امنیت در هیچ کشوری خودبه‌خود ایجاد نمی‌شود و هر کشوری نهادها و نیروهایی برای ایجاد امنیت دارد. طبعاً ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست چراکه بار اصلی تمام اتفاقات در کشور بر دوش نیروی انتظامی است، از مشکلات اقتصادی که باعث افزایش سرقت می‌شود تا آمار بالای نزاع و درگیری همه و همه تحت پوشش و پیگرد نیروی انتظامی قرار دارد.

اما جدای از همدلی میان پلیس و مردم در سطح جامعه، نهادهای مهم دیگری نیز هستند که باید برای ترویج احساس امنیت و آرامش توسط پلیس در نگاه مردم فعالیت صحیح داشته باشند. ازاین‌رو جامعه هنری نیز مانند هر نهاد دیگری رسالتی در این ماجرا دارد که با تولید و تهیه فیلم‌ها و سریال‌ها، تصویر و چهره‌ای مقتدر و درعین‌حال رئوف از پلیس را نمایش می‌دهد، آثاری که می‌تواند از دل پرونده‌های واقعی بیرون آید تا درام را در قصه بیشتر کند.

*رغبت مخاطب برای تماشای آثار پلیسی

ژانر پلیسی بدون شک یکی از محبوب‌ترین ژانرهای سینمایی و تلویزیونی است که در همه جای دنیا طرفداران زیادی دارد. روحیه ماجراجویانه ایرانی‌ها نیز باعث شده این ژانر مخاطبان پر و پا قرصی داشته باشد که به تولید و پخش آثار پلیسی رغبت نشان می‌دهند و آن را به دلیل لایه‌های معمایی که دارد دنبال می‌کنند. این علاقه باعث شده تا بیشتر کارگردانان مطرح در این حوزه فیلم و سریال تولید کنند و نامشان در لیست کارگردانان سریال‌های پلیسی ثبت شود.

باید این نکته را در نظر بگیریم که کار در مجموعه‌های پلیسی دو جنبه دارد. اول اینکه نیروی انتظامی تصویر یک پلیس ایده آل را می‌بیند و سعی می‌کند خود را به او نزدیک کند، از طرفی دیگر به مخاطبان نشان می‌دهد که یک پلیس واجد شرایط چه رفتار، گفتار و منشی باید داشته باشد.

در دهه‌های اخیر، تلویزیون، سینما و نیروی انتظامی ارتباط قابل قبولی با یکدیگر داشته‌اند و با حمایت پلیس فیلم‌ها و سریال‌های زیادی تولید شده است. از سریال «هشدارهای پلیس» و «آینه عبرت» گرفته تا «نوار زرد» و «پوست شیر» که اخیراً به عنوان برترین سریال پلیسی از سوی مخاطبان انتخاب شد.

*نیاز تلویزیون به تولید آثاری در ژانر پلیسی-معمایی

نمی‌توان از ژانر پلیسی صحبت کرد اما به محدودیت‌های آن اشاره نکرد. گرچه کارگردانان زیادی بودند (از جمله مهدی فخیم زاده) که بخشی از محدودیت‌ها را شکستند اما به طور کلی امکانات و تجهیزات حرفه‌ای که فیلم‌سازان ما در اختیار دارند با آنچه در واقعیت هست، فاصله زیادی دارد. از این رو برخی از کارگردانان در خلق آثارشان موفق بوده‌اند و برخی دیگر نه تنها نتوانستند کاری مخاطب پسند ارائه دهند بلکه کیفیت آثارشان از چند اثر قابل قبول در این عرصه نیز پایین‌تر آمد.

اما واقعیت این است که تلویزیون نیاز به تولید آثار پلیسی دارد که آگاهی دهنده باشند و بتوانند مخاطب را از تبعات جرائم و اتفاقات دستگاه قضایی مطلع کنند. در نتیجه اثری که تولید می‌شود باید قصه را به‌گونه‌ای روایت کند که با یک نتیجه‌گیری درست به اتمام برسد.

