چرا حسن فتحی از شهرزاد مهم‌تر است؟

جای تاسف است که بگویم در شرایطی که حدودا نیمی از مردم ایران سریال شهرزاد را دیده‌اند، من آن را ندیده‌ام. یعنی البته پیش آمده که به صورت گذرا تکه‌هایی را اینجا و آنجا دیده باشم ، اما نشده که بنشینم پای تلویزیون و مثل یک سریال‌بین حرفه‌ای آن را پیگیری کنم.

دلیل آن خیلی ساده است؛ طی سال‌های اخیر عادت به تماشای سریال را از دست داده‌ام؛ چه ایرانی و چه خارجی! البته پیشترها هم تماشاگرِ چندان جدی سریال‌ها نبوده ام. تنها سریالی که بارها و بارها دیده‌ام دایی جان ناپلئون ناصر تقوایی است که اگر پا بدهد، باز هم برای هزارمین بار آن را می‌بینم. در میان مجموعه‌های تلویزیونی پس از انقلاب البته امام علی ( داوود میرباقری ) و هزاران چشم ( کیانوش عیاری ) را کامل دیده‌ام و بخش‌هایی از سریال‌های این و آن را، به جای آن می نشینم فیلم می بینم و رمان می خوانم؛ ایرانی یا خارجی. راست‌اش نه حال و حوصله‌ای مانده و نه وقت آن را دارم که بنشینم سریال تماشا کنم؛ نه از تلویزیون خودمان و نه از تلویزیون اجانب، نه از شبکه نمایش خانگی و نه از شبکه نمایش همسایگی!

بامزه است که خودم طی بیست سال اخیر چندین و چند سریال برای تلویزیون نوشته‌ام، اما باورتان می‌شود که بگویم برخی از سریال‌های خودم را هم ندیده‌ام!؟ مگر در بازپخش و به صورت کاملا گذری و تکه تکه !؟

اینها را گفتم با قسم حضرت عباس، که تصور نشود خدای ناکرده طاقچه بالا ( و به قول امروزی‌ها کلاس ) می‌گذارم و از این حرفها …. و عمدی دارم در تماشا نکردن شهرزاد؛ آن هم سریالی که خیلی‌ها آن را دیده و پسندیده‌اند و نیازی به تعریف و تمجید من ندارد.

در این مدت و در شبکه‌های مجازی، یادداشت بسیاری از اهالی سینما را در مدح و ثنای شهرزاد خواندم؛ تردیدی نیست که شهرزاد سریال موفقی‌ست و از همین روی مهم. اما گمان‌ام از شهرزاد مهم‌تر، حسن فتحی‌ست. حسن فتحی آوازخوان مهمی‌ست و آوازهایش با همه تکراری بودن، ـ یک قصه بیش نیست غم عشق، وین عجب ـ چون از زبان و حنجره او در می‌آید، شکل تازه، نامکرر و با طراواتی به خود می‌گیرد.

راست اما این است ، حسن فتحی بیش از آن که کارگردان خوبی باشد ( که هست )، نویسنده درجه یکی‌ست. به تاکید می‌توان گفت او فرزند خلفِ علی حاتمی ست، نه به واسطه تعلق خاطرش به روزگار سپری شده مردمانِ سال‌خورده‌ی دهه سی و چهل و نمایش لوکیشن‌های نوستالژیک، که به واسطه بازسازی زبانی که آشکارا آن را زبان تهرانی می‌خوانیم. او بعد از بهرام بیضایی، علی حاتمی و مسعود کیمیایی، نویسنده و فیلمساز تهرانی سینمای ایران است. در باره زبان تهرانی، می‌توان بعدتر و در فرصتی، بیشتر نوشت.

پیشترها که بیشتر پای تلویزیون می‌نشستم و جسته و گریخته برخی از آثار تلویزیونی فتحی را می‌دیدم؛ پهلوانان نمی‌میرند، شب دهم، میوه ممنوعه، مدار صفر درجه و … تفاوت قلم او با دیگر نویسندگان به روشنی دیده می شد. واقعیت این است که نوشته‌های فتحی آشکارا شخصیت دارند و داستان. زبان ویژه‌ی او در دهان شخصیت‌هایش به خوبی می‌گردد و از همین روی تماشاگر آن‌ها را آشنا می‌پندارد و فارغ از ارزش‌های مثبت و یا منفی‌اش در داستان، دوست می‌دارد. آدم‌های شب دهم، میوه ممنوعه و … حتی پس از سال‌ها در ذهن و خاطره مردم روشن مانده‌اند و تماشایی‌.

