هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ بهاره افشاری با یک تجربه تازه در اجرا، مجید مجیدی با روایت‌هایی از جنس ایمان و وطن، مهدی حسینی‌نیا با حضوری هم‌زمان در دو نقش متضاد، روزبه بمانی با صدایی که باز هم قصه گفت و حامد عنقا که میان احساس و حاشیه، روایت خودش را پیش برد. این روایت، نگاهی است به پنج چهره‌ای که هرکدام، به‌نوعی خبر این روزها شدند.

بهاره افشاری؛ «منشور»ی برای گفت‌وگو یا آزمونی برای جسارت؟

بهاره افشاری این روزها بیش از هر چیز با «منشور» شناخته می‌شود؛ برنامه‌ای گفت‌وگومحور که نه فقط برای مخاطب، بلکه برای خودش هم یک ریسک جدی محسوب می‌شود. ورود او به عرصه اجرا در شبکه نمایش خانگی، آن هم در قالبی که سال‌ها از حضور زنان در آن خبری نبود، خود به‌تنهایی یک اتفاق است؛ حرکتی که بیش از هر چیز، امضای شخصی افشاری را دارد: جسارت.

افشاری «منشور» را به‌عنوان فضایی برای گفت‌وگوی بی‌واسطه معرفی کرده؛ جایی که مهمان‌ها بتوانند بدون ترس از قضاوت، از باورها، اشتباهات و حتی زخم‌هایشان حرف بزنند. همین ایده، در عمل هم تا حدی محقق شده است. گفت‌وگو با چهره‌هایی مثل رضا کیانیان، حسن معجونی یا نعیمه نظام‌دوست، لحظاتی خلق کرده که برای مخاطب آشنا و در عین حال تازه است؛ اعتراف‌ها، خاطرات شخصی و روایت‌هایی که کمتر در قاب رسمی دیده‌ایم.

اما «منشور» فقط با استقبال مواجه نشده. نقدها هم به همان اندازه جدی‌اند؛ از سطحی بودن گفت‌وگوها گرفته تا ناتوانی افشاری در هدایت بحث. برخی معتقدند او هنوز در جایگاه مجری، آن تسلط لازم را پیدا نکرده و گفت‌وگوها گاهی از مسیر خارج می‌شوند. با این حال، حتی منتقدان هم نمی‌توانند یک نکته را انکار کنند: «منشور» تلاشی است برای متفاوت بودن.

افشاری پیش از این هم نشان داده که از شکستن قالب‌ها نمی‌ترسد؛ از نقش‌آفرینی جسورانه در «او یک فرشته بود» تا حضور پررنگ در بازی مافیا که او را به مادرخوانده معروف و مشهور کرد. حالا «منشور» ادامه همان مسیر است، اما در سطحی جدی‌تر.

این برنامه هنوز در ابتدای راه است، اما یک سؤال مهم را پیش می‌کشد: آیا افشاری می‌تواند از «جسارت در شروع» به «مهارت در ادامه» برسد؟ پاسخ این سؤال، آینده «منشور» را تعیین خواهد کرد.

مجید مجیدی؛ روایت‌گر ایمان در میانه التهاب

نام مجید مجیدی این روزها دوباره بر سر زبان‌ها افتاده؛ به‌واسطه روایت‌هایی که بیش از آن‌که سینمایی باشند، از جنس زیست شخصی و باورهای عمیق او هستند. حضورش در یک محفل هنری با محوریت امام رضا(ع)، فرصتی شد تا او از خاطراتی بگوید که سال‌ها در ذهنش انباشته شده‌اند.

مجیدی با همان لحن آرام و روایت‌گر همیشگی، از خادمان گمنام حرم گفت، از پیرزنی که تنها دارایی‌اش را وقف کرده بود، از کشاورزی که غبار کفش زائران را از طلا باارزش‌تر می‌دانست. این‌ها صرفاً خاطره نبودند؛ قطعاتی از یک جهان‌بینی بودند که سال‌هاست در آثار او هم دیده می‌شود.

اما آنچه این روایت‌ها را برجسته‌تر کرد، جزئی‌نگری او بود؛ نوعی نگاه سینمایی که حتی در تعریف یک خاطره هم حضور دارد. انگار مجیدی همچنان در حال ساختن فیلم است، حتی وقتی پشت دوربین نیست.

در کنار این روایت‌ها، مواضع اجتماعی و سیاسی او هم دوباره توجه‌ها را جلب کرد. از واکنش به اتفاقات اخیر گرفته تا حمایت از کودکان آسیب‌دیده و امضای بیانیه‌ها، مجیدی نشان داد که هنوز خود را نسبت به جامعه بی‌تفاوت نمی‌داند.

او همیشه میان دو جهان حرکت کرده؛ سینمای انسانی و دغدغه‌های اجتماعی. گاهی این دو در آثارش به تعادل رسیده‌اند و گاهی یکی بر دیگری غلبه کرده. حالا در این مقطع، به‌نظر می‌رسد «روایت شخصی» او پررنگ‌تر از همیشه شده است.

مجیدی همچنان همان فیلم‌سازی است که جهان را از دریچه ایمان و انسانیت می‌بیند؛ آیا این روایت‌های پراکنده، روزی دوباره به یک فیلم منسجم تبدیل خواهند شد؟

مهدی حسینی‌نیا؛ بازیگری میان دو جهان بازیگری

برای یک بازیگر، کمتر پیش می‌آید که هم‌زمان با دو نقش متفاوت در مرکز توجه قرار بگیرد؛ اما مهدی حسینی‌نیا این روزها دقیقاً در چنین موقعیتی است. حضور هم‌زمان او در دو سریال «گل سنگ» ساخته ابراهیم ایرج زاد و «بیست و یک» ساخته بهنام بهزادی، او را به یکی از چهره‌های پررنگ شبکه نمایش خانگی تبدیل کرده است.

