تربیت، آموزش و بازنمایی نگرش دانش آموزان، همه توسط معلمانی شکل می‌گیرد که قسم‌خورده‌اند نسل آینده را نسلی مقتدر و باسواد تربیت کنند و به جامعه تحویل دهند. ازاین‌رو می‌توان گفت شغل معلمی یکی از حساس‌ترین مشاغلی است که در هر جامعه‌ای می‌تواند فعالیت داشته باشد.

سینمای ایران نیز مانند هر رسانه‌ای که تریبونی برای معرفی و تصویر کردن افراد، مشاغل، مشکلات و مسائل مختلف را دارد طی این سال‌ها، تا جایی که توانسته به تصویر معلمان و جایگاه آن‌ها نگاه ویژه‌ای داشته است. گرچه نمی‌توان گفت که از نظر کمیت موفقیت بی‌نظیری را تجربه کرده اما شاید کیفیت همین چند اثر انگشت‌شماری هم که داشته به‌اندازه‌ای قابل‌قبول بوده که در ذهن مخاطبان به‌جای مانده است.

در سینمای ایران گاه وجه ازخودگذشتگی، گاه رابطه استاد و شاگردی، گاه حس پدر و پسری یا مادر و دختری و گاهی نیز وجه سخت‌گیرانه معلمان تصویر شده است. از معلمانی که در سینمای ایران سروکارشان با کودکان استثنایی بوده گرفته تا آن‌هایی که با نوجوانان بازیگوش سروکار داشته‌اند، همه در فیلم‌های سینمایی ما خاطره‌ساز شده‌اند.

در این گزارش قصد داریم به چند کاراکتر معلم در سینمای ایران بپردازیم که طی سال‌های انقلاب توانستند خود را در ذهن مردم ثبت کنند.

*علی نصیریان/ «جاده‌های سرد»/ ۱۳۶۴

یکی از برجسته‌ترین معلم‌هایی که در قاب‌های بازیگری سینمای ایران ماندگار شده است، علی نصیریان در فیلم سینمایی «جاده‌های سرد» به کارگردانی مسعود جعفری‌جوزانی است. این فیلم در سال ۱۳۶۴ تولید شد که نصیریان در آن نقش معلمی را با نام آقای موسوی ایفا می‌کرد.

آقای موسوی در این فیلم معلم سالخورده‌ای است که در سرمای روستایی دورافتاده گرفتار یخبندان شده و در این شرایط بیشتر از آنکه سر کلاس درس باشد با دانش‌آموزانش بیرون از مدرسه زندگی می‌کند و به آن‌ها رهایی از خطر و غلبه بر مشکلات را آموزش می‌دهد. یکی از دیالوگ‌های فراموش‌نشدنی آقای موسوی به دانش‌آموزانش در این فیلم این است: «نترس روله! درخت باش. قامت راست کن. سرما را بزن زمین.»

مسعود جعفری جوزانی در این فیلم بیش از آن‌که به خود معلم بپردازد به نقش اجتماعی او در جامعه نگاه می‌کند.

*بیژن امکانیان/ «دبیرستان»/ ۱۳۶۵

یکی دیگر از آثاری که در راستای معلم در سینمای ایران تصویر شد، فیلم سینمایی «دبیرستان» به کارگردانی اکبر صادقی بود که در سال ۱۳۶۵ تولید شد. در این فیلم بیژن امکانیان نقش معلمی را با نام علی ناصری ایفا می‌کرد که یک معلم جوان زیست‌شناسی در یک دبیرستان پسرانه بود.

علی ناصری (بیژن امکانیان) در این فیلم که خودش زمانی گرفتار اعتیاد بوده و حالا پای تخته‌سیاه به بچه‌ها آموزش می‌دهد، دلش نمی‌خواهد دانش‌آموزانش گرفتار و آلوده مواد مخدر شوند و شرایط سخت آن را تجربه کنند. اما در برهه‌ای با وضعیت غیرعادی یکی از دانش آموزان مواجه می‌شود که گرفتار مواد مخدر شده، پس از آن سعی می‌کند که این دانش‌آموز را از این شرایط نجات دهد و در نهایت به یک معلم قهرمان تبدیل می‌شود.

یکی از ماندگارترین سکانس‌های این فیلم، صحنه‌ای است که دانش‌آموزان بعد از خشم ناصری و خروج او از کلاس، سراغش می‌روند و پاکت سیگارها و فندک‌ و کبریت‌ را از جیب‌هایشان درمی‌آورند و روی زمین می‌اندازند. امکانیان که در این لحظه خودش نیز مشغول کشیدن سیگار است، آن را خاموش می‌کند.

*خسرو شکیبایی/ «رابطه» / ۱۳۶۵

فیلم سینمایی «رابطه» به‌عنوان نخستین تجربه بلند سینمایی پوران درخشنده در سال ۱۳۶۵ تولید شد. داستان این فیلم در مورد نوجوانی است به نام ناصر که ناشنوا است و قدرت تکلم نیز ندارد و قادر به ایجاد رابطه با اطرافیان خود نیست. پدر و خواهر ناصر به او بی‌توجه‌اند و دل سوزاندن مادر به حال او بی‌فایده است. ناصر تحت فشار اطرافیان و خانواده از همه کس و همه چیز دل‌زده است، اما پس از آن که معلمش او را در عدم برقراری رابطه با اطرافیان مقصر می‌داند، به خود می‌آید.

خسرو شکیبایی در این فیلم، نقش همان معلم دلسوزی را بازی می‌کند که می‌تواند تا حدودی قدرت تکلم را به این نوجوان برگرداند.

نکته مهم در این فیلم این بود که تا پیش از آن، صداپیشگان به‌جای بازیگران صحبت می‌کردند اما همین‌که در این فیلم صدای دل‌نشین خسرو شکیبایی شنیده شد توانست شخصیت این کاراکتر را باورپذیرتر کند.

بازی دقیق و هنرمندانه شکیبایی و درک و تسلطش به زبان اشاره در صحبت با دانش‌آموزان ناشنوا او را در شمایلی متفاوت از معلم به سینمای ایران معرفی کرد.

*هما روستا / «پرنده کوچک خوشبختی» / ۱۳۶۶

فیلم سینمایی «پرنده کوچک خوشبختی» به عنوان دومین تجربه سینمایی پوران درخشنده است که باز هم قهرمان آن یک معلم با بازی هما روستا بود. درخشنده در این فیلم رابطه یک معلم زن با شاگرد ناشنوا را نشان می‌دهد.

این فیلم درباره دختری به نام ملیحه (عطیه معصومی) است که بر اثر ضربه روحی در کودکی قدرت تکلم خود را از دست داده و با یادآوری گذشته دچار تشنج عصبی می‌شود. او با همه دعوا می‌کند و با کسی دوست نیست و یک بار هم اقدام به خودکشی می‌کند تا اینکه با ورود خانم شفیق (هما روستا) تغییراتی در زندگی ملیحه اتفاق می‌افتد. هما روستا در این فیلم، معلمی است که تعلیم بچه‌های کر و لال را بر عهده دارد و با حل مشکلات روانی ملیحه، او را به حرف می‌آورد.

«پرنده کوچک خوشبختی» فیلمی است که به مشکلات جامعه ایران و به آسیب‌شناسی شیوه‌های تعلیم و تربیت رایج می‌پردازد.

*مجید مجیدی / «شنا در زمستان» / ۱۳۶۸

فیلم سینمایی «شنا در زمستان» به کارگردانی محمد کاسبی در سال ۱۳۶۸ تولید شد. مجید مجیدی، یکی دیگر از معلمان سینمای ایران است که در نقش علی مرتضایی‌نسب در این فیلم زندگی معلمی را روایت می‌کند که در دوران پیش از انقلاب سعی در آگاه‌سازی و بیداری دانش آموزان دارد.

حال و هوای قصه این فیلم که بیشتر رنگ و بوی سیاسی دارد از فعالیت‌های یک معلم مهربان و دلسوز در تقابل با ناظم خشن مدرسه بهره برده تا تصویری از حرکت‌های انقلابی مردم در مقابله با حکومتی را نشان دهد که بیداری دانش آموزان مدرسه را هم تاب نمی‌آورد.

*جهانگیر الماسی / «پشت پرده مه» / ۱۳۸۳

فیلم سینمایی «پشت پرده مه» سومین فیلم بلند پرویز شیخ‌طادی است که در سال ۱۳۸۳ تولید شد. جهانگیر الماسی در این فیلم پس از سال‌ها توانست با حضور در نقش معلم، شخصیت خود را در قالبی جدید و کمتر قابل‌انتظار به نمایش بگذارد.

«پشت پرده مه»؛ داستان مرتضی، کودک ناشنوایی است که پدرش را از دست داده و در روستایی با مادرش زندگی می‌کند. او که دانش‌آموز درس‌خوانی نیست، در برخورد با آموزگار بداخلاق مدرسه (آقای فتاحی)، کاملاً بی‌انگیزه می‌شود. در ادامه وقتی که همکلاسی‌های مرتضی، او را از قصد ازدواج معلم با مادرش آگاه می‌سازند، او نسبت به مادر خود و معلمش بدبین می‌شود.

این فیلم در ادامه اغلب فیلم‌هایی که درخصوص معلمان تولید شده، باز هم یک شاگرد محجور و ناشنوا و معلمی که در ابتدا با جدیت آغشته به خشم خود شخصیتی منفی به‌نظر می‌رسد را نمایش می‌دهد که در ادامه داستان عاشقانه میان مادر بچه و معلم، همه‌چیز را تغییر می‌دهد.

*رضا عطاران / «ورود آقایان ممنوع» / ۱۳۸۹

فیلم سینمایی «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی رامبد جوان در دسته فیلم‌های کمدی قرار می‌گیرد که در سال ۱۳۸۹ با محوریت معلم تولید شد. رضا عطاران در این فیلم یک معلم دست و پا چلفتی و با اعتماد به‌نفس پایین اما بسیار مهربان و دوست‌داشتنی و البته شیمی‌دانی ماهر است که در یک دبیرستان دخترانه مشغول به کار می‌شود.