در سینما نیز فتحی با فیلم پستچی سه بار در نمی‌زند وارد چالشی سخت در روایت داستان و زبان می‌شود. طراحی داستان در سه دوره تاریخی مختلف، آشکارا چالشی را در حوزه فضا و زبان ایجاد می‌کند که فتحی به خوبی از پس آن بر می آید. او با زبان، تماشاگر را در فضا قرار می دهد و حاصل آن حضور تماشاگر در جهان داستان است؛ یک جهان ترسناکِ تهرانی!

همه این‌ها نشان دهنده یک نکته مهم است؛ حسن فتحی فیلمساز تهرانی سینمای ایران است که در آینده اهمیت حضور او و نوع فیلمسازی‌اش بیشتر مشخص خواهد شد. او آوازخوان شاخص سینما و تلویزیون ایران است که از تاریخ شهر خود؛ تهران می خواند.

نوشته آواز خوان، نه آواز/ یادداشت جابر قاسمعلی درباره حسن فتحی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به نظر می رسد یکی از مهمترین راه حل ها برای اینکه فیلم نامه ها از جذابیت و کشش مطلوب برخوردار شوند پیوندی باشد که باید میان ادبیات و سینما برقرار شود تا با بهره گیری از لحظات ناب و شاعرانه ادبیات غنی ایرانی، هنر هفتم از  مخاطب بیشتری برخوردار شود؛ از منظر دیگرشاید از آنجاییکه ادبیات داستانی یک بار توسط مخاطبین خوانده شده میزان محبوبیت آن هم در نزد مردم مشخص است و از این جهت تا حدودی میزان استقبال آن را می توان پیش بینی کرد. اما پرسش اینجاست که چرا فیلمسازان و نویسندگان سینمای ایران با اقتباس از ادبیات داستانی رابطه چندانی ندارند و تعداد انگشت شمار و به ندرت فیلم های با داستان های اقتباسی در سینما ساخته می شود؟ آیا داستان های ایرانی جاذبه تصویری لازم را برای مخاطب ندارد؟ آیا وجود قانون های دست و پا گیر وزارت ارشاد برای دریافت پروانه ساخت مانع چنین ارتباطی میان ادبیات و سینما می شود؟

همزمان با برگزاری نمایشگاه کتاب و به این بهانه با سامان سالور فیلمسازی که اغلب نوشتن فیلم نامه های فیلمش را خود بر عهده گرفته ؛ جابر قاسمعلی از نویسندگان سینمای ایران و حمیرضا قطبی که تجربه اقتباس را در کارنامه دارد به گفت و گو نشستیم و نظرشان را در این خصوص جویا شدیم.

جابر قاسمعلی: هیچ گاه در کشور ما رابطه ادبیات و سینما به جریان تبدیل نشده است

جابر قاسمعلی معتقد است: دلایل متعددی وجود دارد که سینمای ایران از فقر اقتباس ادبیاتی بنالد؛ یکی از آنها عدم مطالعه و به روز نبودن بخشی از فیلم نامه نویسان و نویسندگان ماست؛  متاسفانه بعضی فیلم نامه نویسان ما رمان های روز و معاصر را پیگیری و تعقیب نمی کنند و از تازه های ادبیات معاصر داخلی و خارجی اطلاعی ندارند .

این نویسنده در بخش دیگری از صحبت خود گفت: بخشی از این کوتاهی هم به ممیزی در ارشاد بر می گردد که فیلم نامه نویس نمی تواند از هر رمانی بهره ببرد. به هر حال شما می دانید که جامعه روشنفکری ما به صورت اخص داستان نویسان ما به پدیده های اطراف خود بی تفاوت نیستند و این واکنش نشان دادن ها به شرایط اجتماعی موجود نتیجه اش این می شود که آنها دست روی هر داستانی با مشکلات اجتماعی بگذارند دچار ممیزی می شوند. حتی، بعضا، رمان های منتشر شده هم اجازه برداشت داده نمی شود. خود من چند بار خواستم داستان های چاپ شده را به فیلم نامه تبدیل کنم یا برای سریال استفاده کنم مجوز به من داده نشد. منطق مسئولین در این زمینه این است که کتاب در تیراژحداکثر پنج هزار نسخه منتشر می شود اما مخاطبین فیلم ها و سریالها بیشتر هستند. از نظر مدیران چاپ کتاب مشکلی بوجود نمی آورد اما وقتی داستان تبدیل به سریال یا فیلم شود مشکل بوجود می آید.

