«ممنونم دکتر فارسی» انیمیشن کوتاه سمانه شجاعی (تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی) و «پورزال» مستند ماریا ماوتی (تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی) همراه «دربند» از ایران در این رویداد مهم و معتبر روی پرده رفتند.

«دربند» پیش‌تر در جشنواره فیلم برلین و هات داکس روی پرده رفته، و از جشنواره داکس استانبول جایزه فیبرشی دریافت کرده است. «دربند» ترکیبی از سینمای مستند و داستانی، واقعیت و خیال است، این فیلم در بخش مسابقه اصلی جشنواره برلین برای نخستین بار روی پرده رفت و نامزد خرس طلای فیلم کوتاه این جشنواره شد.

جشنواره کراکف، که تمرکزش را روی آثار مستند و کوتاه می‌گذارد، رویدادی قدیمی و معتبر در اروپاست. فیلمساز نامدار و محبوب کریستوف کیشلوفسکی، کشف این جشنواره لهستانی است. بودان کوسینسکی مستندساز لهستانی و ریموند دُپاردون فرانسوی از این جشنواره جایزه گرفتند. آثاری که از این رویداد جایزه می‌گیرند مسیر ساده‌تری برای ورود به رقابت اسکار دارند.

حسام اسلامی تهیه‌کننده و کارگردان مستندهای «پروژه ازدواج»، «رویاباف و قاضی» و «متهمین دایره بیستم» و … را در کارنامه دارد.

نوشته جایزه اژده‌های نقره‌ای کراکف برای مستند «دربند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمید شیرازیان طراحی پوستر «دربند» را که برای حضور در جشنواره های خارجی آماده می شود، برعهده داشته است.

رامانا سیاحی و فرزاد بیات از جمله بازیگران این فیلم کوتاه هستند.

«دربند» که با فرمی خاص و موضوعی متفاوت ساخته شده درامی اجتماعی و عاشقانه است که به روابط بین دختران و پسران و تفریحات جوانان می‌پردازد.

این فیلم کوتاه جدیدترین تجربه فرزاد بیات در حوزه فیلم کوتاه است و این کارگردان قصد دارد پس از «دربند» اولین فیلم بلند سینمایی خود را بسازد.

عوامل «دربند» عبارتند از نویسنده و کارگردان: فرزاد بیات، مشاور پروژه: مسعود کیانی، تصویربردار: جواد گل محمدی، صدابردار: امید اسلامی، طراح صحنه: سپیده سبزعلی، چهره‌پردازی: نیلوفر صولتی و علیرضا خلیلی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: عرفان اسلامیه، مدیر تولید: مهسا قلی زاده، تدوین: حسام نوروزجو، صداگذار: حسام نوروزجو، منشی صحنه: پارمیدا هاشمی، طراح پوستر: حمید شیرازیان، عکاس: محیا قلی زاده و پیمان شاکری، گرافیست: پرند فخار، تدارکات: سیدعلی احمدی و مهناز قائمی و حمل و نقل: ناصر مرتضوی و احمد مقدمی.

نوشته پوستر فیلم کوتاه «دربند» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«دربند» که قرار است با فرمی خاص و موضوعی متفاوت ساخته شود درامی اجتماعی و عاشقانه است که به روابط بین دختران و پسران و تفریحات جوانان می‌پردازد.

این فیلم کوتاه آخرین تجربه فرزاد بیات در حوزه فیلم کوتاه است و این کارگردان قصد دارد پس از «دربند» اولین فیلم بلند خود را بسازد.

رامانا سیاحی بازیگر ایرانی مقیم فرانسه در این پروژه حضور دارد و اسامی دیگر بازیگران نیز به مرور اعلام خواهد شد.

نام دیگر عوامل این پروژه در اخبار بعدی اطلاع رسانی خواهد شد.

فرزاد بیات نویسنده و کارگردان فیلمسازی را در انجمن سینمای جوانان فراگرفته و از سال ۸۶ کار خود را با فیلمنامه‌نویسی شروع کرده است.

«زیر تخت»، «پرگار»، «بازی»، «سفید برفی»، «تجریش» و…از جمله فیلم‌های کوتاهی است که در کارنامه کاری این هنرمند به چشم می‌خورد.

