هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اصغر فرهادی که بار دیگر با حضورش در جشنواره کن، توجه جهان را به سینمای ایران برگرداند، آناهیتا افشار که با «تهران کنارت» از تصویر کم‌حاشیه همیشگی‌اش فاصله گرفت، سعید آقاخانی که ناگهان در قامت یک کارآگاه کاریزماتیک ظاهر شد، نوید محمدزاده که دوباره به صحنه‌ای برگشت که از آن آمده بود و مژده لواسانی که این بار نه در استودیو، بلکه در دلِ جنوب ملتهب و روایت جنگ دیده شد.

اصغر فرهادی؛ فیلمساز جهانی که هنوز دلش در ایران است

هر بار که نام اصغر فرهادی در جشنواره کن شنیده می‌شود، ماجرا فقط اکران یک فیلم تازه نیست؛ انگار بخشی از اعتبار سینمای ایران دوباره روی فرش قرمز قدم می‌زند. این هفته، فرهادی با فیلم «داستان‌های موازی» به کن بازگشت؛ بازگشتی که از همان لحظه انتشار تصاویرش روی فرش قرمز، به یکی از مهم‌ترین اتفاقات سینمایی هفته بدل شد. ویدیوهای حضور او، تشویق ایستاده پنج دقیقه‌ای سالن و قاب‌هایی که در کنار ستاره‌های بزرگ سینمای اروپا ثبت شد، بار دیگر یادآوری کرد که فرهادی هنوز مهم‌ترین فیلمساز ایرانی در ویترین جهانی سینماست.

«داستان‌های موازی» که با الهام از یکی از روایت‌های سینمایی کریشتف کیشلوفسکی شکل گرفته، این بار فرهادی را در فضایی کاملاً اروپایی قرار داده است؛ فیلمی فرانسوی با حضور بازیگرانی چون کاترین دونوو، ایزابل هوپر، ونسان کسل و پیر نینی. همین ترکیب کافی بود تا بسیاری از رسانه‌ها، فیلم را یکی از آثار مهم امسالِ کن بدانند. «ددلاین» از فیلم به‌عنوان اثری «پرتعلیق، استادانه و هوشمندانه» یاد کرد و آن را فیلمی نزدیک به دوران طلایی فرهادی دانست؛ دورانی که «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» او را به قله سینمای جهان رساند.

اما درباره فرهادی، همیشه حاشیه‌ها هم‌زمان با فیلم حرکت می‌کنند یا حتی جلوتر. نشست خبری کن نیز از این قاعده مستثنی نبود. خبرنگاری تلاش کرد او را وارد یک دوگانه سیاسی کند اما فرهادی، طبق همان شخصیت همیشگی‌اش، از افتادن در دام تیترهای تند فرار کرد. او گفت کشته شدن کودکان و غیرنظامیان، چه در جنگ و چه در اعتراضات، برایش تفاوتی ندارد و هیچ خشونتی را قابل پذیرش نمی‌داند؛ پاسخی که بیشتر از آنکه سیاسی باشد، شبیه جهان‌بینی اخلاقی فیلم‌های خودش بود.

با این حال، خبری‌تر از همه، حرف‌هایش درباره احتمال ساخت فیلمی فارسی‌زبان بود. فرهادی در گفت‌وگو با ورایتی هم تأکید کرد که ایران «ریشه و خانه» اوست و هر بار پس از پایان پروژه‌های خارجی به ایران بازمی‌گردد.

شاید همین تعلق خاطر است که فرهادی را، با وجود همه موفقیت‌های جهانی، هنوز برای مخاطب ایرانی مهم نگه داشته؛ فیلمسازی که دو اسکار برای ایران آورده اما هنوز ذهنش در کوچه‌های همین کشور روایت می‌سازد. برای سینمادوستان، احتمال بازگشت او به یک فیلم ایرانی، شاید هیجان‌انگیزتر از هر جایزه‌ای باشد که در کن می‌گیرد.

آناهیتا افشار؛ خروج آرام از حاشیه امن همیشگی به متنِ جنجال

در میان تمام حاشیه‌هایی که این روزها پیرامون فیلم «تهران کنارت» شکل گرفته، شاید مهم‌ترین غافلگیری، بازی آناهیتا افشار باشد؛ بازیگری که سال‌ها آرام، کم‌حاشیه و دور از هیاهوی رسانه‌ای حرکت کرد اما حالا ناگهان در مرکز یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سال ایستاده است. فیلم علی بهراد، بعد از دو سال توقیف و کش‌وقوس‌های نظارتی بالاخره روی پرده رفته و هم‌زمان، کمپین‌های توقیف دوباره و بحث‌های رسانه‌ای، آن را به یکی از خبرسازترین آثار این روزهای سینما تبدیل کرده‌اند.

افشار در نقش «لی‌لی» بیش از هر زمان دیگری دیده شد؛ دختری امروزی، بی‌پروا و در آستانه مهاجرت که رابطه‌اش با پاشا با بازی علی شادمان، هسته اصلی روایت فیلم را می‌سازد. انتخاب افشار برای چنین نقشی، انتخابی جسورانه بود. او معمولاً در نقش‌هایی آرام‌تر و کنترل‌شده‌تر دیده شده اما این بار، بازی‌اش پر از فراز و فرود، شیطنت، بی‌قراری و نوعی برون‌گرایی غیرمنتظره است؛ اجرایی که بسیاری از منتقدان آن را بهترین بازی کارنامه‌اش تا امروز می‌دانند.

بخشی از حساسیت‌ها و حاشیه‌های فیلم هم دقیقاً به همین تصویر بازمی‌گردد. خود بهراد گفته: «تهران کنارت» تلاش می‌کند نسل تازه‌ای از جوانان شهری را نمایش دهد؛ نسلی که دیگر با الگوهای رایج کمدی سینمای ایران ارتباط برقرار نمی‌کند و بیشتر به جهان سریال‌ها و محصولات پلتفرم‌هایی مثل نتفلیکس و HBO نزدیک شده است.

در چنین فضایی، کاراکتر لی‌لی با آن سبک زندگی، شوخی‌ها و جنس مواجهه‌اش با عشق و مهاجرت، طبیعی بود که تبدیل به نقطه حساس فیلم شود.

اما آنچه بازی افشار را مهم‌تر می‌کند، شکستن همان تصویر همیشگی اوست. او تا امروز کمتر وارد جنجال شده، آهسته مسیرش را ساخته و معمولاً انتخاب‌های کم‌ریسک‌تری داشته است. حتی نقشش در «آنتیک» که این روزها هم‌زمان با «تهران کنارت» روی پرده است، بیشتر با همان آرامش شناخته‌شده‌اش هماهنگ بود. اما «تهران کنارت» انگار لحظه خروج او از پیله امن سال‌های گذشته است؛ جایی که دیگر فقط یک بازیگر ساکت و نیست و می‌خواهد خودش را در نقطه‌ای پرخطرتر محک بزند.

همین ریسک، آینده افشار را جذاب‌تر می‌کند. بازیگری که سال‌ها بی‌سروصدا حرکت کرد، حالا ناگهان در مرکز توجه ایستاده و نشان داده توانایی عبور از قالب‌های قبلی‌اش را دارد. اگر همین مسیر انتخاب‌های دقیق و نقش‌های چالش‌برانگیز را ادامه دهد، شاید «تهران کنارت» فقط آغاز دوره تازه‌ای در کارنامه او باشد؛ دوره‌ای که دیگر نامش فقط در حاشیه فهرست بازیگران خوب نمی‌آید، بلکه خودش به یکی از چهره‌های اصلی بحث‌های سینمایی تبدیل می‌شود.

سعید آقاخانی؛ آقای کمدین، کارآگاه کاریزماتیک می‌شود

اتفاق غافلگیرکننده قسمت چهارم سریال «بیست و یک»، نه فقط یک ورود معمولی به قصه، که ورود یک «پرسونا» به جهان سریال بود؛ سعید آقاخانی با نقش «سرگرد صدر» وارد درامی پلیسی شد، با نخستین سکانس‌های حضور او، لحن سریال تغییر کرد؛ انگار شخصیت تازه‌ای وارد شده که هم قرار است گره پرونده را باز کند و هم به جهان داستان، شخصیت و طنازی تزریق کند.

«بیست و یک» به کارگردانی بهنام بهزادی در هفته‌های اخیر توانسته در میان سریال‌های معمایی نمایش خانگی جای خودش را باز کند، اما حالا با ورود آقاخانی، برگ تازه‌ای رو کرده است؛ سرگردی منزوی، باهوش و غیرقابل پیش‌بینی که میان تعمیر ساعت، کلکسیون شخصی و شوخی‌های ریز و درشتش، تصویری متفاوت از یک کارآگاه ایرانی می‌سازد. او پلیسی است که هم از سرمای کولر بدش می‌آید، هم صبحانه انگلیسی درست می‌کند و هم معلوم است بیشتر از همکارانش فیلم و سریال خارجی دیده؛ جزئیاتی کوچک که شخصیت را از تیپ‌های تکراری پلیسی جدا می‌کند.

