستمی حاشیه ناخواسته سازمان سینمایی

ماجرای فوت مرحوم عباس کیارستمی کارگردان سینمای ایران نیز یکی دیگر از حواشی ناخواسته سازمان سینمایی در این سال بود که به واسطه قصور تیم پزشکی کیارستمی و عدم نظارت درست بر عملکرد این تیم به وجود آمد و ایوبی را وارد جنگی تمام عیار میان دو بخش از جامعه یعنی هنرمندان و پزشکان کرد. جنگی که ترکش‌های آن هنوز هم هرچند وقت یک بار به گوشه‌ای اصابت می‌کند و برای آقای رئیس و زیرمجموعه‌اش دردسرساز می‌شود.

هرچند که ایوبی در این دعوا کمتر مورد هجوم قرار گرفت و نوک پیکان اعتراضات بیشتر به سوی وزیر بهداشت و تیم پزشکی کیارستمی بود ولی او نیز به عنوان مدیریت سینمای کشور موظف بود تا در این میانه تا حد امکان از تنش‌ها بکاهد و حداقل سینماگران و هنرمندان را نسبت به پیگیری قاطع این مسئله راضی کند. اتفاقی که در عمل به وقوع نپیوست و نشانه آن را می‌توان در نامه‌های اعتراضی و مصاحبه‌های جنجالی چند وقت احمد کیارستمی پسر عباس کیارستمی جستجو کرد.

اظهارنظرهای شاذ رئیس سازمان سینمایی و تقسیم سینمای جهان به ایران و هالیوود!

اما آخرین و جدیدترین حاشیه سازمان سینمایی مسئله‌ای بود که برخلاف ماجراهای پیش آمده برای مرحوم کیارستمی، ناشی از بی‌تدبیری شخص رئیس سازمان سینمایی به وجود آمد. ایوبی که از مدت‌ها قبل و در جریان اعتراضات پیش آمده برای توقیف فیلم‌های همچون «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا» بیشتر سکوت کرده بود و از هرگونه اظهارنظری پرهیز می‌کرد، این بار در اختتامیه یازدهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه مستند و داستانی رضوی در استان یزد، با تقسیم کردن سینمای امروز جهان به هالیوود و سینمای ایران زمینه‌ساز انتقادات فراوانی شد تا آنجا که این اظهارنظر جناب رئیس پس از گذشت چند هفته همچنان به عنوان یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های طنزپردازی در شبکه‌های اجتماعی است.

هرچند که ایوبی در مصاحبه‌های چند روز اخیر خود به شدت از عملکردش در این سه سال حمایت کرده است ولی آنچه که به عنوان خروجی عملکرد ایشان در طول سه سال گذشته قابل مشاهده است، انبوهی از تصمیمات ناشیانه و بدون تدبیر است که باعث شده تا سازمان سینمایی تبدیل به یکی از پرچالش‌ترین سازمان‌های کشور در طول این سه سال شود.

نوشته نگاه «سوره سینما» به عملکرد سه ساله رئیس سازمان سینمایی/ تمام دستاوردهای مدیریت با لهجه فرانسوی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حضور پناهی در فهرست عوامل فیلم «مجید برزگر» در حالی آشکار شده است که پیش از این در اطلاعات فیلم‌های جشنواره نامی از او برده نشده بود. این ماهنامه «فیلم‌نگار» بود که در تازه‌ترین شماره خود (شماره ۱۵۸ . بهمن ۹۴) نام «جعفر پناهی» را به عنوان فیلمنامه‌نویس درج کرده و مجید برزگر در حالی سومین کار خود را با همکاری جعفر پناهی نوشته که این فیلم در جشنواره شیکاگو هم به نمایش درآمد و نام پناهی در لیست عوامل فیلم در جشنواره شیکاگو هم به وضوح دیده می‌شود. مروری کوتاه بر فعالیت‌های ضدایرانی پناهی و حمایت‌های سیاسی و امنیتی کشورهای غربی برای رفع محکومیت او حکایت پیچیده‌ای نیست. پناهی با حکم قطعی دادگاه به اتهام اقدام علیه امنیت کشور و فعالیت تبلیغی علیه نظام به  ۲۰ سال ممنوعیت کاری در زمینه فیلمسازی و فیلمنامه‌نویسی محکوم شده است و سوال اینجاست که چطور فیلمنامه‌ای که توسط این فرد نوشته شده در گروه «هنر و تجربه» پذیرفته شده است؟

تصویر صفحه ۴۴ ماهنامه فیلم نگار

دبیر جشنواره فیلم فجر چگونه از این جشنواره مهم انقلاب اسلامی صیانت می‌کند در شرایطی که «جعفر پناهی» در نگارش فیلمنامه فیلم مجید برزگر دخیل بوده است؟ او با حکم قطعی از قوه قضائیه محکوم به مجازات شناخته شده و از هرگونه مشارکت در نگارش فیلمنامه و ساخت فیلم محروم شده است اما چگونه است که فیلمی با نگارش فیلمنامه این فرد در بخش هنر و تجربه راه یافته است؟ رفتار سازمان سینمایی و دبیر جشنواره فیلم فجر را چگونه باید توجیه کرد؟

به یاد داشته باشیم جعفر پناهی همواره  مورد تشویق رئیس جشنواره فیلم برلین  و رسانه های غربی است نه برای آنکه فیلمساز توانمندی است بلکه  تنها به این دلیل که پافشاری بر نقض محکومیتش کرده و فیلم تجربی «تاکسی» مورد تشویق و تمجید قرار گرفت و خرس طلای این جشنواره را از آن خود کرد. حال تفاوت ما با جشنواره برلین چیست؟ وقتی خودمان هم با انتخاب فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» در جشنواره به کار این مجرم و خاطی صحه گذاشته و او را تشویق می‌کنیم که به نقض محکومیتش پافشاری کند او اگر مجبور بود برای حضور فیلمش در جشنواره برلین در دوره های گذشته  «پرده بسته» را در کیک جاسازی کند در جشنواره فیلم فجر به راحتی و بدون هیچ مشکلی فیلمش را ارایه داده است و در لیست عوامل فیلم نامش در کنار مجید برزگر به عنوان فیلمنامه نویس قید شده است.

