شهاب حسینی، حسام منظور، زهرا خوشکام، ترنم کرمانیان و با معرفی بهار قاسمی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«طلاخون» چهارمین فیلم سینمایی ابراهیم شیبانی بعد از فیلم‌های «هیچ‌کجا، هیچ‌کس»، «صحنه جرم، ورود ممنوع!» و «زهرعسل» است.

نوشته سکانسی از فیلم سینمایی «طلاخون» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شهاب حسینی ، حسام منظور و زری خوشکام و ترنم کرمانیان با معرفی یک چهره جدید برای نقش اصلی زن بازیگران فیلم جدید ابراهیم شیبانی هستند.

ابراهیم شیبانی و شهاب حسینی ١٨ سال پیش اولین همکاری خود را در فیلم سینمایی «زهرعسل» با هم داشتند.

در فیلم سینمایی «طلاخون» طراح چهره پرداز عبدالله اسکندری، صدابردار محمود سماک باشی و سید علیرضا علویان به عنوان مجری طرح با حسن کلامی تهیه کننده همکاری دارند.

نوشته فیلم سینمایی «طلاخون» به روزهای پایانی فیلمبرداری رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – مستند سلام برعلی پسر موسی(ع)، آخرین اثر امین قدمی به تهیه کنندگی وحید چاووش است که در  مرکز مستند سوره تولید شده است . این فیلم در دو اپیزود ساخته شده است که قسمت اول روایتگر زندگی چوپان خراسانی است که به زائرین پیاده حضرت رضا(ع) خدمت می کند و قسمت دوم به سفر زائران پیاده حضرت رضا(ع) می پردازد.

ابراهیم شیبانی کارگردان جوان کشور در خصوص این مستند گفت: این فیلم به لحاظ معنوی در کارش موفق بوده است و به نظر من در از معنوی، فیلمساز به اندازه غلام، سوژه ی مستندی که به امام رضا خدمت می­کند، ثواب برده است.

کارگردان فیلم هیچ کجا هیچ کس با اشاره به این موضوع که فیلم از لحاظ فنی هم کار خوبی شده است، ادامه داد: تصویربرداری، صدا و موسیقی فیلم خوب و بجا است اما تصور میکنم اگر زمان فیلم کوتاه تر میشد فیلم خوش ریتم تری را می دیدم. به طور مثال اگر بخش دوم فیلم حذف میشد و از تصاویر آن در همان بخش اول استفاده میشد اتفاق فیلم جذاب تر میشد.

شیبانی در پاسخ به این سوال که آیا فیلم به شعار نزدیک شده است یا خیر، گفت: به دلیل اینکه سوژه ی انتخاب شده به هیچ وجه انسان شعار دهنده ای نیست، فیلم وارد شعار نشده و شعار زده نیست . سوژه یک چوپان از میان مردم است که نمی تواند شعار بدهد، هرچند شاید بهتر بود همه ی کارها به غلام(چوپان) ختم نمی شد و همکاری دیگران در خدمت به زائران هم دیده می شد.

ابراهیم شیبانی در خصوص موفقیت فیلم در جشنواره ها گفت: به نظر می رسد فیلم به جهت کیفیت در جشنواره های داخلی دیده خواهد شد اما متاسفانه به دلیل اینکه جشنواره های خارجی درکی از فضای حاکم بر فیلم و رسوم ما ندارند نمی شود انتظار استقبال آنها از این فیلم را داشت .

این کارگردان در خصوص پخش تلویزونی فیلم اضافه کرد: تلویزیون باید این فیلم را روی چشمانش بگذارد و در بهترین زمان پخش کند، زیرا کیفیت کار بسیار فراتر از فیلم هایی که از تلویزیون پخش می شود .

وی افزود: ایام شهادت امام رضا(ع) بهترین زمان نمایش این فیلم در رسانه ی ملی است و می تواند به دیده شدن این کار خوب کمک کند.

لازم به ذکر است مستند سلام بر علی پسر موسی، علاوه بر پخش تلویزیونی در آینده از سایت ویبئو (webeo.ir) قابل دانلود است.

نوشته نظر ابراهیم شیبانی در مورد «سلام بر علی پسر موسی(ع)» / مستندی که تلویزیون باید روی چشمانش بگذارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: ابراهیم شیبانی کارگردان جوانی است که از دوران نوجوانی در این سینما فعالیت کرده. او امسال در جشنواره فجر فیلم نداشت اما تماشاگر آثاری بود که در بخش‌های مختلف روی پرده رفت.

امسال تا چه حد جشنواره فیلم فجر را دنبال کردید؟

ابراهیم شیبانی: من موفق شدم ۹۰ درصد فیلم‌ها را تماشا کنم اما احساس می کنم هنوز هم برای قضاوت کردن جشنواره زودهنگام است. طبیعی است که وقتی شما ۵ یا ۶ فیلم در روز می بینید ناخودآگاه از روز دوم و سوم به بعد، خسته هستید. کافیست ریتم یک فیلم تنها اندکی کند باشد. آن وقت است که ارتباط شما به کل با اثر قطع می شود. جشنواره امسال فیلم های بسیار خوبی که ما را شگفت زده کند، نداشت. ما هیچ فیلم ویژه ای در بخش های سودای سیمرغ، نگاه نو یا هنر و تجربه مشاهده نکردیم. من چندان موافق این موضوع نیستم که از اثری با عنوان پدیده یاد کنیم و اساسا از این بازی با کلمات استقبال نمی‌کنم، اما حتی اگر بخواهیم به وجود چنین واژه‌ای قائل باشیم، مصداقی برای آن پیدا نمی کنیم.

البته  برخی فیلم ها مثل «در دنیای تو ساعت چند است؟» طرفداران زیادی پیدا کرد.