در «گل سنگ»، حسینی‌نیا در نقش مردی خانواده‌دوست ظاهر می‌شود؛ پدری دلسوز و همسری عاشق که در عین حال، رازی تاریک را با خود حمل می‌کند. این دوگانگی، همان جایی است که بازی او را جذاب می‌کند. نگاه‌های مضطرب، سکوت‌های معنادار و خشم فروخورده، همه نشان می‌دهند که او به‌خوبی از پس یک نقش چندلایه برآمده است.

در مقابل، «بیست و یک» چهره‌ای کاملاً متفاوت از او نشان می‌دهد؛ یک سرگرد جدی، دقیق و حرفه‌ای که درگیر پرونده‌ای پیچیده می‌شود. اینجا دیگر خبری از آن پدر آرام نیست؛ با شخصیتی مواجهیم که منطق، اقتدار و کنترل، سه ویژگی اصلی‌اش هستند.

این تضاد، همان نقطه‌ای است که جایگاه فعلی حسینی‌نیا را تعریف می‌کند. او سال‌ها مسیرش را آهسته و پیوسته طی کرده؛ از نقش‌های مکمل تا رسیدن به کاراکترهایی که بار اصلی روایت را به دوش می‌کشند. بهترین بازی‌های مهدی حسینی‌نیا در نقش‌های منفی و مشخصا در آثاری مثل «شنای پروانه»، «برادران لیلا»، «می‌خواهم زنده بمانم» و «رهایم کن» رقم خوردند و پیش‌تر توانایی‌اش را ثابت کرده بود. اما او نشان داد از نقش منفی هم خارج شود کارش را بلد است. با ایفای نقشی کمدی در فیلم «هفتاد سی» ساخته بهرام افشاری، در نقش «سیاوش» روی دیگری از خودش را به مخاطب نشان داد که می‌تواند طیف گسترده‌تری از شخصیت‌ها را باورپذیر کند و حالا وارد مرحله‌ای شده که می‌تواند «انتخاب» کند، نه صرفاً «حضور».

این روزها، حسینی‌نیا در نقطه‌ای ایستاده که بسیاری از بازیگران سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند؛ نقطه‌ای که مخاطب، نام او را به‌عنوان یک «اعتبار» برای اثر می‌بیند. حالا باید دید این مسیر، او را به کدام نقش ماندگار بعدی خواهد رساند.

روزبه بمانی؛ صدایی که روایت را کامل می‌کند

در دنیایی که تصویر حرف اول را می‌زند، هنوز هم صدا می‌تواند روایت را کامل کند؛ به‌خصوص وقتی پای تیتراژ سریال‌ها در میان باشد. روزبه بمانی یکی از همان صداهایی است که توانسته این جایگاه را حفظ کند.

این هفته، با انتشار قطعه «بی‌نقاب» برای سریال «بیست و یک»، بمانی بار دیگر نشان داد که چگونه می‌توان با یک ترانه، حال‌وهوای یک اثر را تقویت کرد. صدای او، با آن غم پنهان و حس روایت‌گرش، به‌راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و در ذهن مخاطب باقی می‌مانند. بمانی فقط خواننده نیست؛ او ترانه‌سراست و همین باعث می‌شود آثارش یکپارچگی بیشتری داشته باشند. واژه‌ها، ملودی و اجرا، در کارهای او از یک جنس‌اند.

صدای روزبه بمانی از آن جنس صداهایی است که تیتراژ را از یک بخش فرعی به بخشی ماندگار از اثر تبدیل می‌کند. حضورش در یک سریال یا فیلم، صرفاً یک قطعه موسیقی نیست؛ ادامه‌ای از روایت است که بعد از پایان تصویر، در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. به همین دلیل است که خیلی وقت‌ها، مخاطب ترانه‌های او را نه با نام آلبوم یا حتی خود خواننده، بلکه با نام همان اثر تصویری به یاد می‌آورد؛ مثل قطعه «کجا باید برم» که برای بسیاری، بیش از آن‌که یک آهنگ مستقل باشد، یادآور فضای فیلم «لاتاری» است.

اما حرف این روزهای او فقط «بی‌نقاب» نبود. در میانه روزهای تلخ جنگ بمانی باز هم به همان جایی پناه برد که همیشه از آن حرف می‌زند: درد. اما این‌بار، درد شخصی نبود، عاشقانه نبود، حتی دلتنگی هم نبود؛ سوگی بود جمعی، سنگین و غیرقابل‌تحمل. بعد از فاجعه مدرسه میناب و شهادت کودکان معصوم، بمانی با قطعه «تفنگ گریه می‌کنه» نه فقط یک ترانه، که یک مرثیه خواند؛ مرثیه‌ای که بیشتر از آن‌که شنیده شود، حس شد. در این قطعه، صدای او دیگر فقط یک صدا نیست؛ تصویرهایی که می‌سازد، ساده اما ویران‌کننده‌اند؛ کلاس‌هایی که نیمه‌کاره مانده‌اند، مدادهایی که سوخته‌اند، و کودکانی که هنوز باید زنگ تفریحشان را می‌دویدند.

