محسن عبدالوهاب نویسنده و کارگردان، محمد احمدی تهیه کننده، هدایت هاشمی بازیگر، رضا مرتضوی بازیگر، کورش جاهد کارشناس سینما و جمعی دیگر از عوامل و بازیگران فیلم مهمانان پانصد و هشتمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.

فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» در سی و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول زن برای الهام کردا، بهترین موسیقی و بهترین تدوین شد. همچنین جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره وزول فرانسه، منتخب جشنواره های توکیو، شانگهای چین و گرانادا از دیگر حضورهای بین المللی این فیلم به شمار می رود.

علاقمندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» در فرهنگسرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدصادق لواسانی در ادامه درباره بحث درجه بندی سنی که درهفته‌های اخیر پیگیری شده بود صحبت کرد. لواسانی گفت درجه بندی سنی به مرحله اجرا رسیده است و قرار است درجه‌ی هر فیلم روی بلیت سینماها درج شود. آقای انتظامی در توئیتی اعلام کرده است که شورایی تخصصی برای درجه بندی سنی تشکیل و درجه بندی سنی از اول تابستان اجرایی خواهد شد.

در ادامه لواسانی از حاشیه‌های به‌وجود آمده برای سریال‌های شبکه نمایش خانگی نیز صحبت کرد. سریال رقص روی شیشه که از ابتدا قرار بود در ۲۶ قسمت ساخته شود به دلیل مسائل مالی دچار حاشیه شده و قرار است این سریال در ۱۳ قسمت به پایان برسد. این در حالی است که مخاطبین سریال از آخرین قسمت پخش شده این سریال ناراضی بوده‌اند. چند بازیگر سرشناس این سریال نیز از این پروژه جدا شده‌اند. این حاشیه‌ها برای سریال «نهنگ آبی» نیز بوده است و حواشی مالی برای این سریال نیز به وجود آمده است و باید دید سعید ملکان، تهیه کننده نهنگ آبی چه تمهیدی برای حل این مشکل اندیشیده است.

میز نقد  فیلم سینمایی «به دنیا آمدن»

امیررضا مافی در ادامه گفت: به دنیا آمدن درباره اختلاف یک زوج بر سر فرزندآوری است. فیلم از این جهت اهمیت دارد که پرسش‌های اساسی را در  فلسفه اخلاق در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند. در غرب نظرات متعددی در مورد چیستی امر اخلاقی وجود دارد.  فایده‌گراها و  سودانگارها معتقدند که امری که فایده جمعی را پوشش دهد، امری اخلاقی ست اما ایده‌آلیست‌ها امر اخلاقی را امری مطلق می‌دانند. از دید آن‌ها دروغ تحت هر شرایطی مطلقا امر بدی است. میان  تئوری اخلاق و  عمل اخلاق فاصله زیادی وجود دارد.

وی عنوان کرد: در این فیلم با زن و شوهری مواجه هستیم که با عملی روبه‌رو شده‌اند که باید برخورد اخلاقی داشته باشند. فیلمی که پدر و مادر بر سر نگه داشتن فرزند دچار اختلاف هستند. پدری که به نظر می‌رسد خودانگار است، خواهان از بین بردن بچه است و مادری که دلش نمی‌آید فرزندی که در بطن دارد را از بین ببرد. فیلم دوگانه‌ای را مطرح می‌کند که وقتی تماشاچیان از سینما خارج می‌شوند راجع به آن از هم سوال می‌کند و از این جهت فیلم بسیار مهم است. از جهت دیگر فیلم الکن است  یعنی ایده و پاسخ روشنی ندارد.  کارگردان تنها وضعیتی را ترسیم کرده  و در جایی به لحاظ احساسی به نفع یکی از این دو غلطیده است.

وی ادامه داد :  فیلم فاکتورهای متعدد را نشان می‌دهد که همه آن‌ها ‌ زبانی هستند و منطقی که باید مخاطب را با یکی از اندیشه‌های اخلاقی همراه کند دیده نمی‌شود. «به دنیا آمدن» کوششی است که سعی کرده مخاطب؛ هر دو موقعیت متضاد را با هم درک کند. ما در سنت خود امر اخلاقی را در مقام نظر، مطلق می‌دانیم، اما در مقام عمل دچار نسبیت‌گرایی می‌شویم که به مصلحت، تئوری دینی و سنت مربوط می‌شود.

بهروز افخمی در ادامه گفت: موضوع فیلم «به دنیا آمدن»، کوشش برای تجربه کردن یک موقعیت عاطفی و احساسی است. فیلم‌ساز موقعیت هر دو شحصیت اصلی فیلم را از بعد عاطفی، به خوبی درآورده است. فیلم با تحلیل سر و کار ندارد. تحلیل کردن یا تقلیل دادن آدم‌ها به علم اخلاق یا موقعیت طبقاتی ربطی به فیلم ندارد.

آرش خوشخو نیز در ادامه گفت: دو گفتمان رایج در مورد فرزند نیاوردن داریم که هر دو را هدایت هاشمی مطرح می‌کند. یکی اینکه وقتی خودمان در زندگی دچار مشکل هستیم، چرا باید یکی دیگر را به زندگی‌مان وارد کنیم و دیگر آنکه وقتی دنیای ما دنیای تیره و تاری است، چرا باید فرزندی را به دنیا بیاوریم. این دو دیدگاه از سوی طبقه متوسط مطرح می‌شود. طبقه‌ای که اصول زندگی‌اش خارج از قواعد نظام است. بسیاری از سوءبرداشت‌های جامعه ما بر اثر سوءبرداشت مسئولین، خطبا و علما از طبقه متوسط است. این فیلم فرصت خوبی است تا خطباء و علماء با زندگی واقعی طبقه متوسط جامعه آشنا شوند.

وی ادامه داد: به علاوه، فیلم ریشه‌های سنتی طبقه متوسط را نیز به ما نشان می‌دهد. زنی که بازیگر تئاتر است، علاقه زیادی به شهرت دارد و هر روز تمرین تئاتر می‌کند، ریشه‌اش به شهر سنتی مانند یزد بر می‌گردد. نکته مهم دیگر این که فیلم نتیجه‌گیری مرسوم طبقه متوسط، بن بست یا راه خوش بی‌خود نشان نمی‌دهد، اتفاقا راه حل نشان‌مان می دهد. قرائت تلخ و تیره فیلم از زندگی در تهران هدایت هاشمی را مخاطب قرار می‌دهد و فقط اوست که این را قرائت را می‌شنود.»

امیررضا مافی گفت: تعریف من از طبقه متوسط با خوشخو متفاوت است. معتقدم فیلم، رمان و اثر هنری باید تاثیر معرفتی داشته باشد. شما می‌گویید تاثیر تجربی دارد اما من معتقدم ما را در وضعیت قضاوت قرار می‌دهد، وضعیتی که هر دو طرف حق دارند و در نهایت به بن‌بست می‌رسند و معتقدم پایان الکن است.»

آرش خوشخو گفت : واکنش دراماتیک بازیگران به صبغه طبقات اجتماعی آن‌هاهم بستگی دارد. این فیلم نمایش کامل طبقه متوسطی است که هدایت‌وار شروع و تتلو‌ وار تمام می‌کنند. آدم‌هایی که خیلی خوب زندگی می‌کنند اما وقتی تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گیرند، فیلسوف شده و می‌گویند بچه مانع خوشبختی است.»

امیررضا مافی نیز ادامه داد : زن فیلم به حرکت و فعلیت می‌رسد، اما مرد با وجود اینکه اصرار زن در تصمیمش، یعنی نگه داشتن فرزند، را می‌بیند، همچنان در انفعال خود باقی می‌ماند. فعلیت و حرکت زن بسیار ارزشمند است و مخاطب را به سمت خود سوق می‌دهد که عبدالوهاب توانسته است آن را به خوبی به تصویر بکشد.

آرش خوشخو همچنان افزود: معمولا در فیلم‌هایی که راجع به طبقه متوسط است با گردابی از مشکلات مواجه هستیم.

این فیلم با اینکه در ابتدا مشکلاتی چون  سقط جنین و معضل اجاره‌خانه را مطرح می‌کند، در یک سوم پایانی، با نشان دادن پسر خاله هدایت هاشمی که مردی پرانگیزه، متعهد و خانواده دوست و برآمده از همین طبقه متوسط است، این پیام را به مخاطب القاء می‌کند که همه راه‌ها به بن بست ختم نمی‌شود.»

امیررضا مافی خاطرنشان کرد: مسئله فیلم یعنی سقط جنین، مسئله جهان شمولی است. در همه جای جهان راجع به آن بحث وجود دارد. در ایالت  آلابامای آمریکا به شدت عمل غیراخلاقی محسوب می‌شود و پزشکی که این جرم را مرتکب شود، به ۹۹ سال حبس محکوم می‌شود. حتی این مسئله به موضع درگیری حزب دموکرات و حزب جمهوری‌خواه به منظور جمع آوری رای برای انتخابات بدل شده بود.

بهروز افخمی به عنوان مجری کارشناس برنامه گفت: فیلم با توجه به وضعیت اکران و محدودیت سنی بالای ۱۵ سال، بختی برای پیدا کردن مخاطب خود و موفقیت ندارد و می‌بایست از طریق پخش ویدئویی و شبکه نمایش خانگی مخاطب خود را بیابد.