«جعفر پناهی» در مدت طی محکومیت خود، نه تنها حکم صادره را زیر پا گذاشته و به اعمال مجرمانه خود ادامه داده است بلکه این تهدید را تبدیل به یک فرصت نموده و بیش از گذشته خود و فعالیت‌های خود را در کانون توجه قرار داده است. وزارت ارشاد در این مدت چه کرد؟ نامه نگاری میان ایوبی و جعفر پناهی شکل گرفت و دست آخر نوش آبادی سخنگوی وزارت ارشاد که مورد پرسش قرار گرفت گفت : «افرادی که محکومیتی دارند و این محکومیت به اعتبار خودش باقی است بسته به شرایطی که دارند به آنها رسیدگی می‌شود. تلاش ما این است کسانی که به هر دلیلی زمانی دور شدند و بخشی از عمرشان را نامهربانانه گذراندند ، نزدیک شوند. ما مقام امنیتی و سیاسی نیستیم و نمی‌خواهیم کسی به‌خاطر یک خطا در گذشته ، همچنان در محرومیت باشد.» بعد از سخنان نوش آبادی به این مهم پی می بریم که از یک سو زمینه را برای فعالیت‌های ضد امنیتی یک محکوم سابقه دار باز گذاشته و از دیگر سو فیلمی که در نگارش آن این محکوم سهیم بوده است را در جشنواره فیلم فجر در بخش هنر و تجربه می پذیرند.

پناهی از زمان محکومیت خود در سال ۲۰۱۰ تاکنون فیلم های «این یک فیلم نیست»، «پرده بسته» و «تاکسی» را ساخته است و در نگارش فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» با مجید برزگر همکاری داشته است. فیلمی که به راحتی از ایران خارج شده و در جشنواره فیلم شیکاگو و معتبرترین جشنواره آمریکای شمالی هم به نمایش درآمده است.

«یک شهروند کاملا معمولی» داستان یک پیرمرد ۸۴ ساله است که در بحران فراموشی و آلزایمر قرار دارد. او هم مثل نوجوان فصل باران‌های موسمی و مرد میانسال پرویز، تنهاست. شروع بحران‌های پیری او مصادف می‌شود با مواجهه‌اش با دختری جوان. پسرش از او خواسته تا برای معالجه و دیدار مجدد به کانادا بیاید و او برای سفری به این دشواری احتیاج به کمک دارد.

منبع: فارس

نوشته سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر میزبان فیلمساز ضدایرانی شد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اغلب کارشناسان و منتقدان حوزه سینما بر این گزاره اتفاق نظر دارند که راه‌اندازی گروه هنر و تجربه از سوی وزارت ارشاد یک اقدام تقلیدی از فضای تفکری و مدیریتی حاکم بر سینمای کشور فرانسه است. تئوریزه و اجرایی کردن طرح راه‌اندازی «مدرسه عالی سینما» که بعدها برای «ایرانیزه» کردن هرچه بیشتر آن به «مدرسه ملی سینمای ایران» تغییر نام داد، از جمله طرح‌های مورد تأکید شخص وزیر و حجت‌الله ایوبی به عنوان رئیس سازمان سینمایی است که در ادامه ریل‌گذاری مدیران وزارت ارشاد برای حرکت به سمت فرانسوی کردن پیکره و حرکت سینمای کشورمان قابل ترجمان است.

اختراع دوباره چرخ!

حجت‌الله ایوبی در خصوص اقدامات صورت گرفته در مسیر راه‌اندازی این مدرسه می‌گوید: «الگوی تأسیس این مدرسه ترکیبی از نظام حوزه ودانشگاه و براساس الگوی ایرانی «استاد – شاگردی» است که برخلاف روند جاری دانشگاه‌ها، قرار است کارگاه محور باشد. آقای جنتی اساسنامه مدرسه عالی سینما را شخصاً بررسی کردند و در عرصه سی‌جی‌ای چند جوان را به دیگر کشورها می‌فرستیم تا سینمای ایران را به استانداردها نزدیک کنیم و مدرسه سینما نیز به این مهم کمک می‌کند!» در دفاع از راه‌اندازی این مدرسه ملی برخی افراد توجیهات عجیبی در حد اینکه لازم است یکبار دیگر چرخ را اختراع کنیم، شنیده می‌شود. در نمونه قریب به ذهن‌ترین توجیه این اقدام گفته می‌شود: تأسیس این مدرسه عالی، از جهات مختلف حائز اهمیت است؛ نخست اینکه این نهاد، علاوه بر مباحث نظری که غالباً در مراکز دانشگاهی آموزش داده می‌شوند، عمده توجه خود را به شیوه‌های کاربردی و عملی آموزش سینما معطوف می‌دارد و در مسائل نظری و عملی، آموزش‌های این مدرسه می‌تواند بر تازه‌ترین و پیشرفته‌ترین فناوری‌های روز سینما مبتنی باشد. ویژگی دوم «مدرسه عالی سینما» توجه به تمامی رشته‌ها و حرفه‌های موجود در هنر و صنعت سینماست. به عبارت دیگر، رشته‌هایی همچون طراحی صحنه و لباس و تهیه‌کنندگی که آموزش نظری و عملی آنها، در دانشگاه‌ها یا آموزشگاه‌ها و مؤسسات جایی ندارد، در این مدرسه مورد توجه خواهند بود.

