حرکتی که همه ساله جهانیان را مات و مبهوت می کند از چشم سینما و سینماگران ما ولی دور مانده است. البته نمی توان تلاش های کوچکی که برای اعزام کاروان های هنری و سینمایی صورت می گیرد را نادیده گرفت. ولی متاسفانه در زمینه خلق اثاری که روایت گر گوشه های از این جنبش بین المللی و نهضت جهانی باشد ضعیف عمل کردیم.

سالانه ده ها فیلم سینمایی در زمینه های اجتماعی، خانواده، کمدی و فیلم های خاص تولید می شود و بسیاری از آن ها، از طریق دستگاه های اجرایی و نهادهای ذیربط حمایت هم می شوند و از سبد تسهیلات فارابی و برخی مراکز بهر می برند. آیا نمی توان در چشم انداز تولیدات سینمایی سال، سهم کوچکی را به موضوعات مذهبی و حماسه اربعین اختصاص داد؟

نکته مهم، ویژگی های فراگیر و وحدت بخشی است که در جوهره و ذات حرکت اربعین نهفته است. بعد از زیارت خانه خدا و حج، این رویداد بزرگ ترین گردهم‌آیی جهان اسلام است، فیلم‌سازان کشورهای اسلامی باید در کنار هم این حماسه عظیم میلیونی را در قاب سینما به تصویر بکشند، تولید مشترک در این فرصت که هرساله تکرار می‌شود و اکران فیلم‌های ساخته شده در سینماهای کشورهای اسلامی علاوه بر مقابله با بایکوت رسانه‌ای غرب می‌تواند بر اقتصاد سینمای این کشورها تأثیرگذار باشد.

امسال از هفته ها و ماه ها قبل از حماسه اربعین با دخالت برخی از شبکه های امنیتی و جاسوسی و سازمان های صهیونیستی و غربی شاهد فضاسازی های منفی گسترده و آشوب های میدانی در عراق بوده ایم. این گونه تحرکات نشان می دهد که نظام سلطه از این حرکت وحدت بخش میان شیفتگان خاندان عصمت و طهارت نگران است.

حیف است جامعه سینمایی و مراکز ذیربط با اهتمام و جدیت به این بزرگ ترین حماسه دینی، مذهبی و سیاسی سال جهان اسلام در کنار حماسه حج  نپردازند. فقدان اثری شاخص با این موضوع یکی از خلاء های دردناک سینماست. امید است با تدبیر و درایت  متولیان امر بیش از این شاهد فقر، رکود، رخوت و کم کاری در این زمینه نباشیم.

بدون شک، ساخت اثر یا آثاری با مضامین عاشورا و اربعین با توجه به پیوند گسست ناپذیر امت اسلام با این وقایع و حماسه ها، پتانسل بالایی دارد که نه تنها به انعکاس فرهنگی آن منجر می شود  بلکه باعث رونق و رشد سینمای کشور و منطقه می شود. مضمون عاشورا و اربعین مضمونی فراگیر در سطح کشور، منطقه و جهان است.

نوشته سینما از حماسه اربعین جا مانده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در سینمای درب و داغان و نازل امروز، و در فضای خفقان گرفته از مسائل شبه روشنفکری و دردهای فلسفی انتزاعی و یا در سینمای متعفن از شوخی های هرزه و رفتارهای سخیف و سبک سرانه، دیدن این فیلم یک جرقه است. یک شوک واقعی که مخاطب را دچار خودآگاهی می کند. سینمایی با مایه های انتقادی و انقلابی که بعد از «آژانس شیشه ای» در طول همه این سال ها مثل آن را ندیده ایم. این فیلم آخرین نسل از آثاری پرسشگر و مطالبه جوی این سالهاست که یقه می گیرد. با نبض جامعه در لایه های گوناگونش سروکار دارد. در عصر مرگ قهرمانان، یک سینماگر جوان پیدا شده که قهرمان می آفریند. نه قهرمان خیالی و پوشالی، قهرمانی برجوشیده از روح و متن همین اجتماع. مردی گره خورده  با تاروپود همین جامعه. جامعه معاصر که با ابتدایی ترین مسائل زیستی از قیمت مرغ و دارو و … کلینجار دارد تا عالی ترین عهدنامه های دروغین بین المللی. فیلمی که غیرت را از همین کوچه پسکوچه ها تا حوالی بین النهرین و تا کرانه های مدیترانه معنا می کند.

امیر، قهرمانی که جانش را برای حفظ ناموس دختران کرد کوبانی در برابر داعش فدا می کند و از حقوق فردی اش می گذرد اما غیرتمندانه، پای عزت ایرانی و امنیت ملی این مملکت می ایستد. آتش به اختیار و گوش به فرمانی قطب نمای ولایت. برای او، آقازاده ها، رانتخوارها، دیپلمات های غربی و شرقی، وطن فروشان میهنی و اجنبی فرقی نمی کند. پای شرفش ایستاده است حتی اگر در این مسیر، از در و دیوار  مثل مور و ملخ بریزند.

امیر، قهرمان جدید نسل امروز است. قهرمانی که از فراز و فرود برجام تا تلخی طاعون داعش را با تمام گوشت و پوست و جانش لمس کرده است. قهرمانی که زره بر تن ندارد. گلوله شلیک نمی کند. آرتیست بازی در نمی آورد. با رگان گردن، با چشمان اشکبار و با همه قلب خویش، برای ناموس و امنیت وطن می جنگد. امیر؛ قهرمانی از جنس امروز انقلاب، جامعه و مردم است. مظهری از باورها و اعتقادات یک ملت.

«دیدن این فیلم جرم است!» زوایای بسیاری دارد. یک فیلم سینمایی که در لوکیشن های محدود، بیشترین حرف های جامعه امروز را می خواهد بگوید و موفق هم، می شود. فیلمی که برای نخستین بار به هویت واقعی بسیج و بسیجی با همه تنوع سلایقش نزدیک می شود.  عرض اندام نسلی جدیدی از سینماگران با افکار انقلابی و آتشین؛ که درد و داغ دارند. به چالش های جامعه خویش آگاهند و بی گدار به آب نمی زنند.

فیلمی مملو از مانور جنگی، ادوات نظامی، درگیری، کشمکش و چالش قوا اما یک تیر در آن شلیک نمی شود و در پایان، اقتدار واقعی آن متجلی می شود. این تلا لو اقتدار و حاکمیت منسجم را در ساختار درونی فیلم می بینیم. بازی با آتش و دست به ماشه بردن ها و شلیک نکردن ها بسترآفرینش تعلیق ها، تنش ها و نقطه عطف های پی در پی است در محیطی بسته اما آبستن حوادث بسیار- بازی با خط قرمزها.

فیلم «دیدن این فیلم جرم است» خروج از دایره پاستوریزه و عقیم سینمای ماست. دلمان برای این جنس سینما تنگ شده بود. حتی، حاتمی‌کیا هم از این جنس دور شده یا دورش کرده‌اند و زمانه و روزگار، تیغ تیز سینما و فیلم هایش را کند کرده است.

رضا زهتابجیان را نمی شناسم اما درکی درست، دقیق و نزدیک از جامعه، آلام و آرمان های مردم دارد. فیلمسازی جوان و جسور که مرزها را کنار می زند. ابایی ندارد که از خطوط  قرمز عبور کند اما هوشمندانه و حواس جمع با چینش درست نشانه ها به خال می زند و آتش شعله ور غیرت جوان ایرانی را در خدمت عزت، شرف و امنیت ملی قرار می دهد. فیلم بخار دارد، گزندگی دارد، پرسشگری دارد. با توده ها و طیف های مختلف جامعه پیوند خورده است و دهان کجی می کند به همه سیاستمداران ترسو و دولتمردان ذلیل و زبونی که از آن سوی مرزها حساب می برند و یا حساب پس می دهند.

باورم این است که این فیلم به لحاظ محتوای اجتماعی حتی فراتر از «آژانس شیشه ای» است. حاج کاظم در «آژانس شیشه ای» مردم را گروگان می گیرد و به دنبال حسابرسی نسل خویش و همطیفان خویش است. قهرمان حاتمی کیا  روی سر مردم اسلحه می کشد و آنها را گروگان می گیرد و برای آنها (به عنوان شاهدانی اجباری) تکلیف تعیین می‌کند ولی، امیر این فیلم، با مایه گذاشتن از خویش و نه مردم، به مثابه مظهری از مردان آتش به اختیاری که همه مظاهر و نمادهای دوزیستان وطنی و وطن فروشان دارای گرین کارت را نشانه می روند عمل می کند. عباس و آرمان‌های حاج کاظم در حال مرگ هستند اما امیر با سرداری که غیرتش بر می جوشد ادامه و استمرار  دارد.

نوشته عصیان علیه محافظه‌کاری و اعتدال اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این راستا، برغم رشد و رونق سینمای دفاع مقدس و جنگ متاسفانه به موازات نقش و جایگاه اقلیت های دینی و زرتشتیان به نظر می رسد سینمای ایران در توجه به اقوام و اقلیت های دینی قصور داشته است.  مروری بر تاریخ سینمای جنگ نشان می دهد در این زمینه فاقد آثار ارزشمند و ماندگار هستیم.

بعد از گذشت حدود چهار دهه از دوران انقلاب و دفاع مقدس محمدعلی باشه آهنگر امسال با دستمایه قرار دادن یکی از حساس ترین موضوعات مرتبط با شهدای مجهول الهویه و مفقود الاثر به روایت و نمایش گوشه های از این بخش از جامعه در دوران دفاع مقدس پرداخته است که فارغ از ساختار و پرداخت و اجرای کار به نسبت مضمون و موضوع چند سر و گردن از بسیاری از آثار دفاع مقدس برتری دارد.