نوشته فیلمبرداری فیلم کوتاه «دربند» آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرارسیدن سالروز ولادت حضرت معصومه(س) و روز دختر بهانه‌ای شد تا بار دیگر نگاهی به کارنامه کاری سینمای ایران بیندازیم و این بار به بررسی سیمای دختران ایرانی در تولیدات سینمایی کشورمان بپردازیم.

دختران، اولین سوژه‌های سینمای ایران

پرداختن به موضوعات پیرامون دختران، یکی از سوژه‌هایی است که سینمای ایران در طول بیش از ۹ دهه فعالیت خود، همواره به آن علاقه نشان داده است. این علاقه از اولین روزهای ورود این هنر جدید به کشورمان ظهور و بروز پیدا کرد که صحت این مدعا را می‌توان با مروری ساده بر تاریخ سینمای ایران اثبات کرد.

«دختر لُر» نخستین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران است که با وجود همه ضعف‌هایی که به واسطه غیرمرتبط بودن لهجه بازیگرانش با شخصیت طراحی شده برای آن‌ها در فیلم داشت، موجب شکوفایی صنعت نوپای سینما در ایران شد. موضوع این فیلم در ارتباط با دختر یک تاجر سرشناس است که پدرش به اسارت راهزنان در آمده است و حالا پس از آشنایی با یک جوان تصمیم به آزادی پدرش گرفته است.

اما مسیر رشد و شکوفایی سینمای ایران در ادامه باز هم با نام دختران گره خورد تا با دوبله فیلم سینمایی «دختر فراری» به کارگردانی تورکر اینان اوغلو و نویسندگی اسماعیل کوشان، نام اولین فیلم دوبله شده تاریخ سینمای ایران با «دختر فراری» گره بخورد. فیلمی که بر خلاف نامش، ارتباطی به فرار دختران از خانه ندارد و داستان آن در مورد دو دختر است که از هر لحاظ شبیه هم هستند. یکی ایرانی با نام «ژاله» و دیگری ترک با نام «گلی» که در ترکیه زندگی می‌کند. پس از ربوده شدن ژاله توسط نامزدش، پدر ژاله از یک کارآگاه خصوصی برای یافتن دخترش یاری می‌گیرد و در ادامه داستان دختری که دقیقا شبیه به ژاله بود، برای یافتن او به کارآگاه کمک می‌کند.

شاید اسماعیل کوشان که زمانی لقب پدر سینمای ایران را به دوش می‌کشید، هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که تنها دو دهه بعد از آن که او برای اولین بار فیلمنامه‌ای را با عنوان «دختر فراری» نوشت و به مسئله فرار یک دختر از دست تبهکاران و تلاش او برای بازگشت به پیش خانواده‌اش پرداخت؛ گروه زیادی از سینماگران ایرانی در مسیری کاملا متفاوت از او به سراغ داستان دخترانی روند که این بار به جای تلاش برای بازگشت به خانه و آرام گرفتن در آغوش خانواده، به دنبال فرار و رهایی از خانواده و محیط خانه خود باشند!

دختری با کفش‌های کتانی، سرآغاز ماجرای دختران فراری

کامپوزیا پرتویی اولین فردی بود که در سینمای پس از انقلاب تصمیم گرفت به سراغ سوژه دختران فراری برود. این کارگردان سینمای ایران که پیش از آن به واسطه ساخت آثار محبوبی چون «گلنار» و «گربه آوازخوان» در بین طرفداران سینما به ویژه کودکان و نوجوانان شناخته می‌شد، در سال‌های ابتدایی دهه ۷۰ به سراغ سوژه‌ای متفاوت رفت و با ساخت «افسانه دو خواهر» برای اولین بار ماجرای فرار دو خواهر را از یک عروسی اجباری به تصویر کشید. هرچند که فضای این فیلم خیالی و بیشتر در همان حال و هوای آثار کودک و نوجوان بود ولی او اولین نفری بود که در سینمای پس از انقلاب دست به روی سوژه‌ای ملتهبی همچون فرار دختران گذاشت.

اما اگر بخواهیم به اولین فیلم سینمای ایران که به طور جدی به موضوع دختران فراری پرداخته است، اشاره کنیم بدون شک باید به سراغ «دختری با کفش‌های کتانی» ساخته جسورانه رسول صدرعاملی برویم. این فیلم که با الهام از ماجرای معروف «جنایت خیابان گاندی» ساخته شده است، برای اولین بار به شکلی صریح به مسئله فرار یک دختر از خانه می‌پردازد.

