هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اکبر عبدی با خبر بستری شدنش دوباره یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانی‌ها شد، پرواز همای با خواندن سرود تیم ملی در میانه روزهای جنگ‌زده ایران، نامش را به بحث‌های ملی‌گرایی و همدلی گره زد، علی شادمان با اکران «تهران کنارت» بار دیگر در قامت عاشق‌‌پیشه‌ای از نسل امروز ظاهر شد، ستایش رجایی‌نیا با نقش یلدا در «بدنام» خودش را از یک چهره آشنا به بازیگری قابل توجه رساند و محمدرضا شیرخانلو هم نشان داد برخلاف بسیاری از بازیگران کودک، قصد ندارد به خاطره‌ای فراموش‌شده تبدیل شود.

اکبر عبدی؛ بازیگری که مردم او را از خانواده خود می‌دانند

خبر بستری شدن اکبر عبدی در بخش مراقبت‌های ویژه، فقط یک خبر درمانی درباره یک بازیگر نبود؛ واکنشی که مردم، هنرمندان و حتی فضای مجازی به آن نشان دادند، بیشتر شبیه نگرانی برای یکی از اعضای خانواده بود. در روزگاری که بسیاری از چهره‌های قدیمی سینما به‌مرور از حافظه عمومی فاصله می‌گیرند، عبدی همچنان از معدود بازیگرانی است که نامش برای مردم فقط یادآور فیلم و سریال نیست؛ یادآور بخشی از زندگی روزمره چند نسل است.

همین که انتشار شایعه درگذشت او ظرف چند ساعت موجی از نگرانی ایجاد کرد و خانواده‌اش درباره سلامتی‌اش توضیح دادند، نشان می‌دهد اکبر عبدی هنوز برای مخاطب ایرانی «زنده» است؛ نه صرفاً به معنای حضور فیزیکی، بلکه به معنای حضور در حافظه جمعی. او از آن بازیگرانی است که مردم با تکه‌کلام‌ها، نقش‌ها و حتی صورتش خاطره دارند. از «بازم مدرسم دیر شد» تا «اخراجی‌ها»، از «مادر» تا «آدم‌برفی»، عبدی همیشه توانسته فاصله میان بازیگر و مردم را کم نگه دارد.

بخش مهمی از محبوبیت او به صداقت اجرایش برمی‌گردد. عبدی هیچ‌وقت بازیگری نبود که بخواهد شیک و دست‌نیافتنی به نظر برسد. حتی زمانی که نقش‌های متفاوت و پیچیده بازی می‌کرد، باز هم جنس بازی‌اش مردمی بود. شاید به همین دلیل است که مردم هنوز هم کمدی را با او به یاد می‌آورند؛ با بازیگری که می‌توانست هم نقش مرد ساده‌دل را بازی کند، هم پیرزن، هم جوان عاشق و هم کاراکترهای اغراق‌شده کمدی، بدون آنکه باورپذیری‌اش از بین برود.

نقش او در «آدم‌برفی» هنوز یکی از جسورانه‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای ایران است؛ جایی که عبدی سال‌ها پیش، در فضایی محافظه‌کارانه، نقشی را پذیرفت که بسیاری از بازیگران جرأت نزدیک شدن به آن را نداشتند. یا در «مادر» علی حاتمی، وجهی عمیق و انسانی از بازیگری‌اش را نشان داد. عبدی همیشه ثابت کرده بود مهارت اصلی‌اش بازی کردنِ آدم‌هایی است که هیچ شباهتی به خودش ندارند.

در سینمای ایران کم نبوده‌اند بازیگرانی که با بالا رفتن سن، یا فراموش شدند یا صرفاً به چهره‌هایی نوستالژیک تبدیل شدند؛ اما عبدی هنوز برای مردم «امروز» است. حتی وقتی برخی حضورهای رسانه‌ای‌اش با انتقاد همراه شد، باز هم تصویر کلی او نزد مخاطب خراب نشد. دلیلش شاید همان حسی باشد که مردم از او گرفته‌اند؛ حس سادگی، بی‌واسطگی و صمیمیتی که ساختگی به نظر نمی‌رسد. حالا هم نگرانی برای سلامتی‌اش فقط نگرانی برای یک بازیگر نیست؛ نگرانی برای بخشی از تاریخ سینمای ایران است.

پرواز همای؛ صدایی که میان وطن، جنگ و فوتبال ایستاد

در روزهایی که فضای رسانه‌ای ایران زیر سایه تنش‌های سیاسی، جنگ و اخبار منطقه‌ای قرار گرفته، طبیعی است هر اتفاقی که به مفهوم «وطن» و همدلی ملی گره بخورد، بیشتر دیده شود. پرواز همای این هفته دقیقاً در چنین موقعیتی قرار داشت؛ خواننده‌ای که سال‌ها بیشتر با موسیقی سنتی شناخته می‌شد، حالا با خواندن سرود رسمی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، وارد زمینی شد که هم سیاسی است، هم احساسی و هم رسانه‌ای.

اتفاق مهم فقط انتشار یک قطعه موسیقی نبود؛ بلکه نحوه رونمایی از آن بود. اجرای سرود در میان مردم، با حضور بازیکنان تیم ملی و در فضایی که هنوز جامعه از التهاب روزهای جنگ و آتش‌بس نیم‌بند فاصله نگرفته، باعث شد این قطعه خیلی سریع فراتر از یک موسیقی فوتبالی دیده شود. همای تلاش کرد سرودش فقط برای فوتبال نباشد؛ بیشتر شبیه دعوتی به همدلی ملی باشد. شعری که مدام از «وطن»، «خاک» و «ایران» می‌گوید و روی همان احساساتی دست می‌گذارد که این روزها در جامعه پررنگ‌تر شده است.

بخش مهمی از توجه رسانه‌ای به این اتفاق، به خود شخصیت پرواز همای برمی‌گردد. او نخواست صرفا سفارشی برای تیم ملی بخواند، خودش را به این پروژه نزدیک نشان داد؛ از علاقه قدیمی‌اش به فوتبال گفت، از روزهایی که تا نوجوانی فوتبال بازی می‌کرد و حتی تأکید کرد در روزهای جنگ کنار مردم بوده است. همین روایت شخصی باعث شد بخشی از مخاطبان، اجرای او را صرفاً یک سفارش دولتی نبینند، بلکه نوعی موضع‌گیری عاطفی تلقی کنند.

اما همان‌قدر که این سرود طرفدار داشت، منتقد هم داشت. برخی معتقد بودند قطعه از نظر موسیقایی ضعیف‌تر از انتظار است و نمی‌تواند به اثری ماندگار برای تیم ملی تبدیل شود. این انتقاد البته چیز تازه‌ای نیست؛ تقریباً در تمام دوره‌ها، موسیقی رسمی تیم ملی زیر سایه قطعات غیررسمی و مردمی قرار گرفته است. با این حال، درباره سرود همای، بحث فقط کیفیت موسیقی نبود؛ بیشتر درباره این بود که آیا این قطعه توانسته حس مشترک یک ملت را نمایندگی کند یا نه.

همای این روزها نه فقط به‌عنوان یک خواننده سنتی، بلکه به‌عنوان چهره‌ای اجتماعی دیده می‌شود. او با این سرود وارد میدان حساسی شده که مرز میان هنر، وطن‌دوستی و فضای سیاسی بسیار باریک است. شاید همین مسئله باعث شده نامش این روزها بیشتر از همیشه شنیده شود؛ صدایی که می‌خواهد هم برای فوتبال بخواند، هم برای ایرانِ زخمی این روزها.

علی شادمان؛ عاشقِ همیشگیِ نسل سرگردان

اکران «تهران کنارت» بار دیگر علی شادمان را به مرکز توجه آورد؛ بازیگری که سال‌هاست سینمای ایران او را در نقش جوان‌های درگیر بحران، عشق و بلاتکلیفی می‌شناسد. فیلم تازه علی بهراد، با همه حاشیه‌ها و توقیف طولانی‌اش، شاید بیش از هر چیز دوباره این سؤال را درباره شادمان مطرح کرد که آیا او هنوز می‌تواند از قالب نقش‌های آشنایش فاصله بگیرد یا نه.

در «تهران کنارت»، شادمان نقش پاشا، پسری را بازی می‌کند که میان عشق و مهاجرت گیر افتاده؛ شخصیتی که نه قهرمان سیاسی است و نه قربانی مطلق، بلکه نماینده بخشی از نسل امروز است که مدام میان رفتن و ماندن معلق مانده‌اند. این جنس کاراکتر، برای شادمان تازه نیست. او پیش‌تر در «یاغی» و «می‌خواهم زنده بمانم» هم نشان داده بود در بازی کردنِ جوان‌های عاشق‌پیشه و درگیر بحران‌های درونی، مهارت دارد.

اتفاقاً نقطه قوت شادمان همین است؛ مخاطب خیلی راحت با او ارتباط می‌گیرد. صورت، لحن و جنس بازی‌اش طوری است که برای نقش‌های عاطفی و ملتهب باورپذیر به نظر می‌رسد. او از آن بازیگرهایی است که انگار اضطراب و احساسات نسل خودش را خوب می‌شناسد و همین باعث می‌شود حتی وقتی نقش پیچیدگی زیادی ندارد، باز هم تماشاگر با او همراه شود.