نکته مهم اما خودِ آقاخانی است. بازیگری که سه دهه با کمدی در ذهن مخاطب جا افتاده؛ از «پرواز ۵۷» و «پشت کنکوری‌ها» تا «من یک مستأجرم» و در سال‌های اخیر «نون خ». او سال‌ها تصویر مرد شوخ‌طبع و مردمی تلویزیون را نمایندگی کرده و حالا که یک سرگرد آگاهی است هم رگه‌های طنز از جهانش جدا نشده است. اما آقاخانی در سینما بارها نشان داده توانایی بازی در نقش‌های پیچیده و تلخ را هم دارد؛ از «خداحافظی طولانی»،‌ «بنفشه آفریقایی» تا «قسم» و «خون شد».

همین ترکیبِ طنز و تلخی حالا به کمک «سرگرد صدر» آمده است. او کارآگاهی است که شوخی می‌کند اما لوده نیست، آرام است اما منفعل نیست و کاریزما دارد بی‌آنکه بخواهد ژست قهرمان‌های کلیشه‌ای را بگیرد. حتی بعضی دیالوگ‌ها و لحن‌های آشنا از «نون خ» هم ناخودآگاه وارد بازی‌اش شده؛ چیزی که باعث می‌شود مخاطب سریع‌تر با او اخت بگیرد.

واقعیت این است که آقاخانی حالا به سنی رسیده که نقش‌های پخته بیشتر به او می‌آید. موهای سفیدش، آرامش رفتارش و جنس بازی کنترل‌شده‌اش، از «سرگرد صدر» یک شخصیت سینمایی ساخته؛ شخصیتی که اگر در ادامه سریال فراز و فرود درستی پیدا کند، می‌تواند به یکی از کارآگاه‌های ماندگار سال‌های اخیر نمایش خانگی تبدیل شود.

نوید محمدزاده؛ بازگشت به صحنه‌ای که از آن آمده است

در روزهایی که فضای فرهنگی هنوز در حال عبور از التهاب ماه‌های اخیر است، بازگشت نوید محمدزاده به صحنه تئاتر، توجه‌ها را به سمت خود جلب کرد؛ بازگشت بازیگری که هرچقدر در سینما ستاره شد، هیچ‌وقت خودش را از تئاتر جدا نکرد. این روزها نمایش «پرنده سیاه» به کارگردانی و بازی او روی صحنه رفته؛ نمایشی از نوشته دیوید هریر که تنها دو بازیگر دارد و بر یک مواجهه عاطفیِ ناتمام بنا شده است.

محمدزاده در این اثر، هم کارگردان است و هم بازیگر؛ انتخابی که نشان می‌دهد او حالا بیش از گذشته به کنترل جهان اثر علاقه‌مند شده است. «پرنده سیاه» دومین تجربه کارگردانی او پس از «شهربازی» محسوب می‌شود و همین استمرار، نشان می‌دهد حضورش در تئاتر دیگر صرفاً یک تفنن یا بازیگری صرف نیست. او سال‌ها روی صحنه بزرگ شده؛ از همکاری با آتیلا پسیانی و حسن معجونی تا بازی در آثار هومن سیدی و سیامک صفری. برای محمدزاده، تئاتر فقط یک مدیوم نیست؛ بخشی از هویت حرفه‌ای اوست.

شاید به همین دلیل است که حتی در سینما هم همیشه رگه‌ای از بازی تئاتری در کارش دیده می‌شود؛ از انفجارهای احساسی «ابد و یک روز» گرفته تا کنترل عصبی «متری شیش و نیم» و خشونت تلخ «مغزهای کوچک زنگ‌زده». او بازیگری است که بدن، صدا و ریتم دیالوگ را می‌شناسد و این شناخت، بیش از هر چیز از صحنه تئاتر آمده است.

حتی در تجربه‌های متفاوت‌ترش هم این ویژگی دیده می‌شود. در «آکتور» توانست چند شخصیت متفاوت را با تغییر لحن و بدن خلق کند و در «آه چه روزهای خوشی بود» ساخته همایون غنی‌زاده آن‌قدر به جهان تئاتری نزدیک شد که بعضی سکانس‌ها بیشتر شبیه اجرای مونولوگ روی صحنه بودند تا بازی مقابل دوربین.

محمدزاده البته در این سال‌ها کم‌حاشیه هم نبوده؛ از واکنش‌های رسانه‌ای تا فرازونشیب‌های شخصی، بارها نامش بیرون از آثارش خبرساز شده است. اما نکته جالب اینجاست که تقریباً حتی منتقدانش هم روی یک موضوع اتفاق نظر دارند؛ او بازیگر توانایی است. شاید دقیقاً به همین دلیل است که هر بار در اثری حضور دارد، توجه‌ها دوباره متوجه اصل ماجرا می‌شود؛ جایی که نوید محمدزاده پیش از شهرت، پیش از فرش قرمز و پیش از هیاهو، از آنجا آمده بود: صحنه.

مژده لواسانی؛ حضور در دلِ تنگه‌ای که بوی جنگ می‌دهد

برای سال‌ها، تصویر عمومی مژده لواسانی با استودیوهای تلویزیونی، اجراهای آرام و نوعی پرستیژ رسمی گره خورده بود؛ مجری‌ای که بیشتر پشت میز می‌نشست، شمرده حرف می‌زد و چهره‌ای کاملاً متعلق به قاب‌های کنترل‌شده رسانه ملی داشت. اما این هفته، پخش نخستین قسمت مستند «من زنده‌ام» تصویر تازه‌ای از او ساخت؛ تصویری که نه در استودیو، بلکه روی شناوری در تنگه هرمز شکل گرفته بود؛ جایی که این روزها نامش بیش از هر نقطه‌ای با جنگ، بحران و فشارهای منطقه‌ای گره خورده است.

در روزهایی که توجه افکار عمومی به جنوب ایران و خلیج فارس چند برابر شده، حضور لواسانی در هرمز و میناب، آن هم به‌عنوان راوی یک سفر مستند جنگی، اتفاق کوچکی نبود. او فقط نریشن نمی‌گوید؛ به خانه خانواده شهدای ناو دنا می‌رود، پای حرف مادران داغدار می‌نشیند و روایت کودکان معصومی را می‌شنود که در حملات موشکی شهید شدند. همین حضور میدانی باعث شد بسیاری، چهره تازه‌ای از او ببینند؛ مجری‌ای که این بار از قاب امن همیشگی فاصله گرفته و وارد موقعیتی شده که هم خطر دارد و هم فرسایش روحی.

شاید همین تضاد، مستند را کنجکاوی‌برانگیز کرده است. لواسانی همیشه برای بخشی از مخاطبان، چهره‌ای بیش از حد رسمی و اتوکشیده بوده؛ کسی که حتی همدردی‌هایش هم گاهی شبیه اجرای تلویزیونی به نظر می‌رسید. حالا قرار گرفتن او در فضای خشن و ملتهب جنوب، نوعی دوگانگی ساخته؛ دختری تهرانی و استودیویی که ناگهان وسط روایت جنگ ایستاده و می‌خواهد از مقاومت و ایستادگی بگوید.

خود او هم گفته راحت‌تر بوده که در استودیو بماند و یک برنامه گفت‌وگومحور اجرا کند اما دلش می‌خواسته در روزهای جنگ، کار مهم‌تری برای ایران انجام دهد. حتی «من زنده‌ام» را سخت‌ترین و مهم‌ترین تجربه حرفه‌ای‌اش توصیف کرده؛ پروژه‌ای که با هر کیفیتی تمام قد پشت آن می‌ایستدو  می‌گوید دوست دارد اگر روزی نبود، با آن شناخته شود.

با این حال، هنوز برای قضاوت نهایی زود است. «من زنده‌ام» تازه آغاز شده و لواسانی هنوز در ابتدای این سفر قرار دارد. بعضی لحظه‌ها، آن مدل همیشگی و لحن کنترل‌شده‌اش اجازه نمی‌دهد مخاطب کاملاً با احساسات او همراه شود و گاهی همدردی‌هایش بیش از حد طراحی‌شده به نظر می‌رسد. اما شاید همین مسیر تدریجی، بخشی از جذابیت مستند باشد؛ تماشای مجری‌ای که آرام‌آرام از قاب رسمی خودش فاصله می‌گیرد و در مواجهه با واقعیت تلخ جنگ، پوست می‌اندازد.

اگر این تغییر ادامه پیدا کند، «من زنده‌ام» می‌تواند فقط یک سفرنامه تلویزیونی نباشد؛ بلکه نقطه عطفی در تصویری باشد که سال‌ها از مژده لواسانی در ذهن مخاطب ساخته شده بود.

نوشته از چالش‌های جهانی «اصغر» تا کاریزمای رمزآلود «سعید» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرهادی که متولد اصفهان است، فارغ‌التحصیل کارشناسی هنرهای نمایشی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد کارگردانی صحنه از دانشگاه تربیت مدرس است و نقطه عطف کارنامه او را می توان فیلم «جدایی نادر از سیمین» (۱۳۸۹) دانست. این فیلم که روایت‌گر کشمکش‌های اخلاقی یک خانواده ایرانی است، جوایز متعددی ازجمله اسکار بهترین فیلم خارجی زبان (۲۰۱۲)، گلدن گلوب، خرس طلای برلین و جایزه سزار فرانسه را از آن خود کرد. «جدایی نادر از سیمین» نخستین فیلم ایرانی بود که موفق به کسب جایزه اسکار شد و فرهادی را به چهره‌ای جهانی تبدیل کرد.

