هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ بهاره افشاری با یک تجربه تازه در اجرا، مجید مجیدی با روایت‌هایی از جنس ایمان و وطن، مهدی حسینی‌نیا با حضوری هم‌زمان در دو نقش متضاد، روزبه بمانی با صدایی که باز هم قصه گفت و حامد عنقا که میان احساس و حاشیه، روایت خودش را پیش برد. این روایت، نگاهی است به پنج چهره‌ای که هرکدام، به‌نوعی خبر این روزها شدند.

بهاره افشاری؛ «منشور»ی برای گفت‌وگو یا آزمونی برای جسارت؟

بهاره افشاری این روزها بیش از هر چیز با «منشور» شناخته می‌شود؛ برنامه‌ای گفت‌وگومحور که نه فقط برای مخاطب، بلکه برای خودش هم یک ریسک جدی محسوب می‌شود. ورود او به عرصه اجرا در شبکه نمایش خانگی، آن هم در قالبی که سال‌ها از حضور زنان در آن خبری نبود، خود به‌تنهایی یک اتفاق است؛ حرکتی که بیش از هر چیز، امضای شخصی افشاری را دارد: جسارت.

افشاری «منشور» را به‌عنوان فضایی برای گفت‌وگوی بی‌واسطه معرفی کرده؛ جایی که مهمان‌ها بتوانند بدون ترس از قضاوت، از باورها، اشتباهات و حتی زخم‌هایشان حرف بزنند. همین ایده، در عمل هم تا حدی محقق شده است. گفت‌وگو با چهره‌هایی مثل رضا کیانیان، حسن معجونی یا نعیمه نظام‌دوست، لحظاتی خلق کرده که برای مخاطب آشنا و در عین حال تازه است؛ اعتراف‌ها، خاطرات شخصی و روایت‌هایی که کمتر در قاب رسمی دیده‌ایم.

اما «منشور» فقط با استقبال مواجه نشده. نقدها هم به همان اندازه جدی‌اند؛ از سطحی بودن گفت‌وگوها گرفته تا ناتوانی افشاری در هدایت بحث. برخی معتقدند او هنوز در جایگاه مجری، آن تسلط لازم را پیدا نکرده و گفت‌وگوها گاهی از مسیر خارج می‌شوند. با این حال، حتی منتقدان هم نمی‌توانند یک نکته را انکار کنند: «منشور» تلاشی است برای متفاوت بودن.

افشاری پیش از این هم نشان داده که از شکستن قالب‌ها نمی‌ترسد؛ از نقش‌آفرینی جسورانه در «او یک فرشته بود» تا حضور پررنگ در بازی مافیا که او را به مادرخوانده معروف و مشهور کرد. حالا «منشور» ادامه همان مسیر است، اما در سطحی جدی‌تر.

این برنامه هنوز در ابتدای راه است، اما یک سؤال مهم را پیش می‌کشد: آیا افشاری می‌تواند از «جسارت در شروع» به «مهارت در ادامه» برسد؟ پاسخ این سؤال، آینده «منشور» را تعیین خواهد کرد.

مجید مجیدی؛ روایت‌گر ایمان در میانه التهاب

نام مجید مجیدی این روزها دوباره بر سر زبان‌ها افتاده؛ به‌واسطه روایت‌هایی که بیش از آن‌که سینمایی باشند، از جنس زیست شخصی و باورهای عمیق او هستند. حضورش در یک محفل هنری با محوریت امام رضا(ع)، فرصتی شد تا او از خاطراتی بگوید که سال‌ها در ذهنش انباشته شده‌اند.

مجیدی با همان لحن آرام و روایت‌گر همیشگی، از خادمان گمنام حرم گفت، از پیرزنی که تنها دارایی‌اش را وقف کرده بود، از کشاورزی که غبار کفش زائران را از طلا باارزش‌تر می‌دانست. این‌ها صرفاً خاطره نبودند؛ قطعاتی از یک جهان‌بینی بودند که سال‌هاست در آثار او هم دیده می‌شود.

اما آنچه این روایت‌ها را برجسته‌تر کرد، جزئی‌نگری او بود؛ نوعی نگاه سینمایی که حتی در تعریف یک خاطره هم حضور دارد. انگار مجیدی همچنان در حال ساختن فیلم است، حتی وقتی پشت دوربین نیست.

در کنار این روایت‌ها، مواضع اجتماعی و سیاسی او هم دوباره توجه‌ها را جلب کرد. از واکنش به اتفاقات اخیر گرفته تا حمایت از کودکان آسیب‌دیده و امضای بیانیه‌ها، مجیدی نشان داد که هنوز خود را نسبت به جامعه بی‌تفاوت نمی‌داند.

او همیشه میان دو جهان حرکت کرده؛ سینمای انسانی و دغدغه‌های اجتماعی. گاهی این دو در آثارش به تعادل رسیده‌اند و گاهی یکی بر دیگری غلبه کرده. حالا در این مقطع، به‌نظر می‌رسد «روایت شخصی» او پررنگ‌تر از همیشه شده است.

مجیدی همچنان همان فیلم‌سازی است که جهان را از دریچه ایمان و انسانیت می‌بیند؛ آیا این روایت‌های پراکنده، روزی دوباره به یک فیلم منسجم تبدیل خواهند شد؟

مهدی حسینی‌نیا؛ بازیگری میان دو جهان بازیگری

برای یک بازیگر، کمتر پیش می‌آید که هم‌زمان با دو نقش متفاوت در مرکز توجه قرار بگیرد؛ اما مهدی حسینی‌نیا این روزها دقیقاً در چنین موقعیتی است. حضور هم‌زمان او در دو سریال «گل سنگ» ساخته ابراهیم ایرج زاد و «بیست و یک» ساخته بهنام بهزادی، او را به یکی از چهره‌های پررنگ شبکه نمایش خانگی تبدیل کرده است.

