«ماه عسل» تولید مرکز سیمافیلم، اثری طنز با محوریت ازدواج دانشجویی است؛ روایتی متفاوت از چالش‌ها و شیرینی‌های آغاز یک زندگی.

اکبر عبدی در این مجموعه نقش پدر حسام، شخصیت اصلی داستان را ایفا کرده و با بازی گرم و شیرین خود، بار دیگر لبخند را به مخاطبان هدیه می‌دهد.

تهیه‌کنندگی سریال «ماه عسل» را مرتضی رزاق‌کریمی و کارگردانی آن را منوچهر هادی برای مرکز سیمافیلم بر عهده دارند.

نوشته اکبر عبدی با سریال «ماه عسل» به تلویزیون برمی‌گردد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از درگذشت اکبر عبدی که جامعه سینمایی را در بهت فرو برد و پرونده زندگی یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینمای ایران را بست تا موفقیت یک ستاره قدیمی در گیشه، از جنجال‌های رسانه‌ای یک مجری تلویزیون تا سرنوشت قضایی یکی از پرکارترین بازیگران سال‌های اخیر و در نهایت حضور دوباره تورج نصر یکی از خاطره‌سازترین صداهای دوبله ایران و انیمیشن روی پرده سینما.

اکبر عبدی؛ نابغه‌ای که رفت، اما لبخندهایش ابدی شد

گاهی در تاریخ سینما، هنرمندانی ظهور می‌کنند که دیگر نمی‌توان برایشان واژه «بازیگر» را کافی دانست. آن‌ها تبدیل به معیار می‌شوند؛ معیاری برای سنجیدن استعداد، خلاقیت و قدرت دگردیسی. اکبر عبدی بی‌تردید یکی از همین چهره‌ها بود؛ هنرمندی که خبر درگذشتش این هفته، نه فقط سینما، بلکه افکار عمومی را در ناراحتی فرو برد و موجی از خاطره، تحلیل و سوگواری را در فضای رسانه‌ای رقم زد.

در روزهای پس از انتشار خبر، بسیاری از سینماگران از او گفتند اما شاید جمله محمدرضا شریفی‌نیا بیش از هر چیز توصیف دقیقی از عبدی باشد؛ «او نابغه بود.» واژه‌ای که درباره بسیاری از بازیگران با احتیاط به کار می‌رود، اما درباره عبدی اغراق نیست. او نه دانشکده سینما دیده بود، نه کتاب‌های تئوریک بازیگری را ورق زده بود؛ سرمایه اصلی‌اش استعدادی بود که به شکل غریزی در وجودش جریان داشت.

کمتر بازیگری را می‌توان یافت که در بیست‌وسه سالگی نقش نوجوانی دبیرستانی را چنان طبیعی بازی کند که نسل آن روزگار خود را در او ببیند. «بازم مدرسه‌م دیر شد» فقط یک مجموعه تلویزیونی نبود؛ نقطه آغاز رابطه‌ای عاطفی میان مردم و بازیگری بود که بعدها بارها مرزهای توانایی خود را جابه‌جا کرد.

در «مادر» علی حاتمی، عبدی یکی از دشوارترین نقش‌های کارنامه‌اش را آفرید. او شخصیتی را بازی کرد که کوچک‌ترین اغراق می‌توانست آن را به کلیشه تبدیل کند، اما بازی دقیق و کنترل‌شده‌اش باعث شد یکی از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران شکل بگیرد.

با این حال، شاید هیچ فیلمی مانند «آدم برفی» قدرت دگردیسی او را آشکار نکرد. عبدی در این فیلم صرفاً لباس زنانه نپوشید؛ او هویت تازه‌ای خلق کرد. ظرافت حرکت‌ها، کنترل صدا، مکث‌ها، نگاه‌ها و حتی سکوت‌هایش چنان دقیق بود که مخاطب پس از چند دقیقه دیگر بازیگر را نمی‌دید؛ فقط شخصیت را باور می‌کرد. این همان نقطه‌ای است که بازیگری از تقلید عبور می‌کند و به آفرینش می‌رسد.

سال‌های بعد، نسل تازه او را بیشتر با «اخراجی‌ها» شناخت؛ نقشی محبوب اما ساده‌تر از شاهکارهایی چون «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»، «دزد عروسک‌ها»، «مادر» و «آدم برفی». همین مقایسه نشان می‌دهد بخش بزرگی از کارنامه عبدی هنوز آن‌گونه که باید برای نسل جدید شناخته نشده است.

در کنار سوگ عمومی، تصاویر مراسم تشییع نیز بحث دیگری را به راه انداخت. ازدحام علاقه‌مندان برای گرفتن سلفی با هنرمندان حاضر، بار دیگر مرز میان احترام به یک مراسم سوگواری و فرهنگ سلبریتی‌زدگی را به پرسشی جدی تبدیل کرد. اگر این حضور برای بدرقه یکی از محبوب‌ترین بازیگران تاریخ سینما بود، اتفاقی ارزشمند محسوب می‌شود؛ اما اگر هدف، تنها ثبت یک عکس یادگاری بود، شاید باید بیش از هر چیز برای تغییر مفهوم احترام در جامعه امروز تأسف خورد.

اکبر عبدی رفت، اما میراثش در سینمای ایران باقی خواهد ماند؛ میراثی که نه در تعداد فیلم‌ها، بلکه در کیفیت نقش‌آفرینی‌هایش تعریف می‌شود. او از معدود بازیگرانی بود که ثابت کرد استعداد واقعی، در محو شدن کامل در شخصیت معنا پیدا می‌کند.

امین حیایی؛ ستاره‌ای که از تجربه کردن نمی‌ترسد

در سینمای ایران کمتر بازیگری را می‌توان پیدا کرد که بیش از سه دهه ستاره بماند و همچنان از آزمودن تجربه‌های تازه هراس نداشته باشد. امین حیایی یکی از همان معدود بازیگران است؛ چهره‌ای که این هفته با آغاز اکران «استخر» بار دیگر در صدر اخبار سینمایی قرار گرفت و نشان داد هنوز می‌تواند مخاطب را با انتخاب‌هایش غافلگیر کند.

«استخر» در همان روزهای نخست اکران با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد، اما یکی از مهم‌ترین دلایل کنجکاوی نسبت به فیلم، نخستین همکاری حیایی با سروش صحت بود. صحت طی سال‌های اخیر نشان داده علاقه‌ای به تکرار ترکیب‌های ثابت ندارد و هر بار جهان بازیگری متفاوتی را تجربه می‌کند. انتخاب امین حیایی نیز در همین مسیر قابل تحلیل است.

حیایی در این فیلم برخلاف بسیاری از نقش‌های ستاره‌محورش، تلاش نمی‌کند مرکز توجه باشد. او نقش مردی را بازی می‌کند که گرفتار روزمرگی، خستگی عاطفی و نوعی بی‌حسی تدریجی شده است؛ شخصیتی که بیش از آنکه با دیالوگ دیده شود، با نگاه‌ها، سکوت‌ها و رفتارهایش تعریف می‌شود.

یکی از ویژگی‌های مهم بازی او، هماهنگی کامل با جهان فانتزی و رئالیسم خاص سروش صحت است. حیایی نه سعی کرده امضای همیشگی خودش را به فیلم تحمیل کند و نه از جایگاه ستاره بودنش برای پررنگ‌تر شدن استفاده کرده است. او خودش را در خدمت جهان فیلم قرار داده و همین مسئله یکی از نقاط قوت «استخر» محسوب می‌شود.

رابطه امیر با پسرش، با بازی سورنا صحت، یکی از جذاب‌ترین خطوط فیلم است؛ رابطه‌ای که میان شوخی، درماندگی و امید در نوسان است و بخش زیادی از جذابیتش را از بازی کنترل‌شده حیایی می‌گیرد.

در روزهای اخیر، یکی از سکانس‌های فیلم که امیر و پسرش را در فضای باشگاه و رقص نشان می‌دهد، به شکل گسترده در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. وایرال شدن این صحنه بیش از هر چیز نشان داد حیایی هنوز به خوبی می‌داند چگونه میان کمدی و احساس تعادل برقرار کند؛ مهارتی که سال‌هاست مهم‌ترین سرمایه حرفه‌ای اوست.

کارنامه حیایی نیز گواه همین انعطاف است. از کمدی‌های عامه‌پسند تا آثار جدی، از «مهمان مامان» تا «زیبا صدایم کن»، از «غریزه» تا «قاتل وحشی» که هنوز فرصت اکران پیدا نکرده‌است، او بارها ثابت کرده حاضر نیست در قالبی ثابت باقی بماند.

سی‌وپنج سال از حضور امین حیایی در سینمای ایران می‌گذرد، اما مهم‌ترین ویژگی او شاید نه محبوبیت، بلکه میل دائمی به تغییر باشد. در دورانی که بسیاری از ستاره‌ها به تکرار خودشان رضایت می‌دهند، حیایی هنوز به دنبال تجربه‌های تازه است؛ و همین ویژگی، او را همچنان در میان مهم‌ترین بازیگران جریان اصلی سینمای ایران نگه داشته است.

پژمان جمشیدی؛ میان رأی دادگاه و قضاوت افکار عمومی

کمتر پرونده‌ای در سال‌های اخیر به اندازه ماجرای پژمان جمشیدی توانست مرز میان خبر قضایی، حاشیه رسانه‌ای و زندگی حرفه‌ای یک هنرمند را تا این اندازه در هم بشکند. این هفته با اعلام رأی نهایی پرونده، نام جمشیدی بار دیگر به صدر اخبار بازگشت؛ اما آنچه بیش از متن رأی جلب توجه کرد، پرسشی بود که همچنان بی‌پاسخ مانده است؛ آیا افکار عمومی هم به اندازه دادگاه، پرونده را مختومه می‌داند؟

در ماه‌های گذشته، نام پژمان جمشیدی بیش از آنکه کنار فیلم‌های تازه‌اش دیده شود، در اخبار مربوط به روند رسیدگی قضایی تکرار می‌شد. رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و کاربران، هر کدام روایت خود را از این پرونده داشتند؛ روایتی که گاهی از متن پرونده فاصله می‌گرفت و بیشتر به قضاوت‌های شخصی و هیجانی تبدیل می‌شد.

با اعلام رأی قطعی، جمشیدی از اتهام تجاوز به عنف تبرئه شد و تنها بخش دیگری از پرونده با محکومیتی جداگانه به پایان رسید. همین موضوع دوباره فضای رسانه‌ای را دو قطبی کرد؛ گروهی رأی دادگاه را پایان ماجرا دانستند و گروهی دیگر همچنان با نگاه انتقادی به این پرونده نگریستند.

اما شاید مهم‌ترین مسئله درباره پژمان جمشیدی، نه پرونده قضایی بلکه آینده حرفه‌ای او باشد. او در چند سال اخیر به یکی از پرکارترین بازیگران سینمای ایران تبدیل شده است؛ حضوری که گاهی حتی با انتقاد منتقدان نیز همراه بود. بسیاری معتقد بودند تعداد زیاد فیلم‌های او فرصت انتخاب‌های متفاوت را گرفته و باعث شده شخصیت‌هایش شباهت زیادی به یکدیگر پیدا کنند.

با این حال، تهیه‌کنندگان همچنان روی او حساب باز می‌کنند. فروش فیلم‌هایش، محبوبیت میان مخاطبان و توانایی‌اش در کمدی باعث شده نام او همچنان یکی از گزینه‌های گیشه باشد. از «آنتیک» و «دایناسور» گرفته تا پروژه‌های تازه‌ای که خبر حضورش در آن‌ها منتشر شده، نشان می‌دهد بازار سینما هنوز از پژمان جمشیدی عبور نکرده است.

البته تاریخ سینما و فوتبال جهان نیز نمونه‌های مشابهی کم ندارد؛ از پرونده‌های جنجالی ستاره‌های ورزشی گرفته تا بازیگران هالیوود که سال‌ها درگیر دادگاه و رسانه بودند. در همه این نمونه‌ها، یک نکته مشترک وجود داشته است؛ حکم دادگاه پایان ماجرا نیست و پذیرش دوباره از سوی افکار عمومی، فرآیندی طولانی‌تر و پیچیده‌تر است.

شاید مهم‌ترین آزمون جمشیدی از امروز آغاز شود؛ نه در دادگاه، بلکه مقابل دوربین. آیا مخاطب می‌تواند دوباره بدون پیش‌داوری او را در نقش‌های تازه ببیند؟ آیا همکارانش مانند گذشته با او همکاری خواهند کرد؟ پاسخ این پرسش‌ها را نه رأی قضایی، بلکه زمان و حافظه جمعی مخاطبان مشخص خواهد کرد.

ژیلا صادقی؛ مرز باریک میان گفت‌وگو و مشروعیت‌بخشی

تلویزیون سال‌هاست کمتر موفق شده برنامه‌ای تولید کند که بدون تبلیغات گسترده، تنها با یک گفت‌وگو به موضوع اول شبکه‌های اجتماعی تبدیل شود. این هفته اما ژیلا صادقی ناخواسته به چنین موقعیتی رسید؛ نه به دلیل ساختار برنامه یا اجرای متفاوت، بلکه به خاطر مهمانی که دعوت کرده بود و تعابیری که درباره او به کار برد.