با این حال، «پاشا» در «تهران کنارت» نقطه عطف بزرگی برای کارنامه شادمان نیست. بازی او خوب و کنترل‌شده است، اما فراز و فرود غافلگیرکننده‌ای ندارد. بیشتر شبیه ادامه همان تیپ جوانِ عاشق و آسیب‌پذیری است که سال‌هاست از او دیده‌ایم. شاید به همین دلیل هم بخشی از نقدها به فیلم، به تکراری شدن فضای داستان و حتی جنس بازی‌ها برمی‌گردد.

اما نکته مهم درباره شادمان این است که او هنوز سرمایه مهمی برای سینمای جوان ایران محسوب می‌شود. مخاطب حضورش را می‌پذیرد و نامش هنوز برای نسل جوان جذابیت دارد. این موضوع برای بازیگری که از کودکی جلوی دوربین بوده، اتفاق ساده‌ای نیست. خیلی از کودک‌ستاره‌های سینمای ایران، با بزرگ شدن حذف شدند یا نتوانستند هویت تازه‌ای پیدا کنند؛ اما شادمان توانسته این گذار را مدیریت کند. از کودک ویولن‌زن «میم مثل مادر» تا جوان سرکش و عاشق امروز، او آرام‌آرام با نسل مخاطبانش بزرگ شده است.

حضور موفقش روی صحنه تئاتر در «رامسس دوم» هم نشان داد توانایی‌اش فقط محدود به مدیوم تصویر نیست. شاید حالا مهم‌ترین چالش او این باشد که مراقب تکرار خودش باشد. شادمان بازیگر توانمندی است، اما اگر مدام در نقش جوان‌های عاشق و زخمی باقی بماند، ممکن است به‌تدریج غافلگیری‌اش را از دست بدهد. «تهران کنارت» بیش از آنکه یک فتح تازه برای او باشد نقشی است کهمخاطب می‌تواند دوستش داشته باشد و با او همذات پنداری کند.

ستایش رجایی‌نیا؛ بازیگری که قبل از دیالوگ، با چهره‌اش بازی می‌کند

سریال «بدنام» شاید این روزها بیشتر از آنکه بابت کیفیتش تحسین شود، به‌خاطر کلیشه‌ها و داستان تکراری‌اش نقد می‌شود؛ اما در میان همین نقدها، تقریباً یک اتفاق مورد توافق مخاطبان است: ستایش رجایی‌نیا دیده شده است. بازیگری که تا پیش از این بیشتر یک چهره آشنا بود، حالا با نقش «یلدا» تبدیل به یکی از مهم‌ترین نقاط توجه سریال شده است.

رجایی‌نیا در «بدنام» نقش دختری را بازی می‌کند که میان بحران‌های عاطفی، عشق و فروپاشی روحی گرفتار شده؛ شخصیتی که اگر بازیگر نتواند از پسش بربیاید، خیلی سریع به تیپی کلیشه‌ای تبدیل می‌شود. اما او توانسته یلدا را از سطح یک دختر صرفاً آسیب‌دیده بالاتر ببرد. بخش مهمی از این موفقیت به کاریزمای ذاتی‌اش برمی‌گردد؛ همان چیزی که مخاطبان مدام درباره‌اش حرف می‌زنند.

رجایی‌نیا از آن بازیگرانی نیست که صرفاً با زیبایی چهره دیده شوند. اتفاقاً چیزی که او را متمایز می‌کند، ترکیب جدیت، غرور و نوعی سردی کنترل‌شده در صورت و نگاهش است؛ ویژگی‌ای که برای نقش یلدا کاملاً مناسب از آب درآمده. او وقتی وارد قاب می‌شود، حتی پیش از آنکه دیالوگی بگوید، توجه را جلب می‌کند. این همان کیفیتی است که بعضی بازیگران سال‌ها دنبالش هستند و به دست نمی‌آورند؛ حضوری که تصویر را مال خود می‌کند.

مسیر حرفه‌ای رجایی‌نیا هم شبیه بسیاری از بازیگران زن نسل تازه، پله‌پله و آرام بوده است. از تئاتر در مشهد تا نقش‌های کوتاه و فرعی در فیلم‌هایی مثل «علف‌زار» و «گربه سیاه»، او بیشتر همان بازیگری بود که مخاطب احساس می‌کرد قبلاً جایی دیده است. اما «بدنام» برایش نقطه متفاوتی شد؛ فرصتی برای اینکه از حاشیه به متن بیاید.

بازی در کنار بازیگرانی مثل حسن پورشیرازی و امیر آقایی هم به دیده شدنش کمک کرده، اما نکته مهم این است که رجایی‌نیا در میان این چهره‌های باتجربه گم نشده است. حتی وقتی خود سریال افت می‌کند، باز هم بخشی از مخاطبان درباره بازی و چهره او حرف می‌زنند.

حالا مهم‌ترین مسئله برای رجایی‌نیا انتخاب‌های بعدی‌اش است. «یلدا» می‌تواند سکوی پرتابش باشد یا برعکس، او را در چرخه تکرار نقش‌های عاطفی و تلخ گرفتار کند. سینمای ایران بارها نشان داده برای بازیگران زن جوان، فاصله میان کشف شدن و تکراری شدن بسیار کوتاه است. اما فعلاً او توانسته از دل یک سریال پرحاشیه، خودش را بیرون بکشد و به چهره‌ای تبدیل شود که حتی منتقدان سریال هم نمی‌توانند نادیده‌اش بگیرند.

محمدرضا شیرخانلو؛ کودکی که نمی‌خواهد از قاب سینما حذف شود

اکران «سفر به لیمونیا» برای محمدرضا شیرخانلو فقط حضور در یک فیلم کودک و نوجوان نیست؛ بیشتر شبیه اعلام ورود به مرحله تازه‌ای از مسیر حرفه‌ای اوست. بازیگری که سال‌ها مخاطب ایرانی او را به‌عنوان کودک بامزه و شیرین «دهلیز» و «دودکش» می‌شناخت، حالا تلاش می‌کند ثابت کند فقط یک خاطره نوستالژیک از تلویزیون و سینمای دهه نود نیست.

نکته مهم درباره «سفر به لیمونیا» فقط بازی او نیست، بلکه حضورش در مقام نویسنده هم هست. برای بازیگری که هنوز سن زیادی ندارد و بخش بزرگی از عمرش جلوی دوربین گذشته، ورود به نویسندگی نشان می‌دهد می‌خواهد جایگاهش را در سینما جدی‌تر تعریف کند. شاید فیلم ضعف‌هایی داشته باشد و از نظر ساختاری بی‌نقص نباشد، اما همین که شیرخانلو تصمیم گرفته از محدوده بازیگری صرف خارج شود، خودش اتفاق مهمی است.

در سینمای ایران، کم نبوده‌اند کودک‌ستاره‌هایی که با تغییر چهره و بالا رفتن سن، آرام‌آرام از قاب حذف شدند. مخاطب دیگر آن‌ها را نپذیرفت یا خودشان نتوانستند هویت تازه‌ای برای ادامه مسیر پیدا کنند. اما شیرخانلو ظاهراً تصمیم گرفته با آزمون و خطا، خودش را در این فضا نگه دارد. او برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، هنوز فعال است؛ تئاتر کار می‌کند، در پروژه‌های کودک حضور دارد و حالا وارد نوشتن هم شده است.

بخش مهمی از جذابیت مسیر او به همین رشد تدریجی جلوی چشم مخاطب برمی‌گردد. مردم او را از کودکی دیده‌اند؛ از «دهلیز» بهروز شعیبی تا «دودکش» و حالا پروژه‌های تازه‌تر. انگار مخاطب شاهد بزرگ شدنش بوده و همین باعث می‌شود هنوز نوعی حس آشنایی و همراهی با او وجود داشته باشد.

شیرخانلو فعلاً بیشتر از آنکه مانند نوجوان‌هایی که ماندند در سینما چهره و سلبریتی شود، بازیگری جست‌وجوگر است. هنوز آن کاریزمایی را ندارد که به‌تنهایی گیشه یا مخاطب یک سریال را تضمین کند، اما در عوض چیزی دارد که شاید مهم‌تر باشد؛ میل به ماندن. او دارد مسیرش را امتحان می‌کند؛ از بازیگری کودک تا تئاتر موزیکال و حالا نویسندگی.

شاید «سفر به لیمونیا» فیلم مهمی برای این سال‌های سینمای ایران نباشد، اما برای او معنای دیگری دارد؛ تلاش برای اینکه مثل بسیاری از کودک‌بازیگران قدیمی، به خاطره‌ای محو تبدیل نشود. شیرخانلو می‌تواند از تصویر «بچه دوست‌داشتنی تلویزیون» عبور کند و به هنرمندی مستقل تبدیل شود یا نه. فعلاً نشانه‌ها می‌گویند او دست‌کم تصمیم گرفته برای پیدا کردن این هویت تازه، بجنگد.

نوشته از «علیشا»ی عاشق‌پیشه تا نغمه «پرواز» برای وطن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در عیادت از اکبر عبدی در جریان آخرین جزئیات و روند درمان این بازیگر قدیمی سینما قرار گرفت.

