«هو الحق

رؤیا و تصّور بازگشت «حاج احمد متوسلیان» و سه همرزم کهف نشین و فراموش شدۀ او پس از ۳۸ سال دوری و بی خبریِ مطلق، در همین روزها و روزگارِ پرحادثه به میهن عزیزمان، الحق که شیرین و گواراست. مجسم کنیم حاج احمد با سر و رویی که گرد پیری بر آن نشسته، به شهر خودش تهران بازگشته و پس از قریب به چهار دهه، برای ملاقات با مادری که در گمنامی و چشم انتظاری، چراغ عمرش خاموش شده، به خانۀ کوچک و قدیمی اش در کوچۀ علوی خیابان مولوی تهران سری می زند و با مردم و خیابان­ها و محله­های این شهر شلوغ مواجه می شود … .

«بازگشتِ احمد» به تنهایی پتانسیلِ تبدیل شدن به جذاب ترین و شگفت انگیزترین فیلم سینمایی و یا سریال تلویزیونی پرمخاطب را پیرامون فرجام قصۀ این شیرِ در زنجیر داراست. همان انگیزه ای که سال ها قبل ما را بر آن داشت تا رایحه ای از زندگی و زمانۀ احمد را در قالب فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» راهیِ نمایش بر پرده های عریضِ سالن های سینما کنیم. امروز هم می تواند، شوق تخیّل و تصوّرِ بازگشتِ حیدر رزمندگان و سه جوانمرد سلحشور و همراهِ او،  به این دیارِ غبارِ غم گرفتۀ بعد از شهادتِ حاج قاسم و سربرآوردن بلای کرونا، سوژۀ بکرِ دیگری برای پرداختِ روایت این مواجهۀ حیرت انگیز باشد.

***

آری؛ قصه ای شکوهمند که قهرمانان واقعیِ آن، به تأسی از امام و مقتدایشان، شریک غمِ مظلومان جهان شدند و برای اثبات این مدعا، در فردای پیروزمند نبرد اِلی بیت المقدس و نماز فتح در مسجد جامع خرمشهر، در ژوئن ۱۹۸۲، زیر بیرق فخر آفرینِ «قوای محّمد رسول الله»، عازم کرانه های مه گرفتۀ خطۀ خونرگ «لبنانِ» مظلوم شدند. قصه ای بی نظیر و تکرار ناشدنی از ورودِ باشکوه لشکر اسلام به دمشق و اقامۀ عزای شهیدان کربلای حسینی و کربلای خمینی در حرم اُمُّ المصائب، حضرت زینب کبری سلام الله علیها ، از استقبال گرم و مهمان نوازی صمیمانۀ مردم مسلمان سوریه، شیعیان آوارۀ لبنان و مظلومان بی پناه فلسطینی از «جُند محمَّد (ص)»، تا آغاز عملیات فشرده شناسایی در «درّۀ بقاع» و «بلندی های جولان»، از پادگان نیمه متروکۀ «زبدانی»و عملیات لغو شدۀ تیپ در «بُقاع» تا … و سرانجام از پُست ایست و بازرسی «برباره» در جادۀ ساحلی «طرابلس – بیروت» که داغی التیام ناپذیر برقلب های سلحشوران ایران زمین و مستضعفان جهان گذاشت.

و حالاپس از ۳۸ سال از واقعۀ تلخ ربوده شدن چهار دیپلمات ایرانی، به جای تجسّم و تصّور و تخیّل، خبر آورده اند که فاتح راستین خونین شهر، حاج احمد متوسلیان و سه همرزم او «سیدمحسن موسوی»، «تقی رستگار مقدم» و «کاظم اخوان» پس از ربوده شدن و سپری کردن ایّام کوتاهی در اسارت نیروهای مزدور شبه نظامی فالانژ وابسته به رژیم صهیونیستی، در ساحل مدیترانه تیرباران شده اند و محل دفن ایشان هم مشخص است.

این خبر، یا واقعیت دارد و یا صرفاً یک ادعاست! هر چه که هست سال های سال، اساتید، محققین، مستندسازان، نویسندگان و پژوهشگران توانا و به نامِ وادیِ ادبیات پایداریِ این دیار، بر مبنای اسناد و شواهد و قرائنِ متقن و شهادتِ شاهدان زنده و حاضر در اسارتگاه و محل تیرباران و دفن این چهار ایرانیِ مظلوم، گواهی می دهند که حاج احمد متوسّلیان و همراهان غریبش به طرز وحشیانه ای به شهادت رسیده اند و پیکر نیمه جانشان نیز در نقطه ای مشخص در زیر خرواری از خاک و بُتن قرار گرفته و تا امروز مدفون مانده اند.

صحّت و سقم این مُدعا موقعی روشن و عیان می شود که سلحشوران نیروی قدس سپاه با همکاری وزارت امور خارجه و دریادلان حزب الله لبنان، نقطۀ مورد نظر را با دقّت و سرعت، تفحص و کاوش نموده و چنانچه بقایای پیکرهای مطهرشان کشف گردید، با آزمایش DNA، طی بیانیه ای حقیقت را با مردم، یاران و خانواده های چشم انتظارشان در میان بگذارند.

اکنون می توانیم مجسم کنیم که در همین نزدیکی ها و ماه های آینده و تا قبل از فرارسیدن چهاردهم تیرماهِ سال ۱۴۰۰، به جای جسم خسته و نحیف حاج احمد، پیکر مطهر او پس از سال ها غربت، به دامانِ میهن بازگردد و چشم و چراغ ملّت گردد و پس از استقبال و تشییع طوفانیِ جوانانِ این سرزمین، در کنار مقتدای روح اللهی اش و در جوار مزار یاران شهیدش، تا ابد آرام بگیرد.

اگر منافعی در «زنده نمایی» و نیامدن این پیکرهای دور افتاده از وطن برای عده ای خاص نباشد، حتماً آن جریان مصلحت اندیش و منفعت طلب هم در برابر مطالبۀ عمومیِ مردم و اصحاب رسانه، مقاومت نخواهند کرد و تسلیم اراده و پیگیری منسجم و یکپارچه خواهند شد.

دست به نقد؛ عملکرد مسئولین ذیربط و رسانه های وطنیِ خودمان را در ماجرای ۳۸ سالۀ ربوده شدن ۴ فرزند رشید این آب و خاک، مقایسه کنید با عملکرد بوق های تبلیغاتی نظام جهانی سلطۀ صهیونیستی دربارۀ «ران آراد» – خلبان مفقود شده نیروی هوایی ارتش اسراییل -، تا ببینید کجای کاریم!

حکّام تل آویو هر سال برای صهیونیستِ مذکور، جشن تولد، جشن سالگرد فارغ التحصیلی، جشن سالروز ورود به ارتش صهیونیستی، جشن اولین پرواز موفقیت آمیز! و انواع و اقسام مراسم ها می گیرند. ده ها صفحه از مطبوعات اسرائیلی و غربی در هر یک از این مناسبت های ادواری، در رثای آدمکش مفقود شده اسرائیلی سیاه می شوند. رسانه های گلوبال و شبکه های ریز و درشت ماهواره ای و شبکه های اجتماعیِ فضای مجازی را به صف می کنند و همچون ترجیع بندی تکراری و مسلسل، افکار عمومیِ مردم پنج قاره را با وِرد «ران آراد، ران آراد» خودشان بمباران می کنند و در عوض عملکرد ما و رسانه های آزاده و مستقل ما، دربارۀ روشن شدن سرنوشت ۴ گروگان یا شهیدِ ایرانی مان توسط تروریست های آدم ربای حاکم بر تل آویو … تقریباً هیچ!!