بله. این اولین ساخته صفی یزدانیان حال ما را خوب کرد و شاید خیلی ها تا این حد از این فیلم توقع نداشتند. اکثر تماشاگران فیلم، از منتقدان گرفته تا بچه های سینما از این فیلم راضی بودند ولی با همه این ها، باز هم نمی توانیم بگوییم «در دنیای تو ساعت چند است؟» اتفاق خاص جشنواره بود. متأسفانه باید گفت جشنواره با جمله «هر سال دریغ از پارسال» هماهنگی دارد.

به نظرتان ریشه این مشکلات به چه چیز برمی گردد؟ همان ضعف فیلمنامه؛ چیزی که چندین سال است دارد عنوان می شود؟

نه نمی توان گفت ما در سینمای ایران صرفا مشکل فیلمنامه داریم. معضل سینمای ایران چیزی بیش از این است. به نظر من مهم ترین مورد، تهیه کننده است. اکثر فیلم های ما نشان دهنده این است که تهیه کننده دانش کافی برای تولید یک فیلم سینمایی که هم در جذب گیشه موفق باشد و هم در جشنواره بدرخشد، ندارد. بیشتر فیلم ها هیچ کدام از این ویژگی ها را دارا نبود و به ندرت می توانستیم فیلمی پیدا کنیم که یکی از این‌ها را دارا باشد. فیلم های موفق جشنواره امسال هم آثاری بودند که کارگردانی و تهیه کنندگی آنها را یک نفر بر عهده داشت. این مهم است که تهیه‌کننده بداند باید چه فیلمنامه ای را با چه مقدار هزینه و با استفاده از چه بازیگرانی کار کند. در این سینما تنها معدودی از تهیه کنندگان به این مسائل اشراف دارند.

اما به هر حال خیلی از فیلم هایی که امسال دیدیم داستان محکمی نداشتند.

در مرحله بعد است که به فیلمنامه می رسیم. در سینمای ایران کارگردان خوب، کم پیدا نمی شود. فیلمبردار خوب هم زیاد داریم و در کل بازیگران و عوامل فنی ما در سطح خوبی قرار دارند. این ارزیابی را نسبت به سینمای ایران عنوان می کنم. نیمی از ساخته های سینمای ایران از عوامل اصلی و فرعی حرفه ای بهره مند است. ما نویسنده های خوبی هم داریم و شاید سفارش دهنده خلاق نداشته باشیم یا با کمبود بودجه روبرو باشیم. ما به لحاظ مدیریتی مشکل داریم چون نمی دانیم در سال چه فیلم هایی و توسط چه کسانی باید ساخته شود. ویژگی مهم جشنواره امسال این بود که ظاهرا تعداد فیلم هایی که در بخش خصوصی ساخته شده اند بیشتر بود. البته نمی توان انکار کرد که هنوز دولت برای این سینما تصمیم می گیرد.

نکته بارز جشنواره امسال شاید موفقیت فیلم اولی ها نسبت به کارگردانان قدیمی تر بود.

بله. امسال هم مثل سال گذشته در یک نگاه کلی فیلم اولی ها نسبت به دیگر آثار بهتر بودند. یعنی از ۱۱ فیلم، هفت هشت فیلم بودند که برای یک فیلم اولی قابل قبول بودند. این آمار خوبی است. آن طرف در سودای سیمرغ ما ۲۲ فیلم داشتیم و شاید بتوانیم نام ۵ فیلم را به زور به عنوان آثار خوب معرفی کنیم.

اگر قرار باشد شما ترکیب اکران نوروزی را بچینید چه فیلم هایی را معرفی می‌کنید؟

«رخ دیوانه»، «دوران عاشقی»، «عصر یخبندان» می‌توانند گزینه های مناسبی برای شروع سال باشند. ما همیشه فکر می کنیم با آثار طنز می توانیم مردم را با سینما آشتی دهیم اما «ایران برگر» در آراء مردمی بالا نیامد.

نگاه کلی‌تان را نسبت به جشنواره و اکران سال ۹۴ بگویید.

در سینمای ما به طور میانگین برای هر فیلم بین هشتصد میلیون تا یک میلیارد تومان هزینه می‌شود. آیا همه آثار اکرام شده می توانند هزینه ساخت خود را برگردانند؟ شاید این مشکل به این برگردد که ما سازوکاری برای نمایش فیلم ها در زمان مناسب نداریم. شاید در کل باید گفت حال سینما خوب است اما تو باور نکن. من نگاه آرمان گرایانه به اکران ۹۴ ندارم اما با در نظر داشتن فیلم هایی که به جشنواره راه نیافتند اما اکران خواهند شد می توان به سال ۹۴ امیدوار بود.

حرفی باقی مانده که بخواهید عنوان کنید؟

اینکه برخی از فیلم ها را در بخش خارج از مسابقه به نمایش گذاشتند اقدام هوشمندانه ای بود. همین کار باعث شد ما متوجه بشویم سینما ربطی به سن و سال ندارد. آقایان ابوالحسن داودی، کمال تبریزی و علیرضا رییسیان مگر به کدام نسل تعلق دارند؟ آنان هم می‌توانند جزو همان پیشکسوتان به حساب بیایند. به نظر می‌رسد با نگاه به آثار انتخاب ها انجام شده است.

نوشته امیدواری ابراهیم شیبانی به اکران ۹۴/ تهیه‌کننده‌ها مشکل سینمای ایران هستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم شیبانی که پروانه ساخت تازه ترین فیلم سینمایی خود را اردیبهشت ماه دریافت کرد پیش از این قرار بود بلافاصله پیش تولید را آغاز کند. این کارگردان در رابطه با تاخیر بوجود آمده در تولید این پروژه به سوره سینما گفت: از طرفی مشغول نگارش فیلمنامه هستیم و از طرفی دیگر منتظریم تا ماه رمضان تمام شود. هنوز در مورد فیلمنامه حساسیت وجود دارد و ما در رابطه با کلیت کار به نتیجه قطعی نرسیده‌ایم. اگر بتوانیم تا پایان ماه رمضان فیلمنامه را به سرانجام برسانیم پیش‌تولید را آغاز خواهیم کرد.