قاسمعلی به صحبت هایش افزود: برخی از مشکلات به نوع داستان هایی از نویسندگان ماست که به طور کل اجازه چاپ نمی گیرند یا اینکه قبلا چاپ شده اند اما الان مجوز دوباره می خواهند و این مجوز دوباره داده نمی شود.

وی در بخش دیگری از صحبت خود گفت: این مراحل را طی کنیم و به عبارتی مجوز برای ساخت فیلم نامه اقتباسی بگیریم در وهله بعد کسی باید پیدا شود که این فیلم نامه را بخرد. یعنی تهیه کنندگان چه خصوصی و چه دولتی باید پول رمان را بپردازد و رایت رمان را از نویسنده بخرد که در ایران چنین تهیه کننده هایی حاضر نیستند از این پول ها خرج کنند. در این بخش نویسندگان ما مقصر نیستند چون تهیه کنندگان باید در این راه فرهنگی قدم بردارند.

این فیلم نا مه نویس گفت: نکته مهم دیگر اینکه متاسفانه تهیه کنندگان ما در سینمای ایران برای فیلم نامه نویس و داستان نویس به صورت مجزا هزینه نمی کنند. در واقع تهیه کننده دوست دارد فیلم نامه نویس همزمان دو کار انجام دهد و او یک بار پول بپردازد. در واقع، فیلم نامه نویس هم داستان و هم سوژه و هم فیلم نامه نویسی فیلم را بر عهده بگیرد. اما ما نویسندگان که در بطن کار قرار داریم می دانیم که این دو مسئولیت با هم چه کارسخت و طاقت فرسایی است و در واقع کار دونفر را باید انجام داد.

وی افزود: بخشی از مشکلات کار به عدم تفاهم بین نویسنده داستان و فیلم نامه نویس و کارگردان بر می گردد. به علت عدم شناخت داستان نویس ها از مدیوم سینما؛ آنها دوست دارند داستان شان نعل به نعل مطابق با نوشته شان ساخته شود و نباید به ساحت ادبی آنها ورود پیدا کرد که خب این امکان پذیر نیست. سینما نوع روایت خود را می خواهد و با داستان کاملا متفاوت است.

قاسمعلی گفت: به اقتضای شغلم و به واسطه اینکه می نویسم در جریان ادبیات روز ایران و جهان هستم ؛ متاسفانه بسیاری از داستان های ایرانی از موقعیت های داستانی و نمایشی لازم برخوردار نیستند، داستان های امروزی که عموما توصیف حال و هوا و در مورد شخصیت های داستان است و تلرانس های روانشناسانه دارد که نمی توان به فیلم نامه تبدیل کرد. باید به این نکته اهمیت دهیم که توصیف برای تبدیل شدن به فیلم نامه کافی نیست؛ موقعیت های دراماتیک،کنش و واکنش ها هستند که اساس یک فیلم نامه را می سازند.

وی گفت: متاسفانه، هیچ گاه در کشور ما رابطه ادبیات و سینما به جریان تبدیل نشده و ما جریان اقتباسی ادبی در سینما نداشتیم. آنچه که شاهدش بودیم تلاش پراکنده فیلمسازان ما بوده که به فیلم تبدیل شده است.

قاسمعلی گفت: برای جریان سازی در مقوله اقتباس ادبی ما نیازمند پاتوق های فرهنگی هستیم که هنرندان ما در آنجا ساعت ها به گفت و گو و بحث و تبادل نظر بپردازند؛ گپ بزنند تا از میان گپ زدنهای آنها  و گفت و گوهای طولانی آنها فیلم در بیاید. در کافه نادری مهرجویی و ساعدی ساعت ها با هم حرف می زند  و گفت و گو می کردند تا از میان این صحبت ها فیلم گاو یا دایره مینا متولد شد…

سامان سالور: بخش‌های دولتی و خصوصی رغبتی به تولید این گونه فیلم‌ها ندارند

سامان سالور کارگردان فیلم «آمین خواهیم گفت» نیز در خصوص اهمیت اقتباس آثار ادبی و جایگاه آن در سینمای ایران  توضیح داد: به شدت به ادبیات داستانی و شاعرانه ایرانی علاقمندم و اساسا، کتاب خواندن در برنامه روزانه ام قرار دارد. اگر روزی نتوانم چند ورق کتاب بخوانم آن روز حالم خوش نیست.