گفت‌وگو با  دکتر سیدمحسن فاطمی

بهروز افخمی در گفت‌وگو با  دکتر سیدمحسن فاطمی پیرامون نگاهی به «جهان شگفت‌انگیز فیلم‌ از منظر روانشناسی» گفت: زمانی  سینما به عنوان یک نمایش روی پرده بزرگ در حضور جمعیت و در سالن تاریک اتفاق می‌افتاد. مردم به سینما می‌رفتند و بدون اینکه مشغولیتی داشته باشند، با تمرکز کامل و در تاریکی، نمایشی را بر روی پرده‌ای بسیار بزرگ و در حضور جمعیت زیادی تماشا می‌کردند. در این شرایط، با قرار گرفتن در وضعیت نیمه خودآگاه یا ناخودآگاه، بسیاری از موقعیت‌ها را در فیلم تجربه می‌کردند، این تجربیات بخشی از تجربیات واقعی‌شان می‌شد و شخصیت آن‌ها و حتی شخصیت نسل‌ها را شکل می‌داد. به عبارتی، فیلم رسانه نبود، بلکه پدیده‌ای عجیب و حیرت انگیز بود که در بهترین شکلش هنر به حساب می‌آمد، می‌توانست با ناخودآگاه جمعی تماس بگیرد و تاثیرات عمیقی روی آن بگذارد.

در حال حاضر، به نظر می‌آید که این جنبه کم رنگ یا حتی ناپدید شده است. آن مراسم و آداب دیدن فیلم و تمرکز لازم هنگام تماشای آن، دیگر شرط اصلی ساخت فیلم نیست و فیلم‌سازِ امروز به این فکر نمی‌کند که فیلمی که می‌سازد مناسب نمایش بر روی پرده و آن فضا باشد، بلکه فکر می‌کند که این فیلم بر روی تلویزیون، لپ تاپ و حتی موبایل هم قابل دیدن باشد. حال این سوال پیش می‌آید که سینمای امروز، با توجه به مخلوط و مخدوش شدن مرزهای آن، صاحب جایگاه و قدرت پیشین هست؟

دکتر سید محسن فاطمی در پاسخ گفت: همانطور که زبان وجهی از انتقال اندیشه‌ها و احساسات را به همراه دارد، سینما و فیلم نیز می‌تواند فارغ از فرهنگ‌ها، مذاهب، بعدهای جغرافیایی، باورها و نژادها، فراتر از همه این مرزها، به پیام‌رسانی مشغول باشد و به انتقال وجوه مختلف ابعاد انسانی بپردازد. وقتی به این معنا، از سینما و فیلم صحبت می‌کنیم، از یک text یا متن صحبت می‌کنیم که این متن خودش  subtextها و زیرمتن‌های زیادی را به همراه دارد.

وی در ادامه گفت: چهار منظر نسبت به سینما و فیلم به طور کلی وجود دارد که می‌تواند از دیرباز و از دهه گذشته در حوزه روان‌شناختی و زمینه‌های مختلف آن مورد توجه قرار گیرد:

۱- یکی از این دیدگاه‌ها به تفسیر #هرمنیوتیک از سینما و فیلم مربوط می‌شود. شما در اینجا به بررسی و تحلیل شخصیت‌هایی که در فیلم با آن‌ها سر و کار دارید، می‌پردازید و آن‌ها را در زمینه‌های مختلف مورد بررسی قرار می‌دهید که هم‌ می‌تواند تاویل باشد و هم تفسیرهایی را در حوزه‌های مختلف به همراه داشته باشد. وقتی شما «مردی برای همه فصول» یا «پاپیون» و حتی «مرد سوم» را نگاه می‌کنید، می‌توانید آن‌ها را از این جنبه مورد بررسی قرار دهید.

۲- بعد دوم تماشای فیلم از منظر و روش‌های روان تحلیل‌گری یا روان‌کاوی است. در اینجا به بعد ناخودآگاه و بعد نیمه خودآگاه در فضاهای مختلف اشاره می‌شود. وقتی شما «مارنی» یا آثار دیگر هیچکاک را  می‌بینید، رابطه میان ضمیر ناخودآگاه و اثرات آن در حوزه‌های خودآگاه مورد بررسی قرار می‌گیرد و بحث مفصلی را می‌تواند ایجاد کند.

۳- بعد سوم به ساختارگرایی مربوط می‌شود. وقتی ما از یک فیلم یا سینما صحبت می‌کنیم، جلوه‌های ویژه، صدا، تصویر، اندازه پرده و همه این‌ها می‌تواند نقش بسیار مهمی را دارا باشند. وقتی موزیکی در فیلم مورد توجه قرار می‌گیرد، این موزیک در فواصل مختلف می‌تواند بر اساس برررسی‌های روان شناختی، باعث دوست داشتن شخصیت از سوی مخاطب شود و حتی در بعضی بررسی‌های دیگر ثابت شده که وقتی موسیقی دلپذیر باشد، نه تنها سبب علاقه مخاطب نسبت به شخصیت فیلم می‌شود بلکه اندیشه‌ها و افکار بازیگر یا آن شخصیت تاثیر زیادی بر مخاطب می‌گذارد. در این‌جا، در جلوه‌های ویژه فیلمی مثل «زیبایی آمریکایی»، رزها می‌توانند معنای استعاری خاص داشته باشند. به همین ترتیب، در تفاوت میان «امبرسون‌های باشکوه» اورسون ولز با «مرد سوم»، جنبه‌های مختلف دوربین را می‌توانید از دیدگاه روان‌شناسی مورد بررسی قرار داده و ساختار فیلم را تحلیل کنید. این بعدی که شما می‌توانید به آن اشاره کنید، ذیل آن بعد سوم می‌تواند قابل بررسی باشد که آیا خود مکان و مجاورت نقش مهمی دارد یا نه؟  بسیاری بحث‌های مهمی را در این زمینه مطرح کرده‌اند. یکی از آن‌ها اثر «دُن کیشوت» است که به این می‌پردازد که ممکن است شما در یک فیلم حالتی را تجربه کنید که از آن به تعالی هیجانی تعبیر می‌شود یا زمانی که شما در فیلمی یک عمل اخلاقی را مشاهده می‌کنید، چند اتفاق در ارتباط با شما خواهد افتاد، یکی این‌که به لحاظ فیزیولوژیکی، در بدن شما آکسیتوسین ترشح می‌شود و باعث افزایش حس شادی در شما خواهد شد.

دکتر سید محسن فاطمی در ادامه بحث عنوان کرد: دوم این‌که، رغبت شما به کار خوب بالا خواهد رفت. با مطالعات مختلفی که در سال‌های اخیر انجام شده، بینندگانی که این نوع فیلم‌ها را در سالن سینما یا در ارتباط با فیلم‌های بزرگ مشاهده کردند، نه تنها شاهد این تغییرات فیزیولوژیک و تغییرات درونی بودند، بلکه به مجرد تمام شدن فیلم، تاثیری که از فیلم پذیرفتند دنبال کار خوب و عمل انسان دوستانه می‌گردند. یک تحقیقی که انجام شد مشخص کرد که این آثار می‌تواند در دراز مدت، کوتاه مدت و حتی در ابعاد بسیار بسیار عمیق درونی جاری شوند.

وی ادامه داد: چهارمین نحله‌ای که به تحلیل در حوزه سینما و فیلم می‌پردازد، بعد شناختی‌ست که به پردازش ذهن و بحث ادراک مربوط است. زمانی که شما  فیلمی را تماشا می‌کنید، در مدل پردازش مضاعف از یک لحاظ ممکن است آگاهانه به فیلم توجه کنید، اما در عین حال، بعد ناخودآگاه شما هم در کنار بعد خودآگاه فعال باشد. در حالی‌که، در پردازش موازی هم زمان ذهن می‌تواند آگاهانه و ناآگاهانه به موضوع بپردازد.