خوشبختانه فیلم «سرو زیر آب» با بهره گیری از مجموعه ای از عوامل حرفه ای و شاخص سینما و با حمایت مراکز دلسوز و دغدغه مند، به یکی از فرازهای اکران تبدیل شده است. فیلمی که نه فقط به روایت مضمونی ارزشمندی چون ایثار و شهادت می پردازد که این کار را با زبان تصویر و سینما بیان می کند.  باشه آهنگر با انتخاب موضوعی جسورانه و چالش برانگیز یکبار دیگر، پرچم سینمای دفاع مقدس را به اهتزا در می آورد،  فیلمی سراسر تعلیق، رنج، عشق و ایثار. برای نخستین بار در این فیلم با شهدای زرتشتی و نقش اقلیت ها در ترسیم و تحکیم تاریخ دفاع مقدس در کنار سایر اقوام ایرانی روبرو می شویم. آن هم با تلفیقی از آداب و رسوم و جلوه های فرهنگی و دینی خاص آن ها.

سینمای باشه آهنگر سینمای متفاوتی است. وی سینماگری است که کمتر سراغ موضوعات خنثی و غیرچالشی می رود. این رویه، در اغلب فیلم های او قابل مشاهده است. از جمله در فیلم «ملکه» که هم در جشنواره و هم از سوی منتقدان مورد استقبال قرار گرفته اما «سرو زیرآب» به لحاظ فرم و ساختار چند گام جلوتر از آثار قبلی این فیلمساز است.

فیلمی است که با توجه به گستردگی، تعدد و تنوع لوکیشن و کثرت بازیگران و ساخت و طراحی دکور و بازسازی صحنه های جنگ و معراج شهدا در کنار چشم اندازهای چشم نواز طبیعت و مناطق روستایی در لرستان و یزد یک اثری کم نظیر است.

مضمون فیلم با محوریت انسان و اخلاق و گذشت پیش می رود و حتی، به موضوعی فراتر از ایثار و شهادت می پردازد و عظمت نگاه و پیچدگی قصه و درام در کناز تعلیق ها، جذابیت ها و بازی های زیبای بابک حمیدیان، ستاره اسکندری و مسعود رایگان از آن فیلمی ساخته که به طور قطع، در تاریخ سینمای جنگ ماندگار خواهد شد.

بدون شک، موضوع «سرو زیرآب» آنقدر ارزشمند و والاست که مخاطب به آن اقبال نشان دهد.امیدواریم در ازدحام و هیاهو و جوسازی های گعده های پیدا و پنهان سر «سرو زیر آب» را زیر آب نکنند و در محاق قرارش ندهند.

نوشته «سرو زیر آب» اثری ممتاز در تاریخ سینمای جنگ/ تنها فیلم دفاع مقدس با موضوع شهدای زرتشتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما آنچه مسلم است پدیده‌های اجتماعی، ‌هر چند بزرگ، با گذر زمان و به ویژه با تغییر نسل‌ها، در خاطر جمعی یک جامعه پایدار نمی‌مانند. کم رنگ شدن یادها، ‌نام ها و حوادثی که در یک دوره بر سر زبان ها بودند، امری غیر طبیعی نیست. اما می‌دانیم که برخی از این پدیده‌ها به علت پی‌آمدهای فراگیر و تأثیرات فراوانش در سطح منطقه‌ای و جهانی، خود به خود به نقطه عطف تبدیل می‌شوند و در ضمیر تاریخ به جا می‌مانند. هر جامعه‌ای کم و بیش از این رویداد‌های تاریخی دارد.

کشور ما که در یکی از پر رفت‌ و آمد‌ترین چهار راه‌های کره خاکی واقع شده، تاریخی سراسر از حادثه‌های تلخ و شیرین دارد که برخی از آنها به نقطه‌های عطف تبدیل شده‌اند.  در تاریخ معاصر حادثه‌ای به اهمیت وقوع انقلاب اسلامی وجود ندارد. پدیده انقلاب اسلامی را نمی‌‌توان فقط جا‌به‌جایی قدرت دانست؛ حادثه‌ای که فقط سلسله‌ای سقوط کند و جای خود را به قدرت دیگری بدهد. تأثیرات شگرفی که این انقلاب بر مناسبات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مردم ایران گذاشت، چه بسا در تاریخ کشورمان بی‌نظیر بوده است. ورود مردم به صحنه سیاست و دخالت مستقیم آنان برای به زیر کشیدن نظام شاهنشاهی و برپا داشتن حکومتی تازه، برقراری نظام جمهوری و دیگر نهادهای حکومتی با رأی مردم، به دست آوردن استقلال سیاسی و نفی دخالت‌ قدرت های بزرگ در امور کشور، رسیدن به آزادی‌های مدنی و پایداری و جان‌فشانی برای حفظ انقلاب، سابقه‌ای در دیگر دوره‌های تاریخی ایران ندارد.

اما با توجه به رشد گسترده و فزاینده تکنولوژی و تغییر ساختارهای اطلاع رسانی و کاهش نرخ مطالعه آثار مکتوب- به طور قطع تولید محصولات سینمایی و تلویزیونی و مجموعه های تصویری بهترین و موثرترین ابزارهای مطالعاتی برای نسل جوان و نوجوان کشور است.

در این راستا- اگرچه به دلایل مختلف با فقر آثار و تولیدات استراتژیک و ماندگار روبروئیم اما با همه فقر و محدودیت منابع حرکت‌های ارزشمندی هم اتفاق افتاده ولی در مقایسه با بسیاری از انقلاب های بزرگ دنیا و زندگی رهبران شان متاسفانه، نسبت به انقلاب اسلامی و بنیانگذار آن در حوزه تولید و خلق آثار هنری و سینمایی ماندگار کوتاهی شده است.

چگونه است که در رابطه با تمام انقلاب‌های دنیا ده‌ها فیلم و سریال ساخته می‌شود و در مقیاس جهانی پخش و توزیع می‌گردد ولی در رابطه با انقلاب اسلامی و تاریخ معاصر و حضرت امام(ره) یا اثار قابل توجهی نداریم یا یک مشت آثار مخرب و غرض آلود فضا را اشباع کرده است. چرا؟ هنوز بعد از سال ها همچنان، پیرامون انقلاب های روسیه، فرانسه، کوبا، الجزایر، شیلی و … فیلم و سریال تولید می شود ولی در رابطه با انقلاب اسلامی که بزرگ ترین رخداد سیاسی و اجتماعی و تاریخی قرن بیستم است اثر یا آثار درخشان و ماندگار نداریم.

اگرچه در این زمینه ده ها اثر به اقتضای نیازهای روزمره رسانه ملی و سینمای ایران ساخته شده که به دلیل فقدان خلاقیت های لازم و تکیه گاه های پژوهشی و پرداخت های شتابزده به مثابه آثار تاثیرگذار و ماندگار به شمار نمی آیند و برای نسل جوان امروز قدرت آگاهی بخشی و اثرگذاری لازم را ندارند.
با این حساب ما چقدر از این ظرفیت‌ها، رسانه‌ها و کارکردهای آن استفاده می کنیم؟ چقدر تلویزیون و سینمای ما توانسته اند برای تبیین انقلاب اسلامی و ابعاد گسترده آن بهره مند شوند؟

متاسفانه، شواهد نشان می‌دهد که در این عرصه به دلایل گوناگونی کوتاهی شده است.

نمی توان انقلاب اسلامی، ادبیات و گفتمان، ابعاد و تعریف آن را در چارچوب مطالبات کوچک، محصور کرد. صرفا در حد واژگون سازی یک نظام استبدادی و برقراری عدالت اجتماعی نبود بلکه در عین داشتن اهداف سیاسی و اجتماعی، نگاه خاصی به تمدن و جهان بینی اسلامی داشت. این رویداد در بیداری مسلمانان جهان و نوزایی باورهای دینی نقش عمده ای ایفا کرد. هر چند تلاش نظام سلطه و زورمندان جهان، به ویژه غرب، بر آن بوده است که همواره از انقلاب اسلامی چهره ای ضد فرهنگی، متجاوز و متحجر ترسیم نماید، ولی درایت و هوشیاری حضرت امام(ره) و در ادامه رهبری فرزانه ی آن بر مفاهیم بکر و تازه ای که در روح انقلاب اسلامی موج می زند باعث شده که همیشه شاهد رشد و گسترش فزاینده آن باشیم.

در طول تاریخ انقلاب همواره با اتفاقات و وقایع بی شماری روبرو شده‌ایم. ریشه‌ها و خاستگاه نهضت امام(ره)- صحنه های انقلاب اسلامی و چگونگی گسترش موج خروشان اعتراض ملت ایران به نظام شاهنشاهی، نقش شبکه های امنیتی سیا، موساد، باندها و گروه های دست نشانده، شبکه های عظیمی از ترورها، هشت سال جنگ تحمیلی، فشارهای سیاسی و امنیتی در داخل و خارج، و ده ها سوژه و ماجرایی که هر کدام آن ها قابلیت و ظرفیت ساخت دهها اثر سینمایی و مجموعه های تلویزیونی را دارند.

