در این مسابقه که در ۱۳ قسمت در مرکز سیمرغ تهیه و تولید شده است؛ سه خانواده تهرانی با سه سبک زندگی متفاوت، در حوزه‌هایی چون کشاورزی خانگی، پرورش پرندگان، صنایع‌دستی، تولید تنقلات سالم و استفاده بهینه از منابع با یکدیگر به رقابت می‌پردازند.

«خانه سبز» با هدف ترویج سبک زندگی پایدار و معرفی الگوهای خلاقانه زیست‌محیطی تولید شده و تلاش دارد ضمن نمایش توانمندی‌های خانواده‌ها در عرصه اقتصاد خانگی و حفظ محیط زیست، ایده‌هایی الهام‌بخش برای داشتن زندگی سبزتر در اختیار مخاطبان قرار دهد.

این مسابقه هر هفته یکشنبه تا سه‌شنبه حوالی ساعت ۲۳ از شبکه دو سیما روانه آنتن می‌شود.

نوشته مستندمسابقه «خانه سبز» روی آنتن می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سال ۲۰۲۰ و با گسترش پاندمی کرونا، اضطراب و نگرانی‌های تک تک مردم جهان به شکلی تاریخی افزایش پیدا کرد و همین موضوع باعث شد تا دوباره بحث Comfort TV در رسانه‌های جهان مطرح شود. شبکه‌های تلویزیونی و البته VOD های تازه گسترش یافته سراغ تولید محتوای آرامش‌بخش رفتند. سوال مهم اما این است: محتوای آرامش‌بخش دقیقا چه نوع اثری است؟ این سوال وقتی جدی می‌شود که بدانیم دایره Comfort TV از «تد لسو» تا «بازی مرکب» را می‌تواند شامل شود.

طبیعتا باتوجه به سبک زندگی متفاوت و سلایق مختلف مردم نمی‌توان یک نسخه ثابت نوشت و باید اعتراف کرد که افراد با چیزهای مختلفی هم آرام می‌شوند. اما در طول همه سال‌هایی که از عمر تلویزیون می‌گذرد مطالعه موردی آثار آرامش‌بخش و بررسی ویژگی‌های آنها ما را به خصیصه‌هایی رسانده که امروزه به عنوان ویژگی‌های محتوای مخصوص Comfort TV شناخته و تدریس می‌شوند. مهم‌ترین ویژگی این آثار آن است که مخاطب به واسطه دیدنشان اضطراب مضاعف پیدا نکند. همین مسئله باعث می‌شود بیننده حس خوبی نسبت به سریال‌های آرامش‌بخش پیدا کند که موجب دیدن چندباره آنها می‌گردد. پس اگر سریالی به نظرتان می‌آید که در آن به اوج استرس و هیجان رسیدید و پس از یک بار تماشا هم بایگانی‌اش کرده‌اید بدانید گزینه خوبی برای آرامش نیست. آثار تلویزیون آرامش‌بخش باید توانایی این را داشته باشند که مخاطب را در مدت زمان تماشا به دنیای خودشان ببرند. در نتیجه بیننده پای آنها، به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کند. برمبنای همین ویژگی می‌شود متوجه شد سریال‌های آبکی که دم به دقیقه شما را متوجه ساعتتان می‌کند یا آثار حوصله سربر روشنفکری از دایره گزینه‌ها حذف می‌گردند. آثاری که در دسته Comfort TV دسته بندی می‌شوند مملو از احساسات انسانی هستند. عموما نوستالوژی در آنها نقشی کلیدی ایفا می‌کند. این موضوع آن‌قدر پر رنگ است که خیلی از اوقات مخاطبین به جای دیدن سریال‌های امروزی برای آرامش پیدا کردن تصمیم می‌گیرند سریال‌های قدیمی را ببینند تا یک بار دیگر طعم گذشته دلنشینشان را بچشند. در عین حال ویژگی بعدی این دسته از برنامه‌های تلویزیونی این است که مخاطب را غمگین نکنند. پس بسیاری از آنها سراغ کمدی و پایان‌های خوش می‌روند. آنها زیبایی‌های زندگی را نشان می‌دهند و تلاش می‌کنند دید مثبت و مثبت‌اندیشی را به مخاطب خود هدیه دهند.