بهروز افخمی افزود: آیا به طور کلی سینما تغییر نکرده؟ تفاوت عمده با آن چیزی که در تحلیل‌های کلی می‌گنجد پیدا نکرده است؟ آیا اینطور نیست که سینما الان مخصوص زیر افراد ۲۵ سال شده و ۹۰ درصد تماشاچی‌ها یا زیر ۲۵ سال هستند و یا اگر بالای ۲۵ سال باشند، تنها برای دیدن فیلم کمدی به سینما می‌روند؟ اگر این‌طور هست، در این‌صورت، باید تمام این تقسیم بندی‌ها و نظریه‌پردازی‌ها را به نوعی با بچه‌ها منطبق کنیم. یعنی اینکه فیلم با ذهن بچه‌ها چه می‌کند؟

دکتر سید محسن فاطمی عنوان کرد: نکته‌ای که شما خیلی ظریف به آن اشاره کردید، چند مولفه رو می‌تواند در برداشته باشد. بخش اول آن این‌است که در جهانی زندگی می‌کنیم که با حجم وسیعی از اطلاعات روبرو هستیم. این اطلاعات آنچنان تکثر، شدت و کثرت دارد که انتخاب شما در بسیاری از موارد ممکن است باعث دشوار شدن انتخاب‌هایمان شود. به همین دلیل، کسانی این نکته را مطرح می‌کنند که با دارا بودن چنین مجموعه‌های گسترده‌ای تا چه اندازه می‌توانند قدرت انتخاب یک رسانه را داشته باشند؟»

بهروز افخمی ادامه داد: منظور شما این است که در واقع، بمباران اطلاعاتی گاز دانش و از قدرت تحلیل و فهم ما کم می‌کند؟

دکتر سید محسن فاطمی معتقد است: یونگ جمله بسیار معروفی دارد که می‌گوید: اطلاعات ما زیاد شده اما حکمت و فرزانگی‌مان کاهش پیدا کرده است. پائوریکو، فیلسوف مسیحی، چند وقت پیش به این مسئله اشاره کرد که جهان آمیخته با این کثرت اطلاعات سبب شده که ما تنها به بساطت معنا توجه داشته باشیم، و تکثر، تحکم و پیچیدگی معنا بسیار مورد بی‌توجهی واقع شود. به همین خاطر، انسان‌ها ممکن است خیلی سطحی نگاه و فکر بکنند. از سوی دیگر، در اندیشه‌های اولیه سینماپردازان غربی همچون «والت دیزنی» جمله‌ای معروف وجود داردکه می‌گوید: وقتی ما فیلم تولید می‌کنیم به دنبال این نیستیم که برای بچه‌ها‌ یا برای بزرگسالان فیلم را بسازیم، بلکه به دنبال این هستیم که در همه آدم‌ها یک بعد زیبا، بکر و ناب وجود دارد که این بعد می‌تواند باعث شود که انسان‌ها حکمت و فرزانگی را در سطح بالایی درک کنند. این همان حرفی است که مولانا هم می‌زند:

این صدا در کوه دل‌ها بانگ کیست

که پر از این باد این کُه گَه تهی است

هر کجا هست آن حکیم اوستاد

بانگ او از کوه در خالی مباد

می‌رهاند کوه از آن آواز و قال

صد هزاران چشمه آب زلال

وی افزود: از این منظر، سینما می‌تواند جهان درون انسان را با شگفتی‌های بسیار گسترده  همراه سازد. به تعبیر «حضرت امیر علیه السلام»، دنیایی که در درون انسان‌ها به ودیعه نهاده شده آمیخته با شگفتی‌های بسیار زیاد و افق‌های بسیار نامتناهی‌ست که می‌تواند به واسطه سینما آشکار شود.»

دکتر سید محسن فاطمی متذکر شد: زمانی که شما فیلم  «رستگاری در شاوشنک» را مشاهده می‌کنید و به تعامل‌های مختلف به اصطلاح دو شخصیت می‌پردازید، می‌بینید که دو قطب امیدوار در مقابل یک قطب ناامید، قطب امید در مقابل قطب حرمان، به تصویر کشیده می‌شوند. این آدم، بعدها وقتی از زندان آزاد می‌شود، نامه دوستش را می‌بیند که در آن نوشته شده امید چیز خوبی‌ست و بهترین چیزی است که می‌توان یافت. در مقابل، شخصی که در زندان است، می‌گوید امید چیزی است که انسان را دیوانه می‌سازد.

وی همچنین افزود: این همان  نگاه «نیچه» است که نه تنها امید را خوب نمی‌داند بلکه آن را سبب طولانی شدن آلام و دردها می‌داند. این فیلم نقش بسیار مهمی در زنده کردن امید دارد. فیلم‌های دیگری مثل «آواز خواندن در باران»، که به صورت کلاسیک کار شده، اثراتش را روی آدم‌هایی که این فیلم را در سینما مشاهده کردند مورد بررسی قرار دادند که تا چه اندازه این فیلم می‌تواند در ایجاد امید نقش داشته باشد؟ جمله‌ای از پیامبر اعظم (ص) هست که می‌فرمایند: اگر به خاطر امید نبود هیچ مادری به فرزندش شیر نمی‌داد و هیچ کشاورزی کار نمی‌کرد.

وی بیان داشت : تحقیقی انجام شد که در آن، افراد قبل از رفتن به سینما و مشاهده یک فیلم، اسم فیلم برایشان توضیح داده شد و زیرمجموعه‌های مرتبط با معنای فیلم برایشان تبیین شد، نه تنها فیلم را با شوق و رغبت بیشتری مشاهده کردند، بلکه اثر فیلم روی آن‌ها از نظر هیجانی و روان‌شناختی به مراتب بیشتر تشخیص داده شد و حتی در موارد بسیاری که بعدا در مرحله الگوگیری مورد بررسی قرار گرفت، توانست نقش مهمی را ایفا کند. بنابراین معرف‌ها، و فضاهای ذهنی برخاسته از چیدمان‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی می‌تواند نقش بسیار مهمی در ایجاد علت گرایش به یک فیلم داشته باشد.»

بهروز افخمی گفت: اتفاقا فیلم «رستگاری در شاوشنک» از آخرین فیلم‌های بزرگی ست که در سینما ساخته شد. نکته جالب این است که این فیلم برای بچه‌ها هم قابل دیدن است و کاملا برای یک بچه ۷ الی ۸ ساله هم قابل فهم است و ممکن است تاثیرش روی بچه‌ها به مراتب بیش از بزرگسالان باشد.

دکتر سید محسن فاطمی گفت: بچه‌ها از ۶ ماهگی با تلویزیون ارتباط می‌گیرند و پس از مدتی می‌توانند با کارتن‌ها و فیلم‌ها ارتباط برقرار کنند، منتها در ابتدا بچه‌ها اصلا به چیزی که بیشتر از نیم دقیقه است، نمی‌توانند توجه کنند. به همین خاطر، مفهوم تعلیق و یا محور روایت‌ها چه از لحاظ چیدمان زنجیره‌ای و چه از لحاظ روایی برای بچه‌ها قابل درک نخواهد بود. به مرحله فرمال باید برسد تا قانون کلی را درک کند.

بهروز افخمی بیان کرد: به خاطر دارم که در  ۶ الی ۷ سالگی، داستان‌های بلند رو می‌خواندم و تمام ارتباط‌های میان آن‌ها را هم می‌فهمیدم و دنبال می‌کردم. من فکر می‌کنم معنی این نکته که ما از سه سالگی به ۸۰ درصد قوای ذهنی می‌رسیم، درباره افراد بسیار باهوش به این معناست که در همان سه سالگی از متوسط مردم بیشتر می‌فهمند، مثلا در خاطرات هنری کوپر می‌خواندم که از سه سالگی برایش روشن شده بود که از پدر و مادر خود باهوش‌تر است. اما اگر قرار است که یک درصد بچه‌ها دارای چنین قوای ذهنی باشند و در پنج یا شش سالگی به ۹۵ درصد ظرفیت‌های ذهنی‌شان رسیده باشند، می‌توان نتیجه گرفت که یک درصد از بچه‌ها از اغلب بزرگسال‌ها فیلم‌ها رو بهتر درک می‌کنند و به خاطر داشتن فرصت بسیار و تجربه اندک، این حوادث مانند تجربیات واقعی در کنار خاطرات واقعی‌شان قرار می‌گیرد و خیلی بیشتر از فیلم تاثیر می‌پذیرند.

دکتر سید محسن فاطمی بیان کرد: سه تا بلوغ را در فهم فیلم برای بچه‌ها در نظر می‌گیریم.  بلوغ شناختی،  بلوغ عاطفی و هیجانی و  بلوغ اخلاقی. در «بلوغ اخلاقی» بچه‌ها تا هفت یا هشت سالگی به واسطه مدلی که «لارنس کلبرگ» مطرح کرده، مفهوم اخلاقی را به واسطه پدر و مادرشان درک می‌کنند و این پدر و مادر هستند که می‌گویند چه چیزی خوب و چه چیزی بد است. بنابر این اگر بچه‌ها در این فضا و دوره، بدون نظارت والدین و بدون توجه به گزاره‌های تجویزی آن‌ها، به مشاهده یک برنامه یا یک فیلم بپردازند که در آن میزان بالایی از خشونت وجود دارد، معنایی که به لحاظ اخلاقی استباط می‌کنند کاملا متفاوت است با معنایی که از لحاظ اخلاقی باید در ارتباط با  بلوغ اخلاقی‌شان تجربه کنند.

وی ادامه داد: به زعم بسیاری از روان‌شناسان، بزرگسالان چون تجربه‌های بین فردی یا درون فردی بیشتری را در عالم بیرون و عالم درون دارند و به اصطلاح به تکاپوی بیشتر در حوزه‌های مختلف پرداخته‌اند، در تحلیل و در جنبه عقلی می‌توانند متفاوت عمل کنند. یعنی ممکن است بچه‌ای علیرغم داشتن هوش سرشار تا زمانی که فضای هیجانی مرتبط را از لحاظ رشد لازم جسمی مغز تجربه نکرده باشد خیلی از مفاهیم برایش معنای دقیق نداشته باشند. به این دلیل که تا زمانی که بچه‌ها به مرحله فرمال نرسند، نمی‌توانند معانی انتزاعی و تجریدی را درک کنند.

وی افزود: بعد از «پیاژه»، بسیاری از روان‌شناسان و فلاسفه به مرحله پست فرمال رسیدند که همه نمی‌توانند به لحاظ شناختی به آن مرحله برسند و افرادی که به این مرحله می‌رسند از قابلیت‌های بسیار خاص برخوردار خواهند بود که یکی از این قابلیت‌ها درک و فهم ابهام و ایهام در کنار جریان‌ها است.