پیش از این شاهکار، فرهادی با فیلم «درباره الی» (۱۳۸۷) توجه منتقدان را جلب کرده بود؛ فیلمی که خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی را از جشنواره برلین برای او به ارمغان آورد. این فیلم که درباره ناپدید شدن مرموز یک زن در سفر شمال ایران است، از سوی انجمن منتقدان ایران به عنوان چهارمین فیلم برتر تاریخ سینمای ایران انتخاب شد.

فرهادی در سال ۱۳۹۴ با فیلم «فروشنده» بار دیگر بر بام سینمای جهان ایستاد و دومین جایزه اسکار خود را دریافت کرد. این فیلم پیشتر در جشنواره کن موفق به کسب جایزه بهترین فیلمنامه و جایزه بهترین بازیگر مرد برای شهاب حسینی شده بود. آخرین ساخته فرهادی پیش از «داستان‌های موازی»، فیلم «قهرمان» (۱۴۰۰) بود که توانست جایزه بزرگ هیئت داوران (Grand Prix) جشنواره کن را از آن خود کند و نامزد گلدن گلوب نیز شود.

فرهادی افزون بر جوایز اسکار و تندیس‌های کن و برلین، جوایز متعددی ازجمله جایزه بهترین فیلمنامه از جشنواره کن (۲۰۱۶)، جایزه بزرگ جشنواره کن (۲۰۲۱) و جوایز متعدد از جشنواره‌های بین‌المللی شیکاگو، ورشو و تریبکا را در کارنامه دارد. او در سال ۲۰۱۲ از سوی مجله تایم به عنوان یکی از ۱۰۰ شخصیت تأثیرگذار جهان معرفی شد.

فرهادی این بار و در آخرین اثر خود به سراغ «داستان‌های موازی» رفته است. سیلوی (با بازی ایزابل هوپر) نویسنده‌ای است که برای یافتن الهام رمان جدیدش، زندگی زوج همسایه (با بازی ونسان کسل و ویرژینی افیرا) را از طریق دوربین شکاری زیر نظر می‌گیرد. او همچنین آدام (آدام بسا) را برای انجام کارهای منزل استخدام می‌کند. به تدریج، مرز میان واقعیت و داستانی که سیلوی می‌نویسد محو می‌شود و حضور آدام، زندگی همه شخصیت‌ها را دگرگون می‌کند.

در خلاصه داستان رسمی این فیلم نیز آمده است که «سیلوی در جست‌وجوی الهام برای رمان جدیدش، همسایه‌های روبه‌رویی خود را زیر نظر می‌گیرد. وقتی مرد «جوانیزله نتم آدام» را برای کمک به کارهای روزمره اش استخدام می‌کند و نمی‌داند که او زندگی و کارش را زیر و رو خواهد کرد، تا جایی که داستانی که او تصور کرده از واقعیتشان پیشی می گیرد.»

یکی از نقاط قوت «داستان‌های موازی»، ترکیب بازیگران آن است. ایزابل هوپر، اسطوره زنده سینمای فرانسه با کارنامه‌ای درخشان ازجمله دو جایزه کن و نامزدی اسکار، در نقش اصلی حضور دارد. ونسان کسل که با فیلم‌هایی چون «نفرین شدگان»، «قوی سیاه» و «شاخ‌ها» شناخته می‌شود، در کنار او و ویرژینی افیرا (بازیگر فیلم‌های تحسین‌شده «بگذار خورشید وارد شود») ایفای نقش می‌کنند. اما شاید خبرسازترین حضور، بازی کاترین دنو، بانوی اول سینمای فرانسه باشد که در ۸۲ سالگی همچنان چهره‌ای تأثیرگذار در هنر هفتم است. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به پیر نینی و آدام بسا اشاره کرد.

این فیلم که محصول مشترک فرانسه، ایتالیا و بلژیک است، در هفتاد و نهمین دوره جشنواره کن (می ۲۰۲۶) حضور خواهد داشت.

فرهادی پیشتر با فیلم‌های «گذشته» (۲۰۱۳)، «فروشنده» (۲۰۱۶)، «همه می‌دانند» (۲۰۱۸) و «قهرمان» (۲۰۲۱) در بخش مسابقه کن حضور داشته و در سال ۲۰۱۶ موفق به دریافت جایزه بهترین فیلمنامه برای «فروشنده» شد و در سال ۲۰۲۱ جایزه بزرگ هیئت داوران (Grand Prix) برای «قهرمان» را از آن خود کرد. همچنین در سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو هیئت داوران بخش مسابقه هفتاد و پنجمین دوره این جشنواره منصوب شد. با توجه به کارنامه درخشان فرهادی در کن و حضور ستارگانی چون ایزابل هوپر، ونسان کسل و کاترین دنو، «داستان‌های موازی» را باید یکی از جدی‌ترین شانس‌های کسب نخل طلا در سال ۲۰۲۶ دانست. فیلم قرار است از ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۶ مه ۲۰۲۶) در فرانسه اکران عمومی شود.

نوشته از تازه‌ترین فیلم اصغر فرهادی چه می‌دانیم؟/ درام ایرانی‌ با ستارگان فرانسوی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از هنرمندان و سینماگران در هر کجاى جهان تقاضا دارم در این روزها و ساعات حساس، با هر روش ممکن، صدایى باشند براى توقف تجاوز ویرانگرى که بیش از پیش به تخریب زیرساخت‌هاى غیرنظامى رسیده است.

زیرساخت‌هایى که متعلق به مردم ایران‌اند و مرتبط با نیازهاى اولیه‌ی زندگى روزمره آن‌ها. نابودى زیرساخت‌ها، تنها تخریب ساختمان‌ها نیست، ضربه به حیات و کرامت انسان‌هاست.

حمله به زیرساخت‌هاى یک کشور، جنایت جنگی‌ست. فارغ از هر عقیده و نگرش، براى توقف این روند غیر انسانى، غیر قانونى و ویرانگر، یک صدا شویم.

نوشته حمله به زیرساخت‌هاى یک کشور، جنایت جنگی‌ست/ یک صدا شویم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایزابل هوپر، ونسان کسل، ویرجینی افیرا، پیِر نی نه، آدام بئسا و کاترین دونو در «داستان‌های موازی» مقابل دوربین رفته‌اند.

هایده صفی‌یاری در هفتمین همکاری با اصغر فرهادی، تدوین «داستان‌های موازی» را بر عهده دارد.

«داستان‌های‌موازی» محصول مشترک فرانسه، آمریکا، بلژیک و ایتالیا است.

نوشته پایان فیلمبرداری «داستان‌های موازی» در پاریس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از معجونی با شیرینی ذاتی‌اش تا کامران تفتیِ پرحاشیه، از قصه‌گویی تازه اصغر فرهادی تا موفقیت جهانی آیدا پناهنده و صدای گرشا رضایی که برای «یوز» شنیده شد.

حسن معجونی؛ جهان شیرین بازیگر طناز

حسن معجونی از آن دسته بازیگران و کارگردانانی است که حضورش همیشه با نوعی انرژی مثبت و شیرینی ذاتی همراه است؛ حضوری که تماشاگر دوست دارد او را ببیند و بشنود. این هفته حضور معجونی در برنامه «اکنون» با اجرای سروش صحت، به یکی از پرمخاطب‌ترین گفت‌وگوهای فضای مجازی بدل شد. او در همان صمیمیت همیشگی از علایق شخصی‌اش گفت؛ از ماهیگیری به‌عنوان ورزشی تخصصی که سال‌ها دنبال کرده اما هیچ‌گاه ماهی‌های صیدشده را نخورده و همه را به دریا بازگردانده است. برای او این کار نمادی از پیوند دوباره با طبیعت و هدیه دادن زندگی به موجودات است.

یکی از نکات جالب این گفت‌وگو بازخوانی جمله‌ای از سال‌ها پیش بود که صحت از زبان معجونی نقل کرد: «از همه چیز نباید ترسید.» او تنها ترس واقعی‌اش مرگ است. همچنین بار دیگر تأکید کرد که کارگردانی را بیش از بازیگری دوست دارد؛ چراکه تئاتر را پویا می‌داند و نفس تماشاگر را عاملی برای تغییر هر شب اجرا می‌خواند. خاطره تلخ فراموشی مونولوگ روی صحنه، یکی از وحشتناک‌ترین لحظات زندگی‌اش بوده؛ تجربه‌ای که حتی امروز هم استرس مواجهه با مخاطب را در او زنده نگه می‌دارد.

معجونی در این گفت‌وگو از علاقه‌اش به نمایشنامه‌نویسانی چون چخوف و مارتین مک‌دونا گفت؛ نویسندگانی که به باور او طنازی در متن دارند؛ ویژگی‌ای که خودش هم در بازی و گفتارش به همراه دارد. او از کشف مسیرهای تازه و یادگیری مداوم سخن گفت؛ اینکه اگر تئاتر و سینما هم نباشند، بلد است با یاد گرفتن چیزهای تازه مسیرش را ادامه دهد.