همچنین روابط عمومی خانه سینما در گفتگو با المیرا عبدی فرزند این بازیگر قدیمی سینما ضمن آرزوی سلامتی و بهبودی برای این هنرمند محبوب تاکید کرد، خانه سینما بر اساس وظایف ذاتی خود روند درمانی اکبر عبدی و سایر هنرمندان بیمار را پیگری کرده و آمادگی دارد تا در حد توان کمک حال خانواده هنرمندان باشد.

این بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون چند روزی است به دلیل سکته قلبی در بیمارستان بستری شده است.

نوشته عیادت مدیرعامل خانه سینما از اکبر عبدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ۲۹ آبان ساعت ۱۹ از طریق سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

این برنامه قسمت ۲۰۶ از روی موج کودک است که زیر نظر گلاره عباسی تولید می‌شود.

نازنین مهیمنی متن روایت این فیلم را نوشته که در استودیو شهر صدای پارسیان با صدابرداری رامتین ناهید ضبط شده و تینا تقویان آن را میکس و تدوین کرده است.

روی موج کودک با حمایت ایمان مهاجر تهیه می‌شود.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی sevinagroup.com یا از طریق پادگیر‌ها و کانال تلگرام رادیو سوینا به فایل صوتی فیلم‌های توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

نوشته نسخه ویژه نابینایان «دزد عروسک‌ها» منتشر می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. روایت این هفته، سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رسول صدرعاملی که سکوتش را شکست و از روزهای پرحادثه و مسیر حرفه‌ای اش گفت، تا پریناز ایزدیار که با گام‌هایی مطمئن بر فرش قرمز کن قدم گذاشت. از اکبر عبدی که همچنان مرز بازیگری و بازی را به چالش می‌کشد، تا رضا عطاران که با همان لبخند قدیمی‌اش، دل مخاطب را به سالن می‌کشاند و هانیه توسلی، آرام و بی‌صدا، اما پررنگ‌تر از همیشه بازگشته است.

رسول صدرعاملی؛ مردی که با قلم آمد و با تصویر ماند

سال‌ها بود رسول صدرعاملی تن به گفت‌وگو مشروح با رسانه‌ها نداده بود. این هفته در برنامه «اکنون» سروش صحت، مردی با موهای سفید و صدایی آرام اما ریشه‌دار، آمده بود تا بگوید چه‌ها بر او گذشته و چه ناگفته‌هایی داشت! از پسرک عاشق نوشتن تا مردی که دوربین را به دست گرفت تا روایت کند، نه فقط از دختران این سرزمین، که از تاریخ، از درد، و از امید.

صدرعاملی پیش از آنکه فیلم بسازد، روزنامه‌نگار بود. نوجوانی‌اش را با چاپ اولین مطلبش در مجله «فردوسی» آغاز کرد؛ مجله‌ای که آن روزها قبله آمال قلم‌به‌دستان بود. در میانه التهاب انقلاب، او خبرنگاری می‌کرد؛ همان روزها که در پاریس با آیت‌الله خمینی مصاحبه کرد و با همان پرواز معروف به تهران برگشت. خودش و نوشابه امیری، روزنامه نگار کیهان، تنها بازماندگان آن پرواز تاریخی‌اند.

اما روزی، روزنامه برایش کوچک شد. دوربین به دست گرفت و شد صدای دختران خاموش؛ دخترانی که بعدها با نام‌هایی چون پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی و نگار جواهریان بر پرده درخشیدند. سینمای صدرعاملی، سینمای جست‌وجوی روشنایی در دل تاریکی‌ست. او که «دختری با کفش‌های کتانی» را ساخت، هنوز هم می‌گوید: «چه قصه‌هایی از دخترکان این سرزمین که ننوشته‌ایم.»

صدرعاملی  از سینما گفت که او و هم‌نسلانش در سال‌های پس از انقلاب، زمانی که سینما در آستانه تعطیلی بود و سینماداران امیدی نداشتند، با حمایت و یادآوری فیلم‌های ماندگاری مانند «گاو» داریوش مهرجویی، «گل‌های داوودی» خودش، «تاراج» ایرج قادری و «مدرسه موش‌ها» تلاش کردند درهای سینما را باز و سینمای ایران را زنده نگه دارند.

این روزها فیلم «زیبا صدایم کن» بر پرده‌ست؛ قصه‌ای دیگر از دختری دیگر. صدرعاملی دو پسر دارد، اما جهان دخترانه را بهتر بلد است. کتاب خاطراتش را می‌نویسد؛ روایتی دست اول از روزهای پرحادثه. بی‌شک، وقتی آن کتاب منتشر شود، تاریخِ زنده‌ای از فرهنگ و سیاست ایران پیش چشم‌مان خواهد بود.

پریناز ایزدیار؛ دختری از «ابد» تا فرش قرمز کن

در میان برق فلاش‌های عکاسان کن، پریناز ایزدیار ایستاده بود؛ بی‌تکلف، اما مطمئن از جایی که ایستاده. تصویری که از او در جشنواره کن امسال ثبت شد، بیشتر از هر عکس دیگری دست‌به‌دست شد؛ چون فقط تصویر یک بازیگر نبود، تصویر مسیری بود که از «ابد و یک روز» تا فرش قرمز با سعید روستایی ادامه یافته است.

او همان «سمیه» است، دختری زخمی از فقر و اعتیاد و درماندگی، اما حالا با استایلی که چشم مجله‌های خارجی را گرفت، نشریه پیپل او را کنار جنیفر لارنس در لیست نامزدهای بهترین بازیگر زن پیش بینی کرد. حضور پریناز در فیلم «زن‌وبچه» سعید روستایی، تیر خلاص بود بر تمام تردیدها؛ بازیگری که حالا نه‌فقط در ایران، که در سطح جهانی دیده می‌شود.

پریناز ایزدیار را اولین بار با سریال‌های حسن فتحی شناختیم؛ چهره‌ای آرام با چشم‌هایی پر از حرف. اما آنچه او را بازیگر کرد، نه فقط قاب تلویزیون، که ریسک نقش‌های سخت بود. از «ابد و یک روز» تا «متری شیش‌ونیم»، از «سرخپوست» تا «ملاقات خصوصی»؛ هر بار در قالب زنی که بار جهان را به تنهایی به دوش می‌کشد.

همزمان با حضور او در کن، در ایران چرخ بازی به کمدی چرخیده. در فیلم «صددام»، پریناز نقش ثریا را بازی می‌کند؛ معشوقه بدل صددام. لبخندی که در آن نقش می‌زند، شاید برای خودش هم تازگی داشته باشد. بعد از سال‌ها نقش‌های جدی، این بار خنداندن مخاطب را تجربه می‌کند، و منتقدانی که می‌گویند: «موفق بوده»

ایزدیار حالا دیگر نه فقط ستاره‌ای پرفروش در داخل، که بازیگری جست‌وجوگر است. از فرش قرمز کن تا صحنه‌های کمدی، هر بار بخشی تازه از خود را نشان می‌دهد. و مخاطب، هر بار می‌ماند با این سؤال: پریناز بعدی، چطور غافلگیرمان خواهد کرد؟

اکبر عبدی؛ مردی با هزار چهره، بازهم در لباس زنانه

اکبر عبدی دوباره برگشته؛ نه به این معنا که رفته بود، بلکه حالا در قاب تازه‌ای دیده شده که باز هم همه را غافلگیر کرده. این‌بار در برنامه «جوکر خانوادگی» با پوشش زنانه ظاهر شد و بار دیگر نشان داد که هنوز هم می‌تواند مردم را بخنداند؛ آن‌هم در روزگاری که خنده، کمیاب شده.

اما با عبدی، هیچ چیز ساده نیست. همین یک حضور کوتاه، تبدیل شد به بحثی داغ. عده‌ای گفتند: «او شأن خود را پایین آورد»، و گروهی دیگر از «قدرت بی‌نظیر تغییر چهره و بازیگری‌اش» گفتند. و انگار این هم بخشی از معجزه عبدی‌ست؛ همیشه محل بحث، همیشه در کانون توجه، همیشه غیرقابل پیش‌بینی.

اکبر عبدی بازیگری‌ست که نه به کلاس بازیگری رفت، نه تئوری خواند؛ او با غریزه‌اش بازی کرد، با چشم‌هایش، با بدنش. از «اجاره‌نشین‌ها» تا «مادر»، از «آدم‌برفی» تا «خوابم می‌آد»، او نشان داد هر چهره‌ای، حتی صورت یک مادر پیر، می‌تواند ابزار بازیگری‌اش باشد. او اولین بار وقتی لباس زنانه پوشید، برای خنداندن نبود؛ برای شکستن یک تابو بود.

در جوکر اما، همه چیز طنز است، و عبدی هم بلد است چطور در دل یک موقعیت ساختگی، خنده واقعی بسازد. خنده‌ای که از تماشاگر بیرون کشیده می‌شود، گاهی هم به این شکل نا متعارف و همین او را ماندگار کرده؛ مردی که کمدی را می‌شناسد، نه فقط در واژه‌ها، که در سکوت‌ها، در مکث‌ها، در نگاه‌هایی که هنوز هم برق دارند.

