اما به نظر می رسد امیرحسین علم الهدی متخصص دور زدن واژه هاست وگرنه مشخص است فیلم خاک خورده درون کمد، همان فیلم توقیفی است که نامش عوض شده است.او در جایی دیگر هم در مورد فیلم« باز هم سیب داری» گفته بود: «این فیلم، در دولت نهم و زمان ریاست آقای احمدی‌نژاد پروانه نمایش گرفته است، اما متاسفانه سینماداران به‌دلیل نبود امکانات مالی با اکران این‌گونه فیلم‌ها مخالفت کردند.»

«باز هم سیب داری»، فیلمی با فضای سورئال و اقتباسی از داستان‌های قدیمی ایرانی که موضوع آن روایتی نمادین از سرنوشت قومی است که تحت سلطه گروهی به نام «داسداران» قرار دارند.

استفاده از واژه «داسدار» در فیلم به نحوی است که هر مخاطب منصفی می تواند بفهمد که این فیلم نمادین چه مقصودی داشته است .حتی با خوشبینی صد در صدی هم نمی شود از کنایه های سیاسی کارگردان چشم پوشید و تاکید بر این نکته که این فیلم هیچ مصداق واقعی ندارد خنده تمسخر آمیزی را بر لب هر بیننده ای می نشاند. حال آنکه خود بایرام فضلی، به عنوان کارگردان نیز  برداشت سیاسی از اثر را منکر نشده است. اما اینکه علم الهدی با وجود این مضامین دلیل توقیف ده ساله فیلم را نبود امکانات مالی می داند به همان تخصص دور زدن علم الهدی بر می گردد.

علم الهدی اما به واسطه پشتوانه ی دولتی هنر و تجربه، بعد از اکران آن فیلم از نمایش فیلم های مساله دار کوتاه نیامد تا فیلمسازانی که خودشان هم دغدغه اکران داخلی نداشتند و صرفا برای جشنواره خارجی سفارش می پذیرفتند با برپایی چنین محافلی غافلگیر شوند.

 *جابجایی اکران فیلم های تجربی با اکران فیلم های توقیفی

با نگاهی گذرا به تلاش های علم الهدی برای اکران فیلم های مساله دار در گروه هنر و تجربه مانند نمایش آثاری مثا فیلم «گس» گاهی این گونه بنظر می رسد که می توان دریافت مانیفست هنری این گروه از یک پوسته ی ظاهری فراتر نمی رود و مساله اکران فیلم های مساله دار لابلای پز ظاهرا هنری یک دغدغه مهم از سوی این گروه است . بر همین اساس ادعای اکران فیلم های تجربی با مخاطب خاص با واقعیت ایجاد فضای اکران فیلم های مساله دار جابجا شده است.

اگر هم هنر و تجربه مدعی است که اساسا فیلم های هنر و تجربه محتوای مناسبی ندارند، سوالی مطرح می شود که چرا باید چنین بستری برای اکران این آثار فراهم شود؟

خواب تلخی که بعد از ده سال با هنر و تجربه احیا شد

هنر و تجربه، اگر چه در تجربه اکران فیلم های توقیفی مانند خانه پدری، تلاش هایش به نتیجه نرسید اما با چنین فضاسازی هایی توانست فیلمی مثل «خواب تلخ» که دوازده سال از توقیفش می گذشت را روی پرده بکشاند تا عملا فراخوانی برای نمایش فیلم های مساله دار بعدی را صادر کند.

جالب اینجاست با مرور تلاش های رئیس شورای سیاست‌گذاری گروه هنر و تجربه نمی شود معنی پایبندی به قانون مصوب وزارت ارشاد را فهمید، چهارچوبی که خود درباره آن می گوید: « قانون جایگاه وزارت ارشاد را مشخص کرده و هر پروانه‌ای که از این جایگاه صادر شد باید به رسمیت شناخته شود» اما هنر و تجربه خود مقابل آن می ایستد و حکم جدید صادر می کند.

این بلاتکلیفی در گفتار و عمل علم الهدی نه تنها نشان از عدم اعتقاد او به قانون است بلکه نشان می­دهد تفکرات او پی بر کرسی نشاندن دغدغه های شخصی و سیاسی اوست.

فرار از توقیف ۶ ساله، باز هم هنر و تجربه

اکران دونده زمین که این روزها محتوای آن هم بحث بر انگیز شده است، از دیگر اقدامات خارج از چهارچوب هنر و تجربه است .

فیلمی که از لحاظ محتوایی یک نگاه ضد ملی دارد و دلیل اصلی توقیف ۶ سال پیش آن ، مسائل سیاسی نیست اما این مدیر سینمایی باز هم ترجیح داده است که به قیمت مقابل مردم قرار گرفتن آن را اکران کند. برای همین موضوع است که فراستی واژه ای بهتر از «دیاثت فرهنگی» پیدا نکرده بود تا عمق معنا را انتقال دهد. سخنی که واکنش علم الهدی را نیز برانگیخت و او را به هلاکت و بدنامی میان مردم متهم کرد.

دونده زمین روایت دونده ژاپنی سرطانی است که قصد دارد دور دنیا را بدود و در مسیر سفر خود، به یک دهکده ایرانی می رسد. اهالی این دهکده اما دچار نوعی فراموشی و خوابزدگی و عادات عجیب و غریب هستند. ظاهرا زندگی در این دهکده مرده و همه چیز به خواب یا خوابزدگی عمیقی فرو رفته است. اما دونده ی ژاپنی که خود در آستانه مرگ است، با کمک کودکان این روستا سعی می کند تا دوباره سرزندگی را برای این دیار به ارمغان بیاورد تا شاید آنان والدین خواب زده خود را بیدار کنند.

دو فیلم مساله دار دیگر در صف اکران توقیفی ها!

اما با وجود انتقادات مضمونی به این فیلم ها چهارچوب شکنی محتوایی آنها، علم الهدی شمشیر را در مواجه با این مسائل از رو بسته است و برای رسیدن به مقصود سیاسی خود مصمم است چرا که این روزها او در تلاش است تا دو  فیلم هنجارشکن دیگر را روی پرده بفرستد، یکی فیلمی با نام «این یک رویاست»  به کارگردانی محمود غفاری و دیگری فیلم فرانسوی کاهانی با نام «وقت داریم حالا» .

فیلم هایی که به واسطه همان کلیشه های جشنواره پسند، توفیقاتی داشته اند و به همین سبب هم ساخته شده اند بر اساس سابقه هنر و تجربه دل به اکران های داخلی نیز بسته اند.