تکنیک آزمون و خطای مدیران

به‌رغم این اظهارات که تلاش برای به اشتباه انداختن مخاطبان در آنها موج می‌زند با یک بررسی کلی در احوالات و اوضاع کنونی مراکز دانشگاهی، دولتی، نیمه‌دولتی و حتی آزاد تربیت فیلمساز و سینماگر نه‌تنها مدعای دوستان را رد می‌کند بلکه تقلید کورکورانه از سینمای فرانسه و پیچیدن نسخه مسیری که سینمای این کشور تا به امروز طی کرده برای سینمای ایران به خوبی قابل رصد و تحلیل است. اولین نکته برای غیرمنطقی و توجیه‌ناپذیر بودن راه‌اندازی این مدرسه که قرار است میلیاردها تومان از پول بیت‌المال در آن صرف آزمون و خطای مدیریتی مسئولان وزارت ارشاد گردد اینکه سال‌هاست در کشورمان رشته‌های مختلف دانشگاهی و آکادمیک تربیت و آموزش فیلمساز و سینماگر توسط اساتید مجرب و سابقه‌داری که اتفاقاً برخی از این اساتید دانشگاهی جزو جامعه فعال بدنه سینمایی حال حاضر کشورمان نیز هستند، در مسیر آموزش همه شاخه‌های مرتبط با فیلمسازی و سینماگری توانسته‌اند سینماگران موفقی را به جامعه فرهنگی و هنری کشورمان معرفی کنند.
نکته دیگر اینکه براساس آماری که سایت سازمان سینمایی منتشر کرده در حال حاضر قریب به ۸۰ آموزشگاه آزاد سینمایی، سمعی و بصری دارای مجوز دائم و موقت فقط در استان‌تهران مشغول به امر آموزش تربیت هنرجو در انواع رشته مختلف از جمله: فیلمنامه‌نویسی، کارگردانی، تصویربرداری، تدوین، بازیگری، گریم سینمایی، گویندگی، عکاسی، بازیگری کودک و نوجوان، ساخت بازی‌های رایانه‌ای، دوبلاژ، مترجمی فیلم، موسیقی فیلم و… هستند. روش آموزشی و تربیت سینماگر در این آموزشگاه‌ها همانطور که مطلوب نظر حجت‌الله ایوبی برای راه‌اندازی الگوی ایرانی «استاد – شاگردی» است، برخلاف روند جاری دانشگاه‌ها کارگاه محور هستند و به آموزش تئوری صرف اکتفا نکرده و بیشترین تمرکزشان را در حوزه عملی قرار داده‌اند.
از آنجایی که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان مهم‌ترین نهاد دولتی کشور در زمینه مدیریت، سیاستگذاری و نیز عرصه‌های اجرایی و عملیاتی فرهنگی کشور می‌تواند منشأ تحولات و رشد کشور در زمینه‌های فرهنگی و فکری مختلف باشد، یکی از راه‌های نیل به این مهم آموزش صحیح و مناسب نیروهای کیفی در عرصه‌های مختلف مورد نیاز در این عرصه است که نقش مهمی در بهبود عملکرد این وزارتخانه و نیل به اهداف والای جمهوری اسلامی داشته و موجبات شکوفایی و رشد مادی و معنوی جامعه را فراهم می‌سازد. اتفاقاً به همین منظور و براساس طرحی که وزارت ارشاد در قالب راه‌اندازی مراکز علمی – کاربردی فرهنگ و هنر ارائه کرده با مشارکت، نظارت و برنامه‌ریزی این وزارتخانه می‌توان نسبت به تربیت نیروی انسانی متخصص و مورد نیاز در بخش‌های مختلف فرهنگی و هنری کشور اقدام کرد. براساس اعلام سایت این وزارتخانه «این مراکز به منظور توسعه آموزش‌های عالی علمی ـ کاربردی و به قصد ارتقای دانش و ایجاد مهارت‌های لازم و تحریک استعدادهای نهفته در افراد تأسیس شده و بر ایجاد توانایی‌های لازم برای کاربرد علوم و تکنولوژی در عرصه فرهنگ و هنر در طیفی از مشاغل تأکید دارد، به نحوی که فارغ‌التحصیلان هر یک از این مراکز بتوانند برای کاری که به آنها در زمینه‌های فرهنگی و هنری محول می‌شود دانش و مهارت لازم را کسب کنند.»

طرحی برای سفر فرنگ و ریخت و پاش‌های شاهانه!

با توجه به این سه مؤلفه بسیار مهم و اثرگذاری که هم اکنون در مسیر آموزش و تربیت فیلمساز و سینماگر از سوی آموزشگاه‌های آزاد سینمایی، سمعی و بصری دارای مجوز دائم و موقت و همچنین مراکز آکادمیک و دانشگاهی در کنار مبحث راه‌اندازی مراکز علمی – کاربردی فرهنگ و هنر که خود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی طراح و ارائه‌کننده اولیه این پیشنهاد (براساس اعلام بخش« امور مراکز علمی – کاربردی؛ معرفی و اهداف» سایت وزارت ارشاد) شناخته می‌شود، راه‌اندازی مرکز جدیدی با عنوان «مدرسه ملی سینمای ایران» یا هر اسم دیگری نه‌تنها اختراع مکرر چرخ از سوی مدیران این وزارتخانه بلکه حیف و میل بیت‌المال در راه‌اندازی تشکیلات موازی با دیگر بخش‌ها و قسمت‌های آموزشی فعال در کشور تلقی می‌گردد. ظاهراً مسئولان و مدیران وزارت ارشاد و سازمان سینمایی از بنیه و توان فعلی بدنه کشور در زمینه آموزش و تربیت نیروی انسانی متخصص و مورد نیاز بخش‌های مختلف فرهنگی و هنری کشور نه‌تنها بی‌خبر هستند بلکه برای حل و فصل مشکلات فعلی که گریبانگیر سینمای کشورمان است چشم امید و تدبیرشان مرعوب نسخه‌های فراوطنی و غربی است که تنها ثمره و بهره آن برای سینمای کشور گشایش راه‌های متعدد برای سفر به فرنگ و ریخت و پاش‌های شاهانه و سلطان‌مآبانه باشد.