بمانی از آن دسته هنرمندانی است که ابتدا درد را درک می‌کند و بعد آن را به زبان موسیقی ترجمه می‌کند. همین ویژگی، آثارش را صادقانه‌تر می‌کند و صدای او هنوز هم برای مخاطب، «قصه» دارد.

حامد عنقا؛ از اشک‌های پدرانه تا حاشیه‌های «بدنام»

حامد عنقا این روزها زیاد دیده و شنیده شده؛ یکی در قاب تلویزیون با روایت‌هایی احساسی و دیگری در شبکه نمایش خانگی با سریالی پرحاشیه.

حضور او در یک برنامه تلویزیونی و صحبت درباره تجربه شخصی‌اش از روزهای جنگ، یکی از لحظات تأثیرگذار این برنامه بود. وقتی از ترس و اضطراب فرزندانش گفت، بغضش فقط یک واکنش شخصی نبود؛  احساسی جمعی بود که بسیاری از خانواده‌ها تجربه کرده‌اند. این همان نقطه‌ای است که عنقا بلد است با مخاطب ارتباط برقرار کند: روایت از دل تجربه.

اما در سوی دیگر، نام او با سریال «بدنام» گره خورده؛ اثری که از همان ابتدا با حاشیه همراه بود. توقیف اولیه و سپس بازگشت به پخش، باعث شد کنجکاوی درباره آن بیشتر شود. عنقا، به‌عنوان تهیه‌کننده، از اثرش دفاع کرده و آن را مناسب تماشای خانوادگی دانسته؛ دفاعی که البته با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شده است.

واقعیت این است که عنقا سبک مشخصی در روایت دارد؛ چه در فیلمنامه‌نویسی و چه در گفت‌وگو. او به داستان‌هایی علاقه دارد که در آن‌ها قدرت، فساد و روابط پشت‌پرده نقش پررنگی دارند. اما سؤال اینجاست که آیا این الگو هنوز برای مخاطب تازگی دارد یا با اطلاعاتی که مخاطب از اخبار و فضای مجازی می‌گیرد دیگر این روایت‌ها تکراری شده است؟

با این حال، نمی‌توان انکار کرد که او همچنان توانایی جلب توجه را دارد؛ چه با یک گفت‌وگوی احساسی و چه با یک سریال پرحاشیه.

عنقا این روزها تلاش می‌کند تأثیرگذار باشد چه در بیان احساسات و چه در فیلم‌ سازی و گاهی هم موفق بوده و سریال‌هایش مخاطب خاص خود را دارد و او این روایت‌ها را در بیان أوضاع جامعه بی تأثیر نمی‌داند.

نوشته از مرثیه «روزبه» برای اشک تفنگ تا میزبانی پرریسک «بهاره» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارگردانی این برنامه ۱۷ قسمتی را که تولید سال ۱۴۰۴ است، محسن احتشامی برعهده دارد و مهمانان ویژه‌ای برای گفتگوهای چالشی در «منشور» در نظر گرفته شده‌اند.

«منشور» برای گروه سنی بالای ۱۵ سال عرضه می‌شود.

این اولین بار است که فیلم‌نت یک برنامه گفتگومحور صبحگاهی پخش می‌کند.

در توضیح این برنامه آمده است: گفت‌و‌گوی انسان با انسان…!

نوشته «منشور» با اجرای بهاره افشاری در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

طراحی چهره پردازی این سریال تاریخی بر عهده مسعود علمداری و آرزو کیقبادی است.

تصویربرداری «رویای نیمه شب» به نویسندگی سیدحسین امیرجهانی، در حالی ادامه دارد که از تازه‌ترین تصویر محسن قصابیان در نقشی خاص و متفاوت رونمایی شد.

محسن قصابیان پیش از این، در فیلم سینمایی «منصور» و سریال‌های «موج اول»، «مسافران شهر»، «بازپرس» و اخیرا در سریال «داریوش» ایفای نقش نموده‌ است.

سریال «رویای نیمه شب» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که اقتباسی آزاد از رمان مطرح «رویای نیمه شب» نوشته مظفر سالاری است.

پیش از این بهاره افشاری، حسن معجونی و مه‌لقا باقری به عنوان بازیگران این سریال معرفی شده بودند و سایر بازیگران این اثر نیز به زودی معرفی خواهند شد.

حسن آخوندپور کارگردان این سریال، پیش از این سریال «عشق کوفی» را به تهیه‌کنندگی سعید سعدی کارگردانی کرده بود.

نوشته گریم متفاوت محسن قصابیان در «رویای نیمه شب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تصویربرداری این سریال تاریخی به نویسندگی سیدحسین امیرجهانی، در حالی ادامه پیدا می‌کند که از تازه‌ترین تصویر مه‌لقا باقری در نقشی خاص و متفاوت رونمایی شد.

مه‌لقا باقری پیش از این در آثاری همچون «زخم ‌کاری»، «یاغی»، «شنای پروانه»، «هتل»، «کتاب باز»، «حکم رشد» و… ایفای نقش نموده‌ است.

سریال «رویای نیمه شب» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که اقتباسی آزاد از رمان مطرح «رویای نیمه شب» نوشته مظفر سالاری است.

پیش از این بهاره افشاری و حسن معجونی به عنوان بازیگران این سریال معرفی شده بودند و سایر بازیگران این مجموعه نیز به زودی معرفی خواهند شد.

حسن آخوندپور کارگردان این سریال، پیش از این سریال «عشق کوفی» را به تهیه‌کنندگی سعید سعدی کارگردانی کرده بود.