شک ندارم به یاری پروردگار، و دعای مردم و همت والای اهالی رسانه، – نه بصورت پراکنده و مقطعی- که هماهنگ و ریشه ای، برای آغاز یک جهاد رسانه ای، تا قبل از شمارش معکوس و از راه رسیدن چهاردهم تیرماه ۱۴۰۰، این پروندۀ قطور و بلند بالا، به صفحۀ آخر خود خواهد رسید. پس با توکل به حضرت مقلب القلوب؛ شروع می کنیم: «۳۶۵»

والسلام
احسان محمّدحسنی»

نوشته یادداشت احسان محمدحسنی/ بازگشت حاج احمد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با توجه به فضای فیلم سعی شده است که این قطعات یادآور موسیقی دهه پنجاه و شصت باشد. همچنین استفاده از آواهای کردی در کنار بخش ارکسترال در قسمت‌هایی از فیلم، یکی دیگر از ویژگی‌های این آلبوم موسیقی است.

آلبوم موسیقی متن فیلم «ایستاده در غبار» نخستین آلبوم حبیب خزایی‌فر است که اکنون مراحل مربوط به دریافت مجوزهای و همچنین آماده‌سازی نهایی را پشت سر می‌گذارد تا به زودی منتشر و رونمایی شود.

قرار است این آلبوم با حضور سینماگران و عوامل فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» به طور رسمی رونمایی شود.

حبیب خزایی‌فر پیش از این علاوه بر ساخت موسیقی مجموعه تحسین‌شده «آخرین روزهای زمستان»، موسیقی‌های مختلفی برای مجموعه‌های سینمایی و مستند ساخته است.

منبع: مهر

نوشته موسیقی متن فیلم «ایستاده در غبار» آلبوم می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمی که از یک جنایتکار بزرگ جنگی امریکا در عراق که به عنوان تک تیر انداز آماری قریب به ۲۰۰ نفر را هدف قرار داد یک قهرمان تمام عیار ملی می سازد، در حالی که به شهادت تاریخ  و اسناد معتبر بسیاری از جان باختگان در مقابل گلوله های کریس کایل انسانهای بی گناه و غیر نظامیان بودند. و این واقعیت تا آنجا آشکار است که حتی فیلم هم از بیان این مصادیق ابایی ندارد اما در بیان آنها یک نکته بسیار مهم که از ارکان قهرمان سازی در سینما به حساب می آید را به خوبی رعایت می کند و آنهم اقامه دلیل کشتار پیش از مبادرت به کشتار توسط کریس.

جیسون هال نویسنده فیلمنامه به خوبی این نکته را درک کرده که مهمتر از کشتن در یک فیلم قهرمانانه درست دراوردن دلیل کشتن است چرا که اگر یک قهرمان بی دلیل دست به کشتار بزند نه تنها به فیلم لطمه خواهد زد بلکه اساسا قهرمانی او زیر سوال خواهد بود. بدین قرار او چنان در توجیه هدف قرار گرفتن کودک و زن عراقی توسط کریس درست عمل می کند که هربیننده ای به او حق می دهد که این شلیک را انجام بدهد .

شلیکی که در ابتدای فیلم با یک میزانسن تکراری و نسبتا شعاری توسط پدر خانواده بیان شده و کریس در کل فیلم می خواهد بر مبنای تئوری پدر نقش سک گله را بازی کند و گرگها را که قصدی به جز  کشتن ندارند از بین ببرد .

این کار صرفا از سینمای امریکا برمی آید که یک جانی بالفطره و روانی آدم کش را در پرده سینما تبدیل به یک قهرمان کند همان کاری که سابقه مشابه بسیار در هالیوود می توان برای آن پیدا کرد بعنوان نمونه فیلم بانو ساخته لوک بسون هم در همین قالب قابل تقسیم بندی است.

فیلمی که قاتل و جانی بزرگ برمه یعنی خانم آن سان سوچی را که در هلوکاست وحشتناک سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵  چند صد هزار نفر از مسلمانان را سوزاند یک قهرمان بزرگ معرفی می کند و مخاطب با دیدن آن فیلم احساس می کند که باید احترام بسیاری برای این خانم قائل باشد.

درست شبیه به حسی که در مراسم ترحیم کریس کایل تک تیرانداز فیلم ایستوود به مخاطب دست می‌دهد.

شاید بشود تصور کرد که مخاطبان فیلم تک تیرانداز امریکایی با دیدن این صحنه در سالن سینما به تبعیت از بازیگران حاظر در صحنه خاکسپاری قهرمان چه بسا به احترام ایستاده و با اشک ادامه فیلم را تماشا کرده اند.

و اگر اینگونه باشد که بعید نیست باشد این اتفاق بسیار طبیعی و درست است و باید هم همینگونه باشد اصلا درام یعنی همین یعنی اینکه هنرمند بتوان با تمهیدات تصویری و صوتی خود احساسات مخاطبش را در اختیار بگیرد و او را تحت تاثیر قرار دهد .

اما در ایران آنچه روی پرده سینما در حال وقوع است درست خلاف این رویه است. ما در سینمای ایران هنر بزرگتری داریم هنر به زیرکشیدن قهرمانان حقیقی و پایمال کردن آنها به نحوی که می شود در ظرف چند دقیقه و با تماشای یک فیلم سینمایی یک قهرمان حقیقی چنان در ذهن مخاطب ضایع و پایمال شود که دیگر رنگی از اسطوره وارگی او در اذهان باقی نماند و این همه را مرهون و مدیون عوامل متعددی هستیم که شاید بتوان بخشی از آن را جو حاکم بر سینما  امروز دانست .

از این باب که  نکند خدای ناکرده در فیلم دچار شعارگونه سخن گفتن شده باشیم عقب عقب از سمت  دیگر پشت بام فرو افتاده ایم. در حالی که سینمای امریکا به عنوان تنها نمونه موفق پذیرفته شده قهرمان سازی در جهان چیزی نیست جز مدلی مبتنی بر اغراق در قهرمان سازی و شعارزدگی محض از ارکان اساسی آن به حساب می آید. اما چه می توان گفت در جایی که چشمان دیگر پسند خود کوچک بین شبه روشنفکری غرب گرا  که بالطبع  و بالمره هر امر ناگواری را از ساحت غرب مطلوب و کامل می داند و در مقابل هر امر مطلوب و درست داخلی ولو ضروری و واجب، را شعاری و بد قواره قلمداد می کند این یک قلم را با عینک اروپایی و خجالت زده می بیند و هرگز به خود اجازه نمی دهد از سرباز سرزمین خود حتی با یک فیگور ملی گرایانه حمایتی درخور و شایسته به عمل بیاورد شاید از این باب که واهمه دارد به فیگور شبه اپوزیسیون غربگرایش لطمه وارد شود.

و شاید به همین دلیل باشد که اغراق در سینمای ایران در سانسور واقعیت ناظر به حقیقت تا جایی پیش رفته که به قول یکی از دوستان رسانه ای نمای اکستریم لانگ شات از شهر اصفهان ممکن است در فیلمهای ایرانی مشاهده کنیم اما به این شرط که در این نما حتی در دوردست ترین نقاط قابل مشاهده  هم گنبد و گلدسته ای نباشد وگرنه  فیلم شعاری خواهد شد.

فیلم ایستاده در غبار درست در همین مهلکه گرفتار شده …..

فیلم قصد دارد روایتگر حیات پربار مرد بزرگی باشد که تاثیری بسزا بر تاریخ معاصر داشته، مردی واقعی که اصول و هنجارهای دیگرگونه در فضای زندگی برای خود تعریف می کند و به دنبال شدن در جهانی اکنون زده راههایی را از تاریکی و ظلمت دوران سیاه استبداد در ایران فراروی خود باز می نماید که به شدت دراماتیک و قابل نمایشی شدن هستند .