وی درادامه  به فقر اقتباس از ادبیات داستانی در سینمای ایران اشاره کرد و گفت: ایران از ادبیات داستانی قوی برخوردار است ؛ اما متاسفانه ما نویسنده هایی که ادبیات داستانی را تصویری بنویسند یا فیلم نامه نویسی کنند و یا از داستان ها اقتباس کنند همچون هوشنگ مرادی کرمانی بسیار کم داریم.

وی با بیان اینکه ادبیات داستانی ما عمیق و قوی با نویسندگان خوبی نوشته می شود گفت: نسل نویسندگان جدید ما هم بسیار حرفه ای می نویسند و قلم خوبی دارند.

سالور به اهمیت این موضوع اشاره کرد و گفت: در سینمای آمریکا با آن تفکر و پروداکشن قوی؛ فیلم نامه اقتباسی از ادبیات رشته مجزا و جداگانه ای برای کسب جایزه اسکار دارد.

این کارگردان ادامه داد: در ایران هم ما فیلمسازانی داریم که وقتی می نویسند کتاب «جسدهای شیشه ای» خلق می شود که یکی از بهترین داستانهای سال های اخیر ایران است که قابلیت تبدیل به سریال را دارد، اما متاسفانه این سعه صدر در مدیران تلویزیون وجود ندارد و از آنجاییکه آنها با یک عده خاص در حیطه خود  کار می کنند ما دیگر نمونه سریالهایی نظیر : هزاردستان، سربداران و یا سلطان و شبان را نمی بینیم. در واقع، از نگاه دیگر سرمایه گذاری روی ادبیات پرطمطراق تاریخی یا اجتماعی ایران وجود ندارد و به همین خاطر است که اقتباس کمتر شکل می گیرد یا اصلا شکل نمی گیرد.

سالور گفت: از نگاه دیگر ما در ایران کمتر نویسندگانی داریم که محصولات ادبی آنها تصویری باشد و داستان هایشان به درد سینما بخورد. داستان ها اغلب یا شخصی هستند یا روی تکنیک های ادبیات داستانی خاص قرار می گیرد. از طرف دیگر، از ادبیات داستان های دنیا هم نمی توانیم استفاده کنیم چون با آنها تعارضات فرهنگی زیادی داریم؛ در این سال ها تلاش هایی هم همکاران من انجام دادند که با شکست مواجه شده چون داستان هایشان با ممیزی بالایی همراه می شود و در نهایت،  فیلم قابل باور و جذابی از کار در نمی آید، به این دلیل که  نمی توانیم المان ها و نقاط داستانی آنها را در سینمای ایران پیاده کنیم ؛ نمی توانیم از ممیزی و قوانین دست و پاگیر ایران عبور کنیم اگر هم همکاران من در این زمینه موفق بودند و توانستند فیلمی با کیفیت مطلوب بسازند در گیشه با شکست مواجه شده است.

وی با اشاره به اینکه ترجیح می دهم فیلم نامه های خودم را به شخصه بنویسم افزود: در سینمایی که همه چیز آن را گیشه تعیین می کند و اول و آخر هر فیلمی پشت عدد و ارقام مخفی است به جای آنکه سینما یک عنصر فرهنگی لذت بخش و جذاب باشد آنقدر به فروش و ریال اهمیت می دهند که بخش های دیگر آن خود به خود از دست می رود. به طوریکه امروز اگر کسی دو میلیارد سرمایه برای ساخت فیلمی داشته باشد اول به استفاده  از بازیگران چهره و پولساز اهمیت می دهند تا سرمایه شان برگشت داشته باشد.

کارگردان فیلم «تمشک» با اشاره دوباره به اینکه  بخش دولتی در زمینه ساخت رمان های ایرانی همکاری نمی کند بخش خصوصی هم توانایی ساخت سریال های با پروداکشن عظیم را ندارد ضمن اینکه زودتر می خواهد به سرمایه سریالش برسد اضافه کرد: سینمایی که این روزها اولویتش زنده ماندن و نفس کشیدن است و به باقی ماندن فکر می کند کاملا طبیعی است که جای بسیاری از مسائل جدی در آن خالی می ماند. متاسفانه، معتقدم این روزها سینمای ایران به شدت به سمت فیلم فارسی حرکت می کند؛ فیلم ها با یک سری عوامل ضعیف و بازیگران پولساز و قصه سطحی ترین شکل که فقط تماشاگران را به سینما بکشاند تا بحث مالی آن حل شود ساخته می شود. آیا در چنین سینمایی توقع نگارش فیلم نامه به صورت اقتباس داریم. گرچند معتقدم نویسندگان بسیار خوبی در زمینه اقتباس آثار ادبی  داریم که در این زمینه مغفول مانده شدند.