منبع: روزنامه جوان

نوشته یک یادداشت در رابطه با نفع و ضرر راه‌اندازی «مدرسه ملی سینمای ایران»/ ادامه تجویز نسخه فرانسوی برای سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های اکران نوروزی هنر و تجربه / «پریدن از ارتفاع کم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه سینمایی «هنر و تجربه» پنج فیلم از این کارگردان مطرح سینمای مستند ایران قرار است در این گروه نمایش داده شوند. فیلم‌های کوتاه مسجد جامع محصول  ۱۳۴۸،کاخ عالی قاپو و کاخ چهلستون محصول  ۱۳۵۲،مسجد شیخ لطف اله محصول   ۱۳۵۳و فیلم کوتاه معماری دوران صفوی تولید سال ۱۳۵۴فیلمهایی هستند که در سینماهای گروه هنر وتجربه به نمایش در می آیند.

نوشته نمایش فیلم‌های منوچهر طیاب در گروه «هنر و تجربه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- آیین دیدار با عوامل مستند «از ایران، یک جدایی» ساخته کوروش عطایی و آزاده موسوی جمعه ۵ دی ماه با حضور اصعر فرهادی در موزه سینما برگزار می‌شود. به گزارش روابط عمومی گروه «هنر و تجربه» این مراسم درساعت ۲۰:۳۰ در موزه سینما برگزار می‌شود.

فیلم مستند «از ایران، یک جدایی» که  از ۱۸ آذرماه اکران خود را در گروه سینمایی «هنر و تجربه» آغاز کرده با استقبال بسیار خوبی از سوی مخاطبان مواجه شده است. این مستند به بازتاب موفقیت فیلم فرهادی در اسکار در میان مردم می پردازد.

نوشته اصغر فرهادی در موزه سینما/ «از ایران، یک جدایی» روی پرده می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – محیا رضایی: دوستداران سینمای وحشت اغلب آثار غربی را ترجیح می‌دهند. شاید تنها فیلم سینمایی «شب بیست و نهم» باشد که ترسی از جنس کاملا ایرانی را به تصویر کشیده و مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهد. محمدرضا لطفی کارگردان جوان سینما در «روایت ناپدید شدن مریم» کوشیده در فضایی ایرانی حس ترس و تعلیق را به مخاطب القا کند.

با توجه به اینکه اولین فیلم شما در گروه نوپای سینمایی «هنر و تجربه» اکران می‌شود. درباره فعالیت این گروه صحبت کنیم.

محمدرضا لطفی: گروه «هنر و تجربه» اتفاق خوبی در سینمای ایران است که البته در دنیا رویداد جدیدی نیست. سال‌هاست در سینماهای جهان این سیستم پیاده می‌شود و به خوبی هم جواب داده است. در ایران هم پیش از این اکران های ویژه در قالب طرح سینمای «مخاطب خاص» و اکران «آسمان باز» اجرایی شد که به خاطر ضعف های موجود با شکست مواجه شد. در واقع گروه «هنر و تجربه» هوشمندی به خرج داد و نقاط ضعف طرح های قبلی را شناسایی کرد و به ترمیم آن پرداخت.

چه نکاتی در آن طرح‌ها وجود داشت که ضعف محسوب می‌شد؟

پیش از این حتی قبل از حضور طرح های مذکور هر فیلمی که مخاطب اذیت می شد یا ضعیف بود، برچسب هنری می‌خورد. در صورتی که فیلم هنری المان های خودش را دارد. می توان فیلم هنری ساخت که مخاطب از تماشای آن لذت ببرد. همانطور که فیلم تجاری بد و خوب دارد، فیلم هنری هم همین است.

سینمای «هنر و تجربه» چطور براین ضعف‌ها غلبه کرده؟

سینمای «هنر و تجربه» علاوه بر شناسایی این نقاط ضعف تمهیداتی هم در امر اکران اندیشیده که به نفع سینماگران است. مثلا تعداد سالن های کم با طول اکران زیاد را مد نظر قرار داده‌اند. به این ترتیب هر یک از فیلم های این گروه می‌توانند سه ماه روی پرده بمانند، بدون اینکه سالن های زیادی اشغال کنند فرصت کافی برای دیده شدن هم داشته باشند. البته نه به این معنی که طرح موجود عاری از ایراد باشد اما اگر تصمیمات پیشین ۱۰ درصد به اهداف شان نزدیک می‌شدند این طرح تا ۷۰درصد توانسته موفق باشد.

در این مدت زمان کمی که از راه‌اندازی این گروه می گذرد فیلم های قابل ملاحظه ای از لحاظ تعداد مخاطب و میزان فروش روی پرده رفتند. به نظر شما بهتر نبود این آثار از جرگه فیلم های «هنر و تجربه» خارج می‌شدند و به اکران عمومی می پیوستند؟

به نظر من این هم از انتخاب هوشمندانه مدیران گروه بود که مثلا فیلمی چون «ماهی و گربه» توانست به سانس فوق العاده برسد. حتی در پردیس سینمایی کوروش کلا یک سالن برای اکران فیلم‌های این گروه اختصاص داده شود. برای گام اول فشرده سازی بهترین راه دیده شدن بود. به جای اینکه سینمای «هنر و تجربه» ۲۰ سالن در اختیار بگیرد و در هر کدام ۲۰ نفر مخاطب بنشینند یک سالن برند از سینما آزادی را انتخاب و مخاطب را به سمت خود جذب می‌کند. در چنین حالتی حضور مردم کنار هم حس خوشایندی ایجاد می‌کند و همین باعث جذب بیشتر کرد و فروش بالاتر می شود. فیلم‌هایی مثل «پرویز» و «ماهی و گربه» ممکن بود در اکران معمولی به این خوبی دیده نشوند. به همین خاطر است که گروه سینمایی «هنر و تجربه» موفق‌تر از طرح‌های گذشته عمل کرده است.