 وزیری که بابت پنجاه کیلو آلبالو شرمنده است برای اکران فیلم های توقیفی چه کرده است؟

امیر حسین علم الهدی با این اقدامات نشان داده است، صراحت رفتار او در بیان آنچه که میخواهد بیشتر از گذشته علنی شده است، به نحوی که دیگر حاضر نیست حداقل چهارچوب ها را در پذیرش آثار قبول نماید. اما سوال اینجاست چرا وزیر ارشادی که نسبت به اکران فیلم مثل پنجاه کیلو آلبالو«شرمنده» است در مقابل این موضع گیری های ضد چهارچوب علم الهدی واکنش نشان نمی دهد و فضا را برای اکران توقیف شده برای او باز گذاشته است؟

منبع: نسیم آنلاین

نوشته گروهی برای اکران فیلم‌های توقیفی؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، این سالن با ظرفیت ۳۵ نفر، با صدای دالبی آماده بهره‌برداری است. مدیران سینمایی و جمعی از سینماگران همچنین در ادامه از دیگر سالن‌های سینما هویزه مشهد بازدید و از کیفیت سالن های این سینما ابراز رضایت کردند.

حبیب ایل بیگی معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی، مجید مسچی مدیر عامل موسسه سینما شهر، فرید فرخنده کیش مدیر عامل انجمن سینمای جوانان ایران، امیر حسین علم‌الهدی دبیر گروه  سینمای هنر و تجربه، ابوالحسن داودی، بیتا منصوری، علی سرتیپی، حبیب اسماعیلی، مرتضی شایسته، غلامرضا فرجی، محمدرضا صابری، داریوش باباییان و محسن شمس در این بازدید حضور داشتند.

نوشته سالن شماره ۶ سینما هویزه مشهد افتتاح شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر حسین علم الهدی به سوره سینما گفت: سینمای ایران با رویکرد های خاص خود قابل شناسایی است اما اینکه بخواهیم سینمای ایران را با نگاه و رویکرد نگاه انسانی در دنیا مورد شناسایی قرار دهیم، قطعا نیاز به برنامه ریزی زیادی آن هم در طول زمان دارد.

وی افزود:  در حوزه رقابت در جشنواره ها و اینکه ما بتوانیم به یک گفتمان قالب در حوزه بین الملل برسیم، لازمه اش داشتن یک استراتژی حداقل ۱۰ ساله است که حتما هم به آن پایبند باشیم و نیازی به تغییر استراتژی هرساله نباشد.

مدیراجرایی و دبیرشورای سیاستگذاری سینمای «هنر و تجربه» ادامه داد: اگر به این مهم دست یابیم، باید مطمئن بود همان طور که سینمای ایران در ۳۰ سال گذشته حرفی برای گفتن در دنیا داشته است، می تواند در برگزاری جشنواره بین المللی فیلم فجر مستقل از جشنواره ملی هم نگاه افراد نخبه را به خود جلب کند. تحقق این مهم کار سترگ و سختی است و اگر به این استراتژی را پایبند باشیم در یک پروسه ۱۰ ساله می توانیم به حداقلی از اهدافمان برسیم.

وی با بیان اینکه انتخاب یک رویکرد خاص برای سینمای ایران می تواند برگ برنده باشد، بیان کرد: سینمای ایران شاید بر حسب محدودیت های مضامینی و تصویری نتواند وارد بحث جدی رقابت با گروه الف سینمای جهان در حوزه جشنواره ای باشد. و همین مطلب دلیلی می شود برای اینکه رویکرد در جشنواره ما به طور خاص مشخص شود.

مدیراجرایی ودبیرشورای سیاستگذاری سینمای «هنر و تجربه» با توجه به برگزاری چندین ساله بخش بین الملل گفت: چیزی که روشن است این است که سینمای ایران بر اساس عرض و طول خود در ۳۰ سال گذشته ودر حوزه جشنواره ها، حرف برای گفتن دارد اما باید بحث برنامه و استراتژی که بتواند با آن به اهداف برسد، مشخص شود. شاید در دوره های اول خیلی نتوانیم به آن اهداف دست پیدا کنیم اما با برگزاری های دوره های بعدی می توانیم به  استراتژی ای که مورد وفاق سینماگران است، دست پیدا کنیم.

نوشته سینمای ایران زمانی موفق است که نمونه‌ای در دنیا نداشته باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- حدود ۴۰ روز از آغاز فعالیت گروه سینمایی هنر و تجربه می گذرد و در این مدت حدود ۲۵ فیلم سینمایی ،مستند و کوتاه ایرانی و خارجی در ۵ سینمای تهران و مشهد اکران شده است . برای فیلم‌های اکران شده مراسمی با حضور عوامل آنان برگزار شده است و جلسات نقد و بررسی آنها به زودی برپا می‌شود . امیرحسین علم الهدی عضو و دبیر اجرایی شورای سیاستگذاری گروه سینمایی هنر و تجربه درباره برخی مسایل هم چون بودجه اختصاص داده شده ، میزان استقبال از فیلم‌ها و … نکاتی را مطرح کرده است.

از آغاز اکران فیلم‌های گروه سینمایی «هنر و تجربه» تاکنون نسبت به میزان فروش یا تعداد مخاطبان اطلاع رسانی نشده است. تنها راه در این زمینه که سینما تیکت بود هم انگار حذف شده است . دلیل این روش چیست؟

امیرحسین علم‌الهدی: روش در پیش گرفته شده به دلیل تفاوت ماهیت اقتصاد این نوع سینما با سینمای اکران است. یادمان باشد اعلام فروش فیلم ها از ضروریات اطلاع رسانی سینمای هنر و تجربه نیست بلکه مهمترین بحث برای تقویت دیده شدن فیلم ها اطلاع رسانی از اکران این فیلم ها است . قراری که با فیلمسازان عزیز این سینما گذاشتیم این بود که فروش به تفکیک فیلم ها را بعد از یک دوره اکران ٣ماهه اعلام کنیم نه همانند سینمای اکران که در طول یک روز حداقل ١٠٠ سانس یک فیلم دارد در صورتیکه سینمای هنر و تجربه بر اساس برنامه مشخص شده یک فیلمش نهایتا از ٢٠ سانس تا ١٠٠ سانس در یکماه دست می‌آبد. روش در پیش گرفته شده روشی است که همانگونه که در اکران با روش سینمای بدنه متفاوت است می بایست با توجه به این ضرورت هم اعلام فروش فیلم های سینمای هنر و تجربه متفاوت باشد تا در فهم مخاطب این روش نهادینه شود.

در خبرها مدام می گویید سانس‌های اضافی به فیلم‌ها اختصاص یافته است. واقعا این اتفاق افتاده؟ یعنی میزان استقبال از آنچه شما پیش‌بینی کردید بالاتر است؟

تعداد مخاطبان سینمای هنر و تجربه در طول ٣۵روزنمایش ( از ١٣ مهر تا ٢٢آبان ) بالغ بر ۶٠ هزار مخاطب بوده است و تعداد کل سانس هایی که بنمایش سینمای هنر و تجربه اختصاص داده شده است در این ایام ٩٠٣ سانس بوده است که از این تعداد سانس ٧١٠ سانس موظف سینماها بوده است و تعداد سانس های فوق العاده خارج از تعهد سینماها به ١٩٣ سانس رسیده است . این تعداد سانس اضافه برای سینمای هنر و تجربه افسانه نیست بلکه براساس خواست و احترام به مخاطبان این سینما بوده است که باعث امید در بین سینماگران نجیب هنر و تجربه و مخاطبان علاقمند به این نوع سینما بوده است . سانس فوق العاده ١٠ صبح سینماها برای نمایش سینمای هنروتجربه در سینما آزادی، هویزه مشهد و خانه هنرمندان و اختصاص سالن مجزا به سینمای هنروتجربه توسط پردیس کوروش واقعیات جاری در سینمای هنر و تجربه است

یعنی بازدهی به نسبت مناسبی تا اینجا وجود داشته است؟

در سطور بالا عرض کردم که اشغال ضریب نزدیک به ۶٠ تا ۶۵ درصد بهره وری در این مدت فراتر از انتظار است.فروش ٣۵٠ میلیون تومانی این نوع سینما در ظرف این مدت محدود نشان از هدف گزاری درست شورای سیاستگزاری دارد.