احمد متوسلیان مصداق نه به وضعیت موجود و تلاش در راستای تراشیدن وضعیت مطلوب است او هرگز از سیرورت این طریق نه باز می ایستد و نه خسته می شود مردی که به شهادت تاریخ در بزرگترین تحولی که یک انسان میتواند مبتلا به آن شده باشد ناگهان خود را در سایه سار بزرگترین عارف زمان خود می بیند و خمینی را چنان بر زندگی و ارکان اعتقادیش حاکم می کند که به معنای واقعی کلمه در سپهر او تمام کنشها و رفتارهای اجتماعی یا حتی بالاتر تمام هستیش را تعریف می کند.

رافت  و مهربانی را به همه ابراز می کند به تبعیت از اخلاق امامش.

استوار و نستوح است به خاطر صلابتی که در وجود امامش در مشاهده کرده.

و حتی می جنگد به خاطر تفسیری که امامش به او آموخته که بخشی از اسلام و حیات طیبه زندگی توام با جهاد است.

از گردابهای ایدولوژیک اوایل انقلاب که بر اثر طوفانهایی نظیر احزاب چپ و راست و ملی گرا و شبه مذهبی  و قال قیل های فراوان مناره های تزویر به پا شده  نجات می یابد در حالی که خود را بر کشتی امامش سوار شده می بیند.

و عزم نجات وطن می کند تا لبیک گوی ندایی باشد که امامش منادی آن است و…..

اما از این همه حضور پر رنگ امام خمینی در فیلم ایستاده در غبار مخاطب چه می بیند . تقریبا هیچ

فیلم اساسا فاقد خمینی است برای همین مهمترین رکن فیلم یعنی انگیزه و اصل اساسی تغییر زندگی احمد پا درهوا و معلق می شود مخاطبی که متوسلیان را نمی شناسد در مواجهه با فیلم نخستین ابهامش این می شود که احمد تحت تاثیر چه امر و یا چه کسی تغییر رویه داد و زندگیش متحول شد.

برای همین اگر بخواهد پاسخ این پرسش را در سطور فیلم بیابد متاسفانه به نتیجه بسیار بدی دست خواهد یافت. نتیجه ای از سنخ تئوریهای روانشناسانه فروید.

آنجا که گفت هرکسی در کودکی غریزه جنایت را در خود پررنگ ببیند در بزرگسالی به دنبال پلیس شدن است چرا که می خواهد قانونی جنایت کند .

فیلم به ما می گوید احمد متوسلیان در کودکی موجودی بزن بهادر بوده  و خشم و غضب یکی از اجزای اصلی کارکتر وجودی اوست و متاسفانه ضعف فیلم در اقامه دلیل ما را مبتلا به این نتیجه گیری خطرناک می کند که دنبال کردن همین غریزه او را به یک پاسدار تبدیل کرده که بتواند قانونی غضب و خشم خود را  ابراز کند .

کارکترغضب واره ای که در سراسر فیلم سایه می افکند و بعنوان پررنگ ترین وجه کارکردی احمد متوسلیان بروز و ظهور می‌یابد.

این غضب واره خشک و تک بعدی گویی هیچ وجهی غیر از جنگیدن در وجودش نیست و حتی زمانی که بناست او را در خانه و کنار خانواده مشاهده کنیم هم میزانسن جوری طراحی می شود که به این انگاره کلی حاکم بر فیلم لطمه نزند و ما شاهد لبخند و چهره لطیف او نباشیم صحنه ای که متوسلیان مدام به دوستانش تعارف می کند و نریشن روی فیلم حاکی از روح متفاوت او در تعارف های منزل است اما تصویر اوور او را گرفته ما صورت متوسلیان را در این حالت مشاهده نمی کنیم .

شاید همین اشکال هم کافی باشد که مخاطب نتواند با این چهره تخت سراسر فیلم رابطه عاطفی برقرار کند و بر همین مبنا از ناپدید شدن او در آخر ماجرا هم احساس ناراحت کننده ای نداشته باشد.

به تعبیری می توان گفت فیلم برای بیان هدف اصلی خود به قول فلاسفه دچار نقض غرض شده و لکنت در بیان و انتخاب ناگوار و نادرست مقاطع زندگی فیلم را از این لحاظ به ورطه نابودی کشانده.

همین نقص در انتخابهاست که اطرافیان قهرمان داستان را نیز بدل به موجوداتی کم ارزش و بی مقدار می کند به خاطر بیاورید سکانسهایی را که از شهید وزوایی در فیلم شاهد آن هستیم.

خیز سه ثانیه ای نمی رود.

نیروهایش را درست آموزش نداده.

با تصمیم احساسی که در میدان نبرد می گیرد تصمیم دارد نیروهایش را به تهران بازگرداند.

روز اول عملیات بدون اینکه سلاحی در دست او ببینیم از منطقه ای شبیه به جاده رد می شود.

گلوله به رانش اصابت می کند و شهید می شود.

این دیتیل را اگر بخواهیم در مورد اطرافیان دیگر نظیر شهید همدانی و … بگوییم شاید لکنت فیلم به مراتب بیشتر از مورد شهید وزوایی باشد.

فیلم مبتلا به فرم است و فرم زدگی تا آنجا در ارکان آن رسوخ کرده که از معنای خود غافل شده و علیرغم ادعای مستندوارگی هیچ اطلاعات جدیدی را به مخاطبش اضافه نمی کند و یا حتی در برقراری رابطه احساسی با مخاطب هم دچار لکنت می شود .

به نظر می رسد کارگردان جوان فیلم، سیانورِ فرم زدگی را که تجویز برنامه های ریز و درشت تلویزیونی است بلعیده و چنان در فرم و فرم انگاری غرق شده که فراموش کرده باید موضوعی را هم با مخاطبش در میان می گذاشت.

فرم زدگی سینما امروز ایران تا آنجا پیش رفته که برخی بدون اینکه حتی قدمی در پیاده رو داستان گویی سینمایی زده باشند در وسط بزرگراه فرم گرایی متظاهرانه چنان خرامان خرامان گذر می کنند و سخن از ضد قصه و زبان تصویر به میان می آورند  که گویی تارکوفسکی یا برگمان یا حداقل پازولینی و پاراجانف هستند و هیچ نسبتی با تاریخ و فرهنگ سرزمین خودشان ندارند و در حالی حکایت از مکاتبی نظیر نئورئالیسم ایتالیایی و امپرسیونیسم آلمانی و موج نوی فرانسوی می کنند که سالها از تاریخ مصرف این افاضات معوج در مهد تولدشان گذشته و کسی حتی در خود آن کشورها هم رغبت و مبادرت به پرداختن به آنها را ندارد اما اینجا در ایران همه چیز فرق می کند حتی سبک فیلمسازی و حتی نقد و آقای منتقدش که همه را مجبور کرده آش زهرماری فرم را لاجرعه سربکشند تا از دم تیغ زبان تندش در امان بمانند و گرنه خودشان و فیلمشان را در برنامه زنده تلویزیون مضهل و نابود خواهد کرد.

در حالی که در یک اثر مبتنی بر واقعیت بیرونی وبه اصطلاح مستند بازسازی که باید قواره مستندش حفظ شود تأثیری که تکنیک صرف(نه تکنیک آمیخته با مضمون) بر مخاطب میگذارد تأثیری گذراست که کمکم رنگ میبازد و جای خود را به واقعیات مضمونی میدهد. از اینرو اگر فیلم مستند بخواهد با تکیه بر تکنیک حرف خود را بزند شاید در وهله نخست موفق عمل کند٬ اما با گذر زمان از تأثیر آن کم میشود و واقعیاتی که خارج از فضای فیلم مخاطب را درگیر خود میکنند جای این تأثیر اولیه را گرفته و همه تلاش فیلم را برای باوراندن محتوای مورد نظر به مخاطب خنثی میکنند.

بر همین اساس جوزدگی فرم گرایانه فیلم در گرداب فرم محض گرفتار شده و میانه تعریفش باز مانده .

ما بناست در سینما شاهد یک داکیو دراما باشیم  اما فیلم در هر دو وجه این کلمه نو ترکیب باز می ماند.