از سوی دیگر روایت داستان باید قابلیت این را داشته باشد که مخاطب بتواند با پلیس در آن همذات پنداری کند. نباید پلیس را غیرواقعی و سفارشی نشان داد. باید فیلم‌سازان با گرفتن مشاوره و اهمیت دادن به این جایگاه مهم، فیلم را پیش ببرند تا همه‌چیز بر مبنای واقعیت‌ اتفاق بیافتد. در واقع باید آگاهی‌ها ارتقاء پیدا کند تا یک پلیس قهرمان در فیلم به تصویر کشیده شود.

اکنون به مناسبت گرامیداشت نیروی انتظامی و روز پلیس، نگاهی به ۵ سریال مهم در تاریخ سریال‌های مهم پلیسی می‌اندازیم که موفق و ماندگار بوده‌اند.

*شهاب حسینی؛ «پلیس جوانِ» سیروس مقدم

مجموعه تلویزیونی «پلیس جوان» در سال ۱۳۸۰ به کارگردانی سیروس مقدم تولید شد. «پلیس جوان» بعد از چند سال خالی بودن آنتن شبکه‌های تلویزیون از سریال پلیسی، بار دیگر جای این ژانر را در تلویزیون باز کرد.

«پلیس جوان» با بازی شهاب حسینی که آن زمان یک بازیگر تازه‌کار محسوب می‌شد، روایت هم‌زمان چند قصه بود که به سبب تازگی در روایت داستان در زمره سریال‌های پلیسی موفق در تلویزیون قرار گرفت. البته جدای از قصه، کارگردانی و بازی بازیگران، می‌توان موسیقی تیتراژ پایانی این سریال که ساخته کارن همایون‌فر بود را از ویژگی‌هایی دانست که این سریال را به یادماندنی کرد.

داستان این سریال درباره یونس؛ پلیس جوانی بود که پدرش در مقام قاضی دادگستری سال‌ها پیش به شکل مشکوکی به قتل رسیده و او به توصیه‌های مادرش برای کشف راز قتل پدر وارد دانشکده پلیس شده بود. این ستوان آگاهی در خلال جست‌وجوی راز قتل پدر هر قسمت ماجراهای تازه‌ای برای تماشاگران روایت می‌کرد. فارغ از شهاب حسینی، یکی دیگر از نقش‌های به یادماندنی این سریال را مریلا زارعی بازی کرد، او در این مجموعه نقش یک خبرنگار را داشت که پا به پای یونس وارد ماجراجویی‌ها می‌شد.

*رویا نونهالی؛ در «خواب و بیدارِ» مهدی فخیم زاده

سریال «خواب و بیدار» یکی از ساخته‌های مهدی فخیم زاده در ژانر پلیسی است. «خواب و بیدار» در سال ۱۳۸۱ ساخته شد، سریالی که بعد از «پلیس جوان» حالا راه را برای خیلی از ناگفته‌های نیروی انتظامی باز کرد. این سریال یکی از متفاوت‌ترین سریال‌های پلیسی دهه ۸۰ بود که روی آنتن سیما رفت.

گرچه این «خواب و بیدار» در زمان پخش به خاطر محبوب شدن یکی از بازیگران نقش منفی‌اش به نام «ناتاشا» که با بازی رویا نونهالی بود، معروف شد؛ اما نمی‌توان از تأثیرگذاری داستان آن گذشت. مهدی فخیم زاده «خواب و بیدار» را بعد از چند مجموعه تاریخی مقابل دوربین برد، سریالی که هم ماجراجویانه بود، هم تقابل نیروی انتظامی با خلاف‌کاران را به خوبی نمایش می‌داد و هم از صحنه‌های اکشن بهره برده بود.

یکی دیگر از عوامل مورد توجه قرار گرفتن این سریال حضور زنان در نقش‌های مختلف بود. فخیم زاده در این سریال علاوه بر استفاده از چند بازیگر به عنوان پلیس‌های قصه، نقش اصلی و خلاف‌کار قصه را به یک زن سپرد، کاری که شاید در آن دوران ساختارشکنی محسوب می‌شد. همه این عوامل دست به دست هم داد تا بعد از چند سال بی‌رونقی تلویزیون در پخش یک سریال پلیسی خوب این اثر مهدی فخیم زاده لقب یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های پلیسی را به خود اختصاص دهد. رویا نونهالی، مهدی فخیم زاده، دانیال حکیمی، لادن طباطبائی، لیلا برخورداری و … از بازیگران این سریال بودند.