وی در پایان گفت: شما به عنوان یک کارگردان به این نکته اذعان بفرمایید که یکی از هنرهای مهم سینما این است که می‌تواند منظرهای مختلف را به شما معرفی کند و نگاه به این منظرهای مختلف می‌تواند با قابلیت‌های گوناگونی مطرح شود.

نوشته «به دنیا آمدن» کوششی برای تجربه کردن یک موقعیت عاطفی و احساسی است/ سینما می‌تواند فراتر از مرزها به انتقال وجوه مختلف ابعاد انسانی بپردازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مخاطبان «هنر و تجربه» می توانند در سالن های این گروه سینمایی به تماشای فیلم «به دنیا آمدن» به کارگردانی محسن عبدالوهاب و تهیه کنندگی محمد احمدی که پس از ۴ سال موفق به اکران شده است، بنشینند.

در این اثر هدایت هاشمی، الهام کردا، بهناز جعفری، سپهراد فرزامی، رضا مرتضوی، رویا جاوید نیا و…بازی می کنند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: زن و شوهری در آستانه میانسالگی برای ادامه زندگیشان دچار مشکل می شوند.

عبدالوهاب پیش از این ساخت فیلم «لطفا مزاحم نشوید» را در کارنامه دارد و همچنین در «گیلانه» و «خون بازی» با رخشان بنی اعتماد کارگردانی مشترک داشته است.

چهارمین فیلم بلند سینمایی عبدالوهاب در سی و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول زن برای الهام کردا، بهترین موسیقی و بهترین تدوین شد. همچنین جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره وزول فرانسه، منتخب جشنواره های توکیو، شانگهای چین و گرانادا از دیگر حضورهای بین المللی این فیلم به شمار می رود.

نوشته اکران فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» در سینماهای «هنروتجربه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چهارمین فیلم بلند سینمایی عبدالوهاب پس از چهارسال در گروه سینمایی فرهنگ اکران می شود.این فیلم در سی و چهارمین جشنواره فجر، نامزد دریافت سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین موسیقی و بهترین تدوین شد.

همچنین جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره وزول فرانسه، منتخب جشنواره های توکیو، شانگهای چین و گرانادا از دیگر حضورهای بین المللی موفق این فیلم به شمار می رود.

پوستر «به دنیا آمدن» توسط فرید حامدی طراحی شده است و در این اثر، هدایت هاشمی، الهام کردا، بهناز جعفری، سپهراد فرزامی، رضا مرتضوی، رویا جاوید نیا و…بازی می کنند.

در خلاصه داستان این فیلم که به تهیه کنندگی محمد احمدی ساخته شده آمده:زن و شوهری در آستانه میانسالگی برای ادامه زندگیشان دچار مشکل می شوند.

عبدالوهاب پیش از این ساخت فیلم «لطفا مزاحم نشوید» را در کارنامه دارد و همچنین در «گیلانه» و «خون بازی» با بانو رخشان بنی اعتماد کارگردانی مشترک داشته است.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم «به دنیا آمدن» در آستانه اکران عمومی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احمدی تهیه کننده این فیلم با گله از حمایت نکردن از اکران آثار فرهنگی گفت:«به دنیا آمدن» باید توسط مسئولین در اکران مورد حمایت قرار گیرد و فقط این صحبتها نباید در حد شعار باشد و هرگز عملی نشوند. متاسفانه زمانی که برای ما در اکران در نظر گرفته بودند به اندازه ای کم بود که ترجیح دادیم از نمایش فیلم انصراف دهیم.

هدایت هاشمی، الهام کردا، بهناز جعفری، پونه عبدالکریم زاده، رضا مرتضوی، رویا جاویدنیا، مهدی امیری، اسماعیل پوررضا ، مرتضی نسیم سبحان ، بابک گودرزی­نژاد ، سیاوش نقشبندی ، حمید محمدزاده ، محمدرضا سمیعی­فر و بازیگران نوجوانان : سپهراد فرزامی، نیکی نصیریان بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «به دنیا آمدن» که نویسندگی و کارگردانی آن برعهده محسن عبدالوهاب است، آمده:زن و شوهری در آستانه میانسالگی برای ادامه مسیر زندگیشان با یکدیگر دچار مشکل می شوند.

نویسنده و کارگردان : محسن عبدالوهاب، تهیه کننده و مدیر فیلم­برداری : محمد احمدی،مجری طرح : محسن قرایی، صدابردار : یدالله نجفی، طراح چهره­پردازی : مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس : مهدی موسوی، تدوین:سپیده عبدالوهاب، صداگذار:امیر حسین قاسمی، موسیقی:پیمان یزدانیان، برنامه­ریز و دستیار اول کارگردان : امید جزینی، عکاس:محمد کاظم نخعی راد، مشاور رسانه ای : بیتا موسوی.

نوشته اکران «به دنیا آمدن» پس از دهه اول محرم منتفی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«به دنیا آمدن» که در جشنواره فجر مورد توجه منتقدان قرار گرفت، پس از دهه اول محرم در گروه سینمایی ماندانا اکران عمومی می شود.

در آستانه آغاز نمایش این فیلم در سینماها، جدیدترین پوستر «به دنیا آمدن» که توسط سیروس سلیمی طراحی شده است، رونمایی شد.

هدایت هاشمی، الهام کردا، بهناز جعفری، پونه عبدالکریم زاده، رضا مرتضوی، رویا جاویدنیا، مهدی امیری، اسماعیل پوررضا ، مرتضی نسیم سبحان ، بابک گودرزی­نژاد ، سیاوش نقشبندی ، حمید محمدزاده ، محمدرضا سمیعی­فر و بازیگران نوجوانان : سپهراد فرزامی، نیکی نصیریان بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «به دنیا آمدن» که نویسندگی و کارگردانی آن برعهده محسن عبدالوهاب است، آمده:زن و شوهری در آستانه میانسالگی برای ادامه مسیر زندگیشان با یکدیگر دچار مشکل می شوند.

نویسنده و کارگردان : محسن عبدالوهاب، تهیه کننده و مدیر فیلم­برداری : محمد احمدی،مجری طرح : محسن قرایی، صدابردار : یدالله نجفی، طراح چهره­پردازی : مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس : مهدی موسوی، تدوین:سپیده عبدالوهاب، صداگذار:امیر حسین قاسمی، موسیقی:پیمان یزدانیان، برنامه­ریز و دستیار اول کارگردان : امید جزینی، عکاس:محمد کاظم نخعی راد، مشاور رسانه ای : بیتا موسوی.

نوشته رونمایی از جدیدترین پوستر «به دنیا آمدن»/ آغاز اکران پس از ایام عزاداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«آتنا» پیش از این به عنوان «آه ای عبدالحلیم» پروسه تولید را گذرانده و تغییر نام آن با موافقت شورا بوده است.

همچنین فیلمنامه‌های «شب لرزه» به تهیه کنندگی سعید سعدی، کارگردانی محمدرضا رحمانی و نویسندگی مشترک محمدرضا رحمانی و علیرضا محمودی در ژانر اجتماعی/ دفاع مقدس، «چهل کچل» به تهیه کنندگی  پروانه مرزبان، کارگردانی صادق صادق‌دقیقی و نویسندگی مشترک عبدالجبار دلدار و پروانه مرزبان در ژانر کودک و نوجوان ، «کمدی انسانی» به تهیه کنندگی، کارگردانی و نویسندگی هادی کریمی در ژانر طنز اجتماعی و «مرحوم داماد» به تهیه کنندگی  علیرضا شجاع نوری، کارگردانی عباس احمدی مطلق و نویسندگی رضا مقصودی در ژانر کمدی موافقت شورای ساخت سازمان سینمایی را اخذ کردند.

نوشته «آه ای عبدالحلیم» عبدی پور تغییر نام داد و پروانه نمایش گرفت/ شجاع‌نوری تهیه‌کننده فیلم کمدی می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما شرایط در طی این سال‌ها به سمتی رفته است که همزمان با پررنگ‌تر شدن حضور زنان در سینما و ایفاکردن نقش‌های محوری و اصلی در فیلم‌ها، تصویر نمایش داده شده از بانوان در آثار سینمایی همراه با ظلم همیشگی مردان به آن‌هاست. مردانی که یک روز در قامت یک شوهر معتاد یا بی‌قید و بند و روز دیگر به عنوان پدری مستبد و متحجر و یا برادری زورگو، به زنان ظلم می‌کنند و خواسته‌های خود را بر آن‌ها تحمیل می‌کنند.

نقطه آغاز تغییرات نقش زن در سینمای ایران

نقطه آغاز این جریان را باید در اوایل سال ۷۶ جستجو کرد. جایی که سیاست‌های فرهنگی دولت وقت به سمت حمایت از تولید آثاری رفت که در ارتباط با مسائل و معضلات زنان بود و همین موضوع باعث شد تا فضا به سمتی برود که رویکرد آثار تولید شده در کنار پرداختن به معضلات زنان، تصویری خشن و تا حدودی بی‌رحم از مردان را به نمایش می‌گذاشت. تولید آثاری همچون «بانوی اردیبهشت» به کارگردانی رخشان بنی‌اعتماد در سال ۷۶ و «دو زن» به کارگردانی تهمینه میلانی در سال ۷۷ اولین نشانه‌های این اتفاق در آن سال‌ها بود که در ادامه به ساخت آثاری به مراتب تندروتر همچون واکنش پنجم، زن زیادی و تسویه حساب در سال‌های بعد منجر شد.