در «ورود آقایان ممنوع»، مدیر یک دبیرستان دخترانه خصوصی با ورود آقایان به مدرسه خود شدیداً مخالف است اما وقتی دبیر شیمی دانش آموزان المپیادی به علت زایمان، شش ماه مرخصی می‌گیرد، مجبور می‌شود تا یک دبیر جایگزین به دبیرستان بیاورد؛ ولی تلاش وی برای یافتن دبیر المپیاد زن در میانه سال تحصیلی بی‌فایده است و مجبور است یک مرد را به‌عنوان تنها گزینه بپذیرد تا از رقابت المپیاد جا نماند اما ورود این آقای معلم مجرد و بی دست و پا و شیطنت دختران دانش‌آموز و تجرد خانم مدیر جدی و بداخلاق که تا به حال خواستگاری نداشته، لحظات کمدی را در فیلم رقم می‌زند.

* شهاب حسینی / «فروشنده» / ۱۳۹۴

فیلم سینمایی «فروشنده» به کارگردانی اصغر فرهادی در سال ۱۳۹۴ تولید شد. شاید محوریت داستان در این فیلم وجه معلم بودن شهاب حسینی نبود و داستان کلی چیز دیگری بود اما کاراکتر عماد در این فیلم در زمان تدریس در هنرستان بازیگری یکی از نقش‌هایی است که با توجه به اکت‌ها و یا دیالوگ‌های رد و بدل شده‌اش با شاگردان، به‌عنوان یکی از ماندگارترین معلم‌ها در ذهن مخاطب ثبت شده است.

در «فروشنده» نقش معلم با همان تک سکانس کلاس درس، یکی از ملموس‌ترین معلم‌های تاریخ سینما را نمایش می‌دهد. با این‌که مهم‌ترین اتفاق فیلم در خانه عماد و رعنا می‌افتد و آن‌ها را بیشتر به عنوان یک زوج هنرمند تئاتری می‌بینیم که مشغول تمرین و نمایش نمایشنامه «مرگ فروشنده» نوشته آرتور میلر هستند، اما شغل معلمی عماد هم نقشی مؤثر و دراماتیک در قصه دارد.

*پیمان معادی / «بمب یک عاشقانه» / ۱۳۹۶

«بمب؛ یک عاشقانه» ساخته پیمان معادی است که در سال ۱۳۹۶ تولید شد و خودش نیز در آن نقش ناظم ابتدایی در سال‌های دفاع مقدس ایفا می‌کرد. بسیاری از سکانس‌های این فیلم در یک مدرسه می‌گذرد که روایتگر وضعیت مدرسه‌ها و تحصیل در آن دوران است.

«بمب؛ یک عاشقانه»؛ یک فیلم شیرین و دل‌نشین است که مخاطب را به حال و هوای دهه۶۰ می‌برد. پیمان معادی در این فیلم جدای از بخش مربوط به زندگی خانوادگی‌اش، ناظمی دلسوز و فداکار را بازی می‌کند که برخلاف مدیر سختگیر مدرسه (سیامک انصاری)، هوای دانش آموزان را دارد. این متانت و صبوری ایرج ذکایی باعث می‌شود در آن روزهای بمباران و جنگ، دانش آموزان کمی با او احساس نزدیکی و دوستی داشته باشند.

*جواد عزتی / «خورشید» / ۱۳۹۸

مجید مجیدی درست ۳۰ سال قبل از ساخت فیلم سینمایی «خورشید»، خود در فیلم «شنا در زمستان» نقش یک معلم را ایفا می‌کرد. از این رو در ساخت «خورشید» خیلی از زوایای پنهان کاراکتر یک معلم را به دلیل تجربه بازی آن، می‌دانست و توانست آن را به درستی در شخصیت جواد عزتی در «خورشید» نیز بگنجاند با این تفاوت که در فیلم خود دیگر آن فضا و ویژگی‌های دهه ۶۰ را دنبال نکرد.

جواد عزتی در سال ۱۳۹۸ در فیلم سینمایی «خورشید» ساخته مجید مجیدی، نقش (سامان) یک معلم همدل و همراه در مدرسه بچه‌های کار بود. در کنار نقش‌های دیگر معلم که در سینمای ایران داشتیم، جواد عزتی کارش از آن جهت سخت بود که به‌عنوان یک بازیگر مطرح در مقابل جمعی از کودکان کار در دنیای واقعی قرار گرفت که هیچ‌کدام تجربه‌ای از بازی نداشتند و عزتی به خوبی از پس این کار برآمد.

جواد عزتی تا جایی این نقش را خوب ایفا کرد که حتی شخصیت او در قالب یک معلم می‌تواند به‌عنوان الگوی معلمان چنین مدارسی هم درنظر گرفته شود.

نوشته نقش معلم‌ها در کلاس نقره‌ای سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احسان بیگلری کارگردان «برادرم خسرو» پیش از این به نامگذاری فیلم به یاد زنده یاد خسرو شکیبایی اشاره کرده بود و نمایش ویژه جمعه شب به زنده یاد شکیبایی تقدیم خواهد شد.

در خلاصه داستان «برادرم خسرو» به قلم احسان بیگلری و پریسا هاشم پور آمده است: خسرو که مبتلا به اختلال دوقطبی است باید مدتی را در خانه برادر بزرگتر خود سپری کند.

شهاب حسینی، ناصر هاشمی، هنگامه قاضیانی و بیتا فرهی از بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

نوشته خانواده خسرو شکیبایی در سینما «آزادی» به دیدن «برادرم خسرو» می‌نشینند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

زنده‌یاد «خسرو شکیبایی» در این اثر موسیقایی به عنوان راوی اشعار «سهراب سپهری» را قرائت می‌کند و در واقع آخرین اثر این هنرمند به شمار می‌رود که برای نخستین بار منتشر می‌شود؛ نوازندگانی که در آلبوم موسیقی «مسافر» به هنرنمایی پرداخته‌اند، عبارتند از: پیانو: زنده‌یاد آندرانیک آرزومانیان، ویلن: همایون رحیمیان، ارسلان کامکار، خاچیک بابائیان و ابراهیم لطفی، ویلا: سیاوش ظهیرالدینی، ویلنسل: کریم قربانی، کنترباس: زنده‌یاد علیرضا خورشیدفر، سینتی سایزر: محمد رضا احمدیان، ضبط موسیقی: استودیو بل، صدابردار: منوچهر ریاحی و ایرج فهیمی، همخوان: الهه حمیدی، ریما نورزاد و نسرین عمران.

مدیر اجرایی آلبوم موسیقی «مسافر» برعهده «مهدی بشکوفه» و طراح گرافیک آن را نیز «امین جعفری» انجام داده است.

علاقمندان می‌توانند جهت خرید دیجیتالی آلبوم موسیقی «مسافر» از طریق سایت «بیپ تونز» به آدرس www.beeptunes.com  و همچنین سایت «ریتمو» به آدرس  www.ritmo.ir اقدام نمایند.

نوشته آلبوم «مسافر» با صدای زنده‌یاد خسرو شکیبایی منتشر ‌شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

زنده‌یاد «خسرو شکیبایی» در این اثر موسیقایی به عنوان راوی اشعار «سهراب سپهری» را قرائت می‌کند و در واقع آخرین اثر این هنرمند به شمار می‌رود که برای نخستین بار منتشر می‌شود؛ این اثر در همان سال‌ها و همزمان با تولید آثار دیگر این بازیگر سرشناس با محوریت اشعار «سهراب سپهری» ضبط شده است و قبل از فرارسیدن سال جدید به مردم تقدیم می‌شود.

نوازندگانی که در آلبوم موسیقی «مسافر» به هنرنمایی پرداخته‌اند، عبارتند از: پیانو: زنده‌یاد آندرانیک آرزومانیان، ویلن: همایون رحیمیان، ارسلان کامکار، خاچیک بابائیان و ابراهیم لطفی، ویلا: سیاوش ظهیرالدینی، ویلنسل: کریم قربانی، کنترباس: زنده‌یاد علیرضا خورشیدفر، سینتی سایزر: محمد رضا احمدیان، ضبط موسیقی: استودیو بل، صدابردار: منوچهر ریاحی و ایرج فهیمی، همخوان: الهه حمیدی، ریما نورزاد و نسرین عمران.

مدیر اجرایی آلبوم موسیقی «مسافر» برعهده «مهدی بشکوفه» و طراح گرافیک آن را نیز «امین جعفری» انجام داده است.

علاقمندان می‌توانند جهت پیش خرید دیجیتالی آلبوم موسیقی «مسافر» از طریق سایت «بیپ تونز» به آدرس www.beeptunes.com  و همچنین سایت «ریتمو» به آدرس  www.ritmo.ir اقدام نمایند.

نوشته آلبوم «مسافر» با صدای زنده‌یاد خسرو شکیبایی منتشر می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اتفاق محدود به جشنواره فجر سال گذشته نمی‌شود و بیش از دو دهه است که سینمای ما با چنین تصویر مخدوشی از مردان و پدران ایرانی روبرو است. تصویری غیرمنصفانه که نتیجه‌اش مخدوش کردن تصویر پدر / همسر در میان خانواده‌های ایرانی خواهد بود.

البته این به معنا نیست که نگاه همه فیلمسازان ایرانی به جایگاه پدران و مردان ایرانی این‌گونه بوده است، چرا که سینما و البته تلویزیون ما در طی این سال‌ها با نمونه‌های خوبی نیز روبرو بوده که در آن سعی شده تصویری شریف و نجیب از مردان و پدران ایرانی را به تصویر کشیده شود.

در این گزارشی نگاهی به اندک موارد موجود در سینمای ایران داریم که سعی کرده تا به دور از جو «ضد مرد» سینما و حتی تلویزیون ایران به ارائه تصویری قابل قبول از پدران و مردان ایرانی بپردازد.

محمد کاسبی؛ «پدر»

یکی از معدود فیلم‌های سینمای ایران که در آن تصویری خوب و واقعی از یک پدر نمایش داده شده است، فیلم سینمایی «پدر» به کارگردانی مجید مجیدی و با بازی محمد کاسبی در نقش اصلی این فیلم است. هرچند کاسبی در این فیلم نقش یک ناپدری را بازی می‌کند ولی وجوه رفتاری او و برخورد پدرانه او با پسر نوجوان همسرش باعث شده تا چهره‌ای درست از پدری ایرانی به عنوان تکیه گاه مادی ومعنوی خانواده‌اش به تصویر کشیده شود.