تبلیغات چقدر به کمک فیلم‌ها آمد؟

بخشی از فعالیت های گروه«هنر و تجربه» به تبلیغات فیلم ها می پردازد و از این نظر فیلمسازان شرایط مساعدی دارند اما نیاز به تبلیغات بیشتر هم وجود دارد . این گروه مانند یک دفتر پخش فیلم عمل می‌کند با این مزیت که سه برابر فروش فیلم عادی تهیه‌کننده را حمایت می کند. یک دفتر پخش اگر تا ۳۷ درصد سرمایه بازگشتی را به تهیه کننده برمی گرداند این گروه ۱۰۰ درصد دریافتی را به تهیه کننده بر می‌گرداند.

کمی هم به فیلمتان بپردازیم. «روایت ناپدید شدن مریم» جز معدود آثارسینمای وحشت ماست. این وحشت چه جنسی دارد و چگونه قرار است القا شود؟

این فیلم از نیروهای ماوراء الطبیعه حرف می‌زند. هدف من از پرداختن به موضوع جن به هیچ وجه ایجاد ترس مستقیم و وحشت لحظه ای در سالن های سینما نیست. به عنوان مثال فیلم‌هایی که دوربین از غفلت یک کاراکتر استفاده می‌کند و یکباره با نشان دادن دست خونین مخاطب را بر صندلی میخکوب می کند دغدغه من نبود. در «روایت ناپدید شدن مریم» اصلا چنین تصاویری نخواهید دید. آنچه از اکران فیلم مد نظر دارم ترسی است که زیرپوستی سراغ تماشاگر بیاید و تاثیرش را به مرور بگذارد.

چه المان هایی در این فیلم ترس را به بیننده منتقل می‌کند؟

ویژگی‌هایی که در این فیلم لحاظ شده کاملا ایرانی است و در زندگی روزمره مردم جای دارد. در واقع باورهای مذهبی و آداب و رسوم فرهنگی همه در داستان لحاظ شده و مخاطب را چیزی می‌ترساند که او در زندگی عادی اگر برایش اتفاق بیفتد وحشت می‌کند. این فیلم سه وجه دارد. وجه فولکلور که آداب و رسوم مردم را نشان می‌دهد. وجه مذهبی و روحانی که باورهای ذهنی را روایت می‌کند و وجه علمی که از طریق یک روانپزشک دلایل را با منطقی باور پذیر القا می‌کند و فیلم را از تخیل دور نگه می‌دارد.

زمان جشنواره و بعد از آن در اکران‌های جنبی برخورد مخاطبان با فیلم را چگونه دیدید؟ بازخوردی که مد نظرتان بود در چهره تماشاگر دیده می‌شد؟

بسیار خوب. در واقع می‌توانم بگویم بیش از حد تصورم بود.

بازیگران «روایت ناپدید شدن مریم» هنرمندانی قابل هستند که از چهره های مطرح سینما محسوب نمی‌شوند. درباره این انتخاب‌ها بگویید.

یکی از ویژگی‌های سینمای وحشت دقیقا همین است که چهره های مطرح جلوی دوربین نباشند تا ظاهر، حجابی بر بار معنایی فیلم نیاندازد. خاصیت فیلم من هم ایجاب می‌کرد تصاویر پررنگ بازیگران محو شود. این اثر به نوعی فضای مستند نمایشی دارد و به لحاظ فرم و ساختار می‌توان گفت برای اولین بار است که در سینمای ایران تجربه می‌شود.

در سینمای جهان هم نسبت به ژانرهای دیگر آثار موفق انگشت‌شماری وجود دارند. نگاه‌تان بیشتر به کدام یک از فیلمسازان این ژانر نزدیک بود؟

آثاری چون «پانارومال اکتیویتی» یا «پروژه جادوگر بلر» فیلم‌های شاخصی هستند که سینمای ژانر وحشت را تحت تاثیر خود قرار دادند. من اینگونه سینما را سال‌هاست دنبال می‌کنم. نمی‌توانم بگویم بی تاثیر از آن «روایت ناپدید شدن مریم» را جلوی دوربین بردم اما دغدغه من جنس ترس از نوع کاملا ایرانی بود و القای حسی که برای مردم قابل باور و درک باشد.

محمدرضا لطفی بعد از این به عنوان کارگردان ثابت در فیلم های ژانر وحشت معرفی می‌شود؟

خیر. ژانر وحشت گونه مورد علاقه من است و سعی کردم در این فیلم آنچه مد نظر داشتم و شیوه‌ای که می خواستم تجربه کنم را به تصویر بیاورم اما اصلا آدم ژانرگرایی نیستم و اتفاقا کار بعدی ام یک ملودرام اجتماعی است که از نگاهی دیگر حرفی برای گفتن دارد. فعلا حرف تازه برای سینمای وحشت ندارم و اگر کار بعدی‌ام در این ژانر باشد به سمت کلیشه و تکرار می روم و به شدت از این امتداد پرهیز می‌کنم.

نوشته القای وحشت ایرانی و باورپذیر/ دیده شدن فیلم‌ها محصول هوش مدیران گروه «هنر و تجربه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در افتتاحیه این گروه سینمایی کیوان کثیریان گفت:«در یک ماه اخیر گروه سینمای هنر و تجربه کارش را با نمایش چند فیلم در سالن های مختلف آغاز کرده است. اما نمایش رسمی فیلم های این گروه سینمایی از روز ۱۳ مهر درچهار سینمای تهران ویک سینما در مشهد آغاز می شود.»