*«تب سرد» یک نقشه‌ی ساختگی

دهه ۸۰، دهه تولید سریال‌های پلیسی بود. تقریباً از سال ۸۰ هر سال یک سریال پلیسی ساخته می‌شد که هر هفته روی آنتن سیما می‌رفت. سریال «تب سرد» به کارگردانی علیرضا افخمی در سال ۱۳۸۲ تولید شد. حالا دیگر پس از سریال‌هایی چون «پلیس جوان» و «خواب و بیدار» کار فیلم‌سازان سخت بود تا بخواهند یک سریال تأثیرگذار در این ژانر تولید کنند. اما «تب سرد» هم به دلیل سوژه جدیدی که در آن زمان داشت و البته حضور بازیگرانش و یک شهاب حسینی متفاوت، توانست جایگاه خود را در میان مخاطبان باز کند. به نوعی این سریال نیز جزو سریال‌های پلیسی محسوب می‌شد که تعداد مخاطبان بالایی را به دست آورده بود.

«تب سرد» قصه کاراکتری با نام شهاب کیانفر بود که کارخانه‌اش در شرف ورشکستگی قرار داشت؛ با این حال تلاش می‌کرد تا با رقابت با پدر همسرش، زندگی پر تجملی را برای همسرش فراهم کند و با قرض و نزول کردن پول، کارخانه‌اش را نجات دهد. با وخیم‌تر شدن اوضاع مالی شهاب، او تصمیم می‌گیرد تا با طرح یک نقشه ساختگی و کمک گرفتن از همسر شخصی که پرستاری فرزندش را به عهده داشت و به تازگی از زندان آزاد شده بود، مشکلاتش را حل کند. شهاب حسینی، کامبیز دیرباز، شهاب حسینی سه بازیگر اصلی این سریال بودند.

*«نوار زرد» و حل معماها توسط سرگرد کیهان

سال ۱۳۹۶، پوریا آذربایجانی یک سریال پلیسی ساخت با عنوان «نوار زرد» که امیر آقایی در آن نقش یک پلیس موفق را ایفا می‌کرد. «نوار زرد» روایت گاه و بیگاه‌های زندگی شهری و مواجهه با آدم‌هایی بود که در دل حادثه بودند. گاه این حادثه را ایجاد می‌کردند و گاه خودشان در دل آن قرار داشتند. این سریال به بهانه هفته ناجا ساخته و پخش شد که به قلم کریم لک زاده و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی بود.

«نوار زرد» داستان یک سرگرد آگاهی به نام کاوه کیهان بود که گره پرونده‌های جنایی را باز می‌کرد و در این میان به پرونده‌ای برمی‌خورد که کشف واقعیت پای زندگی شخصی‌اش را به میان می‌کشید. این واقعیت به سال‌ها پیش برمی‌گشت، زمانی که در بم خدمت می‌کرد و زلزله بم رخ داد.

علاوه بر امیر آقایی، بهاره کیان افشار، زنده‌یاد سیروس گرجستانی، قاسم زارع و کمند امیرسلیمانی در فصل اول سریال «نوار زرد» ایفا نقش کردند.

اما چهار سال پس از فصل ابتدایی این سریال، سروش محمدزاده سری دوم آن را با بازیگران متفاوت ساخت. «نوار زرد ۲» این بار با نقش‌آفرینی بانیپال شومون در نقش سرگرد کاوه کیهان ساخته شد.

*«پوست شیر» و استقبال مخاطب از پلیسِ مقتدر

بعد از گذشت بیست سال از بازی شهاب حسینی در «پلیس جوان»، این بازیگر بار دیگر در قامت یک پلیس قهرمان در سریال پرطرفدار «پوست شیر» ظاهر شد. محب مشکات؛ پلیس مقتدر اما زخم‌خورده داستان «پوست شیر» ارتباط عمیقی با مخاطبان برقرار کرد. وجه درد کشیده‌ی این کاراکتر و انرژی که برای پیدا کردن مظنون‌های سریال می‌گذاشت از او یک پلیس مقتدر، دلسوز و متعهد به کار ساخت. دقیقاً همان چیزی که از یک پلیس می‌توان توقع داشت در شخصیت این کاراکتر جای گرفته بود.