نوشته «رویای نیمه شب» با مه‌لقا باقری به نیمه رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تصویربرداری این سریال تاریخی به نویسندگی سیدحسین امیرجهانی در حالی ادامه پیدا می‌کند که از تازه‌ترین تصویر حسن معجونی در نقشی متفاوت رونمایی شد.

سریال «رویای نیمه شب» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که اقتباسی آزاد از رمان مطرح «رویای نیمه شب» نوشته مظفر سالاری است.

حسن معجونی پیش از این در آثاری همچون «آغوش باز»، «استاد»، «شب طلایی»، «آبادان یازده ۶۰»، «دفتر یادداشت»، «نیوکمپ»، «رازبقا» و … ایفای نقش کرده‌ است.

پیش از این بهاره افشاری به عنوان دیگر بازیگر این سریال معرفی شده بود و سایر بازیگران این مجموعه نیز به زودی معرفی خواهند شد.

حسن آخوندپور پیش از این سریال «عشق کوفی» را به تهیه‌کنندگی سعید سعدی کارگردانی کرده بود.

نوشته سریال «رویای نیمه شب» به نیمه راه رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جور لرزان و بی‌ثباتی هم این را می‌گوید که هر آن احتمال انجامش می‌رود.

دیالوگی بحران‌خیز که در پیوند با سلسله رفتارهای هیجانی بعدی این کاراکتر با بازی جاندار و قرص و محکم مهدی حسینی نیا، تماشاگر را مشتاق پیگیری سرنوشت او نگه می‌دارد. شخصیتی در محور ماجرا و وسط معرکه‌ای تلخ. با شمایل سرتق، عصبی و کله شقی که برآیندی از تمام نقش‌های پرتنش او طی این سالهاست و همین پیش‌زمینه ذهنی، در بیننده کوچک‌ترین شکی برای همراهی با او باقی نمی‌گذارد!

در این رهگذر، امیر قهرمانی پراگماتیست (عملگرا) است که چون از دل اکثریت همین جامعه برخاسته، بضاعت مالی چندانی ندارد و جزو طبقه فرودست محسوب می‌شود، در اغلب کنش و واکنش‌هایش لابد محق تشخیص داده می‌شود. تماشاگر، اتهام زنی، عنق بازی و داد و فریادهایش علیه اطرافیان را سنجیده ارزیابی می‌کند. برای حیثیت لطمه دیده او و سر درآوردن از ابعاد پنهان زندگی همسرش هاجر(بهاره افشاری)، اهمیت قائل است. موتور محرکه قصه هم همین قضیه حیثیتی است.

خیلی‌ها به دلیل مشابهت‌هایی، طوری با «پوست شیر» مقایسه‌اش می‌کنند که انگار اسپین‌آف آن سریال است و مجموع این موارد موجب شده ساخته سجاد پهلوان‌زاده، جزو محصولات پربیننده این روزها باشد.

*فیلمفارسیِ بزک شدۀ بی‌مکان و تیره روز

سریال «حیثیت گمشده» ابایی ندارد که یک فیلمفارسی عامه‌پسند تلقی شود. این را می‌توان از همان نام کلیشه‌ای و سرراستش دریافت که ارجاع به چنین چارچوب و محتوای آشنایی دارد. ضمن اینکه در روایت خود از ناموس‌پرستی، «انگیزه» ای مردانه می‌سازد تا تم انتقام را داغ نگه دارد و برای مدرن ساختن مضمون، به عنصر همیشه محبوب و کار راه انداز «تعلیق» هم پناه می‌برد. تعلیقی که زنده است به گره‌افکنی و گره‌گشایی‌های پی‌درپی تا ریتم از نفس نیفتد.

به‌ویژه که پیرنگ معمایی، در لابیرنتی از آدم‌های مختلف که به‌واسطه سرنخ‌های گوناگون پایشان به قصه باز می‌شود، در «حیثیت گمشده» تشدید شده تا این ژانر مهجور، دست سریال را در جلب مخاطب بگیرد!

لفظ فیلمفارسی اما اینجا لزوماً حکم «انگ» را برای سریال مذکور ندارد. صرفاً توصیفی برای مؤلفه اصلی مضمون آن است که تلاش شده با طراحی جزییات و ‌تعلیق‌های زنجیره‌ای، امروزی‌تر به نظر برسد. آدم‌هایش را از کلیشه سیاه‌وسفید تا مرز خاکستری امتداد داده و به زیر پوست شهری رخنه کرده که گویی زیبایی توریستی چندانی ندارد و در سیاهی غوطه ور است. در واقع تهران در «حیثیت گمشده» به عنوان جغرافیایی پر مخاطره و گرفتار کشمکش و فشارهای مدام تصویر شده که برای زنده ماندن در آن باید بی‌وقفه جنگید. این تیرگی در تصاویر پرکنتراست سریال هم لحاظ شده. در چنین اتمسفری، تفاوت سازی برای صرفاً فیلمفارسی نماندن، در کنار قصه‌پردازی غیر یکسویه و قابل حدس، به یاری «حیثیت گمشده» شتافته تا تماشاگران عمده خودش را پیدا کند.

از سویی کارگردان به نظر خیلی دلبسته این نیست و اصرار ندارد که درامش در پایتخت بگذرد. به عبارتی تهران اگرچه به کل فراموش نشده، اما در پس‌زمینه ایستاده! روایتی که آدمهایش، افکار و مناسباتشان، مهمتر از مکان رویدادهاست. حال آنکه زیرساختهای همین شهر، به عنوان اشلی از یک جامعه کلان‌تر است که آدم‌ها را به موقعیتهای فعلی شان کشانده.

