وی ادامه داد: واقعیت امر این است که در جایگاه مستندساز نمی‌توانم در این موقعیت کاری پیش ببرم و صرفاً باید به‌عنوان یک فعال فضای مجازی به اطلاع‌رسانی بپردازم که امروزه در سیستم اطلاع‌رسانی ما اینفلوئنسرهایی هستند که به سرعت و به خوبی این کار را انجام داده و از نقاط مختلف مهم ماجرا اطلاع‌رسانی کرده‌اند. ولی اگر من به‌عنوان مستندساز در چنین حوادثی ورود کنم باید نگاهی تفسیری به اتفاق داشته باشم. در جای جای محیط و منطقه سرک بکشم و بتوانم تمام اسناد، فیلم‌های دوربین‌های مداربسته، صورت‌جلسه شورای تأمین و ستاد بحران را ببینم و با افراد درجه یک مصاحبه داشته باشم ولی با کمال احترام در کشور ما کسی به دنبال چنین چیزی نیست. باید از فجایع مختلفی که رخ می‌دهد مستندهای تفسیری داشته باشیم و نداشتن آن بسیار بد است. در همین سال‌های اخیر که اتفاق‌های تلخ و شیرین بسیاری رخ داد، چند مستند با نگاه تفسیری و دقیق ساخته شده است؟

کارگردان «بهشت کوچک ما» توضیح داد: پرداختن به نگاه حماسی مانند اهدای خون و فداکاری‌های انجام شده بسیار لازم و خوب است ولی باید نسبت به رویدادی که رخ می‌دهد، نگاه تفسیری داشت.

این مستندساز درباره ساخت مستندی از یک اتفاق بحرانی مطرح کرد: واقعیت امر این است که خود من هم درباره یکی از اتفاقات رخ داده مستندی ساختم که به شدت به نفع کشور و جریان رسانه‌ای بود ولی حتی بعد از گذشتن دو سه سال از ماجرا اجازه اکران هم ندادند و این بسیار دردآور است.

وی افزود: چنین کارهایی مرجعیت رسانه‌ای ما را ضعیف می‌کند. شبکه‌های معاند به خاطر حرف زدن درباره خط قرمزهای خودساخته ما، برد کرده‌اند. چون ما درباره آن‌ها حرف نمی‌زنیم و آن‌ها روایت غالب را در دست می‌گیرند. شاید در اتفاقی چند نفر و ارگان هم اشتباه کرده باشند ولی کلیت روایت به نفع کشور و مسئولین خواهد بود. این‌ها درد است و باعث می‌شود در چنین اتفاق‌هایی با دوربین خود به منطقه موردنظر نروم.

کارگردان «پاییز پنجاه سالگی» بیان کرد: به همه دوستان هم می‌گویم که به هر شکلی نباید مستند ساخت. باید تمام فراز و فرودهای یک مسئله را بررسی کرد و به تمام موارد لازم دسترسی داشته باشیم تا بتوانیم با خلق خود تأثیرگذار باشیم نه اینکه صرفاً یک اثری ساخته باشیم.

محسن اسلام‌زاده درباره مستند خود که قرار بود در بخش خارج از مسابقه جشنواره «سینماحقیقت» نمایش داشته باشد و لغو شد، گفت: باور بفرمایید که نود و نه درصد مجوزها را گرفته بودم و درست در دقیقه آخر نگذاشتند این مستند در جشنواره باشد که اگر پخش می‌شد شاید خیلی از اتفاق‌ها نمی‌افتاد. نباید از حرف زدن بترسیم و از ترس اینکه بعد چه می‌شود، به سراغ خلق اثر تأثیرگذار برویم. ولی خوشحالم که فیلم را ساختم و بالاخره چند سال دیگر پخش می‌شود. حداقل آن این است که چنین لحظاتی ثبت شده است.

نوشته فقدان مستندسازی در ثبت داغ بندرعباس؛ از روایت می‌ترسیم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی تاکید کرد: جامعه سینمایی و سینماداران و ما در انجمن سینماداران از این غم بزرگ داغدار هستیم و امید داریم که آسیب‌دیدگان این حادثه تلخ هرچه سریعتر بهبود یابند.

ظهر دیروز شنبه ۶ اردیبهشت‌ماه انفجار در کانتینرهای اسکله رجایی بندرعباس باعث کشته و مجروح شدن تعداد زیادی از هم‌وطنان شد و فردا همزمان با اعلام عزای عمومی، سینماهای سراسر کشور هم تعطیل خواهند بود.

نوشته سینماهای سراسر کشور برای همدردی با مردم بندرعباس تعطیل می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سفری از بندرعباس یکی از مهم ترین و استراتژیک ترین نقاط کشور تا شرقی ترین نقطه جنوب.

کنکاش در قلب زمین و گرانیگاه تحولات منطقه و جهان و استمرار سفر در طول نوار مرزهای دریایی تا زاویه تلاقی شرق و جنوب و مرز پاکستان- مسیری که قرن‌ها،  تحولات تاریخی و تمدن‌ها و فرهنگ‌ها در آن رقم خورده است.

چشم انداز مکران، ساحل آب های گرم و نیل گون دریای عمان وخلیج فارس، رویشگاه جاذبه های منحصر به فرد و چشم نواز با جنگل های بی همتای حرا و زادگاه مرغوب ترین مروارید جهان.

چشم اندازی بکر و متفاوت از امواج غران دریا آن گاه که بر موج شکن ها می کوبند، شنای گروهی دسته های فراوان ماهی و رمه های پرندگان زیبای دریایی/ و البته، صدای پاهای مرتعش و لرزان اما تهدیدگر ناوهای بیگانه و دشمنی که«کفتاروار»به سنت سلف شان که به این نقطه طمع ورزیده بودند اینک نیز، از آن سوی باختر بساط شان را بر گستره غنی ترین گنجینه های اقتصادی، سیاسی و ترانزیتی منطقه پهن کرده اند.