منتقدان ممکن است بگویند عبدی در این سال‌ها افت کرده، یا نقش‌هایش سطحی شده. اما عبدی یک اصل دارد: «مردم باید بخندند.» و حالا دوباره خندانده، با همان قدرت همیشگی. شاید به همین خاطر است که هنوز هم او را مرد هزارچهره سینمای ایران می‌نامند و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کند این عنوان را از او بگیرد.

رضا عطاران؛ از جنس مردم اما معلق میان «صددام» و «صالح»

رضا عطاران همین‌جاست؛ همان جایی که همیشه بوده، میان مردم، با لبخندی مهربان، ساده، و دست‌هایی که عادت دارند با مخاطب سلام کنند. این روزها روی پرده است؛ در فیلم «صددام» پدرام پورامیری، نقش بدل صدام را بازی می‌کند، نقشی که فقط او می‌توانست بازی کند؛ با آن ترکیب طنز و واقعیت، با بازی‌ای که جدی است و هم‌زمان، بامزه.

مخاطب به محض دیدن اسم عطاران، خیال می‌کند قرار است بخندد. همین هم هست که او را از دیگران جدا کرده؛ نه فقط کمدی، بلکه اعتمادی که سال‌هاست مخاطب به اسمش دارد. هرجا باشد، انگار خیال جمع است. اما این اعتماد، این‌بار با تردیدهایی هم همراه شد ومنتقدان معتقدند صددام فیلم نامه قوی ندارد و در نهایت هم خنده نمی‌گیرد.

همزمان با اکران صددام با آغاز پخش سریال «اجل معلق» عادل تبریزی، عطاران دوباره وارد خانه‌ها شد؛ در کنار عباس جمشیدی‌فر. اما واکنش‌ها این‌بار متفاوت بود. بعضی گفتند: «تکراری شده»، بعضی گفتند: «مثل همیشه خندیدیم، پس موفق بوده». تکرار؟ شاید. اما مگر کسی مثل او، که «خانه‌به‌دوش»، «بزنگاه»، «متهم گریخت» و «ورود آقایان ممنوع» را در کارنامه‌اش دارد، می‌تواند تکراری باشد؟

عطاران آن بازیگری است که با کلاه نقاب‌دار، دمپایی و لبخند مهربان، آمده تا بگوید کمدی را نباید پیچیده کرد. او ساده است، و همین سادگی‌اش او را ماندگار کرده. اهل حاشیه نیست، اهل ژست‌های روشنفکری هم نه. اما بلد است کاری کند که مردم، وسط خستگی‌های روزمره‌شان، بخندند. این کار کمی نیست.

شاید اجل معلق، سریالی نباشد که نامش در تاریخ بماند، شاید صددام فیلمی نباشد که منتقدان تحسینش کنند. اما رضا عطاران؟ او همین حالا هم در ذهن مردم مانده، با این حال باید دید در قسمت‌های بعدی، آیا عطاران و «اجل معلق» می‌توانند همانند آثار موفق قبلی‌اش در ذهن مردم ماندگار شوند یا اینکه مثل بسیاری از فیلم‌های کمدی سطحی این روزها فقط ساعاتی مخاطب را بخندانند و فراموش شوند.

هانیه توسلی؛ بازگشت بی‌سر‌وصدا، با صدایی بلند

هانیه توسلی آرام برگشت. بدون جنجال، بدون تیترهای داغ. اما حالا حضوری دو جانبه در سینما و نمایش خانگی را تجربه می‌کند. بعد از سه سال دوری، حالا هم روی پرده سینماست با «بی‌سروصدا»ی مجیدرضا مصطفوی و هم در قاب نمایش خانگی با «کنکل» رامتین لوافی. مثل همیشه، متفاوت، مثل همیشه کمی دورتر از هیاهو، اما درست وسط صحنه.

در «بی‌سروصدا» با گریمی متفاوت و نگاهی خاموش، نقش زنی را بازی می‌کند که دیگر چیزی از زندگی‌اش نمی‌خواهد جز غر زدن. همسر پیمان معادی است، اما بیشتر یک غریبه در خانه؛ زنی که زندگی‌اش را بلد است در سکوت فریاد بزند. باز هم نقشی که به او می‌آمد. توسلی بلد است در کم‌حرفی، پرمعنا باشد.

اما اتفاق بزرگ‌تر در «کنکل» افتاد. جایی که سارا صابری شد؛ زنی که نقشه سرقت می‌کشد. این نقش، برشی از توسلی بود که کمتر دیده بودیم: جسور، بی‌پرده، با نیم‌نگاهی خلاف جریان. کنار مهدی پاکدل، صابر ابر و پیمان شریفی، شاید حالا وقتش رسیده که به‌جای دختر آرام «شب‌های روشن»، زن پیچیده و چندلایه‌ی «کنکل» را به‌خاطر بسپاریم.

توسلی از آن بازیگرهایی است که راه خودش را رفت. از «شام آخر» تا «دهلیز»، از «کافه ستاره» تا «جهان با من برقص» سروش صحت، همیشه میان انتخاب‌های سخت مانده؛ نقش‌هایی که زن بودن در آن‌ها یک مفهوم جدی است، نه فقط یک ویژگی جانبی. برای همین است که حتی اگر کمتر دیده می‌شود، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

در دو سه سال گذشته شایعه ممنوع‌الکاری، غیبت سه‌ساله، سکوت در فضای مجازی… همه و همه به او هاله‌ای دادند که حالا با قدرت از آن بیرون آمده. این روزها دوباره دیده می‌شود، اما نه به خاطر جنجال، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش.

و حالا همه چشم‌به‌راهند ببینند آیا او هم در «کنکل» برگ برنده خواهد شد؟ یا مثل همیشه، فقط نقش متفاوتی بازی کرده است.

نوشته از ناگفته‌های هیجان‌انگیز آقا «رسول» تا پرکاری بی‌سروصدای «هانیه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چارلی چاپلین متولد سال ۱۸۸۹ میلادی است و متناسب با این عدد، در برنامه به موضوع کمدی پرداخته می‌شود.

مهمان این قسمت اکبر عبدی است و جناب‌خان در بخش‌هایی از برنامه محسن کیایی را همراهی می‌کند.

«۱۰۰۱» برنامه‌ای در قالب گفتگو-سرگرمی است که با محوریت اعداد در زندگی تهیه و پخش می‌شود.

هر قسمت از «۱۰۰۱» حول محور یک عدد خاص می‌چرخد که سوژه‌ها و موضوعات مرتبط با آن عدد در برنامه مطرح می‌شود.

این برنامه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فریدالدین نیکجو ساخته شده و ‌طراح و مدیر هنری آن محمد بحرانی است.

نوشته اکبر عبدی به «۱۰۰۱» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه از ۸ تیرماه امسال روی آنتن رفته و تا به امروز چهره‌های مطرح فرهنگی هنری همچون جمشید مشایخی، مهدی فخیم‌زاده، رضا شفیعی‌جم، علی رضا خمسه، مهران غفوریان، برزو ارجمند و بهار ارجمند، نادر سلیمانی، منوچهر والی‌زاده، داریوش ارجمند، بهنوش بختیاری، مهرداد میناوند و سیروس دین‌محمدی، علی اوسیوند و ارژنگ امیر فضلی، آتش تقی پور و همسرش، رضا رویگری، مسعود ده‌نمکی و محمدرضا هدایتی مهمان این برنامه بوده‌اند.

تیتراژ پایانی این برنامه را حجت اشرف‌زاده خوانده است.

نوشته سیدعلی ضیاء مهمان برنامه «شبی با عبدی» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

میزبانی از کودک مبتلا به بیماری نادر «SMA»

در ادامه فعالیت های انسان دوستانه ای که به همت برنامه «فرمول یک» شکل گرفت، ضیا در «یک یک» نیز میزبان بنیامین یا همان علی کوچولویی می شود که دچار بیماری نادر «SMA» است.

این بار قرار است با حضور علی و خانواده اش در برنامه، از مردم برای درمان این کودک سه ساله که پزشکان پیش بینی کرده بودند تا ۶ ماهگی بیشتر زنده نمی ماند، کمک گرفته شود.

مخاطبان منتظر شگفتانه «یک یک» باشند

ضیا همچنین در اولین قسمت ویژه برنامه اش سورپرایزی دارد که مخاطبان حین پخش برنامه زنده شاهد آن خواهند بود.

همکاری دوباره علیرضا عصار با علی ضیا

تیتراژ آغازین این برنامه توسط علیرضا عصار اجرا شده که پیش از این در ویژه برنامه تحویل سال ۹۵ نیز با ضیا همکاری داشت.

خوانندگی تیتراژ پایانی توسط حجت اشرف زاده

همچنین خواننده تیتراژ پایانی برنامه حجت اشرف زاده است که قطعه مه دخت را برای برنامه ضیا اجرا کرده است.