او ادامه داد:«نمایش این فیلم ها با بلیط فروشی به صورت معمول است ونمایش این اثار اتفاق مبارکی است که با پیگیری و حمایت هنرمندان،اصحاب رسانه و مردم این فیلم ها فرصت دیده شدن پیدا می کنند و در طولانی مدت طیف عظیمی از مخاطبان این فیلم ها را خواهند دید.»

در ادامه مراسم ،هوشنگ گلمکانی منتقد و عضو شورای سیاستگذاری گروه سینمای هنر و تجربه پشت تریبون حاضر شد و گفت:«پیش از این، فیلم«اون شب که بارون اومد»نمایشی داشت که از من خواسته شد درباره جایگاه آن حرف بزنم و من خیلی کوتاه درباره ان صحبت کردم.در مورد این صحبت کردم که چگونه یک فیلم سفارشی می تواند تبدیل به یک اثر هنری شود.این فیلم من را به یاد زادگاهم(گرگان)می اندازد و فارغ از بحث زیبایی شناسی،در فیلم به دنبال یک تصویر آشنا می گردم.این فیلم سال ۴۶ ساخته شده است و آن زمان من در این شهر زندگی می کردم.»

او ادامه داد:«نمایش این فیلم آرزوی ۲۰ساله من بود.سال ۴۶ این فیلم ساخته شد و چندین سال توقیف بود.سال ۵۳ نمایشی داشت و برنده جایزه شد و باز به گنجه ها برگشت.نمایش فیلم هایی مثل فیلم های شهید ثالث ،بیضایی و شیردل از اتفاقات خوشایند آغاز گروه سینمای هنر و تجربه بوده.نمایش برخی اثار ضرورت وجود هنر و تجربه را قطعی تر می کند.وقتی در سرزمینی زندگی می کنیم که حاشیه ها می تواند فیلمی مثل«اون شب که بارون اومد»را سالها در گنجه نگاه دارد.هنر و تجربه می تواند امکانی باشد که نسل امروز و یا نسل گذشته که امکان تماشای این فیلم ها را نداشتند،حسرت این را نخورند که فیلمی مثل«اون شب که بارون اومد»را ندیدند.»

گلمکانی افزود:«این گروه سینمایی باید تبدیل به یک امکانی شود برای دیده شدن برخی فیلم ها.ما فیلم هایی مثل «ماهی و گربه»زیاد داریم.جوانهای پرشوری داریم که علاقه مند به سینما هستند.جوانهایی که شاید نامشان را به عنوان فیلم ساز نشنیده باشیم و در خانه هایشان فیلم هایی که ساخته اند را نمایش می دهند و دوست دارند فیلم شان اکران عمومی شود و به عنوان سینماگر به رسمیت شناخته شوند.»او ادامه داد:«این گروه امکان این را فراهم می کند که ۳۰ سال دیگر حسرت نخوریم که فیلمی مثل»پرویز»را ندیدیم مثل این روزها که دیدن فیلم«اون شب که بارون اومد»انقدر هیجان انگیز است.»

این منتقد پیشکسوت سینما افزود:«امیدوارم گروه سینمای هنر و تجربه مثل طرح های پیشین شکست نخورد و از این طرح حمایت شود.چرا که این طرح اخرین تیر ترکش برای نمایش این فیلم ها است و اگر شکست بخورد دیگر عقلم قد نیم دهد که چه کار می توان انجام داد و این فیلم ها را نمایش داد.»خسرو معصومی دیگر فیلم سازی بود که درباره اجرای طرح هنرو تجربه و نمایش فیلم«اون شب که بارون اومد»صحبت کرد.او گفت:«۳۳ سال پیش فیلم«دوران کودکی»را ساختم.فیلمی که پس از مشورت با امیر نادری به من گفت که برای تدوین فیلم با کامران شیر دل مشورت کنم.فیلم را به اقای شیردل نشان دادم و از فیلم خوشش امد.این فیلم۳۳سال است در توقیف به سر می برد و خوشحال می شم اگر بتوانم فیلم را در این گروه سینمایی ببینم.این فیلم ۴۸ دقیقه ای سانسور شد و به ۱۲ دقیقه رسید و در نهایت با تصمیماتی که برای فیلم گرفته شد تبدیل شد به یک فیلم ۲۴ دقیقه ای که در ارشیو کانون پرورش فکری نگهداری می شود.»

او ادامه داد:«خاطرم هست همان زمان به آقای شیردل گفتم که فیلم باید کوتاه شود و گفت که اگر قرار است یک پلان از فیلم کوتاه شود نام من هم از فیلم حذف شود.»معصومی افزود:«دومین تجربه من در همکاری با آقای شیر دل به ساخت فیلم«دوران سربی»برمی گردد.به او گفتم که فیلم را با یک و نیم میلون تومان که آن را هم از بانک صادرات گرفتم ساختم و پولی بابت تدوین کار ندارم و گفت مگر من حرف پول زدم؟تدوین او نگاه من را به این معقوله عوض کرد و به تدوین علاقه مند شدم و از کمک هایش ممنونم.از خدا می خواهم ۱۰۰ سال دیگر به کامران شیر دل عمر دهد.»

بعد از صحبت های معصومی،کامران شیر دل به تشویق حاضرین پشت تریبون حاضر شد و گفت:«از حضورتان تشکر می کنم.حرف های زیبایی در مورد من و کارم زده شد و دوستان تعارف کردند.اینجا حاضر شدم که از اهمیت تشکیل گروه سینمای هنر و تجربه صحبت کنم.من ۷۵ سال دارم و در سن ۱۸ سالگی از ایران رفتم.خاطرم هست در ایتالیا  هم چنین مشکلی وجود داشت و امکان دیده شدن برخی فیلم ها وجود نداشت.اما در زیر زمین نمور خانه ای محلی برای نمایش برخی فیلم های خاص وجود داشت که من در سن ۲۰ سالگی به عضویت آنجا درامدم جزو ۱۰-۱۲ نفری بودم که در این کلاس اسم نوشتم.»او ادامه داد:«اهمیت گروه سینمای هنر و تجربه به این دلیل است که نسل جوان می توانند اثار با ارزش سینمای ایران را ببینند.معتقدم فیلم مثل یک نامه است که باید به مقصدی و دست گیرنده برسد.»