تماشاگران عام معجونی را با سریال «مسافران» رامبد جوان به یاد می‌آورند؛ همان‌جا که دستانش در پایان هر قسمت، روایت طنز و انتقادی‌اش را به سیاره خودش ارسال می‌کرد. جالب اینکه این هفته حتی در برنامه طنز «پامپ» هم تقلید صدایش توسط هادی کاظمی وایرال شد. معجونی نه سوپراستاری بر بیلبوردها بوده و نه حاشیه‌ساز رسانه‌ای؛ اما همیشه محبوب مانده است. شاید رمز این ماندگاری در این است که او قبل از بردن، باختن را یاد گرفته که حالا برای همیشه برای خودش در زندگی برده و پیش می‌رود.

کامران تفتی؛ در سایه یک عروسی پر سروصدا

کامران تفتی این هفته بیش از آنکه با نقش تازه‌ای در سینما یا تلویزیون خبرساز شود، با فیلم عروسی‌اش کنار متین ستوده در کانون توجه قرار گرفت. ویدئوهایی از مراسم ازدواج این دو بازیگر در باغ و عمارت مجلل، فضای شبکه‌های اجتماعی را پر کرد؛ فیلم‌هایی که یادآور موجی بودند که از مراسم محمدرضا گلزار و سپس بهرام رادان آغاز شد و کم‌کم به الگویی برای شهرت‌سازی برخی زوج‌های هنری بدل گشت. عطیه همتی نوشت که این ویدئوها بیش از آنکه لحظه‌ای خصوصی باشند، کارکرد تبلیغاتی برای سالن‌ها و برگزارکنندگان دارند.

انتشار این فیلم‌ها بار دیگر بحثی قدیمی را زنده کرد: چرا برخی بازیگران به جای آثار هنری‌شان، با حواشی شخصی بیشتر دیده می‌شوند؟ تفتی که در سال‌های ۹۶ تا ۹۸ مجری برنامه تلویزیونی «وقتشه» بود و در آن از «ازدواج آسان» سخن می‌گفت، حالا خود مراسمی برگزار کرده که به هیچ عنوان نشانی از سادگی نداشت. همین تضاد، خوراکی پررنگ برای فضای مجازی شد.

کارنامه هنری او نشان می‌دهد تفتی بازیگری است با بیش از دو دهه سابقه، حضور در سریال‌هایی چون «میکاییل»، «پوست شیر» و آخرین بار «مهیار عیار» در تلویزیون. او در سال‌های اخیر اما کمتر در نقش‌های شاخص دیده شده و بیشتر در رئالیتی‌شوها و البته عرصه خوانندگی حضور داشته است. صفحه اینستاگرامش نیز بیش از آنکه بازتابی از فعالیت بازیگری باشد، بیشتر ویدئوهای موسیقی و تک‌آهنگ‌های تازه اوست.

فیلم عروسی شاید برای مدتی توجه رسانه‌ها را جلب کند، اما برای بازیگری که زمانی از چهره‌های پرکار تلویزیون بود، کافی نیست. مخاطبان هنوز او را با نقش‌های جدی و اجرای متفاوتش به یاد می‌آورند. پرسش اساسی این است که آیا تفتی ۴۷ ساله می‌خواهد مسیر موسیقی و حواشی را جایگزین بازیگری کند یا دوباره با نقش‌های تازه به عرصه اصلی‌اش بازخواهد گشت؟

اصغر فرهادی؛ نوبت به «داستان‌های موازی» رسید

نام اصغر فرهادی همواره توجه‌برانگیز است. هر بار که خبر ساخت فیلمی تازه از او منتشر می‌شود، واکنش نخست مخاطبان ایرانی یکسان است: «وای، فرهادی دوباره فیلم می‌سازد!» این هفته خبر آغاز فیلمبرداری دهمین ساخته او با عنوان «داستان‌های موازی» در پاریس، بار دیگر او را به صدر اخبار آورد. فیلمی که با حضور ستارگان بزرگی چون کاترین دونوو، ایزابل هوپر و آدام بئسا ساخته می‌شود و محصول مشترک چند کشور اروپایی و آمریکا است.

این سومین تجربه کارگردانی او در خارج از ایران پس از «گذشته» و «همه می‌دانند» است. شایعات اولیه حاکی از آن بود که فیلم به حملات تروریستی پاریس می‌پردازد؛ اما فرهادی شخصاً اعلام کرد که ارتباطی به این موضوع ندارد. انتخاب دونوو ـ بازیگری با دو جایزه کن و دو جایزه ونیز ـ برای نقش اصلی، نشان داد فرهادی همچنان جایگاهی ویژه در سینمای جهان دارد.

در هفته‌های گذشته هم خبر مهمی درباره او منتشر شد: تبرئه از اتهام سرقت ادبی در ماجرای فیلم «قهرمان». شکایتی که سال‌ها سایه‌ای سنگین بر سرش انداخته بود، فرهادی در سال‌های اخیر نه‌تنها از بحران‌ها عبور کرده بلکه آن‌ها را به سکوی پرش بدل کرده است. ماجرای شکایت آزاده مسیح‌زاده و اتهام سرقت ادبی در «قهرمان»، می‌توانست برای هر کارگردانی توقفی جدی ایجاد کند. اما او بی‌آنکه درگیر حواشی شود، کارش را ادامه داد و در نهایت از همه اتهامات تبرئه شد. همین ایستادگی، خود درسی برای فیلمسازان جوان است؛ که هنرمند باید به جای غرق شدن در جنجال، مسیر اصلی‌اش را ادامه دهد.

کارنامه فرهادی نشان داده که او فیلم بد ندارد. چه در ایران با شاهکارهایی چون «درباره الی»، «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده»، چه در جهان با «گذشته» و «همه می‌دانند»، هر بار مخاطب را غافلگیر کرده است. شاید همین باعث می‌شود حتی وقتی فیلمی به زبان فارسی نیست و در ایران اکران رسمی ندارد، باز هم ایرانی‌ها آن را «فیلم خودشان» بدانند و برای تماشایش مشتاق باشند. اصغر فرهادی فقط فیلمساز ایرانی نیست، بلکه قصه‌گویی جهانی است که هر بار با زبان سینما پلی میان ایران و جهان می‌زند.

«داستان‌های موازی» بیش از آنکه صرفاً یک فیلم جدید باشد، نمادی است از تداوم مسیر کارگردانی که با دو جایزه اسکار و چندین افتخار جهانی، همچنان پرچم‌دار سینمای ایران در عرصه بین‌المللی است.

آیدا پناهنده؛ سریالی که مرزها را پشت سر گذاشت

آیدا پناهنده در سال‌های اخیر نشان داده است که می‌تواند بدون هیاهو و حاشیه، نام خود را در سینمای ایران و فراتر از آن مطرح کند. این هفته خبر راهیابی سریال «در انتهای شب» او به بخش «Top Ten TV» جشنواره بین‌المللی کلن ۲۰۲۵، نقطه عطفی در کارنامه‌اش بود. برای نخستین بار یک سریال ایرانی در میان ۱۰ اثر برتر این رویداد اروپایی قرار گرفته و این موفقیتی کم‌نظیر برای پناهنده و شبکه نمایش خانگی به شمار می‌رود.

«در انتهای شب» اولین تجربه او در سریال‌سازی بود؛ تجربه‌ای که نشان داد پناهنده می‌تواند همان دقت و حساسیت فیلم‌های سینمایی‌اش را به مدیوم جدید منتقل کند. استقبال مخاطبان داخلی و توجه جشنواره‌های خارجی، جایگاه او را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین کارگردانان زن نسل جدید تثبیت کرد. اما خبرهای تازه تنها به این موفقیت محدود نشد. سریال دوم او با عنوان «جادوی سفید» نیز آماده پخش است؛ مینی‌سریالی تاریخی که وقایع آن در دوره قاجار روایت می‌شود و تفاوتی جدی با کارهای قبلی او دارد.

پناهنده از همان دوران دانشجویی با ساخت فیلم‌های کوتاه مسیر خود را آغاز کرد. آثاری مانند «ناهید» و «تی‌تی» نشان‌دهنده دغدغه‌های زنانه و اجتماعی او بودند. اما او هیچ‌گاه به بیان مستقیم و شعاری نپرداخت؛ بلکه تلاش کرد جهانی تازه و ملموس خلق کند. همین نگاه باعث شد آثارش نه‌تنها در ایران، بلکه در جشنواره‌های جهانی نیز مورد توجه قرار گیرند.

حضور چهره‌هایی چون پارسا پیروزفر و سحر گلدوست در همکاری‌های مکرر با او نشان می‌دهد پناهنده توانسته اعتماد بازیگران جدی و مطرح را جلب کند. او برخلاف برخی کارگردانان زن که گاه با حاشیه‌سازی رسانه‌ای شناخته می‌شوند، مسیرش را بر اساس کیفیت کار و روایت متفاوت پیش برده است.

امروز نام پناهنده نماد کارگردانی است که می‌تواند مرزهای فرهنگی را درنوردد. موفقیت‌های او نشان می‌دهد سینمای ایران نه‌تنها در عرصه مردانه، بلکه با حضور زنان فیلمساز نیز حرف‌های بزرگی برای گفتن دارد.