تجربه ای که مشابه اش را درباره بسیاری از انقلاب ها، جنگ ها و ترورها دیده ایم و می بنیم ولی واقعا چه تفکر و چه عواملی باعث شدند تا بعد از گذشت بیش از ربع قرن از انقلاب اسلامی، سینما و تلویزیون با این همه نیروی انسانی، توان و تعاملات ملی و منطقه ای و جهانی فاقد آثار درخشان و ماندگار در این زمینه باشد؟ شخصیت های بزرگی که هر کدام تاریخ زندگی شان مملو از خاطرات، خطرات و ایده های سینمایی است چرا در چشم انداز تولیدات هنری دیده نمی شوند؟ در باره انقلاب لیبی و عمر مختار، درباره انقلاب کوبا و فیدل و چه، در باره کودتای شیلی، انقلاب نیکاراگوا، جنبش های انقلابی آمریکایی لاتین، انقلاب کنگو و پاتریس لومومبا، انقلاب آفریقای جنوبی، انقلاب کبیر فرانسه، انقلاب اکتبر روسیه، نبرد الجزایر، گاندی، نلسون ماندلا، و  … ده ها فیلم و سریال تولید شده ولی درباره انقلاب اسلامی ایران که به اذعان دوست و دشمن و اندیشمندان همسو و غیرهمسو ستایش شده آثاری تاثیرگذار و قابل ارائه در عرصه سینما و تلویزیون نداریم؟ و متاسفانه معدود آثاری که در این عرصه ساخته شده بیشتر توسط غربی هاست که همگی پر از تحریف، دروغ و مبالغه و از زوایای تخریبی و منفی به انقلاب نگاه شده است.

نوشته نسل جوان امروز و اهمیت شناخت انقلاب و امام(ره) از طریق سینما و تلویزیون اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینما طی سال های اخیر برغم تاکیدات گسترده و متعدد بر اقتصاد مقاومتی در این زمینه هم کاری نکرده است. یکی از مهم ترین موضوعاتی که می‌توانست جهشی در احیاء اقتصاد کشور ایجاد کند موضوع حمایت از کالای ایرانی بوده، که از دید سینماگران کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

یک بررسی نشان می دهد چنانچه تنها یک مورد از حمایت تولید داخلی یعنی خرید خودکارِ تولید داخل را به دانش آموزان یاد دهیم ۴۰۰۰ کارگر ایرانی می‌توانند دارای شغل شوند اما متأسفانه در حال حاضر ۸۰ درصد بازار مصرفی این کالا در دست واردات است.

در این زمینه نمی توان فقط سینماگران و فیلمسازان را مقصر خواند. متاسفانه، متولیان فرهنگی و سینمایی در این زمینه نه تنها مشوق های روشنی ارائه ندادند بلکه حتی، شرایط و بسترهای لازم برای شناخت و اشراف اطلاعاتی سینماگران را هم فراهم نساخته اند. یکی از مهمترین ضعف‌ها در این حوزه، عدم شناخت فیلمسازان است.

طبیعی است اگر بخش‌های دولتی و خصوصی با بازکردن درب کارخانجات تولید داخلی، فضا برای آشنایی سینماگران با ظرفیت‌های ملی را فراهم کنند، انگیزه برای کار در این حوزه در میان قشر هنرمند بیشتر شده و از این طریق پرداخت به موضوع “تولید ملی و حمایت از کالای ایرانی” به عنوان یک دغدغه در جامعه فیلمسازی مطرح می شود..

نکته مهم دیگر در این بخش، غفلت تبلیغاتی شرکت‌های بزرگ تولیدی و وزارتخانه های اقتصادی از سینماست.

سینما به حسب نفوذ و شعاع تاثیرگذاری گسترده ای که دارد قادر است از طریق تبلیغات نرم و پیام های جانبی از کالاهای داخلی حمایت نماید و  در فیلم‌ها نه تنها می‌تواند در انتقال پیام «ایرانی، کالای ایرانی بخر»، موثر باشد که حتی با تزریق منابع مالی به صنعت سینما می‌تواند این بخش را به یکی از حامیان سینمای ایران تبدیل کند. پس هوشمندی مدیران دستگاه ها و نهادهای اقتصادی در بکارگیری ابزارهای پرنفوذ رسانه ای همچون سینما برای تبلیغ و ترویج فرهنگ بهره وری از کالای ایرانی و تولیدات داخلی یک پیش نیاز اساسی و ضرورت  است.

سینما رسانه ای جهت بخش و تعیین کننده است. امروزه، در بسیاری از کشورها برای بسترسازی و عملیاتی کردن برنامه ها و راهبردهای کلان ملی و بین المللی از این رسانه بهره گیری می کنند. نمی توان رابطه سینما با منافع ملی را نادیده گرفت. از این رو، این رسانه در دو بعد، توامان، قادر است برای نهادیه سازی موضوع حمایت از کالای ایرانی و گسترش آن در پهنه فرهنگ عمومی ایفای نقش نماید.

سالانه بیش از ۱۰۰ فیلم در کشور تولید می شود و در حوزه سینمای مستند و کوتاه این رقم به چند هزارعنوان می رسد.

بدیهی است تدوین سیاست های شفاف و ابلاغ آن و نیز، جهت دهی و هدایت درست مفاهیم و مضامین به سمت نیازهای محتوایی و مفهومی جامعه از جمله رسالت ها و ماموریت های مراکز و سازمان های ذیربط در این عرصه است. به راحتی می توان بخشی از سیاست های حمایتی و بسته های تشویقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مراکز دیگر را به سمت تولید آثاری مبتنی بر شعار محوری سال سوق داد.

با نگاهی به وضعیت آشفته تولید در سینمای ایران درخواهیم یافت بخشی  از آثار ساخته شده در سینمای ایران هم در حوزه سینمای بلند و هم در عرصه فیلم های کوتاه و مستند نه تنها به نفع فرهنگ جامعه، رشد و اعتلای آن نیست بلکه، دربردارنده آسیب ها و مضراتی هم هستند و حتی، قابلیت پخش و اکران را هم ندارند.

چه می شود اگر با تدبیر درست به شکل گیری و سامان دهی تولید آثاری کمک کنیم که در جهت مهم ترین و کاربردی ترین نیازهای جامعه و منافع ملی ما باشد؟ این البته، شامل رویکرد تولید آثار در رسانه ملی و ساخت مجموعه های تلویزیونی و آثار ویدیویی هم می شود.

نکته مهم دیگر، به جایگاه رسانه ای و الگوسازی و الگودهی جامعه سینمایی و سینماگران مربوط می شود. اقتصاد مقاومتی و مقوله حمایت از کالای ایرانی با پیوست های فرهنگی لازم آن می تواند شاه کلید ورود به موضوع سبک و سیاق زندگی ایرانی و اسلامی باشد. شکی نیست که سینما و محصولات سینمایی جریان ساز هستند و در ترسیم سبک  و تکوین عواطف اجتماعی نقشی مهم و ماندگار دارند. بسیاری از جدی ترین محتواهای مورد نیاز جامعه را می توان از طریق فیلم های سینمایی انتقال داد. مولفه هایی که ساختار روابط اجتماعی و مناسبات اقتصادی جامعه را شکل می بخشند. مانند:اصلاح الگوی مصرف، مزیت های سبک زندگی ایرانی، مدل مصرف خانوارها و تربیت کودکان خصوصا نوجوانان که به دنبال شخصیت سازی و هویت سازی هستند،  نقش خانواده‌ها در مصرف درست منابع،  فرهنگ قناعت به معنای مصرف به مقدار کفایت، پرهیز از تجمل گرایی، اجتناب از چشم‌ و همچشمی، حمایت از تولید ملی و استفاده از کالای ایرانی، مدیریت منابع انرژی و میزان مصرف و …

فیلم های سینمایی و مجموعه های تلویزیونی می توانند با تصویر درست و روایت های تاثیرگذار، جلوه های متعالی فرهنگ عمومی را برجسته سازی نمایند و در جای جای آثار به صورت غیرمستقیم و هوشمندانه این تجلیات را القاء و تبلیغ نمایند.

متاسفانه، آثار سینمایی و تولیدات تلویزیونی ما، اغلب، ناآگاهانه، شاید به نوعی در گسترش فرهنگ اشرافی، تجمل گرایی و مصرف زدگی؛ و به رخ کشاندن امتیازات سبک زندگی مدرن متاثر از سرمایه داری غربی دخیل بوده اند. به راحتی می توان با تقویت برخی ملاحظات عقربه نگاه و جهت حرکت را تغییر داد.

چهره های مطرح سینمایی به عنوان مراجع فکری و احساسی جامعه، از دیگر سو نیز،  نقش مهمی در تبلیغ سیاست‌های اقتصاد مقاومتی خواهند داشت. نسل جوان و نوجوان جامعه به شدت از ستاره های سینما و هنرپیشه های مطرح الگو برداری می کند. بسیاری از رفتارها و کیفیت حضور اجتماعی بازیگران مورد تقلید بخش هایی از جامعه قرار می گیرد. از این رو، نمی توان از گستره عظیم تاثیرگذاری این چهره ها غافل شد. همچنانکه، بعضا، برای معرفی برخی از محصولات صنعتی و تولیدی از این چهره ها در تبلیغات استفاده می شود فی نفسه، این قشر به اقتضای جایگاه و پایگاه مرجعی که در جامعه دارند می توانند در مسیر فرهنگ سازی، اطلاع رسانی و تقویت نهضت اجتماعی اقتصاد مقاومتی و شکوفایی آن در پهنه اجتماع حمایت و کمک نمایند.