حضور یکی از چهره‌های شناخته‌شده یک رئالیتی‌شوی جنجالی خارج از کشور در برنامه «خط قرمز»، از همان لحظه پخش واکنش‌های فراوانی برانگیخت. اما آنچه بیش از اصل دعوت مهمان مورد نقد قرار گرفت، نحوه مواجهه مجری با او بود؛ جایی که ژیلا صادقی با عباراتی مانند «تحصیل‌کرده»، «خوش‌تیپ»، «دنیادیده» و حتی «الگوی جوانان» از مهمان خود یاد کرد.

همین چند جمله کافی بود تا فضای مجازی مملو از پرسش شود؛ چگونه رسانه‌ای که سال‌ها نسبت به چنین برنامه‌هایی موضعی سخت‌گیرانه داشته، اکنون یکی از چهره‌های همان فضا را با چنین ادبیاتی معرفی می‌کند؟

البته اصل گفت‌وگو با افراد مختلف، فی‌نفسه نه تنها مذموم نیست بلکه می‌تواند یکی از وظایف رسانه باشد. مسئله از جایی آغاز می‌شود که مرز میان «مصاحبه» و «اعتباربخشی» کمرنگ می‌شود. بسیاری از منتقدان معتقد بودند اگر هدف برنامه، نقد یا بررسی یک پدیده فرهنگی بود، لحن گفت‌وگو باید فاصله حرفه‌ای خود را حفظ می‌کرد؛ اما نوع توصیف‌های مجری، این فاصله را از میان برد.

ژیلا صادقی از مجریان باسابقه تلویزیون است و به خوبی با حساسیت‌های رسانه ملی آشناست. به همین دلیل، بسیاری از واکنش‌ها نه متوجه مهمان، بلکه متوجه انتخاب واژه‌های او بود. در رسانه، گاهی یک کلمه بیش از ده‌ها دقیقه گفت‌وگو اثر می‌گذارد و واژه «الگو» دقیقاً یکی از همان کلمات است.

از سوی دیگر، این اتفاق بار دیگر نشان داد تلویزیون در مواجهه با پدیده‌های فضای مجازی هنوز به جمع‌بندی مشخصی نرسیده است. چهره‌هایی که روزگاری نادیده گرفته می‌شدند، امروز به برنامه‌های رسمی دعوت می‌شوند و همین تغییر رویکرد، بدون توضیح روشن، پرسش‌های تازه‌ای ایجاد می‌کند.

شاید مهم‌ترین درس این ماجرا برای همه مجریان رسانه این باشد که اعتبار یک واژه، کمتر از اعتبار یک برنامه نیست. در روزگاری که هر جمله در چند دقیقه به میلیون‌ها نفر می‌رسد، دقت در انتخاب کلمات، بخشی از مسئولیت حرفه‌ای مجری است. ژیلا صادقی این هفته بیش از آنکه با اجرای درست یا برنامه‌ای با کیفیت خبرساز شود، با حاشیه‌ای بی اعتبار مطرح شد.

تورج نصر؛ بازگشت مرد خاطره‌ها با «نبرد با خرچنگ»

در روزگاری که بسیاری از پیشکسوتان دوبله یا خانه‌نشین شده‌اند یا حضورشان به خاطره‌ها محدود شده است، دیدن نام تورج نصر در فهرست صداپیشگان یک انیمیشن سینمایی، اتفاقی امیدوارکننده برای دوستداران دوبله ایران بود. همزمان با آغاز اکران انیمیشن «نبرد با خرچنگ»، بار دیگر یکی از ماندگارترین صداهای تاریخ دوبله به سالن‌های سینما بازگشت؛ بازگشتی که شاید بیش از هر چیز یادآور این حقیقت باشد که بعضی صداها هرگز پیر نمی‌شوند.

تورج نصر از آن دسته هنرمندانی است که شاید چهره‌اش برای همه مخاطبان آشنا نباشد، اما کافی است چند جمله صحبت کند تا خاطره ده‌ها شخصیت کارتونی و سینمایی در ذهن چند نسل زنده شود. نسل‌های مختلف با صدای او بزرگ شده‌اند؛ از تنسی در «تنسی تاکسیدو» و شیپورچی در «پسر شجاع» گرفته تا اختاپوس در «باب اسفنجی»، شوتن در «ای‌کیوسان»، فایرفلای در «بتمن» و شخصیت‌های متعدد دیگری که هر کدام بخشی از حافظه تصویری کودکان دیروز را ساخته‌اند.

در «نبرد با خرچنگ»، نصر به جای شخصیت توتو صحبت می‌کند؛ کاراکتری پرانرژی، بازیگوش و ماجراجو که شور زندگی مهم‌ترین ویژگی اوست. انتخاب او برای این نقش، تنها یک تصمیم فنی نیست؛ بلکه انتخابی هوشمندانه است. صدای تورج نصر همچنان همان انعطاف، طنازی و ریتمی را دارد که سال‌ها مهم‌ترین سرمایه حرفه‌ای او بوده است و به همین دلیل، شخصیت «توتو» به شکلی طبیعی با صدای او جان می‌گیرد.

آنچه تورج نصر را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند، فقط ماندگاری صدا نیست؛ بلکه روحیه‌ای است که هنوز در کارش جریان دارد. بیش از پنج دهه فعالیت مستمر در دوبله، آن هم در حرفه‌ای که کمتر مورد توجه رسانه‌ها قرار می‌گیرد، تنها با عشق به کار ممکن است. او هیچ‌گاه دوبلور نقش اول همه آثار نبود، اما تقریباً همیشه یکی از ستون‌های اصلی گروه‌های دوبلاژ محسوب می‌شد؛ هنرمندی که حضورش کیفیت یک اثر را بالاتر می‌برد، حتی اگر نامش روی پوسترها بزرگ نوشته نمی‌شد.

جامعه دوبله ایران همواره از او به عنوان دوبلوری خوش‌اخلاق، منظم و دارای صدایی منحصربه‌فرد یاد کرده است. بسیاری از علاقه‌مندان نیز معتقدند ظرفیت صدای او بسیار فراتر از فرصت‌هایی بوده که در سال‌های مختلف در اختیارش قرار گرفته است. با این حال، همین کارنامه بلند نشان می‌دهد که نصر بیش از آنکه به دنبال دیده شدن باشد، به ماندگار شدن فکر کرده است.

حضور او در «نبرد با خرچنگ» فقط یک همکاری تازه نیست؛ پلی است میان دو نسل. نسلی که با صدای او کودکی کرده و امروز فرزندانش را به سینما می‌برد، حالا دوباره همان صدا را می‌شنود؛ صدایی که همچنان گرم، زنده و پرانرژی است. شاید بزرگ‌ترین موفقیت تورج نصر همین باشد که پس از بیش از نیم قرن فعالیت، هنوز می‌تواند برای کودکان امروز همان اندازه جذاب باشد که برای کودکان دیروز بود.

نوشته از وداع تلخ با لبخند شیرین «اکبر» تا الگوی خط قرمزی «ژیلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نیما کرمی اجرای مراسم را برعهده داشت.

مراسم تشییع با قرائت آیاتی از قرآن کریم آغاز شد.

همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما در ابتدای این آئین بدرقه گفت: ما پای تلویزیون نشسته بودیم و اکبر عبدی مانند خانواده ما از تلویزیون بیرون آمد. او با ما خندید و گریه کرد. المیرای عزیز وقتی تو به دنیا آمدی مانند فرزند همه ما بودی. اکبر عبدی مانند اعضای خانواده با ما غصه خورد و بخشی از خاطرات ما شد. عمو اکبر، بابت تمام‌ زیبایی‌هایی که در این سال‌ها برای ما ساختی از تو ممنونیم.

سپس پیام تسلیت رئیس جمهور برای اکبر عبدی قرائت شد.

در ادامه کورش سلیمانی بیانیه انجمن بازیگران خانه سینما را خواند: دریغ که اکبر عبدی ستاره درخشان سینمای ایران دیگر از درخشش دوباره بر پرده سینما بازمانده است. او مرزهای تنوع در بازیگری را بارها جابه‌جا کرد. شاید بهتر بود که سینمای ما هم در سال‌های اخیر فیلم‌های باارزشی خلق می‌کرد که در شأن اکبر عبدی باشد.

مینا جعفرزاده بازیگر نیز بیان کرد: دوست نداشتم در چنین روزی صحبت کنم. من پسر ندارم اما اکبر برای من پسری کرد. مثل کوه پشتم بود و اکنون بی پشت و پناه شدم. روزی که همسرم بهمن زرین‌پور نفس‌های آخرش را می‌کشید اکبر هم مریض بود. ساعت ۱۲ شب به ملاقاتش آمد و گفت ای کاش من به جای او می‌مردم. امروز فقط به بهمن مژدگانی می‌دهم که اکبر دیگر کنارش است.

سپس عبدالله اسکندری گریمور مطرح سینما و تلویزیون روی صحنه رفت و گفت: من از ۱۸ سالگی با اکبر آشنا شدم و از همان بچگی نسبت به آدم‌ها خیلی حساس بود. در همان عالم بچگی با هم به شیرخوارگاه کودکان بی‌سرپرست رفتیم. اکبر تمام زندگی‌اش را وقف خانواده کرد و بعد از آن وقف جامعه شد. دیگر صندلی اکبر برای همیشه خالی شده و نیست که با هم صحبت کنیم.

در ادامه مراسم همسر و دختر اکبر عبدی روی صحنه آمدند و المیرا عبدی گفت: بابا من باید می‌آمدم به صحنه تئاترت. ۳ ماه است که بابا نمی‌توانست نفس بکشد و من و مامان تلاش کردیم که خوب شود اما نشد. حتی نتوانستیم در این سه ماه یک دهم محبت‌هایش را جبران کنیم. بابای من خیلی آدم بزرگی بود. او در نقش‌هایش زندگی می‌کرد و در خانه با تمام خستگی ما را می‌‌خنداند. او زود رفت چون درک بالایی داشت و قلبش خیلی مهربان بود. بابا همیشه به من می‌گفت المیرا تو به همه خوبی کن. دیگر مثل بابای من نمی‌آید و لطفا به من تسلیت نگویید بلکه به سینمای ایران تسلیت بگویید. از همه شما خواهش می‌کنم بلند شوید و انگار در بزرگداشت اکبر عبدی هستید، او را تشویق کنید.

سپس حاضران همه ایستاده اکبر عبدی را تشویق کردند.

معصومه قاسمی همسر اکبر عبدی نیز گفت: اکبر مهربانی زیاد را به من یاد داد. ما کمدین داریم و زیاد هم داریم اما از شما خواهش می‌کنم از این به بعد قدر این افراد را بدانید.

در ادامه اصغر خمسه بازیگر عنوان کرد: همه انسان‌ها یکبار زندگی می‌کنند و یکبار هم می‌میرند. اما هنرپیشه‌ها به تعداد نقش‌هایی که بازی می‌کنند زندگی می‌کنند و می‌میرند. دیشب که به خانه اکبر عبدی رفته بودم احساس می‌کردم او سکانسی از یک فیلم را بازی می‌کند. من همیشه فکر می‌کردم من و اکبر جزو لشکریان شادی این زمین هستیم زیرا کمدین‌ها برای شادی به دنیا می‌آیند و مرگ آنها نیز غیرقابل باور است.

خمسه در پایان بیان کرد: اکبر عبدی مانند یک منشور چند وجهی بود و هیچ عکس نمی‌داند پشت این چهره خلاق چه انسان بزرگی وجود داشت. او یک پسر، برادر، همسایه، همکار، همسر و پدر بسیار خوب بود. اگر ستمی از کسی می‌دید زود می‌بخشید. روح بزرگش شاد.

در ادامه این آیین بدرقه مسعود جعفری جوزانی کارگردان سینما نیز عنوان کرد: معتقدم در هر آدمی استعدادی نهفته شده و ما با درس و تجربه آن را تقویت می‌کنیم. بازیگری جوهر نهادینه اکبر عبدی بود. وجود او گرمای زیبای تابستان را داشت و او عبوس‌ترین آدم‌ها را به خنده می‌انداخت و نگاهش به دنیا طنز بود. زمان ساخت «ناصرالدین شاه آکتور سینما» اولین بار با او همکاری کردیم. در آن زمان گفتند اکبر عبدی پول زیاد می‌گیرد اما‌ او هم مانند آقای انتظامی و نصیریان قرارداد سفید امضا کرد.

مسعود ده‌نمکی کارگردان سینما دیگر سخنران این مراسم بود که عنوان کرد: عمو اکبر از تاریخ سینمای ایران حذف شدنی نیست و چه با سیمرغ و چه بی سیمرغ محبوب دل مردم ایران است.

من و اکبر عبدی ۸ کار با هم انجام دادیم و متاسفانه این داغ در دلمان ماند که «اخراجی های ۴» را باهم کار کنیم. اکبر عبدی بدون دوربین برای زندانی‌ها و اعدامی‌ها برنامه اجرا می‌کرد تا بخندند. این رفتارها او را اکبر عبدی کرد نه جایزه. او بود که به برخی فیلم‌ها و برخی جوایز ارزش می‌داد.

محمدمهدی عسگرپور کارگردان و مدیرعامل خانه هنرمندان ایران نیز در بخش دیگری از مراسم گفت: جز نیکی و خوبی از اکبر عبدی یاد نخواهد شد. مهر او در دل مردم ایران جاودانه شد زیرا عمل صالح پشت آن وجود داشت.

در پایان مراسم نماز میت بر پیکر این هنرمند خوانده و به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (ع) تشییع شد.