گویی قصه امیر در جهانی می‌گذرد که در آن، اصول اخلاقی اولویت مهمی نیست. کارفرما، کارگرش را با وعده دروغ به مرخصی اجباری می‌فرستد و در بازگشت، او را اخراج می‌کند. داماد خانواده(امیر نوروزی) نظرباز و غیر متعهد است و ادبیاتش تحقیرآمیز و خردکننده. پدران (با بازی رحمان باقریان و نادر فلاح)، عموماً عنصری نامطلوب هستند که یا بابت بدهی، دخترشان را معامله می‌کنند و یا او را برای تهیه مواد مخدر به خیابان می‌فرستند. همسر(امیر) مهرورزی عمیقی به همسرش ندارد و جلب توجه او به چشمش نمی‌آید. پزشک (رسول با بازی مهدی زمین پرداز) با پروانه مطب باطل شده همچنان مشغول کار است! قانون، قهرمان قصه را چندان به رسمیت نمی‌شناسد و او را در راه کشف حقیقت، یاری نمی‌کند و چه بسا گاهی، در جایگاه متهم نیز بنشاند.

مصادیقی که در کنار برخی عناصر ساختاری، «حیثیت گمشده» را در نوسان میان یک فیلمفارسی غلیظ -و اگر اغراق نباشد- با آثاری که سایه‌ای از موج نو دارند، نگه می‌دارد.

*فرم شناسی کارگردانی که تدوین می‌داند

سجاد پهلوان‌زاده پیش از گام گذاشتن به وادی کارگردانی، تدوینگر بوده. کار فوق‌العاده او در «ایستاده در غبار» که برایش سیمرغ به ارمغان آورد، گویا در نوع نگاه اش در مقام کارگردان بشدت مؤثر بوده. شیوه‌ای از مستندنمایی درام یا به قول محمدحسین مهدویان، داکیودراما که چه در سریال قبلی پهلوان‌زاده، «سقوط» و چه همین دومی، رشد پیدا کرده.

«حیثیت گمشده» بسیار مدیون تدوینش است. همچنین پهلوان‌زاده را از آن دست کارگردانانی معرفی می‌کند که سر صحنه مونتاژ می‌کنند؛ هرچند تدوینگر کار شخص دیگری باشد. خود را گرفتار برداشتهای بلند و وضوح عمیق نکرده تا بتواند هم در انتخاب زوایای دید با دست باز عمل و هم حواس تماشاگر را معطوف کنش صحنه کند. کاتها ملیح، منظم و حساب شده هستند و تعمداً نمی‌خواهند اعصاب بیننده را بیشتر از التهاب جاری در قصه خط خطی کنند. از حرکات دوربین روی دست به اندازه استفاده شده و شاهد پرش‌های بی‌دلیل به قصد استرس‌زایی ساختگی، حتی در سکانس‌های درگیری نیستیم. در مواردی که تصویر می‌تواند متقاعدکننده باشد، دیالوگ نداریم. از جمله سکانس تعقیب خرده‌فروش‌ها در پارک از سوی امیر و رسول یا قبلتر از آن پرسه‌های قبل از خودکشی هاجر. کادرها اغلب متناسب با کادرِ به نسبت کوچک تلویزیون بسته شده و در کلوزآپ ها افراط صورت نگرفته تا دلزدگی ایجاد کند.

*تنهایی آدم‌ها و آدمهای تنها

«حیثیت گمشده» قصه تنهایی آدمها و آدمهای تنهاست. بر همین مبنا، بازیگران طوری گزینش و هدایت شده‌اند که این تنهایی را دامن بزند و ضمناً فضا، اسیر ستاره محوری نباشد.

اگر رفاقتی هم هست (امیر و اسماعیل)، شکننده و پنداری بر حسب موقعیت شکل گرفته.

مهدی حسینی نیا در نخستین نقش اصلی‌اش، بخوبی بار سنگین شرایط تحمیل شده بر کاراکتر را به دوش می‌کشد. اکت های بجایی دارد. با نگاه و در سکوت، احساسات و فردگرایی اش را به درستی منتقل می‌کند و فیزیکش در قابل‌باور شدن شخصیت تسلیم‌ناپذیر امیر تأثیر دارد. می‌داند موقع نسق کشیدن چطور عربده‌کشی کند و به طرف بتوپد و زمان درماندگی، نزار جلوه کند.

بهزاد خلج با وجود منفی بودن نقش، انتخاب دقیقی است. سیاهی ذاتی چنین شخصیتی، با امواج مثبت چهره سمپاتیک و ذهنیت تماشاگر از او، تعدیل می‌شود.

امیر نوروزی در نقش فرشاد، بورژوای نوکیسه‌ای که از خانواده محبت ندیده و آن را از زنان پیرامونش گدایی می‌کند، با وجود قلدرمنشی و زیاده‌خواهی، در موضع ضعف، زبون و حقیر است و کاراکتری را ارائه داده که کاستی‌هایش را پشت نقاب مال و مکنت، مخفی می‌کند.

مهدی زمین پرداز در نقش رسول یک مکمل دوست‌داشتنی است. طراحی شده تا هم به وقت نیاز، کمک دست امیر باشد و هم به دلیل علاقه قدیمی به هاجر، انگیزه‌اش برای روشن شدن قضیه، منطقی باشد.