رسانه‌های جهان در چندسال اخیر همیشه تلاش کرده‌اند که چنین محتوایی را همیشه در دسترس مخاطبینشان قرار دهند. این موضوع بعد از گسترش پاندمی کرونا در سال ۲۰۲۰ اوج هم پیدا کرد به طوری که کارشناسان مختلف رسانه و روانپزشکی دست به مطالعه سریال‌های خانگی زدند. شاید برایتان جالب باشد که سریال پر از خشونتی مثل «بازی مرکب» هم در این دسته بندی قرار داده شده است. اثری که در نگاه اول احتمالا به هیچ عنوان ویژگی‌های Comfort TV را نداشته باشد اما وقتی کمی دقیق‌تر به آن نگاه می‌کنیم می‌بینیم توانایی‌های بالقوه بالایی دارد: اول از همه این که عموم مخاطبان «بازی مرکب» اگرچه همراه تعلیق سریال می‌شوند اما اضطراب مضاعف پیدا نمی‌کنند. صاحب‌نظران روانپزشکی دلیل این امر را فانتزی بالای اثر می‌دانند. به طوری که مخاطبان می‌توانند تقریبا مطمئا باشند که چنین چیزی در دنیای واقعی رخ نمی‌دهد. تحت هیچ شرایطی. در عین حال خشونت نمایش داده شده در این اثر هم به نسبت خشونت واقعی برای مخاطب قابل تفکیک است. از طرف دیگر «بازی مرکب» می‌تواند بیننده خودش را به فضای دیستوپیایی که ساخته ببرد و در تمام طول اپیزود همان‌جا نگه دارد. سازندگان سریال به لحظات کمیک و انسانی هم فکر کرده‌اند و در نهایت موفقیت کاراکتری که از هیچ چیز به همه چیز می‌رسد برای کسانی که پای آن نشسته‌اند آرامش‌بخش است.

البته باید توجه داشت که لزوما همه سریال‌های Comfort TV برای همه آرامش‌بخش نیست. عده کثیری از مخاطبان اساسا علاقه‌ای به دیدن آثار فانتزی ندارند. پس نمی‌شود توقع داشت که با «بازی مرکب» آرام شوند. خیلی‌ها ترجیح می‌دهند سراغ اثری مثل «تد لسو» بروند. با شخصیتی مثبت‌اندیش که مدام دیالوگ‌های سرخوشانه می‌گوید (مثل Be a Goldfish یا Football is Life). کاراکتری دارد که در بدترین شرایط روحی هم می‌تواند حال خودش و مخاطبانش را خوب کند و با شوخی و خنده مدام به آرامش مخاطب کمک کند. سریالی با داستان‌های آن‌قدر خوش و خرم که طعمشان در دهان شکرک می‌زند از شیرینی. «تد لسو» و آثار مشابه آن Comfort TV سنتی هستند. بر خلاف «بازی مرکب». به این معنا که در بیشتر دسته‌بندی‌ها اگر به دنبال محتوای تلویزیون آرامش‌بخش باشید عموما با آثاری مثل «تد لسو» مواجه می‌شوید.

آیا تلویزیون آرامش‌بخش به معنی مخدر است؟ چیزی که مخاطب به وسیله آن سرگرم شود و واقعیات زندگی را فراموش کند؟ قطعا نه! تلویزیون آرامش‌بخش در حالت ایده‌آل باید اضطراب و خشونت مخاطبانش را کم کند تا بتواند با آنها به گفت و گو بر سر مسائل مختلف بنشیند. کاری که در آمریکا بارها نمونه آن را دیده‌ایم. سریالی مثل «دوستان» را تصور کنید: در اواخر دهه ۹۰ و ابتدای قرن جدید بسیاری از چالش‌های اجتماعی که جامعه آمریکا برای نخستین‌بار با آن رو به رو شده بود را مطرح کرده و با نگاه خود راه حل ارائه می‌داد. مطمئنا برخی مسائل مطرح شده در آن سریال (خصوصا در مقوله خانواده و سبک زندگی) اگر کف جامعه مورد بررسی قرار می‌گرفت با خشونت همراه می‌شد اما به واسطه یک اثر هنری بحران فروپاشی خانواده‌های سنتی و آغاز شکل‌گیری خانواده‌های انتخابی مطرح و مورد توجه قرار گرفت.