گرشا رضایی؛ وقتی صدای پاپ به یوز ایرانی جان می‌دهد

همزمان با آغاز اکران انیمیشن «یوز»، خبر همکاری گرشا رضایی با این پروژه، توجه رسانه‌های هنری را جلب کرد. انتشار قطعه «ایران» با ترانه‌ای از یاحا کاشانی و صدای رضایی، موجی از واکنش‌های مثبت به همراه داشت. او علاوه بر این قطعه، ترانه‌ای با موضوع «مادر» نیز برای انیمیشن خوانده است. انتخاب یک خواننده پاپ محبوب برای اثری انیمیشنی بار دیگر نشان داد که صنعت سرگرمی در ایران هم به اهمیت پیوند موسیقی و انیمیشن پی برده است.

پیش‌تر خوانندگانی چون شهرام ناظری در «آخرین داستان»، علیرضا طلیسچی در «پسر دلفینی» و شروین حاجی‌پور در «پسر دلفینی۲» ، این مسیر را تجربه کرده بودند. حضور نام‌های شناخته‌شده، همواره باعث افزایش دیده‌شدن این آثار شده است. برای مخاطب هم شنیدن صدای آشنا در کنار تصاویر انیمیشن، احتمال همراهی آن‌ها را چند برابر می‌کند.

رضایی از آغاز فعالیتش، خود را محدود به انتشار آلبوم یا برگزاری کنسرت نکرد. او با تیتراژهای تلویزیونی به شهرت رسید و حالا ورود به عرصه انیمیشن، گامی دیگر در همان مسیر استراتژیک است. تفاوت این همکاری در آن است که ترانه «ایران» مستقیماً با هویت ملی و نماد یوز ایرانی پیوند خورده؛ حیوانی در حال انقراض که برای مردم ایران ارزش عاطفی ویژه‌ای دارد. همین باعث شده حضور رضایی تنها یک همکاری موسیقایی نباشد، بلکه رنگ و بوی ملی و احساسی بگیرد.

در سال‌هایی که انیمیشن ایرانی تلاش می‌کند جایگاهی جدی‌تر در سینما پیدا کند، استفاده از صدا و نام‌های محبوب موسیقی می‌تواند برگ برنده باشد. رضایی با صدای خاص و پایگاه مخاطب گسترده‌اش، این فرصت را به «یوز» داده که از دایره محدود مخاطبان کودک فراتر رود و خانواده‌ها را هم به سینما بکشاند.

گرشا رضایی این بار نه صرفاً به‌عنوان یک خواننده پاپ، بلکه به‌عنوان صدای ملی یک اثر فرهنگی معرفی شد؛ صدایی که به یوز ایرانی جان دوباره بخشید و نام او را در کنار سینمای انیمیشن ایران ثبت کرد.

نوشته از ماهیگیری شیرین «حسن» تا درخشش فرامرزی «آیدا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایزابل‌ هوپر، ونسان‌کسل، ویرجینی افیرا، پییر نینه، آدام بئسا و کاترین دونو ستارگان سینمای فرانسه، بازیگران اصلی «داستان‌های موازی» هستند که فیلم‌برداری آن سه ماه ادامه خواهد داشت.

تاکنون ایزابل هوپر، آدام بئسا و کاترین دونو مقابل دوربین فرهادی رفته‌اند.

هایده صفی‌یاری تدوین «داستان‌های موازی» را بر عهده دارد.

کمپانی فرانسوی ممنتو (Memento Production) و‌ کمپانی آمریکایی آنانیموس کانتنت (Anonymous Content) به همراه اصغرفرهادی تهیه‌کنندگان «داستان‌های موازی» خواهند بود.

آخرین ساخته فرهادی محصول مشترک فرانسه، آمریکا، ایتالیا و بلژیک است.

عکاس: Carole BÉTHUEL

نوشته اصغر فرهادی فیلم تازه‌اش را در پاریس کلید زد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره داستان و شکل‌گیری ایده این فیلم کوتاه توضیح داد: عمدتاً فیلمنامه من با یک خیال‌پردازی بدون هیچ ایده و موضوع خاصی در ذهنم شکل می‌گیرد. یادم می‌آید که آقای اصغر فرهادی در مستر کلاس دارالفنون سال ۹۴ می‌گفت از هیچ تصویری که در ذهنتان شکل می‌گیرد به راحتی نگذرید.

وی ادامه داد: همیشه اختلاف طرز نگاه کودکان و بزرگسالان در برابر دعوا و مشکلات برایم جالب بود. اینکه در برابر مشکلات کودکان چقدر باهم به راحتی کنار می‌آیند. اما انگار هرچه بزرگ‌تر می‌شویم برایمان چراهای زیادی پیرامون آن مشکل  بوجود می‌آید و منجر به حل نشدن آن و کدورت زیاد می‌شود.

کشاورز درباره ایده فیلم کوتاه «کودکان کاغذی» بیان کرد: ایده این فیلم کوتاه از تصویر پدری که با پسرش در یک کانکس زندگی می‌کند به وجود آمد و با بست دادن ایده به شهربازی و نصرت که نگهبان آن است، تم قصه شکل گرفت. حالا موضوعی که همیشه در ذهنم بود وارد ایده شد و کم کم به قصه «کودکان کاغذی» رسیدم. فیلمنامه اولیه‌ای نوشتم و بعدها برای بازنویسی و بهتر شدن فیلمنامه با آقای علی سلطانی همکاری کردم که در شکل‌گیری و کامل‌تر شدن فیلمنامه بسیار به من کمک کردند.

مصطفی کشاورز با اشاره به الهام گرفتن از هنر اوریگامی مطرح کرد: اسم فیلم را از هنر اوریگامی که نصرت در آن خبره بوده و همیشه سعی می‌کرد با این هنر با پسر خود ارتباط بگیرد، الهام گرفتم. نصرت در آخر قصه متوجه می‌شود که پسرش علاوه بر این کارها یک هم‌بازی می‌خواهد تا از این هنر پدر لذت ببرد.

این کارگردان درباره اوضاع‌واحوال سینمای کوتاه توضیح داد: سینمای کوتاه در این سال‌ها به جایگاه اصلی خود بسیار نزدیک شده است. اینکه ما در جشنواره فجر سینما و سانس در اختیار فیلم کوتاه قرار می‌دهیم، نشان از این دارد که این مدیا در عموم مردم جایگاه خود را پیدا کرده است. در حال حاضر عوامل اجرای فیلم کوتاه هیچ فرقی با فیلم بلند ندارند و این به این معناست که مدیای فیلم کوتاه بسیار حرفه‌ای‌تر از قبل شده است.

وی افزود: در آینده نزدیک، فیلم کوتاه به دلیل جذابیت و خلق داستان‌هایی که در زمان‌بندی کمتر از فیلم‌های بلند برای بیننده روایت می‌شوند، می‌تواند مدیای بسیار مناسبی برای امور تربیتی و اجتماعی برای عموم جامعه در نظر گرفته شود.

کشاورز درباره نوشتن فیلمنامه بلند بیان کرد: همچنین کم‌وبیش مشغول نوشتن فیلمنامه بلند با موضوع استرس در زندگی شهری هستم که با اتمام نوشتن آن به دنبال تهیه‌کننده خواهم رفت.

مصطفی کشاورز در پایان برای معرفی چند فیلم کوتاه گفت: به همه علاقه‌مندان تماشای فیلم‌های «حیوان» به کارگردانی برادران ارک، «سبز کل غازی» به کارگردانی آرمان خوانساریان، «تنها کنار هم» به کارگردانی امید میرزایی و «دابر» به کارگردانی سعید نجاتی را پیشنهاد می‌دهم.

نوشته فیلم کوتاه می‌تواند ابزار تربیتی مؤثری باشد/ درسی از اصغر فرهادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فستیوال «سینما ریترواتو» که هر سال برای نمایش آثار برجسته تاریخ سینما در شهر بولونیای ایتالیا برگزار می‌شود، روز دوم جولای (۱۱ تیر)، در حالی که چهارده سال از زمان ساخت فیلم «جدایی نادر از سیمین» می‌گذشت، این اثر سینمایی برنده اسکار را در میدان اصلی شهر بولونیا به نمایش گذاشت که مورد استقبال جمعیت چند هزار نفری تماشاگران قرار گرفت.

اصغر فرهادی و سارینا فرهادی مهمان این نمایش ویژه بودند.

فیلم «جدایی نادر از سیمین» به تازگی در نظرخواهی نیویورک تایمز از کارگردانان ، بازیگران و چهره های مطرح هالیوود به عنوان یکی از صد فیلم برتر قرن بیست و یک انتخاب شده ‌است .

نوشته اکران «جدایی نادر از سیمین» در ایتالیا با حضور اصغر فرهادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینمای ایران از دهه ۱۳۶۰ به بعد توانست در مواردی توجه جهانیان را به خود جلب کند. جشنواره فیلم کن به عنوان یکی از معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان، همواره میزبان فیلم‌سازان ایرانی بوده و تاکنون حدود ۴۰ جایزه به سینماگران ایرانی اعطا کرده است.

اولین حضور رسمی سینمای ایران در کن به سال ۱۳۴۰ و فیلم «کورش کبیر» ساخته مصطفی فرزانه در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه بازمی‌گردد. ولی اولین جایزه سینمای ایران در کن در سال ۱۳۴۳ به فیلم «طلوع فجر» ساخته احمد فاروقی قاجار در بخش فیلم‌های کوتاه تعلق گرفت.