بازی درخشان کاسبی در این فیلم از دید منتقدین سینما نیز پنهان نماند و جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را در چهاردهمین دوره جشنواره فیلم فجر  نصیب او کرد.

محمد علی کشاورز؛ «پدر سالار»

بدون شک یکی از به یادماندنی‌ترین مجموعه‌های نمایشی سیما در طول سال‌های پس از انقلاب، «پدر سالار» بود. سریالی به کارگردانی اکبر خواجوی که در آن محمدعلی کشاورز نقش اسد‌الله خان، پدر یک خانواده پرجمعیت را بازی می‌کرد.

هرچند که در ظاهر تصویر نمایش داده شده برای پدر در این خانواده، تصویری از یک مرد مستبد و زورگو بود که می‌خواست به اجبار همه فرزندانش را در کنار خود نگه دارد ولی در پس این برخوردهای خشن، تصویری از یک مرد دلسوز و خانواده دوست به نمایش گذاشته می‌شد که با تمام وجود نگران آینده فرزندان خود بود و به واسطه همین علاقه بود که دوست داشت فرزندانش را در کنار خود جمع کند. البته او بابت برخی از تفکرات اشتباهش دچار مشکلاتی شد ولی در نهایت توانست فکر اشتباه خود را کنار بگذارد و خانواده‌اش را از بحران نجات دهد.

پرویز پرستویی؛ «به نام پدر» و «آژانس شیشه‌ای»

پرستویی از آن دست بازیگرانی است که قابلیت و انعطاف حضور در نقش‌های مختلف را دارد. یکی از نقش‌هایی که پرستویی نشان داده تبحری زیادی در ایفا کردن آن دارد، حضور در قامت پدری مهربان و ستودنی است. او با بازی در دو فیلم «به نام پدر» و «آژانس شیشه‌ای» ثابت کرده که توانایی بالایی در به تصویر کشیدن پدران روزهای سخت را دارد. پدرانی بزرگ که به موقع لزوم در برابر مشکلات زندگی با صلابت و محکم هستند و از سوی دیگر در برابر فرزندان خود تبدیل به عاطفی‌ترین و مهربان‌ترین افراد می‌شوند.

البته پرستویی بعدها با حضور در سریال «زیرتیغ» یک بار دیگر در این زمینه به موفقیت رسید.

علی نصیریان؛  «بوی پیراهن یوسف» و «میوه ممنوعه»

یکی دیگر از پدران آشنای سینما و تلویزیون ایران است که بسیاری از مخاطبان ایرانی بازی فراموش نشدنی او را در تقش پدر یک شهید را در فیلم «بوی پیراهن یوسف» به یاد دارند. او در این فیلم که کارگردانی آن را ابراهیم حاتمی‌کیا برعهده داشت، نقش پدری را بازی می‌کرد که در نبود فرزند مفقوالاثرش در جنگ تحمیلی تبدیل به یک مجنون شده است.

نصیریان سال‌ها بعد، با حضور در سریال «میوه ممنوعه» یک بار دیگر با بازی در نقش یک پدر ایرانی درخشید. هرچند که در رفتار یونس فتوحی (شخصیتی که نصیریان ایفاگر نقش آن بود) هم رگه‌هایی از برخورد پدرسالارانه دیده می‌شد، اما این پدر نیز همچون اسدالله خان قصه‌های پدرسالار با وجود خشن بودنش، علاقه زیادی به خانواده‌ و فرزندانش داشت.

خسرو شکیبایی؛ «دست های خالی» و «کیمیا» و «خواهران غریب» و «خانه سبز»

مرحوم خسرو شکیبایی نیز از جمله بازیگرانی است که تاکنون بارها و بارها بازی در نقش پدر را در فیلم‌های سینمایی و سریال‌های تلویزیونی برعهده گرفته است، اما بدون شک در میان همه نقش‌های او حضور او در قامت یک پدر ایرانی نجیب و با اصالت بیشتر از همه در سه فیلم «دست های خالی» به کارگردانی ابوالقاسم طالبی، «کیمیا» به کارگردانی احمدرضا درویش، «خواهران غریب» به کارگردانی کیومرث پوراحمد و همچنین سریال «خانه سبز» در یاد و خاطر مخاطبان ایرانی به یادگار مانده است.

نکته قابل توجه در بازی این بازیگر شاخص کشورمان در آن بود که با وجود تکرار حضور او در نقش پدران ایرانی ولی هیچ یک از نقش هایش حتی کمترین شباهتی با یکدیگر ندارند. به همین خاطر است که او تبدیل به یکی از به یادماندنی ترین پدران سینمای ایران شده است.

رضا ناجی؛ «بچه های آسمان»  

رضا ناجی دیگر بازیگری است که با فیلم سینمایی «بچه های آسمان» توانسته یکی از زیباترین تصاویر پدران ایرانی را در سینمای کشورمان خلق کند. او که با حضور در این اثر مطرح مجید مجیدی، برای سومین بار مقابل دوربین سینما می‌رفت، با ایفای نقش پدری زحمتکش و شریف که با وجود همه تنگدستی‌ها، از جان و دل برای فرزندان خود کار می‌کند؛ یکی از معدود تصاویر واقعی از پدران ایرانی را در سینمای کشورمان خلق کرد.

او نقش پدری عزت مند و شریف را دارد و با استفاده از ظرافت های خاص بازیگری خود توانسته نقشی واقعی و باورپذیر را برای مخاطب خود خلق کند.

مهدی هاشمی؛ «بهترین بابای دنیا»   

مهدی هاشمی نیز از جمله بازیگرانی است که بارها در نقش پدران ایرانی ظاهر شده است ولی بدون شک موفق‌ترین حضور در این نقش را باید در «بهترین بابای دنیا» به کارگردانی داریوش فرهنگ جستجو کرد.

هاشمی در این فیلم مانند تمامی پدران دنیا که برای فرزندان شان یک قهرمان هستند به تصویر کشیده شده و توانسته در نقش ایفایی خود در فضای فانتزی این فیلم به خوبی ظاهر شود.

شهاب حسینی؛ «حوض نقاشی» 

شهاب حسینی دیگر بازیگر سینمای کشورمان است چند باری تجربه حضور در نقش پدران را کسب کرده است. اما به یادماندنی‌ترین تجربه او در این نقش، مربوط به فیلم سینمایی «حوض نقاشی» می‌شود. دغدغه‌های پدرگونه او در این فیلم زیبا و ستودنی است. پدری که با وجود مشکلات جسمی خود و همسرش، با تمام وجود سعی می‌کند که از پسرش حمایت کند و به خواسته‌های او توجه کند.

البته ذکر این چند مثال مثبت نباید باعث فراموش کردن ظلم سینمای ایران به پدران و مردان ایرانی شود. سینمایی که سال‌هاست مردان و پدران ایرانی را موجوداتی عصبی و تندخو و یا بوالهوس و خودخواه نمایش می‌دهد که یا دغدغه و تعهد چندانی نسبت به همسر و فرزندان خود ندارد و یا با برخوردهای تند و تعصبات بیجای خود باعث رنجش و ناراحتی آن‌ها می‌شود.

نوشته گزارش «سوره سینما» از به یادماندنی‌ترین پدران سینمای ایران/ آیا سینمای ایران تصویر درستی از پدران ایرانی ارائه داده است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پوریا شکیبایی با انتشار تصویری از پرستویی در صفحه شخصی اینستاگرامش نوشت: من باور دارم که فرق بزرگى وجود دارد بین سینمایى که پرستویى دارد و سینمایى که پرستویى ندارد، مبارکتان باشد آقا.

نوشته واکنش فرزند خسرو شکیبایی به سیمرغ گرفتن پرستویی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امسال این جشنواره با همکاری آپارات قرار است پوشش کامل ویدیویی از حواشی و برنامه های جشنواره را روی کانال مخصوص این جشنواره در سایت آپارات داشته باشد.

همچنین برنامه های متنوعی توسط آپارات برای جشنواره تولید خواهد شد که در کانال جشنواره فیلم فجر قرار خواهد گرفت.

کافه آپارات برنامه ای است که اختصاصی توسط آپارات در کاخ جشنواره تولید خواهد شد و روزانه مصاحبه های جذابی با هنرمندان و دست اندرکاران جشنواره خواهد داشت. احسان کرمی اجرای این برنامه ویدیویی را به عهده خواهد داشت.

آپارات همچنین برنامه دیگری تحت عنوان فرش قرمز را برای اولین بار به جشنواره خواهد برد که هومن گامنو عهده دار این برنامه شده است. او با زبانی طنز و اجرایی خاص به جشنواره می آید.

از دیگر برنامه هایی که آپارات برای جشنواره در نظر گرفته است، پوشش روزانه ویدیویی اخبار و رویدادهای جشنواره خواهد بود.

کمپین مردمی به یاد خسرو شکیبایی نیز برای مشارکت هرچه بیشتر مردم و علاقه مندان به فیلم و سینما نیز کار خود را آغاز کرده است و مردم با ارسال آثار خود در این کمپین شرکت خواهند کرد.

شما می توانید ویدیو معرفی آثار جشنواره را نیز از طریق کانال فیلم فجر در آپارات www.aparat.com/fajrfilm دنبال کنید.

نوشته آپارات تنها حامی ویدیویی جشنواره فیلم فجر / کمپین مردمی به یاد خسرو شکیبایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: در ایده های اولیه ای که من و همکارانم داشتیم به این نتیجه رسیدم که چرا هیچ وقت از چهره بازیگران سینما یا پلانی از یک فیلم مهم سینمای ایران در پوسترهای جشنواره استفاده نشده است. در حالیکه در جشنواره های سینمایی معتبر جهان مانند جشنواره کن یا ونیز از چنین ایده ای برای طراحی پوستر اصلی جشنواره استفاده می کنند.