در واقع با افزایش ساخت فیلم‌هایی که رویکرد اصلی آن‌ها فمینیستی بود و تشویق عامدانه جشنواره‌های خارجی از یک‌سو و جشنواره‌های داخلی از سوی دیگر، فضا به سمتی رفت که ساخت چنین آثاری طرفداران زیادی پیدا کرد. در همین زمینه یکی از محققین مسائل زنان گفته بود: «طرح موضوعاتی مثل روابط چندزنی، ازدواج موقت، فمینیسم، کلوزآپ از هنرپیشه‌های زن، دختران فراری و درام‌های اجتماعی امروزه به عنوان تم اصلی و غالب سینمای ایران درآمده است که در گذشته به عنوان تابو تلقی می‌شدند.» (مقاله «تغییرات نقش زن در سینمای ایران»، شبکه ایران زنان)

هرچند که آثاری چون «بانوی اردیبهشت» اثر رخشان بنی‌اعتماد که در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال و جشنواره فیلم فجر مورد توجه قرار گرفت و یا فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» اثر رسول صدرعاملی که برنده جایزه منتقدین جشنواره فیلم لندن و جشنواره فیلم لوکارنو شد و در بیستمین جشنواره فیلم فجر نیز برنده ۴ سیمرغ بلورین شد، تنها دو نمونه از آثاری هستند که در آن‌ها محوریت داستان با زنانی است که به واسطه ظلم یا زورگویی مردان، در عذاب هستند.

جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و ادامه نمایش تصویری مظلوم از زنان

آثار حاضر در سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر نیز ادامه دهنده مسیر چند سال گذشته سینمای ایران بودند که چنین رویکردی را داشتند تا آنجا که از میان ۳۳ اثر حاضر در دو بخش سودای سیمرغ و نگاه نو جشنواره فجر امسال، ۱۴ اثر به طور مستقیم به ماجرای ظلم مردان به زنان می‌پردازند و قصه خود را براساس آن پیش می‌برند.

آبنبات چوبی   

محمدحسین فرحبخش که پیش از این با ساخت فیلم‌هایی چون «خصوصی» و «مستانه» نشان داده بود که اصولاً علاقه زیادی به داستان‌هایی با محوریت ظلم به زنان دارد، در فیلم جدید خود نیز به سراغ داستان دو دختر رفته است که هر کدام به نوعی تحت ظلم مردان پیرامون خود قرار گرفته‌اند. شخصیت اصلی «آبنبات چوبی» با (بازی هنگامه حمیدزاده) بعد از فوت پدرش، از یک سو تحت ظلم برادر زورگویش قرار دارد و از سوی دیگر فریب شوهرخواهرش را می‌خورد و با او رابطه‌ای پنهانی برقرار می‌کند که در نهایت هم به خاطر همان رابطه پنهانی کشته می‌شود.

دیگر شخصیت دختر فیلم (با بازی سحر قریشی) نیز به خاطر چشم‌چرانی و سونظر شوهردوم مادرش، وادار به فرار از خانه می‌شود تا در کنار دوستانش زندگی کند.

آخرین بار کی سحر را دیدی؟

موضوع این فیلم در ارتباط با زنی به نام «سحر» است که بعد از طلاق تصمیم گرفته تا با مردی مقیم خارج از کشور، ازدواج کند تا بتواند شرایط اقامت در خارج از ایران را به دست آورد. ولی برادر او که فردی متعصب است و طاقت شنیدن حرف‌های مردم را در ارتباط با کارهای خواهرش ندارد، مخفیانه او را می‌کشد.

البته در این فیلم داستان فرعی دیگر نیز در ارتباط با ظلم به زنان و دختران جوان وجود دارد که مربوط به دختر جوانی است که در خوابگاه زندگی می‌کرده و پس از آن که شبی بعد از ساعت مقر به خوابگاه مراجعه می‌کند، مسئول خوابگاه او را راه نمی‌دهد و در نهایت دختر توسط مردی که قصد تجاوز به او را داشته، کشته می‌شود!

به دنیا آمدن   

یکی از فیلم‌های جشنواره سی‌وچهارم فجر که در آن ماجرای یک زوج جوان روایت می‌شود که ناخواسته در حال بچه‌دار شدن هستند ولی شخصیت مرد (با بازی هدایت هاشمی) که به خاطر ترس از مشکلات مالی و ناتوانی در تربیت فرزند، مخالف به دنیا آمدن این کودک است، همسرش را وادار می‌کند تا بچه را سقط کند. این خواسته با مخالفت همسرش روبرو می‌شود و او را به ناچار برای ادامه زندگی به خانه پدرش می‌رود.

خشم و هیاهو 

سومین ساخته سینمایی هومن سیدی، داستانی برگرفته از ماجرای معروف مشهور شهلا جاهد و ناصر محمدخانی فوتبالیست پرسپولیس است. داستانی که این بار به جای یک فوتبالیست بر زندگی یک خواننده مشهور دست گذاشته بود و به جای شهلا، شخصیتی به نام «حنا»، عاشق این چهره مشهور می‌شود و به جرم قتل همسر او به قصاص محکوم می‌شود.

شخصیت «حنا»، همسر دوم این خواننده که به خاطر علاقه زیاد به وی، فریب او را می‌خورد و حاضر می‌شود اتهام قتل را بپذیرد و در نهایت به همین جرم اعدام می‌شود تا همسرش بتواند از مهلکه جان سالم به در ببرد.

دختر     

ماجرای فیلم جدید میرکریمی، ماجرای قصه نخ‌نما شده پدر متعصب و فرار دخترجوان از دست پدر است! قصه‌ای که بارها بارها در آثار سینمایی و تلویزیونی تکرار شده است.

داستانی از سفر یک دختر آبادانی به تهران که بدون اجازه خانواده‌اش سفر کرده است و بعد از مطلع شدن پدرش از این کار، به خانه یکی از دوستانش می‌رود و در ادامه، از دست پدرش فرار می‌کند و به خانه عمه‌اش پناه می‌برد. عمه‌ای که اتفاقا او نیز مورد ظلم همین پدر قرار گرفته است و سال‌ها قبل وقتی می‌خواسته با مردی که دوست داشته ازدواج کند، از جانب برادر و سایر اعضای خانواده‌اش طرد می‌شود.

عادت نمی‌کنیم  

این فیلم به سراغ یکی دیگر از ماجراهای نخ‌نما شده سینمای ایران رفته است. ماجرای مردی که به زنش خیانت کرده و پنهان از او به سراغ دختری جوان رفته و با او عقد کرده است و پس از اتفاقاتی ماجرای این خیانت برای همسر اول مرد آشکار می‌شود.

لانتوری 

داستان این فیلم در ارتباط با ماجرای اسیدپاشی به صورت دختران است که در آن شخصیت اصلی فیلم پس از آن که دوست پسرش را رها می‌کند، از جانب او مورد اسیدپاشی قرار می‌گیرد.

فیلم علاوه بر این ماجرا، گریزی به برخی دیگر از پرونده‌های مشابه که در آن دخترانی به واسطه دادن پاسخ رد به افرادی که آن‌ها را دوست داشتند، از جانب آن‌ها مورد تعدی قرار گرفتند که نمونه مورد اشاره فیلم در ارتباط با پسر نوجوانی است که دختری را در ماجرایی مشابه این، به قتل رسانده است.

کفشهایم کو؟ 

ظلمی نمایش داده شده به زنان در این اثر، از جانب پدرشوهر و برادرشوهر زنی است که پس از سفر به خارج از کشور و در حالی که به خاطر یک اتفاق سهوی، به زندان می‌افتد، به همسرش دروغ می‌گویند و باعث جدایی آن‌ها از هم می‌شوند. موضوعی که باعث می‌شود بچه آن دو سال‌ها در غربت و بدون حضور پدرش بزرگ شود.

 مالاریا 

ماجرای دخترهای فراری، سوژه پرتکرار فیلم‌های جشنواره امسال بود که در جدیدترین ساخته پرویز شهبازی نیز به آن پرداخته شد. شهبازی در «مالاریا» به روایت ماجرای دختری پرداخته است که از دست رفتارهای عصبی پدر و برادرش، از خانه فرار می‌کند و با دوست پسرش به تهران می‌آیند.

جالب آن که دوست پسرش نیز تنها بعد از قرار گرفتن در یک موقعیت خاص که مجبور می‌شود یک شب این دختر را تنها بگذارد، به او شک می‌کند و تا آخر قصه نیز اعتماد او به دختر به حالت سابق بازنمی‌گردد.

نقطه کور   

فیلم در ارتباط با مردی است که برای کار مجبور است سفرهای طولانی داشته باشد و همین دوری از خانواده باعث شده تا نسبت به همسرش شک کند. البته سکوت بیش از اندازه زن و پنهان کردن برخی از نکات ساده باعث می‌شود که شک‌های مرد تشدید شود و رابطه خانوادگی آن‌ها متزلزل شود.