آیا می توانید بگویید چه بودجه ای از سوی سازمان سینمایی اختصاص یافته شده است؟

کل هزینه طرح بالغ بر یک و نیم میلیارد تومان است یعنی بودجه یک فیلم متوسط در سینمای ایران …

این اختصاص بودجه سبب نشد، بودجه ای که می توانست برای توسعه و تقویت زیرساخت‌ها استفاده شود، صرف طرحهای این چنینی شود و انجام کارهای زیرساختی را عقب بیاندازد ؟ طرحی که مشابه آن شکست چندباره در گذشته داشته است؟

سینمای «هنر و تجربه» مهمترین رسالتش حمایت از نیروی انسانی خلاق و ایده پرداز است که آینده این سینما را تضمین می کند . توجه به زیر ساخت فقط شامل ساخت و تولید فیلم و سالن سینما نیست بلکه سرمایه گزاری در افزایش امید و انگیزه در میان نیروی انسانی سینما نیز از اولویت زیادی در توسعه زیرساختها برخوردار است و ایضا تربیت نیروی انسانی آینده ساز سینمای بالنده ایران.

این اختصاص بودجه و اجرای طرح گروه سینمایی «هنر و تجربه» از سوی دولت سینمای مستقل و غیر دولتی را تحت شعاع قرار نمی دهد ؟ به خصوص که آقای ایوبی هم ابراز امیدواری کردند که این گروه برای ساخت فیلم و نوشتن فیلمنامه در آینده اقدام کند.

سینمای مستقل راه خودش را ادامه خواهد داد و این طرح بمعنای دولتی کردن و یا تهدید سینمای مستقل نیست . سینمای مستقل عمدتا بمعنای مواجهه و تضاد با تعریف رسمی حاکمیت از سینما نیست بلکه این سینما بمعنای رایج خود نگاه دارد به تضارب آرا و افزایش گفتمان سینمایی در راستای حفظ منافع ملی نیز میتوان تعریف و یا بازتعریف گردد.

رانت و لابی‌گری می تواند از ویژگی‌های هر طرحی باشد که در زیر مجموعه دولت اجرا می‌شود. آیا برای گروه سینمایی «هنر و تجربه» هم این اتفاق قرار است بیفتد؟ مثلا عده‌ای خاص، فیلم‌های خاص، بازگشت بی‌زحمت سرمایه برخی و یا مسایل دیگر.

چنانچه فیلمی بتواند تمام ظرفیت سینمای هنر و تجربه را از آن خود کند با توجه به تعداد سانس های تعلق گرفته به فیلم ها که حداکثر ١٠٠ تا ١٣٠ سانس است در طول یکماه می شود فروش کامل آن درحدود ماهانه ١٠٠ میلیون تومان می شود و چنانچه فیلم بتواند تا پایان اکران درحدود ٣تا ۴ماه بر پرده سینماها باشد و ظریب ۶٠ درصدی معمول سینماها را اشغال نماید خب حدود ٢۵٠ میلیون تومان درآمد یک فیلم با نگاه کاملا خوشبینانه و صد درصدی است و می دانید ساخت یک فیلم با حداقل هزینه در سال ٩٣در حدود سینمای هنر و تجربه کمتر از چند صد میلیون تومان نیست . پس رانتی نمی تواند شامل این نوع سینما از منظر برگشت سرمایه باشد و یادمان باشد سینمای هنر و تجربه همان سینمای معلمی است که کسانی که بخواهند از راه معلمی و تدریس از رانتهای آنچنانی استفاده نمایند پس به خطا آمده اند و کسانی که به دنبال رانت هستند بیشتر در سینمایی اهداف خود را دنبال می نمایند که با میلیاردها تومان سر و کاردارند نه سینمایی که اعدادش به ده میلیون و یا نهایتا دوصد میلیون تومان مواجه می‌شوند. رانت در گردش مالی زیاد و چند میلیاردی خودنمایی می کند و نه در سینمایی که گردش مالی آنچنانی برایش متصور نیست. سینمای هنر و تجربه سینمای محدود و مقتصد است … همان سینمایی با اقتصاد معلمی و سینمایی که پایش را اندازه گلیمش دراز خواهد کرد ، گلیمی به اندازه فقط چند سانتیمتر.

نوشته ناگفته‌هایی از «هنر و تجربه»/ هزینه طرح یک و نیم میلیارد تومان است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته جزئیات همایش «آسیب شناسی اکران» اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی ،متن کامل این اطلاعیه به شرح زیر است:

اکران فیلم های هنر و تجربه نیاز به نقشه راهی دارد تا بتواند این ساختار نوپا بر روی آن به درستی شکل گیرد  تا با نسیمی این نهال کمر خم ننماید. تجربه تلخ گذشته  در این عرصه و عدم توجه به ساختارهای حوزه توزیع و نمایش بر اساس واقعیت های موجود سینمای ایران ، متولیان این طرح  را به این جمع بندی رسانده است که هرگونه تعجیل  در نمایش این فیلم ها بدون طی فرآیند کارشناسی و کاربردی فارغ از احساسات پروپاگاندای دولتی و ضرورت  اقناع سینماگران حوزه تولید ، توزیع و نمایش بدون شک  هر نوع دستاوردی را در اجرای این برنامه دچار چالش جدی خواهد نمود و ضرورت دارد که براساس یک برنامه کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت این نقشه راه برای یک فرآیند چهار ساله عملیاتی گردد تا شاهد موفقیت این طرح در طول اجرا باشیم.

شورای سیاست گزاری اکران هنر و تجربه و مدیریت اجرایی این موضوع امید دارد ظرف چند هفته آینده و با طی فرآیند کارشناسی برنامه اکران این نوع فیلم های مهم سینمای ایران، بتواند در عید سعید فطر با یک برنامه ریزی  ۷ ماهه ( تا پایان سال ۱۳۹۳)  نوید شکل گیری سینمای هنر و تجربه  را در گستره حوزه توزیع و نمایش سینمای ایران دهد  که رمز ماندگاری و تنفس سینمای ایران در طول این سالیان مدیون فیلم های هنر و تجربه سه دهه گذشته این سینمای نجیب است که بالندگی سینما همچنان مرهون این تولیدات است …

نوشته اطلاعیه مدیر اجرایی گروه «هنر و تجربه»/ نیاز به نقشه راه داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته کاهش بهای بلیت سینما فردوسی/ این سینما هوای جیب شما را دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی در متن حکم ایوبی به امیرحسین علم الهدی آمده است: آقای امیرحسین علم الهدی به موجب این حکم به سمت مدیراجرایی و دبیرشورای سیاستگذاری سینمای هنرو تجربه منصوب می شوید. این سینما علاوه بر ایجاد فضایی مناسب برای نمایش فیلم های هنری و تجربی،می تواند بستر مناسبی برای رشد و بالندگی اندیشه های خلاق جوانان علاقمند به هنر هفتم باشد.