همایون اسعدیان، محمد مهدی عسگرپور، پیمان جبلی، سیف‌الله صمدیان، پژمان بازغی، اتابک نادری، مسعود ده‌نمکی، کمند امیرسلیمانی، مهدی شفیعی، سعید ملکان، حبیب دهقان نسب، محمد شیری، بهاره رهنما، رضا نیکخواه، مهراوه شریفی‌نیا، حسام نواب صفوی، اصغر همت، مسعود جعفری جوزانی، بهرام افشاری، محسن کیایی، امیر آقایی، مجید صالحی، حمید جبلی، امین حیایی، رضا عطاران، امیر جدیدی، ابوالفضل پورعرب، مسعود نجفی و… ازجمله حاضران این مراسم بودند.

نوشته اکبر عبدی برای همیشه خاطره شد/ به سینمای ایران تسلیت بگویید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در تاریخ سینمای ایران کمتر بازیگری را می‌توان یافت که به اندازه اکبر عبدی مرزهای بازیگری را جابه‌جا کرده باشد. او هم کودک بود، هم پیرمرد؛ هم زن شد، هم مرد؛ هم کمدین بود، هم بازیگری توانمند در نقش‌های تلخ و دراماتیک. کارنامه عبدی که بیش از چهار دهه امتداد دارد، روایتی است از فراز و فرود سینما و تلویزیون ایران؛ از سال‌های پس از انقلاب تا امروز.

از محله نازی‌آباد تا قاب تلویزیون

اکبر عبدی در چهارم شهریور ۱۳۳۹ در تهران متولد شد. علاقه او به بازیگری از نوجوانی شکل گرفت و خیلی زود وارد گروه‌های تئاتری شد. اما آنچه نام او را بر سر زبان‌ها انداخت، حضور در برنامه‌های کودک تلویزیون بود.

نسل دهه ۶۰، عبدی را ابتدا با مجموعه‌هایی مانند «باز مدرسه‌ام دیر شد» و برنامه‌های کودک به یاد می‌آورد؛ جایی که استعداد عجیب او در تغییر صدا، میمیک چهره و خلق شخصیت‌های متفاوت، خیلی زود توجه مخاطبان و فیلمسازان را جلب کرد.

چهره‌ای کودکانه، بدنی منعطف و توانایی خارق‌العاده در گریم باعث شد او خیلی زود راهش را به سینما باز کند؛ حضوری که در مدت کوتاهی او را به یکی از ستاره‌های دهه ۶۰ تبدیل کرد.

آغاز یک ستاره در سینما

نخستین حضور سینمایی اکبر عبدی با فیلم «جنجال بزرگ» رقم خورد. هرچند نقش او چندان بزرگ نبود، اما همین تجربه دروازه ورودش به سینمای حرفه‌ای شد و فیلمسازان متوجه استعداد متفاوت او شدند.

اگر قرار باشد تنها یک فیلم را نقطه انفجار شهرت اکبر عبدی بدانیم، بدون تردید «اجاره‌نشین‌ها» ساخته داریوش مهرجویی است.

عبدی در میان گروهی از بزرگ‌ترین بازیگران آن زمان، شخصیتی خلق کرد که هنوز هم از محبوب‌ترین نقش‌های کمدی تاریخ سینمای ایران محسوب می‌شود. طنز موقعیت، ریتم فوق‌العاده بازی و هماهنگی مثال‌زدنی او با دیگر بازیگران باعث شد نامش در سراسر ایران شناخته شود.

در همین سال عبدی در فیلم «ماموریت» نیز بازی کرد؛ اثری که نشان داد او تنها محدود به کمدی نیست و می‌تواند در قالب‌های متفاوت نیز ظاهر شود.

یکی از آثار مهم سینمای دهه ۶۰ فیلم «گراند سینما» بود. اگرچه فیلم بیش از آنکه بر بازی عبدی متکی باشد، اثری گروهی بود، اما حضور او به جذابیت فضای فیلم افزود.

«ای ایران»؛ یکی از بهترین فیلم‌های ناصر تقوایی و یکی از مهم‌ترین آثار اکبر عبدی به شمار می رود. او در کنار عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان و جمعی از بزرگان سینما، شخصیتی خلق کرد که همچنان در حافظه سینمای ایران باقی مانده است. «ای ایران» نشان داد عبدی علاوه بر استعداد کمیک، توانایی بالایی در اجرای نقش‌های جدی و اجتماعی نیز دارد.

همکاری با علی حاتمی، نقطه عطف دیگری در کارنامه عبدی بود. در فیلم ماندگار «مادر» او در کنار بازیگرانی چون محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی، امین تارخ و فریماه فرجامی حضوری متفاوت داشت. بازی کنترل‌شده و دور از اغراق عبدی در این فیلم، بسیاری از منتقدان را شگفت‌زده کرد و ثابت کرد او تنها یک بازیگر کمدی نیست.

در پایان دهه ۶۰، اکبر عبدی دیگر یک بازیگر تازه‌کار نبود. او در مدت کمتر از شش سال توانسته بود با بزرگ‌ترین کارگردانان سینمای ایران همکاری کند؛ از داریوش مهرجویی و علی حاتمی گرفته تا ناصر تقوایی. مهم‌تر از همه اینکه مخاطبان فهمیده بودند عبدی بازیگری است که می‌تواند هر نقشی را باورپذیر اجرا کند؛ کودک، پیرمرد، روستایی، شهری، فقیر، ثروتمند یا حتی شخصیت‌هایی که بعدها با گریم‌های پیچیده به زنان تبدیل شدند.

دهه ۶۰ برای اکبر عبدی، دهه تثبیت بود؛ اما دوران اوج محبوبیتش هنوز از راه نرسیده بود. دهه ۷۰، سال‌هایی بود که او با فیلم‌هایی مانند «آدم‌برفی»، «هنرپیشه»، «دلشدگان» و چندین اثر ماندگار دیگر، به یکی از محبوب‌ترین بازیگران تاریخ سینمای ایران تبدیل شد.

اگر دهه ۶۰ دوران معرفی و تثبیت اکبر عبدی بود، دهه ۷۰ بدون تردید دوران اوج هنری او محسوب می‌شود. در این سال‌ها او تقریباً هر سال با یک یا چند فیلم مهم روی پرده رفت و با کارگردانانی چون علی حاتمی، محسن مخملباف، داریوش فرهنگ، داوود میرباقری، قدرت‌الله صلح‌میرزایی و دیگران همکاری کرد. حاصل این همکاری‌ها مجموعه‌ای از نقش‌هایی بود که بسیاری از آنها امروز جزو ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران به شمار می‌روند.

اکبر عبدی در فیلم «مدرسه پیرمردها»، بار دیگر توانایی خود را در ایفای نقش‌های کمیک نشان داد. فیلم با نگاهی طنزآمیز به مسائل آموزشی و اجتماعی ساخته شد و از آثار محبوب او در آغاز دهه ۷۰ به شمار می‌رود.

یکی از خاطره‌انگیزترین فیلم‌های کودک و نوجوان سینمای ایران «دزد عروسک‌ها» است. عبدی در کنار عروسک‌ها و فضای فانتزی فیلم، شخصیتی خلق کرد که برای نسل دهه ۶۰ و ۷۰ هنوز هم نوستالژیک است. این فیلم باعث شد محبوبیت او در میان کودکان و خانواده‌ها چند برابر شود.

«سفر جادویی» نیز فیلمی فانتزی و متفاوت بود که در آن عبدی بار دیگر توانایی خود را در بازی مقابل بازیگران کودک و خلق موقعیت‌های کمیک به نمایش گذاشت.

«دلشدگان» و همکاری دوباره با علی حاتمی. «دلشدگان» از مهم‌ترین آثار تاریخ سینمای ایران است؛ فیلمی درباره موسیقی ایرانی که با حضور بازیگرانی چون امین تارخ، محمدرضا شریفی‌نیا، حسین محجوب و اکبر عبدی ساخته شد. اگرچه نقش عبدی در این فیلم رنگ و بوی کمدی نداشت، اما بازی او نشان داد که می‌تواند در آثار تاریخی و جدی نیز حضوری کاملاً باورپذیر داشته باشد.

یکی از متفاوت‌ترین فیلم‌های اکبر عبدی «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» بود که در فضایی فانتزی و تاریخی رقم می خورد. عبدی در کنار عزت‌الله انتظامی و مهدی هاشمی، نمایشی متفاوت ارائه داد.

شاید شخصی‌ترین بازی اکبر عبدی مربوط به فیلم «هنرپیشه» باشد. او در این فیلم نقش خودش را بازی می‌کند؛ بازیگری مشهور که برای گذران زندگی با مشکلات مختلف روبه‌رو می‌شود. «هنرپیشه» مرز میان واقعیت و خیال را از بین می‌برد و یکی از بهترین نقدهای سینمای ایران بر شهرت، فقر و جایگاه هنرمند است.

«روز فرشته» نیز کمدی فانتزی محبوب دهه ۷۰ بود که مرحوم عبدی در آن با ترکیب طنز و اغراق‌های کنترل‌شده، یکی از شخصیت‌های دوست‌داشتنی سینمای آن سال‌ها را خلق کرد.

«تحفه هند» نیز یکی دیگر از پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین کمدی‌های دهه ۷۰ بود. زوج اکبر عبدی و علیرضا خمسه در کنار فضای شاد فیلم، باعث شد «تحفه هند» سال‌ها از تلویزیون پخش شود و همچنان یکی از خاطره‌انگیزترین آثار او باقی بماند.

بدون تردید یکی از مشهورترین نقش های اکبر عبدی در فیلم «آدم‌برفی» رقم خورد. او در این فیلم ساخته داوود میرباقری، برای نخستین بار در نقش یک زن ظاهر شد؛ نقشی که با گریم سنگین و بازی خیره‌کننده‌اش به یکی از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران تبدیل شد.

«آدم‌برفی» سال‌ها توقیف بود، اما پس از اکران به یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال تبدیل شد و توانایی حیرت‌انگیز عبدی در تغییر جنسیت، صدا، رفتار و زبان بدن را به نمایش گذاشت. این نقش هنوز هم یکی از جسورانه‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای ایران محسوب می‌شود.

«مرد آفتابی» به کارگردانی همایون اسعدیان نیز فیلمی کمدی بود که محبوبیت عبدی را در گیشه ادامه داد و او را به ستاره بی‌رقیب فیلم‌های طنز آن سال‌ها تبدیل کرد.

«شب روباه» نیز یکی از تجربه‌های متفاوت اکبر عبدی در سینمای دهه ۷۰ بود که او را در فضایی غیرکمدی به تصویر کشید.

در دهه ۷۰، اکبر عبدی تقریباً هر نوع نقشی را تجربه کرد؛ از کمدی‌های عامه‌پسند و فیلم‌های کودک گرفته تا آثار تاریخی، موزیکال، اجتماعی و حتی نقش‌آفرینی‌ای که مرزهای بازیگری در سینمای ایران را جابه‌جا کرد. همین تنوع، او را به بازیگری تبدیل کرد که کمتر کسی توان رقابت با او را داشت. اما دهه بعد نیز برای او خالی از موفقیت نبود. در دهه ۸۰، عبدی با آثاری مانند «علی و دنی»، «نان، عشق و موتور ۱۰۰۰»، «اخراجی‌ها»، «قاعده بازی»، «تسویه‌حساب» و چندین فیلم پرفروش دیگر، بار دیگر گیشه سینمای ایران را تسخیر کرد.

با آغاز دهه ۸۰، سینمای ایران وارد دوره‌ای تازه شد؛ فیلم‌های کمدی بار دیگر رونق گرفتند و اکبر عبدی همچنان یکی از نخستین انتخاب‌های فیلمسازان برای نقش‌های متفاوت بود. او در این دهه علاوه بر کمدی، در آثار اجتماعی، خانوادگی و دفاع مقدس نیز حضور پیدا کرد و با نسل جدیدی از کارگردانان همکاری کرد.

«علی و دنی» یکی از نخستین فیلم‌های عبدی در آغاز دهه ۸۰ بود که با حال‌وهوایی خانوادگی و کودکانه ساخته شد. حضور او بار دیگر نشان داد که همچنان یکی از محبوب‌ترین بازیگران نزد مخاطبان خردسال و خانواده‌هاست.

«نان، عشق و موتور ۱۰۰۰» از موفق‌ترین کمدی‌های آغاز دهه ۸۰ است. این فیلم به کارگردانی ابوالحسن داوودی با بازی محمدرضا گلزار، اکبر عبدی و رضا شفیعی‌جم روی پرده رفت و به یکی از آثار پرفروش سال تبدیل شد. عبدی در این فیلم با خلق شخصیتی شیرین و پرانرژی، یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت فیلم بود و بسیاری از دیالوگ‌ها و موقعیت‌های او سال‌ها میان مخاطبان نقل می‌شد.

یکی از مهم‌ترین نقاط عطف کارنامه متأخر اکبر عبدی «اخراجی‌ها» است. فیلم مسعود ده‌نمکی به پدیده گیشه تبدیل شد و میلیون‌ها نفر آن را در سینماها تماشا کردند. عبدی در نقش «بایرام» با ترکیبی از طنز، احساس و لحظات دراماتیک، یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های مجموعه را خلق کرد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اکبر عبدی در دهه ۸۰، تلاش برای فاصله گرفتن از کلیشه «بازیگر صرفاً خنداننده» بود. او در کنار کمدی‌های پرفروش، نقش‌های جدی، پدرانه، احساسی و حتی منفی را نیز تجربه کرد. توانایی او در تغییر چهره با گریم، کنترل صدا، زبان بدن و ریتم بازی باعث می‌شد هر شخصیت، هویتی مستقل پیدا کند؛ ویژگی‌ای که کمتر در میان بازیگران هم‌نسل او دیده می‌شد.