البته فیلم مردان دیگری نیز دارد که یکی به واسطه کشیدن بدهکاری زن و بچه‌اش را تنها گذاشته و متواری شده است و دیگری نیز از کار بیکار شده است و دائم به همسرش دروغ می‌گوید.

نیمه شب اتفاق افتاد 

دومین ساخته تینا پاکروان رویکردی کاملا زنانه دارد. اتفاقات فیلم پیرامون زنی شکل می‌گیرد که سال‌ها پیش به خاطر قتل‌هایی که شوهرش مرتکب شده، مجبور شده شهر و دیارش را رها کند و برای ادامه زندگی همراه با یک نوزاد به تهران بیاید. اما پس از سال‌ها، اتفاقات به شکلی پیش می‌رود که گذشته زن برملا می‌شود و او در ادامه تصمیم می‌گیرد تا گناهی که پسرش مرتکب شده است را به گردن بگیرد.

وارونگی         

«وارونگی» از منظری متفاوت به مسئله ظلم به زنان پرداخته است. شخصیت اصلی فیلم دختری جوان است که فرزند آخر خانواده‌اش محسوب می‌شود. بیماری تنفسی مادرخانواده و ضرورت انتقال محل زندگی او به خارج از تهران، عاملی است تا دیگر اعضای خانواده به جای دختر تصمیم بگیرند و او را وادار کنند که برای نگهداری مادرشان به شمال برود و کار و زندگی خود را در تهران رها کند.

هفت ماهگی

این اثر نیز دارای یکی از تکراری‌ترین قصه‌های جشنواره فجر امسال است که به موضوع خیانت در روابط زناشویی پرداخته است. علیمردانی نیز در این فیلم، مردی رفیق‌باز را تصویر می‌کند که منتظر پدر شدن است ولی همزمان با دختران دیگر نیز ارتباط دارد. او در اثر یک اتفاق به همسرش مشکوک می‌شود ولی در نهایت متوجه می‌شود که همسرش بی‌گناه بوده است.

ابد و یک روز   

«ابد و یک روز» یکی از سیاه‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال در ارتباط با ظلم به زنان است. فیلمساز داستان دختری را روایت می‌کند که برادرش در اعضای گرفتن مبلغی، او را به یک مرد افغانی می‌فروشد؛ اما دختر که به نوعی ستون خانواده‌اش محسوب می‌شود حاضر نیست به این خواسته برادرش تن دهد و به امید پرورش دادن برادر کوچک‌ترش که پسری با استعداد است، باز به خانه پدریش بازمی‌گردد.

برادرم خسرو  

این فیلم به طور مستقیم به مسئله ظلم به زنان نمی‌پردازد، ولی یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم (با بازی هنگامه قاضیانی)، همسر یک دکتر دندانپزشک است که به خاطر خواسته‌های شخصی شوهرش مدت‌هاست که محدود شده و نمی‌تواند به علایق شخصیش همچون رفتن به سرکار و یا رانندگی برسد.

پل خواب 

ماجرای پسر جوانی که برای به دست آوردن پول، دست به قتل دو پیرزن ثروتمند می‌زند.

خانه‌ای در خیابان چهل و یکم

ماجرای یک قتل خانوادگی که در آن برادری، برادرش کوچکترش را می‌کشد و مادرخانواده در موقعیتی قرار می‌گیرد که مجبور می‌شود بین بخشیدن پسر بزرگش و یا گرفتن حکم قصاص او تصمیم گیری کند.

متولد ۶۵ 

پسر و دختر جوانی که قصد داشتند با هم ازدواج کنند ولی پس از قرارگرفتن در موقعیتی خاص مشخص می‌شود که پسر در ارتباط با سن واقعیش دروغ گفته است و همین موضوع رابطه آن‌ها را بهم می‌ریزد. علاوه بر این دختر، برادری متعصب دارد که با وجود آگاه بودن خانواده‌ها از رابطه این دو جوان، هر روز با خواهرش تماس می‌گیرد و او را کنترل می‌کند.

البته ذکر این نکته نیز ضروری است که در آثار حاضر در جشنواره امسال، آثاری نیز وجود داشت که در ترسیم چهره‌ای واقعی از زنان موفق عمل کرده بود. آثاری چون «بادیگارد» و «دلبری» که در آن به زن‌ها به عنوان موجودی ارزشمند و با روحیه قوی نگاه شده بود.

نوشته سیمای زنان در سینمای ایران؛ شخصیت‌هایی تحت ظلم و ستم‌پذیر/ ظلم به زنان، ایده محبوب کارگردانان ایرانی/ تحلیل «سوره سینما» از تصویر زنان در آثار جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گذشته از عملکرد غیرمنطقی و تا حدودی مغرضانه هیئت داوران این دوره، در نادیده گرفتن معنادار برخی از مهمترین فیلم‌های جشنواره امسال که موجب تعجب طیف‌های مختلف سینما شد، این جشنواره نقاط عجیب دیگری نیز داشت که مرتبط با موضوعات مورد توجه فیلمسازان برای تولید آثارشان بود. در این گزارش نگاهی تحلیلی به موضوعات و محتوای آثار حاضر در جشنواره سی‌‎و‌چهارم فجر داریم تا ببینیم سینمای ایران در سال جدید خود می‌خواهد با چه موضوعاتی به استقبال مخاطبانش برود.

غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران  

رویکرد غالب در آثار جشنواره امسال، توجه به مسائل اجتماعی بود. رویکردی که در چند سال گذشته تبدیل به مهمترین و اصلی‌ترین دغدغه فیلمسازان شده است و بیشتر آثار تولید شده در سینمای ایران را به سمت نقد درست و نادرست مسائل و معضلات اجتماعی سوق داده است.

برای مثال بیش از نیمی از ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال رویکردی اجتماعی داشتند. آثاری چون «آبنبات چوبی» به کارگردانی حسین فرحبخش، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به کارگردانی فرزاد موتمن، «بارکد» به کارگردانی مصطفی کیایی، «خشم و هیاهو» به کارگردانی هومن سیدی، «لانتوری» به کارگردانی رضا درمیشیان، «مالاریا» به کارگردانی پرویز شهبازی، «هفت ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی، «پل خواب» به کارگردانی اکتای براهنی، «ابد و یک روز» به کارگردانی سعید روستایی، «خماری» به کارگردانی داریوش غذبانی، «لاک قرمز» به کارگردانی سیدجمال سیدحاتمی و «متولد ۶۵» به کارگردانی مجید توکلی بخشی از این آثار هستند.

نکته جالب توجه در ارتباط با بیشتر این آثار پرداختن به سه مشکل اصلی اعتیاد، خیانت و مشکلات زندگی زناشویی و همچنین مشکلات جوانان در آن‌ها است که البته ذکر این مشکلات در آثاری که به آن اشاره کردیم، بیشتر از جهت طرح موضوع بوده است و متاسفانه پس از طرح مشکل، راهکاری از سوی فیلمسازان و تولیدکنندگان آثار برای حل این مشکلات مطرح نشده است که این باعث کاهش اثرگذاری این نگاه نقادانه بر مخاطب عادی و خاص این آثار می‌شود.

سیگار و اعتیاد، پای ثابت فیلم‌ها  

اگر به عنوان یک مخاطب هر ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال را دیده باشید و بخواهید یک نقطه اشتراک در بین این آثار پیدا کنید، بدون شک اولین موضوعی که به آن فکر خواهید کرد، نمایش بیش از اندازه مصرف سیگار یا مواد مخدر در ۹۰ درصد این آثار است. اتفاقی که کثرت آن باعث شده بود تا حبیب ایل‌بیگی معاون آثار و ارزشیابی سازمان سینمایی از «سیگار» به عنوان مهمترین ممیزی فیلم‌های جشنواره امسال یاد کند.

فیلم‌های «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «خشم و هیاهو»، «هفت ماهگی»، «نقطه کور»، «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «آخرین‌بار کی سحر را دیدی؟»، «قیچی»، «چهارشنبه»، «تمرین برای اجرا»، «بارکد»، «آبنبات چوبی»، «سینما نیمکت»، «دختر»، «خماری»، «مالاریا»، «ممیرو»، «پل خواب»، «برادرم خسرو»، «اژدها وارد می‌شود»، «سگ و دیوانه‌ عاشق»، «لاک قرمز»، «گیتا»،  «اینجا کسی نمی‌میرد» و «به دنیا آمدن» از جمله این فیلم‌هایی بودند که یا در آن‌ها صحنه‌هایی از مصرف سیگار وجود داشت و یا نمایش صحنه‌های استعمال موادمخدر؛ که البته در این میان سهم برخی از فیلم‌ها از جمله «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «پل خواب» و «برادرم خسرو»، در نمایش افراط‌گونه این موضوع بیش از دیگران بود.

مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران! 

فیلم‌های ماندگار زیادی در تاریخ سینمای ایران وجود دارند که پس از گذشت سال‌ها هنوز هم مردم از آن‌ها به نیکی یاد می‌کنند. فیلم‌هایی که بعضی تلخ و بعضی شیرین هستند، اما در نهایت آن‌قدر خوب بوده‌اند، که بتوانند جایی برای زنده ماندن و ادامه حیات در گوشه ذهن مخاطب خود به دست آورند.