او در ادامه با تشکر از فیلم خانه ملی ایران گفت:«جای تشکر دوباره دارد به دلیل عمل زیبا و فوق‌العاده ای که برای فیلم من انجام دادند.بخش عمده ای از فیلم های قدیمی فیلم خانه ملی ایران به دلیل شرایط نگهداری که در قوطی های فلزی نگهداری می شد و ترکیبات این قوطی ها باعث خورندگی فیلم ها می شد.بنابر این فیلم ها کیفیت شان را از دست می دادند و فیلم من این شانس را داشت که ترمیم شود و علی رغم مخالفت هایی که وجود داشت که چرا این فیلم باید در اولویت ترمیم شدن باشد باز این اقدام صورت گرفت و من صمیمانه از دوستان تشکر می کنم.»

در پایان مراسم هوشنگ گلمکانی بار دیگر پشت تریبون حاضر شد و گفت:«آقای ایوبی در جلسه قبل گروه سینمای هنر و تجربه وعده تولید فیلم توسط این گروه را مطرح کردند.اعتقادم این است که این گروه باید مرکزی داشته باشد که خاص خودش باشد از سینماهای اجاره ای دست بکشد مگر اینکه این طرح انقدر رونق بگیرد که سینماها خودشان به این گروه ملحق شوند.باید مرکزی داشته باشد با چند سالن نمایش که البته قولش را آقای ایوبی دادندواین را من اعلام کردم که همه یادشان بماند و اقای ایوبی هم به خاطر بسپارند.این بدهکاری وزارت ارشاد به این نوع سینما است.»

نقی معصومی فیلم بردار پیشکسوت سینما،امیر اثباتی،بابک کریمی،اناهیتا افشار،دیبا زاهدی،شاهین امین،مجید برزگر،شقایق فراهانی،سعید خانی از جمله مهمانان این مراسم بودند.

نوشته آیین افتتاحیه گروه سینمای «هنر و تجربه» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آغاز به کار گروه «هنر و تجربه» با حضور سینماگران/ عکس یادگاری با «یک اتفاق ساده» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایرج تقی‌پورعضو شورای سیاستگذاری سینمای «هنر و تجربه» به سوره سینما گفت: برای نمایش فیلم‌های مورد نظر به هیچ وجه ظرفیت سالن های درنظر گرفته شده برای اکران تجاری را اشغال نخواهیم کرد. گروه «هنر و تجربه» بنا دارد فیلم‌هایی را اکران کند که صاحبانش جنبه‌هایی از هنر سینما و تجربه های جدید را به تصویر درآورده باشند. این فیلم ها اغلب آثاری هستند که بنا بر موضوع یا نوع ساخت فرصتی برای اکران عمومی پیدا نکرده‌اند. سه چهارم ظرفیت نمایش تولیدات سینمایی به فیلم‌های داستانی بلند اختصاص دارد و یک چهارم دیگر در اختیار فیلم‌های کوتاه، مستند و کلاسیک ایرانی و بخشی از فیلم‌های کلاسیک خارجی قرار دارد.

وی افزود: به طور کلی ۲۵۰ فیلم سینمایی بلند اکران نشده داریم که همه اینها واجد شرایط برای اکران عمومی نیستند. اساس کار سینمای «هنر و تجربه» بر این است که صاحبان متقاضی این تعداد فیلم، یک نسخه کپی از اثرشان را ارائه دهند تا مورد بازبینی و بررسی قرار بگیرد. اگر شورای سیاست‌گذاری گروه سینمایی «هنر و تجربه» فیلم مذکور را مناسب دانست فیلم در زمره اکران این گروه قرار می‌گیرد. سعی داریم تا در فصل پاییز اولین فیلم های سینمای «هنر و تجربه» را نمایش دهیم و رسما اکران را شروع کنیم. البته  چهار سالن برای این گروه در نظر گرفته شده و قید این نکته ضروری است که به هیچ وجه ظرفیت سالن‌های منظور برای اکران تجاری را اشغال نخواهیم کرد.

نوشته سینمای «هنر و تجربه» پاییز رسما آغاز به کار می‌کند/ ۲۵۰ فیلم اکران نشده داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش خبرگزاری مهر، طبق تصمیم شورای سیاستگذاری کارگروه «هنر و تجربه» آثار مستندی که برای اکران در گروه «هنر و تجربه» انتخاب می‌شوند پنج تا ۱۰ میلیون تومان حمایت مالی دریافت می‌کنند.  فیلم ها بر اساس ارزیابی به ۲ گروه تقسیم بندی می‌شوند و گروه اول حداکثر به میزان ۱۰ میلیون تومان و گروه دوم نیز حداکثر به میزان پنج میلیون تومان از حمایت های تبلیغاتی  و اطلاع رسانی گروه سینمایی «هنر و تجربه» استفاده می‌کنند.

 این میزان حمایت ها بر اساس پیشنهاد مدیریت اجرایی و موافقت شورای سیاستگذاری تعیین شده است. پیش از این در فراخوان گروه سینمایی «هنر و تجربه» اعلام شده بود هزینه کمک مالی به هر فیلم مستند برای آماده‌سازی ۲۰ میلیون ریال است. اسامی فیلم‌هایی که توانسته اند به گروه سینمایی «هنر و تجربه» راه یابند به زودی از سوی روابط عمومی اعلام می‌شود.

 دارندگان آثار سینمایی در قالب فیلم های کوتاه، بلند، داستانی و مستند و انیمیشن و… که تاکنون فیلم هایشان اکران نشده، می‌توانند آثار خود را به دبیرخانه این گروه ارائه دهند.