در «گل سنگ»، حسینی‌نیا در نقش مردی خانواده‌دوست ظاهر می‌شود؛ پدری دلسوز و همسری عاشق که در عین حال، رازی تاریک را با خود حمل می‌کند. این دوگانگی، همان جایی است که بازی او را جذاب می‌کند. نگاه‌های مضطرب، سکوت‌های معنادار و خشم فروخورده، همه نشان می‌دهند که او به‌خوبی از پس یک نقش چندلایه برآمده است.

در مقابل، «بیست و یک» چهره‌ای کاملاً متفاوت از او نشان می‌دهد؛ یک سرگرد جدی، دقیق و حرفه‌ای که درگیر پرونده‌ای پیچیده می‌شود. اینجا دیگر خبری از آن پدر آرام نیست؛ با شخصیتی مواجهیم که منطق، اقتدار و کنترل، سه ویژگی اصلی‌اش هستند.

این تضاد، همان نقطه‌ای است که جایگاه فعلی حسینی‌نیا را تعریف می‌کند. او سال‌ها مسیرش را آهسته و پیوسته طی کرده؛ از نقش‌های مکمل تا رسیدن به کاراکترهایی که بار اصلی روایت را به دوش می‌کشند. بهترین بازی‌های مهدی حسینی‌نیا در نقش‌های منفی و مشخصا در آثاری مثل «شنای پروانه»، «برادران لیلا»، «می‌خواهم زنده بمانم» و «رهایم کن» رقم خوردند و پیش‌تر توانایی‌اش را ثابت کرده بود. اما او نشان داد از نقش منفی هم خارج شود کارش را بلد است. با ایفای نقشی کمدی در فیلم «هفتاد سی» ساخته بهرام افشاری، در نقش «سیاوش» روی دیگری از خودش را به مخاطب نشان داد که می‌تواند طیف گسترده‌تری از شخصیت‌ها را باورپذیر کند و حالا وارد مرحله‌ای شده که می‌تواند «انتخاب» کند، نه صرفاً «حضور».

این روزها، حسینی‌نیا در نقطه‌ای ایستاده که بسیاری از بازیگران سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند؛ نقطه‌ای که مخاطب، نام او را به‌عنوان یک «اعتبار» برای اثر می‌بیند. حالا باید دید این مسیر، او را به کدام نقش ماندگار بعدی خواهد رساند.

روزبه بمانی؛ صدایی که روایت را کامل می‌کند

در دنیایی که تصویر حرف اول را می‌زند، هنوز هم صدا می‌تواند روایت را کامل کند؛ به‌خصوص وقتی پای تیتراژ سریال‌ها در میان باشد. روزبه بمانی یکی از همان صداهایی است که توانسته این جایگاه را حفظ کند.

این هفته، با انتشار قطعه «بی‌نقاب» برای سریال «بیست و یک»، بمانی بار دیگر نشان داد که چگونه می‌توان با یک ترانه، حال‌وهوای یک اثر را تقویت کرد. صدای او، با آن غم پنهان و حس روایت‌گرش، به‌راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و در ذهن مخاطب باقی می‌مانند. بمانی فقط خواننده نیست؛ او ترانه‌سراست و همین باعث می‌شود آثارش یکپارچگی بیشتری داشته باشند. واژه‌ها، ملودی و اجرا، در کارهای او از یک جنس‌اند.

صدای روزبه بمانی از آن جنس صداهایی است که تیتراژ را از یک بخش فرعی به بخشی ماندگار از اثر تبدیل می‌کند. حضورش در یک سریال یا فیلم، صرفاً یک قطعه موسیقی نیست؛ ادامه‌ای از روایت است که بعد از پایان تصویر، در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. به همین دلیل است که خیلی وقت‌ها، مخاطب ترانه‌های او را نه با نام آلبوم یا حتی خود خواننده، بلکه با نام همان اثر تصویری به یاد می‌آورد؛ مثل قطعه «کجا باید برم» که برای بسیاری، بیش از آن‌که یک آهنگ مستقل باشد، یادآور فضای فیلم «لاتاری» است.

اما حرف این روزهای او فقط «بی‌نقاب» نبود. در میانه روزهای تلخ جنگ بمانی باز هم به همان جایی پناه برد که همیشه از آن حرف می‌زند: درد. اما این‌بار، درد شخصی نبود، عاشقانه نبود، حتی دلتنگی هم نبود؛ سوگی بود جمعی، سنگین و غیرقابل‌تحمل. بعد از فاجعه مدرسه میناب و شهادت کودکان معصوم، بمانی با قطعه «تفنگ گریه می‌کنه» نه فقط یک ترانه، که یک مرثیه خواند؛ مرثیه‌ای که بیشتر از آن‌که شنیده شود، حس شد. در این قطعه، صدای او دیگر فقط یک صدا نیست؛ تصویرهایی که می‌سازد، ساده اما ویران‌کننده‌اند؛ کلاس‌هایی که نیمه‌کاره مانده‌اند، مدادهایی که سوخته‌اند، و کودکانی که هنوز باید زنگ تفریحشان را می‌دویدند.

بمانی از آن دسته هنرمندانی است که ابتدا درد را درک می‌کند و بعد آن را به زبان موسیقی ترجمه می‌کند. همین ویژگی، آثارش را صادقانه‌تر می‌کند و صدای او هنوز هم برای مخاطب، «قصه» دارد.

حامد عنقا؛ از اشک‌های پدرانه تا حاشیه‌های «بدنام»

حامد عنقا این روزها زیاد دیده و شنیده شده؛ یکی در قاب تلویزیون با روایت‌هایی احساسی و دیگری در شبکه نمایش خانگی با سریالی پرحاشیه.

حضور او در یک برنامه تلویزیونی و صحبت درباره تجربه شخصی‌اش از روزهای جنگ، یکی از لحظات تأثیرگذار این برنامه بود. وقتی از ترس و اضطراب فرزندانش گفت، بغضش فقط یک واکنش شخصی نبود؛  احساسی جمعی بود که بسیاری از خانواده‌ها تجربه کرده‌اند. این همان نقطه‌ای است که عنقا بلد است با مخاطب ارتباط برقرار کند: روایت از دل تجربه.