انتظارمی رود با تکیه بر اصول کلی تدوین شده سینمای هنر و تجربه که محصول جلسات متعدد جمعی از نخبگان کارآزموده این عرصه است،به سرعت این طرح مهم را اجرایی نمایند. سوابق ارزشمند و به ویژه آگاهی و آموزش روزآمدتان در حوزه توزیع و نمایش،نوید بخش چشم اندازی روشن برای موفقیت این تجربه است. موفقیت روزافزونتان را از خداوند متعال خواستارم.

امیرحسین علم الهدی متولد سال ۱۳۴۹ در تهران و دارای مدرک اقتصاد اجتماعی است. در کارنامه حرفه ای وی مواردی چون: مدیرگروه تولیدات ویژه شبکه جام جم (۱۳۷۹)، عضو هیأت اجرایی برگزار کننده جشنواره بین المللی فیلم فجر( ۱۳۷۶تا۱۳۷۸) و (۱۳۸۱تا ۱۳۸۹)، مشاور مدیرعامل بنیاد فارابی در حوزه توزیع و نمایش(۱۳۸۸تا۱۳۹۰)، مشاور اجرایی مدیرعامل خانه سینما (۱۳۸۶)، مشاور پخش و توزیع سینمایی سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران(۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸)، مدیرعامل شرکت پخش نمایشگران و مدیرپردیس سینمایی زندگی(۱۳۸۸)، معاون پردیس‌های سینمایی شهرداری تهران، مدیر راه اندازی پردیس های سینمایی رازی، تماشا، راگا و تماشا، مشاور اجرایی سازمان سینمایی سوره (۱۳۹۰تا۱۳۹۲)، نماینده خانه سینما در شورای صنفی نمایش(۱۳۸۸و ۱۳۸۹) و … دیده می‌شود.

نوشته مدیر اجرایی شورای سیاست گذاری «هنر و تجربه» معرفی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- بخش جنجالی برنامه «هفت» جمعه هشتم آذرماه به مناظره دو کارشناس سینما اختصاص داشت. سیدضیا هاشمی و امیرحسین علم الهدی که در یکی دو سال اخیر در دو طیف مختلف حضور داشته و همواره نسبت به دیدگاههای یکدیگر انتقاد داشته‌اند در بحثی جنجالی روبه روی هم نشستند. سیدضیا هاشمی که از آغازگران این مناظره بود در گفته های ابتدایی از تاریخ تاسیس این شورا گفت و ادامه داد: اکران تا سال ۷۱ در دست دولت بود وپس از این سال ما به عنوان تنها سندیکای تهیه کنندگی درکشور موفق شدیم برنامه ریزی اکران از روی جدول را از دولت بگیریم و در اختیار خود قرار دهیم  و در سال های اول به دلیل عدم تجربه با قرعه کشی این جدول را حفظ کردیم و پس از آن با آزمایش، خیلی موضوعات را تجربه کردیم. بنابراین با تجربه در همه زمینه های اکران در طی این سالیان به این نتیجه رسیدیم که برای دستاورد بهتر باید اکران را آزاد کنیم. در همین راستا تنها پیشنهاد هایی از جانب ما به سینما داران برای جدول بندی داده شده اما دخالت هرگز صورت نگرفته است.

وی اذعان داشت: مشکل اکران نیست مشکل به تولید و رانت ها و سرمایه های کلانی که در این حوزه وجود دارد باز می گردد و مانع آرامش سینما شده است. سینما باید سود آور باشد اما زمانی که بودجه بر عهده دولت است، دولت نظرهای خود را اعمال می کند.

امیرحسین علم الهدی از دیگر میهمانان میزگرد این هفته بود که به مخالفت با صحبت های هاشمی پرداخت و اظهار داشت: اینکه گفته می شود نه رانت و نه مشکلی در بخش اکران وجود دارد فراراز پاسخ گویی است. چرا که مشکلات در سه سال گذشته به قدری زیاد بوده که باید در حال حاضر به دستاورد های شورای صنفی بپردازیم. مشکلات سینمای ایران تولیدات بی رویه و تولیدات فاقد نگاه به حوزه اقتصادی و فرهنگی است، اما بیشترین مشکل متوجه اکران است.

علم الهدی ادامه داد: شما به عنوان شورای صنفی که سه سال مسئولیت داشتید دستاوردتان، دستاورد نا امید کننده است که دربحث آیینامه شورای صنفی و اتفاقاتی که بدنبال آن روی داد و حذف کانون کارگردانان و تک روی دوستانی چون شما دیده می شود.

وی از شاخص های این مدعا را تعداد مخاطب دانست و اظهار داشت: زمانی که آقای هاشمی شورای صنفی را در سال ۸۹ تحویل گرفت تقریبا ۱۱ میلیون نفر سینما می‌رفتند، در سال ۹۰ به ۱۴ میلیون نفر و ۹۱  حدود ۸.۵ و درسال ۹۲ به ۷ میلیون نفر رسید.

هاشمی در ادامه و در پایان گفته علم الهدی آمارهای وی را تکذیب کرد.

نوشته علم‌الهدی: شورای صنفی نمایش مخاطبان را از سینما دور کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: با پایان گرفتن فصل بهار و آغاز فصل تابستان فرصت تحلیل وجوه مختلف اکران بهار می‌تواند ما را به نتایجی برساند که برای فصول باقی‌مانده اکران در سال ۹۲ کاربردی باشند. برای تحلیل اکران بهار به سراغ امیرحسین علم‌الهدی که سال‌ها در ارزیابی نقاط مثبت و منفی اکران سینمای ایران قلم زده رفتیم.

اکران بهار چطور گذشت؟ مشخصا نظرتان را درباره چینش فیلم‌های اکران عید بگویید.

امیرحسین علم‌الهدی: با چینش شروع می‌کنم. نسبت به سال گذشته چینش فیلم‌های عید سال ۹۲ ترکیب بدی نبود و می‌توانم بگویم نسبت به سال گذشته هوشمندانه‌تر بود. سال گذشته با اکران سلیقه‌ای فیلم‌ها اثر جبران‌ناپذیری بر اکران ۹۱ وارد شد که همچنان ممکن است این تبعات منفی ادامه داشته باشد. ضمن اینکه کلمه چینش را برای سینمای ایران مناسب نمی‌بینم. چینش بیشتر یک کار تلویزیونی است. لفظ چینش، سینمای ایران را که ماهیتش متکی به عرضه و تقاضاست بیشتر به سمت فضای تلویزیونی می‌برد و این خوب نیست. به هر حال ما عادت کرده‌ایم که نگاه تلویزیونی را در حوزه‌ای که به شدت وابسته به عرضه، تقاضا و رقابت است جاری کنیم. اکران سینما در سال گذشته به دلیل وجود سلیقه‌بازی‌ها، باندبازی‌ها و نبود تدبیر و مدیریت، شروع خوبی نداشت.