طراح پوسترسی و چهارمین جشنواره فیلم فجر عنوان کرد: آنقدر چهره سینمایی و صحنه های مهم در فیلم های سینمایی مان داریم که می توانند دستمایه پوستر باشد و بدعت جدیدی را در طراحی پوستر ایجاد کنند. به همین دلیل برای طراحی پوستر در همان ابتدا به چهره مرحوم خسرو شکیبایی رسیدم.

وی با اشاره به متفاوت بودن شخصیت خسرو شکیبایی بیان کرد: خسرو شکیبایی یکی از نمادهای سینمای بعد از انقلاب است که شخصیتی محبوب، معتدل، نجیب و مهربان داشت و در واقع همه ویژگی های سینمای ایران در این بازیگر وجود دارد.

برزگر درباره انتخاب تصویر خسرو شکیبایی برای پوستر توضیح داد: نمی خواستم تصویری از خسروشکیبایی را انتخاب کنیم که یادآور فیلم خاصی باشد بنابراین از کار کردن عکس پرهیز کردیم و تصمیم گرفتم که باید از چهره او براساس طراحی نقاشی صورت بگیرد.

وی افزود: بعد از مشورت با چند نفر از دوستان نقاش براساس تبحر و تجربه، بزرگمهر حسین پور را برای نقاشی این چهره انتخاب کردیم و سفارش کار را به او دادم. روزی که با حسین پور درباره این ایده صحبت کردم به او گفتم ممکن است ایده ما قبول نشود؛ اما تمام انرژیت را بر روی این کار بگذار و بهترین کاری را که می شود بکش.

کارگردان فیلم «پرویز» در ادامه گفت: قرار شد نیمه تنه ای از آقای شکیبایی نقاشی شود که شالی به گردن دارد و به دوربین خیره شده است. حسین پور همین طرح را کشید و البته لباس خاصی تن شکیابیی کرد. زمانی که نقاشی تمام شد به نظرم آنقدر جذاب و هیجان انگیز شده بود که به عنوان گرافیست به این نتیجه رسیدم که نیاز نیست کار اضافه ای برروی آن شود. بنابراین با ساده ترین شکل ممکن اطلاعات جشنواره امسال را علاوه بر زمینه بافتی به شکل سیمرغ به آن اضافه کردم.

طراح پوستر سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر با اشاره به استفاده از عکس خسرو شکیبایی برای نقاشی چهره اش یادآور شد: برای آنکه چهره شکیبایی به خوبی اجرا شود، مجبور بودیم از یکی از عکس های او استفاده کنیم. این شد که از امیر عابدی، عکاس شناخته شده سینمای ایران خواستم که عکسی در اختیار ما بگذارد. او هم یکی از عکس های فیلم«درد مشترک» به کارگردانی یاسمین ملک نصر را در اختیار ما قرار داد.

برزگر با تاکید بر این که احتمالا ایده این پوستر موافقان و مخالفانی خواهد داشت گفت: به نظرم پوستر امسال جشنواره، یک پوستر کاملا ایرانی است که بسیار سینمای ایران را به واسطه چهره ای که همه دوستش داشتیم و هنوز داریم یادآوری می کند. مطمئنم این پوستر یکی از متفاوت ترین پوسترهایی است که جشنواره فیلم فجر به خودش دیده است البته منظورم این نیست که الزاما بهترین پوستر است.

طراح پوستر فیلم«پریدن از ارتفاع کم» در ادامه توضیح داد: محمد حیدری ریسک کرد که این پوستر را به عنوان پوستر اصلی جشنواره فیلم فجر امسال انتخاب کرد. ما تمام تلاشمان را کردیم تا در نهایت سادگی پوستری طراحی کنیم که هر فردی با دیدنش به یاد سینما بیافتد. پوستری که نیاز به رمز گشایی خاصی نداشته باشد.

برزگر با بیان این که بزرگمهر حسین پور سهم عظیمی در اجرای این ایده داشته است افزود: مهتاب کرامتی هم در اجرای این پوستر به ما مشاوره دادند و ایده هایشان را با ما مطرح کردند.

وی بیان کرد: امیدوارم در حقیقت این منظر به پوستر نگاه شود که تلاش شد یکی از اسطوره های سینمای ایران به عنوان موضوع پوستر اصلی سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر انتخاب شود تا فراتر از آن برویم و سینمای ایران را بدین شکل نشان دهیم.

سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر ۱۲ تا ۲۲ بهمن به دبیری محمد حیدری برگزار می شود.

نوشته طراح پوستر جشنواره فجر : خسرو شکیبایی نمادی از سینمای ایران است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تلویزیون همیشه برای اهالی تئا‌تر و سینما جایی برای هنرنمایی‌ست و سخت می‌توان بازیگرانی را پیدا کرد که فرصت دیده شدن در برابر دیدگان مخاطب میلیونی را نادیده بگیرند.

در واقع به غیر از عده خاصی که به صورت کلی با حضور در تلویزیون به دلایل مختلف مشکل دارند هیچ بازیگری مدیوم تلویزیون را از دست نمی‌دهد و همواره در لا‌به‌لای کارهای سینمایی یا حتی حضور پررنگ در عرصه تئا‌تر، در قاب سریال‌های تلویزیونی یا حتی اجرای برنامه‌های مختلف روی آنتن می‌رود.

اما همیشه اینطور نیست که بازیگران شاخص تئا‌تر و سینما به سریال‌های تلویزیونی اعتبار ببخشند و سطح کارهای سیما را با وزن و اعتبار هنریشان بالا ببرند بلکه این تلویزیون هم هست که در میانه راه حرفه‌ای زمینه دیده شدن بازیگران را فراهم کرده و سکوی پرتاب آنها می‌شود.

در تمام سال‌های گذشته بازیگران شناخته شده بسیاری که تعداد قابل توجهی از آن‌ها در سینما به چهره‌ای مطرح تبدیل شدند،کار حرفه‌ای خود را از تلویزیون آغاز کرده‌اند. ستاره‌هایی که هر بار با به کار بردن جملاتی مثل اینکه «به تلویزیون مدیونم» یا «با حضور در تلویزیون بود که برای اولین بار دیده و مطرح شدم» می‌خواهند بگویند همچنان خود را وامدار سیما و سریال‌هایش می‌دانند. در این میان عده‌ای با تداوم حضور در مجموعه‌های تلویزیونی –از بازیگری گرفته تا کارگردانی، نویسندگی یا حتی مشاوره به کارگردان و بازیگردانی – دنبال ادای دین هستند و عده‌ای دیگر خاستگاه‌شان را بنا به دلایل مختلف فراموش کرده‌اند.

مهران مدیری؛ بازگشت ناموفق آقای فرزند

«فرزند تلویزیون» این عنوانی بود که خود مدیری بعد از پایان دلخوری هایش از مسوولان سیما برای خودش به کار برد.البته که مدیری راست می گفت.هر چند او در ۲۴ سال اخیر همه کار کرده و به غیر از بازیگری و کارگردانی در عرصه نمایش و موسیقی  هم فعالیت داشته اما او از تلویزیون شروع کرد،در تلویزیون معروف شد و اوج گرفت و حالا در همین تلویزیون به کارش ادامه می دهد.

البته مدیری میزان فعالیتش را نسبت به دهه اول کارهایش در سیما بسیار کم کرده و مدتی است بیشتر روی عرصه شبکه نمایش خانگی متمرکز شده است. مدیری قبل از ورود به تلویزیون به مدت ۸ سال در تئاترحضوری فعال داشت و در ۱۱ اثر نمایشی شرکت کرد اما سال ۷۱ با بازی در «مشت‌های کوچک» به تلویزیون آمد  و سال بعد از آن با «پرواز ۵۷» و بعد با «ساعت خوش» به عنوان بازیگر – کارگردان دیده شد.

مدیری از آن سال به بعد تقریبا هر سال یک کار برای تلویزیون داشت  و در همین جعبه جادویی به محبوبیت رسید اما سال ۸۸ و بعد از پخش سریال «مرد دو هزار چهره» از تلویزیون قهر کرد و با «قهوه تلخ» وارد شبکه نمایش خانگی شد. او تا امروز ۶ مجموعه را به صورت دی وی دی وارد شبکه نمایش خانگی کرده و در یک کار نیمه تمام هم حضور داشته است.

مدیری نوروز امسال با «در حاشیه» به تلویزیون برگشت تا وفاداری‌اش را نشان دهد اما سریال تازه او با آثار قبلی‌اش تفاوت زیادی داشت. حاشیه‌ها چنان به پر و پای «در حاشیه» پیچیدند که خیلی‌ها گمان کردند دیگر او را در قاب تلویزیون نخواهند دید اما او این روزها مشغول تصویربرداری فاز دوم سریالش است تا همچنان رابطه‌اش را با تلویزیون حفظ کرده باشد.

خسرو شکیبایی؛ وفادار همیشگی 

مردی که در دنیای بازیگری به تمام افتخارات ممکن رسید و از مردم هم نمره قبولی گرفت، هیچ وقت تلویزیون را رها نکرد و در تمام سال‌های فعالیت هنری‌اش  و حتی اوج مشغله کاری‌ با شرکت در فیلم‌های سینمایی،نمایش‌ها و شرکت در تهیه آلبوم‌های موسیقی همچنان برای تلویزیون وقت می‌گذاشت و  در این عرصه هم موفق بود.

شکیبایی سال ۴۲ با تئاتر شرع کرد و ۵ سال بعد از آن وارد عرصه دوبله شد اما قبل از اینکه به صورت حرفه ای وارد سینما شود در تلویزیون چند کار مهم و طولانی انجام داد. مرحوم شکیبایی قبل از انقلاب در سه مجموعه «گذر خلیل ده مرده»، «سمک عیار» و «لحظه» حضور یافت  اما بعد از انقلاب هم حضوری مداوم و فعال در سریال‌های تلویزیون داشت و بعد از بازی در سریال «مدرس»  این خط کاری را پی گرفت و با «روزی روزگاری» و «خانه سبز» به اوج محبوبیت عامه بین مخاطبان تلویزیونی دست یافت.