تلویزیون ایران قدمت ده‌ها ساله دارد و جالب این که در طول این سال‌ها گاهی سراغ تولید و پخش آثار Comfort TV رفته است. یکی از تجارب درخشان ما در این حوزه سریال «خانه سبز» به حساب می‌آید که در زمان خودش اصطلاحا «خیابان خلوت‌کن» بود. هرچند از آن روزها زمان زیادی گذشته و اوضاع سریال‌سازی یا اساسا ساخت برنامه‌های جذاب آرامش‌بخش در صدا و سیما به هیچ عنوان خوب نیست. این روزها حتما خلا تلویزیون آرامش‌بخش خصوصا از آن جنسی که بتواند به گفت و گو دامن بزند بیشتر از هر زمان دیگری احساس می‌شود. صدا و سیما چنین آورده‌ای برایمان ندارد و VOD‌ها هم اساسا مسئولیت اجتماعی برای خود متصور نیستند.

نوشته ما و تلویزیون آرامش‌بخشی که نداریم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داریوش اسدزاده کار سینما را از اواسط دهه سی آغاز کرد و تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در بیش از سی فیلم بلند ایفای نقش کرد و پس از مدتی کوتاه دور از وطن بودن در میانه دهه شصت مجددا به سینمای ایران بازگشت و طی سه دهه در ده‌ها محصول سینمایی کار کرد و با کارگردانانی مختلف از ساموئل خاچکیان و کیانوش عیاری و شاپور قریب گرفته تا بهمن فرمان‌آرا، بهروز افخمی و ابوالقاسم طالبی همکاری داشت.

اسدزاده فعالیت در تلویزیون را خیلی دیرتر از سینما و از دهه هفتاد شروع کرد اما با سریالهایی نظیر «سمندون»، «خانه سبز» و «گاو صندوق» به شدت دیده شد. اسدزاده تجربه ایفای نقشهای کاملا جدی را با رگه‌های کمیک دارد؛ او می‌تواند با زبان بدن و بدون تشبث به دیالوگهای زننده از مخاطب خنده بگیرد؛ آموزه‌ای که شاید از تئاتر با اوست.

بهانه گفتگوی سوره سینما با اسدزاده چرایی گرفتاری طنزپردازان ایرانی در لودگی است. گفتگویی که به سمت توصیه های کاربردی اسدزاده درباره روش تولید محصول اخلاق گرایانه اما مفرح رهنمون گشت.

*این دیگر تکیه‌کلام بسیاری از بازیگران کمدی شده است که تا از حجم لودگیهایشان گلایه می‌کنیم مدعی می‌شوند در همه جای دنیا کمدی آمیخته با لودگی و حتی شوخیهای خط قرمزی است!! آیا هیچ گاه در آموزه‌های بازیگری با عنصری به نام «لودگی» برخورد کرده‌اید؟

هرگز! چیزی به نام لودگی در ساختار بازیگری وجود ندارد و این مضمون ساخته ذهن آنهایی است که چون فکر می‌کنند در خانواده میتوانند با شیرین کاری دیگران را بخندانند لابد در بازیگری هم باید همین رویه را در پیش بگیرند. اینکه بازیگران کمدی هم سبکی به نام لودگی را برای توجیه کم کاری میتراشند پسندیده نیست اما مشکل از این جماعت بازیگر هم نیست؛ مشکل از سازوکاری است که اینها در آن قرار گرفته‌اند. زمانی بود که کارگردانهایی مثل داریوش مهرجویی و ناصر تقوایی که سرشان به تنشان می‌ارزید فیلم یا سریال کمدی می ساختند و حتی یکی مثل بهرام بیضایی فیلمنامه‌هایی مانند «چه کسی رییس را کشت» و «فیلم در فیلم» را نوشت که گونه ای از کمدی موقعیت بدون هر گونه بی اخلاقی را در آنها ارائه داد اما حالا کارگردانهایی آمده‌اند که تخصص و آگاهی لازم را ندارند که بخواهند داستانی کمدی عرضه کنند و ناچار میشوند فیلم را پر کنند از طعنه‌های جنسی و لودگی بلکه خنده بگیرند. یک کارگردان مهمترین کارش انتخاب یک سوژه و یک داستان خوب است ولی متأسفانه الان ذهن خلاق کم داریم. کارگردان خوب کم داریم و نویسنده خوب که خیلی خیلی کمتر داریم! آنهایی که هستند هم میخواهند کارها را مفت و ارزان در بیاورند و کار مفت هم مانند حرف مفت، خروجیش میشود مقادیر معتنابهی سرگیجه!!