‌با ارائه طرح اولیه فیلمنامه از سوی کارگردان «سایه‌ات را قاب می‌گیرم» نوشته علیرضا معتمدی و تهیه‌کنندگی هدیه تهرانی جلوی دوربین خواهد رفت. این فیلم ماجرای زندگی یک روز یک زن را روایت می‌کند.

ابراهیم شیبانی کارگردانی فیلم‌های سینمایی «هیچ کجا هیچ کس»، «صحنه جرم، ورود ممنوع» و «زهر عسل » را در کارنامه دارد.

نوشته آغاز پیش‌تولید «سایه‌ات را قاب می‌گیرم» بعد از ماه رمضان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی ،براساس جلسه شورای صدور پروانه ساخت فیلم های سینمایی که در روز ۱۰ اردی بهشت با حضور اکثریت اعضا برگزار شد،برای چهار فیلم پروانه ساخت صادر کردند.

فیلم های «سایه ات را قاب می گیرم» نوشته علیرضا معتمدی،به تهیه کنندگی هدیه تهرانی و به کارگردانی ابراهیم شیبانی، «تصویرم در آینه نیست» نوشته مهرنوش عبدی،به تهیه کنندگی داریوش باباییان و به کارگردانی محمد رضا خاکی، «مبارک» نوشته بهروز واثقی، به تهیه‌کنندگی علی نجفی امامی و به کارگردانی محمد رضا نجفی و «مذاکرات مستقیم آقای عبدی» نوشته علی شاه حاتمی، به تهیه کنندگی جلال چاوشیان و به کارگرانی علی شاه حاتمی از شورای پروانه ساخت فیلم های سینمایی موفق به دریافت پروانه شدند.

نوشته هدیه تهرانی تهیه‌کننده فیلم شیبانی/ چهار پروانه ساخت صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: در جشنواره سال گذشته در حالی که تنها مدت کوتاهی از پخش سریال «کلاه پهلوی» با بازی بهاره کیان افشار می گذشت، این چهره را در دو فیلم «هیچ کجا هیچ کس» و «گناهکاران» هم دیدیم. آنها که حافظه قوی تری داشتند او را در فیلم «شیرین» هم به یاد آوردند و این سوال ایجاد شد که این بازیگر از کجا آمده؟ شاید اگر بدانید کیان افشار تقریبا یک دهه است که بازیگری را شروع کرده شنیدن صحبت های او درباره مسیر بازیگری اش جذاب تر باشد. او پیش از این، برای بازی در فیلم‌های مطرحی پیشنهاد داشته که همگی به بهانه حضور طولانی او و همکارانش در سریال شبکه اول سیما، به ناچار رد شده است. بنا به درخواست خودش از اشاره مستقیم به نام آن آثار و کارگردان هایش خودداری می‌کنم. شاید در یک فرصت بهتر در آینده نزدیک، ناگفته های بهاره کیان افشار در مورد این فیلم ها هم بیان شود. او این روزها در یک نمایش هم روی صحنه است و با توجه به اکران یک فیلم و پخش یک مجموعه بازیگر پرکاری محسوب می‌شود.

اطلاعات زیادی از شما در دست نیست. برای شروع از پیشینه خودتان بگویید.

بهاره کیان افشار: تحصیلات دانشگاهى من در رشته مهندسی کامپیوتر، شاخه نرم افزاراست. البته شاید بتوان گفت شغل و درآمد اصلی من از کارهای اجرایى دکوراسیون و همچنین تبلیغات است.

و بازیگری کجای این دغدغه هاست؟

این هنر را از دوران بچگی دوست داشتم تا اینکه سال ۸۳ برای نقش شادی مستشارنیا به «کلاه پهلوی» معرفی شدم.

یعنی تا پیش از آن هیچ آموزشی ندیده بودید؟

نه من صرفا علاقه داشتم و هیچ وقت برای بازیگر شدن برنامه نریخته بودم. خیلی خوش اقبال بودم که دوستم داشتم و برایم اتفاق افتاد. شاید اگر پیشنهاد اولم این نقش با این کیفیت نبود جرات اینکه بخواهم در وادى بازیگری شیرجه بزنم در من وجود نداشت. به هر حال موقعیت خوبی پیش آمده بود و من تصمیم گرفتم این راه را شروع کنم. بعد از اینکه قرارداد بستم، شش هفت ماه در گروه تئاتر آزیتا حاجیان فعالیت کردم و یک سال و نیم بعد هم «کلاه پهلوی» کلید خورد که البته تولید آن ادامه دارد. من در طول فیلمبردارى این سریال نکات زیادى در بازیگری یاد گرفتم، اما پیشینه آن یک علاقه عجیب و غریب بود که ریشه در کودکی داشت. از همان سال های اول دوران ابتدایی با دیدن هر کارتون و فیلم و … خودم را به جای بازیگر آن تصور می کردم و این علاقه در من هر روز بیشتر رشد می کرد.

چرا بازیگری را به شیوه آکادمیک دنبال نکردید؟

به یک دلیل رایج. مخالفت شدید خانواده!

فکرش را هم نمی کردید که اولین تجربه بازیگری تان این قدر طولانی شود؟

به هیچ عنوان. اصلا فکر نمی کردم این همه سال با بی برنامگی پیش برود. من در این مدت نتوانستم سر کار دیگری بروم و طبیعتا فرصت های شغلی ام را از دست دادم. پیشنهادهای خیلی خوبی که اگر الان اسم ببرم، باعث تعجب می شود، اما چون اتفاق نیفتاد، اگر اشاره ای داشته باشم در نظر بعضی ممکن است یک بازیگر متوهم جلوه کنم که دارد از رویاهایش حرف می زند. من بعد از بازی در «شیرین» کیارستمی با هدیه تهرانی عزیز آشنا شدم و ایشان معرف من به بزرگانی بود که فعلا اسمی از آنها نمی‌برم. در این میان برای بعضی از نقش ها در مرحله پیش تولید تمرین های خوبى داشتم که هرگز توسط خودم جلوی دوربین بازی نشد، اما باعث شد به صرف همان تمرین ها از نقش شادی مستشارنیا دور شوم و این اتفاق خوبی در مسیر بازیگری من بود. به همین دلیل برای بازی در «هیچ کجا هیچ کس» به یک آمادگی نسبی دست پیدا کرده بودم.