شکیبایی سال ۱۳۶۰ با «خط قرمز» مسعود کیمایی رسما وارد سینما شد اما به صورت موازی در سینما و سیما فعالیت می‌کرد  و هیچ وقت به تلویزیون پشت نکرد. آخرین سریالی که از این بازیگر پخش شد «شیخ بهایی» بود که سال ۸۷ روی آنتن رفت.

شهاب حسینی؛ از مجری‌گری تا سوپراستاری سینما

بازیگر شناخته‌شده‌ای که طی سال‌های اخیر همیشه جایی در بین بهترین‌های سینما داشته، از تلویزیون به پرده نقره‌ای آمد. او حدود بیست سال قبل با مجری‌گری در برنامه «اکسیژن» در تلویزیون کارش را شروع کرد و همین کار را در برنامه‌های «برپا برپا»، «به رنگ صبح» و «سایه روشن» ادامه داد.

سال ۷۷ بازی او در آیتم نمایشی یک برنامه خانوادگی به نام «خانواده محبوب» احتمالا به یاد هیچ کس نمانده اما بعد از ارائه نقش‌های کوتاه در «پس از باران» و «همسفر»، با «پلیس جوان» و نقش سروان یونس هدایتی به سینما معرفی شد.

حسینی سال ۸۰ یعنی در روزهایی که با سریالش تازه‌ شناخته شده بود با «رخساره» وارد سینما شد و طی ۱۴ سال اخیر با نقش آفرینی در حدود ۵۰ فیلم و ربودن جوایز متعدد و ایفای نقش‌های متعدد یکی از استعدادهای برخاسته از تلویزیون بوده است. حسینی با وجود تمام مشغله‌هایش هیچ وقت از تلویزیون قهر نکرد و طی سال‌های اخیر و در لابه لای کارهای متعدد سینمایی‌اش در سریال‌هایی چون «تب سرد»، «مدار صفر درجه»، «شوق پرواز» و «سرزمین کهن» حضور داشته است.

رضا عطاران؛ از درخشیدن در تلویزیون تا قهر با آن

یکی از پولساز‌ترین ستاره امروز سینمای ایران که حضورش در هر فیلمی می‌تواند تضمین کننده فروش میلیاردی‌اش در اکران عمومی باشد از بازی در برنامه‌های طنز آیتمی تلویزیون و بعد‌تر ایفای نقش در سریال‌های سیما به اوج رسید.

شاید اولین کار او به نام «بیداران» که سال ۶۹ روی آنتن رفت در خاطر هیچ کس نمانده باشد اما «پرواز ۵۷» و «ساعت خوش» فراموش نشدنی است. «سال خوش» و «دنیای شیرین» هم با حضور عطاران روی آنتن رفت تا او سال ۷۶ و با فیلم «کلید ازدواج» به سینما ورود پیدا کند و البته ماندگار شود. عطاران طی ۱۸ سال گذشته در بیش از ۳۰ فیلم سینمایی ایفای نقش کرده و جوایز بسیاری هم برده است. البته او به صورت موازی در تلویزیون هم فعالیت کرده و بعد از حضور در مجموعه‌هایی مثل «مجید دلبندم» و «قطار ابدی» که مخصوص کودکان ساخته شد با مجموعه‌های موفقی مثل «زیر آسمان شهر»، «کوچه اقاقیا»، «خانه به دوش»، و «متهم گریخت» که در برخی از آن‌ها نقش کارگردان را هم داشته به رونق گرفتن تلویزیون کمک کرده است.

آخرین کار تلویزیونی او «بزنگاه» حدود ۷ سال قبل پخش شد و از آن روز تا حالا عطاران فقط یکی دو بار به دوستانش مثل مجید صالحی و سعید آقاخانی در نقش مشاور کمک کرده است.

مهتاب کرامتی؛ فقط یک بار به خاطر ابراهیم

۱۷ سال از زمان پخش سریال «مردان آنجلس» می‌گذرد؛ سریالی که فرج الله سلحشور در آن مهتاب کرامتی را به همه معرفی کرد. درست سال بعد از آن کرامتی با «مردی از جنس بلور» سعید سهیلی به سینما رسید و با تداوم حضورش روی پرده نقره‌ای تبدیل به بازیگر شناخته‌شده‌ای شد که در کنار بازیگر، فعالیت‌های اجتماعی متنوعی انجام می‌دهد.

کرامتی اما تنها یک بار بعد از «مردان آنجلس» به تلویزیون برگشت، آن هم دو سال بعد از سریال سلحشور و این بار احتمالا به خاطر چهره‌ای به نام ابراهیم حاتمی کیا که «خاک سرخ» را برای سیما و در قالب سریال تعریف کرده بود.

ویشکا آسایش؛ از قطام تا قطام

داود میرباقری با سپردن نقش قطام به او باعث شد راه ورودش به سینما عملا باز شود اما آسایش اهل میانبر زدن نبود. ۶ سال بعد از پخش سریال امام علی (ع) و در سال ۱۳۷۶ بود که نام او با «ساحره» روی پرده سینما‌ها رفت. از آن سال تا به امروز آسایش به ازای هر سه فیلمی که در سینما بازی کرده یک مجموعه تلویزیونی هم داشته است تا حضوری آهسته و پیوسته در هر دو جبهه داشته باشد. به غیر از «معصومیت از دست رفته» و «مختارنامه» که باز هم برای میرباقری نقش آفرینی کرد، «نردبام آسمان» و «پرده‌نشین» دیگر مجموعه‌های تلویزیونی او به حساب می‌آیند.

مصطفی زمانی؛ دنیای رنگی بعد از یوزارسیف

یازده سال قبل و در شب‌هایی که سریال تاریخی – مذهبی سلحشور حسابی گرفته بود، همه از هم می‌پرسیدند نام این جوان که همه او را به اسم یوزارسیف می‌شناسند چیست؟ همین حالا هم خیلی‌ها نام واقعی‌اش را نمی‌دانند و با دیدن چهره‌اش در آنونس فیلم‌های سینمایی یاد سریال یوسف پیامبر می‌افتند.

مصطفی زمانی، با این سریال شناخته و مطرح شد تا کم کم زمینه حضورش در سینما فراهم شود. سال ۸۷ در سریال جعفری جوزانی، «در چشم باد» حضور داشت و سال بعد از آن با «آل» وارد سینما شد، اما طی فقط ۵ سال در ۱۷ فیلم سینمایی حضور داشته تا مشخص شود دیده شدن در تلویزیون برای زمانی کمی دیر اما خیلی خوب جواب داده است.

لعیا زنگنه؛ ارتباط عاطفی مریم تا مادرانه

دو دهه قبل مریم «در پناه تو» کاراکتر محبوب تمام دختران جوان به حساب می‌آمد و طبیعی بود که بازیگر این نقش هم دیده شود. زنگنه دو سال بعد با «راز مینا» وارد سینما شد و با این‌که گزیده کار بوده اما در سینما تداوم داشته است. او البته ارتباطش با تلویزیون را قطع نکرد و بعد از «در قلب من» که نتوانست موفقیت «در پناه تو» را تکرار کند هر چند سال یک بار در مجموعه‌های تلویزیونی حاضر می‌شود که آخرینش «مادرانه» دو سال قبل در شب‌های ماه رمضان پخش شد. «اغما» و «مدار صفر درجه» از دیگر سریال‌های مطرح زنگنه طی سال‌های حضورش در تلویزیون به حساب می‌آیند.

سعید آقاخانی؛ فرزند خلف همه کاره سیما

سعید آقاخانی حتی اگر طی یکی دو سال گذشته به بدنه سینما الصاق شده باشد فرزند خلف تلویزیون است و این را نمی‌شود کتمان کرد. سال ۷۲ آقاخانی همراه با گروه هم دانشکده‌ای‌هایش در «پرواز ۵۷» دیده شد و در «ساعت خوش» و «سال خوش» هم حضور داشت. آقاخانی تا سال ۸۸ در ۹ سریال تلویزیونی بازی کرد که در۴ تا از آن‌ها خودش نویسنده بود. بعد از آن در نقش کارگردان سریال‌های طنز با تلویزیون همکاری کرد و طی ۶ سال اخیر فقط دو بار در نقش بازیگر از طریق آنتن وارد خانه‌های مردم شد. درست درهمین شش سال بود که او در سینما برای خودش کسی شد تا جایی که بعد از بازی در ۷ فیلم سینمایی به سیمرغ بلورین بهترین بازیگر جشنواره فجر برای نقش آفرینی در «خداحافظی طولانی» هم رسید.

حمید گودرزی؛ از «دانی» تا «هفت»

سال ۱۳۸۰ بود که در مجموعه دانی و من در برنامه کودک تلویزیون رویت شد اما سال بعد از آن «مسافری از هند» کاری کرد تا گودرزی با «پسران مهتاب» به سینما برسد. هر چند گودرزی خودش می‌گوید کار کردن در سینما برایش سخت شده اما طی ۱۳ سال اخیر در ۱۹ فیلم سینمایی کار کرده است تا در مدیوم سینما حضوری پررنگ‌تر از خاستگاهش تلویزیون داشته باشد. او بعد از «مسافری از هند» با «تب سرد» و «کمکم کن» در‌‌ همان سال‌های ابتدایی دهه ۸۰ در تلویزیون دیده شد اما طی ده سال اخیر تنها دو بار و با مجموعه‌های «پنجمین خورشید» و «لاله وحشی» سر از جام جم در آورده و حالا با برنامه هفت به تلویزیون برگشته است هر چند خبر انصراف او از این برنامه چندی پیش منتشر شد.

صابر ابر؛ به اندازه یک پلک زدن

شاید هیچ کس خاطرش نباشد اما صابر ابر هم از تلویزیون و با مجری‌گری شروع کرد. یازده سال قبل با اجرای برنامه «رنگین کمان» در شبکه تهران به دنیای رسانه‌های تصویری معرفی شد و همین نقش را در برنامه‌های مشابهی با نام‌های «از کنکور بیشتر بدانیم»، «در صد ثانیه» و «پلک» ایفا کرد. سال ۸۴ با حضور در «شاعر زباله‌ها» به سینما راه یافت و از آن روز تا حالا با نقش آفرینی در فیلم‌های متعدد و البته تداوم در عرصه نمایش یکی از پرکار‌ترین و مطرح‌ترین بازیگرانی است که البته به سکوی پرتابشان کاملا پشت کرده‌اند. ابر از آن روز تا حالا هرگز در تلویزیون آفتابی نشده و ظاهرا حضورش در سیما به اندازه پلک زدن کوتاه بوده و فراموش شده است.