مستند وارگی فیلم صرفا تنها وجه تشابه آن با یک مستند شخصیت نگار یا همان پرتره است چرا که انتخاب فرازهای زندگی متوسلیان به قدری نادرست صورت گرفته که نه تنها بازگو گننده بخشی از شخصیت او نیست بلکه  تماشای فیلم از ابهت و بزرگی او نزد مخاطب می کاهد. ازاین رو فیلم را نمی توان در یک نگاه مستند واره صرف به تماشا نشست. مگر اینکه توجیه کنیم در این انتخابها وجه دراماتیک موضوعات اهمیت بالایی داشته از این رو فیلمساز را مجاب به نوعی تدوین غیرمتعارف از فرازهای زندگی متوسلیان نموده که در این صورت باید قبول کنیم فیلم در وجه دراماتیک خود هم یک شکست کامل است و به هیج عنوان نمی تواند عواطف و احساسات مخاطب را با خود همراه کند و او را نگران سرنوشت متوسلیان نماید.

اگر بپذیریم که فیلمساز قصد توصیف دراماتیک از موضوع خود را داشته باید فرازهای دستکاری نشده فیلم را که سعی بر قواره مندی مستند گونه نشان دادن آن دارد را جزء اشکالات اساسی آن به حساب آورد. بعنوان مثال در فراز پایانی فیلم احمد متوسلیان به همراه کاردار سفارت بناست سوار بنزی شوند که آنها را به این سفر پر رمز و راز بی بازگشت برد.

صحنه به نحوی طراحی شده که احمد در قواره ای دامادوار وارد کادر می شود و تنها با اسلو کردن تصویر فیلمساز می خواهد فاصله گذاری شکلی و سنخی با یک سفر معمولی بکند اما در حالی که بناست این صحنه به یاد ماندنی ترین سکانس حضور قهرمان در قاب تصویر باشد به شدت خنثی و بی اثر از آب درامده و مخاطب را به هیچ عنوان با خود همراه نمی کند. دوباره مجبورم ارجاع دهم به فیلم نه چندان مشابه تک‌تیرانداز و صحنه باشکوه تشییع جنازه کریس کایل که به شدت دراماتیک و تاثیرگذار است. اما سکانس گل و بلبل رفتن متوسلیان و شارپ بودن سکانس بر خلاف روند کلی فیلم و باز بودن مقابل لنز دوربین بازهم بر خلاف رویه کلی حاکم برفیلم که غالبا یک شیء بسیار نزدیک به لنز بخشی از تصویر را فلو کرده و از چشم مخاطب می پوشاند. به هیج وجه نمی تواند مخاطب را میخکوب کند و تغییری در ضربان او ایجاد کند. چه مخاطب آشنا با متوسلیان و چه ناآشنا با او. بدین قرار فیلم درام هم نیست.

پس چیست و چرا تا این اندازه در جشنواره فجر با اقبال مواجه شد؟ به اعتقاد نگارنده اقبال داوران جشنواره فجر را می توان بر دو مبنا تحلیل کرد نخست وجه سیاسی آن در توجیه جایزه نگرفتن بادیگارد حاتمی کیا که نگارنده قصد ورود به آن را ندارد و به نظر چیزی جز گمانه زنی های رسانه ای نمی تواند باشد. و دوم فرم زدگی حاکم بر سینمای ایران که داوران هم بخشی از آن هستند و آنها هم مبتلا به این قاعده گرایی فرمی شده اند به نحوی که طراحی صحنه بی نقص فیلم که توسط دکتر شجاعی انجام گرفته و تا حدودی جلوه های ویژه و تصویر برداری  نسبتا قابل قبول چنان تجلی از فرم گرایی را در مقابل مخاطب قرار می دهد که در وهله نخست هرگز از خود سوال نمی کند من بنا بود چه چیزی را مشاهده کنم و بنا بود فیلم در مورد چه کسی با من سخن بگوید و آیا بنا بود فیلم باعث سمپات بیشتر من با قهرمانش شود وآیا این همه در فیلم اتفاق افتاده یا صرفا قابهای زیبایی از نوستالژی گذشته را در مقابل دیدگان ما به نمایش گذاشته. و این سوال در جای خود آنقدر شیرین و قابل تامل است که مخاطب غرض اصلی را گم می کند و در لا به لای فرحی تماشای صرف باقی می ماند بدون آنکه چرایی تماشا برایش تجلی کرده باشد .

در مجموع فیلم ایستاده در غبار را میتوان غبار آلود ترین قهرمان سازی سینمایی دانست که عمدا عزم کرده صورت حقیقت را با گرد گذر از واقعایت مسلم بپوشاند و چهره ای مبهم و گنگ از قهرمانش در خاطره ها بر جای گذارد.

به قول شیخ اجل

نبینی که جایی که بر خاست گرد

نبیند نظر گر چه بیناست مرد ….

*سردبیر ماهنامه «سینما روایت»

نوشته از کریس کایل تا احمد متوسلیان؛ چطور فرم‌زدگی مانع خلق قهرمان در «ایستاده در غبار» شد؟/ نقد «سیدمحمد حسینی» بر «ایستاده در غبار» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«جناب آقای دکتر ظریف

وزیر محترم امور خارجه جمهوری اسلامی ایران

سلام

شاید وقت‌اش رسیده باشد یک بار دیگر سراغ پرونده‌ی بازی برویم که سال‌هاست در قفسه‌های بایگانی وزارت خارجه خاک می‌خورد.

سی و چهار سال پیش در روز چهاردهم تیر سال ۱۳۶۱ چهار هم‌وطن، فرسنگ‌ها دور از مرزهای کشور، در حال انجام وظیفه برای سرزمین مقدس‌مان، در میان غباری از نیرنگ و دروغ گم شدند. این واقعه تا امروز یکی از طولانی‌ترین گروگانگیری‌ها در تاریخ بشر است.

ما امضاء کنندگان این نامه درخواست می‌کنیم با همه‌ی آن توان، تعهد و حساسیتی که از شما سراغ داریم، تلاشی تازه را برای روشن شدن سرنوشت این پاره‌های تن‌مان آغاز کنید.

امیدواریم به یاری خداوند و پی‌گیری موثر شما به زودی سرنوشت این چهار نفر یعنی احمد متوسلیان، سیدمحسن موسوی، کاظم اخوان و تقی رستگا‌ر مقدم روشن شود تا بعد از گذشت بیش از سه دهه با افتخار به آغوش میهن پاک و عزیزمان بازگردند.»

بر اساس این گزارش، علاقمندان می‌توانند این نامه را در سایت فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» به آدرس (http://istadehdarghobar.ir/letter.php) به صورت الکترونیکی امضا کنند.

همچنین محمدحسین مهدویان، امروز (جمعه) به مناسبت سالگرد ربوده شدن دیپلمات‌های ایرانی به همراه چندتن از همرزمان و خانواده آن‌ها در برنامه ماه عسل حضور پیدا خواهد کرد و از آن طریق نیز، درخواست برای امضای این نامه خطاب به وزیر امور خارجه را مطرح می‌کند.

علاوه بر این، در روز قدس و در غرفه #free4diplomats نیز این نامه به همراه پوسترهای فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» برای امضای الکترونیکی در دسترس بود.

بر اساس این گزارش، «ایستاده در غبار» پس از دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم سی و چهارمین جشنواره فجر، با ستایش جمعی از اهالی سینما، منتقدان و سیاستمداران روبرو شده است.

این فیلم روایتی از زندگی حاج احمد متوسلیان است که سال‌ها قبل در لبنان ربوده شد اما در روزهای گذشته، خبرهای مختلفی از سلامت ایشان به گوش می‌رسد.