گفتید امسال اکران هوشمندانه‌تری نسبت به سال گذشته داشتیم. این هوشمندی از سیاست‌گذاری شورای صنفی نشأت می‌گیرد؟

نمی‌توان گفت از سیاست‌های شورای صنفی نشأت گرفته است. ارشاد به عنوان بازوی نظارتی حاکمیت توانست شورای صنفی را مدیریت کند تا دیگر اشتباهات سال گذشته را تکرار نکند.

تنوع مضامین فیلم‌ها در اکران بهار چگونه بود؟

در سینمای ایران نمی‌توانید به تنوع حداکثری مضامین دست پیدا کنید اما تنوع حداقلی مضامین در اکران بهار خوب بود. فیلم‌های ملودرام، انیمیشن، طنز و فیلم‌هایی که مخاطب محدودتری دارند تنوع مضمونی فیلم‌های عید را رقم زدند.

چرا هیچوقت در سینمای ایران نمی‌توان به تنوع حداکثری مضامین دست یافت؟

چون سینمای ایران صد در صد به تولیدات بومی خودش وابسته است و به دلایل مختلف از جمله فقر تکنولوژیک، فقر فیلمنامه، فقر دانش فعالان سینمایی و قس علی هذا نمی‌تواند به مسائل مختلف ورود پیدا کند و این یکی از معضلات سینمای ایران است.

در ادامه تحلیل اکران بهار بفرمایید افزایش فروش و افزایش مخاطب داشتیم یا خیر و ادامه اکران ۹۲ را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟

حتی اگر هم داشته باشیم، یک افزایش معنادار نیست. معنادار به این معنی که بگوییم بله یک اتفاق مثبت در اکران بهار افتاد. خیر اینطور نیست. ۹ ماه از سال ۹۲ باقی مانده و پیش‌بینی می‌شود وضعیت گیشه تابستان وضعیت خوبی نباشد. این شرایط نامساعد ادامه پیدا می‌‌کند تا عید فطر. عید فطر دو، سه فیلم ممکن است گیشه را رونق بدهند، بعد ماه محرم آغاز می‌شود و بعد از ماه محرم فصل سوم آغاز می‌شود. نگاه خوشبینانه من به امسال حداقل مثل سال گذشته است. یعنی حدود ۸ و نیم تا ۹ میلیون نفر مخاطب داریم و اگر افزایش داشته باشیم این افزایش معنادار و واقعی نیست.

 سینمای ایران به یک لوپ دچار شده و تا وقتی این لوپ شکسته نشود همین تعداد مخاطب را هم از دست خواهد داد. مثال می‌زنم. سال گذشته فیلم « کلاه قرمزی و بچه ننه» با قیمت بلیت ۴۵۰۰ تومان در تهران و قیمت بلیت ۲۵۰۰ تومان در شهرستان حدود ۵ و نیم میلیارد فروخت. امسال فیلمی با قیمت بلیت ۵۵۰۰ تومان در تهران و ۳۰۰۰ تومان در شهرستان حدود ۵ و نیم میلیارد می‌فروشد. یعنی افزایش فروش حاصل از افزایش مخاطب نیست حاصل از افزایش قیمت بلیت است. سینمای ایران تا اطلاع ثانوی راهکار دیگری برای افزایش مخاطب ندارد به جز اینکه هر سال قیمت بلیت را افزایش دهد. این روند، روند خوبی نیست.

افزایش معنادار فروش هیچوقت نمی‌تواند با کاهش مخاطب همسو شود. قطعا افزایش غیرمعنادار فروش بر اساس قیمت بلیت است و لاغیر. مثال دیگری می‌زنم. فیلم «اخراجی‌ها ۳» دو سال پیش با قیمت بلیت ۳۵۰۰، ۶ میلیارد فروخت. امسال «رسوایی» با میانگین قیمت بلیت ۵۵۰۰ ، ۶ میلیارد فروخته است. تعداد مخاطب فیلم مسعود ده‌نمکی در سراسر ایران امسال ۱میلیون و ۵۰۰ هزار نفر بوده است. در حالی که در سال ۸۸ «اخراجی‌ها ۲» فارغ از بحث کیفیت فیلم، بالای ۵میلیون نفر مخاطب داشته است.  به هر حال شاخصه‌ها و پارامترهای اقتصادی سینمای ایران سال خوبی را نشان نمی‌دهد. تأکید می‌کنم بهار ۹۲ نسبت به بهار گذشته افزایش دارد ولی نه افزایش واقعی و معنادار. امیدوارم در ادامه، فیلم‌های خوب بتوانند کاهش فروش را نسبت به سال ۸۸ و ۹۰ جبران کنند که البته بعید می‌دانم.

فیلم‌های پرفروش بهار امسال همچنان مبتنی بر ساختارهای کلیشه‌ای جذب مخاطب بود یا فیلم‌های پرفروشی هم بودند که مبتنی بر سطح سلیقه بالا باشند و فروخته باشند؟

ببینید کارکردهای حوزه نمایش کارکردهای صفر و یک نیست. به هر حال فیلم‌های ده‌نمکی با استقبال مخاطب رو به روست. مخاطب از فیلم‌های او استقبال می‌کند. توصیه می‌کنم  تا اطلاع ثانوی وارد بحث کیفی نشویم. در سینمایی که بحران مخاطب دارد، هر فیلمی که پروانه نمایش داشته باشد و بتواند مخاطب را به سینما بکشاند از منظر اقتصادی باید به آن توجه کرد. نه به این معنا که سطح سلیقه خود را پایین بیاوریم. حکایت فیلم‌های پرفروشی که برای مخاطبی که بیشتر به جنبه‌های سرگرمی سینما توجه دارد ساخته شده است حکایت تگرگ و رگباری بهاریست که ممکن است زمین را سیراب نکند ولی حداقل زمین را تر می‌کند.

سینمای ایران ترکیبی از فیلم‌های کیفی، متوسط و غیرکیفی است. در مقابل «رسوایی» فیلمی مثل «حوض نقاشی» وجود دارد که بالاخره نمی‌خواهم بگویم حداکثر ولی حداقل استانداردهای کیفی را دارد. فیلم آبرومندی است که به شعور مخاطب توهین نمی‌کند و مورد استقبال نسبی مخاطب قرار می‌گیرد. اگر از منظر اقتصادی بخواهیم تحلیل کنیم بله «رسوایی» تقریبا ۲برابر «حوض نقاشی» فروخت ولی از نظر کیفی قابل قیاس نیستند. امیدوارم هر چه جلوتر می‌رویم تعداد فیلم‌هایی که دغدغه اجتماعی دارند و با استانداردهای حداقلی سینما ساخته شده‌اند بیشتر شود.