پس از ۲۸ سال وقفه، عباس کیارستمی در سال ۱۳۷۱ با فیلم «زندگی و دیگر هیچ» جایزه‌های بهترین فیلم بخش نوعی نگاه و جایزه روسلینی را دریافت کرد.

اما به همین‌جا اکتفا نکرد و در کل دهه ۱۳۷۰ نقطه عطفی برای سینمای ایران در جشنواره کن بود. جعفر پناهی در سال ۱۳۷۴ با «بادکنک سفید» سه جایزه شامل دوربین طلایی، فیپرشی و بهترین فیلم بخش پانزده روز کارگردان‌ها را کسب کرد. عباس کیارستمی نیز در سال ۱۳۷۶ با «طعم گیلاس» نخل طلای کن را به طور مشترک با فیلم ژاپنی «مار ماهی» دریافت کرد و افتخار دیگری را برای سینمای ما به ارمغان آورد.

برخی دیگر از این فیلم‌ها عبارت‌اند از: «تخته سیاه» سمیرا مخملباف که جایزه داوران بخش مسابقه را دریافت کرد، «زمانی برای مستی اسب‌ها» که دوربین طلایی و دو جایزه دیگر به دست آورد.

اصغر فرهادی نیز با فیلم‌های «فروشنده» و «قهرمان» در این جشنواره حضور داشته و جوایزی چون بهترین فیلمنامه (اصغر فرهادی) و بهترین بازیگر مرد (شهاب حسینی) و جایزه بزرگ هیأت داوران را به دست آورده است.

امسال نیز سینمای ایران در هفتاد و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کن حضور دارد.

«یک تصادف ساده» ساخته جعفر پناهی فیلمی است که در بخش مسابقه اصلی حضور دارد و قرار است پس از کن در جشنواره فیلم سیدنی نیز به نمایش دربیاید.

اما «زن و بچه» به کارگردانی سعید روستایی فیلم کشورمان است که در بخش مسابقه اصلی حضور دارد و قرار است ۲ و ۳ خرداد به نمایش درآید.

داستان این فیلم با موضوع انتقام و بخشش است که پریناز ایزدیار را در نقش یک پرستار بیوه به تصویر می‌کشد که با پسر یاغی خود دست و پنجه نرم می‌کند. هنگامی که یک حادثه غم‌انگیز رخ می‌دهد، او خود را درگیر احساس خیانت می‌بیند.

حضور کارگردانان ایرانی در بخش مسابقه اصلی نشان‌ دهنده تداوم کیفیت سینمای ایران است. درحقیقت این حضور نشان‌دهنده پویایی و تنوع سینمای ایران است. با توجه به سابقه درخشان فیلم‌سازان ایرانی در این جشنواره، می‌توان امیدوار بود که امسال نیز شاهد موفقیت‌های دیگری از سینمای ایران در کن باشیم.

نوشته نگاهی به تاریخچه پرافتخار سینمای ایران در جشنواره فیلم کن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ سعید روستایی، پیمان معادی، اصغر فرهادی، نرگس آبیار و کارن همایونفر. این پنج چهره، هر یک با اتفاقی خاص، نام خود را بر سر زبان‌ها انداختند و در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفتند؛ از حضور در جشنواره کن و همکاری با فیلم‌سازان جهانی گرفته تا اقتباس‌های ادبی و جوایز هنری.

سعید روستایی؛ بازگشت به کن با «زن و بچه»

حدود دو هفته پیش، هنگامی که خبر عدم پذیرش فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی در بخش مسابقه جشنواره کن منتشر شد، توجه‌ها به سرعت معطوف به این کارگردان و فیلم جدیدش شد. این‌بار و با اعلام دیرهنگام حضور «زن و بچه» در بخش اصلی جشنواره کن، نام روستایی بارها و بارها در رسانه‌ها و صفحات مختلف به چشم خورد. این نام نه تنها در قالب تبریک‌ها و نقدهای مثبت، بلکه در هیجان و شوق برای حضور یک فیلم ایرانی دیگر در یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمای جهان بازنشر می‌شود. سینمای ایران که در سال‌های گذشته طعم حضور کارگردان‌هایی چون عباس کیارستمی و اصغر فرهادی را در این رویداد چشیده، حالا با «زن و بچه» سعید روستایی باردیگر نماینده‌ای در این کن دارد.

روستایی، بعد از حوادث جنجالی فیلم «برادران لیلا» حالا با فیلم جدیدش توانسته حضور مجدد خود در جشنواره کن را رقم بزند. جشنواره کن، که فیلم «زن و بچه» را با عنوان «مادر و بچه» معرفی کرده، حالا با پخش بین‌المللی این اثر توسط شرکت دیافانا، نام این کارگردان ایرانی را در کنار کارگردانان بزرگی چون وس اندرسون، برادران داردن و جیم جارموش قرار داده است.

روستایی دو سال پیش با «برادران لیلا» در بخش اصلی جشنواره کن حضور داشت اما دست خالی از این رویداد بازگشت. در آستانه نمایش «زن و بچه» در جشنواره کن و تحلیل‌های رسانه‌ای آن، سوال اینجاست که آیا این حضور همانند برخی از حضورهای پیشین، تحت تاثیر مسائل سیاسی قرار خواهد گرفت یا خبرنگاران بیشتر به بررسی خود فیلم و قابلیت‌های سینمایی روستایی خواهند پرداخت.

پیمان معادی؛ بازیگری در مسیر اودیسه

نام پیمان معادی این روزها بیشتر از همیشه در فضای رسانه‌ای شنیده می‌شود؛ از حضورش در  فیلم «زن و بچه» سعید روستایی گرفته تا شایعه داغ و هنوز تأییدنشده احتمال همکاری‌اش با کریستوفر نولان، فیلم‌ساز پرآوازه هالیوود. همین اخبار بود که دوباره او را در مرکز توجه‌ها نشاند؛ به‌ویژه آن‌که خبر کارگردانی نخستین سریال او با عنوان «خاویار» هم به تازگی منتشر شده است.

گرچه نام معادی در گذشته نیز در کنار پروژه‌های بین‌المللی دیده شده بود، از «کمپ ایکس ری» در کنار کریستین استوارت گرفته تا همکاری با مورگان فریمن و بازی در آثار اکشن مایکل بی، اما این نخستین‌بار است که احتمال همکاری‌اش با یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان روز جهان، تا این اندازه مورد توجه قرار می‌گیرد. هرچند در واکنش به انتشار گسترده این شایعه برخی آن‌ها محصول فعالیت فیک‌نیوزها توصیف کرده‌اند اما با توجه به فضاسازی مشابهی که چند سال پیش بر سر حضور لیلا حاتمی در فیلم ترنس مالیک به‌وجود آمد و سرانجام هم تأیید شد، باید منتظر بمانیم تا سرانجام اخبار مربوط به پیمان معادی هم با اظهارنظر مراجع رسمی تعیین شود.

پیمان معادی که بعد از سریال «افعی تهران» با «ازازیل» در شبکه نمایش خانگی حضور داشته، این‌روزها در آستانه اکران فیلم «بی‌سروصدا» به کارگردانی مجیدرضا مصطفوی قرار دارد؛ فیلمی که پس از سه سال، دوباره او را به پرده سینما بازمی‌گرداند.

اصغر فرهادی؛ بازگشت با «داستان‌های موازی»

اصغر فرهادی، فیلم‌سازی که هر گاه نامش به میان می‌آید، بی‌اختیار نگاهی به فهرست افتخارات بین‌المللی سینمای ایران دوخته می‌شود، این هفته نه با جایزه‌ای تازه، که با خبر ساخت فیلمی جدید در فرانسه دوباره به صدر خبرهای سینما بازگشت پس از سه سال سکوت و فاصله از پشت صحنه.

کارگردانی با دو جایزه اسکار، که هر حرکت و تصمیمش در سینمای ایران با وسواس دنبال می‌شود. این بار هم ماجرا از گمانه‌زنی‌ها درباره فیلم تازه‌اش آغاز شد؛ فیلمی که ابتدا قرار بود در آمریکا ساخته شود، اما حالا سر از فرانسه درآورده؛ با عنوان احتمالی «داستان‌های موازی» و تیمی پرستاره از چهره‌های مطرح سینمای اروپا.

فرهادی پس از فیلم «قهرمان» که او را بار دیگر به جشنواره کن رساند و جوایز مهمی برایش به ارمغان آورد، حالا با یک پروژه بین‌المللی تازه برگشته. او پیش‌تر هم تجربه کار در فرانسه و اسپانیا را داشت: «گذشته» با بازی برنیس بژو که جایزه بهترین بازیگر زن کن را برای او به ارمغان آورد و «همه می‌دانند» با حضور پنه‌لوپه کروز و خاویر باردم که در افتتاحیه کن درخشید. بنابراین دیگر کسی تردید ندارد که فرهادی کارگردانی صرفاً داخلی نیست؛ فیلم‌سازی است جهانی با زبان سینما.

فیلم تازه او قرار است از سپتامبر ۲۰۲۵ در پاریس فیلم‌برداری شود. ایزابل هوپر، ویرجینی افیرا، وینسنت کسل، پیر نینی و آدام بسا بازیگرانی هستند که حضورشان به «داستان‌های موازی» رنگ و اعتباری ویژه بخشیده. پروژه‌ای که محصول مشترک فرانسه، آمریکا، ایتالیا و بلژیک است و از همین حالا بوی رقابت جشنواره‌ای می‌دهد.