اما در نقطه مقابل جبهه قدرتمند اقتدار، آگاهی، ایمان و شور انقلابی با تکنولوژی های مدرن، امکانات و تجهیزات نظامی و فراتر از همه، با قامت های استوار و قلب های بزرگشان ایستاده است. دریادلان دلیر نیروی دریایی که ذره ذره خاطره هایشان سرشار از شگفتی و غافلگیری دراماتیکی است که سینمای ایران اساسا، به دلیل ابتلا به مرض آپارتمان زدگی و طاعون ابتذال از آن‌ها سال هاست که دور مانده است.

سواحل مکران از«بندر عباس» تا«جاسک» و«کنارک» و تا «چاه بهار» و «پسابندر» مسیری دل‌انگیز، غرورآفرین و  فراموش‌نشدنی رقم می خورد. وقتی به منظره حیرت‌انگیز برخورد موج و صخره و ارتفاع آب‌ها که گاه، تا ۵ متر پس از برخورد با صخره‌های بلند، اوج می‌گیرند، نظاره می‌کنید به عظمت حماسه هایی که لحظه لحظه با ناوها و شناورها، یگان ها و تیپ ها، با آزمودگی، آگاهی و روح بلند و حماسی مردان دریا که دیگر آوازه شان تا اقصی نقاط جهان هم پیچیده و پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی تا بندر «عدن» و «باب المندوب» هم به اهتزاز در آمده است و دزدان دریایی از تصور نام شان وحشت زده می‌شوند پی می برید.

این ها بخشی از همه صحنه‌ها و جذابیت هایی است که در آئینه پژمرده و تیره سینمای ما نشانی از آن‌ها نیست.

راه رفتن روی «مریخ»  و تماشای مسیر جاده چابهار به گواتر و کوه‌های زیبا و منحصر به‌ فرد مینیاتوری یا مریخی که در هر پلان آن منظره‌ بدیع و دل‌پذیر شکوه و زیبایی خداوند متجلی است و در کنار آن تماشای آثار متعدد از چاه‌ها، حفره‌های کوچک و بزرگ، پی‌ها و معماری ها، صخره ها و تخته سنگ‌های تراشیده شده به دست معمار طبیعت، باد، شن، رمل و طوفان.

به راستی چرا سینمای ما از این همه افتخار تهی شده است؟ از قهرمانان و اسطوره های دریا و … مانور اقتدار در دریای عمان، حضور گسترده در آب‌های آزاد، حضور موفق ناوگروه‌های ایران در مقابله با دزدان دریایی در خلیج عدن، عبور از کانال سوئز و حضور در مدیترانه برای نخستین بار، جولان زیردریایی های ایران در دریای سرخ، تمرین و قدرت نمایی در شمال اقیانوس هند، هدف قراردادن هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی مهاجم به حریم دریایی و پرواز هواپیماهای شناسایی بر فراز ناوهای آمریکایی، و ده‌ها شاخصه و فاکتور دیگر که ایران را به قدرت نظامی اول منطقه تبدیل کرده  است چرا در تصاویر و محصولات هنری ما نشانی از آن نیست؟

پس بی دلیل نیست که رهبری معظم انقلاب تاکید می فرمایند:« به سواحل جنوب شرقی کشور اهتمام کنید و اهمّیت بدهید.»

سواحل مکران، گنجی که به دلیل دورافتادگی و مغفول ماندن، تاکنون چندان که باید مورد استفاده قرار نگرفته است.

تماشای اسکله ها، کشتی‌ها و قایق‌های صیادی، صیادان و انواع ماهی‌ها و شاه میگوها

گویی اینجا زمین در جوش‌وخروش است – تپه های گل افشان و فواره های گلی

برایند این سفر و این سلوک و کنکاش ۹۶ ساعته هیات هنرمندان اعزامی به سواحل مکران این است که سپید پوشان نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و دلیر مردان یگان های شناور، هوا دریا، تکاوران و تفنگداران دریایی، با رصد کامل تحرکات متجاوزین در طول بیش از دو هزار کیلومتر سواحل جنوبی، از چابهار در شرقی ترین بخش این سواحل تا منتهی الیه شمال غربی خلیج فارس همچون دوران طلایی دفاع مقدس خوش می درخشند و چون نگینی درخشنده بر عرشه کشتی افتخار و صلابت خویش استوار ایستاده است و هر ماموریت شان استمرار سلسله عملیات برق آسا و غافل گیرانه اشکان، شهید صفری، مروارید، رعد، مرجان، تکسا ۱ و ۲ و نظایر آن است و با تأسف این همه شکوه، عظمت و شگفتی جایش در سینمای ما، در آثار مستند و کوتاه و تله فیلم‌های ما خالی است و نسل های جوان و نوجوان از این همه پشتگرمی و اقتدار بهره مند نیستند.

وقت آن است که سینما با خلیج فارس، با دریا و دریادلانش گره بخورد و افقی جدید در این فضا گشوده شود و از طریق تولید مستند، برنامه های تلویزیونی، بازی‌های رایانه ای، آثار پویانمایی و فیلم‌های سینمایی بیش از همیشه عظمت، اقتدار، زیبایی، یکدلی و غرور و سربلندی ایران در خلیج فارس و دریای عمان به نمایش گذاشته شود.

نوشته وقت پیوند خوردن سینما با خلیج فارس و دریادلانش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.