اما به نظر می‌رسد فیلمسازان ایرانی از سال گذشته تا کنون به این نتیجه رسیده‌اند که فقط فیلم‌های تلخ هستند که قدرت جذب مخاطب را در خود دارند، به همین خاطر علاوه بر نمایش تمام معضلات اجتماعی از خیانت و اعتیاد گرفته تا بیکاری و فقر، حالا مرگ و خودکشی را نیز به لیست بلندبالای علاقه‌مندی‌های تلخ خود برای نمایش در آثار سینمایی افزوده‌اند.

به همین خاطر است که در فیلم‌هایی چون «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «قیچی»، «هفت ماهگی»، «نیم ر‌خ‌ها»، «آبنبات چوبی»، «ممیرو»، «پل خواب»، «عادت نمی‌کنیم» و «گاهی» یا در انتهای داستان یکی از شخصیت‌های اصلی میمرد یا کشته می‌شود و یا همانند آثاری چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «گیتا» و «لاک قرمز» داستان براساس مرگ یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم پیش می‌رود. البته شاهکار این بخش، «مالاریا» پرویز شهبازی است که با خودکشی هر دو شخصیت اصلی فیلم به پایان می‌رسد! تا باز هم اثبات شود که مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران هستند و از این به بعد باید قبل از تماشای هر فیلم ایرانی خود را آماده مردن یکی از شخصیت‌های آن کنیم!

خیانت و مشکلات خانوادگی، همچنان پر طرفدار 

خیانت در زندگی زناشویی یکی از موضوعاتی است که سینماگران ایرانی همواره به آن علاقمند بوده‌اند. این دیدگاه در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و پس از تولید فیلم‌هایی چون «آبنبات چوبی»، «خشم و هیاهو»، «عادت نمی‌کنیم»، «نقطه کور» و «هفت ماهگی» که همه پیرامون همین موضوع بودند، یک بار دیگر به اثبات رسید.

البته علاوه بر موضوع خیانت، در جشنواره امسال برخی دیگر از مشکلات خانوادگی همچون رابطه فرزندان با والدین و یا رابطه زن و مرد در خانواده و فرزندآوری نیز مورد توجه فیلمسازان نسل قدیم و جدید سینما قرار گرفته بود. فیلم‌هایی چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «دختر»، «به دنیا آمدن»، «کفشهایم کو؟»، «مالاریا»، «وارونگی»، «ابد و یک روز»، «برادرم خسرو»، «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم»، «گیتا» و «نیم رخ‌ها» از جمله این آثار به شمار می‌روند.

در کنار این مسائل، یک نکته قابل تامل دیگر نیز در فیلم‌های جشنواره امسال وجود داشت که مربوط به عدم نمایش خانواده‌هایی سالم در غالب آثار این دوره بود. درواقع به جز دو فیلم «دلبری» و «بادیگارد» همه خانواده‌هایی که در آثار جشنواره امسال نشان داده شدند ، به شدت درگیر مسائل و مشکلات درونی بودند و موضوعاتی همچون احترام و اعتماد اعضای خانواده به یکدیگر در آن‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفته بود که فیلم‌هایی چون «ابد و یک روز»، «آبنبات چوبی»، «مالاریا»، «نقطه کور» و «وارونگی» از آشکارترین نمونه‌های آن به شمار می‌روند.

آخرین بار کی «امید» رو دیدی؟!   

جشنواره امسال یک ویژگی قابل تامل دیگر نیز داشت. در حالی که موضوع سینمای امید یکی از مباحث و شعارهای مورد توجه سازمان سینمایی از ابتدای کار دولت یازدهم بوده است، اما هر سالی که از عمر این دولت می‌گذرد، نقش و حضور آثاری که بر مبنای ترویج امید و روحیه ایدوارانه در میان مردم باشد، کمرنگ‌تر می‌شود.

اما اوج این ناهماهنگی در سیاست‌گذاری مدیران سینمایی با تولیدات سینما را می‌توان در جشنواره امسال مشاهده کرد. جایی که در آن فیلم‌هایی چون «مالاریا»، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «عادت نمی‌کنیم»، «نیمه شب اتفاق افتاد»، «چهارشنبه» و «یک شهروند کاملا معمولی» تولید می‌شود. فیلم‌هایی که در تضاد آشکار با معنا و مفهوم سینمای امید قرار دارند و هیچ اثری از شاخصه‌های مورد نظر در این سینما در آن‌ها دیده نمی‌شود.

سهم اندک فیلم‌های سیاسی و اکشن 

علاقه سینماگران ایرانی به موضوعات اجتماعی باعث شده تا بسیاری از ژانرهای دیگر سینما مورد بی‌توجهی قرار گیرد. ژانرهایی که از ظرفیت‌های بالایی برای جذب مخاطب برخوردارند. به همین خاطر است که سهم جشنواره سی‌و‌چهارم فجر از ژانرهای پرهیجان و جذاب سیاسی و اکشن تنها سه اثر است که البته به جز یک مورد، بقیه این آثار مورد بی‌توجهی معنادار هیئت داوران این جشنواره قرار گرفت. «بادیگارد»، «سیانور»، «امکان مینا» و «جشن تولد» چهار اثری هستند که در این دسته بندی قرار می‌گیرند و تعداد اندک این آثار خود نشان‌دهنده ضعف سینمای ایران در زمینه تولید آثار سیاسی و اکشن است.

سینمای دفاع مقدس، هر سال کمرنگ‌تر از پارسال

در طول سی‌و‌چهار دوره اخیر جشنواره فیلم فجر، سینمای دفاع مقدس همیشه پای ثابت جشنواره بوده است. البته در هر دوره نقش این سینما کمرنگ‌تر شده است تا جایی که در جشنواره امسال فقط دو فیلم «ایستاده در غبار» و «دلبری» در این ژانر حضور داشتند. یعنی از میان ۴۴ فیلم این دوره جشنواره، سهم سینمای دفاع مقدس فقط ۲ اثر بوده است که این به معنای آن است که سهم این ژانر مهم فقط ۵ درصد از کل آثار جشنواره بوده است!

کمدی، پَر!  

جشنواره امسال یکی از معدود دوره‌هایی بود که تقریبا هیچ فیلمی در ژانر کمدی نتوانسته بود، در آن حضور پیدا کند. هر چند که عده‌ای دو فیلم «بارکد» و «زاپاس» را در دسته‌بندی فیلم‌های کمدی جای دادند ولی اگر به نوع نگاه فیلمساز در ساخت این آثار توجه کنیم، متوجه می‌شویم که رویکرد اصلی این آثار کمدی نبوده است. در واقع «بارکد» که یک فیلم اجتماعی محسوب می‌شود که در گاهی از اوقات سعی کرده بود به واسطه تکه‌پرانی‌هایی یکی از شخصیت‌های فیلم، فضای فیلم را شاد کند و «زاپاس» هم یک فیلم خانوادگی با رگه‌هایی از طنز بود که نمی‌شد آن را جز آثار کمدی به شمار آورد. با این حساب سهم یکی دیگر از ژانرهای پرمخاطب سینما، در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر به صفر رسیده بود و این نیز نشانه بی‌توجهی به یکی از محبوب‌ترین ژانرهای سینما، در اثاری است که می‌خواهند سبد اکران سینمای ایران را در سال جاری پُر کنند.

همین تحلیل مختصر بر آثار نمایش داده شده در ویترین امسال سینمای ایران کافیست تا دریابیم که یکی از مهمترین عوامل کمرنگ شدن ارتباط مخاطبان با سینما، نبود تنوع موضوعی در میان آثار تولید شده است. مخاطبی که چند سال است در حصار فیلم‌های تلخ اجتماعی محبوس شده است و حق انتخاب دیگری ندارد چرا که اکثر فیلمسازان ما، فیلم را برای خودشان تولید می‌کنند و نه برای مردم؛ که اگر غیر از این بود، حداقل به مخاطب خود این شانس را می‌دانند که از میان آثار پلیسی، اکشن، کمدی، سیاسی، خانوادگی، دفاع مقدس و اجتماعی هربار به سراغ یک اثر با حال و هوایی متفاوت برود؛ نه اینکه از سینما و فیلمسازی تنها به نمایش دادن بدبختی و فلاکت و مشکلات اکتفا کنند.

البته جشنواره امسال با وجود همه نقاط ضعفی که در حوزه تشخیص نیازهای ضروری حال حاضر جامعه از سوی فیلمسازان داشت، پذیرای چند اثر ارزشمند که مطابق با شرایط فعلی نیز باشد، بود. فیلم‌هایی چون «بادیگارد» و «ایستاده در غبار» که به ترسیم شمایل یک قهرمان واقعی و قابل الگوگرفتن برای جوانان پرداختند و یا «سیانور» بهروز شعیبی که به سراغ بررسی برخی از اندیشه‌ها و فعالیت‌های یکی از موثرترین گروه‌های سیاسی سال‌های نه چندان کشورمان رفته است، از جمله نقاط امیدواری جشنواره امسال بودند که حضورشان در میان انبوهی از آثار بی‌ارزش و سطحی را می‌توان به عنوان بارقه‌ای از امید برای بهبود اوضاع سینمای ایران به حساب آورد.