اما در سوی دیگر، نام او با سریال «بدنام» گره خورده؛ اثری که از همان ابتدا با حاشیه همراه بود. توقیف اولیه و سپس بازگشت به پخش، باعث شد کنجکاوی درباره آن بیشتر شود. عنقا، به‌عنوان تهیه‌کننده، از اثرش دفاع کرده و آن را مناسب تماشای خانوادگی دانسته؛ دفاعی که البته با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شده است.

واقعیت این است که عنقا سبک مشخصی در روایت دارد؛ چه در فیلمنامه‌نویسی و چه در گفت‌وگو. او به داستان‌هایی علاقه دارد که در آن‌ها قدرت، فساد و روابط پشت‌پرده نقش پررنگی دارند. اما سؤال اینجاست که آیا این الگو هنوز برای مخاطب تازگی دارد یا با اطلاعاتی که مخاطب از اخبار و فضای مجازی می‌گیرد دیگر این روایت‌ها تکراری شده است؟

با این حال، نمی‌توان انکار کرد که او همچنان توانایی جلب توجه را دارد؛ چه با یک گفت‌وگوی احساسی و چه با یک سریال پرحاشیه.

عنقا این روزها تلاش می‌کند تأثیرگذار باشد چه در بیان احساسات و چه در فیلم‌ سازی و گاهی هم موفق بوده و سریال‌هایش مخاطب خاص خود را دارد و او این روایت‌ها را در بیان أوضاع جامعه بی تأثیر نمی‌داند.

نوشته از مرثیه «روزبه» برای اشک تفنگ تا میزبانی پرریسک «بهاره» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سریال عاشقانه با حضور بازیگرانی چون حسن پورشیرازی، امیر آقایی، سینا مهراد، ستایش رجایی‌نیا و لعیا زنگنه کار جدیدی از حامد عنقا و به کارگردانی احسان سجادی حسینی است.

نوشته «بدنام» رکورد زد/ بیش از ۴ میلیون بازدید برای یک قسمت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از محسن چاوشی که با «حسبی‌الله» ترنم حماسه را فریاد زد تا مریلا زارعی که با ادبیاتی شاعرانه در رثای شهدا نوشت و اکران «موسی»، از محمدحسین مهدویان که هم با «نیم‌شب» در سینما و هم با کلید خوردن «اهل ایران»، روایتگر دلاوری‌های ملت شد و داریوش فرضیایی که با قصه‌گویی‌هایش به دل غم میناب رفت و حامد عنقا که با سریال «بدنام» در میان حاشیه‌ها و ابهامات نظارتی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

محسن چاوشی؛ مرد بزنگاه‌ها و صدای گرم امید

نمی‌شود نام محسن چاوشی را در میان هنرمندان مطرح کشور برد و از قلبی که برای مردم می‌تپد سخنی به میان نیاورد. او که همیشه در حوادث غیرمترقبه، از سیل و زلزله گرفته تا مشکلات معیشتی، پیش‌قدم در کمک به نیازمندان بوده، این بار در آتش جنگ ترکیبی دشمن، باز هم همان نقش آشنا را ایفا کرد؛ اما متفاوت. با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چاوشی از اولین هنرمندانی بود که با قطعه‌ای جدید به نام «حسبی‌الله» با شعر مهدی عباسی، حضورش را در میدان حساس اعلام کرد. اثری که فراتر از یک اهنگ حماسی برای وطن، یک موضع‌گیری شفاف علیه وطن‌فروشان و خائنان بود.

چاوشی در این اثر با بیت‌های ماندگاری چون «فکر نکن چه می‌شود/ خدا بس است بنده را»، روحیه توکل و امید را به جامعه تزریق کرد و با متنی صریح پس از اهنگ، خط و نشان کشید که «ننگ بر آن که شک کند/ ننگ بر آن که خواسته شمر به ما کمک کند». این واکنش به‌موقع و شجاعانه، او را در نگاه مردم «مرد بزنگاه‌ها» نامید؛ کسی که نه از جریان‌های رسانه‌ای می‌ترسد و نه به دنبال محبوبیت‌های زودگذر است. او همان هنرمندی است که در جنگ قبلی با «علاج» التیام‌بخش زخم‌ها بود و حالا با «حسبی‌الله» باز هم علاجی شده برای روزهای سخت. اما داستان چاوشی فقط به صدایش ختم نمی‌شود؛ او این بار پای کار بازسازی مدارس تخریب شده توسط موشک‌های دشمن هم آمد و با پویشی مردمی نوشت: «با هم می‌سازیم؛ برای فرزندان عزیز ایران». چاوشی ثابت کرده که وطن‌دوستی او نه یک ژست رسانه‌ای، بلکه راهی است که با تمام وجود در آن می‌تازد.

مریلا زارعی؛ دانش‌آموز کلاس شجاعت

مریلا زارعی همیشه بازیگری بوده که با سکوت و کارش حرف می‌زند، اما در روزهای ابتدایی جنگ و شهادت رهبر انقلاب، قلم او بر کاغذ دوید و یادداشتی عاطفی و سرشار از ادب نوشت. متنی که در آن آرزو کرد شاعر بود تا در رثای این هجر بسراید و نقاش بود تا رنگ‌های غم را بر بوم بیاورد. او از غم کودکان میناب نوشت و با خطابی به مدافعان، آنان را فرزندان واقعی ایران نامید که شجاعت و ایمان‌شان باید در تاریخ تدریس شود؛ جملاتی که نشان داد او ترسی از قضاوت‌ها ندارد و حیاتش را به گعده‌های هنری گره نزده است.