تردیدی نیست که موقعیت کنونی کشور درعرصه اقتصاد مستلزم بسیج همگانی و مشارکت ملی است. امروزه دفاع از کیان و حدود اقتصادی کشور و محافظت از منابع و سرمایه‌های آن در مقابل تهاجم دشمن همچون دوران دفاع مقدس وظیفه همگانی است و به همین دلیل رهبری انقلاب طی سال های اخیر روی محور اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولیدات ملی و کالای ایرانی تاکید دارند. بر این باورم در این زمینه و در راستای فرهنگ سازی این نهضت اقتصادی نیازمند نوعی جهاد فرهنگی به صورت عام و جهاد سینمایی به صورت ویژه‌تر هم هستیم.

نوشته حمایت از «کالای ایرانی» ؛ ضرورتی مغفول در عرصه فیلم‌سازی کشور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کنار زدن پرده ها و حجاب هاست. افقی تازه است. وقتی از فرط اتفاقات مکرر خسته می شوی، وقتی زیر بار انبوه زرق وبرق ها و پزهای آزاردهنده کلافه می شوی و در اتمسفر بی رمق فرهنگی و سینمایی،  روح و جانت از محافظه کاری، سیاسی کاری و کلیشه ها و شعارها به تنگ می آید به ناگاه افقی باز می شود به نام عمار. روزنی جدید به آن سوی جامعه، به زوایای تنگ و تاریگ و پیچیگی های آن و با زبانی صریح و شلاق وار حرف می زند.

وقتی زیر بار انبوه حجاب ها و کتاب ها تاب نمی آوری دوست داری دریچه ایی گشوده شود به سمتی تازه.

جوان گرایی و انقلابی گری ویژگی عمار است. یعنی باید ویژگی اش باشد. در کشور سالانه، ده ها جشنواره سینمایی برگزار می شود عمار اما بی توجه به همه مدل ها و ساختارهای اجرایی سایر جشنواره ها تلاش کرد نگاه نویی را در پیش بگیرد.

این جسارت و تهور را هم در بدنه اجرایی و تیم برگزاری و هم در ساختارهای محتوایی و افق نگاه آثار جشنواره حس می کنیم. البته باید مراقبت کرد تا خود این جریان انقلابی به کلیشه بدل نشود و در جا نزند.

رویکردهای آموزشی، ایده پردازی ها، شکل اکران های مردمی و انتخاب مکانیسمی شبیه «بچه های مسجد» سال های آغازین انقلاب در کنار تاکید و توجه به تکنیک و فرم هنری آثار که البته قدری ضعیف تر است عمار را برغم نونهالی جریان ساز ساخت.

خیلی از اتفاقات و جشنواره های سینمایی ژست و قواره اشرافی و تجمل گرایانه دارند مانند خیلی از ما به ازاها و مصداق های آن در عرصه های سیاسی و اجتماعی؛ عمار اما با پرهیز از تجمل گرایی و طمطراق های زاید رفت سراغ اصل جریان. سوگیری کرد به قلب حوادث.

گونه ایی از سینمای پیشرو، انقلابی و معترض را معرفی کرد و در این مسیر خودش را الینه جریانات تثبیت شده و «آدم گنده ها» نکرد. از این روست که با آن موجی از انرژی جوان و انقلابی به بدنه سینما دمیده شد و سینمایی را نشان داد که چندان گرفتار بروکراسی ها و تنگناهای معمول نیست.

کار جریان سینمایی عمار شبیه کار شعر نو است که به یکباره چارچوب های سنتی را کنار زد. «عمار» جریان سینمای نو ایران است. با همه کاستی ها و لنگش هایی که هنوز دارد.

سینمایی است که فارغ از گرفتاری ها و کلیشه زدگی های سینما، فرز و چابک با جهش های خیره کننده تا اعماق جامعه و زیر و بم آن را جستجو می کند و در این راه، ابایی ندارد از افشاگری ها و خوانش مگوها.

شکی نیست که باید مراقب بود این جریان انقلابی در ادامه راه بی رمق، خسته یا منحرف نشود.

زمانی موج نو سینمای ایران انقلابی به پا کرده بود. موجی که پیام و فضایی جدید و هوایی تازه را با خودش آورد. عمار می تواند موج نو امروز سینمای ایران باشد به شرطی که اسیر روزمرگی، سیاسی کاری و مصلحت اندیشی ها نگردد.

نوشته جشنواره فیلم عمار و موج نوی امروز سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در سوی دیگر، در حالی که وقتی از سینمای ایران بویژه سینمای بعد از انقلاب صحبت می شود از آن به عنوان پرچمدار اخلاق، انسانیت و سینمای شاعرانه، عرفانی و معناگرا توصیف می شودکمتر شاهد این گونه واکنش های انقلابی هستیم.

حال با توجه به پیامدها و دستاوردهای سونامی رسوایی افراد فاسد و آزارگر در سینمای غرب و واکنش گسترده همه طیف های هنری و اجتماعی نسبت به این گونه رفتارهای شنیع چه تحلیل و قضاوتی می توان داشت؟

جالب اینجاست که محتوا و فضای بسیاری از آثار سینمایی غرب مملو از جلوه ها و نشانه های اخلاق گرایانه در جهت حفظ و تقویت بنیان های خانواده و روابط خانوادگی است. این درون مایه در اغلب فیلم ها و سریال های تلویزیونی آن ها موج می زند و در مقابل سینمای مدعی و شعارده ما در سقوطی آزاد مسیری تنزلی وحشتناکی را طی می کند و در بسیاری از این فیلم ها که این اواخر ساخته می شوند و کاملا در سیطره کمدی های سخیف و مبتذل قرار دارند نشانه گذاری های جنسی و جلف در آن ها بیداد می کند.

شکی نیست که سینمای غرب در حوزه امنیت ملی و اقتدار ملی اش سر سوزنی عقب نشینی نمی کند و اجازه این کار را ندارد. اقتدار و منافع ملی، خط قرمزهای سینمای غرب است. و در سال های اخیر، گنجاندن رگه های از اسلام زدایی و اسلام هراسی و ایران هراسی هم به صورت آشکار و پنهان در ساختارهای محتوایی و هنری فیلم هایشان تنیده شده است. اما نمی توان از اقدام جسورانه هالیوود و سینماگران غربی نسبت به پدیده زن آزاری و فساد در پشت پرده سینما غافل بود و آن را  نادیده گرفت و ستایشش نکرد.

روزگاری شادروان فرج الله سلحشور با شناخت از لایه هایی از روابط  نامطلوب و غلط رایج در پروسه های تولید فیلم ها انتقاد کردند که صدای خیلی ها درآمده بود.

اینکه سینمای ایران پاک و نجیب است شکی نیست اما این به آن معنا نیست که ده ها اتفاقا ناگوار و رفتارهای هنجارشکنانه و توهین آمیز نسبت به زنان سینما را نادیده بگیریم و بخواهیم با هیاهو و پراپاگاندا بر زخم های سینما و بیماری هایش سرپوش بگذاریم.

موج محکوم کردن سوءرفتارهای«هاروی واینستاین» در طول دوران فعالیتش به عنوان تهیه‌کننده و بنیانگذاردو کمپانی«میرامکس» و «واینستاین»، این روزها سوژه اصلی هالیوود است و تقریبا همه بازیگران و سینماگران هالیوودی به این موضوع واکنش نشان داده‌اند می تواند درسی عینی به ما بدهد.«مریل استرسیپ»، «آنجلینا جولی»، «کیت بلانچت»، «جنیفر لارنس»، «جورج کلونی»، «جسیکا چستین»، «کیت وینزلت»، «لئوناردو دی‌کاپریو»، «چارلیز ترون»، «الیزا شلسینگر»، «بندیکت کامبربچ» از جمله چهره‌هایی هستند که تاکنون به جریان رسوایی اخیر سینمای هالیوود واکنش نشان داده‌اند. حتی، آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسکار نیز در یک نشست فوق‌العاده اعلام کرد که «هاروی واینستاین» را به سبب سوء‌رفتار اخراج کرده و آکادمی بفتا نیز اخیرا تصمیم بر اخراج این تهیه‌کننده هالیوودی گرفت. انجمن تهیه‌کنندگان آمریکا نیز چنین تصمیمی دارد. شبکه «بی‌بی‌سی»هم اعلام کرده همکاری خود را با این تهیه‌کننده در سریال جدید «بینوایان» قطع کرده است.
این در حالی است که فیلم‌هایی که با تهیه‌کنندگی «هاروی واینستاین» در طول دوران فعالیت او به عنوان تهیه‌کننده ساخته شدند، در مجموع ۳۴۱ بار نامزد جایزه اسکار و ۸۱ بار نیز برنده اسکار بوده‌اند. او برای تهیه‌کنندگی فیلم «شکسپیر عاشق» در سال ۱۹۹۸ موفق به کسب جایزه اسکار شد و همچنین برای تهیه‌کنندگی تعداد زیادی از نمایش‌ها هفت بار برنده جایزه «تونی» شده است.

آیا سردمداران سینمای غرب نمی توانستند با توجه به پشتوانه های مالی و اعتباری و پیشینه معتبر«هاروی واینستاین» همه این گونه نسبت ها را شایعه سازی و دروغ اعلام نماید و لاپوشانی کند؟

نوشته درسی که می‌توان از سینمای غرب آموخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در برابر این‌همه خشونت، خونریزی و قتل‌عام که گفته می‌شود پشت‌صحنه آن، تحریک رژیم صهیونیستی یا دست های کثیف قدرت های بزرگ و سازمان های امنیتی آن ها همچون سیا برای ایجاد الترناتیوهای منطقه ای و تولید جریانات افراطی برای چالش با منافع چین در منطقه شرق آسیا و … قرار دارد، متاسفانه، شاهد اقدامات جدی و واکنش های سریعی از طرف دولت‌ها، ملت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی برای توقف آن نبوده ایم.