با پایان دهه ۸۰، اکبر عبدی همچنان یکی از محبوب‌ترین چهره‌های سینمای ایران بود. اما دهه ۹۰ اتفاق مهم‌تری را برای او رقم زد؛ دریافت سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر برای فیلم «خوابم می‌آد» و حضور در مجموعه‌ای از آثار پرفروش و پرمخاطب که بار دیگر نام او را در صدر اخبار سینمای ایران قرار داد.

دهه ۹۰ برای اکبر عبدی، بیش از هر چیز با یک اتفاق مهم آغاز شد؛ دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر. این جایزه نشان داد که عبدی، پس از نزدیک به سه دهه حضور مستمر در سینما، همچنان توانایی غافلگیر کردن مخاطبان و منتقدان را دارد. او در این سال‌ها در کنار فیلم‌های پرفروش، آثار کمدی، اجتماعی و خانوادگی متعددی را نیز تجربه کرد.

«خوابم می‌آد» و آغاز همکاری موفق اکبر عبدی و رضا عطاران. عبدی در این فیلم نقش یک زن سالخورده را بازی کرد؛ نقشی که با گریم سنگین، تغییر صدا، نوع راه رفتن و بازی دقیق او، به یکی از متفاوت‌ترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ سینمای ایران تبدیل شد.

بازی او چنان مورد توجه قرار گرفت که در سی‌امین جشنواره فیلم فجر، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برایش به ارمغان آورد.

«رسوایی» و «معراجی‌ها» دیگر همکاری های عبدی با مسعود ده‌نمکی بود.

یکی از ویژگی‌های مهم کارنامه اکبر عبدی، همکاری با طیف گسترده‌ای از فیلمسازان ایرانی است. او در طول بیش از چهار دهه فعالیت با کارگردانانی چون داریوش مهرجویی، علی حاتمی، ناصر تقوایی، داوود میرباقری، محسن مخملباف، ابوالحسن داوودی، حسن فتحی، رضا عطاران، تهمینه میلانی، مسعود ده‌نمکی، آرش معیریان و ده‌ها فیلمساز دیگر همکاری کرده است. کمتر بازیگری در سینمای ایران توانسته است هم در آثار روشنفکرانه و هنری و هم در فیلم‌های کاملاً تجاری، چنین حضوری موفق داشته باشد.

ویژگی منحصربه‌فرد اکبر عبدی تنها در خنداندن مردم نبود؛ بلکه در توانایی او برای «تبدیل شدن» به شخصیت‌های مختلف خلاصه می‌شد.

اگر سینما، اکبر عبدی را به یک ستاره تبدیل کرد، تلویزیون بود که او را به خانه‌های مردم برد. میلیون‌ها ایرانی، پیش از آنکه عبدی را روی پرده سینما ببینند، او را از قاب تلویزیون شناختند؛ بازیگری با صورتی کودکانه، انرژی بی‌پایان و استعدادی کم‌نظیر در خلق شخصیت‌های مختلف. در چهار دهه فعالیت، او در ده‌ها مجموعه تلویزیونی، برنامه نمایشی، تله‌فیلم و آثار شبکه نمایش خانگی حضور داشت و هر نسل، خاطره‌ای متفاوت از او در ذهن خود ثبت کرده است.

آغاز شهرت در تلویزیون با «مثل‌آباد»

یکی از نخستین تجربه‌های تصویری اکبر عبدی که زمینه معرفی او به مخاطبان را فراهم کرد. حضور در این مجموعه، سکوی پرتابی برای ورود او به آثار مهم‌تر تلویزیونی شد.

شاید هیچ مجموعه‌ای به اندازه «باز مدرسه‌م دیر شد» در معرفی اکبر عبدی به نسل دهه ۶۰ نقش نداشت.

شخصیت‌های شیرین، بازی‌های پرانرژی و طنز کودکانه او باعث شد عبدی خیلی زود به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های تلویزیون تبدیل شود.

در سال‌های بعد، اکبر عبدی در مجموعه‌های متعددی حضور پیدا کرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «محله بروبیا»، «امام علی(ع)»؛ «معصومیت از دست رفته»، «در چشم باد»، «شوق پرواز»، «شاهگوش» و… اشاره کرد.

نوشته خاطره‌بازی با میراث فراموش‌نشدنی عمو اکبر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گاهی یک بازیگر فقط نقش بازی نمی‌کند؛ او شخصیت‌هایی خلق می‌کند که برای همیشه در حافظه یک ملت می‌مانند. اکبر عبدی از همان معدود هنرمندانی بود که مرز میان کمدی و تراژدی را بارها شکست و با هر نقش، تصویری تازه از توانایی بازیگری ارائه داد. کارنامه او مجموعه‌ای از شخصیت‌های فراموش‌نشدنی است که هر کدام بخشی از تاریخ سینمای ایران را ساخته‌اند.

کمتر بازیگری در سینمای ایران پیدا می‌شود که بتواند هم مردم را از ته دل بخنداند، هم در لحظه‌ای دیگر اشکشان را جاری کند. اکبر عبدی از همان نسل بازیگرانی بود که هیچ نقشی برایشان بزرگ یا کوچک نبود؛ مهم این بود که شخصیت را زندگی کنند.

اگر قرار باشد تنها یک نقش از او به یاد آورده شود، بی‌تردید «آدم‌برفی» یکی از نخستین انتخاب‌هاست. بازی در نقش عباس که برای رسیدن به رؤیاهایش هویتی دیگر به خود می‌گیرد، یکی از جسورانه‌ترین و ماندگارترین اجراهای تاریخ سینمای ایران است؛ نقشی که هنوز هم درباره آن صحبت می‌شود.

در «مادر» ساخته علی حاتمی، عبدی وجه دیگری از توانایی خود را به نمایش گذاشت. او بدون اغراق و نمایش‌های مرسوم، شخصیتی باورپذیر و انسانی خلق کرد؛ اجرایی که نشان داد استعدادش تنها به کمدی محدود نیست.

«اجاره‌نشین‌ها»ی داریوش مهرجویی نیز یکی دیگر از نقاط درخشان کارنامه اوست؛ فیلمی که شخصیت‌هایش به بخشی از فرهنگ عامه ایران تبدیل شدند و سهم عبدی در این ماندگاری انکارناپذیر است.

در «هنرپیشه»، او با بازی در نقش یک سیاهی‌لشکر عاشق سینما، تلخی و شیرینی زندگی بازیگران گمنام را به تصویر کشید و یکی از متفاوت‌ترین نقش‌آفرینی‌های خود را ثبت کرد.

«خوابم می‌آد» نیز یادآور جسارت همیشگی او در تغییر چهره و ایفای نقش‌های غیرمنتظره است؛ اجرایی که بار دیگر ثابت کرد اکبر عبدی از معدود بازیگرانی است که می‌تواند با تغییر کامل ظاهر و لحن، مخاطب را کاملاً متقاعد کند.

حضور تاثیرگذارش در «اخراجی‌ها» نیز در خاطره همه‌مان مانده است.

علاوه بر سینما، حضور او در مجموعه‌هایی چون «باز مدرسه‌ام دیر شد» و «محله بروبیا» باعث شد نسل‌های مختلف با چهره و بازی او خاطره داشته باشند؛ حضوری که از قاب تلویزیون آغاز شد و به پرده سینما رسید.

اکبر عبدی فقط یک بازیگر کمدی نبود؛ او بازیگری بود که می‌توانست در هر قالبی بدرخشد. میراث او نه فقط ده‌ها فیلم و سریال، بلکه شخصیت‌هایی است که سال‌ها بعد نیز با مرورشان، لبخند و خاطره در ذهن مخاطبان زنده خواهد شد.

نوشته خداحافظ آقای نقش‌های فراموش‌نشدنی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اکبر عبدی با خبر بستری شدنش دوباره یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانی‌ها شد، پرواز همای با خواندن سرود تیم ملی در میانه روزهای جنگ‌زده ایران، نامش را به بحث‌های ملی‌گرایی و همدلی گره زد، علی شادمان با اکران «تهران کنارت» بار دیگر در قامت عاشق‌‌پیشه‌ای از نسل امروز ظاهر شد، ستایش رجایی‌نیا با نقش یلدا در «بدنام» خودش را از یک چهره آشنا به بازیگری قابل توجه رساند و محمدرضا شیرخانلو هم نشان داد برخلاف بسیاری از بازیگران کودک، قصد ندارد به خاطره‌ای فراموش‌شده تبدیل شود.

اکبر عبدی؛ بازیگری که مردم او را از خانواده خود می‌دانند

خبر بستری شدن اکبر عبدی در بخش مراقبت‌های ویژه، فقط یک خبر درمانی درباره یک بازیگر نبود؛ واکنشی که مردم، هنرمندان و حتی فضای مجازی به آن نشان دادند، بیشتر شبیه نگرانی برای یکی از اعضای خانواده بود. در روزگاری که بسیاری از چهره‌های قدیمی سینما به‌مرور از حافظه عمومی فاصله می‌گیرند، عبدی همچنان از معدود بازیگرانی است که نامش برای مردم فقط یادآور فیلم و سریال نیست؛ یادآور بخشی از زندگی روزمره چند نسل است.

همین که انتشار شایعه درگذشت او ظرف چند ساعت موجی از نگرانی ایجاد کرد و خانواده‌اش درباره سلامتی‌اش توضیح دادند، نشان می‌دهد اکبر عبدی هنوز برای مخاطب ایرانی «زنده» است؛ نه صرفاً به معنای حضور فیزیکی، بلکه به معنای حضور در حافظه جمعی. او از آن بازیگرانی است که مردم با تکه‌کلام‌ها، نقش‌ها و حتی صورتش خاطره دارند. از «بازم مدرسم دیر شد» تا «اخراجی‌ها»، از «مادر» تا «آدم‌برفی»، عبدی همیشه توانسته فاصله میان بازیگر و مردم را کم نگه دارد.

بخش مهمی از محبوبیت او به صداقت اجرایش برمی‌گردد. عبدی هیچ‌وقت بازیگری نبود که بخواهد شیک و دست‌نیافتنی به نظر برسد. حتی زمانی که نقش‌های متفاوت و پیچیده بازی می‌کرد، باز هم جنس بازی‌اش مردمی بود. شاید به همین دلیل است که مردم هنوز هم کمدی را با او به یاد می‌آورند؛ با بازیگری که می‌توانست هم نقش مرد ساده‌دل را بازی کند، هم پیرزن، هم جوان عاشق و هم کاراکترهای اغراق‌شده کمدی، بدون آنکه باورپذیری‌اش از بین برود.

نقش او در «آدم‌برفی» هنوز یکی از جسورانه‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای ایران است؛ جایی که عبدی سال‌ها پیش، در فضایی محافظه‌کارانه، نقشی را پذیرفت که بسیاری از بازیگران جرأت نزدیک شدن به آن را نداشتند. یا در «مادر» علی حاتمی، وجهی عمیق و انسانی از بازیگری‌اش را نشان داد. عبدی همیشه ثابت کرده بود مهارت اصلی‌اش بازی کردنِ آدم‌هایی است که هیچ شباهتی به خودش ندارند.

در سینمای ایران کم نبوده‌اند بازیگرانی که با بالا رفتن سن، یا فراموش شدند یا صرفاً به چهره‌هایی نوستالژیک تبدیل شدند؛ اما عبدی هنوز برای مردم «امروز» است. حتی وقتی برخی حضورهای رسانه‌ای‌اش با انتقاد همراه شد، باز هم تصویر کلی او نزد مخاطب خراب نشد. دلیلش شاید همان حسی باشد که مردم از او گرفته‌اند؛ حس سادگی، بی‌واسطگی و صمیمیتی که ساختگی به نظر نمی‌رسد. حالا هم نگرانی برای سلامتی‌اش فقط نگرانی برای یک بازیگر نیست؛ نگرانی برای بخشی از تاریخ سینمای ایران است.

پرواز همای؛ صدایی که میان وطن، جنگ و فوتبال ایستاد

در روزهایی که فضای رسانه‌ای ایران زیر سایه تنش‌های سیاسی، جنگ و اخبار منطقه‌ای قرار گرفته، طبیعی است هر اتفاقی که به مفهوم «وطن» و همدلی ملی گره بخورد، بیشتر دیده شود. پرواز همای این هفته دقیقاً در چنین موقعیتی قرار داشت؛ خواننده‌ای که سال‌ها بیشتر با موسیقی سنتی شناخته می‌شد، حالا با خواندن سرود رسمی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، وارد زمینی شد که هم سیاسی است، هم احساسی و هم رسانه‌ای.

اتفاق مهم فقط انتشار یک قطعه موسیقی نبود؛ بلکه نحوه رونمایی از آن بود. اجرای سرود در میان مردم، با حضور بازیکنان تیم ملی و در فضایی که هنوز جامعه از التهاب روزهای جنگ و آتش‌بس نیم‌بند فاصله نگرفته، باعث شد این قطعه خیلی سریع فراتر از یک موسیقی فوتبالی دیده شود. همای تلاش کرد سرودش فقط برای فوتبال نباشد؛ بیشتر شبیه دعوتی به همدلی ملی باشد. شعری که مدام از «وطن»، «خاک» و «ایران» می‌گوید و روی همان احساساتی دست می‌گذارد که این روزها در جامعه پررنگ‌تر شده است.