منبع: خبرآنلاین

نوشته ستاره‌هایی که از تلویزیون راهی پرده نقره‌ای شدند/ از خسرو شکیبایی و رضا عطاران تا شهاب حسینی و مهتاب کرامتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی : شاید خیلی ها به این روند کاری او عادت کرده باشند که فاصله زیادی میان تولیدات او در تلویزیون باشد. در حالی که مجموعه هایی که امرالله احمدجو ساخته مخاطبان خاص خود را داشته و از یک روند منحصر به فرد از لحاظ داستانی و مفهومی برخوردار بوده است. توجه به جزئیات و حساسیت در روند تولید و البته زبان تند و تیزی که خود نیز به آن اذعان دارد، باعث شده که تصوراتی میان برخی همکاران و مدیران سینما و تلویزیون ایجاد شود. امرالله احمدجو کارگردان مجموعه «روزی روزگاری»، «تفنگ سرپر» و «پشت کوههای بلند» که همیشه رابطه خوبی با مطبوعات و رسانه ها دارد ، با خوش رویی و آرامش به سوالات سوره سینما جواب داد.

تجربه نشان داده که فواصل زیادی بین کارهای شما در تلویزیون بوجود می آید.دلیل این اتفاق چیست؟
امرالله احمدجو : جز اینکه برای فواصل زیادی که بین کارهای من می افتد ، به تقدیر و قسمت معتقد باشم چیز دیگری نمی توانم بگویم.

اما به نظر من همه چیز در این مساله تمام نمی شود . شما کارهایی را برای ساخت به تلویزیون ارائه دادید و یا برای سینما اقدامی کرده اید؟
بله.دو فیلمنامه سینمایی من توسط حوزه هنری از من خریداری شده و ۴ سریال که هیچ کدام کمتر از ۳۰ قسمت نیست در شبکه های یک و سه وجود دارد و در واقع من همیشه برای کار کردن آماده بوده‌ام.

شما سابقه خوبی در تولید آثار تلویزیونی دارید و می توانید کارهای خوبی در سینما تولید کنید .فکر نمی کنید که باید کمی پی گیرتر باشید تا این پروژه ها به سرانجام برسد؟
آنهایی که در تصمیم گیری موثر هستند عکس این تصور را دارند و به شایعاتی که پیرامون من درست شده توجه می کنند. اکثر کارهای من با تعدد بازیگر و عوامل مواجه بوده ، خوب یک تهیه کننده که با تصور هزینه کم و ساختن یک فیلم پرفروش وارد می شود ، اما با صداقت عمل نمی کند و ابتدا می گوید هر امکانی فراهم می شود تا یک شاهکار بسازیم و بعد با دست خالی و وعده دوستانش شروع می کند، فضای پرتنشی را ایجاد می کند. در واقع حالا که کار را شروع می کنیم هر نیازی را بی‌مورد قلمداد می کند و در نهایت این جریان میان من و او تنش ایجاد می‌کند.

تهیه کننده های بسیاری با این شرایطی که شما از آن یاد می کنید حضور دارند و به نظر می رسد که باید از اینها عبور کرد تا در شرایط دلخواه کار کرد.
این جریان برای هر شخصی منحصر به فرد و خاص است. من وقتی قرار است یک کار را با لحن طنز تغزلی و با حساسیت های خاص خود اجرا کنم ، باید دقت زیادی به خرج بدهم و زمانی که فیلمبرداری به دلیل عوامل ثانویه با کندی مواجه می شود تاب نمی آورم و شاهد دارم در یکی از همین کارها به مدت ۹ روز حدود ۳۰ کیلومتر تا محل فیلمبرداری می رفتیم و آنجا یک چرخ دستی شکسته را لجبازانه می آوردند تا به طرق مختلف درست کنند و زمان از بین می رفت، در حالی که خرید آن هزینه آنچنانی نداشت.

پس تاکید زیادی بر مدیریت زمان و برنامه ریزی تهیه کننده در یک کار دارید؟
بله. در اصل با تمام اینکه همه پیله کردند که سینما و فیلمسازی ما مشکل فیلمنامه دارد ، متاسفانه مشکل تهیه کننده بسیار شدیدتر است و خود من به جز در یک مورد تولید «روزی روزگاری» که با ۱۳۳ جلسه فیلمبرداری و بدون مساله و حاشیه به پایان رسید ، در این خصوص تجربه خوبی نداشتم و در واقع تهیه کننده باید عاشق و آگاه به مدیریت فیلمسازی باشد که آقای خوش رزم آگاه بود ، زمان را نمی شمرد و الویت برای او کیفیت و راندمان مناسب تولید بود.

در مورد شایعاتی که در نتیجه این جریانات بوجود می آمد بیشتر توضیح بدهید.یعنی تصور غلطی از شما میان دست اندرکاران و برخی مدیران سینما و تلویزیون بوجود آمده است؟
بله.به جز همین یک موردی که در «روزی روزگاری» گفتم بقه پروژه ها به این شکل نبوده و تهیه کننده در نهایت شایعات افسانه واری می سازد و این جریان می یابد. یا حتی در عوامل پایین تر تصور کنید که یک آدم بی حال و بی مسئولیت سر کار حضور دارد و ساده ترین وظیفه خود را به درستی انجام نمی دهد. من هم با او دچار اصطکاک می شوم و وقتی او از این پروژه به پروژه دیگری می رود شایعاتی را عنوان کرده و به گوش من هم رسیده است. متاسفانه این حرف ها هم باور می شود و هرگز کسی به گزارش کار که مکتوب شده است رجوع نمی کند تا ببیند کارگردانی که هر روز بهانه می آورده و کار را تعطیل می کرده در ۱۸ ماه ۲۱۰۰ دقیقه را ساخته است و حالا یک کلاغ چهل کلاغ می شود که در حرفه ما هم رایج است و در نهایت ما مجبور به کناره گیری می شویم.

این جریان تبعات دیگری هم در سطح مدیران به وجود می آورد و تصوراتی که از آنها صحبت کردیم را تقویت کرده است؟
فکر می کنم همینطور باشد . ابتدا که باید بگویم . در دوره هر رییسی در سازمان صدا و سیما یک کار داشتم .در زمان آقای هاشمی «روزی روزگاری» ، در زمان لاریجانی «تفنگ سر پر» و در دوره ضرغامی هم «پشت کوههای بلند» را ساختم. عواملی که عرض کردم دست در دست هم دارند و یکی هم اینکه من زبان تیزی دارم و چاپلوسی بلد نیستم. بدبختانه عادتی در مدیران بوجود آمده که باید در مقابل آنها سجده کنی، من این کار را فقط برای خدا می کنم. از طرفی مدیران گماشته می‌شوند که کاری برای ما انجام دهند، نه اینکه ما خواهش و التماس آنها را بکنیم . همه اینها باعث می شود که تصویری که از شما وجود دارد نامطلوب و مخدوش باشد.

شما در مورد انتقاداتی هم که در زمان پخش «پشت کوههای بلند» می شد ، به نظر مدیران و برنامه ریزی آنها را بی تاثیر نمی دانستید؟
ببینید در این کار یک وجه مهم قضیه این بود که توجه بسیار دقیق و درستی به لهجه اصفهانی شود تا مورد سوء استفاده واقع نشود و از طرفی هم به استعدادها و ظرایف و نکته های دقیقی در بازیها و طراحی لباس و صحنه توجه شد ، اما وقتی کاری که هنوز تدوین آن به نیمه نرسیده بلافاصله پس از اذان مغرب و در اردیبهشت ماه روی آنتن می رود ، طبیعی است که همه عوامل جانبی مخرب به گردن کارگردان می افتد و وقتی به مسئولان می گوییم ، پاسخ می دهند که روال ما این است و من این انتقادات را با صراحت به همان دوستان می گویم.

حالا از تلویزیون که بگذریم به نظر در سینما شرایط برای کار کردن و فیلم ساختن مناسب تر به نظر می رسد. در این زمینه هم قصد ندارید کاری را شروع کنید؟
در سینما چنان با همان فیلم اول سرخورده شدم که دیگر مراجعه نکردم و حالا هم ترجیح می دهم با سرمایه مردم بازی نشود ، چون خیلی از عوامل باید دست به دست هم بدهد تا ابتدا سرمایه برگردد و بعد سودآوری داشته باشد و فقط یک بخش انتخاب فیلمنامه خوب و ساخت در دست توست که البته آنهم نه بطور مطلق ، چون همانطور که گفتم تهیه کننده ها هم اثرگذار هستند و در نهایت فقط یک فیلمنامه خوب می ماند و بعد از تمام اینها باید ببینید چطور به آن نگاه می شود و چگونه به اکران می رسد ، به همین دلایل پرهیز کردم.

اگر قرار بود در سینما کار کنید دوباره سراغ همین کارهای تاریخی که در تلویزیون از شما دیدیم می رفتید؟
کارهای اخیر من تم اخلاقی دارد و جالب است که بدانید بیشتر فیلمنامه هایی که نوشتمبر خلاف تصور بسیاری که من را در فضای سریال ها محدود می بینند ارتباطی با جنگ ایران و عراق دارد ، اما شرایط را برای تولید آنها فراهم نکردند و به قولی من را دور سرشان تاباندند تا در نهایت همه این عوامل دست به دست هم بدهد و همینطور سن کاری ما کمتر شود.