اما سریال «پوست شیر» به کارگردانی جمشید محمودی این بار در شبکه نمایش خانگی غوغا به پا کرد. سریالی که نقطه قوت اصلی آن حضور بازیگران قدرتمند و باورپذیری بود که به درستی در جایگاه خود قرار گرفته بودند. از طرفی نوع روایت، پیچ و خم های داستان و طرح معماهایی که هر هفته باعث کشش، تعلیق و گره‌های روایی برای مخاطب می‌شد، این سریال را به یکی از بهترین‌های این ژانر البته در نمایش خانگی تبدیل کرد.

*در آخر…

در کشور ما تولید اثری قابل قبول در ژانر پلیسی، معمایی و یا جنایی و جاسوسی می‌تواند یکی از ژانرهای پر چالش باشد. اغلب آثار در این زمینه نتوانسته‌اند آن‌طور که بایدوشاید ادای دینی به نیروی انتظامی کنند. برخی از آن‌ها در پخش شکست خورده‌اند و مخاطب نتوانسته با آن‌ها ارتباط مناسبی بگیرد. قهرمان‌پروری شخصیت پلیس در چنین آثاری بازی روی لبه تیغ است؛ چراکه اگر ذره‌ای اشتباه در شخصیت پلیس ایجاد شود می‌تواند باورهای یک جامعه را به کل تغییر دهد. ازاین‌رو شاید تعداد آثار در این ژانر که توانسته‌اند در دل مخاطب جا باز کنند به تعداد انگشتان دست هم نرسد اما آنچه اهمیت دارد همکاری زین پس فیلم‌سازان با نیروی انتظامی است که می‌تواند منجر به تولید آثاری فاخر و قابل‌اعتنایی در این زمینه شود.

نوشته وقتی «پلیسِ جوان» پوست می‌اندازد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر درباره تازه‌ترین کارهای هنری خود به سوره سینما گفت: اخیرا در سریال «خط» حضور داشتم که از شبکه سه پخش شد و با نمایش «تانگوی تخم مرغ داغ» روی صحنه تئاتر بودم. این روزها در سریال مناسبتی «سال‌های ابری» به کارگردانی مهدی کرم‌پور حضور دارم که برای ایام محرم آماده پخش است. داستان این سریال حول شخصیتی به نام سالار می‌گردد و کسانی که به نوعی با او در ارتباط هستند. من در این مجموعه نقش نازنین را بازی میکنم. زنی که بین گذشته و حال خود اسیر است و در زندگی شخصیاش فراز و نشیب زیادی را متحمل میشود. این دوگانگی باعث جذب من به این کاراکتر و کلیت داستان شد.

وی افزود: متاسفانه در شرایطی به سر می بریم که بازیگران چندان بر اساس توانایی شان انتخاب نمیشود. هربازیگری که با شرایط مالی یک پروژه کنار بیاید یا در آن بازه زمانی بیکار باشد دعوت به کار میشود. خوشبختانه چنین فرمولی برای این سریال وجود نداشت و همین باعث حضور من بود. ضمن اینکه اکثر نقشهایی که ما از زنان در تلویزیون شاهدش هستیم کاراکتر زنان مایوس و درمانده است که اشک و آه لازمه اصلی بازیشان است. من همیشه سعی کردم خودم را از این فضاها دور نگه دارم چون در کل بازی در نقش زنان قدرتمند را بیشتر ترجیح میدهم و معتقدم در این عصر و زمانه زنان جامعه ما بسیار توانا و دارای هوش و دانش هستند و نباید آنها را همیشه درمانده و بیچاره نشان داد.

این بازیگر گفت: این اتفاق در سینما به نسبت تلویزیون کمتر رخ میدهد. همیشه سعی کردم تا آنجا که شرایط اجازه دهد انتخاب درستی در بازی هایم داشته باشم اما هنوز نقشی که دلخواهم باشد و بتوانم همه انرژی ام را تخلیه کنم بازی نکردم و احساس میکنم بخشی از بازیگری ام را هدر می دهم. علاقه فراوانی به فیلم‌های اکشن دارم که متاسفانه جای آن در سینما و تلویزیون خالی است. بازی از جنس متفاوت را در سریال «خواب و بیدار» که باعث ورود من به تلویزیون شد، ایفا کردم، اما این نقش علی رغم نکات مثبتی که دربر داشت به مرور زمان پیامدهای منفی آن هم برمن آشکار شد.