البته ساز و کار فروش فیلم‌های فرهنگی و دغدغه‌مند، به دلیل فقدان زیرساخت‌های فرهنگی، ساز و کار سختی است. همچنان معتقدم فیلم «یه حبه قند» و «حوض نقاشی» از نظر عیار فروش نه میزان فروش، یک سر و گردن از فیلم‌های دیگر بالاتر است. بدنه سینما فروش خوبی را برای این دو فیلم متصور نبود اما دیدیم که فیلم‌هایی که به قول بچه‌های سینما جنس اندیشه را ارتقا می‌دهند عیار بالاتری دارند. فروش ۱میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومانی سه سال پیش «یه حبه قند» و فروش خوب «حوض نقاشی» نمره خوبی برای این دو فیلم به وجود آورد.

با وجود اینکه خیلی از کارگردان‌ها برای به دست آوردن اکران عید سر و دست می‌شکنند و از مافیای پخش استفاده می‌کنند اما لزوما قرار گرفتن در اکران عید موفقیت فروش به دست نمی‌آورد. کارگردان فیلمی مثل «قائده تصادف» که عید اکران شد شرایط اکران عید را نابرابر توصیف کرد. در این باره توضیح دهید. نابرابر بودن شرایط اکران از کجا ناشی می‌شود.

خیلی به مافیا اعتقاد ندارم. مافیا جایی مطرح می‌شود که منافع مهم اقتصادی مطرح باشد.

در پخش مافیا نداریم؟

نه. حجم فروش ۳۰ میلیارد تومانی دیگر مافیا نمی‌خواهد. شاید بگویید کسانی که از لابی استفاده می‌کنند موفقیت بیشتری به دست می‌آورند.. یادمان باشد خود فیلم‌ها تعیین‌کننده هستند. در سینمایی که در وضعیت بحرانی قرار دارد سینمادار برای اینکه بتواند منابع مالی‌ش را تأمین کند قطعا بین «قائده تصادف» و «رسوایی» می‌رود سمت «رسوایی». این حق طبیعی هر سینمایی است و اسمش مافیا نیست. البته یک‌سری رانت‌ها و کج‌سلیقگی‌ نهادهای نظارتی وجود دارد. فیلمی که متعلق به یک گروه است و صاحب آن گروه خودش هم فیلم دارد نمی‌تواند مصداق مافیا باشد.

 فیلم «حوض نقاشی» که بیشترین رأی تماشاگران را به دست آورد در سینمای تولید‌کننده‌اش هم اکران شد. اینها مافیا نیست. اگر تولیدکننده‌ای خودش شبکه توزیع داشته باشد برنده است. این ذات سینماست. در بسیاری از نقاط دنیا شرکت‌های تولید هم سینمادارند و هم توزیع‌کننده. اما چرا «قائده تصادف» در این جدال نابرابر قرار گرفت؟ بخشی از دلیلش به خاطر نگاه سنتی دفتر پخش بود که به فیلم داشت. این فیلم با توجه به ویژگی‌های فرهنگی‌اش باید بعد از جشنواره فضای خود را ادامه می‌داد نه اینکه یک ماه هیچ اطلاعی از آن در دست مخاطب نباشد بعد فیلم دقیقه نود برود روی پرده. تا بخواهد قشر دانشجو که علاقه بیشتری به این نوع فیلم‌ها دارد از اکران فیلم مطلع شود ۲۰ روز از اکران فیلم گذشته. سینمادار هم نمی‌تواند منتظر مخاطب بماند. به هر حال نگران پنج‌شنبه شب‌اش است که بتواند به هزینه‌هایش برسد.

اگر من بودم این فیلم را عید اکران نمی‌کردم. اول سعی می‌کردم فضای فیلم فرهنگی را ایجاد کنم بعد هم در زمانی فیلم را اکران می‌کردم که مطمئن باشم به حداقل مخاطب دست پیدا می‌کنم. «قائده تصادف» با وجود اینکه فیلم خوبی و فرهنگی است از نظر من شرایط اکران عید را نداشت هرچند اکران عید می‌تواند برای هر فیلمی جذاب باشد.

تأثیر انتخابات ریاست جمهوری را بر اکران بهار ۹۲ چطور تحلیل می‌کنید؟

بی‌تأثیر نبود. هر سال که جلوتر می‌رویم سینمای ایران از شاخص خودش پایین‌تر می‌آید. نمی‌گویم ناامید باشیم ولی پتانسیل سینمای ایران بیش از اینهاست. سینمای ایران مانند بیماری است که چاره‌ای برای دردش ندارد و نمی‌تواند دردش را اساسی درمان کند به همین دلیل مجبور است برای تسکین درد مدام مسکن بخورد. تا وقتی سینمای ایران برای درمان دردهای متفاوتش کاری نکند وضعیت خوبی نمی‌توان برایش متصور شد. البته امیدوارم در دولت یازدهم همچنانکه انتخابات نشان داد مردم نگاهشان به سمت امید است بتواند وضعیت را جلو ببرد. اما سینمای ایران برای رسیدن به شاخص‌های بین‌المللی ده الی پانزده سال برنامه ثابت، اجرایی و کارشناسی احتیاج دارد. متأسفانه در ۴سال گذشته خراب‌کاری زیاد بود و دولت یازدهم باید بتواند فضای تعامل و کنار هم بودن را به وجود بیاورد. از این طریق بخشی از مشکلات روانی سینمای ایران حل می‌شود.

کوتاه نظرتان را درباره اکران تابستان گفتید. تصویر کلی‌تری از اکران تابستان ارائه دهید.

تا عید فطر خبری نیست. ۱۵ مرداد که عید فطر باشد یک ماه و نیم تا پایان تابستان وقت هست. امیدوارم فیلم‌هایی مثل «هیس…» و «دهلیز» و «هیچ کجا، هیچکس» بتوانند خلأ نیمه اول تابستان را جبران کنند. چیزی که الان تصورش مسلم است این است که گیشه سینماها تا عید فطر باید بروند مرخصی.

سؤال آخرم ربطی به تحلیل اکران بهار ۹۲ ندارد. اگر مایلید از انتظارتی که از دولت یازدهم دارید صحبت کنید. بحثی که این روزها بین سینمایی‌ها داغ است.

کمی با این پرسش مشکل دارم. ما خیلی نباید مطالباتمان را از دولت بخواهیم. درست است، در چند سال گذشته کارهای انجام نشده دولت خیلی بیشتر از کارهای انجام شده بود. شاید اصلا نتوان برای کارهای انجام شده دولت درصدی تعیین کرد. ما اگر مطالبات را خیلی بالا ببریم شاید چهار سال دیگر دوباره ناامیدانه کارهای انجام نشده دولت یازدهم را به دولت دوازدهم بسپاریم. توصیه‌ام این است مطالبات خود را از دولت با توجه به بضاعتی که بدنه اجرایی دولت در آینده خواهد داشت، و پتانسیل مالی‌اش بسنجیم. اگر این مطالبات خیلی بالا برود بعد از دو سال همه دوباره ناامیدند و درِگوشی یک چیزهایی به هم می‌گویند. در حوزه فرهنگ خراب کردن خیلی راحت است، درست کردن سخت است. باید از دولت یازدهم یک رابطه دو طرفه را انتظار داشت. همین قدر که ما از دولت مطالباتی داریم قطعا دولت هم از فعالان سینمایی خواسته‌هایی دارد.