با توجه به اینکه به سرمایه های دولتی اشاره کردید ، حضور بخش خصوصی برای تولید فیلم را موثر نمی دانید؟
بودجه فیلمسازی یا مستقیم از ارگانهای دولتی و جیب دولت می آید و یا اینکه بخشی که شما از آن خصوصی یاد می کنید با وام ها و تامین سرمایه غیرمستقیم از منابع دولتی دست به این کار می زند . ما در ظاهر بخش خصوصی داریم که این جریانات هم خود به خود در ادامه حالت های باندی را بوجود می آورد که هر یک سردسته ای دارد که من هیچگاه در این باندها حضور نداشتم و جا نگرفتم و وقتی هم که خارج از این جریان باشی کار بسیار سخت می شود. در جنبه دولتی هم بیشتر به رابطه تو با مدیران بازمیگردد که من هنوز به جز یک مورد ، مدیر پشتیبان ندیدم و این کافی نیست ، هر چند که شاید مدیران زیادی در تلویزیون و سینما مدافع کار و طرز فکر من باشند ، اما من آنها را نمی شناسم و این چنین برکنار می مانم.

فارغ از مدیران رابطه شما با دست اندرکاران چگونه است. از سوی هیچ همکار و هنرمندی برای کار کردن ترغیب نمی شوید؟
خیر.ارتباط من بیشتر با اشخاصی همانند شما در حوزه مطبوعات و رسانه است و همکاران و بخصوص تهیه کننده ها تصویر توهمی عجیبی از من در ذهن دارند. شاید تصور می کنند کار کردن با فلانی پر خرج است و یا اینکه از لحاظ اخلاقی تند است که به هیچ وجه اینگونه نیست. مثلا هزینه «روزی روزگاری» به اندازه سریال های معمول شبانه بود و یا «پشت کوههای بلند» را طوری شکل و ظاهر بخشیدیم که همه تصور می‌کردند یک سریال الف ویژه است، در صورتی که در گروه ب تولید شده بود.

در خصوص رفتارتان با بازیگران و عوامل دیگر چطور؟
خوب طبیعی است از آنجایی که من به جزئیات دیالوگ ها هم فکر کردم و با بازیگری که فیلمنامه را نخوانده و سر صحنه حاضر می شود و می گوید در کارهای دیگر فقط فضای کلی را به ما می گویند با روی خوش برخورد نمی کنم و از طرفی کسی نمی گوید با بازیگری که کارش را به بهترین نحو انجام می دهد چگونه رفتار می کنم و متاسفانه این شرایط تصور بدی را برای اطرافیان ایجاد می کند.

در پایان شرایط سینما و تلویزیون را چگونه ارزیابی می کنید؟
به نظرم خیلی روابط و واقعیت های حرفه ای مشخص و در ملاء عام نیست. جریان نقد و مطبوعات ما انسان های با حسن نیت و صادقی را نیاز دارد تا واقف به این شرایط باشند تا بلکه باری را جابجا کنند تا جوان های مستعد و با انگیزه ای در آینده بتوانند کار کنند.

نوشته چاپلوسی بلد نیستم/ درباره من شایعات و توهم منفی وجود دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- پوران درخشنده در این یادداشت که به بهانه فرا رسیدن سالروز درگذشت زنده یاد خسرو شکیبایی نوشته و در اختیار سایت سوره سینما قرار داده درباره جایگاه این باارزش سخن گفته: هنر جایگاهی است که تبلور ارزش های آن در رابطه ای عمیق و تنگاتنگ با مردم صورت می‌گیرد و هنرمند در این کارزار وظیفه ای خطیر بر عهده دارد. هنر سینما و نقش ها و حرف‌ها و تصاویر آن در ارتباط با مردم و مخاطب معنا پیدا می کند و اگر آنها نباشند هنرمند هم نخواهد بود و برای بودن در کنار آنها و باور راز و رمزهای لایه های پنهان زندگی آنان باید در مسیر پر پیچ و خم حیات آنها گسیل شوی و باور کنی که چه می‌نویسی، بازی می کنی و به اجرا در می آوری .در این میان معدود هنرمندانی هستند که با مردم و آکنده از احساس و باور آنها زیستند و با مشکلات آنها قدم زدند و آن را به منصه ظهور رسانده اند.

در بخش دیگری از این یادداشت آمده: یکی از این تک ستاره‌های درخشان خسرو شکیبایی است که به واقع پیش از اینکه بازیگر باشد انسانی قابل ستایش و احترام بود. رابطه حرفه ای من و شکیبایی از «رابطه» ای آغاز شد که شکیبایی با تمام وجود و تمام وقت خود و از زمان دریافت فیلمنامه تا پایان کار همراه من بود و حتی زمانهایی که من به او اطلاع نمی دادم خودش می آمد و در طول تحقیق سرسختانه پیگیر بود تا زبان اشاره و کنش های مرتبط با ناشنوایان را به خوبی بیاموزد و در طول تمرینات هم حضور فعال و متعهدانه داشت و به قدری عاشقانه دل به کار می سپرد که حیرت انگیز بود و بیش از ۶ ماه این اتفاقات رخ داد و تداوم داشت تا چگونگی برخورد و کنش و واکنش های یک معلم ناشنوایان را درک کند .

خسرو شکیبایی و پوران درخشنده در پشت صحنه «عبور از غبار»

در بخش دیگر این یادداشت نوشته شده: ما اینگونه بود که سینما را آموختیم و با آن زندگی و عبادت کردیم و به آنجا رسیدیم که نمی توان دروغ گفت و محبوب شد، نمی توان واقعیت ها را نگفت و در دلها ماند ، بلکه باید تمام اینها را فارغ از دغدغه های شهرت و مقام در برخورد مستقیم با مردم و در زیست صادقانه با آنها به دست آورد .احترام و تواضع از دیگر ویژگی ها و خصایص خسرو شکیبایی است که من در تجربه همکاری در «عبور از غبار» شاهد بودم که گرد و غبار تکبر هیچگاه بر منش او نمی نشیند و انسان بود و برای انسان های دیگر در هرجایگاهی احترام قائل بود و برای محبت هر کسی پاسخی داشت و تقدیر می کرد و هیچگاه برخلاف برخی ها از کسی بدگویی نکرد و مادامی که در این حرفه بود عاشقانه زیست و پیش از این که عاشق کار باشد به مردم عشق می‌ورزید و به آنها باور داشت و خود را از جنس آنها می‌دانست و باور مردم را باور خود می‌پنداشت و برای رسیدن به لایه های یک نقش در خیابان ها و بین آنها قدم می زد و با مشکلات و نکات بارز آن آشنا می شد تا نقش را در جامه ای باورپذیر و ملموس به مخاطبش ارائه کند. اینگونه بود که پس از سالهایی که جسم او از ما دور شده و رخ در نقاب خاک کشیده ، هنوز هم جایگاه و هنر او زنده است و هنردوستان نام نیک او را به خاطر دارند و من هم با تمام وجود به خسرو خوبان سینمای ایران احترام می گذارم و به او درود می‌فرستم.

نوشته هنرمندی از جنس مردم/ یادداشت پوران درخشنده درباره شکیبایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: یکی از شخصیت هایی که در سریال «روزی روزگاری» به کارگردانی امرالله احمدجو خاطره ساز شد و از یادها نمی رود حسام بیک، دزد و راهزن پرخاشگری است که لحظات شیرینی را برای مخاطب رقم زد. سریالی که در سوی دیگر آن زنده‌یاد خسرو شکیبایی با ایفای نقش مراد بیک توانایی خود را به ثابت کرد و به چهره ای محبوب تبدیل شد. به بهانه فرا رسیدن ششمین سالروز درگذشت خسرو شکیبایی با محمود پاک نیت بازیگر نقش حسام بیک که دو تجربه مشترک سینمایی با زنده یاد شکیبایی در کارنامه دارد، درباره بازیگر فراموش نشدنی سینمای ایران صحبت کردیم.

در مورد حضور خودتان در مجموعه «روزی روزگاری» و نحوه فراهم شدن شرایط برای ایفای نقش حسام بیک توضیح بدهید.

محمود پاک نیت: در سال ۱۳۶۷ یک فیلم سینمایی به نام «شاخه‌های بید» با امرالله احمدجو کار کرده بودم که همانجا در مورد یک نقش با من صحبت کرد برای سریالی به نام «پسرخاله‌ها».  آن موقع من کارمند وزارت فرهنگ و هنر بودم. احمدجو به من گفت که می‌توانی برای ایفای این نقش بیایی که من هم جواب مثبت دادم تا اینکه سال ۱۳۷۰ قرار داد بستیم و برای فیلمبرداری به میمه رفتیم.

شما آن زمان بازیگر شناخته شده نبودید و عمده فعالیتتان در تئاتر بود. از طرف دیگر خسرو شکیبایی در «هامون» مهرجویی درخشیده بود و سیمرغ بلورین جشنواره فجر را دریافت کرده بود. وقتی متوجه حضور شکیبایی در «روزی روزگاری» شدید چه حسی داشتید؟

به هرحال برای من که هیچ شهرتی نداشتم و در شهرستان به بازیگری در تئاتر مشغول بودم، افتخار بود که با شکیبایی همکاری کنم. در هر صورت علاوه بر «هامون» شکیبایی آن زمان در میان بازیگران تئاتر بسیار سرشناس بود و من قبل از این فیلم بازی او را در چند نمایش از جمله «شاهزاده و گدا» در تالار وحدت دیده بودم و طبیعی بود که آشنایی و کار با او افتخار بزرگی برای من بود.

از مواجهه خود با شکیبایی در «روزی روزگاری» بگویید.

جالب است بدانید من و مرحوم شکیبایی در آن مجموعه فقط یک سکانس در مقابل همدیگر بازی داشتیم و آنهم مربوط می‌شد به سکانسی که حسام بیک بعد از یک راهزنی در بیابان با مراد بیکی روبرو می‌شود که متاثر از خاله راه و رسم زندگی را آموخته و متحول شده و حالا دارد همان سوال‌هایی را که خاله از خودش می‌پرسید را از حسام می پرسد.

اما در کل مجموعه چنین به نظر نمی‌رسد و به دلیل نقش ها به راحتی نمی‌شود چنین چیزی را تشخیص داد.

از طرفی هم به دلیل نوع تدوین مجموعه است که به خوبی انجام شده است.

فکر می‌کنم ایام فیلمبرداری در میمه کنار هم بودید و تجربیات خوبی داشتید.

بله. ما شب ها کنار هم می‌نشستیم و در مورد فضای سریال و شخصیت‌ها صحبت می‌کردیم.