برخورداری افزود: هنوز دوستان و همکاران بسیاری هستند که گریم آن سریال را چهره واقعی من میدانند و شاید یکی از دلایلی که باعث شد پیشنهاد خوبی از سینما نداشته باشم همین است. خودم خیلی به این مساله باور نداشتم تا زمانی که یکی از دوستان پیشنهاد داد به دفتر همکاران فیلمساز بروم تا چهره واقعی مرا از نزدیک ببینند. گاهی شنیدهام که از توانایی بازیگری ام میگویند اما تعجب می کنم که بعد از گذشت این همه سال هنوز باید چهره خودم را به همکارانم ثابت کنم. شاید به این دلیل است که همیشه سعی کردم گزیدهکار باشم و در محافل رسمی کمتر حضور داشتم.

وی ادامه داد: البته در حوزه سینما عوامل بسیاری دخیل است ولی مرور زمان باعث شد من راجع به خودم به این نتیجه برسم که آن بازی و گریم متفاوت تصویر غلطی از من در ذهن سینماگران حک کرد. قطعا اگر حضور من در شرایط دیگری بود پیشنهاد سینمایی زودتر و بهتر به سراغم میآمد. به هر حال من سینما را دوست دارم و برای حضور در تجربه‌های تازه در این بخش اعلام آمادگی میکنم. همانطور که تلویزیون را با نقشی خاص و متفاوت شروع کردم دوست دارم در سینما هم به همین شکل ورود کنم و بتوانم توانایی خودم را نشان بدهم اما در این شرایط ترجیح میدهم فیلمنامه های فعلی را کار نکنم و نقش خوب در تلویزیون و تئاتر را ترجیح دهم.

لیلا برخورداری که صدای متفاوتی دارد درباره این ویژگی بازیگری‌اش افزود: از صدای خودم بیشتر در فضای تئاتر استفاده کردم. اگرچه در رادیو هم پیشنهاداتی داشتم و دعوت به کار شدم، اما چون منسجم، پیگیر و علاقمند بازیگری بودم فکر می‌کردم رفتن به فضاهای متفاوت مرا از علاقه ام دور می‌کند ولی حالا این کار را دوست دارم و مخصوصا در زمینه دوبله دلم می‌خواهد تجربه کسب کنم. البته خودم هم برای استفاده از صدایم برنامه ویژه دارم که امیدوارم بتوانم از آن به شکل خاص استفاده کنم.

نوشته هنوز فکر می‌کنند چهره زشتی دارم/ تبعات منفی بازی در نقشی متفاوت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لیلا برخورداری بازیگر تئاتر و تلویزیون درباره فعالیت‌های این روزهای خود به سوره سینما گفت: برای بازی در یک سریال و فیلم سینمایی صحبت کرده‌ام که فعلا جزئیاتش را نمی‌توانم بگویم. برای بازی در دو نمایش نیز صحبت‌هایی کرده‌ام.

بازیگر «خواب و بیدار» درباره اینکه بازی در کدام مدیوم برایش راحت‌تر است گفت: برای من فرقی نمی‌کند در کدام مدیوم بازی کنم. همیشه به این فکر کرده‌ام که هر جا بازی می‌کنم بهترین کارم را ارائه کنم. در سال گذشته حضور بیشتری در تئاتر داشتم. با شرایطی که دنیای تصویر دارد بهترین کار این است که به دنبال نقش و کاراکتر خوب باشم چه در تئاتر چه در مدیوم‌های دیگر.

وی درباره تعلق خاطرش به بازی در تئاتر گفت: برای تئاتر احترام زیادی قائلم. خودم تحصیل‌کرده تئاتر هستم و می‌دانم که تئاتر بیس و پایه خوبی برای شروع کار بازیگری است. همه حس‌ها را می‌توان در تئاتر یاد گرفت. پروسه تمرینات تئاتر این امکان را فراهم می‌کند. جلوی دوربین زمانی برای یادگیری وجود ندارد.جدای از اینکه تئاتر بستر یادگیری را برای بازیگر بیشتر از تصویر فراهم می‌کند معتقدم خوب است که هر بازیگری در سال یک یا دو کار تئاتر انجام دهد چون بازی در تئاتر انگیزه‌های آدم را زنده نگاه می‌دارد. برای من همیشه با روحی تازه همراه بوده است. هر چند کار در تلویزیون و سینما به لحاظ مالی بیشتر بازیگر را تأمین می‌کند.