همچنان به فرمایش حضرت امام (ره) استناد می‌کنم که فرمود: هر کس هرکجایی که هست آنجا را درست کند مملکت درست می‌شود. من به عنوان فیلمساز در دولت یازدهم اگر فیلمم را درست بسازم، درست نه به معنای خودشیفتگی و بگویم هرآنچه که ساختم جز بهترینهاست، من به عنوان سینمادار اگر بتوانم به حداقل فاکتورهای سینماداری قائل باشم، و خلاصه اگر هر کسی به وظیفه‌اش در هر مسندی که هست قائل باشد و درست رفتار کند نتیجه مثبتی عاید سینما خواهد شد. بدانیم که در حوزه فرهنگ با سه یا چهارسال نمی‌توان چندان به جلو پیش رفت. البته اگر همت همه در میان باشد جلوتر می‌رویم. ولی تأکید می‌کنم مطالباتمان را با واقعیت همخوانی دهیم که دوباره دچار یأس و دلسردی نشویم. دولت و ما همه سوار یک قایقیم. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم این قایق را فقط دولت جلو ببرد.

چقدر امیدوار باشیم که سینماگران شاخص که در دوره‌های قبل کم‌کار بودند به عرصه تولید باز‌گردند؟

قطعا این اتفاق باید بیفتد. به هر حال سینمای هر کشوری متکی به فیلمسازان مطرحش است. این به معنای این نیست که سینماگران گمنام را نبینیم ولی یادمان باشد که سینما متکی به فیلمسازان هویت‌دار، مطرح و دارای سابقه درخشان است. کسانی مثل رخشان بنی‌اعتماد، بهرام بیضایی، ناصر تقوایی، مجید مجیدی، احمدرضا درویش، رضا میرکریمی، و همه کسانی که زیر پرچم نظام دارند زندگی می‌کنند و می‌خواهند فعالیت کنند بالاخص آنها که دارای شناسنامه روشنی هستند قطعا در چهارسال آینده باید فیلم بسازند. لازمه این اتفاق این است که دولت بسترسازی کند. از طرف دیگر این بزرگان باید روحیه امید، تلاش و تدبیر را در سینما با حضور مثبت خود و ساخت فیلم‌های خوب بالا ببرند تا نسل جوان که به دنبال نوآوری، خلاقیت و الگوسازی هست در کنار آنها پرورش پیدا کند. در آینده به این نسل احتیاج داریم.

نوشته تقوایی و بیضایی در ۴ سال آینده باید فیلم بسازند/ اکران خوبی نخواهیم داشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- جمعه شب ۲۴ خردادماه برنامه زنده «هفت» میزگردی درباره بررسی اقتصاد و اکران در سینمای ایران داشت که با حضورامیر حسین علم‌الهدی و علی سرتیپی انجام شد.

سرتیپی در ابتدای این بخش عنوان کرد: متاسفانه در کشور ما بخش خصوص به شدت بایکوت شده و پول های بسیاری در تولید هزینه شده است بدون این که این تولیدات در بخش اکران و توزیع مورد توجه قرار گیرد. اما تعداد زیادی از فیلم های دولتی تولید شده بدون آن که توجهی به اکران آنها شود در طول این سال ها ساخته شده است.

امیرحسین علم الهدی در این باره عنوان کرد: بخش خصوصی در ۳۴ سال گذشته توانست برنامه ریزی و سرمایه گذاری را همراه با دولت انجام دهد که مرحوم سیف الله داد در این زمینه پیشتاز بود اما زمانی که وی از دولت رفت چند دستگی در بخش خصوصی به وجود آمد که نشان داد این بخش نتوانسته به یک اتحاد دست پیدا کند. دولت به خاطر ضعف در سیاست گذاری و نداشتن هارمونی در کارهایش نتوانسته است بخش خصوصی را به بلوغ برساند.

این کارشناس سینما ادامه داد: در همه جای دنیا بخش خصوصی نیاز به حمایت و برنامه ریزی دارد. همه دغدغه تولید دارند و هر کسی از خانه اش قهر کرده می خواهد فیلم تولید کند اما دو زنجیره دیگر به نام حوزه توزیع و نمایش داریم که اگر به آنها توجه نشود به نتایج خوبی نمی رسیم. دولت مدعی بود با ۸۰۰ میلیارد دلار پول نفت قرار است به سینما کمک فراوانی کند این دوستان اکنون باید بیایند و توضیح دهند که چه کمک ها و حمایت هایی از سینما کرده اند.

وی یادآور شد: در کشوری که ۸۰ درصد آن دست دولت است نمی توان از نقش آن غافل ماند. ایران در حوزه تولید حرف برای گفتن زیاد دارد، البته در بخش تولیدات فرهنگی و محتوایی اما در عرصه اقتصاد  هیچ  حرفی برای گفتن ندارند. در حوزه فرهنگ باید ۲۰ سال سرمایه گذاری کرد تا به نتیجه رسید. وقتی هیچ سیاستی حتی در حد ۴ سال پایداری ندارد دیگر نمی توان از بخش خصوصی انتظار داشت که سرمایه اش را وارد سینما کند.

سرتیپی در این زمینه عنوان کرد در طول سال های گ ذشته هر کس سر کار آمده ما نتوانستیم به بخش توزیع و نمایش بپردازیم و همه تلاش ها در جهت تولید بوده است. برای توزیع و نمایش سیاست های قطره چکانی داشتیم که در ۴ سال گذشته بسیار کمتر شده. حمایت از تولید هم حمایت از برخی آثار خاص بوده و هم این مساله بخش خصوصی را به انزوا کشانده است و بسیاری دفاتر سینمایی غیرفعال شده اند. سینماها  هم در وضعیت بغرنجی قرار دارند. در چند سال اخیر سیاسی کردن سینما هم یکی از معضلاتی بود که به وجود آند و باعث خشک شدن سینمای ایران شد.

علم الهدی در ای زمینه متذکر شد: وجود رفاه و سرانه مطالعه در کشورهای مختلف باعث می شود مردم آن کشورها به سینا رفتن رغبت بیشتری نشان دهند. در کشوری که تیراژ کتاب  به هزار نسخه می رسد چگونه می توان انتظار سینمای مناسبی را داشت. هر مدیری که سر کار می آید می خواهد سینما را از نو اختراع کند. به تهران از سال ۸۸ تا امروز ۶۰ سالن سینما اضافه شده است ولی هنوز هیچ اتفاقی در اقتصاد سینما روی نداده. این طور نیست که هرچه بخش خصوصی بسازد فیلم های خوبی است و هرچه بخش دولتی تولید کند آثار نامناسبی هستند.