حمیدرضا قطبی: رابطه فیلمسازان با اهل قلم باید گسترش پیدا کند

حمیدرضا قطبی کارگردان سینمایی «جامه دران»که این فیلم را بر اساس کتابی با همین عنوان نوشته ناهید طباطبایی اقتباس کرده به سوره سینما گفت: سینما و فیلمنامه های آن موضوعی است که همیشه دغدغه هنرمندان این حرفه بوده است. آنها و نه فقط آنها بلکه دوستداران و منتقدان سینما به دنبال یافتن اکسیری برای جان بخشی به این موجود بی جان صفحات بسیاری را ورق زده و در نوردیده اند. قدر مسلم آنکه هر روز نمی توان شاهد هنری واقعی یا هنرمندی متفاوت بود. جوهر هنر آن کیمیای کم یابی ا ست که دست زمانه خست خود را در بخشش آن هرگز پنهان نکرده است. ادبیات داستانی و بعد از آن سینما هر دو غریبانه تر و دیرتر از سایرین به ما رسیده است. می توان اینطور گفت که اگر شعر و داستان های اساطیری دیر زمانی ست که در حافظه تاریخی مردم ما جا خوش کرده اند، لیکن در حوزه ادبیات داستانی متاسفانه، پیشینه تاریخی قابل توجهی برای ما ثبت نشده است.

وی ادامه داد: ناگفته پیداست که با تصویر روایتی تاریخی و  به طریقی بالاتر اساطیری می توان اقتباس هایی مهم و به یاد ماندنی برای آینده گان به یادگار گذاشت. اما آیا سرمایه و امکانات قابل توجهی برای این کار وجود دارد؟ که باید پاسخ داد خیر ، وجود ندارد. در باره آن بخش از فیلمسازانی که داستان های خود را می سازند  البته امر نیکو و پسندیده ای است، اما برایم قابل درک نیست که چرا به همین ادبیات یکصد ساله که مضامین عمیق  و طرح های جذاب دارند رجوع نمی شود. شاید بتوان رد پایی از ساده انگاری همراه با  نوعی غرور نوگرایانه را در این پدیده مشاهده کرد.

قطبی گفت: فارغ از تنگ نظری های گروهی  و  جاه طلبی های سطحی باید رابطه فیلمسازان را با اهل قلم  محکم تر کرد. بدون شک سرمایه بزرگی دارند نویسندگان ما که آنها که اهل تصویرند می توانند بهره خود را  ببرند. شاید از آن جهت که فراموش کرده ایم باید برای مخاطبان قصه بگوئیم و یا آنها را سرگرم کنیم با داستان ها فاصله می گیریم. شاید فکر می کنیم رسالت بزرگ اجتماعی بر گردن داریم تا حرف های بزرگ بزنیم. نمی دانم ولی به هر حال در آنسوی دنیا بیشتر آثار سینمایی برگرفته از رمان هایی است که داستان های بزرگ و شخصیت های بزرگ دارند.

نوشته غفلت‌ سینمای ایران از ظرفیت‌های اقتباس ادبی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جابر قاسمعلی به سوره سینما گفت: در بهار ۹۲ فیلمنامه ای نوشتم به نام «شه‌مات». ابتدا قرار بود این اثر را در زمستان همان سال بسازیم اما شرایط فراهم نشد. ساخت آن به بهار امسال موکول شد که متأسفانه همچنان هم فراهم نشده و این روزها در حال بازنویسی مجدد آن هستم. این فیلم در بخش خصوصی تولید می‌شود و یک تهیه کننده، سرمایه گذاری آن را از صفر تا صد پذیرفته است. به درستی نمی دانم چه وقت امکان ساخت این فیلم فراهم می شود اما تلاش می کنم تا پایان سال جاری اولین فیلمم را جلوی دوربین ببرم.