برخورداری گفت: همیشه می‌گویم ای کاش تئاتر هم به لحاظ مالی شرایط بهتری را برای بازیگر فراهم می‌کرد. اما با اینهمه تئاتر به مراتب فشار کاری کمتری نسبت به تصویر دارد و سختی‌هایش به دل می‌نشیند چون به نوعی با تزکیه روح همراه است. من به عنوان بازیگر همیشه به دنبال اغنای درونی با ایفای یک نقش خوب بوده و هستم. هیچ چیز به اندازه نقش خوب در دنیا به من آرامش نمی‌دهد.

این بازیگر ادامه داد: در سال‌های گذشته شاید به دلیل شرایط نامساعدی که دنیای تصویر دارد میل بازیگران سینما و تلویزیون برای حضور در تئاتر بیشتر شده است بر خلاف نقدها و انتقادها  من این اتفاق را مثبت ارزیابی می‌کنم. در مورد خودم همیشه گفته‌ام که صرفا بازیگر تئاتر یا صرفا بازیگر تصویر نیستم. هر بازیگری می‌تواند در هر مدیومی به ایفای نقش بپردازد و همچنانکه تئاتری‌ها به سینما راه پیدا می‌کنند بازیگران تصویر هم راهشان به دنیای تئاتر باز است.

برخورداری که در مجموعه «خواب و بیدار» به کارگردانی مهدی فخیم‌زاده یک نقش متفاوت و خاص را بازی کرد درباره اینکه چرا بعد از آن، حضور پررنگی در سینما نداشت توضیح داد: فکر می‌کنم این سؤال را باید از تهیه‌کنندگان و کارگردانان پرسید که چرا وقتی بازیگری خودش را در فیلم یا سریالی نشان می‌دهد و بازی‌اش دیده می‌شود پیشنهادهای خوب به سمت او متمایل نمی‌شود. من بازیگرم و قطعا باید انتخاب شوم. انکار نمی‌کنم که بعد از این سریال پیشنهادهای زیادی داشتم ولی هیچکدام در اندازه‌ و کیفیتی نبودند که آن‌ها را بپذیرم.

برخورداری اضافه کرد: برخی باندبازی‌ها متأسفانه فضای بازیگری را تحت تأثیر قرار داده‌اند. پیشنهاد خوب برای بازیگر باید اتفاق بیفتد تا بازیگر بتواند حضور مؤثر خود را تجدید کند. با تمام این حرف‌ها و انتقادهایی که به نحوه انتخاب بازیگران وارد است باید تأکید کنم که از جایگاه فعلی بازیگری‌ام ناراضی نیستم و شکایتی ندارم. هر چند آدم همیشه دوست دارد با پیشنهادهای خوب رو به رو باشد و مسیر رو به رشد را مرتب طی کند.

وی گفت: البته این را هم باید اضافه کنم که صحبت کردن و تحلیل کردن این شرایط اینقدر ها هم راحت نیست. عوامل متعددی در به وجود آمدن این فضا دخیل هستند. مثلا نبود کمپانی در سینمای ما. در خارج از ایران کمپانی‌ها در مواقعی به جای اینکه به سراغ بازیگرانی بروند که مرتب سر کار بوده‌اند سعی می‌کنند سراغ بازیگرانی بروند که مدتی بیکار بوده‌اند. خب، چنین مراقبتی در فضای بازیگری ما وجود ندارد.

برخورداری افزود: شاید راه‌هایی وجود داشته باشد که بازیگر با این کم‌کاری مقابله کند. ولی این راه‌ها با روحیه هر بازیگری همخوانی ندارد. برای من این طور نیست که به هر قیمتی حتی بر هم زدن آرامش و سلامت روحم برای خودم نقش جور کنم. به این ترتیب بازیگر یا باید دست به کارهایی بزند که دوست ندارد یا باید تاوان کم‌کاری‌اش را بپذیرد.

نوشته از جایگاه حرفه‌ای‌ام راضی‌ام/ فضای بازیگری با باندبازی همراه است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.