الناز حبیبی در نقش تهمینه، نمادی از زنان گرفتار و توسری خور در چنبره خانواده و جامعه‌ای سنتی و چه بسا زن‌ستیز است که او را ابزار قرار داده. مقاومت شکست‌خورده تهمینه برای تغییر اوضاع و جدال با سرنوشت محتوم، در بازی حبیبی نمود کافی دارد.

*قواعد ژانر

نوشتم که «حیثیت گمشده» یک درام جنایی و معمایی است و به الگوهای تکرارشونده این ژانر پایبند. تکروی های جسارت‌آمیز و ریسکی کاراکتر اصلی امیر، شاید در دنیای واقعی خیلی دست‌یافتنی نباشند، اما در قلمروی قصه جواب می‌دهند. او سرزده به خانه تیمی موادفروش‌ها می‌زند و با آنان درگیر می‌شود، بدون آنکه آسیب خاصی ببیند. در مواجهه غیردوستانه با قاچاقچی متوسطی مثل اسماعیل (بهزاد خلج)، ناخواسته باب رفاقت را با او باز می‌کند. در ورود به مهمانی مشکوک اعیانی موفق عمل می‌کند و علی‌رغم زد و خورد، نجات می‌یابد.

تعلیق‌ها پیاپی می‌آیند و برای یافتن راه حل، پنهان‌کاری و طفره‌های آزاردهنده ای در کار نیست. احمد سلگی، نویسنده سریال به این قول هیچکاک که گفته «این ضروری است که مردم در جریان تمام حقایق داستان باشند؛ در غیر این صورت تعلیقی وجود ندارد» اعتقاد داشته و به فراخور، اطلاعات لازم را به اشتراک گذاشته.

در پایان هر قسمت پرونده هر آدم جدیدی بسته می‌شود تا در ادامه، سرنخ‌های بعدی دنبال شوند. نکته مهمی که جلوی سرخوردگی مخاطب و بی حوصلگی اش را می‌گیرد و در عین حال، او را تشنه نگه می‌دارد تا به خود وعده دهد به‌زودی پازل کامل شده را خواهد دید.

گره بعدی را همانی وسط می‌اندازد که خود گره‌گشای سرنخ قبلی بوده. تکنیکی که شاید پتانسیل آن را داشته باشد با کمی چرخش داستانی تا ابد ادامه بیابد. این قضیه البته در شیوه بررسی «حیثیت گمشده» با تعداد محدودی که پخش شده، هنوز جای اغماض دارد و شاید مصداق پیدا نکند. اما خب! نباید از یاد برد کاسه صبر مخاطب و ظرف چنین داستانی هم حدی دارد!

باید دید این ادویه جذاب، یعنی سلسله تعلیق‌های فعلاً قانع‌کننده، همراه با اوج و فرودهای طبیعی روایت، کجا به فرجام خواهد رسید و آیا در نهایت قانع‌کننده خواهد بود.

نوشته بر مدار تعلیق‌های زنجیره‌ای اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این برنامه که در کافه جواد رضویان برگزار شد علاوه بر این بازیگر، حامد همایون و محسن رجب پور تهیه کننده موسیقی نیز حضور داشتند.

تدوین «سریک» توسط امیر حسین سیاح ادامه دارد.

این مستند که تصاویر پایانی اش در پاریس و گنبد مقابل دوربین رفت به اسب سردار آزمون می پردازد و به موازات آن بخش هایی از زندگی این فوتبالیست ملی پوش هم به تصویر کشیده شده است.

لینک دانلود: جشن تولد سردار آزمون و پایان تصویربرداری مستند «سریک»

نوشته پایان تصویربرداری مستند «سریک» با جشن تولد سردار آزمون + ویدئو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تدوین این فیلم که همزمان با تصویربرداری آغاز شده بود توسط مهدیار سزاوار ادامه دارد.

سریک اسبی از نژاد خالص است از نژاد «تروبرد» که مختص کورس هستند و بیشتر به خاطر استفاده از آن در مسابقات سوارکاری شناخته شده است. تروبرد نژادی خونگرم است که به جسارت، سرعت و چابکی مشهور است.

سریک در حال حاضر به عنوان یکی از پرافتخارترین اسب‌های ایرانی محسوب می‌شود و دراین مستند به بخش‌هایی از زندگی شخصی و ارتباط عاطفی سردار آزمون با اسبش نیز پرداخته می شود.

عوامل مستند بلند «سریک» عبارتند از : طراح ،تهیه کننده و کارگردان : بهاره افشاری، مجری طرح و مدیر تولید : حسن هندی، نویسنده و مشاورکارگردان : علی شمس، مدیران فیلمبرداری : مسعود مسجدی ،ایمان سرمستی، فیلمبرداران :محسن نجفی ، علی قلندریان ، سیناکاظمی ، مجتبی اعظم پور ،داوود بازرگانی ، منوچهر حمید پور، صدابرداران : میثم یاردیلو ، احسان نوبخت، صداگذار : محمود موسوی نژاد، عکاسان : میلاد پیامی ، حسن هندی ، سمیرا بختیاری،  گریم : مهیاد میمی، دستیار تهیه : محسن هندی، دستیار فیلمبردار : فرزاد سرمستی، تدوین  : مهدیار  سزاوار.

نوشته پایان تصویربرداری مستند «سریک» در گنبد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهاره افشاری که به عنوان بازیگر در سینما و تلویزیون مطرح است در اولین تجربه فیلمسازیش ساخت این مستند را آغاز کرده که تصویربرداری آن در مجموعه سوارکاری نوروز آباد آغاز شده است.