شاید سکوت معنادار مجامع بین‌المللی نسبت به کشتار بی رحمانه مسلمانان میانمار از خود این جنایات فجیع تر و دردناک تر باشد.

سازمان ملل، سازمان کنفرانس اسلامی ، مجامع مجالس کشورهای اسلامی، نهادهای حقوقی و مدنی، جنبش عدم تعهد و … وزرای خارجه کشورهای اسلامی هر یک رسالتی دارند تا در قبال این گونه فجایع نه صرفا، تنها در سطح صدور بیانیه و موضع گیری و محکومیت از طریق سخنگوها که به صورت عملی هم وارد عمل شوند.

متاسفانه به نظر می رسد در این زمینه شاهد نوعی انفعال و فرصت سوزی آشکار بوده ایم.

در هیاهوی پرطمطراق دموکراسی طلبی، آزادی خواهی و نمایش مضحک عدالت،از سوی سردمداران قدرت های جهانی این سطح از جنایت، کشتارهای جمعی،کوچ های اجباری قومی، ویرانی و آتش کشیدن خانه ها و جنازه های مسلمانان توسط جریانات افراطی و تند رو با چراغ سبز نظام سلطه و صهیونیسم بین الملل جای تامل دارد. جالب اینکه، این جنایات توسط قصابان و جلادانی در حال وقوع است که مدال پر زرق و برق صلح طلبی بر سینه دارند.

در همین چند روز گذشته اتفاقی در پاریس افتاده که شخصی با چماق دو نفر را مصدوم و مجروح کرده است و یا انفجار مشکوک به بمب گذاری در لندن اتفاق افتاده که بر اساس شباهت آن را به داعش منتسب کردند. فارغ از صحت و سقم این دو جریان و نسبت درست یا غلط آن به مسلمانان گستره هیاهویی که توسط رسانه های غربی راه افتاده قابل توجه است تا جایی که حتی، ترامپ رئیس جمهور آمریکا این اتفاق را وحشتناک خواند و گفت: تاکنون ما به اندازه کافی سخت گیر نبوده ایم و در زمینه توئیت اخیرش درباره ممنوعیت شدید مهاجرت،تصریح می کند: ما باید در این زمینه سخت گیر تر و هوشمند تر باشیم. اما در محکومیت هزاران زن و کودک و کهنسال و صدها مورد تجاوز و آتش سوزی واکنشی نشان نداده است.

چگونه است در جهان گرفتار بی عدالتی و تبعیض؛ بوق های تبلیغاتی غرب و رسانه های سرمایه داری و صهیونیسم بین الملل برای یک ترقه و انفجار کوچک در پاریس، تل آویو، واشنگتن و لندن حنجره پاره می کنند ولی در قبال حجم عظیم وحشی گری و جرم و جنایت در حق مسلمانان مظلوم و محروم میانمار سکوت پیش می گیرند؟

توطئه کشتار مسلمانان این بار در میانمار نشان می دهد که اسلام ستیزی و سناریوی فشار بر مسلمانان و آواره سازی پیروان دین اسلام با جدیت از سوی افراط گرایان غربی و شرقی دنبال شده و در سکوت نهادهای مدعی حمایت از حقوق بشر، این توطئه جهانی با شدت و وقاحت بیشتری دنبال می شود.

تاکنون بیش از ۲۰ هزار مسلمان در میانمار کشته شده‌اند و به بیش از ۵ هزار زن در این کشور تجاوز شده است. این چرخه وحشتناک و ضد انسانی همچنان ادامه دارد. بیش از ۵۰ درصد جمعیت ایالت راخین آواره شدند و بیش از ۲۰۰ هزار مسلمان در مرز بنگلادش سرگردانند.

خوشبختانه ، جامعه هنری و سینمایی کشور و هنرمندان متعهد کشورمان از سر همدردی به صورت صدور بیانیه، و موضع گیری شخصی در صفحات ایسنتاگرام و فضاهای مجازی واکنش نشان داده اند و کمپین هایی نیز به صورت خودجوش در تقبیح و محکومیت این جنایات ایجاد شده است.

نکته مهم و ضروری اینجاست که متاسفانه شاهد نوعی انفعال در دستگاه دیپلماسی و وزارت امور خارجه هستیم.

مشابه این گونه فجایع در جهان اسلام و در منطقه کم نبوده و با تفکر تمامیت خواهی استکبار جهانی از این پس هم متوقف نخواهد شد. چرا نباید در مجموعه وزارت امور خارجه سامانه و فضایی طراحی و پیش بینی شده باشد تا با بسیج مستندسازان و سینماگران علاقمند فرصتی برای ثبت و ضبط این جنایات مهیا گردد؟

چرا در این زمینه نباید مجمع یا تشکلی نداشته باشیم که نسبت به این اتفاقات شرم آور ضدانسانی گروه های علاقمند اعم از نویسندگان، روزنامه نگاران، سینماگران و مستندسازان بتوانند حضور یابند؟ بخصوص اینکه قدرت های جهانی عمدا قصد سرپوش گذاشتن این فجایع را دارند.

نوشته کشتار مسلمانان میانمار و واکنش منفعلانه دستگاه دیپلماسی و فرهنگی کشور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متاسفانه، جهت گیری این سینما به طرف موضوعات اصلی و مفاهیم و ضرورت های مهم اجتماعی و فرهنگی کشور نیست. در حالی که حتی، از جدی ترین مباحث اجتماعی و مضامین مورد نیاز جامعه غافل شدیم از نیازهای سینما در عرصه مفاهیم کلان استراتژیک ملی و بین المللی هم بسیار دور افتاده ایم. به بهانه رونق سالن های سینمایی موجی دهشتناک از هجویه ها و کمدی مبتذل سینمای ما را فرا گرفته است و در این مسیر، دغدغه های دلسوزان فرهنگی و سینماگران متعهد و اندیشه ورز هم به جایی نخواهد رسید.

دریای سینما طوفانی، آشفته و بی ثبات و هردمبیلی است و به نظر می رسد نظارت های حداقلی که وجود داشته هم، دستخوش ذائقه های سیاسی و جریانی و مرعوب تنگ‌نظری‌های سیاسی  و همین موجی گردیده که فراگیر شده است.

اکنون اگرچه هنوز جریان باریکی از سینمای فرهنگ ساز و هدفمند نفس می کشد اما سیطره نوعی سینمای لودگی و هجویه های سبک و نازل کاملا، ملموس و مشهود است. فیلم هایی مملو از قصه های سرهم بندی شده برای تخلیه صحنه ها و دیالوگ های سخیف و مزین به الفاظ رکیک و رفتارهای جنسی و جلف.

در این میان، حوزه هنری انقلاب اسلامی که در طول حدود چهار دهه گذشته به مثابه پرچم دار و چراغ راه سینمای ایران عمل کرده در چنین اتمسفری نگرانی ها و واکنش هایش را نسبت به سوگیری غلط سینمای کشور اعلان کرده است و از آن جایی که این نهاد  خود را موظف نسبت به شئونات قانونی و حفظ چارچوب های آن می داند همواره تلاش داشته تا اعتراض و دغدغه هایش را قانون مند و از طریق مجاری قانونی به نمایش بگذارد. عدم انتخاب برخی از فیلم های مسئله دار برای نمایش در سینماهای حوزه هنری در این راستاست. حوزه هنری با بکارگیری این تدبیر و تمهید ضمن رعایت ساحت قوانین به نوعی هشدارش را نسبت به مسیر حرکت سینمای ایران و پیامدهای تلخ و زیان بار آن بیان کرده و سعی می کند تا به مثابه فانوس دریایی سینما از طریق چراغ‌ها، لنزهای نوری  و علامت‌هایی که می فرستد جزیره‌ها، صخره‌ها و آبسنگ‌ها را، که برای کشتی ها وکشتی رانی خطرناک‌اند، مشخص کند.

زمانی این نهاد در مواجهه با گسترش موج فیلم‌های «فسادمحور» و «عشق‌های مثلثی» علم جلوگیری از اکران این‌گونه فیلم‌ها را برافراشت که بعد از گذشت چند سالی شاهد کمرنگ شدن تولید آن نوع فیلم ها بودیم و امروز متاسفانه، سینما مسیری دیگری می رود و خطر نفوذ فرهنگی دشمن از طریق تخطئه و تضعیف مبانی اعتقادی و اخلاقی و تولید انبوه آثار سخیف و مبتذل شرایط خطرناکی را رقم زده، باز این حوزه هنری انقلاب است که به مقابله برخاسته تا اجازه ندهد آثار مغایر و متضارب با آرمان‌های انقلاب، ارزش‌ها و باورهای فرهنگی و اجتماعی و مخرب بنیان های خانواده و اخلاق میدان‌داری کنند و در این راه، نه تنها از طریق گفتمان سازی و تولید فیلم های خانواده محور و استراتژیک همچون: «یه حبه قند»، «میهمان داریم»، «مزار شریف»، «ماجرای نیمروز»، «بیست و یک روز بعد» بلکه با سیاستگذاری در عرصه سینماداری تلاش کرده و می کوشد سالن های سینمایش که با برند و محوریت «تحکیم بنیان های خانواده، اخلاق و سرگرمی های سالم» فعال است از آثاری که باعث تضعیف بنیان خانواده، خدشه به مناسبات اخلاقی، تخطئه باورهای فرهنگی و اجتماعی و مبانی دینی می شوند حمایت نکند.