نخستین قسمت از ویژه برنامه تحویل سال «یک یک» با اجرا و تهیه کنندگی علی ضیا از ساعت ۲۳:۱۵ شنبه ۲۶ اسفند تا حوالی بامداد یکشنبه از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

نوشته اکبر عبدی مهمان نخستین قسمت ویژه‌برنامه تحویل سال علی ضیاء می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احسان کرمی که اجرای این برنامه را به عهده داشت از دبیر جشنواره ابراهیم داروغه‌زاده در خواست کرد تا سخنان آغازین مراسم را ایراد کند. داروغه زاده نیز در کلامی کوتاه جشنواره را به روح شهدای هشت سال دفاع مقدس تقدیم کرد.

سپس مجری مراسم با اشاره به حوادث تلخی که در ماه های اخیر رخ داده است، گفت: با احترام به یاد و نام شهدای کشتی سانچی از هنرمندان درخواست می کنم تا عزم شان را جزم کرده و برای کمک به زلزله زدگان کرمانشاه و تهیه کانکس تا شب عید همت کنند. همه ما می دانیم که هر جا هنرمندان پیش قدم شده اند مردم نیز همراه بوده اند امیدواریم طی این ده روز بتوانیم کاری کنیم تا شب عید همه هموطنان کرمانشاهی دارای سرپناه باشند.

در ادامه مراسم پس از بخش کلیپی در رابطه با هنرمندان درگذشته یکسال اخیر مراسم نکو داشت سینماگر فقید علی معلم با حضور آذر معماریان همسرش و ایمان و امید فرزندانش برگزار شد وامید معلم گفت: مدام با خود فکر می کردم که چطور می ‌توانم بدون پدرم در جشنواره فیلم فجر حضور پیدا کنم اما یک جمله از ایشان افتادم که می گفت راهش را ادامه بدهیم و خستگی را از خود دور کنیم.

عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی پس از اجرای بخش نکوداشت گفت: ماه بهمن برای ما یادآور دو چیز است، جشن انقلاب اسلامی و جشن سینمای ایران. به همه خانواده سینما تبریک می‌گویم. ما شاهد افتخارات بسیاری طی این چندسال بودیم و بعد ازین هم منتظر افتخارات هنرمندان مان خواهیم بود.

پس از این سخنان نوبت به مراسم بزرگداشت محمدعلی نجفی رسید که با حضور او، ابراهیم حقیقی و منوچهر شاهسواری برگزار شد. نجفی در این بخش عنوان کرد: ۴۷ سال پیش زمانی که در خانواده‌های مذهبی کمتر می شد از سینما حرف زد پا به این عرصه گذاشتم و با کمک فخرالدین انوار «سربداران» را نوشتیم. خیلی ها می ترسیدند و می گفتند این سینما به جایی نمی رسد اما امروز همه دیدیم که تا کجا پیش رفته ایم.

دومین هنرمندی که نامش در این جشن بزرگ داشته شد پیشکسوت دوبله منوچهر اسماعیلی بود. او پس از اینکه کلیپش را روی پرده دید تحت تاثیر قرار گرفت و خواست سکوت کند که به تقاضای مجری و حاضران روی صحنه باقی ماند و گفت: من در همه فیلم هایم به شما سلام کردم و امشب شما جواب سلام من را دادید. بعد از دید این صحنه‌ها از فیلم‌هایی که کار کردم تواند ایستادن هم ندارم.

ابولحسن تهامی در مقام بزرگداشت این همکار دیرینه بیان کرد: منوچهر اسماعیلی از نوابغ دوبله است و من مفتخر بودم تا ۶۰ سال کنارش باشم. او جای هنرمندان مشهور زیادی در سینمای جهان صحبت کرد و آنها وقتی کارش را می دیدند حیرت زده می شدند.

سعید راد نیز برای منوچهر اسماعیلی آرزوی سلامتی کرد و حرفه هنرمندان دوبله و کار بارزش شان را یاد کرد.

یکی از بخش های قابل توجه این مراسم پخش کلیپ «ای ایران» با تنظیم متفاوتی بود که توسط چند بازیگر نام آشنا ضبط شده بود. پس از آن نوبت به اهدای جوایز بخش مسابقه تبلیغات رسید و دیپلم افتخار طراحی نام‌ واره به محمد روح‌الامین برای «رگ خواب» و «خفگ»ی اهدا شد. سیمرغ بلورین بهترین آنونس به مسعود رفیع‌ زاده برای فیلم «خفگی» رسید. سیمرغ بلورین بهترین عکس را جواد جلالی برای فیلم «پریناز» دریافت کرد و بابک یادگاریان برای فیلم «هجوم» سیمرغ بلورین بهترین پوستر را دریافت کرد.

پس از اجرای گروه موسیقی سپنتا در بخش آخر این مراسم بزرگداشت اکبر عبدی با پخش کلیپ جالب توجهی از این هنرمند برگزار شد که فضای شادی را حاکم کرد.

رسول صدرعاملی درباره اکبر عبدی گفت: امشب برای کسی روی صحنه هستم که در تمام عمر فعالیتش کاری کرد که مجبور شویم دوستش داشته باشیم او هیچ راهی جز این برای ما باقی نگذاشت. عبدی همیشه خودش بود و ادای چیزی را در نمی آورد.

احمدرضا معتمدی نیز درباره این هنرمند گفت: به جرات می‌توانم بگویم که اکبر عبدی ن نقاش سینمای ایران است که در تصویرگری میمیک و فیزیک نبوغ دارد. او را باید افتخار سینمای ایران دانست.

مسعود ده‌ نمکی نیز بیان کرد: اکبر عبدی هم محبوب است هم مشهور. او و محمدرضا شریفی نیا مثل تام و جری می مانند و بدون هم نمی توانند باشند.

محمدرضا فروتن نیز گفت: من همیشه به دو نفر ارادت خاص دارم،‌ خسرو شکیبایی و اکبر عبدی. آقای عبدی، مردی خوش قلب و محبوب است. امیدوارم همیشه سلامت باشد.

اکبر عبدی که همیشه با طنازی هایش بین مردم و همکاران خود جایگاه رفیعی دارد گفت: من از مردم سپاسگزارم که فیلم های مزخرفی که ما بازی می کنیم را می بینند و چیزی نمی گویند و باز هم مارا دوست دارند. از اینکه آنها خرج ما و سینما را می دهند سپاسگزارم. از خداوند ممنونم که به من عزت داده است نعمتی که با هیچ چیز عوض شدنی نیست. هیچوقت فکرش را نمی کردم برای نن بچه نازی آباد در کنار بزرگی چون منوچهر اسماعیلی بزرگداشت بگیرند. او هنرمندی است که سینمای ایران به گردن او حق دارد. آقای اسماعیلی بارها جای من صحبت کرده و نواقص من را در فیلم ها پر می کرد.

وی افزود: فیلم‌هایی که در حال حاضر ساخته به نمایش در می‌آیند در شأن سینمای ایران نیستند. از خداوند می‌خواهم که ما را به مسیر اصلی سینمای ایران بازگرداند. بزرگان بسیاری چون ناصر تقوایی، محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی و … این روز‌ها در بستر بیماری هستند، امیدوارم که این عزیزان به سلامتی خود بازگرددند. مردم ما مدتی است که درگیر اتفاقات تلخی مثل حادثه پلاسکو، غرق شدن کشتی، زلزله و … هستند امیدوارم همه کسانی که عزیز از دست داده اند خداوند به آنها صبر بدهد.

نوشته اکبر عبدی: فیلم‌های امروز در شان سینمای ایران نیست/ هنرمندان برای کمک به زلزله‌زدگان همت کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اجاره‌نشین‌ها (داریوش مهرجویی)، گراند سینما (حسن هدایت)، ای ایران (ناصر تقوایی)، دزد عروسک‌ها (محمدرضا هنرمند)، سفر جادویی (ابوالحسن داودی) از جمله شاخص‌ترین کارهای عبدی در دهه اول فعالیت سینمایی بود اما بی‌شک بازی ماندگار او در مادر (علی حاتمی) که برایش سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد را به ارمغان آورد، نقطه اوج فعالیت‌ این هنرمند به شمار می‌رود.

عبدی که حالا علاوه بر فعالیت‌های تلویزیونی و تئاتری، تجربه بازی در بیش از ۱۰۰ فیلم سینمایی را دارد، از ناصرالدین شاه آکتور سینما، دلشدگان و هنرپیشه تا کارهای شاخص این سال‌هایش مثل اخراجی‌ها، خوابم می‌آد، رسوایی، قندون جهیزیه و… همواره با امضای خود، به آفرینش خلاقانه و پرانرژی نقش‌ها پرداخته و به یک میزان مورد توجه مردم و کارشناسان واقع شده است.

او که کسب نشان درجه یک فرهنگ و هنر را در کارنامه دارد، در دوره هشتم جشنواره برای فیلم مادر و در دوره سی‌ام جشنواره برای فیلم خوابم می‌آد سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را به دست آورده و سه بار (در دوره یازدهم برای فیلم هنرپیشه، در دوره هفدهم برای فیلم جنگجوی پیروز و در دوره سی و یکم برای فیلم رسوایی) نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده است.

بنا بر این گزارش، امسال بزرگداشت «منوچهر اسماعیلی» صداپیشه، «محمدعلی نجفی» کارگردان و «اکبر عبدی» بازیگر در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر برگزار خواهد شد.