شاید می خواستند شما برای اولین بار در «کلاه پهلوی» دیده شوید.

بله همین طور است. البته می دانستم این مجموعه، کار تاریخی است ، دیده می شود و پروژه را دوست داشتم. فیلمنامه ای که من خواندم به قدری جذاب بود که هر بازیگری را ترغیب به بازى می کرد.

چطور با نقشی ارتباط برقرار کردید که ۶۰-۷۰ سال قبل زندگی می کرده؟

به هر حال نیاز به تحقیق و تفکر و برنامه ریزى داشت.من با چند نفر از خانم های مسن در طبقه های مختلف اجتماعی صحبت کردم که آنان را میان دوست ،اقوام و آشناها پیدا کرده بودم. بعضی هایشان خوب یادشان بود و بعضی هایشان نه. اما صحبتهایى کردند و یا عکس هایی نشانم دادند که خیلی به کارم آمد. من بیشتر از کتاب خواندن با کسانی که اطلاعات تاریخی داشتند به گفت و گو نشستم و فکر می کنم کاربردی تر هم بود. حس و حال زنان متجدد آن روز از تاریخ را شناختم و کارم از این جهت ساده تر بود که نباید به یک شخصیت واقعی عینیت می دادم. من فقط باید مجموعه ای از شناخت هایم را در قالب ترکیبی می ریختم تا پایه ای از یک شخصیت داستانی به وجود بیاید . شخصیتی که ما به ازای بیرونی هم نداشت و صرفا یکی از همه زنان مدرن آن روزگار بود. باید نشان می دادم او چطور فکر می کند و چه هدفی دارد و چرا و چگونه برای این اهداف تلاش می کند.

با توجه پیشنهادهای خوبی که در اول راه داشتید این سوال پیش می‌آید که چهره خوب یا توانایی بازیگر تان باعث این اتفاق بوده؟

امیدوارم صرفا به واسطه ظاهرم نبوده باشد. چهره مثل یک مشخصه برای معرفی است که قرار است به اتکای آن بعضی نقش ها را بازی کنی و بعضی را نه. اما قطعا صدا و بیان و شخصیت و سابقه کاری هم موضوع با اهمیتی است. من می بینم که خیلی ها به کارنامه کار نگاه می کنند و می پرسند به چند کار نه گفته ای. کارگردان ها حتی به سریال ها و تله فیلم هایی که بازیگر نپذیرفته هم توجه دارند و علت قبول کردن یا نکردن آنها توسط بازیگر برایشان اهمیت دارد. چون نشان می دهد بازیگر دارد با هوش و وسواس و دقت عمل می کند. تا امروز به نظرم همه چیز به درستی اتفاق افتاده و من این را لطف خداوند می دانم. بخشی دیگر به خوش شانسی ،بخشى صبورى و پرهیزکارى و بخشی دیگر به زحمت و تلاش من بر می گردد. شخصیت فردی بازیگر هم اهمیت زیادی دارد.

به نظر می رسد به تفاوت نقش ها اهمیت زیادی می دهید که از شادی مستشارنیا با آن ظاهر اتو کشیده به یلدای فیلم شیبانی می رسید که یک دختر ساده و متوسط است.

بعد از تمرین یک ماه و نیمه که برای یکی از فیلم هاى مهم داشتم ، اگرچه هرگز بازیگر آن نشدم، اما به واسطه آن تمرین‌ها به این نتیجه رسیدم قطعا باید نقشی را تجربه کنم که از شادی دور باشد و به بطن جامعه امروز نزدیک. از اول دلم می خواست متفاوت ظاهر شوم . از اینکه بازیگری در یک نقش برجسته شود و کارگردان ها او را برای همیشه در همان قالب ببینند، فراری بودم. مگر می شود کسی فقط یک نوع توانایی داشته باشد؟ متفاوت بازی کردن به تصمیم گیری بازیگر بستگی دارد و هم به نوع نگاه و انتخاب کارگردان ها.

به نظر شما «هیچ کجا هیچ کس» روایت شلخته ای ندارد؟

اصلا. تنها بهتر بود تعدادی از سکانس ها متقاطع روایت نشود. من به طور کلی نه با تقطیع مشکلی دارم و نه با روند داستان. به نظرم خیلی جاها هوشمندی برای روایت به کار رفته است. اگر ما از اول بدانیم با سه دسته زمانی در این فیلم طرف هستیم حتما راحت‌تر ارتباط می گیریم. زمان حال، از زمانی است که کاراکتر آقای کیانیان دارد دست خونینش را می شوید، شروع می شود. زمان قبل از این موقعیت ، موقعی است که آن سه نفردزدى می کنند وبعد در آن ماشین قرار دارند و زمان سوم هم زمان فلاش بک هاى قبل تر ، دلایلى که به حضور افراد در آن صرافی مربوط می شود. اگر ما به شناخت این دسته بندی ها و تقسیم ها دست پیدا کنیم می توانیم ذهن مان را مرتب کنیم و با کل فیلم ارتباط بگیریم.