بخش مهمی از توجه رسانه‌ای به این اتفاق، به خود شخصیت پرواز همای برمی‌گردد. او نخواست صرفا سفارشی برای تیم ملی بخواند، خودش را به این پروژه نزدیک نشان داد؛ از علاقه قدیمی‌اش به فوتبال گفت، از روزهایی که تا نوجوانی فوتبال بازی می‌کرد و حتی تأکید کرد در روزهای جنگ کنار مردم بوده است. همین روایت شخصی باعث شد بخشی از مخاطبان، اجرای او را صرفاً یک سفارش دولتی نبینند، بلکه نوعی موضع‌گیری عاطفی تلقی کنند.

اما همان‌قدر که این سرود طرفدار داشت، منتقد هم داشت. برخی معتقد بودند قطعه از نظر موسیقایی ضعیف‌تر از انتظار است و نمی‌تواند به اثری ماندگار برای تیم ملی تبدیل شود. این انتقاد البته چیز تازه‌ای نیست؛ تقریباً در تمام دوره‌ها، موسیقی رسمی تیم ملی زیر سایه قطعات غیررسمی و مردمی قرار گرفته است. با این حال، درباره سرود همای، بحث فقط کیفیت موسیقی نبود؛ بیشتر درباره این بود که آیا این قطعه توانسته حس مشترک یک ملت را نمایندگی کند یا نه.

همای این روزها نه فقط به‌عنوان یک خواننده سنتی، بلکه به‌عنوان چهره‌ای اجتماعی دیده می‌شود. او با این سرود وارد میدان حساسی شده که مرز میان هنر، وطن‌دوستی و فضای سیاسی بسیار باریک است. شاید همین مسئله باعث شده نامش این روزها بیشتر از همیشه شنیده شود؛ صدایی که می‌خواهد هم برای فوتبال بخواند، هم برای ایرانِ زخمی این روزها.

علی شادمان؛ عاشقِ همیشگیِ نسل سرگردان

اکران «تهران کنارت» بار دیگر علی شادمان را به مرکز توجه آورد؛ بازیگری که سال‌هاست سینمای ایران او را در نقش جوان‌های درگیر بحران، عشق و بلاتکلیفی می‌شناسد. فیلم تازه علی بهراد، با همه حاشیه‌ها و توقیف طولانی‌اش، شاید بیش از هر چیز دوباره این سؤال را درباره شادمان مطرح کرد که آیا او هنوز می‌تواند از قالب نقش‌های آشنایش فاصله بگیرد یا نه.

در «تهران کنارت»، شادمان نقش پاشا، پسری را بازی می‌کند که میان عشق و مهاجرت گیر افتاده؛ شخصیتی که نه قهرمان سیاسی است و نه قربانی مطلق، بلکه نماینده بخشی از نسل امروز است که مدام میان رفتن و ماندن معلق مانده‌اند. این جنس کاراکتر، برای شادمان تازه نیست. او پیش‌تر در «یاغی» و «می‌خواهم زنده بمانم» هم نشان داده بود در بازی کردنِ جوان‌های عاشق‌پیشه و درگیر بحران‌های درونی، مهارت دارد.

اتفاقاً نقطه قوت شادمان همین است؛ مخاطب خیلی راحت با او ارتباط می‌گیرد. صورت، لحن و جنس بازی‌اش طوری است که برای نقش‌های عاطفی و ملتهب باورپذیر به نظر می‌رسد. او از آن بازیگرهایی است که انگار اضطراب و احساسات نسل خودش را خوب می‌شناسد و همین باعث می‌شود حتی وقتی نقش پیچیدگی زیادی ندارد، باز هم تماشاگر با او همراه شود.

با این حال، «پاشا» در «تهران کنارت» نقطه عطف بزرگی برای کارنامه شادمان نیست. بازی او خوب و کنترل‌شده است، اما فراز و فرود غافلگیرکننده‌ای ندارد. بیشتر شبیه ادامه همان تیپ جوانِ عاشق و آسیب‌پذیری است که سال‌هاست از او دیده‌ایم. شاید به همین دلیل هم بخشی از نقدها به فیلم، به تکراری شدن فضای داستان و حتی جنس بازی‌ها برمی‌گردد.

اما نکته مهم درباره شادمان این است که او هنوز سرمایه مهمی برای سینمای جوان ایران محسوب می‌شود. مخاطب حضورش را می‌پذیرد و نامش هنوز برای نسل جوان جذابیت دارد. این موضوع برای بازیگری که از کودکی جلوی دوربین بوده، اتفاق ساده‌ای نیست. خیلی از کودک‌ستاره‌های سینمای ایران، با بزرگ شدن حذف شدند یا نتوانستند هویت تازه‌ای پیدا کنند؛ اما شادمان توانسته این گذار را مدیریت کند. از کودک ویولن‌زن «میم مثل مادر» تا جوان سرکش و عاشق امروز، او آرام‌آرام با نسل مخاطبانش بزرگ شده است.

حضور موفقش روی صحنه تئاتر در «رامسس دوم» هم نشان داد توانایی‌اش فقط محدود به مدیوم تصویر نیست. شاید حالا مهم‌ترین چالش او این باشد که مراقب تکرار خودش باشد. شادمان بازیگر توانمندی است، اما اگر مدام در نقش جوان‌های عاشق و زخمی باقی بماند، ممکن است به‌تدریج غافلگیری‌اش را از دست بدهد. «تهران کنارت» بیش از آنکه یک فتح تازه برای او باشد نقشی است کهمخاطب می‌تواند دوستش داشته باشد و با او همذات پنداری کند.

ستایش رجایی‌نیا؛ بازیگری که قبل از دیالوگ، با چهره‌اش بازی می‌کند

سریال «بدنام» شاید این روزها بیشتر از آنکه بابت کیفیتش تحسین شود، به‌خاطر کلیشه‌ها و داستان تکراری‌اش نقد می‌شود؛ اما در میان همین نقدها، تقریباً یک اتفاق مورد توافق مخاطبان است: ستایش رجایی‌نیا دیده شده است. بازیگری که تا پیش از این بیشتر یک چهره آشنا بود، حالا با نقش «یلدا» تبدیل به یکی از مهم‌ترین نقاط توجه سریال شده است.

رجایی‌نیا در «بدنام» نقش دختری را بازی می‌کند که میان بحران‌های عاطفی، عشق و فروپاشی روحی گرفتار شده؛ شخصیتی که اگر بازیگر نتواند از پسش بربیاید، خیلی سریع به تیپی کلیشه‌ای تبدیل می‌شود. اما او توانسته یلدا را از سطح یک دختر صرفاً آسیب‌دیده بالاتر ببرد. بخش مهمی از این موفقیت به کاریزمای ذاتی‌اش برمی‌گردد؛ همان چیزی که مخاطبان مدام درباره‌اش حرف می‌زنند.

رجایی‌نیا از آن بازیگرانی نیست که صرفاً با زیبایی چهره دیده شوند. اتفاقاً چیزی که او را متمایز می‌کند، ترکیب جدیت، غرور و نوعی سردی کنترل‌شده در صورت و نگاهش است؛ ویژگی‌ای که برای نقش یلدا کاملاً مناسب از آب درآمده. او وقتی وارد قاب می‌شود، حتی پیش از آنکه دیالوگی بگوید، توجه را جلب می‌کند. این همان کیفیتی است که بعضی بازیگران سال‌ها دنبالش هستند و به دست نمی‌آورند؛ حضوری که تصویر را مال خود می‌کند.

مسیر حرفه‌ای رجایی‌نیا هم شبیه بسیاری از بازیگران زن نسل تازه، پله‌پله و آرام بوده است. از تئاتر در مشهد تا نقش‌های کوتاه و فرعی در فیلم‌هایی مثل «علف‌زار» و «گربه سیاه»، او بیشتر همان بازیگری بود که مخاطب احساس می‌کرد قبلاً جایی دیده است. اما «بدنام» برایش نقطه متفاوتی شد؛ فرصتی برای اینکه از حاشیه به متن بیاید.

بازی در کنار بازیگرانی مثل حسن پورشیرازی و امیر آقایی هم به دیده شدنش کمک کرده، اما نکته مهم این است که رجایی‌نیا در میان این چهره‌های باتجربه گم نشده است. حتی وقتی خود سریال افت می‌کند، باز هم بخشی از مخاطبان درباره بازی و چهره او حرف می‌زنند.

حالا مهم‌ترین مسئله برای رجایی‌نیا انتخاب‌های بعدی‌اش است. «یلدا» می‌تواند سکوی پرتابش باشد یا برعکس، او را در چرخه تکرار نقش‌های عاطفی و تلخ گرفتار کند. سینمای ایران بارها نشان داده برای بازیگران زن جوان، فاصله میان کشف شدن و تکراری شدن بسیار کوتاه است. اما فعلاً او توانسته از دل یک سریال پرحاشیه، خودش را بیرون بکشد و به چهره‌ای تبدیل شود که حتی منتقدان سریال هم نمی‌توانند نادیده‌اش بگیرند.

محمدرضا شیرخانلو؛ کودکی که نمی‌خواهد از قاب سینما حذف شود

اکران «سفر به لیمونیا» برای محمدرضا شیرخانلو فقط حضور در یک فیلم کودک و نوجوان نیست؛ بیشتر شبیه اعلام ورود به مرحله تازه‌ای از مسیر حرفه‌ای اوست. بازیگری که سال‌ها مخاطب ایرانی او را به‌عنوان کودک بامزه و شیرین «دهلیز» و «دودکش» می‌شناخت، حالا تلاش می‌کند ثابت کند فقط یک خاطره نوستالژیک از تلویزیون و سینمای دهه نود نیست.

نکته مهم درباره «سفر به لیمونیا» فقط بازی او نیست، بلکه حضورش در مقام نویسنده هم هست. برای بازیگری که هنوز سن زیادی ندارد و بخش بزرگی از عمرش جلوی دوربین گذشته، ورود به نویسندگی نشان می‌دهد می‌خواهد جایگاهش را در سینما جدی‌تر تعریف کند. شاید فیلم ضعف‌هایی داشته باشد و از نظر ساختاری بی‌نقص نباشد، اما همین که شیرخانلو تصمیم گرفته از محدوده بازیگری صرف خارج شود، خودش اتفاق مهمی است.

در سینمای ایران، کم نبوده‌اند کودک‌ستاره‌هایی که با تغییر چهره و بالا رفتن سن، آرام‌آرام از قاب حذف شدند. مخاطب دیگر آن‌ها را نپذیرفت یا خودشان نتوانستند هویت تازه‌ای برای ادامه مسیر پیدا کنند. اما شیرخانلو ظاهراً تصمیم گرفته با آزمون و خطا، خودش را در این فضا نگه دارد. او برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، هنوز فعال است؛ تئاتر کار می‌کند، در پروژه‌های کودک حضور دارد و حالا وارد نوشتن هم شده است.

بخش مهمی از جذابیت مسیر او به همین رشد تدریجی جلوی چشم مخاطب برمی‌گردد. مردم او را از کودکی دیده‌اند؛ از «دهلیز» بهروز شعیبی تا «دودکش» و حالا پروژه‌های تازه‌تر. انگار مخاطب شاهد بزرگ شدنش بوده و همین باعث می‌شود هنوز نوعی حس آشنایی و همراهی با او وجود داشته باشد.

شیرخانلو فعلاً بیشتر از آنکه مانند نوجوان‌هایی که ماندند در سینما چهره و سلبریتی شود، بازیگری جست‌وجوگر است. هنوز آن کاریزمایی را ندارد که به‌تنهایی گیشه یا مخاطب یک سریال را تضمین کند، اما در عوض چیزی دارد که شاید مهم‌تر باشد؛ میل به ماندن. او دارد مسیرش را امتحان می‌کند؛ از بازیگری کودک تا تئاتر موزیکال و حالا نویسندگی.

شاید «سفر به لیمونیا» فیلم مهمی برای این سال‌های سینمای ایران نباشد، اما برای او معنای دیگری دارد؛ تلاش برای اینکه مثل بسیاری از کودک‌بازیگران قدیمی، به خاطره‌ای محو تبدیل نشود. شیرخانلو می‌تواند از تصویر «بچه دوست‌داشتنی تلویزیون» عبور کند و به هنرمندی مستقل تبدیل شود یا نه. فعلاً نشانه‌ها می‌گویند او دست‌کم تصمیم گرفته برای پیدا کردن این هویت تازه، بجنگد.

نوشته از «علیشا»ی عاشق‌پیشه تا نغمه «پرواز» برای وطن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در عیادت از اکبر عبدی در جریان آخرین جزئیات و روند درمان این بازیگر قدیمی سینما قرار گرفت.

همچنین روابط عمومی خانه سینما در گفتگو با المیرا عبدی فرزند این بازیگر قدیمی سینما ضمن آرزوی سلامتی و بهبودی برای این هنرمند محبوب تاکید کرد، خانه سینما بر اساس وظایف ذاتی خود روند درمانی اکبر عبدی و سایر هنرمندان بیمار را پیگری کرده و آمادگی دارد تا در حد توان کمک حال خانواده هنرمندان باشد.

این بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون چند روزی است به دلیل سکته قلبی در بیمارستان بستری شده است.

نوشته عیادت مدیرعامل خانه سینما از اکبر عبدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ۲۹ آبان ساعت ۱۹ از طریق سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

این برنامه قسمت ۲۰۶ از روی موج کودک است که زیر نظر گلاره عباسی تولید می‌شود.

نازنین مهیمنی متن روایت این فیلم را نوشته که در استودیو شهر صدای پارسیان با صدابرداری رامتین ناهید ضبط شده و تینا تقویان آن را میکس و تدوین کرده است.