نرگس آبیار؛ روایت زنانه میان ادبیات و تصویر

در هفته‌ای که گذشت، نام نرگس آبیار بار دیگر در فضای سینمایی و فرهنگی ایران پررنگ شد. اگرچه از چندی پیش با انتشار جسته‌گریخته‌ تیزرهایی از دو پروژه‌ جدیدش «سووشون» و «بامداد خمار»، کنجکاوی‌ها نسبت به آثار تازه‌ او شکل گرفته بود، اما این هفته با رونمایی رسمی از تیزر سریال عاشقانه «سووشون» و نمایش بخش‌هایی از «بامداد خمار»، بار دیگر نگاه‌ها را به‌سوی این کارگردان معطوف کرد. مخاطبان حالا بیش از هر زمان دیگری منتظرند تا اقتباس‌های آبیار از دو رمان مهم زنانه در ادبیات معاصر را تماشا کنند.

اما حضور او در صدر اخبار فقط به دلیل این دو پروژه نبود. استعفای نرگس آبیار از شورای پروانه نمایش و حاشیه‌هایی که در هفته‌های اخیر درباره شیوه فیلم‌برداری‌اش در مکان‌های تاریخی مطرح شد، نیز به سهم خود، آبیار را به یکی از چهره‌های خبرساز هفته تبدیل کرد.

با این حال، آنچه فراتر از همه‌ این حواشی می‌درخشد، مسیر ویژه‌ای‌ست که آبیار در سینمای ایران برای خود ترسیم کرده است. «سووشون» و «بامداد خمار» تنها دو عنوان نیستند؛ بلکه به تعبیر هوشنگ گلمکانی، این دو سریال نمایندگان دو جریان متضاد در ادبیات معاصر ایران‌اند: یکی برآمده از ادبیات روشنفکری، دیگری از دل رمان‌های عامه‌پسند. انتخاب هر دو برای اقتباس توسط یک کارگردان زن، آن‌هم از نوشته‌های دو نویسنده زن، فرصتی‌ست برای شنیدن دوباره روایت‌های زنانه، این‌بار از پشت دوربین نرگس آبیار.

کارن همایونفر؛ صدای حماسه، استاد پرواز

در روزگاری که موسیقیِ فیلم گاه تنها نقش پس‌زمینه دارد، کارن همایونفر آن را به پروازی بلند بدل کرده است؛ پروازی که روح فیلم را به اوج می‌برد. آهنگسازی که نه تنها صدای سینمای ایران، بلکه حس و جان آن را در بسیاری از آثار ماندگارش دمیده است.

کارن همایونفر، چهره شناخته‌شده و ماندگار عرصه موسیقی فیلم، به‌تازگی به‌عنوان «چهره سال هنر انقلاب» معرفی شد؛ افتخاری که تنها یکی از درخشش‌های او در سال‌های اخیر است. اما آنچه این انتخاب را پررنگ‌تر کرد، سخنان صمیمانه و تحسین‌برانگیز ابراهیم حاتمی‌کیا درباره او بود. حاتمی‌کیا با بیانی شاعرانه گفت: «در سینما، موسیقی سقف پرواز را تعیین می‌کند و کارن استاد پرواز است. هم در ارتفاع پایین می‌پرد و مخاطب را همراه می‌کند، هم در ارتفاع بالا اوج می‌گیرد، جایی که دیگران به او نمی‌رسند.»

حاتمی‌کیا که بارها با همایونفر همکاری داشته، از او به‌عنوان آفریننده جهان آرمانی آثارش یاد کرد؛ کسی که توانسته روح آرمان‌گرایی را در قاب تصویر به موسیقی بدل کند.

بهانه انتخاب همایونفر به‌عنوان چهره سال هنر انقلاب، آهنگسازی و انتشار آلبوم «سیدالأمه» برای وداع با شهید سیدحسن نصرالله بود؛ اثری که به یکی از صداهای ماندگار این بدرقه تاریخی تبدیل شد. موسیقی‌ای که به گفته بسیاری، عزت و اندوه را در هم تنید و با شکوهی حماسی، یاد این رهبر مقاومت را جاودانه کرد.

کارن همایونفر از جمله معدود آهنگسازانی‌ست که با چند نسل از کارگردانان ایرانی همکاری کرده است؛ از ساموئل خاچیکیان و مسعود کیمیایی گرفته تا پوران درخشنده، ابراهیم حاتمی‌کیا، تینا پاکروان و هومن سیدی. او به هیچ نسل یا سبک خاصی محدود نیست؛ آهنگسازی که کارش را بلد است و با درک عمیق از فضای فیلم، موسیقی‌ای خلق می‌کند که تاریخ مصرف ندارد. با چهار سیمرغ بلورین جشنواره فجر و پنج تندیس جشن سینمای ایران، همایونفر امروز نه فقط یک آهنگساز، که بخشی از حافظه‌ شنیداری سینمای ایران است.

نوشته «پیمان» به «نولان» می‌رسد؟/ عاشقانه‌های موازی «نرگس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم پر ستاره «داستان‌هاى موازی» محصول مشترک فرانسه، آمریکا، ایتالیا و بلژیک؛ سپتامبر امسال در پاریس کلید خواهد خورد.

ساخت این فیلم از سوی کمپانی آمریکایی انانیموس کانتنت (Anonymous Content) به فرهادی پیشنهاد شده و کمپانی فرانسوی ممنتو (Memento Production) به همراه اصغر فرهادی دیگر تهیه کنندگان «داستان‌های موازی» خواهند بود.

بودجه فیلم ۱۲ میلیون یورو و پایان فیلمبرداری اواخر ماه نوامبر پیش بینی شده است.

کمپانی فرانسوی ممنتو تهیه کننده چند فیلم آخر اصغر فرهادی (گذشته، فروشنده، همه می‌دانند و قهرمان) بوده و کمپانی آمریکایی انانیموس کانتنت با تهیه فیلم‌ها و سریال‌هایی چون: فصل چهارم کارآگاه حقیقی، از گور برخاسته، آقای ربات و سلب مسئولیت ساخته‌ آلفونسو کوارن شناخته شده است.

نوشته ستارگان سینمای فرانسه در فیلم جدید اصغر فرهادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آخر هفته جاری تیری فرمو رئیس جشنواره در یک کنفرانس مطبوعاتی انتخاب‌های کامل جشنواره را اعلام خواهد کرد و هر چه نزدیک‌تر می‌شویم، گمانه‌زنی‌ها پیرامون این جشنواره بیشتر هم می‌شود.

یکی از غافلگیری‌های بزرگ احتمال حضور فیلم تازه اصغر فرهادی خواهد بود. فیلمی که هیچ خبری از آن منتشر نشده و تنها نشریه سینمایی «ورلد او ربل» مدعی شد، این فیلم‌ساز برنامه‌ای برای فیلم‌برداری در سال ۲۰۲۵ در نیویورک ترتیب داده و خود فرهادی نیز این نکته را تائید کرد، اما هنوز جزئیاتی درباره داستان یا انتخاب بازیگران فاش نشده است.

پیش از این نیز «قهرمان» اصغر فرهادی جایزه بزرگ هیئت داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۲۱ را دریافت کرد. «گذشته» نیز نامزد دریافت نخل طلا جشنواره کن شد و در نهایت موفق به کسب نخل طلای بهترین بازیگر زن و جایزه کلیسای جهانی جشنواره فیلم کن شد.

سعید روستایی نیز مشغول کارهای پست پروداکشن «زن و بچه» است تا بتواند در جشنواره کن امسال حضور داشته باشد. حضوری که توسط رسانه‌های سینمایی دنیا هم خبری شده است.

مدتی قبل نشریه هالیوود ریپورتر در گزارشی درباره فیلم‌های مورد انتظار برای رونمایی در جشنواره کن امسال ضمن اشاره به فیلم جدید سعید روستایی، «زن و بچه» را  یک درام خانوادگی معاصر با موضوع انتقام و بخشش معرفی کرد و نوشت: این فیلم با بازی پریناز ایزدیار در نقش یک پرستار بیوه روایت می‌شود. او با پسر سرکش خود درگیر است و هنگامی که یک حادثه غم‌انگیز رخ می‌دهد، خود را درگیر احساس خیانت می‌بیند در حالی که به دنبال عدالت است.

مجید مجیدی دیگر فیلم‌ساز مطرح کشورمان است که فیلم جدید خود را به سرانجام رسانده و این احتمال داده می‌شود تا بتواند یکی از شانس‌های حضور در جشنواره کن امسال باشد. فیلم‌برداری فیلم تازه مجیدی در چابهار به پایان رسیده است. فیلم مجیدی به نام «غذای نیمروز» با حضور بازیگران بومی و در جنوب کشور و به ویژه چابهار تصویربرداری شده است و هومن بهمنش پس از فیلم «خورشید» برای دومین بار به‌عنوان مدیر فیلم‌برداری با مجیدی همکاری می‌کند. «غذای نیمروز» با محوریت کودکان و نوجوانان تولید می‌شود و سرمایه‌گذاری آن بر عهده کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است.