سی و ششمین جشنواره فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۹۶ به دبیری «ابراهیم داروغه‌زاده» برگزار خواهد شد.

نوشته بزرگداشت اکبر عبدی در سی‌و‌ششمین جشنواره فیلم فجر برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چون احتمال داشت نرسم گریم کنم با گریم به برنامه آمدم

عبدی با حضور در این برنامه در پاسخ به این سؤال ضیا که آیا مو کاشته‌اید یا خیر، گفت: خیر در حال حاضر تئاتر کمدی با نام «مش اکبر و دختراش» بازی می‌کنم و به دلیل اینکه بعد از برنامه احتمال این وجود دارد که وقت نشود گریم شوم، گریم کردم که این گریم، من را مقداری از حالت پیر بودن و مریض بودن درمی‌آورد و به سرحال بودن من اضافه می‌کند.

این هنرمند در پاسخ به سؤال علی ضیا در رابطه با پولی که از تئاتر به دست می‌آورد، افزود: چون تبلیغاتی به آن صورت نداریم و مکانی که اجرا می‌کنیم، تقریباً ناشناخته و پرت است پول خوبی دریافت نمی‌کنم.

برای گرفتن سالن از آموزش و پرورش باید معامله زیر میزی می کردم

وی در تکمیل حرف‌هایش گفت: برای اجاره سالن هر جا رفتیم نتوانستم جایی را پیدا کنم، به‌طور مثال خواستیم از آموزش‌وپرورش سالنی بگیریم ولی آموزش‌وپرورش مزایده گذاشت و در این مزایده بی‌جهت آقایی برنده شدند و درنهایت به من گفتند اگر سالن می‌خواهی از این آقا بگیر و من دیدم که باید معامله زیرمیزی داشته باشم، ولش کردم.

عبدی ادامه داد: متأسفانه هر مدل که حساب کنید تئاتر در کشور، هنر مهجور و مظلومی بوده و تحت توجه نیست؛ تنها یک توجه مردمی دارد و آن‌هم تئاترهای آزادی است که معمولاً تئاتر نیستند و یک‌جور شو است. با گذاشتن دستگاه الکتریکی و پخش ترانه‌های آنور آبی تماشاچی جذب می‌کنند و تماشاچیان هم از این وضعیت ناراحت نیستند.

بازیگر «اجاره نشین ها» افزود: برخی افراد سالن‌ها را از قبل اجاره کرده‌اند و حتی دیده می‌شود که مافیای تهیه و توزیع فیلم هم در آن دست دارند، فیلم نباید ربطی به تئاتر داشته باشد اما بعضاً دیده می‌شود که سالن‌ها متعلق به فلان تهیه‌کننده است که به‌غیر از این، سالن‌های دیگر هم دارد.

وی در پاسخ به این سؤال ضیاء که آیا در تئاترهایش موزیک و خنده وجود دارد یا خیر! گفت : ما در نمایش‌هایمان موزیک کلاسیک آذربایجانی است و حتی رقص بومی آذربایجانی هم داریم.

آدم اگر به حرفی که می زند اعتماد داشته باشد، خداوند مواظبش است

بازیگر نقش روحانی در فیلم «رسوایی» در پاسخ به این سوال ضیاء که از این راحت حرف زدن نمی ترسید، تصریح کرد: آدم اگر دروغ نگوید و به حرفی که می‌زند اعتقاد داشته باشد خداوند مواظبش است و سپری دور آن ایجاد می‌کند، چراکه من معتقد هستم طرف مقابل هرکس که باشد با خدا نمی‌تواند دربیافتد. خدا می‌گوید؛ حق بنده من را بگیر، نگذار حقت پایمال شود و هر آنچه می‌بینی بگو! من مواظبت هستم.

امام حسین (ع) و ائمه اطهار، الگوهای ما در زندگی هستند

عبدی همچنین در پاسخ به این سؤال که آیا تاکنون تهدید شده است، اظهار کرد: تاکنون تهدید نشدم چراکه حتی شخصی که در موردش حرف می‌زنم، شب به این فکر می‌کند که عبدی، راست می‌گوید؛ و وقتی ناحق حرف می‌زنید طرف دلش می‌خواهد کاری کند. از این بابت امام حسین (ع) و ائمه اطهار، الگوهای ما در زندگی هستند.

ضیا عنوان کرد: به‌عنوان یک بیننده و با توجه به گفته خود شما که گفته اید “انقدر پیشنهاد مامان و مامان‌بزرگ دارم، خود بازیگران زن ندارند” این دغدغه را دارم که چرا اکبر عبدی قبول می‌کند نقش زن بازی ‌کند؟

بازیگر «محله بروبیا» دراین باره بیان کرد: برای هرکدام از این‌ها دلیلی وجود دارد. در آدم‌برفی قصه آن به صورتی بود که عبدالله اسکندری به من پیشنهاد کردند وایشان حق زیادی به گردن من دارند. در کار «خوابم می‌آید» رضا عطاران نیز، وی به خانه ما آمدند و گفتند: دوست دارم نقش مادر من را بازی کنی، من هم به این شرط قبول کردم که گریم می‌شوم و بالباس به خیابان رفته و تاکسی بگیرم، اگر کسی متوجه نشد من مرد هستم، یعنی ما موفق شده‌ایم و کار می‌کنیم. این اتفاق را تست کردیم و زمانی که نتیجه داد، تازه قرارداد بستیم.

وی اضافه کرد: بعد از آن فریدون جیرانی کاری را به من پیشنهاد داد که ابتدا قرار بود نقش مردی را بازی کنم ولی وقتی دیدند فیلم عطاران فروش کرد و موردتوجه قرار گرفت، گفتند بیا و نقش مادر خاله را بازی کنید و انگار تازه کشفم کرده بود! من گفتم تازه به ذهنت رسید و آن گفت بامزه می‌شود و چون آن فیلم فروخت، نقش پیرزن می‌دادند.

اگر زیاد نقش پیرزن بازی کنم تماشاچی انتظار ندارد مرا در نقش های دیگر ببیند

عبدی اذعان کرد: اگر این اتفاق زیاد بیافتد غیرمنطقی است و اصلاً نباید مشابه این نقش را بازی کنم چرا که در کشور آدم در یک نقشی جا بیافتد، حتی تماشاچی انتظار ندارد او را در نقش‌های دیگر ببیند.

بازیگر نقش «بایرام لودر» در اخراجی‌های ۲ از بازیگران طنزی مثل مرحوم حسن رضیانی، اصغر سمسار زاده، مرحوم تقی ظهوری و مرحوم سید علی میری یادکرد و افزود: به‌غیراز نقش‌هایی که در ژانر کمدی ایفا کردند هیچ‌چیز از آن‌ها نخواستند.

بازیگر نقش «حاج یوسف» رسوایی ابراز کرد: در مسئله تولید و تهیه‌کننده نزدیک بود گرفتارش شوم.

وی اضافه کرد: در «باز مدرسه‌ام دیر شد»، من ۱۵ هزار تومان دستمزد گرفتم و شخصی به نام علی صادقی تهیه‌کننده و فیلم‌بردار به من پیشنهاد داد ۴۵۰ هزار تومان می‌دهم این نقش را در یک فیلم سینمایی بازی کنی که من قبول نکردم، چراکه بر این باورم اگر قبول می‌کردم مرحوم علی حاتمی ۲ کار با من انجام نمی‌داد، ناصر تقوایی و میرباقری هم با من کار نمی‌کردند.

دوست دارم با بیضایی کار کنم

وی در پاسخ به این سؤال ضیاء که دوست دارد با کارگردانی کار کند یا نه گفت: دوست دارم با استاد بیضایی که در ایران نیست و فکر نمی‌کنم برگردد و مسعود کیمیایی کار کنم.

سوادم طوری نیست که حرفهای فرهادی را بفهمم

عباس فیلم «آدم‌برفی» اظهار کرد: با اصغر فرهادی هم‌وزن نیستیم، ایشان از بازیگرهای شیک که به کن و اسکار می‌روند و اضافه‌وزن ندارند و همچنین می‌توانند در کنارشان شیک بایستند استفاده می‌کنند. من به خاطر این اتفاق به یک معلم لاغر یا به هنرپیشه تئاتر شبیه نیستم. هرکس باید حد خود را بداند و سوادم هم طوری نیست که حرف‌های فرهادی را بفهمم.

اکبر عبدی در پاسخ به این سؤال که نظرش درباره مهران مدیری، رامبد جوان و رضا عطاران؛ کمدین های ایران چیست گفت: به نظر من هرکدام در ژانر خودشان موفق هستند و آقای مدیری در ژانر خودش که سریال و شو و فیلم سینمایی است، موفق هستند.

فیلم سینمایی اخیر مهران مدیری خیلی زشت و بد بود

این بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون اضافه کرد: فیلم سینمایی اخیر مهران مدیری خیلی زشت و بد بود و من فکر می‌کردم فیلم عجیب‌وغریبی می‌بینم؛ و متأسفانه «ساعت ۵ عصر»، گویا روایتگر این بود که مردم ما قاتی کرده‌اند و هیچ‌کس متوجه چیزی نمی‌شود؛ همه از روی‌هم رد می‌شوند و همدیگر را له می‌کنند؛ از طرفی می‌بینیم که عده‌ای از آدم‌ها می‌آیند و خیلی شیک می‌ایستند.