وی افزود: «شه مات» بر اساس یک داستان کوتاه آمریکایی نوشته شد. داستانی که من ۱۰ سال قبل آن را خوانده بودم اما تأثیراتش در من وجود داشت. در این فیلمنامه همه داستان در یک خانه ویلایی بزرگ و شیک می گذرد. ۵ بازیگر اصلی که دو نفر آنان مرد هستند قصه را شکل می دهند. قهرمان اثر یک دختر جوان است که برای حل یک مشکل در خانواده خود تلاش می‌کند و دست به کارهایی می زند اما در پایان کار احساسش این است که در یک بازی شطرنج، شه مات شده است و اصلا دلیل نام گذاری فیلم هم به همین موضوع بر می‌گردد.

قاسمعلی که چندی پیش در شب جشن فیلمنامه نویسان مورد تقدیر قرار گرفت درباره این اتفاق گفت: شبی که این مراسم برگزار شد من در تهران حضور نداشتم. برای برگزاری یک ورک شاپ در یک جشنواره محلی بلوچستان به شهرستان ایرانشهر رفته بودم. از لطف دوستان ممنون هستم و باید بگویم کوچک ترین عضو کانون فیلمنامه نویسان را مورد محبت خود قرار دادند. آن شب آقای ایوبی در مورد حقوق صنف ما صحبت هایی داشت و من می خواهم اینجا هم تأکید کنم که حقیقتا سنگ بنای یک فیلم سینمایی، فیلمنامه آن است.

این نویسنده افزود: چندی پیش در خانه سینما برنامه ای برگزار شد برای بررسی سینمای دهه ۶۰. مدیریت این دوره با وجود همه نقدهایی که به آن وارد است، باعث شد جریانی برای حمایت از نیروهای جوان ایجاد شود. این جریان را یک مدیریت دولتی به وجود آورد و اگر زحمت آنان نبود، کارگردانان صاحب نام امروزی که آن دوران جوان بودند فرصت رشد پیدا نمی کردند. من به آقای ایوبی و همراهان ایشان پیشنهاد می کنم جریانی را مشابه جریانی که در اولین دهه پس از انقلاب شاهد بودیم، ساماندهی کنند و به خصوص برای ارتقاء دانش تئوریک و اندیشه فیلمنامه‌نویسان تلاش کنند.

نوشته «شه‌مات»، قصه دختری با تصمیم‌های عجیب/ دفاع از مدیران سینمایی دهه ۶۰ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جابر قاسمعلی فیلمنامه نویس سینما و تلویزیون درباره جدیدترین فعالیت خود به سوره سینما گفت : با شرایطی که موجود است هنوز کار جدیدی را آغاز نکرده ام ، اما اخیرا فیلم تلویزیونی «سه روز و دو شب» به کارگردانی مرجان اشرفی زاده و نویسندگی من ساخته شد و به نظرم در نوبت پخش قرار دارد و در خصوص فیلمنامه «مصائب لیلا» هم با مشکلاتی مواجه شدیم که کار ادامه پیدا نکرد.

وی ادامه داد : فیلمنامه «مصائب لیلا» قرار بود که برای شبکه یک سیما در ۱۵ قسمت نگاشته شود و در آن زمان با آقای فرجی و رحمان سیفی آزاد صحبت ها و هماهنگی ها صورت گرفته بود که با تغییرات مدیریتی در بدنه سازمان مواجه شدیم و عملا کار متوقف است و باید منتظر بمانیم تا حاصل این تحولات و نتایج و تصمیمات جدید مشخص شود تا از این شرایط خارج شویم و کار را ادامه دهیم .

قاسمعلی درباره مجموعه تلویزیونی «روزی روزگاری در ایران» نیز اظهار داشت : این پروژه هم سالهاست بدلیل بی پولی و عدم جذب سرمایه متوقف است و در حال حاضر وارد نهمین سال نگارش این فیلمنامه شده ایم و فقط به یک بازنویسی کوچک نیاز دارد .این مجموعه از پروژه های فاخر تلویزیون است که باید با جذب سرمایه لازم ساخته شود که امیدوارم در آِینده نزدیک این اتفاق بیفتد .

فیلمنامه نویس «تلفن همراه رییس جمهور» درباره عدم حضور خود در جشنواره فجر امسال گفت : متاسفانه بدلیل شرایط موجود امسال کاری در جشنواره ندارم ، هر چند که عزم این را داشتم با ساخت فیلم سینمایی «شه مات» در جشنواره حضور داشته باشم که بدقولی سرمایه گذار مانع این کار شد و در حال حاضر مشغول رایزنی با تهیه کننده و سرمایه گذار دیگری هستم که در فرصت مناسب این کار را مقابل دوربین ببرم .