نوشته نامه درخواست از ظریف برای پیگیری وضعیت دیپلمات‌های ایرانی/ مهدویان به ماه عسل می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در انتها وقتی تیتراژ فیلم در حال معرفی دست اندرکارانش بود یاد صحبتی از مرتضای آوینی افتادم که گفته بود اولویت ما انقلاب در فرم نیست؛ ما باید محتوا را تسخیر کنیم.

اما حالا بعد از سال ها ای کاش سید اهل قلم بود و می‌دید که محمد حسین مهدویان در دهه فعلی سینمای ایران و در میانه جولان فیلم های محله سعادت آباد در گیشه؛ هم، انقلابی در محتوا به راه انداخت و هم گام بلندی در تسخیر فرم برداشت.

«ایستاده در غبار» در فرم شبیه هیچ فیلم سینمایی دیگری نیست و مهمترین ویژگی اش این است که تقلید نمی کند و خود هویت مستقل دارد و اگر قرار باشد این سبک از فیلم سازی ادامه پیدا کند حتما اولین در این راه خواهد بود و مرجعی نام بردنی.

فیلم در صداقت در روایت حتی در جزئی ترین مسائل بی نظیر یا حداقل کم نظیر است البته که ذات مستند، صداقت را می طلبد اما راستی و و درستی از لحظات فیلم به راحتی خوانده می شود.

ویژگی دیگر فیلم که آن را از ساخته های دیگر متمایز می کند این است که کلیشه های مرسوم فیلم های گذشته از فرماندهان جنگ را کنار زده و صادقانه به روایت داستان سردار جاویدالاثر احمد متوسلیان پرداخته است.

تمام کاستی های فیلم از جمله صدای نامفهوم برخی از راویان و ریتم ِ تا حدودی کُند ابتدای فیلم را می توان به پرچمداری اش در این عرصه و جسارت کارگردان آن در سینمای منهای انقلاب این روزها بخشید و تمام قد از این اثر فاخر دفاع کرد.

و در انتها، حاج احمد متوسلیان مردی که راه و رسمش را مبارزه با اسرائیل ترسیم کرده بود سرانجام در بحبوحه روزهای سخت دفاع مقدس، در نزدیکی مرزهای اسرائیل در ۱۴ تیر ۶۱ به ظاهر در جایی از تاریخ گم شد اما او برای همیشه سردار جاویدالاثر اسلام باقی می ماند.

نوشته ایستاده در غبار، آرزوی آوینی در مسیر تحقق اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داکیو درام برای مهدویان ابزاری است که از آن برای نزدیک شدن به شخصیت‌اش استفاده می‌کند. نگاه مهدویان در این فیلم نگاهی است خوددار و گزارش‌گونه. نگاهی واقعی به قهرمانی که زندگی بسیار پرفراز و نشیب و پرحادثه‌ای داشته است. قالب داکیودرام باعث شده مهدویان در مواجهه با قهرمان فیلمش اسیر احساسات ملودراماتیک نشود. مثل یک جراح درون ذهن و ضمیر متوسلیان را بشکافد و تصویری عینی و ملموس از او نشانمان دهد. تصویر مردی که اشتباه هم می‌کند ولی علی‌رغم این اشتباهات بسیار بزرگ است. اسیر احساس می‌شود. کمی خودخواه و خودرای است. ولی در نهایت مردی است که برای عقیده‌اش تا پای جان مبارزه می‌کند.

 احمد متوسلیان در ایستاده در غبار یک قهرمان واقعی است. قهرمانی که فرشته نیست. پایش روی همین زمین سفت و سخت است. واقعی می‌بیند و واقعی تصمیم می‌گیرد. احمد متوسلیانی که به گفته دوستش از همان زمان کودکی خواستار قدرت است. از ابراز قدرت هیچ ترسی ندارد و علناً با تصمیم‌های شورای سپاه مخالفت می‌کند. همه این‌ها را بگذارید از روایت خانواده‌اش از کودکی او که پسری بوده آرام و سربه‌زیر. آرام و نجیب و مهربان. اما همین پسر می‌تواند جلوی جمع بزرگی از سربازان فرمانده یک گردان را شماتت کند. هر چند که بعد در حضور همان سربازان از او عذرخواهی می‌کند و او را در آغوش می‌گیرد.

همه این تفاوت‌ها و تضادها است که از احمد متوسلیان یک انسان ساخته است. انسانی که به جای تصویر کلیشه‌ای رزمنده همیشه آسمانی پایش روی زمین است. یک انسان است که به تصمیم‌های فردی‌اش وابسته است و خودش راه خودش راه پیدا می‌کند. همانقدر که نرم‌دل و مهربان و آرام است. خشن و تندخو و عصبانی هم هست. قهرمان از دل همین تضادها بیرون می‌آید. قهرمانی که از همان ابتدا فرشته باشد برای تماشاگران جذاب نیست.

 متوسلیان ایستاده در غبار زمینی زمینی است و همین جذابش کرده. کمی خلاف جریان هم هست چون ازدواج را پس می‌زند. چون در دنیای مردانه او جایی برای حضور زنان نیست. او مرد رزم است نه مرد برم. نگاه سرد و رئالیستی مهدویان با آن نریشن‌هایی که در اغلب موارد گزارشی از یک وضعیت ساده است چنان به عمق و ضمیر شخصیت نزدیک می‌شود و تضادها را هنرمندانه کنار هم می‌نشاند که وقتی به آن صحنه باشکوه میان جنگ می‌رسیم می‌دانیم احمد متوسلیان زیر چه فشاری آن گوشی را بالای سرش نگاه داشته است. فشاری که به استیصال ختم نمی‌شود و تصویر عمل‌گرایانه‌ای از متوسلیان بازتاب می‌دهد.

مهدویان قالب داکیودرام را به خوبی می‌شناسد. در یک مستند ده قسمتی آن را آزمایش کرده و در نخستین تجربه سینمایی‌اش حشو و زوائد آن را زدوده تا به بتواند روایت پرحادثه‌اش از زندگی احمد متوسلیان را به مینی‌مال‌ترین شکل ممکن بازگو کند. خانواده شهید باقری حضور پررنگی در میان تصاویر بازسازی شده داشتند و همین باعث می‌شد ریتم فیلم مدام اُفت کند. اما مهدویان در ایستاده در غبار تمام گفت و گوها را به نریشن بدل کرده تا فیلم از خلوص بیشتری برخوردار شود. بیشتر تصویری باشد تا کلامی.

با این روش مهدویان ایستاده در غبار به ضیافتی برای چشم‌ها بدل کرده است. برای درک بهتر شکوه بصری فیلم که در عین سادگی تاثیر عظیمی بر جای می‌گذارد به صحنه تسخیر آن روستای کوچک در منطقه‌ای صعب‌العبور در کردستان توجه کنید، که با سادگی تمام یک آن و لحظه زیبا و باشکوه می‌سازد. فیلم به لحاظ تصاویری آماتوری است. طوری فیلم‌برداری شده که انگار آن را یک فیلم‌بردار ناشی ساخته‌ است. اما همین تصاویر ناشیانه و پرتکان تماشاگر را به دل حادثه می‌برد و باعث می‌شود در لحظاتی فیلم از یک مستند خبری هم فراتر برود و بدل به واقعیتی ملموس شود.جزئیات درون قاب انقدر با وسواس و دقیق کنار هم چیده شده‌اند که تماشاگر لحظه‌ای خود را خارج از آن فضا حس نمی‌کند.

ایستاده در غبار می‌تواند یک طرح‌نو، یک احیای مجدد برای سینمای جنگ ما باشد. هم قالبی نو دارد، هم قهرمانی ملموس و هم روایتی درگیرکننده و بی‌طرفانه. اما دو نکته ویژه هست که ایستاده در غبار را بدل به فیلمی ماندگار می‌کند. اول آن‌که قهرمانش را با تمام خصائص مثبت و منفی‌اش نشانمان می‌دهد و او را از روی زمین به آسمان می‌برد نه برعکس و دوم آن‌که به شدت فیلم باشکوهی است. آن هم شکوهی که از دل سادگی به دست آورده. شکوهی که با قناعت آمیخته شده و حاصلش شده آن لحظه بسیار زیبا. لحظه بالا بردن گوشی بی‌سیم در میانه جنگ. قدرت و شفقت و تنهایی و غرور یک مرد در آن لحظه است و هیچ‌چیز زیباتر و باشکوه‌تر از این نیست.