نوشته نگاهی به مهمترین موضوعات آثار حاضر در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر/ غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران/ اعتیاد، خیانت و مرگ محبوب‌ترین سوژه‌ها/ بی‌اهمیتی سلیقه مخاطبان برای فیلمسازان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«سیانور» و ماجرای سیمرغ رابطه‌ای فجر!  

«سیانور» دومین ساخته سینمایی بهروز شعیبی کارگردان جوان و خوش‌آتیه سینما است. اثری درخورد توجه در ارتباط با مبارزات منافقین در سال‌های پیش از انقلاب که در آن به خوبی ریشه بسیاری از انحرافات این گروه به تصویر کشیده شده است.

فیلم آنقدر خوب و خوش‌ساخت بود که پس از دیدن آن و یادآوری این مسئله که داوران این دوره از جشنواره فجر در کمال بی‌انصافی این فیلم را نادیده گرفتند، بیشتر به این نتیجه رسیدیم که سیمرغ در سینمای ایران بیشتر براساس روابط داده می‌شود و نه شایستگی آثار.

به دنیا آمدنِ یک مسئولیت 

دومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، «به دنیا آمدن» به کارگردانی محسن عبدالوهاب بود. داستان این فیلم در ارتباط با زوج جوانی بود که برای آوردن فرزند دومشان دچار شک و تردید شده بودند. از یک سو مرد خانواده به خاطر ترس از مشکلات مالی و مسئولیت‌های رشد و تربیت یک بچه، خواهان سقط کردن آن بود و از یک سوی دیگر همسرش می‌خواست این کودک را به دنیا آورد و حس مادریش نمی‌گذاشت که او را سقط کنند و در نهایت داستان با تن دادن مرد به خواسته زنش به اتمام رسید.

این اثر نیز، با توجه به موضوع آن که مرتبط با مسئله افزایش جمعیت است، می‌توانست بیشتر از این‌ها مورد توجه قرار بگیرد ولی در این مورد نیز نظر داوران باسواد فجر! چیز دیگری بود.

بدترین زمان به بهترین انیمیشن فجر اختصاص یافت! 

انیمیشن «فهرست مقدس» به کارگردانی محمدامین همدانی آخرین اثری بود که در این دوره از جشنواره فجر در برح میلاد به نمایش درآمد. آن هم در شرایطی که از مدت‌ها پیش از جشنواره وعده داده شده بود که امسال توجه ویژه‌ای به بخش انیمیشن شود که این بار نیز با خُلف وعده دبیر جشنواره، به هر ۸ انیمیشن خواهان حضور در این جشنواره، بی‌توجهی شد و بعد از اعتراض رسانه‌ها و مسئولین فرهنگی، در نهایت آخرین سانس از آخرین روز جشنواره به اکران بهترین انیمیشن از میان این آثار اختصاص یافت.

البته فهرست مقدس موفق به اکران در سالن اصلی نشد و در آخرین سانس جشنواره در سالن جنبی برای حاضران اندکی که هنوز در برج مانده بودند اکران شد.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۱۰/ شب فیلم‌های خوبی که دیده نشدند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هدایت هاشمی، الهام کردا، بهناز جعفری، پونه عبدالکریم زاده، رضا مرتضوی، رویا جاویدنیا، مهدی امیری، اسماعیل پوررضا ، مرتضی نسیم سبحان ، بابک گودرزی­نژاد ، سیاوش نقشبندی ، حمید محمدزاده ، محمدرضا سمیعی­فر ، مهدی وحیدروش ، مریم افشار ، مهشید ناصری ، آیدا سرشار ، الهام عبدالهی راد ، سهیل عبدی ، مسعود ریاضی ، شهباز تهرانی ، شهناز چماچم­جا ، هاله قدرت زاده ، پرستو آصفی ، امیرعلی مظفریان و بازیگران نوجوانان : سپهراد فرزامی، نیکی نصیریان بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «به دنیا آمدن» آمده است:زن و شوهری در استانه میانسالگی برای ادامه مسیر زندگیشان با یکدیگر دچار مشکل می شوند. در این فیلم قرار است ترکیبی از بازیگران سینما و تئاتر حضور داشته باشند.

نویسنده و کارگردان : محسن عبدالوهاب، تهیه کننده و مدیر فیلم­برداری : محمد احمدی،مجری طرح : محسن قرایی، صدابردار : یدالله نجفی، طراح چهره­پردازی : مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس : مهدی موسوی، تدوین:سپیده عبدالوهاب، صداگذار:امیر حسین قاسمی، موسیقی:پیمان یزدانیان، برنامه­ریز و دستیار اول کارگردان : امید جزینی، عکاس:محمد کاظم نخعی راد، مشاور رسانه ای : بیتا موسوی.

لینک دانلود: آنونس فیلم سینمایی «به دنیا آمدن»

نوشته رونمایی از آنونس «به دنیا آمدن» در آستانه جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محسن عبدالوهاب پس از پنج سال دوری از حوزه کارگردانی «به دنیا آمدن» را به تازگی در شهر یزد کلید زده است. بخشی از فیلمبرداری این فیلم در تهران انجام می‌شود. هدایت هاشمی، الهام کردا، پونه عبدالکریم زاده، رضا مرتضوی، رویا جاویدنیا، مهدی امیری، اسماعیل پوررضا ، مرتضی نسیم سبحان ، بابک گودرزی­نژاد ، سیاوش نقشبندی ، حمید محمدزاده ، محمدرضا سمیعی­فر ، مهدی وحیدروش ، مریم افشار ، مهشید ناصری ، آیدا سرشار ، الهام عبدالهی راد ، سهیل عبدی ، مسعود ریاضی ، شهباز تهرانی ، شهناز چماچم­جا ، هاله قدرت زاده ، پرستو آصفی ، امیرعلی مظفریان  و بازیگران نوجوانان : سپهراد فرزامی، نیکی نصیریان بازیگران این فیلم هستند.

این دومین همکاری مشترک محمد احمدی و محسن عبدالوهاب پس از فیلم «لطفا مزاحم نشوید» است. در خلاصه داستان «به دنیا آمدن» که نویسندگی و کارگردانی آن برعهده محسن عبدالوهاب است، آمده:زن و شوهری در استانه میانسالگی برای ادامه مسیر زندگیشان با یکدیگر دچار مشکل می شوند. در این فیلم قرار است ترکیبی از بازیگران سینما و تئاتر حضور داشته باشند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان : محسن عبدالوهاب، تهیه کننده و مدیر فیلم­برداری : محمد احمدی،مجری طرح : محسن قرایی، صدابردار : یدالله نجفی، طراح چهره­پردازی : مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس : مهدی موسوی، جانشین تولید : حسین فیض آبادی، برنامه­ریز و دستیار اول کارگردان : امید جزینی، عکاس:محمد کاظم نخعی راد، مشاور رسانه ای : بیتا موسوی، دستیاران فیلم بردار : محمد ابراهیمیان ، اکبر مشکینی ، فرزاد نه کاخ ، سید ناصر میرخانی و امید کائدی شایگان، مدیر تدارکات : یوسف آقایی، منشی صحنه : ماریا میرنژاد، دستیار دوم کارگردان : جعفر نامنی، دستیار سوم کارگردان : سارا توکلی بینا، فیلم پشت صحنه : امید صفایی، گروه صحنه و لباس : مهدی سنگی ، چکامه میرخانجانی ، محمد واحدی،گروه چهره پردازی : مریم رخ افروز ، محسن صالحی، دستیار صدابردار : اشکان طلوعیان، گروه تدارکات : محمد رحیمی، رضا صیدلو، سید جواد سیدی، سینه موبیل : اکبر نظری، ابوالفضل رفعتی، حمل و نقل : علیرضا دانشمند ، اصغرآقا حسنی ، سعید صادقی.

نوشته «به دنیا آمدن» در یزد کلید خورد/ ادامه فیلمبرداری در تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «لطفا مزاحم نشوید» فیلم قبلی این نویسنده و کارگردان سینما سال ۸۸ ساخته شد و پس از پنج سال دوری از حوزه کارگردانی، او قرار است به زودی فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» را در تهران کلید بزند.

این دومین همکاری مشترک محمد احمدی و محسن عبدالوهاب پس از فیلم «لطفا مزاحم نشوید» است. در «به دنیا آمدن» نیز احمدی در کنار تهیه کنندگی مدیریت فیلمبرداری این پروژه را برعهده دارد.

این فیلم در مرحله پیش تولید و انتخاب بازیگران است و به زودی در تهران کلید می خورد. از عواملی که تا کنون در «به دنیا آمدن» قطعی شده است می‌توان به محسن قرایی مجری طرح و امید جزینی مدیر برنامه ریز و دستیار اول کارگردان اشاره کرد.

در خلاصه داستان «به دنیا آمدن» که نویسندگی و کارگردانی آن برعهده محسن عبدالوهاب است، آمده: زن و شوهری در آستانه میانسالگی برای ادامه مسیر زندگیشان با یکدیگر دچار مشکل می‌شوند. در این فیلم قرار است ترکیبی از بازیگران سینما و تئاتر حضور داشته باشند.

نوشته «به دنیا آمدن» فیلم تازه عبدالوهاب/ همکاری کارگردان و تهیه‌کننده «لطفا مزاحم نشوید» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.