بیا تا بگویم چه باشد خشاب /خردمند آن را نهاده بر آب

که کشتی چو آن را ببیند ز دور/ فرازش یکی روشنایی ز نور

بپوید ره و گم نگردد ز جای /چنین است اندیشه ناخدای

نوشته فانوس دریایی سینما و ضرورت هشدارهای لازم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اهمیت ثبت و حفظ خاطرات و دستاوردهای بر کسی پوشیده نیست. سالانه آثاری با این موضوع ساخته می شود ولی به نظر می رسد آن جریان قوی تولید فیلم های دفاع مقدس در سال های اخیر کمرنگ و کم رمق شده است. فیلم هایی هم که ساخته شده برغم مضامین و موضوعات مناسب شان چندان از انرژی و توان تاثیرگذاری بالایی برخوردار نبوده و نیستند. این در حالی است که سینمای انقلاب با نسل فیلمسازان و سینماگران دفاع مقدس اوج گرفته بود. ژانر سینمای دفاع مقدس با این نسل پر و بال گرفته بود و به قدری رشد کرد که نشانه ها و ویژگی‌های آن بر فضای کلی و مسیر حرکت سینما تاثیر گذاشت. نسلی از فیلمسازان قدرتمند در این عرصه شکل گرفتند که تا امروز هم، شاکله اصلی جریان سینمای ایران را تشکیل می دهند. ابراهیم حاتمی‌کیا، رسول ملاقلی پور، احمدرضا درویش، کمال تبریزی، مجتبی راعی، حسن برزیده، عزیزالله حمیدنژاد، محمدعلی باشه آهنگر، جمال شورجه، عبدالله باکیده و دهها سینماگر دیگر که در طول دو دهه پس جنگ بار مسئولیت تولید محتوا و فیلم این عرصه بر دوش آن‌ها بوده و شاخص‌ترین آثار دفاع مقدس متعلق به همین نسل است.

البته، متاسفانه، بسیاری از سینماگران این نسل اکنون از این ژانر دور شده‌اند و یکی از مسائل مشهود در سینمای دفاع مقدس، قهر سینماگران شاخص این حوزه با فیلمسازی جنگ است. کارگردانانی که هویت و شناسنامه‌شان با سینمای جنگ گره خورده بود و بهترین فیلم‌های کارنامه‌شان را در این حوزه ساخته‌ بوده اند؛ سال‌هاست ترجیح می‌دهند در ژانرهای دیگر فیلم بسازند که دلائل گوناگونی دارد. آثاری چون «پرواز در شب»، «دیده‌بان»، «مهاجر» و «هور در آتش» در دهه ۶۰ و فیلم‌های برجسته‌ای مانند «سفربه چذابه»، «نجات یافتگان»، «ازکرخه تا راین»، «برج مینو»، «لیلی با من است»، «کیمیا»، «سرزمین خورشید»، «هیوا» و «آژانس شیشه‌ای» در دهه ۷۰ و در اوائل دهه ۸۰ هم نمونه‌هایی چون «مزرعه پدری» و «دوئل» تولید شده‌اند ولی این روند بعد از آن رو به افول گذاشته است تا جایی که در سال‌های بعدتر کمتر شاهد اثری مثال‌زدنی هستیم.

اگرچه بسیاری از کارشناسان بر این باورند عدم توجه متولیان فرهنگی به این حوزه و نیز، سیاست‌گذاری‌های غلط در دولت‌های مختلف در عرصه‌های فرهنگ و هنر باعث شده تا نه تنها شاهد بالندگی جریان سینمای دفاع مقدس و در مفهوم کلان‌تر «مقاومت» نباشیم بلکه حتی، نسل قبلی سینماگران این عرصه هم جذب دیگر گونه‌های سینمایی شوند.

دیدگاه‌هایی هم وجود دارد که ورود نسل تازه ممکن نیست، چرا که نسل قبلی خود برآمده از متن دفاع مقدس بوده‌اند و بهترین فیلم‌های دفاع‌‌مقدس را سینماگرانی ساخته‌اند که خود تجربه حضور در جبهه‌ها را داشته‌اند، اما با گذشت بیش از چند دهه از پایان جنگ، تا چه زمانی می‌توان دلخوش به فعالیت این سینماگران ماند؟ آیا ساخت فیلم جنگی باید تنها در انحصار آدم‌های جنگ باقی بماند؟

این دیدگاه به چند دلیل اشتباه است.  نخست اینکه هم اکنون شاهد غیبت همان نسل تجربه جنگ دیده هم هستیم. دیگر اینکه جنگ بعد از دوران دفاع مقدس به پایان نرسیده و در سنگرها و شکل‌های جدیدش استمرار یافته است. همچنین، با جهان‌بینی انقلاب اسلامی و نگاه ضدسلطه مفهوم مقاومت امروز در تار و پود جامعه ما، منطقه پیرامونی و جهان اسلام لمس می‌شود. یعنی ما هم‌اینک با نسل‌های جوانی سروکار داریم که گویی در متن لابیرنت پیچیده و پرچالش جنگ‌های بین المللی و منطقه‌ای حضور دارند و زندگی و تجربه می‌کنند. هنوز هم کوچه و خیابان شهرهای ما عطر شهیدان را با خودش دارد. هنوز هم پیوسته قدرت‌های استکباری روزی نیست که بر طبل جنگ ندمند و هیاهو برپا نکنند و در گوشه‌ای از منطقه علیه انقلاب اسلامی جوسازی نکنند.

در این میان، اما، حوزه فرهنگ و سینمای ما چندان با این موضوع هم راستا نشده است. حتی، سینمای ایران که زمانی الگویی برای سینماگران و مستندسازان منطقه بوده به نظر می‌رسد اکنون دارد عقب می‌افتد و جا می‌ماند و سینماگران جسور و انقلابی کشورهای اسلامی گوی سبقت را از سینماگران و هنرمندان ما ربوده‌اند.

اینجاست که نیازمند تدوین و ترسیم استراتژی دقیقی هستیم تا ضمن شناسایی غفلت‌ها و موانع به بازشناسی و کشف استعدادها اقدام نماید.

پیرو رهنمودهای مقام معظم رهبری هنوز و همچنان می توان از معدن دفاع مقدس ایده ها، خاطره ها و قصه ها استخراج کرد تا از این طریق سینمای ما هم غنی شود.

بدون تردید، دفاع مقدس سرمایه و گنجینه ای ارزشمند و چراغی فروزان و تابناک برای آینده کشور و ملت ماست، و این «گنجینه گرانقدر» و «ثروت ملی» هماره، باید چراغی فروزان، فرا روی همه نسل ها و عصرها قرار گیرد.

اگرچه تاکنون صدها اثر سینمایی با محوریت سینمای دفاع مقدس ساخته شده است ولی به نظر می رسد در سال های اخیر به صورت جدی فیلمسازان و سینماگران صاحب نام از این فضا فاصله گرفته اند. این موضوع نیازمند آسیب شناسی و تحلیل و پژوهش های واقعی تر و جدی تری است.

همین که رهبری انقلاب بارها به زنده نگه داشتن خاطرات دفاع مقدس و احیای فرهنگ، ارزش ها و دستاوردهای آن دوران و انتقال آن ها به نسل های امروز تاکید دارند بی حکمت نیست . پس شایسته است با ایجاد بسترهای لازم و مشوق های کافی پیوسته و متداوم شاهد خلق آثاری با محوریت سینمای دفاع مقدس باشیم. خوشبختانه در این راستا، حوزه هنری انقلاب اسلامی با  برنامه ریزی محکم و مستمر اقدام به انتشار دهها و بلکه صد ها عنوان کتاب پیرامون تاریخ شفاهی دفاع مقدس و خاطرات آن دوران نموده که فی نفسه گنجینه مناسب و ارزشمندی برای تبدیل شدن به فیلم های سینمایی هستند. حرکتی که سازمان سینمایی حوزه هنری هم به تازگی آن را کلید زده است که باید به فال نیک گرفت.

نوشته خاطرات دوران دفاع مقدس یک ثروت ملی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بدون تردید، در طول تاریخ معاصر؛ بخصوص، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی همواره، شاهد اقدامات و تحرکات پیدا و پنهان غرب و صهیونیسم بین الملل در جهت تخریب و تخطئه دین اسلام و چهره نورانی و ابعاد شخصیتی پیامبر اکرم(ص) بوده ایم. توطئه های گسترده فرهنگی، اقتصادی، نظامی و رسانه ای غرب از یک سو، در کنار فضاسازی های سیاسی و امنیتی بعد از وقایع ۱۱ سپتامبر و بعد از آن پیوسته و متوالی در مقیاس های متفاوت وجود داشته و تداوم یافته است و کار به جایی رسیده تا نظام سلطه درصدد جعل گروهک های وحشی و افراطی به نام”داعش”، “بوکوحرام” و … در سرزمین های اسلامی شده که همچون زامبی ها تصاویری مملو از بدویت، وحشت، خشونت و خون ریزی را به نام اسلام و پیامبر در اذهان جهانیان به ثبت رسانده اند و این اواخر، با سناریوهای متعدد به صورت تروریسم کور و مبهم در پاریس و برخی از نقاط جهان این اقدام‌های مذبوحانه، شکل وسیع‌تر، گسترده‌تر و وقیحانه تری هم به خود گرفته است.