در کنار این موضع‌گیری، خبر دوم اکران آنلاین فیلم «موسی کلیم‌الله (ع)» اثر ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمی که زارعی در آن نقش اصلی و نقش مادر حضرت موسی را ایفا می‌کند و در جشنواره فجر چهل‌وسوم، نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. تصویر ماندگار او در جشنواره، زمانی که برای همکارانش از جا برخاست و با تواضع آن‌ها را تشویق کرد، هنوز در خاطر اهالی سینماست. زارعی که صفحه اجتماعی ندارد و از موج‌سازی‌ها به دور است، با این دو اقدام همزمان؛ هم در عرصه عمل با بازی در اثری مذهبی تاریخی، و هم در عرصه نظر با نوشتن برای مدافعان، نشان داد که یک هنرمند با اصول و حرفه‌ای چگونه می‌تواند در روزهای سخت، چراغ روشن باشد.

محمدحسین مهدویان؛ روایت‌گر رشادت اهل ایران

محمدحسین مهدویان این روزها نامش بیش از هر زمانی با مفهوم «روایت» گره خورده است. کارگردانی که با آثاری چون «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» سینمای دفاع مقدس را متحول کرد، حالا نامش در رسانه ها دو چندان شده؛ از یک سو، فیلم سینمایی «نیم‌شب» که روایتی از جنگ دوازده‌روزه در تهران است، در اکران نوروزی روی پرده است و از سوی دیگر، سریال اپیزودیک «اهل ایران» با موضوع جنگ رمضان را کلید زده است. سریالی ۱۴ قسمتی که با حضور ۱۱ کارگردان و در مناطق مختلف تهران، همزمان با بمباران‌ها فیلمبرداری شده تا تصویری از ایستادگی مردم به نمایش بگذارد.

اما مهدویان تنها به کارگردانی بسنده نکرد. او همزمان با انتشار خبر تولید سریالش از «شکوه زندگی» به عنوان سلاحی نوشته که جنگ را مغلوب می‌کند و از مدافعان پای لانچرها یاد کرده است. مهدویان معتقد است خط مقدم این جنگ فقط موشک و پهپاد نیست، بلکه زندگی کردن است. او مردی است که داستان‌های واقعی را می‌گیرد و آن‌قدر صیقل می‌دهد تا مخاطب عام با آن‌ها همذات‌پنداری کند. حالا باید دید آیا «نیم‌شب» و «اهل ایران» می‌توانند به کارنامه مهدویان بیفزایند یا همچنان او را با آثار قبلی او به یاد می‌ورند.

داریوش فرضیایی؛ قصه‌گویی که واژه‌هایش خیس اندوه شد

داریوش فرضیایی، چهره‌ای ماندگار در ذهن کودکان، این هفته نه با شوخی و بازی، بلکه با بغضی سنگین به میدان آمد. او که همیشه حامی شادی بچه‌ها بوده، این بار در غم کودکان میناب و بمباران مدرسه‌شان شریک شد. فرضیایی در متنی احساسی نوشت: «منِ قصه‌گو که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژه‌هایم خیسِ اندوه‌اند؛ انگار هر قصه‌ای که شروع می‌کنم به بغضی می‌رسد که مال همه بچه‌هایی‌ است که ناگهان بزرگ شده‌اند.»

این همدردی صرفاً فضای مجازی نبود؛ او روز گذشته در بیمارستان کودکان مفید حاضر شد و ساعاتی را کنار بچه‌های مجروح گذراند تا روحیه‌ای تازه در کالبد آن‌ها بدمد. وزیر ارشاد نیز از این حرکت او به عنوان نمادی از حضور هنرمندان در تقویت تاب‌آوری اجتماعی یاد کرد. فرضیایی که به خاطر مادرش در تهران مانده بود، حالا غم مادران داغ‌دار را نیز بر دوش می‌کشد و نشان می‌دهد که هنر او فراتر از سرگرمی، رسالتی انسانی است.

حامد عنقا؛ درام‌سازِ حاشیه‌ها

حامد عنقا در هفته‌ای که گذشت با سریال «بدنام» خبرساز شد؛ محصولی که پس از پخش قسمت اول، به دلیل حواشی فراوان از سوی ساترا با توقیف مواجه شد و عرضه قسمت دوم آن روی پلتفرم فیلیمو به تأخیر افتاد. عده‌ای نبود پروانه نمایش و برخی دیگر شرایط جنگی و سیاسی را دلیل این توقف دانستند و پرسیدند آیا در شرایط فعلی، بازتولید تصویرهای تیره و سیاه از برخی مدعیان دین‌داری ضرورت دارد؟ عنقا که سابقه دست گذاشتن روی پرونده‌های مالی و سیاسی را در کارنامه‌اش دارد، پس از موفقیت «آقازاده» و تجربه ناموفق «گناه فرشته»، حالا با چالشی تازه روبروست؛ آن هم با سوژه‌ای ملتهب که باید دید آیا می‌تواند از آوار حاشیه‌های این روزها سربلند بیرون بیاید؟

با این حال، او در میان سکوت درباره سریالش، در میدان دیگری فعال بود؛ با انتشار یادداشتی عاطفی و بهره‌گیری از دیالوگ‌های فیلم «غریب؛ شمایل شهید محمد بروجردی»، به ایستادگی و مقاومت پرداخت و از صدای شهید ایرج نصرت‌زاد برای تشویق مردم به مقاومت تا آخرین نفس بهره برد. روز گذشته اخباری از رفع توقیف این سریال به گوش رسید، حالا باید دید «بدنام» از بلاتکلیفی خارج می‌شود و به کارنامه درخشان عنقا اضافه می‌شود یا در حاشیه باقی می‌ماند.

نوشته وقتی خروش «محسن» و حضور «داریوش» مرهم شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جسارت در روایت، مهم‌ترین برگ برنده «بدنام» در قسمت نخست بود؛ پرداخت عریان و بزک‌نشده یک رابطه پدر و پسری که شخصیت سومی آن‌ها را درگیر چالش مهیبی می‌کند، خط اصلی این داستان است که با توجه به سریالی بودن «بدنام» و زمین بازی گسترده‌ای که در قسمت‌های بعدی در اختیار دارد، می‌تواند وارد پیچ‌وتاب ترسیم مسیر خلاقانه‌ای بشود و هویت متفاوتی را برای خودش دست‌وپا کند.