نوشته حمایت ۵ تا ۱۰ میلیونی از مستندهای «هنر و تجربه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در این فراخوان آمده:  بسم الله الرحمن الرحیم/ گروه سینماهای «هنر و تجربه» تلاشی برای نمایش آن دسته از فیلم‌های باارزشی در میان فیلم‌های غیرتجاری است که اکران‌شان می‌تواند جایگاه شایسته و درخور سازندگان آن‌ها را در جامعه سینمایی روشن کند و به ارتقای دانش سینمایی تماشاگران و ارتقای کیفیت هنری سینمای ایران کمک کند.

در این طرح «فیلم هنری» به اثری سینمایی – در هر قالب زمانی کوتاه و بلند و داستانی و مستند و انیمیشن و… – گفته می‌شود که فرم و محتوای آن تمایلات و حساسیت‌ها و کنجکاوی‌های زیبایی‌شناسانه تماشاگران را برانگیزد و ذوق و سلیقه بصری آنان را ارتقا دهد. «فیلم تجربی» نیز به فیلمی اطلاق می‌شود که شیوه‌های تازه‌ای در بیان و روایت سینمایی در آن تجربه شده باشد که سینمای تجاری و عامه‌پسند به سوی آن نمی‌رود. البته برخی از فیلم‌های متفاوت و برتر سینمای بدنه هم که حاوی جنبه‌های هنری و تجربی هستند و به دلیلی امکان این را دارند که جایی در اکران سینمای بدنه پیدا کنند، می‌توانند در چارچوب این طرح نیز به نمایش درآیند.

گروه سینماهای هنر و تجربه از سازندگان این گونه فیلم‌ها که تا کنون امکان اکران آن‌ها را نیافته‌اند و یا اصولاً مایلند که فیلم‌شان در این گروه سینمایی نمایش داده شود دعوت می‌کند آثار خود را به دبیرخانه این گروه ارائه دهند. شرایط ارائه، پذیرش و اکران فیلم‌ها در این گروه از این قرار است:

۱) هر شخص حقیقی یا حقوقی می‌تواند فیلم خود را متقاضی نمایش در اکران گروه سینماهای هنر و تجربه نماید .

۲) دریافت پروانه نمایش فیلم از سازمان سینمایی کشور از ضروریات نمایش فیلم در این گروه سینمایی است.

۳) درخواست برای نمایش فیلم در این اکران توسط مالک یا نماینده رسمی ایشان عملی است .

۴) موافقت با نمایش فیلم‌ها در این طرح بر اساس نظر اعضای شورای سیاست‌گذاری طرح امکان‌پذیر است.

۵) رعایت استانداردهای فنی فیلم‌ها (کیفیت صدا و تصویر) برای احترام به حقوق مخاطبان از الزامات پذیرش نهایی فیلم‌ها است .

۶) هزینه کمک مالی به هر فیلم‌ بلند سینمایی برای تبلیغات و اطلاع‌رسانی از محل بودجه این طرح پیش‌بینی شده و شورای سیاست‌گذاری بر اساس پیشنهاد مدیریت اجرایی میزان این کمک مالی را به فیلم‌ها تعیین خواهد کرد. مبلغ تعیین‌شده توسط واحد تبلیغات طرح هزینه خواهد شد.

۷) هزینه کمک مالی به هر فیلم مستند برای آماده‌سازی آن ۲۰ میلیون ریال است.

۸) هزینه کمک به هر فیلم کوتاه برای آماده‌سازی آن ۵ میلیون ریال است .

۹) مدیریت اجرایی طرح از هر گونه مشارکت سینماگران و مالکان فیلم‌ها در تبلیغات و اطلاع رسانی فیلم‌شان استقبال می‌کند .

۱۰) ارائه نسخه دیجیتال استاندارد فیلم ها برای نمایش در سینماها توسط مالکان فیلم‌ها ضروری است و بودجه‌ای در این زمینه در طرح پیش‌بینی نشده است .

۱۱) فروش بلیت به هر میزان در سالن‌های سینمای طرح جزو حق‌السهم مالک فیلم است و سهم سینماها از بودجه این طرح پرداخت خواهد شد.

۱۲) نحوه چینش، آغاز، ادامه و پایان اکران فیلم‌ها در آیین‌نامه جداگانه‌ای اعلام می‌شود.

۱۳) فرآیند آماده‌سازی، تبلیغات و پخش فیلم‌ها توسط مدیریت اجرایی طرح و طی قراردادی با مالک یا نماینده رسمی ایشان انجام خواهد شد.

۱۴) زمان آغاز اکران فیلم‌های هنر و تجربه پس از مشخص شدن سالن‌های سینمای گروه در تهران و هماهنگی‌های لازم با شورای صنفی نمایش متعاقباً اعلام خواهد شد. بدیهی است در صورت اعلام آمادگی سالن‌های نمایش فیلم در هر نقطه از سراسر کشور مدیریت اجرایی نسبت به نمایش فیلم‌های طرح در آن سینماها اقدام خواهد کرد.

متقاضیان می‌توانند فیلم خود را در ساعات اداری به دبیرخانه گروه سینماهای هنر و تجربه واقع در تهران ، خیابان ایرانشهر ، خیابان برفروشان ، روبروی خانه هنرمندان ، جنب بیمه دی پلاک ۲۲ ، طبقه ۵ ، تحویل دهند و یا به صندوق پستی ۱۵۸۱/۱۴۱۵ ارسال نمایند.

کد پستی ۱۵۸۳۶۶۴۶۴۶۱۱

تلفکس ۸۸۳۰۰۸۸۴۳ / ۸۸۵۹۳۱۵۲
www.AECinema.ir 
info@AECinema.ir 

نوشته فراخوان گروه سینمای هنر و تجربه منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.