«ساعت ۵ عصر» برای من قابل‌باور نبود

وی ادامه داد: این فیلم برای من قابل‌باور نبود؛ چرا که من معتقد هستم که ایشان باید کارهای بزرگ‌تر از این انجام دهند؛ کسی که مجری و بازیگر خوبی است، نیازی نیست حتماً کارگردان شود و کار ضعیفی ارائه دهد.

رامبد جوان می‌تواند ماهی ۳۰ بازیگر کمدی بیرون بدهد

بازیگر فیلم «تسویه‌حساب» درباره رامبد جوان ابراز کرد: آقای جوان از جایی به بعد از سینما بریده و مجری شده است و ما در تلویزیون مجری زیاد داریم، جدیداً رامبد جوان در برنامه خندوانه کنار تماشاچی می‌نشیند و این کار به‌اندازه او نیست و خیلی بیشتر از این‌ها است. آقای جوان می‌تواند ماهی ۳۰ بازیگر کمدی بیرون بدهد.

عطاران این اواخر به تکرار افتاده است

وی درباره رضا عطاران گفت: او هنرمند بسیار خوبی است و قلم خیلی خوبی در طنز و کمدی دارد چراکه نگاهش به جامعه خیلی قوی است ولی متأسفانه این اواخر به تکرار افتاده است.

فکر نمی کنم عطاران نیاز مالی داشته باشد پس بهتر است مدتی استراحت کند و بنویسد

وی در ادامه تصریح کرد: ازلحاظ مالی فکر نمی‌کنم نیازمند باشد که به تکرار افتاده است، پس باید مدتی به خودش استراحت دهد، بنویسد و کارگردانی کند؛ ما نویسنده کمدی خوب نداریم ولی بازیگر کمدی به‌راحتی پیدا می‌شود.

ماجرای ازدواج دختر اکبر عبدی

عبدی در رابطه با آشنایی داماد و دخترش گفت: خانواده دامادم همسایه خانه مادری‌ام بودند و دامادم برای ما در شمال خانه‌ای می‌ساخت پس از اتمام خانه به همراه پدرومادرشان به خواستگاری دخترمان آمدند. همه‌چیز را به دخترمان واگذار کردم چراکه معتقدم همه پدر و مادرها باید به جوان‌ها اطمینان کنند و به آن‌ها مسئولیت بدهم.

معاون فعلی سیما از آن آدمهایی است که به هزار تا آدم می ارزد

اکبر عبدی عنوان کرد: دیالوگی را که علی حاتمی از زبان من مطرح می‌کرد در رابطه با «مرتضی میرباقری» معاونت سیما بیان می‌کنم و آن این است که: آدم‌هایی هستند که به هزارتا آدم می‌ارزند.

وی در ادامه گفت: میرباقری فوق‌العاده به سرگرمی، شادی و خنده اعتقاد دارد و به جوان‌ها اعتماد می‌کند. یکی از افرادی  که شبکه نسیم را هندل می‌کند، آقای میرباقری هست.

قرار است با شبکه نسیم همکاری کنم

عبدی در رابطه با همکاری با شبکه نسیم گفت: قرار است به تهیه‌کنندگی آقایان فرهانی و طباطبایی کاری انجام دهیم ولی الآن داریم فکر می‌کنیم که چه‌کاری بکنیم تا تکراری نشود و اگر ارزش آن از کارهای قبلی کمتر شود، انجامش ندهیم.

در ادامه کیک تولد عبدی بریده شد و دختر و دامادش آرزو کردند که اکبر عبدی سال‌های سال سلامت و سایه‌شان بالای سرشان باشد.

بازیگر نقش مادر فیلم «خوابم میاد» در پایان خاطرنشان کرد: آرزوی سلامتی برای همه مردم و کل سینمای ایران دارم و امیدوارم روبه‌جلو حرکت کند و هیچ‌وقت هیچ بدهی نداشته باشد و در خدمت مردم باشد.

تا انتظامی، مشایخی، نصیریان، کشاورز و ارجمند را داریم، من آقای بازیگر که هیچ بچه آقا هم نیستم!

وی از عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، علی نصیریان، محمدعلی کشاورز، مرحوم داود رشیدی و داریوش ارجمند به‌عنوان آقای بازیگر یادکرد و افزود: تا آقایان این‌چنینی داریم، ما بچه آقا هم نیستیم!

گفتنی است؛ بعد از تولد اکبر عبدی در برنامه «فرمول یک»  به دعوت دکتر علی عسکری رئیس رسانه ملی جشن تولد دیگری برای این بازیگر ۵۷ ساله ایران به همراه سیدعلی ضیاء، فضل الله شریعت پناهی، محمدحسین رنجبران، مهندس فیروزی در دفتر رییس سازمان صداوسیما برگزار شد.

«فرمول یک» به تهیه کنندگی افشین حسین خانی، شنبه تا چهارشنبه بین ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹ از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

نوشته حرفهای جنجالی اکبر عبدی در «فرمول یک»/ دوست دارم با بیضایی کار کنم/ «ساعت ۵ عصر» برای من قابل‌باور نبود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ادامه با بیان اینکه تهران یکی از بهترین شهرهای ایران است، گفت:  تهران را دوست دارم و تنها مسئله ی منفی این شهر ترافیک آن می باشد. تهران در این ده سال اخیر شهر بسیار خوبی شده است و به خاطر همین از جمعیت شهرستان ها کم شده و به تهران اضافه شده است.

بازیگر فیلم «مادر» درخصوص اضافه شدن سینماها و اشتیاق مردم برای تماشای فیلم ها ادامه داد: سینما یک نوستالژیک است. مثل دوره ی الان نبود که مردم بتوانند فیلم ها را با dvd  ببینند. در زمان قدیم تنها تفریح مردم پارک و سینما بود. در این دوره انقدر استقبال مردم از سینماها خوب بوده  طوری که سینماگران می گویند هرچی بسازند ، فروش دارد. این نشان می دهد که مردم ایران سینما را دوست دارند.

عبدی درباره استفاده هنرمندان از ظرفیت افزایش سالن های تئاتر گفت: هنرمندان از افرایش صندلی های سالن های تئاتر خیلی استفاده می کنند. آنها در تئاتر فیلمی می سازند که خیلی عجیب و پرخرج نیست ولی میلیاردی فروش می کند. شهری که همچین جمعیتی دارد باید وسایل سرگرمی عمومی اش بیشتر باشد.

بازیگر فیلم «اخراجی ها» از حاشیه های رابطه اش با محمدرضا شریفی نیا گفت: من و آقای شریفی نیا شبیه تام و جری هستیم؛ نه می تونیم باهم باشیم نه بدون هم. در حال حاضر با هم مشکلی نداریم. اگر قبل مشکلی وجود داشت به خاطر این بود که مستقیم به یکدیگر نمی گفتیم و از طریق رسانه ها یا دیگران به گوش هم می رسوندیم. از این به بعد قرار شد رو در رو با هم صحبت کنیم. شریفی نیا دو دختر با استعداد و موفق دارد که انشاءالله عاقبت بخیر شوند.

عبدی از زمان بازگشتش به سینما و تلویزیون می گوید: من در حال حاضر نمایش کمدی  «مشت اکبر و دختراش» را روی صحنه تئاتر می برم. در واقع من با تئاتر خودم را برای ایفای نقش در سینما و تلویزیون آماده می کنم.

وی در ادامه از ساخت فیلم سینمایی به کارگردانی خود خبر داد: یکی دو تا طرح سینمایی آماده دارم که انشاءالله به زودی یک درام اجتماعی به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی خودم می سازم.

عبدی در آخر برای مردم آذربایجان آرزوی موفقیت کرد و افزود: عاشقانه ایران و آذربایجان را دوست دارم. آرزو می کنم هیچ وقت حتی یک وجب از خاک ایران جدا نشود. ما خیلی از جوان های دسته گل مخصوصا برادرم عزیزم را به خاطر اینکه هیچ شهری از ایران جدا نشود  در ۸ سال دفاع مقدس از دست دادیم. انشاءالله هیچ وقت کشور عزیزم ایران روی جنگ و دعوا را به خود نبیند.

بنابراین گزارش، «مردم گرام» با اجرای نجمه جودکی در هر قسمت ۶٠ دقیقه ای چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه هر هفته از شبکه سه سیما حوالی ساعت ٢٣:۳۰ پخش می شود.

نوشته اکبر عبدی در تدارک ساخت اولین فیلم سینمایی اش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر باسابقه که تاکنون در نقش های متفاوت خوش درخشیده اردیبهشت امسال به دلیل عارضه کلیه در بیمارستان بستری شد و پس از سپری کردن دوران نقاهت، برای نخستین بار پس از بهبودی طی روزهای گذشته در نقش آراز که عموی عمو پورنگ است ایفای نقش کرد و قرار است سکانس های مربوط به بازی وی در ویژه برنامه نوروزی «محله گل و بلبل ۲» پخش شود.

اکبر عبدی پیش از این هم در ۲ قسمت از مجموعه «محله گل و بلبل۱» به ایفای نقش پرداخته بود.