فیلم «ستاره ها» (جلد ۳: ستاره بود) به کارگردانی فریدون جیرانی

*چرا کارگردان خوب و نویسنده خوب کم داریم؟ مگر در این همه سال کنار بازیگر، کارگردان و نویسنده در دانشکده‌های‌مان تربیت نشدند؟

در دانشکده‌های هنری یک سری تئوریات و مکاتب غربی را به دانشجویان ارائه میدهند و آنها هم میکوشند با حفظیات و نهایتا سفارش پایان نامه شان به مراکز مجاز خرید و فروش(!) مدرک بگیرند!! آنچه در دانشکده‌ها انجام نمی گیرد شناخت استعدادهاست یعنی ما نمی دانیم از انبوهی علاقمند که همه در رشته کارگردانی پذیرفته شده اند چند درصد آنها به درد کارگردانی کمدی میخورند و چند درصد میتوانند کارگردانی اکشن کنند! بارها دیده ایم فردی که استعدادی در کارگردانی ندارد به زور مدرک و رابطه خودش را وارد ساختاری کرده و فیلم یا سریالی ساخته! وقتی این غربال گیری اصلی در دانشگاهها صورت نمی گیرد چطور میتوان امید داشت به خروجی آنها. با این حال باز من معتقدم که اوضاعمان در کارگردانی به خصوص در وجه تکنیکی‌اش بد نیست و اوضاع خراب در بحث نویسندگی است.

*با توجه به اینکه خودتان هم دستی در نوشتن دارید و به خصوص تاریخ نگاری می کنید دلیل فقدان نویسنده خوب را چه می دانید؟

یک نویسنده باید فهیم باشد، دانا و همین طور باید فیلمسازی و کارگردانی و گاهی تدوین را هم خوب بشناسد. به همه اینها بیفزایید آشنایی با تاریخ کشورش و شیوه زندگی مردمانی که درباره آنها می نویسد. حالا ببینید چند نویسنده خوب داریم که همه اینها را داشته باشد! یادتان باشد نویسندگی هیچ گاه در کشور ما شغل درآمدزایی نبوده است و بیشتر معبری برای ورود به کارگردانی بوده پس ناگفته پیداست که چرا اوضاعمان در نویسندگی این قدر بد است. در نویسندگی، پول نیست و اله‌مان اصلی پیشنهاد کار گرفتن، فروش محصولات قبلی است پس باید به نویسندگان هم حق دهید که بروند به سمت کمدیهای مبتذلی که پر هستند از کنایه های جنسی چون بدبختانه اینها میفروشد.

*یعنی نمیتوان کمدیهایی ساخت که شوخی جنسی نداشته باشند اما بفروشند؟

چرا نمیشود؟ اما نیاز دارد به حضور یک نویسنده خوب که لاقل یک سال وقت بگذارد بر روی متن سناریوی این کمدی و نویسنده ای نداریم که چنین وقتی بگذارد چون هیچ کس پیدا نمی‌شود و یک سال خرج شما را تقبل کند تا برایش یک فیلمنامه بنویسید!! بنابراین باید قبول کرد که بالاخره مردم باید سرشان با چیزی گرم شود و آن چیز همین کمدیهایی است که اسامی شان یادآور باغ وحش است!!

*بر این مبنا تولید فراوان فیلمهای کمدی هم ناشی از تولید همان فست فودی است که همیشه برایش مشتری هست.

من فکر می‌کنم که تعداد فیلمهای کمدی آن قدرها هم زیاد نیست ولی چون مردم بیشتر این فیلمها را می‌بینند به نظر میرسد حجمشان بالاست. می‌دانید که ساخت فیلم تاریخی یا فیلمهای به اصطلاح ژانر مانند اکشن یا جنایی بسیارخرج دارد و سرمایه زیاد میخواهد بنابراین جریان اصلی سینما به سمت کمدی می آید که بتواند روی پا بایستد! من میتوانم فهرستی از تهیه کنندگان فیلمهای هنری را برایتان نام ببرم که همه ورشکسته شدند اما میتوانم فهرستی از چند کمدی ساز را هم نام ببرم که سه دهه است در سینما هستند! پس به سرمایه گذاران حق دهید که به سمت کمدی سازی بروند تا ماندگار شوند.