روی موج کودک با حمایت ایمان مهاجر تهیه می‌شود.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی sevinagroup.com یا از طریق پادگیر‌ها و کانال تلگرام رادیو سوینا به فایل صوتی فیلم‌های توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

نوشته نسخه ویژه نابینایان «دزد عروسک‌ها» منتشر می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. روایت این هفته، سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رسول صدرعاملی که سکوتش را شکست و از روزهای پرحادثه و مسیر حرفه‌ای اش گفت، تا پریناز ایزدیار که با گام‌هایی مطمئن بر فرش قرمز کن قدم گذاشت. از اکبر عبدی که همچنان مرز بازیگری و بازی را به چالش می‌کشد، تا رضا عطاران که با همان لبخند قدیمی‌اش، دل مخاطب را به سالن می‌کشاند و هانیه توسلی، آرام و بی‌صدا، اما پررنگ‌تر از همیشه بازگشته است.

رسول صدرعاملی؛ مردی که با قلم آمد و با تصویر ماند

سال‌ها بود رسول صدرعاملی تن به گفت‌وگو مشروح با رسانه‌ها نداده بود. این هفته در برنامه «اکنون» سروش صحت، مردی با موهای سفید و صدایی آرام اما ریشه‌دار، آمده بود تا بگوید چه‌ها بر او گذشته و چه ناگفته‌هایی داشت! از پسرک عاشق نوشتن تا مردی که دوربین را به دست گرفت تا روایت کند، نه فقط از دختران این سرزمین، که از تاریخ، از درد، و از امید.

صدرعاملی پیش از آنکه فیلم بسازد، روزنامه‌نگار بود. نوجوانی‌اش را با چاپ اولین مطلبش در مجله «فردوسی» آغاز کرد؛ مجله‌ای که آن روزها قبله آمال قلم‌به‌دستان بود. در میانه التهاب انقلاب، او خبرنگاری می‌کرد؛ همان روزها که در پاریس با آیت‌الله خمینی مصاحبه کرد و با همان پرواز معروف به تهران برگشت. خودش و نوشابه امیری، روزنامه نگار کیهان، تنها بازماندگان آن پرواز تاریخی‌اند.

اما روزی، روزنامه برایش کوچک شد. دوربین به دست گرفت و شد صدای دختران خاموش؛ دخترانی که بعدها با نام‌هایی چون پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی و نگار جواهریان بر پرده درخشیدند. سینمای صدرعاملی، سینمای جست‌وجوی روشنایی در دل تاریکی‌ست. او که «دختری با کفش‌های کتانی» را ساخت، هنوز هم می‌گوید: «چه قصه‌هایی از دخترکان این سرزمین که ننوشته‌ایم.»

صدرعاملی  از سینما گفت که او و هم‌نسلانش در سال‌های پس از انقلاب، زمانی که سینما در آستانه تعطیلی بود و سینماداران امیدی نداشتند، با حمایت و یادآوری فیلم‌های ماندگاری مانند «گاو» داریوش مهرجویی، «گل‌های داوودی» خودش، «تاراج» ایرج قادری و «مدرسه موش‌ها» تلاش کردند درهای سینما را باز و سینمای ایران را زنده نگه دارند.

این روزها فیلم «زیبا صدایم کن» بر پرده‌ست؛ قصه‌ای دیگر از دختری دیگر. صدرعاملی دو پسر دارد، اما جهان دخترانه را بهتر بلد است. کتاب خاطراتش را می‌نویسد؛ روایتی دست اول از روزهای پرحادثه. بی‌شک، وقتی آن کتاب منتشر شود، تاریخِ زنده‌ای از فرهنگ و سیاست ایران پیش چشم‌مان خواهد بود.

پریناز ایزدیار؛ دختری از «ابد» تا فرش قرمز کن

در میان برق فلاش‌های عکاسان کن، پریناز ایزدیار ایستاده بود؛ بی‌تکلف، اما مطمئن از جایی که ایستاده. تصویری که از او در جشنواره کن امسال ثبت شد، بیشتر از هر عکس دیگری دست‌به‌دست شد؛ چون فقط تصویر یک بازیگر نبود، تصویر مسیری بود که از «ابد و یک روز» تا فرش قرمز با سعید روستایی ادامه یافته است.

او همان «سمیه» است، دختری زخمی از فقر و اعتیاد و درماندگی، اما حالا با استایلی که چشم مجله‌های خارجی را گرفت، نشریه پیپل او را کنار جنیفر لارنس در لیست نامزدهای بهترین بازیگر زن پیش بینی کرد. حضور پریناز در فیلم «زن‌وبچه» سعید روستایی، تیر خلاص بود بر تمام تردیدها؛ بازیگری که حالا نه‌فقط در ایران، که در سطح جهانی دیده می‌شود.

پریناز ایزدیار را اولین بار با سریال‌های حسن فتحی شناختیم؛ چهره‌ای آرام با چشم‌هایی پر از حرف. اما آنچه او را بازیگر کرد، نه فقط قاب تلویزیون، که ریسک نقش‌های سخت بود. از «ابد و یک روز» تا «متری شیش‌ونیم»، از «سرخپوست» تا «ملاقات خصوصی»؛ هر بار در قالب زنی که بار جهان را به تنهایی به دوش می‌کشد.

همزمان با حضور او در کن، در ایران چرخ بازی به کمدی چرخیده. در فیلم «صددام»، پریناز نقش ثریا را بازی می‌کند؛ معشوقه بدل صددام. لبخندی که در آن نقش می‌زند، شاید برای خودش هم تازگی داشته باشد. بعد از سال‌ها نقش‌های جدی، این بار خنداندن مخاطب را تجربه می‌کند، و منتقدانی که می‌گویند: «موفق بوده»

ایزدیار حالا دیگر نه فقط ستاره‌ای پرفروش در داخل، که بازیگری جست‌وجوگر است. از فرش قرمز کن تا صحنه‌های کمدی، هر بار بخشی تازه از خود را نشان می‌دهد. و مخاطب، هر بار می‌ماند با این سؤال: پریناز بعدی، چطور غافلگیرمان خواهد کرد؟

اکبر عبدی؛ مردی با هزار چهره، بازهم در لباس زنانه

اکبر عبدی دوباره برگشته؛ نه به این معنا که رفته بود، بلکه حالا در قاب تازه‌ای دیده شده که باز هم همه را غافلگیر کرده. این‌بار در برنامه «جوکر خانوادگی» با پوشش زنانه ظاهر شد و بار دیگر نشان داد که هنوز هم می‌تواند مردم را بخنداند؛ آن‌هم در روزگاری که خنده، کمیاب شده.

اما با عبدی، هیچ چیز ساده نیست. همین یک حضور کوتاه، تبدیل شد به بحثی داغ. عده‌ای گفتند: «او شأن خود را پایین آورد»، و گروهی دیگر از «قدرت بی‌نظیر تغییر چهره و بازیگری‌اش» گفتند. و انگار این هم بخشی از معجزه عبدی‌ست؛ همیشه محل بحث، همیشه در کانون توجه، همیشه غیرقابل پیش‌بینی.

اکبر عبدی بازیگری‌ست که نه به کلاس بازیگری رفت، نه تئوری خواند؛ او با غریزه‌اش بازی کرد، با چشم‌هایش، با بدنش. از «اجاره‌نشین‌ها» تا «مادر»، از «آدم‌برفی» تا «خوابم می‌آد»، او نشان داد هر چهره‌ای، حتی صورت یک مادر پیر، می‌تواند ابزار بازیگری‌اش باشد. او اولین بار وقتی لباس زنانه پوشید، برای خنداندن نبود؛ برای شکستن یک تابو بود.

در جوکر اما، همه چیز طنز است، و عبدی هم بلد است چطور در دل یک موقعیت ساختگی، خنده واقعی بسازد. خنده‌ای که از تماشاگر بیرون کشیده می‌شود، گاهی هم به این شکل نا متعارف و همین او را ماندگار کرده؛ مردی که کمدی را می‌شناسد، نه فقط در واژه‌ها، که در سکوت‌ها، در مکث‌ها، در نگاه‌هایی که هنوز هم برق دارند.

منتقدان ممکن است بگویند عبدی در این سال‌ها افت کرده، یا نقش‌هایش سطحی شده. اما عبدی یک اصل دارد: «مردم باید بخندند.» و حالا دوباره خندانده، با همان قدرت همیشگی. شاید به همین خاطر است که هنوز هم او را مرد هزارچهره سینمای ایران می‌نامند و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کند این عنوان را از او بگیرد.

رضا عطاران؛ از جنس مردم اما معلق میان «صددام» و «صالح»

رضا عطاران همین‌جاست؛ همان جایی که همیشه بوده، میان مردم، با لبخندی مهربان، ساده، و دست‌هایی که عادت دارند با مخاطب سلام کنند. این روزها روی پرده است؛ در فیلم «صددام» پدرام پورامیری، نقش بدل صدام را بازی می‌کند، نقشی که فقط او می‌توانست بازی کند؛ با آن ترکیب طنز و واقعیت، با بازی‌ای که جدی است و هم‌زمان، بامزه.

مخاطب به محض دیدن اسم عطاران، خیال می‌کند قرار است بخندد. همین هم هست که او را از دیگران جدا کرده؛ نه فقط کمدی، بلکه اعتمادی که سال‌هاست مخاطب به اسمش دارد. هرجا باشد، انگار خیال جمع است. اما این اعتماد، این‌بار با تردیدهایی هم همراه شد ومنتقدان معتقدند صددام فیلم نامه قوی ندارد و در نهایت هم خنده نمی‌گیرد.

همزمان با اکران صددام با آغاز پخش سریال «اجل معلق» عادل تبریزی، عطاران دوباره وارد خانه‌ها شد؛ در کنار عباس جمشیدی‌فر. اما واکنش‌ها این‌بار متفاوت بود. بعضی گفتند: «تکراری شده»، بعضی گفتند: «مثل همیشه خندیدیم، پس موفق بوده». تکرار؟ شاید. اما مگر کسی مثل او، که «خانه‌به‌دوش»، «بزنگاه»، «متهم گریخت» و «ورود آقایان ممنوع» را در کارنامه‌اش دارد، می‌تواند تکراری باشد؟

عطاران آن بازیگری است که با کلاه نقاب‌دار، دمپایی و لبخند مهربان، آمده تا بگوید کمدی را نباید پیچیده کرد. او ساده است، و همین سادگی‌اش او را ماندگار کرده. اهل حاشیه نیست، اهل ژست‌های روشنفکری هم نه. اما بلد است کاری کند که مردم، وسط خستگی‌های روزمره‌شان، بخندند. این کار کمی نیست.

شاید اجل معلق، سریالی نباشد که نامش در تاریخ بماند، شاید صددام فیلمی نباشد که منتقدان تحسینش کنند. اما رضا عطاران؟ او همین حالا هم در ذهن مردم مانده، با این حال باید دید در قسمت‌های بعدی، آیا عطاران و «اجل معلق» می‌توانند همانند آثار موفق قبلی‌اش در ذهن مردم ماندگار شوند یا اینکه مثل بسیاری از فیلم‌های کمدی سطحی این روزها فقط ساعاتی مخاطب را بخندانند و فراموش شوند.

هانیه توسلی؛ بازگشت بی‌سر‌وصدا، با صدایی بلند

هانیه توسلی آرام برگشت. بدون جنجال، بدون تیترهای داغ. اما حالا حضوری دو جانبه در سینما و نمایش خانگی را تجربه می‌کند. بعد از سه سال دوری، حالا هم روی پرده سینماست با «بی‌سروصدا»ی مجیدرضا مصطفوی و هم در قاب نمایش خانگی با «کنکل» رامتین لوافی. مثل همیشه، متفاوت، مثل همیشه کمی دورتر از هیاهو، اما درست وسط صحنه.

در «بی‌سروصدا» با گریمی متفاوت و نگاهی خاموش، نقش زنی را بازی می‌کند که دیگر چیزی از زندگی‌اش نمی‌خواهد جز غر زدن. همسر پیمان معادی است، اما بیشتر یک غریبه در خانه؛ زنی که زندگی‌اش را بلد است در سکوت فریاد بزند. باز هم نقشی که به او می‌آمد. توسلی بلد است در کم‌حرفی، پرمعنا باشد.

اما اتفاق بزرگ‌تر در «کنکل» افتاد. جایی که سارا صابری شد؛ زنی که نقشه سرقت می‌کشد. این نقش، برشی از توسلی بود که کمتر دیده بودیم: جسور، بی‌پرده، با نیم‌نگاهی خلاف جریان. کنار مهدی پاکدل، صابر ابر و پیمان شریفی، شاید حالا وقتش رسیده که به‌جای دختر آرام «شب‌های روشن»، زن پیچیده و چندلایه‌ی «کنکل» را به‌خاطر بسپاریم.

توسلی از آن بازیگرهایی است که راه خودش را رفت. از «شام آخر» تا «دهلیز»، از «کافه ستاره» تا «جهان با من برقص» سروش صحت، همیشه میان انتخاب‌های سخت مانده؛ نقش‌هایی که زن بودن در آن‌ها یک مفهوم جدی است، نه فقط یک ویژگی جانبی. برای همین است که حتی اگر کمتر دیده می‌شود، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

در دو سه سال گذشته شایعه ممنوع‌الکاری، غیبت سه‌ساله، سکوت در فضای مجازی… همه و همه به او هاله‌ای دادند که حالا با قدرت از آن بیرون آمده. این روزها دوباره دیده می‌شود، اما نه به خاطر جنجال، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش.