سرتیپی در این زمینه توضیح داد: نباید همه چیز را به این سیاهی دید. اگر ما ۱۰ سینما مثل آزادی داشته باشیم و بتوانیم فیلم‌های مان را درست معرفی کنیم و در عین حال آثار جذابی تولید شود اقتصاد سینما پیشرفت می کند. باید به تولیدکنندگان مان اعتماد کنیم.

علم الهدی در بخش دیگری از این میزگرد عنوان کرد: امیدوارم دولت یازدهم آرامش را به سینما باز گرداند چون دولت دهم هیچ کمکی به سینما نکرده و با تفرقه افکنی ادامه حیات داده است. همه ماها صدقه بگیر دولت شده ایم پس لطف کنند و پول سینماها را هم بدهند. سال ۸۹ با ۹۰۰ هزار تومان می شد تبلیغات شهری برای یک فیلم گرفت اما در سال ۹۲ با  ۶ میلیون تومان می توان یک بیلبورد را در اختیار داشت.

وی افزود: اگر۳۰ تا ۴۰ درصد سینمای ایران به اکران فیلم های خارجی با هدف تولید فیلم های ایرانی اختصاص یابد برخی از این مشکلات اقتصادی حل خواهد شد. متاسفانه این روزها از ۱۰۰ فیلمی که ساخته می شود ۸۵ فیلم با لابی گری چه در بخش  خصوصی و چه دولتی و برای رسیدن به منافع شخصی به نمایش می رسند و تنها ۱۵ فیلم برای سینما ساخته می شود. تنها سینمایی که ۱۰۰ درصد فضای تولیدش در خدمت تولید داخلی قرار دارد یاران است و ضرر کننده اصلی این جریان هم سینماداران هستند.

سرتیپی در پایان این بخش عنوان کرد: ساز و کار ما اشتباه و غلط است، اگر ۳۰-۴۰ درصد سینمای مان را به فیلم های خارجی بدهیم دیگر چیزی از سینمای ایران باقی نمی ماند. ما ابتدا باید تولید ملی خودمان را تقویت کنیم بعد شرایط اکران آثار خارجی فراهم شود. اگر یک عقل سلیم بتواند مدیریت کند مشکلات حل خواهد شد و می توانیم فیلم خارجی هم اکران کنیم اما در حال حاضر در شرایط بحرانی قرار گرفته ایم.

نوشته علم‌الهدی: دولت یازدهم به سینما سامان دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ایسنا نوشت: در پی پخش «یه حبه قند» ساخته‌ رضا میرکریمی همزمان با تعطیلات نوروز از تلویزیون و حذف تعدادی از بخش‌های فیلم، به سراغ امیر حسین علم‌الهدی مشاور پخش آن رفتیم.

علم‌الهدی گفت: «یه حبه قند» صرف‌نظر از سانسور بی‌سلیقه‌ای که دلایلش برای خودمان هم روشن نیست، نوروز از تلویزیون پخش شد، اما باید به عنوان مسوول پخش فیلم در سینماهای کشور به وضعیت تیزرهایمان در هنگام اکران اشاره کنم.

او یادآور شد: گروه پخش در زمان اکران مصیبتی برای نشان دادن بخشی از موهای «پسند» در تیزرهای تبلیغاتی و همچنین صدای بانوی سینمای ایران، رخشان بنی‌اعتماد در آنونس فیلم داشت و به هر دری زدیم امکان پخش در زمان نمایش در سینماها میسر نشد و به دلیل حجاب «پسند» و صدای خانم بنی اعتماد، آنونس این بانو و تیزرهای مجید مجیدی مجوز پخش نگرفت. اما به فاصله یک‌سال و چند ماه، هم مجوز آنونس صادر شد و هم مجوز نشان دادن «بخشی از موهای پسند» در طول فیلم آن هم در تلویزیونی که مخاطبش نسبت به سینما قابل مقایسه نیست.

علم‌الهدی با اشاره به فیلم «حوض نقاشی» که این روزها در سینماها اکران شده، گفت: حال امسال دوباره همین رفتارهای کج سلیقه با تیزرهای کمال تبریزی برای فیلم «حوض نقاشی» مازیار میری اتفاق افتاده است. آنها اجازه نمایش موهای مصنوعی «مریم» را نمی‌دهند؛ بنابراین مطمئن هستم سال دیگر در همین عید، هم تیزرها با موهای مصنوعی پخش می‌شود و هم خود فیلم از تلویزیون البته با اصلاحیه‌های لازم به نمایش درمی‌آید.

او درباره‌ی ممیزی‌های انجام شده بر روی «یه حبه قند» در تلویزیون گفت: در رابطه با ممیزی فیلم هیچ نگوییم بهتر است، صحنه تاب خوردن «پسند» در آنونس فیلم از تلویزیون پخش می‌شود و همان صحنه در فیلم حذف می‌گردد!

این صاحب‌نظر درعرصه‌ی پخش فیلم معتقد است: تلویزیون به دلیل ماهیت کارمندی خود نمی‌تواند در خدمت سینمای اندیشمند و فاخر باشد و همین نگاه کارمندی است که فیلمی را که مورد تحسین مردم، منتقدان، اهل هنر و سایر بزرگان قرار گرفته است با کج سلیقگی بسیار به پخش می‌رساند؛ گویا فرقی بین دوغ و دوشاب برای این دستگاه عظیم نیست! به قول کارگردان محترم این فیلم (رضا میرکریمی ) دیگر اعتراض هم فایده‌ای ندارد و همه چیز تکراری شده است و این واکنش‌های هنرمندان به این دستگاه پرطمطراق و پر هزینه آسیبی جدی است که به دانشگاه مورد نظر حضرت امام (ره) وارد گشته است که هیچ‌کس هم پاسخگو نیست!

علم‌الهدی همچنین گفت: در کشور عزیزمان که اکثر مسئولین براساس تکلیف شرعی بر کرسی مسئولیتی تکیه زده‌اند، در عجب هستم که چرا همین مسوولان براساس حکم شرع «پاسخگوی» نه تنها مردم بلکه نخبگان جامعه‌شان نیز نیستند و نمی‌دانند که این مسئولیت‌ها در امانت ایشان است و هرگونه سهل‌انگاری در صیانت از این امانت به همان حکم شرع «ناپسند» است و همان رفتاری کارمند گونه‌ای را که با «پسند» فیلم «یه حبه قند» داشتند، نشان از «ناپسند» بودن رفتاری دارد که سالیان سال است که این دستگاه را با خود به کمترین میزان «پسندیدن» در میان خلایق رسانده است!

مسوول پخش فیلم «یه حبه قند» در پایان خاطرنشان کرد: اصراری به نمایش در تلویزیون نداشتیم و اصرار از طرف متولیان سیما بوده است. بنابراین رابطه این همه اصرار با این همه کج سلیقگی در پخش فیلم «یه حبه قند» را متوجه نمی‌شویم .

نوشته علم الهدی: برای پخش تلویزیونی «یه حبه قند» اصرار نداشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.