*…البته در سالهای اخیر یک سری تهیه کنندگان به اصطلاح هنری‌ساز هم پدید آمده اند که مدام فیلمهایشان شکست می‌خورد اما باز فیلم میسازند و هیچ گاه ورشکسته نمی‌شوند!!؟؟

اینها همانهایی هستند که ربطی به سینما و هنر ندارند و اصلا معنی تهیه کنندگی  را نمی دانند و کوچکترین اطلاعاتی از این حیطه ندارند! حالا طرف تجارت آهن داشته یا در کار واردات گوشت بوده را ما نمیدانیم؛ اینکه آمده و فیلمساز شده را می بینیم. در میان این جماعت برخی هستند که عاشق این هنر میشوند یعنی رفته رفته رشد میکنند و میکوشند گلیم خود را از آب بکشند و شاید از میان آنها تهیه کنندگان خوبی هم درآید اما بخش عمده اینها پولهای بی حساب و کتابی دستشان است و برای استفاده از معافیتهای مالیاتی یا توانایی ارتباط گیری با فلان هنرپیشه(!) سر از سینما درمی‌آورند و معمولا هم کارگردان و عواملشان آدمهای به‌دردنخور هستند. مثلا نویسنده با پارتی بازی و رانت ورود می‌کند همچنین بازیگر اشتباه  انتخاب می‌شود و یا کلا همه گروه تولید پروژه و از جمله بازیگران در یک مهمانی شبانه انتخاب میشوند. افسوس به حال چنین پروژه هایی چون به مانند آفتی هستند برای جریان سالم سینما.

فیلم «صبح روز هفتم» به کارگردانی مسعود اطیابی

*شاید هم یک دلیل اینکه سینمای ایران به مانند دهه های قبل مخاطب ندارد همین آفت باشد.

الان هم فیلمهای مخاطب پسند زیادی داریم؛ فیلمهایی که بیش از ۲۰میلیارد هم فروخته اند اما به نسبت زمان که بسنجیم می بینیم که با کاهش مخاطب سینما روبرو بودیم. زمانی تهران جمعیتش پانصد هزار نفر بود و فیلمهایی ساخته می شد که میلیونی میفروخت.  مثلا زمان فردین «گنج قارون» خیلی سرو صدا کرد

و میلیونها نفر آن را دیدند اما الان جمعیت هشتاد میلیونی است و هنوز کسی نتوانسته فیلمی بسازد که ۵میلیون نفر مخاطب داشته باشد!!! من فکر میکنم به غیر از آفات موجود در سینما یک دلیل کاهش مخاطب به‌روز نبودن سینمای ایران باشد؛ سینمای ایران از مخاطب و اتفاقات جامعه عقب افتاده و این عقب افتادگی جبران نمیشود مگر با تزریق جسارت به بدنه سینما.

*از همه بدتر اما همان است که فقط کمدی در این کشور خریدار دارد و ژانر دیگری که بتواند مخاطب بالا داشته باشد نداریم!

زمانی فیلمهای جنگی می ساختیم و مردم برایشان صف می بستند. چرا؟ چون با کار باکیفیت روبرو بودیم اما وقتی در فیلمهای جنگی هم همه چیز را در شعار خلاصه میکنیم و توانایی یک داستان پردازی پرکشش را نداریم مجبوریم که برای فیلممان بلیتهای رایگان توزیع کنیم تا مردم به تماشا بنشینند. در صورتی که به جای این کار می‌شد کیفیت درام را ارتقا داد! در این کشور زمانی فیلمسازی به نام ساموئل خاچکیان داشتیم که فیلمهای پلیسی پرزدوخورد می ساخت و مردم هم برایش صف می بستند یعنی نمی‌شود دوباره چنین فیلمسازانی را پیدا کرد؟ چرا نمیشود! فیلمساز ژانر زیاد داریم اما گرفتار دوقطبی تجاری-هنری شده‌ایم و همه را سوق میدهیم که یا فیلمهای بشکن و بالابنداز کمدی بسازند یا فیلمهای هنری راکد و خسته کننده! باید قبول کنیم که هر کدام از فیلمها بیننده خاص خود را دارد؛ تیپهای مختلف در جامعه هستند و سلیقه‌های مختلف و همچنین عقیده های مختلف  دارند پس طبیعیست هر کدام گونه خاصی از سینما را دوست داشته باشند که نمونه های خارجیش هم خیلی زود به دستشان میرسد و مایه حسرت است که خودمان به دنبال بومی سازی در گونه های مختلف نمیرویم.

فیلم «کفش‌های جیرجیرک دار» به کارگردانی شاپور قریب

*به خصوص که در بومی سازی کارنامه بدی نداریم!