و حالا همه چشم‌به‌راهند ببینند آیا او هم در «کنکل» برگ برنده خواهد شد؟ یا مثل همیشه، فقط نقش متفاوتی بازی کرده است.

نوشته از ناگفته‌های هیجان‌انگیز آقا «رسول» تا پرکاری بی‌سروصدای «هانیه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چارلی چاپلین متولد سال ۱۸۸۹ میلادی است و متناسب با این عدد، در برنامه به موضوع کمدی پرداخته می‌شود.

مهمان این قسمت اکبر عبدی است و جناب‌خان در بخش‌هایی از برنامه محسن کیایی را همراهی می‌کند.

«۱۰۰۱» برنامه‌ای در قالب گفتگو-سرگرمی است که با محوریت اعداد در زندگی تهیه و پخش می‌شود.

هر قسمت از «۱۰۰۱» حول محور یک عدد خاص می‌چرخد که سوژه‌ها و موضوعات مرتبط با آن عدد در برنامه مطرح می‌شود.

این برنامه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فریدالدین نیکجو ساخته شده و ‌طراح و مدیر هنری آن محمد بحرانی است.

نوشته اکبر عبدی به «۱۰۰۱» می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه از ۸ تیرماه امسال روی آنتن رفته و تا به امروز چهره‌های مطرح فرهنگی هنری همچون جمشید مشایخی، مهدی فخیم‌زاده، رضا شفیعی‌جم، علی رضا خمسه، مهران غفوریان، برزو ارجمند و بهار ارجمند، نادر سلیمانی، منوچهر والی‌زاده، داریوش ارجمند، بهنوش بختیاری، مهرداد میناوند و سیروس دین‌محمدی، علی اوسیوند و ارژنگ امیر فضلی، آتش تقی پور و همسرش، رضا رویگری، مسعود ده‌نمکی و محمدرضا هدایتی مهمان این برنامه بوده‌اند.

تیتراژ پایانی این برنامه را حجت اشرف‌زاده خوانده است.

نوشته سیدعلی ضیاء مهمان برنامه «شبی با عبدی» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

میزبانی از کودک مبتلا به بیماری نادر «SMA»

در ادامه فعالیت های انسان دوستانه ای که به همت برنامه «فرمول یک» شکل گرفت، ضیا در «یک یک» نیز میزبان بنیامین یا همان علی کوچولویی می شود که دچار بیماری نادر «SMA» است.

این بار قرار است با حضور علی و خانواده اش در برنامه، از مردم برای درمان این کودک سه ساله که پزشکان پیش بینی کرده بودند تا ۶ ماهگی بیشتر زنده نمی ماند، کمک گرفته شود.

مخاطبان منتظر شگفتانه «یک یک» باشند

ضیا همچنین در اولین قسمت ویژه برنامه اش سورپرایزی دارد که مخاطبان حین پخش برنامه زنده شاهد آن خواهند بود.

همکاری دوباره علیرضا عصار با علی ضیا

تیتراژ آغازین این برنامه توسط علیرضا عصار اجرا شده که پیش از این در ویژه برنامه تحویل سال ۹۵ نیز با ضیا همکاری داشت.

خوانندگی تیتراژ پایانی توسط حجت اشرف زاده

همچنین خواننده تیتراژ پایانی برنامه حجت اشرف زاده است که قطعه مه دخت را برای برنامه ضیا اجرا کرده است.

نخستین قسمت از ویژه برنامه تحویل سال «یک یک» با اجرا و تهیه کنندگی علی ضیا از ساعت ۲۳:۱۵ شنبه ۲۶ اسفند تا حوالی بامداد یکشنبه از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

نوشته اکبر عبدی مهمان نخستین قسمت ویژه‌برنامه تحویل سال علی ضیاء می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احسان کرمی که اجرای این برنامه را به عهده داشت از دبیر جشنواره ابراهیم داروغه‌زاده در خواست کرد تا سخنان آغازین مراسم را ایراد کند. داروغه زاده نیز در کلامی کوتاه جشنواره را به روح شهدای هشت سال دفاع مقدس تقدیم کرد.

سپس مجری مراسم با اشاره به حوادث تلخی که در ماه های اخیر رخ داده است، گفت: با احترام به یاد و نام شهدای کشتی سانچی از هنرمندان درخواست می کنم تا عزم شان را جزم کرده و برای کمک به زلزله زدگان کرمانشاه و تهیه کانکس تا شب عید همت کنند. همه ما می دانیم که هر جا هنرمندان پیش قدم شده اند مردم نیز همراه بوده اند امیدواریم طی این ده روز بتوانیم کاری کنیم تا شب عید همه هموطنان کرمانشاهی دارای سرپناه باشند.

در ادامه مراسم پس از بخش کلیپی در رابطه با هنرمندان درگذشته یکسال اخیر مراسم نکو داشت سینماگر فقید علی معلم با حضور آذر معماریان همسرش و ایمان و امید فرزندانش برگزار شد وامید معلم گفت: مدام با خود فکر می کردم که چطور می ‌توانم بدون پدرم در جشنواره فیلم فجر حضور پیدا کنم اما یک جمله از ایشان افتادم که می گفت راهش را ادامه بدهیم و خستگی را از خود دور کنیم.

عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی پس از اجرای بخش نکوداشت گفت: ماه بهمن برای ما یادآور دو چیز است، جشن انقلاب اسلامی و جشن سینمای ایران. به همه خانواده سینما تبریک می‌گویم. ما شاهد افتخارات بسیاری طی این چندسال بودیم و بعد ازین هم منتظر افتخارات هنرمندان مان خواهیم بود.

پس از این سخنان نوبت به مراسم بزرگداشت محمدعلی نجفی رسید که با حضور او، ابراهیم حقیقی و منوچهر شاهسواری برگزار شد. نجفی در این بخش عنوان کرد: ۴۷ سال پیش زمانی که در خانواده‌های مذهبی کمتر می شد از سینما حرف زد پا به این عرصه گذاشتم و با کمک فخرالدین انوار «سربداران» را نوشتیم. خیلی ها می ترسیدند و می گفتند این سینما به جایی نمی رسد اما امروز همه دیدیم که تا کجا پیش رفته ایم.

دومین هنرمندی که نامش در این جشن بزرگ داشته شد پیشکسوت دوبله منوچهر اسماعیلی بود. او پس از اینکه کلیپش را روی پرده دید تحت تاثیر قرار گرفت و خواست سکوت کند که به تقاضای مجری و حاضران روی صحنه باقی ماند و گفت: من در همه فیلم هایم به شما سلام کردم و امشب شما جواب سلام من را دادید. بعد از دید این صحنه‌ها از فیلم‌هایی که کار کردم تواند ایستادن هم ندارم.

ابولحسن تهامی در مقام بزرگداشت این همکار دیرینه بیان کرد: منوچهر اسماعیلی از نوابغ دوبله است و من مفتخر بودم تا ۶۰ سال کنارش باشم. او جای هنرمندان مشهور زیادی در سینمای جهان صحبت کرد و آنها وقتی کارش را می دیدند حیرت زده می شدند.

سعید راد نیز برای منوچهر اسماعیلی آرزوی سلامتی کرد و حرفه هنرمندان دوبله و کار بارزش شان را یاد کرد.

یکی از بخش های قابل توجه این مراسم پخش کلیپ «ای ایران» با تنظیم متفاوتی بود که توسط چند بازیگر نام آشنا ضبط شده بود. پس از آن نوبت به اهدای جوایز بخش مسابقه تبلیغات رسید و دیپلم افتخار طراحی نام‌ واره به محمد روح‌الامین برای «رگ خواب» و «خفگ»ی اهدا شد. سیمرغ بلورین بهترین آنونس به مسعود رفیع‌ زاده برای فیلم «خفگی» رسید. سیمرغ بلورین بهترین عکس را جواد جلالی برای فیلم «پریناز» دریافت کرد و بابک یادگاریان برای فیلم «هجوم» سیمرغ بلورین بهترین پوستر را دریافت کرد.

پس از اجرای گروه موسیقی سپنتا در بخش آخر این مراسم بزرگداشت اکبر عبدی با پخش کلیپ جالب توجهی از این هنرمند برگزار شد که فضای شادی را حاکم کرد.

رسول صدرعاملی درباره اکبر عبدی گفت: امشب برای کسی روی صحنه هستم که در تمام عمر فعالیتش کاری کرد که مجبور شویم دوستش داشته باشیم او هیچ راهی جز این برای ما باقی نگذاشت. عبدی همیشه خودش بود و ادای چیزی را در نمی آورد.

احمدرضا معتمدی نیز درباره این هنرمند گفت: به جرات می‌توانم بگویم که اکبر عبدی ن نقاش سینمای ایران است که در تصویرگری میمیک و فیزیک نبوغ دارد. او را باید افتخار سینمای ایران دانست.

مسعود ده‌ نمکی نیز بیان کرد: اکبر عبدی هم محبوب است هم مشهور. او و محمدرضا شریفی نیا مثل تام و جری می مانند و بدون هم نمی توانند باشند.

محمدرضا فروتن نیز گفت: من همیشه به دو نفر ارادت خاص دارم،‌ خسرو شکیبایی و اکبر عبدی. آقای عبدی، مردی خوش قلب و محبوب است. امیدوارم همیشه سلامت باشد.

اکبر عبدی که همیشه با طنازی هایش بین مردم و همکاران خود جایگاه رفیعی دارد گفت: من از مردم سپاسگزارم که فیلم های مزخرفی که ما بازی می کنیم را می بینند و چیزی نمی گویند و باز هم مارا دوست دارند. از اینکه آنها خرج ما و سینما را می دهند سپاسگزارم. از خداوند ممنونم که به من عزت داده است نعمتی که با هیچ چیز عوض شدنی نیست. هیچوقت فکرش را نمی کردم برای نن بچه نازی آباد در کنار بزرگی چون منوچهر اسماعیلی بزرگداشت بگیرند. او هنرمندی است که سینمای ایران به گردن او حق دارد. آقای اسماعیلی بارها جای من صحبت کرده و نواقص من را در فیلم ها پر می کرد.

وی افزود: فیلم‌هایی که در حال حاضر ساخته به نمایش در می‌آیند در شأن سینمای ایران نیستند. از خداوند می‌خواهم که ما را به مسیر اصلی سینمای ایران بازگرداند. بزرگان بسیاری چون ناصر تقوایی، محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی و … این روز‌ها در بستر بیماری هستند، امیدوارم که این عزیزان به سلامتی خود بازگرددند. مردم ما مدتی است که درگیر اتفاقات تلخی مثل حادثه پلاسکو، غرق شدن کشتی، زلزله و … هستند امیدوارم همه کسانی که عزیز از دست داده اند خداوند به آنها صبر بدهد.

نوشته اکبر عبدی: فیلم‌های امروز در شان سینمای ایران نیست/ هنرمندان برای کمک به زلزله‌زدگان همت کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اجاره‌نشین‌ها (داریوش مهرجویی)، گراند سینما (حسن هدایت)، ای ایران (ناصر تقوایی)، دزد عروسک‌ها (محمدرضا هنرمند)، سفر جادویی (ابوالحسن داودی) از جمله شاخص‌ترین کارهای عبدی در دهه اول فعالیت سینمایی بود اما بی‌شک بازی ماندگار او در مادر (علی حاتمی) که برایش سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد را به ارمغان آورد، نقطه اوج فعالیت‌ این هنرمند به شمار می‌رود.

عبدی که حالا علاوه بر فعالیت‌های تلویزیونی و تئاتری، تجربه بازی در بیش از ۱۰۰ فیلم سینمایی را دارد، از ناصرالدین شاه آکتور سینما، دلشدگان و هنرپیشه تا کارهای شاخص این سال‌هایش مثل اخراجی‌ها، خوابم می‌آد، رسوایی، قندون جهیزیه و… همواره با امضای خود، به آفرینش خلاقانه و پرانرژی نقش‌ها پرداخته و به یک میزان مورد توجه مردم و کارشناسان واقع شده است.

او که کسب نشان درجه یک فرهنگ و هنر را در کارنامه دارد، در دوره هشتم جشنواره برای فیلم مادر و در دوره سی‌ام جشنواره برای فیلم خوابم می‌آد سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را به دست آورده و سه بار (در دوره یازدهم برای فیلم هنرپیشه، در دوره هفدهم برای فیلم جنگجوی پیروز و در دوره سی و یکم برای فیلم رسوایی) نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده است.

بنا بر این گزارش، امسال بزرگداشت «منوچهر اسماعیلی» صداپیشه، «محمدعلی نجفی» کارگردان و «اکبر عبدی» بازیگر در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر برگزار خواهد شد.

سی و ششمین جشنواره فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۹۶ به دبیری «ابراهیم داروغه‌زاده» برگزار خواهد شد.

نوشته بزرگداشت اکبر عبدی در سی‌و‌ششمین جشنواره فیلم فجر برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چون احتمال داشت نرسم گریم کنم با گریم به برنامه آمدم

عبدی با حضور در این برنامه در پاسخ به این سؤال ضیا که آیا مو کاشته‌اید یا خیر، گفت: خیر در حال حاضر تئاتر کمدی با نام «مش اکبر و دختراش» بازی می‌کنم و به دلیل اینکه بعد از برنامه احتمال این وجود دارد که وقت نشود گریم شوم، گریم کردم که این گریم، من را مقداری از حالت پیر بودن و مریض بودن درمی‌آورد و به سرحال بودن من اضافه می‌کند.