سریک اسبی از نژاد خالص است از نژاد «تروبرد» که مختص کورس هستند و بیشتر به خاطر استفاده از آن در مسابقات سوارکاری شناخته شده است. تروبرد نژادی خونگرم است که به جسارت، سرعت و چابکی مشهور است.

سریک در حال حاضر به عنوان یکی از پرافتخارترین اسب‌های ایرانی محسوب می‌شود.

سایر عوامل این فیلم عبارتند از: طراح ،تهیه کننده و کارگردان : بهاره افشاری، مجری طرح، مدیر تولید و عکس : حسن هندی، نویسنده و مشاورکارگردان : علی شمس، مدیر فیلمبرداری : ایمان سرمستی، فیلمبرداران : سینا کاظمی ، علی قلندریان، منوچهر حمید پور، صدابرداران : میثم یاردیلو ، احسان نوبخت، گریم : مهیاد میمی، دستیار تهیه : محسن هندی، دستیار فیلمبردار : فرزاد سرمستی.

تلاش می شود این مستند برای ارائه به جشنواره فیلم فجر آماده شود.

نوشته بهاره افشاری فیلم اسب سردار آزمون را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فاطمه صادقی: حوالی ساعت ۲۰:۲۰ دقیقه است و من با راهنمایی مسوول روابط عمومی برنامه «خوبی از خودتونه» وارد استودیو شماره ۱ می‌شوم. هنوز حدود نیم ساعت تا شروع برنامه مانده اما رفت و آمد عوامل به ناظر القا می‌کند که برنامه همین الان روی آنتن می رود! جنب و جوش و تلاش بی وقفه ای که تا پایان برنامه ادامه داشت. یکی از سرداران نیروی انتظامی که گویا مهمان برنامه است وارد استودیو می شود. دنیا خمامی، سردبیر برنامه هم متن های مربوط به برنامه را می نویسد.

در همین حین شهرام شکیبا، مجری و بهاره افشاری که میهمان بخش اول برنامه است، می آیند. شکیبا درست شبیه همان مجری پرانرژی رو به روی دوربین است. سمانه فراهانی، تهیه‌کننده «خوبی از خودتونه»، که قبل از آمدن شهرام شکیبا مشغول هماهنگی‌های قبل از شروع برنامه بود، به سراغ مجری می آید و توضیحات لازم درباره برنامه را به وی خاطر می‌گوید. بحث به برنامه شب گذشته و بازخوردهای مثبت آن در میان مردم می‌رسد.

از نقل قول هایشان می توان به میزان مقبولیت و دیده شدن برنامه پی برد. هنوز برنامه شروع نشده آنقدر سر عوامل شلوغ است که نمی توان قبل از شروع برنامه با آن ها به گفت و گو حول گزارش نشست. یک سمت دکور دیوار سفیدی است که به تازگی آن را عوض کرده اند و این دیوار دفتر خاطره میهمانان از برنامه است! دیوار قبلی پر شده بود از جمله‌ها و امضای میهمانانی که در برنامه حضور داشتند و  زمان آن رسیده بود که یک دیوار سفید دیگر جایگزین آن شود.

کنار این دیوار قفسه ای از هدایای برنامه است. هدایایی که با چیدمان جذابش توجه هر مخاطبی را جلب می کند. این هدیه ها عروسک های برنامه پر مخاطب کلاه قرمزی تا ظرف هایی سفالی با طرح های چشم گیر را شامل می شود. میهمانان می توانند از میان تمام این هدایای متنوع آنچه که باب سلیقه‌شان است را انتخاب کنند. تا شروع برنامه زمانی نمانده و خانم‌ها برنامه با یکدیگر عکس سلفی می‌گیرند. از اتاق رژی اعلام می کنند تنها یک دقیقه تا شروع برنامه مانده است. این شمارش زمان مانده به ثانیه می کشد و تیتراژ شاد برنامه شروع می‌شود.

شهرام شکیبا پس از سلام و احوالپرسی پرانرژی اش درباره رنگ شاد لباسش حرف می زند! بهاره افشاری به عنوان اولین میهمان با شکیبا به گفت و گو می نشیند و این مناسب ترین فرصت برای گفت و گوی من با تهیه کننده و سردبیر برنامه است.

در ابتدا به سراغ سمانه فراهانی، تهیه کننده خوش اخلاق و دوست داشتنی «خوبی از خودتونه» رفتم.، او درباره بازخوردهای مردمی در این چند ماهی که برنامه هر سه شنبه، چهارشنبه و پنجشنبه پخش می شود، گفت: خوشبختانه از سوی مردم بازخوردها و نظرات مثبتی را دریافت کردیم.البته نمی توان انتظار داشت همه برنامه را دوست داشته باشند چراکه اگر همه برنامه را دوست داشته باشند باید به بی ایراد بودن آن شک کرد. به طور کلی علت این بازخوردهای مثبت را می توان به مهمانان اجتماعی ما نسبت داد که می توانند در نگاه آدم ها به زندگی تاثیرگذار باشند.البته ما یک تیم خیلی خوب هم برای برنامه داشتیم که بسیار تاثیر گذار بودند.

از او درباره فلسفه ساعت های چیده شده در دکور پرسیدم و او بی درنگ پاسخ داد: می خواهیم با این ساعت ها بگوییم که باید از تمام لحظات زندگی که نعمت پروردگار است به بهترین شکل استفاده کرد و از آن لذت برد. این پاسخ بی درنگ نشانه این است که فراهانی به تمام جزئیات برنامه اش حتی وسایل دکور صحنه، واقف است.