البته یک سری سکانس ها هم حذف شد که فیلم را قدری گنگ کرد. مثل یک صحنه از دعوای توفیق و یلدا که موبایل یلدا توسط پدر خرد می شود ، که به شخصیت پردازی بیشتر توفیق کمک می کند و یک سکانس دیگر داشتیم که در آن توفیق سوییچ ماشین دوستش را می گرفت و ما می فهمیدیم آن رونیز یک ماشین قرضی است و صحنه مواجهه مرجان با مادر مهران و صراف و غیره. اینها به سلیقه کارگردان حذف شد. من اما فیلمنامه ای را در وهله اول خواندم که بسیار در نظرم جذاب بود و هنوز هم هست. فیلمنامه «هیچ کجا هیچ کس» با تغییراتی جلوی دوربین رفت که از نگاه من به سود فیلم تمام نشد. به طور کلی به نظرم از فیلم های بسیار پر زحمت ،با سلیقه و خوبی است که در سال های اخیر ساخته شده. گذشته از این سینما را باید با تمام مولفه های آن نگاه و تحلیل و قضاوت کرد.این فیلم قصه، کاراکتر و طراحی صحنه و لباس، طراحى گریم، موسیقى، فیلمبرداری، بازی و تدوین و صداگذاری و … هم دارد و ناعادلانه است که تنها از زاویه شیوه روایی به آن نگاه کنیم. فیلم ابراهیم شیبانی کاراکتر محور است و دارد آدم های زیادی را با شرایط و دغدغه هایشان تعریف می کند. عدم وجود ارتباط خوب و درست امروزه بین اهالی خانواده، موضوع اصلی فیلم است.

ژانر نوآر در کشور ما جایگاهی ندارد و با این حساب، بازی شما در «گناهکاران» جالب توجه است.

پذیرفتن آن نقش هم ریسک داشت. اولین فیلم سینمایی من هم به حساب می آمد. فرامرز قریبیان اما، بازیگری است که همیشه برای من بزرگ و قابل قبول بوده و نام او براى کارگردانی، اولین معیار من برای همکاری بود. البته سعی کردم نقش را متفاوت از آنچه کلیشه شده اجرا کنم.

بیشتر دوست دارید سینما کار کنید یا تئاتر؟

سینما و تئاتر را موازی پیش می برم اما علاقه قلبی من صد در صد تئاتر است. در تئاتر نقش کوچک و زحمت بیشتر و دستمزد کمتر را راحت قبول می‌کنم، اما در سینما سخت گیری خیلى بیشتری دارم. تئاتر انگیزه اصلی من برای بازیگر شدن بود، تئاتر موثرترین مکان آموزش و تربیت و خودشناسى در بازیگرى است. در عین حال اعجازی که بین بازیگر و تماشاگر در صحنه تئاتر ایجاد می شود وصف شدنی نیست و آن تمرکزی که هر دو روی موضوع مطرح شده دارند، اتفاق شیرینی است که لذت بزرگ من هنگام ایفاى نقش روى صحنه است. هر یک روزی که بازیگر بازی روی صحنه را تجربه می کند، به اگاهى و شناخت بیشتراز بازیگری خود میفزاید. چون وى نقاط ضعف و قوت خودش را می شناسد و در صدد بهبود توان خویش است.

و اما ترانه سرایی. این هم ریشه در کودکی شما دارد؟

نوجوانى. من همیشه انشاهای خوبی می نوشتم و اساسا به ادبیات و واژه های زیباى فارسی علاقه دارم. حتی وقتی جایى زبان افغانی می شنوم، گوش هایم ناخودآگاه تیز می شود. آنها فارسی را به شکل زیباتر و شیوا تری استفاده می‌کنند و مثلا به جای شانس می‌گویند اقبال یا به بیمارستان می‌گویند شفاخانه که بسیار جذاب است.

چطور شد که با بهرام رادان همکاری کردید؟

ایشان به طور دوستانه به من پیشنهاد کار داد و من اصلا فکرش را هم نمی کردم خارج از چارچوب میل شخصی خودم و به شکل سفارشی هم بتوانم ترانه بنویسم. مثلا می گفت موضوع این فیلم برای من جذاب شده یا فلان مشکل اجتماعى را ترانه‌اش را بنویس. امروز فهمیده ام درباره هر موضوعی که به محرک هاى حسی من علامت بدهد، می توانم بنویسم. هر چیزی که به عاطفه و دغدغه هاى من ربط دارد. از معضلات اجتماعی گرفته تا روابط آدم‌ها و غیره.

با توجه به اینکه شما و اندیشه فولادوند ترانه سرایان آلبوم بهرام رادان هستید، بر ترکیب بازیگران برای تولید یک آلبوم موسیقی تاکید خاصی وجود داشت؟

ما هشت، ۹ قطعه با ترانه های من آماده کرده بودیم اما بعد از اینکه با کارشناسان موسیقی صحبت کردیم به این نتیجه رسیدیم که باید سلایق مختلف را پوشش بدهیم، چون این اولین آلبوم بود و تعیین می کرد کدام سبک ها و کدام نوع از موسیقی باید برای آلبوم بعدی مورد توجه بیشتر قرار بگیرد. به همین دلیل بهرام رادان به اندیشه فولادوند پیشنهاد کار داد که اتفاقا هم بازیگر خوبی است والبته قوی تر از بازیگری، بسیار زیبا ترانه می‌گوید.

شما در ترانه ها، درونیات خودتان را با کلمات بیرون می ریزید. این اتفاق در بازیگری شما هم رخ می دهد؟

این دو خط موازی و جداست. ترانه های من از نگاه من نسبت به جهان صحبت می کند اما در بازیگری من در نقشی فرو می روم که می تواند کاملا در تضاد با شخصیت خودم باشد و لزوما برآمده از تفکر من نباشد.

ممکن است با خواننده دیگری هم همکاری کنید؟

بله اگر سبک کاری و شخصیت آنها مورد پسندم باشد. یادم هست رادان از من خواست قطعه ای درباره بچه‌های خیابانی بنویسم که بدهد به یکی از خوانندگان رپ و او قسمتى از یکى از آهنگ‌ها را به این سبک بخواند و اول ترسیدم که نمی‌توانم و تا به حال ننوشته‌ام ولى در نهایت ناباورى توانستم یک قطعه براى خواندن رپ بنویسم و این براى خودم جالب بود.