همین طور است. ما در همین کشور و با همین ابزار و امکانات و بدون یک تکنیسین خارجی سریالهایی مانند «مختارنامه» را ساخته ایم! آیا حواسمان هست که کارگردان «مختارنامه» این روزها کجاست و چرا بعد از این سریال تاریخی فاخر نتوانست این گونه را ادامه دهد! ما در کنار همه ایرادهایمان ضعف بزرگتری هم داریم و آن هم اینکه قدر داشته هایمان را نمی دانیم! یعنی داوود میرباقری هم باید مانند یکی مثل علی حاتمی مرحوم شود تا قدرش را بدانیم!!؟؟

نوشته متأسفانه الان ذهن خلاق کم داریم/ زمانی مردم برای فیلم‌های جنگی صف می‌بستند/ لزوم تزریق جسارت به بدنه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر چندی پیش با گلایه از شرایط تلویزیون و ضعف قصه ها از حضور در مجموعه های تلویزیونی ممانعت می کرد. متاسفانه وی به تازگی دچار بیماری شده است و بیماری را علت غیبت این روزهایش در عرصه بازیگری می داند. از جمله آخرین فعالیت های فقیه نصیری در حوزه سینما ،فیلم های «آن مرد مرد» ،«هشت پا» و«مزرعه پدری» بوده است.

وی درباره بیماری خود گفت: «من در دوره معالجه به سر می برم و در حال حاضر دچار بیماری ام اس هستم. من بعد از معالجه کامل دوباره به فعالیت در عرصه بازیگری می پردازم». وی در ادامه می گوید: «چندی پیش هم اعلام کرده بودم که اگر آثاری مثل «شمعدونی» ساخته شود، از حضور در آن خوشحال می شوم، اما اثری با کیفیت مشابه آن مجموعه کمتر ساخته می شود، در نتیجه بعد از سریال «شمعدونی» در مجموعه دیگری حضور نداشتم».

این بازیگر در پایان اظهار کرد: «زمان زیادی از آخرین حضور من در حوزه سینما می گذرد. در تلویزیون هم پیشنهاد های بیشتری داشته ام ، اما بنا به شرایط حضور در آن ها را نپذیرفتم. در حال حاضر اگر همه شرایط فراهم باشد به دلیل بیماری و گذران دوره کامل معالجه ام، امکان فعالیت هنری ندارم».

منبع: بانی فیلم

نوشته بیماری بازیگر معروف سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گلایه بازیگر پیشکسوت از بی‌حرمت شدن بازیگران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ۲۸ تیر در تقویم دوستداران سینما روز تلخی است، روزی که خسرو شکیبایی یکی از مهمترین و بزرگترین بازیگران تاریخ سینمای ایران از میان ما رفت. شکیبایی که سابقه‌ای طولانی در تئاتر داشت، در دهه ۷۰ و با بازی در نقش حمید هامون فیلم سینمایی «هامون» تبدیل به ستاره‌ای محبوب شد، پس از آن با حضور در دو مجموعه «روزی روزگاری» و «خانه سبز» برای مردم و مخاطب عام به چهره‌ای شناخته شده و دوست داشتنی تبدیل شد.

جدا از سبک بازی و حضور دلنشینی که در این مجموعه داشت، جذابیت های ستاره گون شخصیتش کاری کرد که هم مراد بیک «روزی روزگاری» و هم رضای «خانه سبز» به نقاطی روشن و ویژه در کارنامه این استاد بازیگری تبدیل شوند. در سالروز از دست دادنش یادش را گرامی می داریم. خواندن حرف‌های همبازی‌اش در مجموعه به یادماندنی «خانه سبز» خالی از لطف نیست.

مهین ترابی به سوره سینما گفت: درباره خسرو شکیبایی گفتنی ها گفته شده. او بازیگر بزرگی بود و سبک کاری خود را داشت. همه مردم دوستش داشتند و شیرین ترین اتفاق کاری من هم در کنار ایشان رخ داده است. از همبازی شدن با او خیلی چیزها یاد گرفتم و در واقع مرحوم شکیبایی یک عمر تجربه با خود داشت که آن را از کسی دریغ نمی کرد. حضور اودر ادامه مسیر حرفه ای من بی تاثیر نبود و امیدوارم خداوند روح ایشان را قرین رحمت فرماید.

این بازیگر درباره فعالیت های اخیر خود اضافه کرد: نقش کوچکی در سریال آقای سیروس مقدم با نام «بچه‌های نسبتا بد» دارم. نقش یک زن خانه دار که مادر یکی از شخصیت های اصلی است. در حال تصویربرداری این مجموعه هستیم.

نوشته همکاری با شکیبایی در «خانه سبز» مسیر حرفه‌ای‌ام را عوض کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.