بر اساس مستندات تاریخی از ظهور دین اسلام و از ابتدای بعثت پیامبر اکرم (ص) و همزمان با شکل‌گیری موج مخالفت‌های علنی که البته بعدها در قالب جریان نفاق و بصورت پنهانی در بین مسلمانان صورت گرفته، زمینه «اسلام هراسی» اولیه در میان اغلب کشورهای غیراسلامی پدید آورد. این موج خصمانه در ادوار مختلف توسط بسیاری از جریان‌های معاند، ضد دین، صهیونیسم بین‌المللی و مسیحی‌های افراطی در تاریخ هدایت می‌شده و وقایع و رویدادهای متعدد تاریخی گواه این موضوع است. جنگ‌های صلیبی مشهورترین و شدیدترین آن‌ها بوده است.

به نظر می‌رسد در عصر حاضر با رشد روز افزون و سریع بینش اسلامی در اروپا و آمریکایی شمالی بویژه در متن جوانان و نوجوانان این کشورها تلاش‌ها و اقدام‌های سیاسی، فرهنگی و امنیتی گسترده ای برای مهار و کنترل این موج فزاینده راه افتاده است. بخش عظیمی از این تلاش‌ها با بهره گیری از رسانه ها در جریان است. در این میان سینما به عنوان یکی از رسانه های نافذ از اهمیت و کارکردهای موثرتری برخوردار است چرا که بزرگ ترین عنصر آگاهى بخش و قوى ‏ترین وسیله ارتباط فرهنگى  در جهان امروز تلقی می شود، و از زاویه نگاهی دیگر، این رسانه اکنون، یکی از مهمترین ابزار”جنگ نرم بشمار می رود. کمپانی های غربی و بنگاه های بزرگ فیلمسازی آمریکا و اروپا، اینک، به سینما تنها به عنوان مکانیسمی برای سرگرمی و پرکردن وقت‌های خالی شهروندان نگاه نمی‌کنند بلکه این ابزار، بدل شده است به جاده صاف کن استکبار و استعمار؛ تا جایی که تحقق رؤیاها و برنامه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، امنیتی و نظامی غرب امروز، از طریق سینما و محصولات سینمایی و تلویزیونی پیاده‌سازی و بسترسازی می‌شوند و در این مسیر، سینما به قوی‌ترین و فراگیرترین جریان و پروسه جعل هویت‌ها، تاریخ سازی و درعین حال، تحریف و تخریب چهره‌های واقعی تاریخ و فرهنگ بشری تبدیل شده و ، دستگاه های فرهنگی و امنیتی صهیونیسم و لابی های آن در غرب و هالیوود بیشترین بهره برداری و سوء استفاده را به عمل آوردند. با رصدی گذار می بینیم در سال های اخیر موج عظیم و گسترده ای برای ساخت فیلم و سریال با محوریت تاریخ انبیاء در غرب شکل گرفته است. همراه با تحریف و دروغ و جعل. در این زمینه نگاه غرض آلود و کینه توزانه ای نسبت به پیامبر اسلام و اساسا، مسلمانان وجود دارد.

مساله اهانت به اولیاء و پیامبران الهی و مقدسات ادیان توحیدی امری تازه و جدید نیست. اهتمام سینمای غرب به تولید این نوع آثار در دهه های اخیر و اصرار به تحریف و دگرگون سازی مستندات و متون تاریخی و مذهبی بر اساس تفکر اومانیستی و لیبرالیستی نشان از سناریویی پیچیده و بلندمدت در جهت مذهب زدایی در عصر حاضر می دهد.

نگاهی به تحلیل صاحب نظران و کارشناسان مؤید آن است که مهم ترین ویژگی‌ اغلب فیلم‌های مذهبی هالیوود و سینمای غرب عبارتند از : نگاه اومانیستی، گریز از دین و زندگی دینی، ناتوان نشان دادن پیامبران، پوچ نشان دادن و به سخره گرفتن اهداف پیامبران، نفی نقش مذهب و کم رنگ کردن الهامات دینی و معجزه، زیر سوال بردن عصمت پیامبران، ارائه نگاهی کاملا زمینی از رسولان الهی، تحریف تاریخ حقیقی انبیاء و… و در این زمینه روایت ها و قرائت ها از اسلام و پیامبر به صورت مبالغه آمیزتری مشحون از دروغ، تحریف و حقایق مخدوش است.

شکی نیست که اکنون، در این تقابل فرهنگی و جنگ نرم رو به گسترش، رسالت سنگینی متوجه اندیشمندان و هنرمندان بویژه سینماگران جهان اسلام است تا با طرح راهبردی ترین مباحث مربوط به نیازهای بشریت و معرفی چهره زلال دین مهربانی و عدالت، افکار جوانان و نوجوانان بویژه جوانان غربی را به حقایق دین اسلام و جوهره و مفاهیم واقعی تفکر اسلامی آشنا سازند و همچنانکه رهبری طی نامه‌هایی به جوانان اروپا و آمریکایی شمالی اهمیت این موضوع را برجسته ساخته‌اند با تولید آثار ماندگار و تاثیرگذار افق های نویی پیش روی جوانان و حتی، متفکرین و اندیشمندان اروپایی و آمریکایی و جهانیان گشوده شود.

متأسفانه با‌گذشت بیش از سه دهه از گفتمان انقلاب اسلامی و برغم ظرفیت‌های بالقوه و بالفعل موجود، جریان اندیشه ورز و جامعه هنری و سینمایی جهان اسلام و ایران نتوانسته به تناسب نیاز جامعه جهانی با استفاده از مکانیسم ها و ابزارهای مدرن بویژه سینما و تصویر به شناسایی چهره واقعی اسلام و معرفی سرچشمه های بیکران اندیشه، عاطفه و احساس این”صراط طیبه” بپردازند.

علاوه بر هجمه های گسترده و مداوم رسانه‌های غربی نگاهی به سینمای غرب نشان می‌دهد که آن‌ها در طول تمامی این سال‌ها بیکار ننشسته اند و پیوسته به تولید فیلم‌ها و سریال هایی مشغولند تا جهان اسلام و خاورمیانه را به گستره ایی لبریز از خشونت، ترور، انفجار، وحشی گری، تجاوز، غارت و  تحجر تصویر کنند و همه را هم، رندانه و مزورانه به نام اسلام معرفی نمایند.  از “تک تیرانداز آمریکایی”، “ایرانیوم”،  فتنه، برائت از مسلمین و … گرفته تا مجموعه های مهندسی شده‌ای از نوع سریال”هاملند”،”۲۴″ و ده‌ها فیلم و سریال دیگر. آنچه عیان است لشگرکشی ها علیه اسلام این بار بیشتر در قالب مظاهر و محصولات فرهنگی اعم از جنگ های رسانه ای، فیلم، سریال، بازی‌های کامپیوتری و …  در حال انجام است.

بررسی ریخت شناسی شکلی و محتوایی از آثار تولیدی هالیوود در چند ساله اخیر و پیش از ظهور پدیده داعش نشان می‌دهد که  اشاعه و عادی‌سازی «خشونت» در تولیدات سال‌های اخیر این کمپانی عظیم با اهداف و کارکردهای مضاعفی طراحی و مهندسی شده است. استفاده گسترده از ابزارهای ساده و اولیه‌ای چون «شمشیر» و «خنجر»-نمایش خشونت عریان به صورت بریدن سر و ذبح قربانی و جلوه‌های بسیار خشن شکنجه، تجاوز و سربریدن را به همراه صحنه‌های روابط لجام گسیخته اخلاقی و جنسی در‌ واقع، فضاسازی افکار عمومی دنیا برای معرفی پدیده داعش بوده است.  از همین رو است که می بینیم یک گروه وحشی با لباس‌ها و تفکر متحجرانه در وسیع‌ترین سطح کلیه فضاهای مجازی و شبکه‌های اجتماعی و تلویزیون‌های دنیا را فتح می کند.  بریدن سرها و قرار دادن سرهای بریده بر نیزه‌ها و نمایش مکرر این صحنه‌ها توسط مردانی با «ریش‌های بلند». تحلیل گران و کارشناسان بهتر می‌توانند رابطه تولید سریال های چون زامبی ها – وایکینگ ها و ده‌ها مجموعه و فیلم را با جریان داعش و … پیدا  کنند.

نکته جالب ساخت این آثار توسط کارگردانان آمریکایی«یهودی‌تبار»است، پس پر بیراه نیست وقتی بسیاری از کارشناسان و استراتژیست های سیاسی معتقدند  داعش ساخته و پرداخته سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی (موساد) است و حتی بر این باورند، بسیاری از کشتارها و قتل و عام‌های داعش که در شبکه‌های اینترنتی به نمایش درآمده‌اند، صحنه‌های فیلم‌های هالیوود را تداعی می‌کنند. لشگرکشی های فرهنگی و سینمایی غرب در جنگ صلیبی جدید خیلی وقت است که آِغاز شده است.

پس در این راستا- رسالت و نقش اندیشمندان، هنرمندان و سینماگران ما به عنوان مشعل داران گفتمان انقلاب اسلامی و راویان ادبیات و معنویت جدید برجوشیده از روح و جوهره دین اسلام سخت و سنگین‌تر می‌شود و نیاز است با اهتمام همه متولیان فرهنگی در ایران و جهان اسلام به فکر تقابل های مدرن و جنگ‌های نرم پایداری باشیم.