ترانه «خداحافظ» در آلبوم بهرام رادان به رفتن او از ایران ربط دارد؟

نه ندارد. آن موقع من پاریس بودم برای «کلاه پهلوی». رادان کانادا بود و از طریق ایمیل کار را پیش می‌بردیم و این ترانه ربطی به رفتن ایشان نداشت، ضمن اینکه ایشان هم بزودى بر می گردد و قصد مهاجرت ندارد.

الان فقط به بازیگری فکر می کنید؟

بله ،البته اگر در سنین بالا به سطح خوبی از تجربه،توانایی و دانش برسم کارگردانی تئاتر را تجربه می کنم.

۱۰ سال از بازیگر شدن شما گذشته و به نسبت این زمان کارهای زیادی از شما ندیده ایم. این روند کند آزاردهنده نیست؟

از عوامل «کلاه پهلوى» باید طلبکار بود. البته برای من مهم است که مسیرم را خوب و درست طی کنم، پس روند کندش را صبورانه می پذیرم. در جشنواره سال گذشته کارهایم پشت سر هم دیده شد، اما برای خودم به همان سرعت اتفاق نیفتاده بود.

نوشته هدیه تهرانی مرا به بعضی کارگردان‌ها معرفی کرد/ روایت هوشمندانه «هیچ کجا هیچ کس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمدرضا لطفی در روزنامه ایران نوشت :«هیچ کجا هیچ کس» سومین اثر ابراهیم شیبانی کارگردان جوان سینما پس از «زهر عسل» و «صحنه جرم ورود ممنوع» به حساب می آید که در کارنامه این فیلمساز اثر رو به رشدی به حساب می آید و حکایت حرکتی رو به جلو دارد. بی شک این فیلم بهترین فیلم سازنده است، اما اگر بخواهیم نگاهی فرا کارنامه ای داشته باشیم و فیلم را در متر و معیاری بزرگتر قرار بدهیم «هیچ کجا هیچ کس» بر چه سکویی می نشیند؟ آیا این فیلم توانسته است اثری استاندارد و مورد قبول باشد؟

همواره یکی از بزرگترین معضلات سینمای ایران در شرایط فعلی قطع رابطه (حالادیگر ۹۰ درصدی) مخاطب با سینماست. متاسفانه بزرگترین فیلمسازان ما هم فراموش کرده اند که سینما یعنی جذابیت، یعنی قصه گویی، یعنی چیزی که تماشاگر سرگردان و کم طاقت و گرفتار امروز را از خانه بیرون بکشد و او را مجبور به آمدن به سالن سینما کند و این مهم تحقق نمی یابد مگر با جذابیت های بصری و قصه ای پرکشش.باور کنیم که بازیگر و سوپراستار همه ماجرا نیست و فیلم اگر قصه گو نباشد و ایجاد هیجان نکند تماشاگر به دیدن آن نخواهد رفت. خوشبختانه «هیچ کجا هیچ کس» در حد خود و در سطح سینمای تشنه قصه و جذابیت ما به این عنصر دقت داشته و بنای خود را بر جذب مخاطب گذاشته است.

انتخاب بازیگران شناخته شده و فیلمنامه ای پر پیچ و خم در کنار کارگردانی مخاطب پسند همگی حکایت از این هدف گروه سازنده دارند. اما ظاهراً شیبانی این بار از آن سوی بام افتاده است و فیلم را به حدی پیچیده کرده که باعث سردرگمی مخاطب می شود تا هیجان لذت. اوج این زیاده روی در فیلمنامه اثر به چشم می خورد که همین باعث لطمه زدن به فیلم شده است.داستانی که می تواند خیلی راحت خطی و یکدست تعریف شود توسط فیلمنامه نویس بی دلیل و بی هیچ علت و معلولی به شکلی غیرخطی و گنگ روایت می شود. آن هم تنها برای بالاکشیدن فیتیله هیجان در فیلم که چون در این امر چفت و بست ها و دلایل استفاده از این فرم بی علت است نتیجه ای معکوس داده است.

«هیچ کجا هیچ کس» بی شک یک فیلم سینمایی است. از بازی بازیگران و چینش آن ها تا کارگردانی و میزانسن ها در قد و قواره سینما است، اما بزرگترین ضربه را فیلمنامه و خصوصاً شیوه غلط روایت آن به فیلم می زند. باید دقت داشت که برای هر شیوه و فرمی چه در نگارش و چه در کارگردانی و سایر عناصر باید دلیل داشت و استفاده بی جا منجر به نتیجه ای معکوس می شود.

حال با صرف نظر از عنصر فیلمنامه بد نیست به بازیگران این فیلم اشاره ای داشته باشیم که اتفاقاً همگی از سوپراستاران سینما هم به حساب می آیند و کارگردان توانسته بود آن ها را یکدست هدایت کند، هر چند هیچ یک بازی خارق العاده و متفاوت ارائه نداده بودند و همان چیزی بودند که در گذشته از آن ها دیده بودیم. البته در این بین مهناز افشار بیش از سایرین سعی در ارائه نقشی متفاوت از خود نشان داده است که نه در سطحی عالی و ماندگار، اما تا اندازه ای در این امر موفق بوده است.

نوشته هیچ کجا هیچ کس بهترین فیلم شیبانی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، محمد کارت: حسین جعفریان مدیر فیلمبرداری گزیده کارسینما، جز معدود فیلمبرداران سینمای ایران است که در لیست آثاری که فیلمبرداری کرده با وجود تفاوتشان لحن خاص خود را در آنها داشته است. تبحر، تخصص و نگاهی زیباشناسانه در قاب‌بندی، رنگ و نور هر پلان، از کارهای او مشهود است و آثار شاخص سینمایی چون: «نرگس»، «چهارشنبه سوری»، «درباره الی»، «زیرپوست شهر»، «طلا و مس»، «بوسیدن روی ماه»، «یک تکه نان»، «شب یلدا» و… با زاویه نگاه او و دوربینش به ثبت رسیده است. فیلم‌های سینمایی «چ» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا و «رستاخیز» به کارگردانی احمد رضا درویش که مدیریت فیلمبرداری آنها بر عهده وی بوده هم اکنون در مراحل فنی خود را سپری می‌کنند. جعفریان مدیریت فیلمبرداری فیلم سینمایی «هیچ کجا هیچکس» را به کارگردانی ابراهیم شیبانی بر عهده داشته که هم اکنون بر پرده سینماهای کشور است. با وی درباره این فیلم گفتگوی کوتاهی داشتیم.