علاوه بر این، کارنامه هنری حامد عنقا به وضوح نشان می‌دهد که او در نویسندگی به مراتب توانمندتر است تا در کارگردانی؛ هرچند که در کارگردانی هم غالبا سطح استاندارد را حفظ می‌کند. در «بدنام» اما، به نظر می‌رسد که عنقا تمام انرژی خود را مصروف دو امر اساسی کرده: نویسندگی و تهیه (بخوانید خالق اثر). بی‌شک بخشی از فرآیند متقاعد کردن چهره‌هایی مثل حسن پورشیرازی و امیر آقایی برای حضور در «بدنام» مرهون وزن حامد عنقا به عنوان یک سریال‌ساز خوشنام و متن پرچالشی است که توسط او به رشته تحریر درآمده. در کنار این امر، احسان سجادی حسینی هم امضای شخصی خودش را پای پروژه بدنام انداخته و در همین قسمت نخست، نشانه‌هایی از رشد کیفی در مولفه‌های اجرایی، قاب‌بندی‌ها و خلاقیت‌های بصری را به وضوح می‌شد در قیاس با سریال قبلی حامد عنقا با نام «گناه فرشته» مشاهده کرد.

بهره‌گیری از روایت غیرخطی و فلش‌بک‌ها و فلش‌فورواردهای مختلف نیز شیوه جاافتاده حامد عنقا در نویسندگی است که اطلاعات را به نحو قطره‌چکانی و با نظمی منطقی و پیوسته به مخاطب منتقل می‌کند تا کنجکاوی بیننده فروکش نکند و همراهی او با اثر تضمین شود. مخاطبان فیلیمو این هفته، بلافاصله پس از پایان تماشای قسمت نخست «بدنام»، به این فکر افتادند که هفته بعد احتمالا زوایایی جدید از این پازل بزرگی که موقعیت‌های متفاوت این چهار شخصیت اصلی آن را شکل می‌دهد، هویداتر گردد و بخش‌های تازه‌ای از قصه در قالب درام روی خروجی فیلیمو قرار گیرد.

در مجموع، «بدنام» اگر روند داستانی منحصربفرد خودش را بیابد و در اجرا و بازی‌ها نیز دچار افول نشود، احتمالا یکی از پرمخاطب‌ترین سریال‌های ماه‌های آتی شبکه خانگی خواهد بود؛ زیرا هم قصه‌اش به مثابه یک دیگ جوشان عمل می‌کند، هم از حضور ستاره‌هایی بهره‌مند است که تماشای هنرنمایی ایشان خودبه‌خود برای بیننده دلپذیر است و هم در تمامی آثار قبلی حامد عنقا یک غافلگیری به‌یادماندنی تعبیه شده که می‌توان انتظار داشت در «بدنام» نیز به شکل متمایزی تکرار شود.

نوشته امواج بلند التهاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بازیگر جوان سریال «از یاد رفته» در سینما هم «ژن خوک»، «شادروان» و «دو روز دیرتر» را دارد.

سینا مهراد قربانی خیانت‌ها و بدنامی بدنامانی است  که رذالت‌ها را در «بدنام» بازی می‌کنند؛ او ضلع سوم مثلثی است که پیش از این حسن پورشیرازی و امیر آقایی در آن قرار گرفته‌اند، روایتگر شخصیتی قربانی و در ظاهر عاشقی آرام است که در پس آن شعله‌های خیانت و بدنامی در وجودش زبانه خواهد کشید و عصیان می‌کند.

«بدنام» کاری از حامد عنقا به کارگردانی احسان سجادی حسینی است‌.

عکس: آرش شاه‌محمدی

نوشته سینا مهراد رو در روی امیر آقایی در «بدنام» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سریال جدال دو مرد بر سر زنی انتقامجوست و امیر آقایی در آن مردی‌ست که هر رذالتی را برای خودش افتخار می‌داند و در تضاد با حسن پورشیرازی به شکلی امتداد نقش نوستالژیک خود در آقازاده را زنده می‌کند.

«بدنام» به کارگردانی احسان سجادی حسینی و کاری از حامد عنقا روایتی تازه از یک عشق حرام است که پیش از این «جان شیفته یلدا» نام داشت.

نوشته تازه‌ترین تصویر از سریال «بدنام» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر کهنه‌کار که با فیلم «پیرپسر» و نقش غلام باستانی نقطه عطف مهم دیگری در کارنامه‌اش رقم زد، حالا با وسواس بیشتر به پیشنهادات پاسخ می‌دهد؛ حضور در فیلم «عشق در انفرادی» مسعود کیمیایی و فیلم «زن و بچه» سعید روستایی از نشانه‌های آن است.

«بدنام» اولین سریالی است که پورشیرازی پس از درخشش و تحسین همه جانبه به خاطر نقش‌آفرینی در «پیرپسر» بازی کرده و همین به جذابیت سریال و اهمیت شخصیت او در این اثر ضریب می‌دهد.

این سریال که پیش از این با نام «جان شیفته یلدا» مطرح شده بود در روزهای پایانی تولید است و امیر آقایی، بازیگر سیمرغ گرفته سینمای ایران را هم در فهرست بازیگران خود دارد؛ او نیز سابقه همکاری با عنقا در سریال‌ جنجالی «آقازاده» در نقش نیما بحری را دارد و اکنون نخستین همکاری خود با پورشیرازی را پس از «سرزمین مادری» پشت سر می‌گذارد. در سریال تبریزی او سکانس مشترکی با پورشیرازی نداشت.

«بدنام» کاری از حامد عنقا که پیش از این در سریال پرحاشیه و پربیننده «تنهایی لیلا» با پورشیرازی همکاری کرده  به کارگردانی احسان سجادی حسینی  است.