این هنرمند در پاسخ به سؤال علی ضیا در رابطه با پولی که از تئاتر به دست می‌آورد، افزود: چون تبلیغاتی به آن صورت نداریم و مکانی که اجرا می‌کنیم، تقریباً ناشناخته و پرت است پول خوبی دریافت نمی‌کنم.

برای گرفتن سالن از آموزش و پرورش باید معامله زیر میزی می کردم

وی در تکمیل حرف‌هایش گفت: برای اجاره سالن هر جا رفتیم نتوانستم جایی را پیدا کنم، به‌طور مثال خواستیم از آموزش‌وپرورش سالنی بگیریم ولی آموزش‌وپرورش مزایده گذاشت و در این مزایده بی‌جهت آقایی برنده شدند و درنهایت به من گفتند اگر سالن می‌خواهی از این آقا بگیر و من دیدم که باید معامله زیرمیزی داشته باشم، ولش کردم.

عبدی ادامه داد: متأسفانه هر مدل که حساب کنید تئاتر در کشور، هنر مهجور و مظلومی بوده و تحت توجه نیست؛ تنها یک توجه مردمی دارد و آن‌هم تئاترهای آزادی است که معمولاً تئاتر نیستند و یک‌جور شو است. با گذاشتن دستگاه الکتریکی و پخش ترانه‌های آنور آبی تماشاچی جذب می‌کنند و تماشاچیان هم از این وضعیت ناراحت نیستند.

بازیگر «اجاره نشین ها» افزود: برخی افراد سالن‌ها را از قبل اجاره کرده‌اند و حتی دیده می‌شود که مافیای تهیه و توزیع فیلم هم در آن دست دارند، فیلم نباید ربطی به تئاتر داشته باشد اما بعضاً دیده می‌شود که سالن‌ها متعلق به فلان تهیه‌کننده است که به‌غیر از این، سالن‌های دیگر هم دارد.

وی در پاسخ به این سؤال ضیاء که آیا در تئاترهایش موزیک و خنده وجود دارد یا خیر! گفت : ما در نمایش‌هایمان موزیک کلاسیک آذربایجانی است و حتی رقص بومی آذربایجانی هم داریم.

آدم اگر به حرفی که می زند اعتماد داشته باشد، خداوند مواظبش است

بازیگر نقش روحانی در فیلم «رسوایی» در پاسخ به این سوال ضیاء که از این راحت حرف زدن نمی ترسید، تصریح کرد: آدم اگر دروغ نگوید و به حرفی که می‌زند اعتقاد داشته باشد خداوند مواظبش است و سپری دور آن ایجاد می‌کند، چراکه من معتقد هستم طرف مقابل هرکس که باشد با خدا نمی‌تواند دربیافتد. خدا می‌گوید؛ حق بنده من را بگیر، نگذار حقت پایمال شود و هر آنچه می‌بینی بگو! من مواظبت هستم.

امام حسین (ع) و ائمه اطهار، الگوهای ما در زندگی هستند

عبدی همچنین در پاسخ به این سؤال که آیا تاکنون تهدید شده است، اظهار کرد: تاکنون تهدید نشدم چراکه حتی شخصی که در موردش حرف می‌زنم، شب به این فکر می‌کند که عبدی، راست می‌گوید؛ و وقتی ناحق حرف می‌زنید طرف دلش می‌خواهد کاری کند. از این بابت امام حسین (ع) و ائمه اطهار، الگوهای ما در زندگی هستند.

ضیا عنوان کرد: به‌عنوان یک بیننده و با توجه به گفته خود شما که گفته اید “انقدر پیشنهاد مامان و مامان‌بزرگ دارم، خود بازیگران زن ندارند” این دغدغه را دارم که چرا اکبر عبدی قبول می‌کند نقش زن بازی ‌کند؟

بازیگر «محله بروبیا» دراین باره بیان کرد: برای هرکدام از این‌ها دلیلی وجود دارد. در آدم‌برفی قصه آن به صورتی بود که عبدالله اسکندری به من پیشنهاد کردند وایشان حق زیادی به گردن من دارند. در کار «خوابم می‌آید» رضا عطاران نیز، وی به خانه ما آمدند و گفتند: دوست دارم نقش مادر من را بازی کنی، من هم به این شرط قبول کردم که گریم می‌شوم و بالباس به خیابان رفته و تاکسی بگیرم، اگر کسی متوجه نشد من مرد هستم، یعنی ما موفق شده‌ایم و کار می‌کنیم. این اتفاق را تست کردیم و زمانی که نتیجه داد، تازه قرارداد بستیم.

وی اضافه کرد: بعد از آن فریدون جیرانی کاری را به من پیشنهاد داد که ابتدا قرار بود نقش مردی را بازی کنم ولی وقتی دیدند فیلم عطاران فروش کرد و موردتوجه قرار گرفت، گفتند بیا و نقش مادر خاله را بازی کنید و انگار تازه کشفم کرده بود! من گفتم تازه به ذهنت رسید و آن گفت بامزه می‌شود و چون آن فیلم فروخت، نقش پیرزن می‌دادند.

اگر زیاد نقش پیرزن بازی کنم تماشاچی انتظار ندارد مرا در نقش های دیگر ببیند

عبدی اذعان کرد: اگر این اتفاق زیاد بیافتد غیرمنطقی است و اصلاً نباید مشابه این نقش را بازی کنم چرا که در کشور آدم در یک نقشی جا بیافتد، حتی تماشاچی انتظار ندارد او را در نقش‌های دیگر ببیند.

بازیگر نقش «بایرام لودر» در اخراجی‌های ۲ از بازیگران طنزی مثل مرحوم حسن رضیانی، اصغر سمسار زاده، مرحوم تقی ظهوری و مرحوم سید علی میری یادکرد و افزود: به‌غیراز نقش‌هایی که در ژانر کمدی ایفا کردند هیچ‌چیز از آن‌ها نخواستند.

بازیگر نقش «حاج یوسف» رسوایی ابراز کرد: در مسئله تولید و تهیه‌کننده نزدیک بود گرفتارش شوم.

وی اضافه کرد: در «باز مدرسه‌ام دیر شد»، من ۱۵ هزار تومان دستمزد گرفتم و شخصی به نام علی صادقی تهیه‌کننده و فیلم‌بردار به من پیشنهاد داد ۴۵۰ هزار تومان می‌دهم این نقش را در یک فیلم سینمایی بازی کنی که من قبول نکردم، چراکه بر این باورم اگر قبول می‌کردم مرحوم علی حاتمی ۲ کار با من انجام نمی‌داد، ناصر تقوایی و میرباقری هم با من کار نمی‌کردند.

دوست دارم با بیضایی کار کنم

وی در پاسخ به این سؤال ضیاء که دوست دارد با کارگردانی کار کند یا نه گفت: دوست دارم با استاد بیضایی که در ایران نیست و فکر نمی‌کنم برگردد و مسعود کیمیایی کار کنم.

سوادم طوری نیست که حرفهای فرهادی را بفهمم

عباس فیلم «آدم‌برفی» اظهار کرد: با اصغر فرهادی هم‌وزن نیستیم، ایشان از بازیگرهای شیک که به کن و اسکار می‌روند و اضافه‌وزن ندارند و همچنین می‌توانند در کنارشان شیک بایستند استفاده می‌کنند. من به خاطر این اتفاق به یک معلم لاغر یا به هنرپیشه تئاتر شبیه نیستم. هرکس باید حد خود را بداند و سوادم هم طوری نیست که حرف‌های فرهادی را بفهمم.

اکبر عبدی در پاسخ به این سؤال که نظرش درباره مهران مدیری، رامبد جوان و رضا عطاران؛ کمدین های ایران چیست گفت: به نظر من هرکدام در ژانر خودشان موفق هستند و آقای مدیری در ژانر خودش که سریال و شو و فیلم سینمایی است، موفق هستند.

فیلم سینمایی اخیر مهران مدیری خیلی زشت و بد بود

این بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون اضافه کرد: فیلم سینمایی اخیر مهران مدیری خیلی زشت و بد بود و من فکر می‌کردم فیلم عجیب‌وغریبی می‌بینم؛ و متأسفانه «ساعت ۵ عصر»، گویا روایتگر این بود که مردم ما قاتی کرده‌اند و هیچ‌کس متوجه چیزی نمی‌شود؛ همه از روی‌هم رد می‌شوند و همدیگر را له می‌کنند؛ از طرفی می‌بینیم که عده‌ای از آدم‌ها می‌آیند و خیلی شیک می‌ایستند.

«ساعت ۵ عصر» برای من قابل‌باور نبود

وی ادامه داد: این فیلم برای من قابل‌باور نبود؛ چرا که من معتقد هستم که ایشان باید کارهای بزرگ‌تر از این انجام دهند؛ کسی که مجری و بازیگر خوبی است، نیازی نیست حتماً کارگردان شود و کار ضعیفی ارائه دهد.

رامبد جوان می‌تواند ماهی ۳۰ بازیگر کمدی بیرون بدهد

بازیگر فیلم «تسویه‌حساب» درباره رامبد جوان ابراز کرد: آقای جوان از جایی به بعد از سینما بریده و مجری شده است و ما در تلویزیون مجری زیاد داریم، جدیداً رامبد جوان در برنامه خندوانه کنار تماشاچی می‌نشیند و این کار به‌اندازه او نیست و خیلی بیشتر از این‌ها است. آقای جوان می‌تواند ماهی ۳۰ بازیگر کمدی بیرون بدهد.

عطاران این اواخر به تکرار افتاده است

وی درباره رضا عطاران گفت: او هنرمند بسیار خوبی است و قلم خیلی خوبی در طنز و کمدی دارد چراکه نگاهش به جامعه خیلی قوی است ولی متأسفانه این اواخر به تکرار افتاده است.

فکر نمی کنم عطاران نیاز مالی داشته باشد پس بهتر است مدتی استراحت کند و بنویسد

وی در ادامه تصریح کرد: ازلحاظ مالی فکر نمی‌کنم نیازمند باشد که به تکرار افتاده است، پس باید مدتی به خودش استراحت دهد، بنویسد و کارگردانی کند؛ ما نویسنده کمدی خوب نداریم ولی بازیگر کمدی به‌راحتی پیدا می‌شود.

ماجرای ازدواج دختر اکبر عبدی

عبدی در رابطه با آشنایی داماد و دخترش گفت: خانواده دامادم همسایه خانه مادری‌ام بودند و دامادم برای ما در شمال خانه‌ای می‌ساخت پس از اتمام خانه به همراه پدرومادرشان به خواستگاری دخترمان آمدند. همه‌چیز را به دخترمان واگذار کردم چراکه معتقدم همه پدر و مادرها باید به جوان‌ها اطمینان کنند و به آن‌ها مسئولیت بدهم.

معاون فعلی سیما از آن آدمهایی است که به هزار تا آدم می ارزد

اکبر عبدی عنوان کرد: دیالوگی را که علی حاتمی از زبان من مطرح می‌کرد در رابطه با «مرتضی میرباقری» معاونت سیما بیان می‌کنم و آن این است که: آدم‌هایی هستند که به هزارتا آدم می‌ارزند.

وی در ادامه گفت: میرباقری فوق‌العاده به سرگرمی، شادی و خنده اعتقاد دارد و به جوان‌ها اعتماد می‌کند. یکی از افرادی  که شبکه نسیم را هندل می‌کند، آقای میرباقری هست.

قرار است با شبکه نسیم همکاری کنم

عبدی در رابطه با همکاری با شبکه نسیم گفت: قرار است به تهیه‌کنندگی آقایان فرهانی و طباطبایی کاری انجام دهیم ولی الآن داریم فکر می‌کنیم که چه‌کاری بکنیم تا تکراری نشود و اگر ارزش آن از کارهای قبلی کمتر شود، انجامش ندهیم.

در ادامه کیک تولد عبدی بریده شد و دختر و دامادش آرزو کردند که اکبر عبدی سال‌های سال سلامت و سایه‌شان بالای سرشان باشد.

بازیگر نقش مادر فیلم «خوابم میاد» در پایان خاطرنشان کرد: آرزوی سلامتی برای همه مردم و کل سینمای ایران دارم و امیدوارم روبه‌جلو حرکت کند و هیچ‌وقت هیچ بدهی نداشته باشد و در خدمت مردم باشد.

تا انتظامی، مشایخی، نصیریان، کشاورز و ارجمند را داریم، من آقای بازیگر که هیچ بچه آقا هم نیستم!

وی از عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، علی نصیریان، محمدعلی کشاورز، مرحوم داود رشیدی و داریوش ارجمند به‌عنوان آقای بازیگر یادکرد و افزود: تا آقایان این‌چنینی داریم، ما بچه آقا هم نیستیم!

گفتنی است؛ بعد از تولد اکبر عبدی در برنامه «فرمول یک»  به دعوت دکتر علی عسکری رئیس رسانه ملی جشن تولد دیگری برای این بازیگر ۵۷ ساله ایران به همراه سیدعلی ضیاء، فضل الله شریعت پناهی، محمدحسین رنجبران، مهندس فیروزی در دفتر رییس سازمان صداوسیما برگزار شد.

«فرمول یک» به تهیه کنندگی افشین حسین خانی، شنبه تا چهارشنبه بین ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹ از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

نوشته حرفهای جنجالی اکبر عبدی در «فرمول یک»/ دوست دارم با بیضایی کار کنم/ «ساعت ۵ عصر» برای من قابل‌باور نبود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.