نوشته بدقولی سرمایه گذار مانع تولید فیلم سینمایی «شه مات»/ توقف نگارش فیلمنامه «مصائب لیلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قاسمعلی درباره فعالیت‌های خود به سوره سینما گفت: به تازگی فیلمنامه یک فیلم تلویزیونی به نام «ظهر روز سوم» را به پایان رساندم که قرار است مرجان اشرفی‌زاده آن را برای پخش از شبکه یک کارگردانی کند. از فیلمنامه‌های دیگری که نوشته ام و قرار است برای تلویزیون ساخته شود باید به پروژه فاخر «روزی روزگاری در ایران» اشاره کنم که فیلمنامه این مجموعه سال‌ها است که در انتظار جذب و تامین سرمایه برای ساخت است و تا به حال بارها نوشته و بازنویسی شده است.

وی با اشاره به فیلمنامه دیگری که به تازگی نگارش آن را آغاز کرده گفت: نگارش فیلمنامه مجموعه «مصائب لیلا» را به همت آقای مهدی فرجی و رحمان سیفی‌آزاد آغاز کرده‌ام و در روزهایی که فیلمنامه سینمایی «شه مات» پروانه ساخت گرفته است، نگارش این مجموعه را ادامه می‌دهم.

جابر قاسمعلی فیلمنامه فیلم‌های سینمایی «تلفن همراه رییس جمهور»، «ساعت شلوغی»، «روانی» و … را نوشته است.

نوشته قاسمعلی و ۴ فیلمنامه برای سینما و تلویزیون/ آغاز نگارش فیلمنامه «مصائب لیلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قاسمعلی فیلمنامه‌نویس که قصد دارد «شه‌مات» را به عنوان اولین فیلم سینمایی خود جلوی دوربین ببرد درباره آخرین خبرهای این فیلم به سوره سینما گفت: متأسفانه به دلیل اینکه نتوانستیم سرمایه‌گذار پیدا کنیم فرصت حضور در سی و دومین جشنواره فیلم فجر را از دست دادیم. خوشبختانه طی یک ماه اخیر با تلاش و کوشش یکی از دوستان که به عنوان مجری طرح «شه مات» در کنار ماست توانستیم سرمایه‌گذار پیدا کنیم.

نویسنده «روانی» اضافه کرد: با پیدا شدن سرمایه‌گذار با خیال راحت‌تری نگارش فیلمنامه را ادامه دادم و در حال حاضر نگارش «شه مات» را به نیمه رسانده‌ام. بخشی از پیش‌تولید از جمله انتخاب بازیگران و لوکیشن را داریم انجام می‌دهیم. تنها لوکیشن «شه‌مات» یک خانه ویلایی اطراف کرج است. اگر همه چیز طبق برنامه‌ریزی پیش برود قصد داریم اردیبهشت ماه کلید بزنیم. احتمالا بهمن ماه برای دریافت پروانه ساخت اقدام می‌کنیم. قصه «شه‌مات» در یک خانه می‌گذرد و از ۲۴ خرداد تا ۲۵ خرداد ۹۲در یک روز اتفاق می‌افتد. این فیلم ملودرام است و اصلا سیاسی نیست تنها اشاره‌ای کوچک به انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ دارد. این قصه بر اساس یک داستان کوتاه آمریکایی سه صفحه‌ای نوشته شده است.

قاسمعلی نگارش فیلمنامه‌های «جای امن»، «بلاتر از خطر»، «ساعت شلوغی»، «تلفن همراه رییس جمهور» و … را در کارنامه دارد.

نوشته «شه‌مات» اردیبهشت‌ماه کلید می‌خورد/ اولین فیلم یک فیلمنامه‌نویس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جابر قاسمعلی در آستانه روز ملی سینما به سوره سینما گفت: همیشه اعتقاد دارم سینمای ایران در دوره بعد از انقلاب بهترین سالها را به لحاظ کیفی گذراند و بیشترین افتخارها را برای نظام جمهوری اسلامی به ارمغان آورد. اما متأسفانه این بخش از فرهنگ در سالهای پس از انقلاب عموما با بی‌مهری مواجه شد.