نوشته مجیدی، فرهادی، روستایی؛ چشم کن به سینمای ایران روشن می‌شود؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین دیوید ا.راسل داور بخش فیلم‌های بلند داستانی این جشنواره خواهد بود.

جشنواره ترایبکا که در سال ۲۰۰۲ توسط رابرت دنیرو و جین رزنتال تاسیس شد، در ماه ژوئن در منهتن نیویورک برگزار خواهد شد.

فرهادی با فیلم «درباره الی» در سال ۲۰۰۹ جایزه بهترین فیلم جشنواره ترایبکا را دریافت کرده بود.

همچنین بزرگداشت اصغر فرهادی ماه گذشته در جشنواره کلمبیا که پرمخاطب‌ترین جشنواره سینمایی آمریکای لاتین است برگزار و جایزه‌ای تحت عنوان استادان به این فیلمساز اهدا شد.

نوشته اصغر فرهادی داور جشنواره ترایبکا شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*حضور در هیئت داوران چه حسی دارد؟

این یک تمرین جذاب است، زیرا برای هر فیلمی که می‌بینم، از هشت نفر مختلف بازخورد دریافت می‌کنم. هر یک از ما قبل از بیان نظراتمان به بقیه، در مورد برداشت‌های خودمان فکر می‌کنیم. من واقعاً این روند را دوست دارم، فکر می‌کنم ما تیم بزرگی هستیم.

* در سال ۲۰۱۴، لیلا حاتمی، بازیگر فیلم «جدایی نادر از سیمین»، مصاحبه‌ای با جشنواره انجام داد و در آن توضیح داد که کمبود لوازم جانبی به این معناست که بازیگران ایرانی باید در حالات چهره و زبان بدن خود اغراق کنند. آیا این به این معناست که وقتی از بازیگران در ایران و بازیگران در فرانسه بازی می‌گیرید، این تجربه متفاوت است؟

من با بازیگرانم چه در ایران و چه در جاهای دیگر همکاری نزدیکی دارم. سر صحنه فیلم‌برداری، فراموش می‌کنم که کجا هستم؛ اما می‌دانم که وقتی خارج از ایران کار می‌کنم برخی از محدودیت‌ها چگونه از بین می‌روند. فکر می‌کنم این جنبه عمدتاً در نوشتن به چشم می‌خورد که با خیال راحت هر صحنه‌ای را که دوست دارم تصور کنم، بنویسم.

* در رابطه با فیلم «همه می‌دانند» چگونه توانستید چنین فیلم اسپانیایی بسازید بدون اینکه به زبان اسپانیایی صحبت کنید یا اطلاعات زیادی درباره فرهنگ اسپانیا داشته باشید؟

من اسپانیایی صحبت نمی‌کردم، اما قبل از فیلم‌برداری مدتی را در آنجا زندگی کردم تا بتوانم جزئیات زندگی محلی آن‌ها را درک کنم. همیشه برای هر فیلمی به یک سال زمان نیاز دارم تا شروع به نوشتن کنم. در مدتی که آنجا بودم، وقتم را صرف صحبت با مردم، پرسیدن سؤال و حتی مسائل اساسی در زندگی روزمره مردم اسپانیا کردم، چراکه تنها مسئله مهم برای من این بود که نمی‌خواستم تماشاگران اسپانیایی بدانند که یک خارجی فیلم را ساخته است. وقتی فیلمنامه نوشته شد، اولین کارم این بود که اسپانیایی‌ها آن را بخوانند و به من اطمینان دهند که با چیز عجیبی مواجه نشده‌اند.

با این اوصاف، موضوع من چندان دور از پیشینه و گذشته من نبود و من زمان زیادی را صرف تماشای بسیاری از فیلم‌های اسپانیایی کردم تا در سنت سینمایی این کشور غرق شوم. زمانی که فیلم در کن نمایش داده شد، با خاویر باردم صحبت کردم، او به من گفت که از یک منتقد اسپانیایی بسیار سخت‌گیر شنیده که «همه می‌دانند» اسپانیایی‌ترین فیلم سال است. این نظری بود که بیش از همه چیز من را تحت‌تأثیر قرار داد.

* مضمون (تم) مورد علاقه شما چیست؟

در هر یک از فیلم‌های من، هر مضمون کم‌وبیش و بارهاوبارها ظاهر می‌شوند. برای فیلم «همه می‌دانند» از همان اوایل مرحله نگارش فیلمنامه، ایده برخورد بین دو سبک و سیاق بودن، در ذهنم بود: ذهنیت یک مرد بسیار ساده یعنی کسی که روی زمین کار می‌کند، در مقابل دیگری که چشمانش دائماً به سمت بالا پرتاب می‌شوند. هر دو شخصیت یک چیز را تجربه می‌کردند، اما از دو دیدگاه متضاد.

این فیلم همچنین به ایده رازی می‌پردازد که همه می‌دانند، چیزی که همه در ۱۶ سال گذشته می‌دانستند، اما هرگز فاش نکردند و همه تنها تظاهر به ندانستن آن می‌کنند. مشکلات مربوط به شهرت، جایگاه اجتماعی و تصویر در همه فیلم‌های من وجود دارد و  این ایده‌ای است که در قلب آخرین فیلم من، یک قهرمان نیز نهفته است. در فرهنگ من، این یک مفهوم محوری است. تصویری که دیگران از شما دارند یک گنج است. بسیاری از مردم از این تصور حمایت می‌کنند؛ تصوری که می‌تواند بین تصویر اجتماعی یک فرد و شخصیت واقعی او تضاد ایجاد کند.

* سرچشمه عشق شما به سینما از کجا است؟

فکر می‌کنم سلیقه و علاقه من به مقوله سینما بیشتر به داستان‌نویسی برای آن مربوط می‌شود. من عاشق داستان هستم و از زمانی که کوچک بودم، همیشه عاشق شنیدن داستان‌ها، حتی خاطره‌ها بودم البته به شرطی که داستان با ذوق و شوق روایت شود. برای من قصه‌گویی یک نوع مراقبه است.

*آیا امروز نیز همین احساس را به قصه‌گویی دارید؟

هرگز از این نظر تغییر نکرده‌ام. تمام تلاش من این است که داستانی را تعریف کنم و کلمات مناسب را برای هر داستان خاص پیدا کنم. همه ما در کودکی با اشکال هنری مواجه هستیم که به نظر من اولین نوع هنر است: صدا، موسیقی، لالایی‌هایی که مادرانمان می‌خوانند و کمی بعد، افسانه‌ها و افسانه‌هایی که برای ما گفته و خوانده می‌شوند. من فکر می‌کنم که داستان‌ها چیزهای باارزشی هستند که تمام مردم دنیا آن‌ها را در ذهن خود نگه می‌دارند.

*با چه فیلمی گریه می‌کنید و با چه فیلمی می‌خندید؟

وقتی فیلم می‌بینم، حتی فیلم‌های بد، به راحتی گریه می‌کنم و به همان راحتی می‌خندم. راضی کردن من سخت نیست، زیرا همان‌طور که تماشا می‌کنم، ذره ذره آن را در چشم ذهنم بهبود می‌بخشم.

* یعنی مسیر هر فیلم را در ذهنتان تغییر می‌دهید؟

بله مثل یک بازی می‌شود. داستان را در ذهنم می‌چرخانم و بین فیلم روی پرده و فیلمی که در تخیلم است، عقب و جلو می‌روم.

نوشته فرهادی: علاقه من به سینما از داستان‌نویسی برای آن نشأت می‌گیرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش می‌شود و پس از آن، روی سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

نظارت متن و ضبط این برنامه به عهده کیوان کثیریان بوده و متن روایت آن را شیدا محمدطاهر نوشته است. این برنامه در استودیو شهر صدای پارسیان ضبط شده و مرجان طبسی آن را میکس و تدوین کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

این گروه پیشتر نسخه توضیح‌دار فیلم‌های سینمایی ایرانی «روز واقعه» با صدای افشین زی‌نوری، «دلشدگان» با صدای شبنم مقدمی، «مادر» با صدای احترام برومند، «بنفشه آفریقایی» با صدای علیرضا شجاع‌نوری، «باشو غریبه کوچک» با صدای پریناز ایزدیار، «خانه دوست کجاست» با صدای ستاره اسکندری، «یک بوس کوچولو» با صدای علیرضا آرا، «من، ترانه ۱۵ سال دارم» با صدای سارا بهرامی، «هامون» با صدای پرویز پرستویی، «روسری‌ آبی» با صدای رخشان بنی‌اعتماد، «مسافران» با صدای صابر ابر، «اجاره‌نشین‌ها» با صدای هوتن شکیبا، «درباره الی» با صدای فرشته صدرعرفایی، «به همین‌سادگی» با صدای مهراوه شریفی‌نیا، «بودن یا نبودن» با صدای بهناز جعفری، «گل‌های داوودی» با صدای ژرژ پطروسی، «مارمولک» با صدای بهرام افشاری، «لیلا» با صدای بی‌تا فرهی، «کلاه قرمزی و پسرخاله» با صدای نازنین بیاتی و «ناخدا خورشید» با صدای حسین پاکدل را در قالب برنامه فیلمخانه منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه ویژه نابینایان «جدایی نادر از سیمین» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.