مجموعه تلویزیونی «محله گل و بلبل ۲» به تهیه کنندگی مسلم آقاجانزاده و کارگردانی احمد درویش علی پور  ساخته شده است، این مجموعه با اجرای داریوش فرضیایی و نویسندگی محمد درویش علی پور هر شب ساعت ۱۹ از شبکه دو پخش می شود.

داریوش فرضیایی،‌‌ بهنوش بختیاری،‌ نادر سلیمانی، سارا خوئینی ها، امیر نوری، ملیکا شریفی نیا، نعیمه نظام دوست، امیرمحمد متقیان،‌ ابراهیم شفیعی، فرهاد بشارتی، ‌امیر سهیلی، جواد انصافی، آرش میراحمدی، مجید صیادی و (بازیگران خردسال) عرفان برزین، صدرا محرمی، آرشیدا سادات سید پور، ارمیا خندان و … بازیگران سریال «محله گل و بلبل ۲» هستند.

اکبر عبدی و ارژنگ امیرفضلی از جمله بازیگران ویژه برنامه نوروزی «محله گل و بلبل ۲» هستند.

همچنین فروزان بهرام پور، محمد اعلمی و عارفه عباسی عروسک گردان های این مجموعه هستند و شوکت حجت، سامان مظلومی و نازنین حقیری نیز به ترتیب صداپیشگی عروسک های یاور، داور و باور را به عهده دارند.

تصویر برداری قسمت های نوروزی «محله گل و بلبل ۲» در لوکیش های این سریال همچنان ادامه دارد.

نوشته آغاز بازی اکبر عبدی در مجموعه تلویزیونی «محله گل و بلبل۲» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جیرانی دروغ میگوید

عبدی در این باره اعلام کرد: همین جا اعلام میکنم این یک دروغ خیلی بزرگ است. آقای جیرانی اگر چنین حرفی می زند این را هم بگوید که ۸۰ درصد دستمزد مرا یک سال بعد پرداخت کرد.

وی در پاسخ به اینکه هیچوقت حتی اگر روی سن رقصیده باشد ممنوع الکار نمی شود، اظهار کرد: چرا. من دو بار به دلیل دستمزد ممنوع الکار شدم! اما در همان مشهد که حالا برگزاری کنسرت در آن ممنوع است، رقص چوب می کنند.

شریفی نیا با درصدی که از اخراجی های ۲ گرفت یک خانه مشتی خرید

این بازیگر درباره رابطه اش با محمدرضا شریفی نیا توضیح داد: قرارداد ۴۰ میلیون تومانی من در «اخراجی های۲» توسط شریفی نیا به ۳۰ میلیون تومان کاهش یافت. بعدها فهمیدیم ایشان به آقای ده نمکی و آقایان سرمایه گذار گفته من قراردادها را کم می کنم به شرطی که Xدرصد از فیلم به من بدهید. او توانست با درصدی که از آن فیلم گرفت یک خانه مشتی بخرد. خدا بیشتر به او بدهد.

وی افزود: اما اینکه به که و که قسم می خورد که من در آن فیلم شریک نبودم، به آدم بر میخورد. یا مثلا در «آدم برفی» قرارمان این بود که ۵۰ درصد یعنی نفری ۱۰ درصد سهم ما باشد، ۵۰ درصد هم متعلق به حوزه باشد. زمان حاج آقا زم بود. دم ایشان گرم که در حوزه هر کاری می خواست می توانست انجام دهد و ساعت و سیگار وارد می کرد! نوش جانش. کاری نداریم.

ضیاء در ادامه به این نکته اشاره کرد که عبدی با گذشت سالها در فیلم کسی بازی کرده که در گذشته فیلم او را از پرده پایین کشیده است.

عبدی در این زمینه توضیح داد: عیبی ندارد. بالاخره آدم در زندگی جایزالخطا است. وقتی دو نفر در نازی آباد با هم دعوا میکنند به هم احمق و کثافت که نمی گویند! فحش می دهند! من در تمرین با خودم جلوی آینه راحت فحش می دهم اما وقتی جلوی دوربین می آیم آن حس را با خودم می آورم اما به جایش احمق و بی شعور می گویم!

در یک سال و نیم اخیر کسی از تلویزیون احوالم را نپرسید

وی در بخش دیگری از حرفهایش گفت: در این یک سال و نیم که من دیالیز و پیوند می شدم، بالاخره کارمند جزء تلویزیون که به حساب می آمدم، یک نفر از صدا و سیما به من زنگ نزد. باز دم آقای ضرغامی گرم که ختم پدر من آمد.

فراستی حالا که وضعت خوب شده بدهی مرا پس بده!

این بازیگر درباره مسعود فراستی گفت: او بعضی وقتها اصلا فیلم را نمی بیند و نقد می کند. به قرآن مجید اگر دروغ بگویم! از همین جا هم خدمت او اعلام می کنم حدود ۲۰ سال پیش در شهرک قدس با همسرش دنبال خانه می گشت و ۱۰۰ هزار تومان از من قرض گرفت. ۱۰۰ هزار تومان ۲۰ سال پیش. شنیدم در مهرشهر کرج کافی شاپ راه انداخته است. حالا که وضعت هم بد نیست، لااقل بدهی ات را بیاور بده. درباره هر فیلمی هم که بازی کردم برو نقد کن آزادی، هیچ مشکلی نیست!

نوشته گفتگوی جنجالی علی ضیاء با اکبر عبدی/ از یادآوری بدهی فراستی تا خانه خریدن شریفی‌نیا! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین در هفته گذشته چهارصد تن از ائمه جمعه کشور به تماشای این فیلم نشستند و ۷۹ درصد از مخاطبان از فیلم رضایت داشتند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «به خودتان تکان بدهید تا خدا تکانتان نداده.» این جمله ای است که حاجی یوسف، پیرمرد زاهد شهر با دیدن آسیب های اجتماعی به مردم و مسئولین گوشزد می کند اما برخی او را جدی نمی گیرند و برخی نیز با شایعه وقوع زلزله و عذاب دستمایه شروع داستان را فراهم می کنند.

عوامل فیلم «رسوایی ۲»: کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده: مسعود ده‌نمکی/ مدیر فیلمبرداری: فرشاد گل‌سفیدی/ طراح چهره پردازی: امیر اسکندری/ مدیر تولید: محمود محمدطائمه/ مدیر صدابرداری: محمود خرسند/ طراح صحنه و لباس: علی نصیری نیا/ صداگذار: علیرضا غفاری نژاد/ دستیار اول کارگردان: نورالدین گودرزی/ برنامه‌ریز: آلما سعادتی فر/ تدوین: امیرشیبان خاقانی/ منشی صحنه: مرضیه آذری/ مدیر تدارکات: پرویز کاظم‌لو، علی همت/ موسیقی: امیر توسلی/ جلوه های ویژه کامیوتری: محمد علی امامی/ مسوول بدلکاران: جعفر کیوان‌رضایی/ عکاس: حسن شجاعی

بازیگران: اکبر عبدی، محمدرضا شریفی‌نیا، فخرالدین صدیق‌شریف، مهران رجبی، سحر قریشی، امیر نوری، رامین راستاد، اسماعیل‌ خلج، عباس محبوب، ابوالفضل همراه، مختار سائقی، امین ایمانی، مجید شهریاری، فریبا ترکاشوند، غزل عبدی، ژاله درستکار، سیدمحسن خرم‌دره، سیامک اشعریون، ملیکا شعبان، سام مؤذنی، علیرضا تابان، قدیر شهریاری، هومن ستوده.

منبع: تسنیم

نوشته دومین «رسوایی» ده‌نمکی میلیاردی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در روز دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ماه در ساعت ۱۳ الی ۱۶ با حضور مسعود ده نمکی، محمدرضا شریفی‌نیا و امیر نوری در مراسم اختتامیه راهیان نور بسیج دانشجویی این دانشگاه به همراه مستند «خاکی ۷» به نمایش در‌می‌آید.

این فیلم سینمایی ۱۰ سال از زمان ماجرای اول(رسوایی ۱) گذشته است و اتفاقات در شهری فرضی رخ می‌دهد. در رسوایی ۲ باز هم حاج یوسف ( با بازی اکبر عبدی ) با چالش‌های مختلفی از طرف اهالی محل روبرو شده و دوباره از جامعه طرد می شود. به گفته ده نمکی، تفاوت فیلم رسوایی ۲ با رسوایی ۱ در تخیلی بودن داستان دومی است ولی داستان فیلم در فضایی رئال روایت می‌شود. این کارگردان همچنین می‌گوید این فیلم با داستانک‌هایی که دارد مضمونی اخلاقی-عرفانی را مطرح می‌کند و دیگر بستر روایت آن فقط اصلاح یک فرد نیست و نگاه انتقادی فیلم به جامعه است.

اکبر عبدی، سحر قریشی، محمدرضا شریفی‌نیا، امیر نوری، مهران رجبی، فخرالدین صدیق شریف، رامین راستاد، ابوالفضل همراه از جمله بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

منبع: تسنیم

نوشته اولین اکران دانشگاهی «رسوایی ۲» به دانشگاه علامه طباطبایی رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.