منبع: فردا

نوشته «ایستاده در غبار» تصویری عمل‌گرایانه از حاج احمد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حالا و ۳۴ سال بعد اتفاق غریبی می‌افتد؛ همزمانی اکران فیلمی درباره او یعنی «ایستاده در غبار» با خبر احتمال زنده بودن او و دیگر همراهانش.

حاج احمد متوسلیان امروز و پیش از آمدنِ واقعی و باشکوهش، با فیلم «ایستاده در غبار» به سینماها آمده است و مردم می‌توانند روایتی از زندگی این فرمانده رازآلود و بی بدیل را به تماشا بنشینند.

فیلمی با کارگردانی حسین مهدویان و تهیه‌کنندگی حبیب‌الله والی‌نژاد که سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره سال گذشته فیلم فجر را به‌دست آورد و با تحسین‌های فراوانی رو‌به‌رو شد. یکی از سهم‌های موفقیت این فیلم از آنِ هادی حجازی‌فر است که به عنوان بازیگر نقش حاج‌احمد متوسلیان، تلاشی فداکارانه برای دیده شدن هرچه بیشتر شخصیت می‌کند، نه خودش به عنوان بازیگر.

حجازی‌فر با این نقش چهره شد، اما او تجربیات مهمی در بازیگری و کارگردانی تئاتر دارد و برخی نمایش‌های او همچون «ملاقات بانوی سالخورده»، «جایی دیگر» و «دایره» با تشویق تماشاگران و تحسین داوران جشنواره‌ها رو‌به‌رو شده است. او این روزها مشغول آماده کردن نمایش زنده عروسکی «مکبث» است تا آن را روی صحنه ببرد.

دیدار با خانواده متوسلیان

چند وقت پیش دیداری با خانواده حاج احمد داشتیم و به عیادت مادر ایشان رفتیم که در بیمارستان بستری بودند. ما یک بار فیلم «ایستاده در غبار» را همراه خانواده متوسلیان در سازمان اوج دیده بودیم و آنها بجز یکی‌دو‌نکته که درباره فیلم گفتند، درمجموع از آن راضی بودند و برخورد خیلی خوب و صمیمانه‌ای با ما داشتند.

زمان جشنواره حرف و حدیث‌هایی پیش آمده بود که خانواده متوسلیان از فیلم رضایت ندارند که چنین مساله‌ای نبود و بیشتر شنیده‌هایی را به این عزیزان رسانده بودند. در بیمارستان اتفاق جالبی افتاد. من واهمه داشتم که خودم را به عنوان بازیگر نقش حاج‌احمد معرفی کنم و کمی دورتر ایستادم. ناگهان حسین مهدویان گفت این هم بازیگر نقش احمد.

جالب اینجا بود که کسی از اعضای خانواده باور نکردند، چون چهره و لباسم خیلی دور از آن چیزی بود که به نقش متوسلیان در فیلم می‌بینیم. دیدار با مادر و دیگر اعضای خانواده متوسلیان تجربه بسیار منحصربه فردی بود. حتی خود اعضای خانواده حاج احمد پیشنهاد دادند عکسی به یادگار با هم بگیریم. آن لحظه حس افرادی را داشتم که پیوند اعضا انجام داده اند و با خانواده اهدا‌کننده دیداری انجام می‌دهند. چون بشدت آدم احساساتی هستم، با این که حال خوبی داشتم، لحظات بسیار سختی گذراندم.

رویارویی با حاج احمد

تصور دیدنِ حاج احمد باعث شکل‌گیری فانتزی‌های عجیب و غریبی در ذهنم می‌شود، اما فکر کنم به عنوان کسی که نقش او را بازی کرده، کارم راحت‌تر از حسین مهدویان (کارگردان) فیلم در رویارویی با او باشد. زمانی که دانشجوی بازیگری و کارگردانی بودم، استادانم می‌گفتند خودتان را در موقعیت‌های دراماتیک قرار بدهید و رفتار آدم‌ها را ببینید. من هم با مدیر ترمینال فرودگاه مهرآباد که آن زمان پروازهای خارجی هم داشت، هماهنگ می‌کردم و ورود مسافران ایرانی را خوب می‌دیدم؛ افرادی که گاهی ده، ۲۰ سال یا بیشتر از ایران دور بودند و مواجهه آنها با خانواده هایشان صحنه‌های عجیب و تاثیرگذاری را به‌وجود می‌آورد. وضعیت طوری بود که من هرشب در خانه گریه می‌کردم. به بیشترین تصویری که فکر می‌کنم، اولین رویارویی احمد متوسلیان با مادرش است و بعد با دیگر اعضای خانواده‌اش. خیلی به خودم فکر نمی‌کنم و احساسم این است که خودم فقط از دور ناظر این صحنه خواهم بود.

بازگشت احتمالی متوسلیان

همزمانی اکران «ایستاده در غبار» با خبر احتمال اسارت و زنده بودن احمد متوسلیان که از سوی منابع و مقام‌های رسمی هم اعلام شد، خیلی اتفاق عجیبی است. این خبر فقط هم از سوی منابع داخلی منتشر نشده و چند سایت خارجی هم آن را حتی قبل از ایران کار کردند. ازوقتی درگیر بازی در این فیلم و نقش متوسلیان شدم، به سرنوشت او فکر می‌کردم و حالا با این خبر ذهنم بیشتر مشغول شده و من هم دنبال یافتن نشانه‌ای هستم. موقعیت بسیار سختی است؛ هم برای او که این همه سال را در اسارت باشد و هم برای خانواده و همرزمان و دوستانش. ضمن این که این نگرانی و دلمشغولی برای آن سه دیپلمات عزیز ایرانی هم وجود دارد که همراه متوسلیان ربوده شدند. هرکدام از آنها هم داستان و ماجرای خود را دارند که می‌توان در فیلم‌های جداگانه‌ای به آن پرداخت. امیدوارم خبر زنده بودن آنها صحت داشته باشد و بزودی به کشور برگردند.

دیده شدن بازی

اول فکر می‌کردم، با چنین گریم سنگینی بازی‌ام دیده نخواهد شد. ضمن این‌که از صدای من هم در فیلم استفاده نمی‌شد و تماشاگر فقط صدای واقعی متوسلیان را می‌شنید. خودم هم این را پذیرفتم که قرار هم نیست در چنین اثری کار بازیگر دیده شود و مهم‌تر از هرچیزی دیده شدن اثر نهایی و خود فیلم است. اما اتفاقا تلاش و بازی‌ام بخوبی دیده شد و بازخوردهای خوبی داشت و به‌خاطر این نقش، با چند پیشنهاد بازی هم رو‌به‌رو شدم. مهم آن دیده شدن بازی بود که اتفاق افتاد و با این‌که حتی نامزد دریافت سیمرغ هم نشدم، اما برخی از اعضای هیات داوران از بازی‌ام تعریف کردند. نگرفتن سیمرغ هم مهم نبود، شاید این ادعای بزرگی باشد اما معتقدم به دلیل تجربه‌هایی که دارم هروقت بخواهم می‌توانم سیمرغ بگیرم و کار سختی نیست.