همکاری شما با ابراهیم شیبانی در این کار چگونه شکل گرفت؟ 

حسین جعفریان: من ابراهیم شیبانی را از سالها پیش که در «زیرپوست شهر» و یکی از اپیزودهای «داستاهای جزیره»  رخشان بنی اعتماد به عنوان بازیگر حضور داشت می‌شناسم و با او رفاقت دارم. شیبانی جوان پرتلاش و جستجوگر است. برای دو فیلم قبلی اش نیز با من صحبت کرده بود و دوست داشت که همکاری کنیم اما به دلیل  جور نشدن شرایط زمانی این اتفاق نیفتاد. تااینکه برای «هیچ کجاهیچکس» باز به من پیشنهاد همکاری داد،  فرصتش بود و برمبنای رفاقت با نیت یاری به یک فیلمساز جوان و مستعد این همکاری را پذیرفتم.

قبل از اینکه فیلمنامه را بخوانید همکاری را پذیرفتید؟  

گمان می‌کنم آن زمان طرح کلی را برایم تعریف کرد. 

قابلیت فیلمنامه «هیچ کجا هیچکس» را در چه دیدید؟

اول فیلمنامه ماجرا محور بود. اما بعد شیبانی خواست فیلم را شخصیت محور با نگاه و رویکردی اجتماعی بسازد. با این تعبیر و فرم روایتی اتخاذ شده، ما نباید به سمت جذابیت‌های بصری یک فیلم ماجرا محور می‌رفتیم.  فضای کلی فیلمنامه و اشتیاق و پشتکار شیبانی برای من جذاب بود.

نوع قاب بندی و استایل نور و رنگ شما، چقدر برمبنای نوع روایت فیلمنامه طراحی شد؟ آیا نوع روایت غیرخطی فیلمنامه، در کارکرد و طراحی قاب  شما تاثیرگذار بود؟ 

مسلما این گونه روایت به خواست کارگردان برمبنای فیلمنامه و دکوپاژ در همه اجزا فیلم اعم از فیلمبرداری، طراحی صحنه و لباس، گریم، و … تاثیر می‌گذارد. اما باید در نظر داشت در این شیوه روایت، که سینمای جهان نیز تجربیات زیادی براساس آن انجام داده است، فیلمنامه‌ای منسجم و مهندسی شده و سازو کارمناسبی را برای ایجاد تعلیق می‌طلبد. تا هر لحظه تماشاگر را با تکه‌ای از یک پازل روبرو کند و در نهایت در ذهن او تابلویی منسجم را بسازد. از این رو شاید فیلمنامه «هیچ کجا هیچکس» آنچنان بر اساس این‌گونه روایت  طراحی خوبی نداشته باشد و تماشاگر را تا آخر کنجکاو نگه ندارد.

در زمان فیلمبرداری این نکات را به شیبانی گوشزد می‌کردید؟

ببینید در سینما یک چیدمان و دکوپاژ پلان ساده، از فردی که چند سال منشی صحنه بوده هم بر می‌آید. تعداد زیادی هم کارگردان داریم که با این رویکرد نگاه سطحی  به فیلمسازی دارند. اما حالا که کارگردانی جوان و پرتلاش مثل شیبانی با علم براینکه، کار خود را دراینگونه روایت سخت‌تر می‌کند، و در تلاش است حرکتی نامتعارف را انجام دهد، من به عنوان فیلمبردار به خواسته او احترام می‌گذارم. شاید درنهایت فیلمش حفره‌هایی داشته باشد اما همین رویکرد و تلاش وی قابل تحسین است. مطمئنا در کارهای بعدی‌اش با توانمندترعمل می‌کند. من در هر پلان چیزهایی که به نظرم می‌رسید را به او می‌گفتم و همفکری می‌کردم، اما در کلیت فیلمنامه ذهنش را به هم نمی‌زدم و می‌گذاشتم کاری که می‌خواهد را انجام دهد.

قوت  و ضعف «هیچ کجا هیچکس» در چه می‌دانید؟

قوت این فیلم انرژی کارگردان و تلاش برای ساخت یک فیلم متفاوت که تا حدی تجربه خوبی به دست آورد. توانایی بازیگرانی مثل مهناز افشار و صابر ابر. انتخاب لوکیشن و طراحی صحنه و لباس خوب کیوان مقدم و… اما به نظرم چنین روایت متفاوتی در فیلمنامه ساختار  و سازو کار منسجم‌تری را می‌طلبد. به طوری که اگر بخواهیم به صورت خطی روایتش کنیم،  امکانش وجود نداشته باشد. «هیچ کجا هیچکس» تجربه خوبی برای شیبانی است و فکر می‌کنم با وجود ضعف‌هایی که دارد نسبت به دو کار  قبلی او گامی به جلو محسوب می‌شود. می‌توان پیشبینی کرد که در آینده فیلم‌های منسجم‌تری را بسازد.  ما پشت صحنه بسیار خوبی در این کار داشتیم. با وجود سختی کار در زمستان و برف شمال کشور فضای تولید مناسب و کاملا حرفه‌ای بود. من پشتکار و سماجت ابراهیم شیبانی را تحسین می‌‎کنم و امیدوارم فیلم‌های بهتری را در آینده بسازد.