نوشته حسن پورشیرازی در سریال «بدنام» نقش‌آفرینی می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، لطیفی گفت: اگر صادقانه بگویم بارها پیشنهاد ساخت سریال و سینمایی از شهدای دفاع مقدس داشتم و اعتقادم این بود که کار من نیست و من در این امر وارد نشوم وقتی پیشنهاد این فیلم از سوی حامد عنقا به من داده شد با توجه به شخصیت شهید بروجردی احساس نزدیکی با او کردم. به حامد عنقا گفتم اگر خودتان می‌نویسید این فیلم را کارگردانی می‌کنم.

وی ادامه داد: یکی دو اکران از دست در رفته بود و این فیلم اکران شد اما سوءتفاهم بود. در مورد سیمرغ مردمی باید بگویم چون فیلم‌ها از روز آغازین آماده نبوده تصمیم گرفته شد که این سیمرغ حذف شود چراکه در حق فیلم‌هایی که حاضر نبودند اجحاف می‌شد.

لطیفی بیان کرد: به امثال شهید بروجردی خیلی نیاز داریم. تدوین نهایی جشنواره همین نسخه بود اما احتمالاً برای اکران عمومی شاید به فیلم اضافه شود.

وی‌ در مورد انتخاب بابک حمیدیان توضیح داد: از آغاز وقتی کار شروع شد با حامد عنقا به بابک حمیدیان فکر می‌کردیم. دلیل هم این بود که باور داریم او یکی از بازیگران ‌توانا هستند و دوم شباهت زیادی داشت و سوم انگیزه شخصی خود حمیدیان بوده که دوست داشت همه عمر اتفاقی بیافتد که نقش شهید بروجردی را بازی کند. خیلی وقت‌ها به شوخی به او می‌گفتم اصغر وصالی (نقش او در فیلم «چ») نیستی!

لطیفی گفت: به نظر من همه فیلم‌هایی که بتواند با بیننده خود ارتباط برقرار کند، فیلم ارزشی می‌شود. یک فیلم در دو ساعت باید دیده شود فیلم انگیزه‌ای می‌شود که برویم، تحقیق کنیم و اطلاعات فرا متنی به دست آوریم.

لطیفی در مورد فیلم‌های دیگر جشنواره بیان کرد: تا دیشب ساعت دوازده که من از استودیو جدا شدم موفق نشدم هیچ فیلمی را ببینم و نمی‌توانم در مورد فیلم‌های جشنواره نظری دهم.

حامد عنقا؛ نویسنده و تهیه‌کننده توضیح داد: اگر فیلم دغدغه خود را گفته باشد گفته اگر نگفته از ناتوانی ما بوده است. پروسه پژوهش و نگارش بیش از یک سال زمان برد. در میانه‌های پژوهش که رسیدیم به این نتیجه رسیدیم که مسیر رفته را کنار بگذاریم و از نو آغاز کنیم و از بهمن پارسال به مسیر درست رسیدیم. برای این که حق مطلب ادا شود باید بگویم در این مسیر آقای محمودزاده نویسنده کتاب «محمد مسیح کردستان» راهنمای ما بوده‌اند. زمانی که ایشان صرف کرده بود را ما از نو صرف نکردیم.

وی ادامه داد: وقتی وارد پروسه تولید شدیم فهمیدیم که چطور سی سال فیلمی در مورد شهید بروجردی ساخته شود و نشد، شرم حضور در برابر دختر شهید که اینجا نشسته‌اند به من اجازه نمی‌دهد که بیش از این صحبت کنم. اگر همراهی و همدلی خانواده بروجردی نبود محال بود که بر موانع غلبه کنیم و این فیلم را بسازیم.

این تهیه‌کننده بیان کرد: از همه منابع استفاده کردیم و مطلقاً نمی‌توانیم بگوییم که این فیلم اقتباسی از کتاب آقای محمودزاده است. شاید بین ده یا دوازده صفحه از این کتاب استفاده کردیم. داستان ما در مورد یک شخص حقیقی بود.

عنقا توضیح داد: تغییرات با توجه به اسنادی که هست اندک است و ما فقط دو سه ما از اتفاقاتی که بر این شهید گذشته روایت می‌کنیم. همه شخصیت‌هایی که دیدید واقعی است و تنها دو اسم واقعی نیستند که به جهت ملاحظات امروز آن دو شخصیت است که تمایلی نداشتند نامشان در فیلم باشد.

وی تأکید کرد: فکر می‌کنم حرف‌هایی که آن زمان از زبان محمد بروجردی شنیده می‌شده امروز هم باید از زبان کسانی که می‌گویند این شهید الگوی آن‌ها است هم شنیده شود.

وی گفت: این فیلم مردادماه مجوز گرفت و شهریورماه ساخت شد و باید بگویم که شباهتی با اتفاقات اخیر ندارد.

عبدالله عبدی‌نسب؛ فیلم‌بردار گفت: زمان محدودی داشتیم و لوکیشن‌ها مربوط به دهه ۵۰ بود و باید زوایایی را انتخاب می‌کردیم که کار به خوبی درآید. با عزیزان همدل بودیم و خوشحالم که برای شهدا کار می‌کنم و زندگیمان را مدیون شهدا هستیم.

محمد بروجردی؛ بازیگر فیلم در مورد تشابه اسمی خود با شهید محمد بروجردی گفت: شهید بروجردی پدربزرگ من بودند. اولین حضور من در سینما بود و نقش شهید بروجردی را وقتی دیدم شوک شدم که چقدر شباهت به پدربزرگم دارند. کلاً سر صحنه که بودیم حتی به شوخی هم که می‌شد من آقای حمیدیان را پدربزرگ خطاب می‌کردم که حس می‌کردم با پدربزرگم صحبت می‌کنم.