اتفاق افتاد که مرحوم شکیبایی شاهد بازی شما باشد و در مورد کیفیت بازیتان در یک سکانس اظهارنظر بکند؟

اولین سکانس «روزی روزگاری» با من شروع می‌شد و مربوط به صحنه ای بود که حسام بیک وارد می‌شد و با نسیم و بسیم بیک بر سر یک معامله دعوا و جر و بحث می‌کند. یک برداشت انجام شد و آقای احمدجو گفتند که باید یک برداشت دیگر بگیریم که این کار را کردیم. برای استراحت و نوشیدن آب و چای به سمت یک چادر رفتیم که من متوجه شدم کسی پشتم زد. برگشتم و با مرحوم شکیبایی مواجه شدم که به من گفت: امروز اینجا یک بازی بیابانی دیدم و خیلی لذت بردم. من که تا آن لحظه فکر می‌کردم که خوب بازی نکردم، حال خاصی به من دست داد و آن لحظه را همیشه به یاد دارم و اعتقاد دارم هر بازیگری این کار را نمی‌کند و حتی برخی بازیگر مقابل را می کوبند و تخطئه می‌کنند.

فارغ از بحث بازیگری چه ویژگی های بارز اخلاقی در شخصیت مرحوم شکیبایی سراغ دارید؟

علاوه بر توانایی بازیگری یک انسان واقعی، با اخلاق و الگو بود. کسی بود که آنچه با روح و دل خود حس می‌کرد را می گفت و منجر می‌شد از ارتباط با او لذت ببرید.

به غیر از سریال «روزی روزگاری» به کدامیک از آثاری که خسرو شکیبایی در آنها بازی کرده علاقمند هستید؟

من اکثر کارهای او را دوست دارم، «کیمیا» و «هامون» که از بهترین‌های سینمای ایران هستند. تئاترهایی که اجرا می‌کرد هم درخشان بود. در کل باید بگویم که فضای کارهای شکیبایی گرم و دلنشین بود.

شما دو فیلم سینمایی هم با خسرو شکیبایی بازی کردید. در مورد این تجربه ها هم صحبت کنید.

بله. من در «سرزمین خورشید» و «دلشکسته» با او همبازی بودم. در «دلشکسته» مقابل هم کم بازی داشتیم، اما در «سرزمین خورشید» بیشتر با هم بودیم. در کار علی رویین تن زنده‌یاد شکیبایی از لحاظ جسمانی ضعیف شده بود و به دلیل دیابت، پرهیز غذایی و مصرف دارو داشت و حتی حدود یکسال بود که بیماری سرطان سراغش آمده بود، اما کسی نمی‌دانست و او با انرژی کار می‌کرد. این درس بزرگی بود که کاری کنید تا همه از حضورتان لذت ببرند. جمله معروف «آن چه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند» مصداق رفتار خسرو شکیبایی بود.

در فیلم «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش حضور بیشتری در کنار او داشتید . تجربه بازی در این فیلم چطور بود؟

در «سرزمین خورشید»  ۷ ماه در آبادان و روزهای کمی در شمال کشور با هم بودیم. من نقش یک افسر عراقی را ایفا می‌کردم که به اسارت درآمده بود و باید اطلاعاتی برای آزادسازی خرمشهر می‌داد و مرحوم شکیبایی نقش پزشک ایرانی را برعهده داشت که به واقع لحظاتی که با او همبازی بودم درس های زیادی گرفتم. ایشان سمت استادی برایم داشت و از لحاظ منش و اخلاق کم نظیر بود.

چطور یک هنرمند به چنین جایگاهی می‌رسد که مانند خسرو شکیبایی حتی پس از مرگ هم فراموش نمی‌شود؟

من در مورد شکیبایی به طور خاص می توانم بگویم که یک فاکتور مهم وجود داشت و آن هم صداقت او بود که می‌تواند برای تمام اقشار الگو باشد. او از معدود هنرمندان متعهدی بود که به کار بازیگری مقابلش اهمیت می‌داد. در طول فیلمبرداری «روزی روزگاری» با اینکه اکثر عوامل منتظر بودند، بعد از ۲۵ روز کار ۵ روز تعطیلی داشته باشند تا به کارهای دیگرشان برسند، مرحوم شکیبایی آپارتمانی در میمه گرفته بود و می‌گفت نمی خواهم از این فضا دور شوم و هر از گاه خانواده پیش او می‌آمدند. من نمونه چنین هنرمندی را کمتر دیدم که به کارش این قدر ارزش بدهد و صداقت داشته باشد.

نوشته صداقت، مهمترین ویژگی اخلاقی شکیبایی بود/ در بازیگری از شکیبایی آموختم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ۲۸ تیر در تقویم دوستداران سینما روز تلخی است، روزی که خسرو شکیبایی یکی از مهمترین و بزرگترین بازیگران تاریخ سینمای ایران از میان ما رفت. شکیبایی که سابقه‌ای طولانی در تئاتر داشت، در دهه ۷۰ و با بازی در نقش حمید هامون فیلم سینمایی «هامون» تبدیل به ستاره‌ای محبوب شد، پس از آن با حضور در دو مجموعه «روزی روزگاری» و «خانه سبز» برای مردم و مخاطب عام به چهره‌ای شناخته شده و دوست داشتنی تبدیل شد.

جدا از سبک بازی و حضور دلنشینی که در این مجموعه داشت، جذابیت های ستاره گون شخصیتش کاری کرد که هم مراد بیک «روزی روزگاری» و هم رضای «خانه سبز» به نقاطی روشن و ویژه در کارنامه این استاد بازیگری تبدیل شوند. در سالروز از دست دادنش یادش را گرامی می داریم. خواندن حرف‌های همبازی‌اش در مجموعه به یادماندنی «خانه سبز» خالی از لطف نیست.

مهین ترابی به سوره سینما گفت: درباره خسرو شکیبایی گفتنی ها گفته شده. او بازیگر بزرگی بود و سبک کاری خود را داشت. همه مردم دوستش داشتند و شیرین ترین اتفاق کاری من هم در کنار ایشان رخ داده است. از همبازی شدن با او خیلی چیزها یاد گرفتم و در واقع مرحوم شکیبایی یک عمر تجربه با خود داشت که آن را از کسی دریغ نمی کرد. حضور اودر ادامه مسیر حرفه ای من بی تاثیر نبود و امیدوارم خداوند روح ایشان را قرین رحمت فرماید.

این بازیگر درباره فعالیت های اخیر خود اضافه کرد: نقش کوچکی در سریال آقای سیروس مقدم با نام «بچه‌های نسبتا بد» دارم. نقش یک زن خانه دار که مادر یکی از شخصیت های اصلی است. در حال تصویربرداری این مجموعه هستیم.

نوشته همکاری با شکیبایی در «خانه سبز» مسیر حرفه‌ای‌ام را عوض کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارن همایونفر آهنگساز به سوره سینما گفت: این روزها مشغول کار روی دو آلبوم هستم. عنوان یکی از آلبوم‌ها «یک خیابان سهم یک افسانه نیست» است که شعرهای مثنوی بلند اندیشه فولادوند است. فکر می‌کنم تجربه چنین کاری بعد از انقلاب تاکنون اولین بار است که اتفاق می‌افتد. شعرهای این آلبوم در حوزه جنگ است.

وی افزود: کار دیگری که در حال انجام است زندگینامه پرویز پرستویی است که با صدای خودش خوانش می‌شود. یک کتاب نفیس و یک DVD همراه این آلبوم است. فعلا نمی‌توانم تاریخ دقیق انتشار این آلبوم‌ها را بگویم. اما احتمالا اوایل مرداد اتفاق خواهد افتاد.

کارن همایونفر موسیقی فیلم‌های «مرگ، کسب و کار من است»، «جرم»، «یکی از ما دو نفر» و … را ساخته است.

نوشته روایت زندگی پرویز پرستویى با صدای خودش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سید هادی منبتی از تهیه کنندگان این فیلم ضمن اعلام این خبر،به روابط عمومی این پروژه گفت: این فیلم سرانجام آماده نمایش شد و قرار است هر روز در سانس۷:۴۵ عصر در سالن نمایشVIP  این پردیس اکران شود. پس از آغاز اکران عمومی فیلم،با توجه به استقبال مخاطبانی که به تماشای آن خواهند آمد،تعداد سانسها افزایش خواهد یافت و فیلم در سالن بزرگتری اکران خواهد شد.در صورت تداوم این استقبالها،نمایش «ساکن صحرای سکوت»در سایر پردیسهای سینمایی و سالنهای سینما آغاز خواهد شد.

فهرست عوامل مستند «ساکن صحرای سکوت»عبارتند از  گویندگان مهران مدیری ، رامبد جوان ، نیکی کریمی، شهاب حسینی، رضا رشید پور، سام مشایخی  و  ژاله علو و  با صدای علیرضا عصار. تهیه کنندگان: جمشید مشایخی ، سید هادی منبتی، کارگردان : الهام قره خانی ، مهرتاش مهدوی،نویسنده : الهام قره خانی،مشاور کارگردان : دکتراکبر عالمی،مدیرتولید : سام مشایخی،تدوین: امین عابدی ، هیمن بهرامی، دستیار کارگردان: علی زارعی نمینی،عکس : شراره ایرائی، روابط عمومی : علی ظهوری راد.

جمشید مشایخی، آیدین آغداشلو، زنده یادحمید سمندریان، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، دکتر اکبرعالمی، ژاله علو ، مرتضی احمدی، علیرضا خمسه، جلال الدین معیریان، کیومرث پور احمد ، بیژن بیرنگ ، زنده یاد مسعود رسام ، مهدی صباغ زاده، احمدرضادرویش ، محمود پاک نیت، مهرانه مهین ترابی، مجید جعفری ، مجید جوانمرد، حسین خانی بیک ، صدر الدین حجازی، مهرداد صدیقیان و… در این مستند حضور دارند.

همچنین پروین کوشیار همسر خسرو شکیبایی و پوریا و پوپک فرزندان شکیبایی در ارتباط با شخصیت خانوادگی این هنرمند، سخن گفته اند.

نوشته مستند خسرو شکیبایی در پردیس ملت روی پرده می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.