شباهت چهره

ابراهیم امینی، مسئول انتخاب بازیگر و بازیگردان «ایستاده در غبار» شناخت خوبی از چهره‌ام داشت و قبلا چند کار از من دیده بود. برای همین تشخیص داد که برای بازی در این نقش مناسب هستم. وقتی از انتخاب او متعجب شدم و پرسیدم چرا من، جواب داد: نگاهِ تو خیلی شبیه حاج احمد است و قد و وزنت هم بی‌شباهت به متوسلیان نیست. وقتی برای اولین بار چهره گریم‌شده‌ام را در آینه دیدم، خیلی تعجب کردم و باورم نمی‌شد شبیه متوسلیان شده‌ام. جالب این که حتی خود آقای شهرام خلج، طراح چهره‌پردازی هم وقتی اولین بار مرا دید، به شوخی به مهدویان گفت آقا وقت ما را نگیرید! الان که فیلم را می‌بینم، احساس می‌کنم برخی جاها با آن حالت نگاه و ژست ها، خیلی شبیه حاج‌احمد شده‌ام، اما به نظرم آن چیزی که از شباهت ظاهری اهمیت بیشتری دارد، شخصیت‌پردازی نقش در فیلمنامه و حس و حال بازیگر است.

فیلمی که دیده خواهد شد

معتقدم همان طور که فیلم ما زمان جشنواره با استقبال خوب تماشاگران رو‌به‌رو شد و در میان پنج فیلم محبوب مردمی قرار گرفت، در اکران عمومی هم با اقبال مواجه می‌شود. تنها سختی کار فیلم ما کشاندن تماشاگر به سینماست؛ چون بازیگران چهره و کارگردان نام آشنایی ندارد، اما مطمئنم اگر مردم به سینما بیایند، ۹۵ درصد آنها با رضایت سالن را ترک می‌کنند و فیلم را دوست خواهند داشت.

نوشته هادی حجازی‌فر: خانواده متوسلیان باورشان نمی‌شد من بازیگر نقش حاج‌احمد بودم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عوامل فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» پس از سخنان وزیر دفاع کشور و به راه افتادن هشتگ مردمی #freemotevaselian در فضای مجازی، برای همراهی با این پویش مردمی، این کلیپ را در کوتاه‌ترین زمان ممکن آماده و منتشر کرده‌اند.

«ایستاده در غبار» به کارگردانی محمدحسین مهدویان از نیمه ماه مبارک رمضان در سرگروه «زندگی» روی پرده سینماهای کشور خواهد رفت.

این فیلم علاوه بر حضور موفق در سی و چهارمین جشنواره فجر، با ستایش جمعی از اهالی سینما و منتقدان روبرو شد و توانست جایزه بهترین فیلم جشنواره فجر را دریافت کند.

بر اساس این گزارش، فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» به تهیه‌کنندگی حبیب‌اله والی‌نژاد و با فیلمنامه محمدحسین مهدویان تولید شده و محصول سازمان هنری و رسانه‌ای «اوج» است.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «احمد که عصیان نوجوانی‌اش را در سکوت گذرانده، فرمانده لشگری می‌شود که باید در دروازه‌های خرمشهر با دشمن بجنگند اما سرنوشت او فرسنگ‌ها دور از مرز ایران رقم می‌خورد…».

کانال تلگرامی رسمی فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» با انتشار عکس‌ها، مطالب و تیزرهای جدید از آدرس http://telegram.me/istadedarghobar در دسترس عموم علاقمندان است.

لینک دانلود: کلیپ «ایستاده در غبار»

نوشته کلیپ «ایستاده در غبار» در همراهی با هشتگ مردمی آزادی حاج احمد متوسلیان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 وی ادامه داد: با توجه این معافیت توانستیم قرارداد فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» را پس از فیلم «اژدها وارد می شود» مانی حقیقی در گروه سینمایی زندگی ببندیم و امروز همزمان با سالروز آزادسازی خرمشهر به شورای صنفی نمایش تقدیم شد.

مدیرعامل دفتر پخش فیلمیران گفت: با توجه به مضمون و ساختار خوب اثر تلاش می کنیم با اکران گسترده و در شان فیلم بتوانیم به خوبی فیلم را اکران کنیم. برای اکران مناسب فیلم برگزیده جشنواره فیلم فجر حمایت رسانه ملی و تمام ارگان هایی که توان تبلیغات در سطح گسترده  (تبلیغات شهری ) و… را دارد به اکران هرچه بهتر فیلم کمک خواهد کرد.

بنابراین گزارش، فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» درباره رشادت های حاج احمد متوسلیان است که با تایید شورای صنفی نمایش در برنامه اکران عید فطر قرار خواهد گرفت.

منبع: فارس

نوشته «ایستاده در غبار» در یک قدمی اکران عید فطر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: ظاهرا با توجه به کمبود بودجه، ساخت این سریال از دستور کار سازمان صدا و سیما خارج شده است.

برزیده درباره فعالیت‌هایش در عرصه سینما توضیح داد: هم‌اکنون مشغول نگارش دو فیلمنامه هستم که هیچکدام هنوز نامی قطعی ندارند. نخستین فیلمنامه در ژانر اجتماعی و خانوادگی است اما قصه آن در مناطق جنگی می‌گذرد. این فیلمنامه داستان خانواده‌ایی سه نفره را روایت می‌کند که به دلیل شرایط کاری مرد در مناطق جنوبی کشور به سر می‌برند تا اینکه جنگ شروع می‌شود. در راه فرار از منطقه اختلافی بین زن و مرد در می‌گیرد.

این کارگردان سینما در پایان گفت: فیلمنامه دوم نیز در ژانر سیاسی است اما موضوع اصلی‌اش یک خانواده است و اختلافی که بین پدر و پسر خانواده بر اساس شرایط حاکم بر جامعه درمی‌گیرد. امیدوارم بتوانم یکی از این دو فیلمنامه را تا پایان شهریور جلوی دوربین ببرم.

آخرین فیلم سینمایی اکران شده حسن برزیده در مقام کارگردان «مزار شریف» بود که در سال ۱۳۹۳ ساخته شد. این فیلم در سی و سومین جشنواره فیلم فجر یکی از نامزدهای دریافت سیمرغ بهترین فیلم بود.

منبع: مهر

نوشته حسن برزیده: کمبود بودجه ساخت سریال «حاج احمد متوسلیان» را هم منتفی کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما محمدحسین مهدویان کارگردان این فیلم سینمایی به تازگی با انتشار یادداشتی کوتاه در اینستاگرامش از اکران نشدن فیلمش از اول اردیبهشت خبر داد و نوشت:

«همیشه اوضاع آن‌طور که دوست داری پیش نمی‌رود. غم‌انگیزتر اینکه کاری هم از دستم ساخته نیست. خلاصه فعلا منتظر نباشید. خودم و فیلم‌ام را به خدا سپردم. الخیر فی ما وقع».

«ایستاده در غبار» که در جشنواره فجر سال گذشته توجه بسیاری از منتقدین و اهالی سینما را به خود جلب کرده بود و توانسته بود سیمرغ بلورین بهترین فیلم این جشنواره را از آن خود کند، محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که قرار بود توسط موسسه پخش فیلمیران در گروه آزاد اکران شود.

اما علی سرتیپی مدیرعامل شرکت فیلمیران در گفت‌و‌گو با خبرگزاری مهر در ارتباط با دلایل به تعویق افتادن زمان اکران این فیلم سینمایی گفت: فعلا تصمیم گرفتیم این فیلم در اکران دوم نوروزی اکران نشود. البته این اکران هم کاملا قطعی نشده بود و یک احتمال بود و حالا قرار است این فیلم را در شرایط بهتری اکران کنیم.

وی افزود: همچنین با توجه به اینکه فیلم «بادیگارد» ساخته ابراهیم حاتمی کیا نیز در اکران قرار دارد و این فیلم و «ایستاده در غبار» از بعضی لحاظ به یکدیگر نزدیک هستند و اکران همزمان آنها تمهید درستی نیست، در نتیجه تصمیم گرفتیم فیلم «ایستاده در غبار» را در شرایط مناسب تری اکران کنیم.