امیر ولی‌خانی؛ طراح جلوه‌های ویژه بصری گفت: بار اول بود که فیلم را می‌دیدم و به عوامل تبریک می‌گویم. برای بیش از ۵۰۰ پلان در دو هفته جلوه‌های بصری انجام دادیم.

نوشته لطیفی: شاید برای اکران عمومی سکانس‌هایی به فیلم اضافه شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته همکاری مجدد اوج و عنقا در فیلمی از محمدحسین لطیفی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نکته جالب توجه این است که خبر ساخته شدن سریال «ترور» درحالی رسانه‌ای شده که مخاطبان جدی سینما هر روز با گمانه زنی‌های مختلف منتظر تولید اثری درخور نام سیدالشهدای مقاومت بوده‌اند. با وجود این که درست از بعد شهادت حاج قاسم هر روز شایعه ساخته شدن یک اثر سینمایی بزرگ با محوریت حاج قاسم توسط چهره‌هایی مثل ابراهیم حاتمی‌کیا شنیده می‌شد اکنون با سریالی رو به رو هستیم که مشخص نیست چقدر می‌تواند وظیفه خودش را در ادای دین به حاج قاسم برآورده کند.

چیزی که ما را نگران می‌کند تجربه حامد عنقا در تولید سریال بفروش «آقازاده» برای شبکه نمایش خانگی بوده که به عقیده بسیاری از کارشناسان نه از نظر محتوایی و نه از نظر فرمی استانداردهای یک سریال درخور را نداشته است. طبیعتا رویکرد ما در این مقطع نقد سریال ساخته نشده یا افراد درگیر آن نیست که به قدمت تاریخ سینما مثال‌هایی داریم از هنرمندان نه چندان شاخصی که کارهای فاخر و درجه یک تولید کرده‌اند اما حاج قاسم سلیمانی برای ملت ایران آن قدر عزیز و ارزشمند است که ساخته شدن سریالی با موضوع ایشان حساسیت های خاص خودش را می‌طلبد. سوژه این کار مثل «آقازاده»، فساد سیستماتیک و پرستوهای سرگردان در میان سیاستمداران نیست که با جذابیت های عامه‌پسندانه تضمین‌گر فروش بالا باشد.

البته در این میان سوال مهمی هم پیش می‌آید که امیدواریم قبل از شروع فیلم‌برداری در مورد آن نتیجه گیری درستی شده باشد؛ در شرایطی که سال ۱۳۹۸ آمریکای جنایت‌کار با به شهادت رساندن سپهبد ما به هدف شوم خودش رسیده و داغی ابدی بر دل‌های ما گذاشته آیا ساخته شدن سریالی درباره ناکامی آنها در ترور کرمان، تبدیل به نقض غرض خودش نمی‌شود؟ باید دید سازندگان چه تمهیدی اندیشیده‌اند که در پایان، مخاطبی که شهادت حاج قاسم را به تلخی چشیده و با گوشت و پوست لمس کرده، احساس تحقیر شدن خود و نیروهای امنیتی کشور را نداشته باشد.

نوشته بعد از فاجعه «آقازاده» نوبت به «ترور» حاج قاسم رسید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این تیزر ساخته شیبان خاقانی اتفاقات چند قسمت پیش رو را دربر می گیرد و با غافلگیری هایی برای مخاطبان همراه است.

قسمت ۱۶ «آقازاده» جمعه ۱۸ مهر در فیلیمو، نماوا و سلام سینما منتشر می‌شود و شنبه نیز نسخه فیزیکی آن توزیع می‌شود.

بازیگران این سریال عبارتند از امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، ثریا قاسمی، لعیا زنگنه، سینا مهراد، دیبا زاهدی، مهدی کوشکی، سامیه لک، مسعود فروتن، کاوه خداشناس، سعید داخ، روزبه معینی، احسان امانی، مجید اسماعیلی، اکبر رحمتی، امید محمدنژاد و امین حیایی با حضور کامبیز دیرباز، هنرمندی نیکی کریمی، نقش‌آفرینی متفاوتی از جمشید هاشم‌پور و محمدحسین لطیفی و با معرفی پردیس پورعابدینی.

نوشته رونمایی از تیزر جدید سریال «آقازاده»/ این قصه اینجوری تموم نمیشه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سریال علاوه بر محله‌های مختلفی در شمال، جنوب، شرق و غرب تهران در لواسان، اوشان، کرج، شمال و مشهد طی ۲۱۱ جلسه تصویربرداری شد.

آخرین همکاری مشترک عنقا و توفیقی اولین سریالی بود که تصویربرداری اش را با شیوع کرونا متوقف کرد و پس از چند ماه وقفه، ۳۰ اردیبهشت ماه دوباره در تهران کلید خورد.

با ادامه یافتن کار، سریال می توانست زودتر از این ها به پایان برسد اما رعایت دقیق پروتکل های بهداشتی سرعت ساخت را پایین آورد و تعداد جلسات بیشتری صرف ساخت «آقازاده» شد.

تست های مختلفی نیز برای اطمینان از سلامت تک تک اعضای گروه در طول کار گرفته شد و با رعایت همگی موارد بهداشتی، تصویربرداری بدون مسئله ای به پایان رسید.

بازیگران این سریال عبارتند از امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، ثریا قاسمی، لعیا زنگنه، سینا مهراد، دیبا زاهدی، مهدی کوشکی، سامیه لک، مسعود فروتن، کاوه خداشناس، سعید داخ، روزبه معینی، احسان امانی، مجید اسماعیلی، اکبر رحمتی، امید محمدنژاد و امین حیایی با حضور کامبیز دیرباز، هنرمندی نیکی کریمی، نقش آفرینی متفاوتی از جمشید هاشم پور و محمدحسین لطیفی و با معرفی پردیس پورعابدینی.