نوشته جعفریان: فضای کلی فیلم و پشتکار شیبانی برای من جذاب بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در این شماره می خوانید: گفت‌ و گو با بیتا فرهی: فرصت‌ها زیاد نیستند، یادی از محمود استادمحمد مرگ‌هایی پیش از مردن، سینمای ایران نقد و گفت‌و‌گو: هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند ، آسیب‌شناسی اجتماعی فیلم و گفت‌وگو با پوران درخشنده و طناز طباطبایی/ دهلیز (بهروز شعیبی) و گفت‌وگو با کارگردان، رضا عطاران و هانیه توسلی، به همراه گفت‌وگوی رضا عطاران با محمدرضا شیرخانلو، نگاهی به موسیقی فیلم/ فرزند چهارم (وحید موساییان) و گفت‌وگو با کارگردان/ بخش دوم پرونده‌ی گذشته (اصغر فرهادی): خوانش سه قاب/ نگاهی به اصول پزشکی در فیلم/ گفت‌وگو با بابک کریمی و سه سینماگر غیرایرانی فیلم: طاهر رحیم (بازیگر)، کلود لنوار (طراح صحنه) و پولین بورله (بازیگر)/ و…

در بخش سینمای جهان این شماره مطالب زیر منتشر شده: نقد و گفت‌و‌گو: پیش از نیمه‌شب (ریچارد لینکلیتر) و گفت‌وگو با کارگردان/ هابیت: سفری نامنتظر (پیتر جکسن) و گفت‌وگو با کارگردان و مرور برخی جنبه‌های فنی فیلم/ قطار شبانه‌ی لیسبون (بیل آگوست)/ بامعرفت‌ها (فیشر استیونس)/ پهلو به پهلو (کریستوفر کنیلی)/ خون (نیک مرفی)/ خداوند به آمریکا برکت دهد (بابکت گُلدتوییت)/ گامبیت (مایکل هافمن) و…

حمایت جمعی از سینماگران از برادلی مَنینگ افشاگر جنجالی، نامزدهای جایزه‌ی امی، برنامه‌های ونیز۷۰: هفتاد فیلم کوتاه و نُه فیلم کلاسیک آسیا،«گوژپشت نتردام» به روایت ژانگ ییمو، گفت‌ وگو با جیمز منگولد کارگردان ولورین: ساختن بلاک‌باستر با تکنیک‌های چریکی!، اتوم اگویان و گره‌ی شیطان، ۱۰ فیلم برتر نیمه‌ی اول ۲۰۱۳، رییس جدید آکادمی اسکار، پل گرینگِرَس و دزدان دریایی، بازگشت اسمِرف‌ها، تقاطع جان وو…

شماره ۴۶۲ ماهنامه فیلم ۳۰۰۰ تومان است.

نوشته بررسی فیلم‌های روی پرده در ماهنامه سینمایی «فیلم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته نقد و بررسی فیلم «هیچ کجا، هیچ کس» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته اشاره کیانیان به واقعه کربلا و ربط آن با قصه «هیچ کجا هیچ کس» و دکتر شریعتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فارس نوشت: غلامرضا فرجی مدیر پخش و بازاریابی سینماهای حوزه هنری درباره نمایش فیلم «هیچ کجا هیچ کس» گفت: شورای صنفی نمایش در برنامه سال ۹۲ اعلام کرد براساس درخواست سینما فرهنگ همه فیلم ها به صورت چرخشی می‌توانند در این سینما به نمایش درآیند.

وی در ادامه گفت: ما با سینما فرهنگ قرارداد «هیچ کجا هیچ کس» را به صورت چرخشی امضاء کردیم که با فیلم را با «دهلیز» به نمایش بگذارد. اما یک روز قبل از اکران فیلم، مدیر سینما فرهنگ و مدیران فارابی نظرشان تغییر کرد . فیلم «هیس!» در یک سالن به صورت کامل به نمایش گذاشته شد و «فرزند چهارم» و «دهلیز» به صورت چرخشی اکران شد و فیلم «هیچ کجا هیچ کس» خارج از سانس موظف و در سانس فوق العاده اکران شود.

فرجی در ادامه تاکید کرد : ما مجبور شدیم  با سانس فوق‌العاده سینما فرهنگ موافقت کنیم زیرا در منطقه  شریعتی سینمایی وجود ندارد. شرایط پیش آمده در سینما فرهنگ را  به شورای صنفی هم اعلام کردیم وبه نمایندگان انجمن سینماداران نیز این وضعیت را گفتیم که ترتیب اثر ندادند.شرایط اکران متاسفانه به صورت  یک بام و دو هوا  است در حالی که باید به همه فیلم ‌ها در شرایط یکسان امکان نمایش داده شود.

نوشته انتقاد پخش حوزه هنری از عملکرد شورای صنفی و بنیاد فارابی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در سیصد و نهمین نشست هفتگی باشگاه فیلم تهران فیلم سینمایی «هیچ کجا هیچکس» به کارگردانی ابراهیم شیبانی، نقد و بررسی می‌شود. جلسه نقد و بررسی این فیلم امروز یکشنبه ۲۷ مردادماه ساعت ۱۸ در فرهنگسرای ارسباران بلا فاصله بعد از نمایش آن با حضور عوامل   برگزار می‌شود.

در این جلسه ابراهیم شیبانی کارگردان ، رضاکیانیان، مهناز افشار، صابر ابر بازیگر «هیچ کجا هیچکس» حضور خواهند داشت. فیلمنامه این فیلم را که مضمونی اجتماعی دارد، احمد رفیع زاده نوشته است. «هیچ کجا هیچکس» ساختاری منسجم و متفاوت دارد که در نوع روایت در سینمای ایران کم نظیر است. این سومین فیلم بلند ابراهیم شیبانی بعد از«زهر عسل» و «صحنه جرم، ورود ممنوع» است.

نوشته رضا کیانیان، مهناز افشار و صابر ابر امروز به ارسباران می‌روند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.