سرتیپی با اشاره به ادامه اکران های نوروزی عنوان کرد: از طرف دیگر به دلیل اینکه سینماها همچنان از اکران های نوروزی پر است فکر می کنم بهتر است «ایستاده در غبار» در زمان دیگری به نمایش دربیاید.

با این تفاسیر باید منتظر بود و دید که مسئولین سازمان اوج چه زمانی را برای اکران مناسب و درخور شان این اثر ارزشمند سینمایی که در ارتباط با زندگی حاج احمد متوسلیان فرمانده بزرگ دوران دفاع مقدس است، در نظر خواهند گرفت.

نوشته حذف بهترین فیلم جشنواره فجر از اکران دوم نوروز/ دلنوشته کارگردان «ایستاده در غبار» در ارتباط با عدم اکران فیلمش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در فراخوان منتشر شده این سیاست قبلا پیش بینی شده و در متن آن آمده است: «برخی از فیلمهای متفاوت و برتر سینمای  بدنه  هم که حاوی جنبه های هنری و تجربی هستند و به دلیلی امکان این را دارند که جایی در اکران سینمای بدنه پیدا کنند، می توانند در چارچوب این طرح نیز به نمایش در آیند.»

ایستاده در غبار به کارگردانی و نویسندگی محمدحسین مهدویان و تهیه کنندگی حبیب الله والی نژاد در برگیرنده بخشی از زندگی حاج احمد متوسلیان است.

این فیلم که جزو آثار تحسین شده در جشنواره فیلم فجر سال ۹۴ بوده  و سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره را دریافت کرده است . این فیلم بدون سرگروه و به صورت آزاد اکران عمومی شود.

نوشته «ایستاده در غبار» در هنر و تجربه هم اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او درباره‌ی اینکه فرم و ساختار فعلی فیلم چگونه شکل گرفته است نیز توضیح داد: تعدادی نوار صوتی به عنوان منبع تحقیق در اختیارم بود که شامل مکالمات بی‌سیم و سخنرانی‌ها بود و آنها را حتی در پخش صوت ماشینم گوش می‌دادم. در حین همین گوش‌دادن‌ها تصاویری با جزئیات در ذهنم شکل می‌گرفت و احساس می‌کردم این یک نمایش رادیویی است. بعد به این فکر افتادم که همین تصاویر ذهنی را بسازم و صداهای واقعی را هم روی آن بگذارم.

این کارگردان با بیان اینکه نمونه‌ی مشابه این کار را ندیده‌ و بر اساس نمونه‌ی خاصی هم این فیلم را نساخته است درباره‌ی شیوه‌ی کارش گفت: شیوه‌ی کارم به این شکل بود که با دوربین هندی‌کم به لوکیشن می‌رفتم و ابتدا آنچه فکر می‌کردم، می‌خواهم بسازم را تصویر برداری می‌کردم. تلاش کردم جوری فیلم را بسازم که انگار مستند می‌بینید.

او ادامه داد: تلاش کردم متظاهرانه کار نکنم و میزانسن و دکوپاژ را به رخ نکشم. ایده‌ی من بازنمایی تمام و کمال بود تا به تصویری برسیم که انگار الان اتفاق می‌افتد. بیشتر تصاویر فیلم هم پلان سکانس است و تداوم دارد. با اینکه این روش خیلی کار را سخت می‌کرد اما همه‌ی تلاشمان را انجام دادیم که حضورمان به عنوان سازنده احساس نشود.

مهدویان که از اولین نمایش فیلم‌اش در جشنواره‌ی فجر با واکنش خانواده‌ی متوسلیان نسبت به فیلم روبرو بوده، در این باره نیز گفت: ما سعی کردیم بدون تعارف مسائل خانوادگی احمد متوسلیان را مطرح کنیم. برخی از مسائل در فیلم هست که آنها احساس می‌کنند خصوصی است و نباید برای عموم مطرح شود. خانواده‌ی آنها بزرگ و پر جمعیت است اما فقط یکی از برادرها با این قضیه مشکل دارد که البته صحبت‌هایی هم کرده‌ایم و قرار است فکری به حال این قضیه بکنیم.

نویسنده و کارگردان «ایستاده در غبار» مهمترین چالش خود را انتخاب بازیگر نقش احمد متوسلیان دانست و گفت: چون قرار بود این شخصیت بار فیلم را بر دوش بکشد، دنبال بازیگری توانمند بودیم که شناخته شده هم نباشد و طبیعتاً در میان تئاتری‌ها دنبالش گشتیم.

هادی حجازی‌فر هم جزو گزینه‌های ما بود اما به لحاظ شباهت چهره تردید داشتیم و چون درمورد بازیگران دیگر به نتیجه نرسیدیم، به عنوان آخرین نفر سراغ او رفتیم و با اینکه به گریم سنگینی برای کار احتیاج داشت، بهترین انتخاب بود.

هادی حجازی‌فر بازیگر و کارگردان تئاتر نیز درباره‌ی حضورش در سینما و این فیلم گفت: در سال ۸۲ در فیلم «مزرعه‌ی پدری» رسول ملاقلی‌پور بازی کردم اما به دلیل شرایط خاص کار، عطایش را به لقایش بخشیدم و فقط تئاتر کار کردم. تا اینکه فرصت حضور در این فیلم، در زمانی که هیچ انتظارش را نداشتم پیش آمد.

وی افزود: من ۸۶ دقیقه از ۱۰۰ دقیقه‌ی فیلم در تصویر دیده می‌شوم پس خیلی باید تلاش می‌کردم از فیلم بیرون نزنم. چالش اصلی من در این نقش، در کنار دشواری‌های فیزیکی و ذهنی، گریم آن بود که سنگین بود و بیش از سه ساعت اجرایش زمان می‌برد و یک ساعت هم پاک کردنش وقت می‌گرفت. با اینکه لب زدن به جای صدای احمد متوسلیان به دلیل شکل خاص نفس کشیدن و حرف‌زدنش کار بسیار سختی بود اما در عین حال ساده‌ترین بخش کار بود!

منبع: ایسنا

نوشته کارگردان «ایستاده در غبار»: تلاش کردم متظاهرانه کار نکنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

و اما آخرین خبرها حاکی از آن است که ماه خرداد برای اکران این فیلم دفاع مقدسی در نظر گرفته شده است که از زمان‌های مناسب اکران نیست.

«ایستاده در غبار» با اکران در جشنواره فیلم فجر استقبال مردم و منتقدان را به همراه داشت و همین امر سبب می‌شود که ضرورت در نظر گرفتن زمان اکران مناسبی برای آن دوچندان شود. همچنین این روزها خبرهایی از اکران‌های دانشجویی این فیلم به گوش می‌رسد که به نظر می‌رسد این اکران‌های زودهنگام می‌تواند باعث ریزش مخاطب هنگام اکران عمومی اثر شود.

محمدحسین مهدویان پیش از این سریال «آخرین روزهای زمستان» را ساخته بود که از تلویزیون هم پخش شد و آن اثر هم نظر مردم و منتقدان را به خود جلب کرد.

«ایستاده در غبار» یک اثر مستند داستانی است که به زندگی و مبارزات سردار جاویدالاثر حاج احمد متوسلیان می پردازد و واقعیت های صادقانه ای از زندگی او از پیش از انقلاب تا حضور در جبهه ها و سپس جبهه مبارزه در خارج از کشور را نشان می دهد.

منبع: مهر

نوشته احتمال اکران «ایستاده در غبار» در خرداد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شما با اولین فیلمی که ساختید موفق به بردن جایزه بهترین فیلم جشنواره فجر شدید. کسب چنین جایزه‌ای، آن هم با اولین فیلم، غافلگیر کننده نبود؟

نوشته محمدحسین مهدویان: فیلم من سفارشیست، ایرادش چیست؟/ مجذوب شخصیت و زندگی «حاج احمد» شدم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.