عوامل اصلی این مجموعه عبارتند از مدیر فیلمبرداری: مجید گل سفیدی، مدیر تولید: افشین قلی پور، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریزی: احسان سجادی حسینی، مدیر صدابرداری: امیر حاتمی، منشی صحنه: بیتا ارسطویی، طراح صحنه: محسن شریفی، طراح لباس: شیده محمودزاده، طراح گریم: مهرنوش طبیبی، تدوینگر: امیر شیبان خاقانی، آهنگساز: ستار اورکی، مدیران تدارکات: شهرام اسلامی، اصغر پسندپور، جلوه های ویژه کامپیوتری: امیر ولیخانی، صداگذار: امیرحسین صادقی، عکاس: محمد دارایی، دستیار برنامه ریزی: مینا نیکو، دستیاران کارگردان: محسن بهجت، حامد تارخ، فیلمبردار: وحید ملک محمدی، گروه فیلمبرداری: حسن علی بخشی، آرش کابلی، مصطفی حسین خانی، علیرضا صفری، احمد ایرجی، گروه تدارکات: رامین کرمانیان، اصغر امیری، بهزاد مهری، زاهد شاهی وند، دستیار یک صحنه: محمد شهریاری، مدیر صحنه:  محمد عنانی، دستیار صحنه: محمد حیدری، مجری گریم آقایان: محمد سیه پوش، پویا عمرایی، مجری گریم خانم ها: ژیوان حیدری، دستیار صدا: علی رحمانی، مستندساز پشت صحنه: محمد حسین گلفشان، مدیر روابط عمومی: مریم عرفانیان.

نوشته تصویربرداری سریال «آقازاده» پس از یک سال به پایان رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سریال همچنین از سایتهای معتبر سینمایی نیز قابل تماشا است و روزهای شنبه به صورت دی وی دی پخش می‌شود.

در قسمت جدید «آقازاده» شاهد سرمایه‌گذاری یک آقازاده در برگزاری کنسرت یک موزیسین زن خواهیم بود.

بازیگران این سریال عبارتند از: امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، ثریا قاسمی، لعیا زنگنه، سینا مهراد، دیبا زاهدی، مهدی کوشکی، سامیه لک، مسعود فروتن، کاوه خداشناس، سعید داخ، روزبه معینی، احسان امانی، مجید اسماعیلی، اکبر رحمتی، امید محمدنژاد و امین حیایی با حضور کامبیز دیرباز، هنرمندی نیکی کریمی، نقش آفرینی متفاوتی از جمشید هاشم پور و محمدحسین لطیفی و با معرفی پردیس پورعابدینی.

نوشته قسمت پنجم سریال «آقازاده» به شبکه نمایش خانگی می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: «این قصه با خون تموم می شه!»

بازیگران «آقازاده» عبارتند از امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، لعیا زنگنه، ثریا قاسمی، سینا مهراد، دیبا زاهدی، مهدی کوشکی، سامیه لک، مسعود فروتن، کاوه خداشناس، سعید داخ، روزبه معینی و امین حیایی با حضور کامبیز دیرباز، هنرمندی نیکی کریمی، نقش آفرینی متفاوتی از جمشید هاشم پور و محمدحسین لطیفی، با معرفی پردیس پورعابدینی.

عوامل اصلی این مجموعه عبارتند از مدیر فیلمبرداری: مجید گل سفیدی، مدیر تولید: افشین قلی پور، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریزی: احسان سجادی حسینی، مدیر صدابرداری: امیر حاتمی، منشی صحنه: بیتا ارسطویی، طراح صحنه: محسن شریفی، طراح لباس: شیده محمودزاده، طراح گریم: مهرنوش طبیبی، تدوینگر: امیر شیبان خاقانی، آهنگساز: ستار اورکی، خواننده: علی زندوکیلی، مدیران تدارکات: شهرام اسلامی، اصغر پسندپور، جلوه های ویژه بصری: امیر ولیخانی، صداگذار: امیرحسین صادقی، عکاس: محمد دارایی، برنامه ریز: مینا نیکو، دستیاران کارگردان: محسن بهجت، حامد تارخ، بهنام مسعودی، فیلمبردار: وحید ملک محمدی، گروه فیلمبرداری: حسن علی بخشی، آرش کابلی، مصطفی حسین خانی، علیرضا صفری، احمد ایرجی، گروه تدارکات: رامین کرمانیان، اصغر امیری، بهزاد مهری، زاهد شاهی وند، محسن گوهرشناس، محسن مقاره عابد، دستیار یک صحنه: محمد شهریاری، مدیر صحنه: محمد عنانی، دستیار صحنه: محمد حیدری، دستیار لباس: مهرداد نوری، ساناز هاشم پور، مجری گریم آقایان: محمد سیه پوش، پویا عمرایی، مجری گریم خانم ها: ژیوان حیدری، دستیار صدا: علی رحمانی، مستندساز پشت صحنه: محمد حسین گلفشان، گرافیست صحنه: مجید اسماعیلی، مدیر روابط عمومی: مریم عرفانیان.

نوشته سریال «آقازاده» ششم تیرماه به شبکه نمایش خانگی می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او تیتراژهای مختلفی در تلویزیون کار کرده که نامزدی او در بخش بهترین ترانه تیتراژ در جشن حافظ را برای او به همراه داشته است.

فروردین امسال که کنسرت‌های آنلاین مختلفی برگزار شد، علی زندوکیلی یکی از رکوردداران این رویداد به واسطه بازدید ۷میلیونی از کنسرتش بود.

بازیگران «آقازاده» عبارتند از امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، ثریا قاسمی، لعیا زنگنه، سینا مهراد، دیبا زاهدی، مهدی کوشکی، سامیه لک، مسعود فروتن، کاوه خداشناس، سعید داخ، روزبه معینی و امین حیایی با حضور کامبیز دیرباز، هنرمندی نیکی کریمی، نقش آفرینی متفاوتی از جمشید هاشم پور و محمدحسین لطیفی، با معرفی پردیس پورعابدینی.

نوشته علی زندوکیلی برای سریال «آقازاده» می‌خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.