فراهانی درباره اینکه ، با توجه به زنده بودن برنامه آیا در این مدت اتفاق غیر منتظره ای افتاده است یا خیر گفت: گاهی نزدیک به شروع برنامه برخی از میهمانان نیامدند و این اتفاقی بوده که به شکل غیرمنتظره روند برنامه را مختل کرده است. همچنین با توجه به این موضوع که برخی از میهمانان ما افراد عادی جامعه هستند، وقتی رو به روی دوربین قرار می‌گیرند گاهی نمی‌توانند حرف هایی که انتظار داریم مطرح شود را بیان کنند. به هر حال برنامه هم به صورت زنده پخش می شود و ممکن است اتفاقات غیر قابل پیش بینی بیفتد.

از او درباره جنس زنانه کارش پرسیدم. از اینکه بیشتر عوامل برنامه را خانم ها تشکیل می دهند. او در پاسخ بیان کرد: من کارکردن با خانم‌ها را دوست دارم . در کار قبلی من هم که «یک برش از زندگی» نام داشت تمام تیم همکارانم را خانم ها تشکیل می دادند.

وی افزود: شهرام شکیبا به عنوان مجری برنامه از میان یک لیست پر از گزینه انتخاب شد. نکته متمایز کننده آقای شکیبا از سایر گزینه ها نویسنده بودن و مشخصا نویسنده طنز بودن ایشان است. تا قبل از این برنامه اجرای آقای شکیبا حتی در برنامه «قند پهلو» یک اجرای جدی بود اما بعد از جلسه ای که با ایشان داشتیم، به این نتیجه رسیدیم که شهرام شکیبا بهترین گزینه است.

او درباره اینکه آیا فصل دوم برنامه تلویزیونی  خوبی از خودتونه» ساخته می شود یا خیر گفت: هنوز فصل اول برنامه به پایان نرسیده است و نمی توان با قطعیت درباره فصل دوم سخن گفت. این موضوع بستگی به شرایط دارد اما زمانی که بخواهیم فصل جدیدی را شروع کنیم باید تغییرات چشمگیری را در برنامه و ساختار آن در نظر بگیریم. موفقیت برنامه حاصل یک تیم قوی و یک اتاق فکر خوب است که تلاش می کنند این برنامه ۴۰ دقیقه ای روی آنتن برود. تلاشی که فراتر از زمان برنامه است.

پس از گفت و گو با سمانه فراهانی، از دنیا خمامی، سردبیر برنامه ، درباره چگونگی نوشتن متن‌ها پرسیدم . او گفت: بستگی به میهمان برنامه دارد. اگر شخصی باشد که آقای شکیبا او را به خوبی بشناسد خودشان سوالات را تعیین می کنند، ولی اگر افراد خاصی، مثل میهمانان اجتماعی برنامه باشند، من محور کلی سوالات را مشخص می کنم. نکته مهم این است که تمام متن ها با توجه به زبان و سبک آقای شکیبا تهیه می‌شود. علاوه بر بخش سوالات، متن هایی با عنوان پیشنهاد روز هم وجود دارد. آقای محمد اشعری و مریم رضوی در جریان ساخت برنامه به ما کمک می‌کنند.

خمامی در رابطه با نحوه انتخاب سوژه ها گفت: سوژه ها توسط من انتخاب می‌شوند و خانم فراهانی نظر نهایی را می دهد. ضمن اینکه ما تاکید داریم سوژه های اجتماعی‌مان جدید باشند و تا قبل از برنامه ما در برنامه های دیگر رادیو و تلویزیون سابقه حضور نداشته باشند. بر اساس همین توضیح به عقیده من سخت ترین بخش برنامه ما قسمت انتخاب سوژه است.

او همکاری با سمانه فراهانی را در حرفه ای خود یک اتفاق خوب دانست و گفت: نظراتی که درباره برنامه دریافت کردیم مثبت بود و امیدوارم فصل اول برنامه به شکل قابل قبولی پایان یابد. زمان « خوبی از خودتونه» کم است و امیدوارم در فصل جدید این مساله حل شود. همچنین در برهه ای از زمان بعضی قسمت ها با سریال های آقای مدیری و صحت همزمان می‌شد. در نهایت امیدوارم حتی اگر من در ادامه این برنامه نباشم ، این برنامه به نتیجه ای مطلوب برسد.

مقارن با اتمام گپ و گفت ما، گفت و گوی تلویزیونی شهرام شکیبا و بهاره افشاری هم به پایان رسید. از بهاره افشاری که به گفته خودش فعلا در پروژه ای حضور ندارد، کیفیت گفت و گویش با شهرام شکیبا را جویا شدم. او از حضورش در برنامه ابراز رضایت کرد و گفت: «خوبی از خودتونه» بسیار خوب و متفاوت بود. من در برنامه های بسیاری حضور داشته‌ام و این برنامه به خاطر جنس اجرای آقای شهرام شکیبا یکی از متفاوت ترین گفت و گوهای من بود. بعد از بهاره افشاری، شهرام شکیبا با سردار نیروی انتظامی درباره جشنواره جوان به گفت و گو نشست. حوالی ساعت ۲۲ برنامه به پایان رسید و گروه پر تلاش «خوبی از خودتونه» قسمت دیگری از این برنامه را به پایان رساند.

«خوبی از خودتونه» با اجرای شهرام شکیبا از شبکه دو پخش می‌شود.

نوشته قدر لحظه‌های زندگی را بدانیم/ پشت صحنه یک برنامه زنده تلویزیونی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.