نوشته سینما و ضرورت چهره‌سازی درست و واقعی از مسلمانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم به دلایل مختلف ارزشمند و قابل توجه است:

۱- مهم ترین نکته بارز و ویژگی فیلم جسارت آن است. «سیانور» در قحطی فیلم های سیاسی و تاریخی و بی توجهی به سیر حوادث و اتفاقات تاریخ انقلاب اسلامی ساخته می شود و در فضای مملو از بی دردی قصه‌های سطحی اجتماعی و طنزهای سبک و نازل ، تیمی جسارت می‌کنند و به سراغی موضوعی می‌روند که به حق موضوعی حساس و دردسرساز است. جالب اینکه یک تهیه کننده بخش خصوصی (سیدمحمود رضوی) آستین بالا می زند و پا در این وادی می گذارد. در حالی که توقع و انتظار این است که دستگاهها و نهادهای دولتی به حسب ماموریتی که دارند پی جوی این گونه مفاهیم و موضوعات شوند. رسانه جریان ساز سینما که تأثیرگذارترین ابزار فرهنگی دنیای مدرن قلمداد می‌شود همواره، نقشی مهم در روایت و معرفی انقلاب‌های بزرگ داشته و دارد. سینمای غرب و اروپا در طول صدساله اخیر ده‌ها فیلم شاخص درباره انقلاب‌های معاصر و کلاسیک تولید کرده است. آثاری که توسط سینماگران آن کشور و یا با سرمایه‌گذاری مشترک و توسط کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی ساخته‌ شده‌اند ولی به نظر می رسد در باره انقلاب اسلامی و وقایع پیش و پس آن متاسفانه به جز فیلم های مصرفی و تبلیغاتی روزمره کمتر شاهد ساخت آثار ماندگار و دارای پشتوانه های پژوهشی بوده ایم و بدبختانه به میزانی که سینمای غرب با اغراض سیاسی و امنیتی در این زمینه فیلم ساخته سینماگران ما نساخته اند.

۲- در این بین، گروهک منافقین که به عنوان خشن ترین و سیاه ترین تشکیلات که تلخ ترین فجایع و ترور را در تاریخ این سرزمین رقم زده اند و بیش از ۱۷ هزار ترور طیف های مختلف مردم انقلابی را در کارنامه شان دارند می طلبید از طریق سینما و رسانه های تصویری مورد توجه ویژه قرار گیرند. کار تهیه کننده و کارگردان «سیانور» از آن رو ارزشمند است که انگشت روی حساس ترین و چالش برانگیزترین موضوع این گروهک گذاشته اند. خاستگاه و ریشه های انحراف فکری و لغزش های ایدئولوژیکی که سرآغاز نفاق، قدرت طلبی، خیانت، دروغ و تزویر رهبران این گروهک شبه سیاسی است که هنوز هم انقلاب اسلامی از این دمل چرکین هر از گاهی آزار می بیند. سیانور افقی را گشود که سینماگران می توانند از این پس، به سراغ سوژه‌هایی گوناگون مانند: تاریخچه ترورهای این گروهک، اعلام مبارزه مسلحانه آن ها در سال های آغازین انقلاب اسلامی و وقتی انقلاب و مردم در مناطق جنوب و غرب در میدان دفاع با متجاوزان بعثی و صدام گرفتار بوده اند، صدها و هزاران مورد ترور‌، حضور در عراق، نقش آفرینی به عنوان جاسوس و مزدور رژیم صدام، فعالیت علیه فعالیت‌های هسته‌ای، مغاک وحشتناک پایگاه اشرف که مرکز اصلی فعالیت این گروهک در عراق بوده و یرگردانی و گدایی و مزدوری در اروپا و آمریکا و … بروند. شک نکنید اگر وقایع این گونه که در بیش از چهار دهه اخیر برای کشورمان اتفاق افتاد در آمریکا می بود صدها فیلم و سریال پیرامون آن ساخته می شد و به اشکال مختلف به کالبدشکافی موضوع از ابعاد و زوایای گوناگون می پرداختند.

۳- فیلم سینمایی «سیانور» درست است که در جشنواره فجر و این اواخر در جشنواره بین المللی مقاومت مورد توجه قرار نگرفته ولی این اتفاق هیچگاه از ارزش های این فیلم به عنوان یک اثر سینمایی نمی کاهد. «سیانور» فارغ از صبغه سیاسی و نگاه پژوهشی و تحلیلی به تاریخ سیاسی انقلاب و ریشه های یک جریان سیاسی ترور، یک اثر سینمایی است با مختصات کافی و وافی. روایت یک قصه عاشفانه است که همین خط عاشفانه فیلم هم به بسیاری از آثار حال حاضر سینما پهلو می زند. مضافا اینکه اثری است برخوردار از ساختار روایی قوی همراه با تعلیق ها و اوج و فرودهای لازم؛ و هوشمندی و دقتی که توسط کارگردان در فضاسازی و خطوط روایی متقاطع بکار گرفته شده کار را به اثری جدی، تفکربرانگیز و چندپهلو تبدیل کرده است.

۴- ویژگی مهم دیگر این فیلم نگاه بی طرفانه و روایت بدور از تعصب و مبتنی بر تحقیق و تاریخ است. آثاری اندکی که در این فضاها و موضوعات در سینمای ایران ساخته شده معمولا آثار جانبدارانه و شعاری بیش نیستند. در این فیلم اما آدم ها نسبی و خاکستری اند و حتی در روایت تاریخ ولو برای تقویت درام و ساختار فصه هم، دست به دامن دروغ، جعل و تصاویر مبالغه آمیز نمی شود. جسارت جالب شعیبی در بازسازی دقیق فضای تاریخی است که به نظر موفق بوده است. اگرچه بعضا دیالوگ ها ناموس و متلکف هستند ولی نباید مزیت های نسبی فیلم را نادیده گرفت. ساواکی های فیلم خیلی متفاوت با چهره هایی هستند که ما در حافظه داریم. آدم های متفکر، زیرک و کاربلد، شوخ طبع، احساساتی؛ طراحی صحنه، لباس، توجه ریزه کاریها، کاغذ دیواری ها، تقاطع ها، گذرها، نور پردازی، بازی و میزانسن و دکوپاژ، فلاش بک ها و مونتاژهای موازی و دینامیک، ریتم تند و ضرباهنگ مناسب، فیلمبرداری به صورت نگاتیو و قاب بندی های هنرمندانه و جنس نوری که به کار برده می شود و … همگی باور پذیرند. این در حالی است که شعیبی به دلیل سن کمش این مقطع از تاریخ را تجربه نکرده است. «سیانور» به یک مقطع مهم سیاسی در تاریخ ایران می‌پردازد که تاکنون کمتر در سینمای ایران به آن پرداخته شده است.

۵- فیلم سینمایی «سیانور» ظرفیت های بالقوه و بالفعل زیادی دارد. یک ماجرای خطی و سرراست ندارد. توامان مجموعه های از تاریخ، قصه های متعدد، اطلاعات و آگاهی های فراوان را ارائه میدهد و وقتی از فیلم جدا می شوی با کلیتی از وقایع گوناگون در ذهنت درگیری. ماجراهای عاشقانه، تعقیب و گریزها و شبکه روابط ساواکی ها و امنیتی ها، ازدواج های تشکیلاتی و اختلافات درون سازمانی تا تصفیه های خونین و خیانت زن به شوهر، نامردی و رفیق کشی، …

۶- نکته دیگر فیلم «سیانور» بهره گیری از عوامل شاخص سینمای کشور است. بازیگران چهره : مهدی هاشمی و ارائه بازی متفاوت، بهنوش طباطبایی، هانیه توسلی، حامد کمیلی، پدرام شریفی، بابک حمیدیان، آتیلا پسیانی و … اجرا و بازی های مناسب و تاثیرگذار.

۷- «سیانور» ارزشمند است به دلیل بعد آگاهی بخشی اش به نسل جوان و نوجوان امروز. متاسفانه نسل جدید اطلاعات چندانی از تاریخ انقلاب اسلامی و گروه های معاند، فتنه برانگیز و دشمنان انقلاب اسلامی ندارد. این فقدان آگاهی ای بسا بعضا جوانان و نوجوانان را به بیراهه بکشد. ایجاد بهانه ها و انگیزه هایی برای بازشناخت تاریخ و اتفاقات گذشته و سیر تحول سیاسی و اجتماعی معاصر ضرورتی است که باید توجه شود و در این بین، نهادها و مراکز فرهنگی و اجتماعی و سیاسی واقعا مسئولند. وقتی فیلمساز و تهیه کننده ای بدور از رویه مالوف و کلیشه های رایج گیشه پسند دست به چنین اقدام ارزشمندی می زنند شایسته است مورد حمایت قرار گیرند. نسل جدید ما بسیاری شان، هنوز نمی دانند عنوان دانشگاه صنعتی شریف و فلسفه نامگذاری یکی از بزرگ ترین دانشگاه های کشور به نام دانشگاه صنعتی شریف چیست؟ پس ما بسیار نیاز داریم تا نمادها، سمبل ها، نشانه ها، روند حوادث و سیر تحولات و شخصیت های مرجع و مبرز تاریخ معاصر انقلاب را از دریچه سینما معرفی کنیم. همانند فیلم نجیب و شریف «سیانور» اثری که برخلاف ذهنیت سیاست گریز سینمایی جامعه و ابتلاء ذائقه مخاطب به فیلم های سطحی و نازل فضایی جدیدی را عرضه کرده است. درست است که شاهکار نیست ولی در چرخه تولیدات سینمای ما جای این گونه تولیدات خالی است. پس به فال نیک بگیریم.

نوشته «سیانور» فیلمی ارزشمند در چرخه تولیدات سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.