نویسنده «تلفن همراه رییس جمهور» گفت: این خیلی دردناک است که وقتی یک قهرمان ورزشی افتخاری کسب می‌کند و به کشور بازمی‌گردد همه با احترام به استقبالش می‌روند اما فیلسمازی که جایزه کن یا اسکار را برای ما به ارمغان می‌آورد با نیمی از این استقبال هم رو به رو نمی‌شود. فیلمسازان قهرمانان ملی ما هستند که چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرند.

این نویسنده گفت: امیدوارم در روز ملی سینما همه سینماگران فارغ از هر گرایش سیاسی در زیر پرچم سینما گرد هم بیایند و دولتمردان نیز به این سینمای نجیب، موقر و مظلوم بیش از پیش توجه کنند. این حق سینماگر است که از احترامی فرهنگی و در خور برخوردار باشد.

وی درباره آخرین فعالیت‌هایش افزود: مشغول آخرین مراحل بازنویسی سریال «روزی روزگاری ایران» هستم که قرار است داریوش فرهنگ آن را کارگردانی کند و تهیه‌کنندگی آن بر عهده محمد مسعود است. پیشنهاد نوشتن این سریال را بر اساس رمان امریکایی «مهاجران» چند سال پیش داریوش فرهنگ ارائه کرد. در این مدت چند بار فیلمنامه بازنویسی شد و چند بار به دلایل مالی متوقف شد.

وی افزود: این سریال ملودرام  و ۳۰ قسمتی است. اگر مشکلات مالی سازمان صدا و سیما حل شود تولید این سریال در اولویت است. احتمالا پیش‌تولید آن امسال و تولیدش در سال بعد اتفاق خواهد افتاد.

قاسمعلی درباره پروژه دیگرش توضیح داد: چند وقت پیش پیشنهاد نوشتن سریالی درباره حجاب از طرف یکی از مدیران سازمان برای به من شد. طرح اولیه را نوشتم و بعد از حدودا دو بار بازنویسی مورد تأیید دوستان پیشنهاددهنده و تهیه‌کننده که بسیج سازمان صدا و سیما بود قرار گرفت. قرار بود قبل از عید قرارداد بنویسیم که به دلایل مالی این اتفاق نیفتاد. حدود ۱ماه پیش حین بستن قرارداد خلاف توافقی که قبل از عید داشتیم رفتار کردند.

وی افزود: ضمن اینکه من دستمزدم را بعد از عید با وجود بالارفتن قیمت دلار و مسائل گرانی زیاد نکردم و همان قیمت قبل از عید را عنوان کردم که حتی به آن توافق هم عمل نکردند. بنابراین سریال «مصائب لیلا» تا وقتی که بر سر مسائل مادی‌اش توافق صورت نگیرد اتفاقی برای تولیدش رخ نخواهد داد. «مصائب لیلا» درباره دختر محجبه‌ای است که برای تحصیل به فرانسه می‌رود. آنجا در ماجرایی متهم به قتل می‌شود و در تلاش است تا این اتهام را از خود دور کند. سعی کردم به شباهت «لیلا» با شخصیت «ژاندارک» اشاره کنم.

وی درباره ساخت اولین فیلم سینمایی‌اش توضیح داد: بعد از پایان نگارش فیلمنامه «روزی روزگاری ایران» مشغول نگارش فیلمنامه سینمایی «شه مات» خواهم شد که این فیلمنامه را خودم قرار است کارگردانی کنم. قصه «شه مات» در خانه می‌گذرد و از ۲۴ خرداد تا ۲۵ خرداد ۹۲در یک روز اتفاق می‌افتد. این فیلم ملودرام است و اصلا سیاسی نیست تنها اشاره‌ای کوچک به انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ دارد. این قصه بر اساس یک داستان کوتاه آمریکایی سه صفحه‌ای نوشته شده است. نگارش فیلمنامه ۱ماه طول می‌کشد و همزمان مشغول رایزنی با سرمایه‌گذار هستم. اگر همه چیز خوب پیش برود این فیلم را امسال می‌سازم و قصد دارم در جشنواره فجر سال ۹۲ هم شرکت کنم.

قاسمعلی نگارش فیلمنامه‌های سینمایی «بالاتر از خطر»، «روانی» ، «ساعت شلوغی» و … را در کارنامه دارد.

نوشته منزلت ورزشکار از هنرمند بیشتر است/ آرزوی توجه به سینمای نجیب ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.