نمایش این فیلم در سال ۷۷ بهانه‌ای شد تا یک سال بعد، نادر مقدس با سوژه‌ای تقریبا مشابه به مسئله دختران فراری بپردازد و با ساخت «شور عشق» یک بار دیگر به ماجرای رابطه عاشقانه یک دختر و پسر و مخالفت خانواده‌های آن‌ها که منجر به فرار دختر از خانه می‌شود، بپردازد.

سوژه‌ای تکراری که تنها دو نمونه قابل دفاع دارد!

شرایط اجتماعی و فرهنگی بیش از اندازه آزاد سال‌های پایانی دهه ۷۰ و علاقه سینماگران ایرانی برای پرداختن به موضوعات ملتهب اجتماعی باعث شد تا سوژه دختران فراری تبدیل به یکی از محبوب‌ترین گزینه‌های سینماگران برای تولید فیلم‌های اجتماعی شود تا آنجا که در دو سال پایانی این دهه بیش از ۴ فیلم با موضوع دختران فراری تولید شد که «بچه‌های بد» ساخته علیرضا داوودنژاد، «زیر پوست شهر» ساخته رخشان بنی‌اعتماد، «نگین» ساخته اصغر هاشمی و «بانوی کوچک» ساخته مهدی صباغ زاده از جمله مهمترین آن‌هاست.

این روند در سال‌های ابتدایی دهه ۸۰ توسط کارگردان‌هایی چون حمید نعمت‌الله و محمد درمنش با فیلم‌های «بوتیک» و «دوشیزه» ادامه پیدا کرد؛ البته نباید از این نکته غافل شد که فیلم نعمت‌الله از معدود آثاری بود که با وجود برخورداری از فضایی به شدت تلخ، از زاویه درستی به بررسی معضل دختران فراری پرداخت. هرچند که این نگاه درست بعد از «بوتیک» نعمت‌الله، تنها یک بار دیگر و با فیلم سینمایی «مرهم» علیرضا داوودنژاد تکرار شد؛ این در حالی است که پس از سال ۱۳۸۲ که «بوتیک» ساخته شد، فیلم‌های معتددی همچون «دختران» قاسم جعفری، «آینه‌های روبرو» نگار آذربایجانی، «دایره زنگی» پریسا بخت‌آور، «قاعده تصادف» بهنام بهزادی، «مالاریا» پرویز شهبازی، «آخرین بار کی سحر رو دیدی؟» فرزاد موتمن و «دختر» رضا میرکریمی تولید و پخش شدند که به طور مستقیم و یا غیرمستقیم به مسئله فرار دختران از خانه پرداختند ولی هیچکدام نتوانستند موفقیت «بوتیک» و «مرهم» را تکرار کنند.

محدودیت و ظلم‌پذیری، تصویر ایده‌آل سینمای ایران از دختران!

جست‌وجوی آرشیو سینمای ایران و بررسی فیلم‌هایی که پیرامون معضلات دختران ساخته شده، گویای آن است که تصویری که غالب آثار سینمای ایران از دختران جامعه خود نمایش می‌دهند، نشان‌دهنده موجودی افسرده، محدود و تو سری خورده است که به خاطر ظلم بسیاری که به واسطه برخی محدودیت‌های عرفی و اجتماعی به جنس او شده، درگیر معضلاتی همچون فرار از خانه، اعتیاد و سایر ناهنجاری‌های اجتماعی است.

چه بسیار آثاری که در آن‌ها ظلم به دختران به عنوان محور اصلی قصه مورد توجه قرار گرفته است و همین ظلم‌ اجتماعی و حتی خانوادگی را به عنوان عامل اصلی درگیری دختران با سایر ناهنجاری‌های اجتماعی معرفی شده است. «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» و «خانه دختر» دو نمونه از این موارد هستند که در اولی دختر قصه به خاطر ظلمی که جامعه به او کرده وادار به کشتن یک انسان می‌شود و در دومی دختر قصه به خاطر ظلمی که خانواده‌اش به او کرده و برخی از مسائل عرفی جامعه، وادار به خودکشی می‌شود.

اگر بخواهیم این فهرست را کامل‌تر کنیم باید به فیلم‌هایی همچون «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «عروسی خون»، «ستایش»، «بی‌تابی بیتا»، «من مادر هستم»، «خانه پدری»، «زندگی با چشمان بسته»، «اسب سفید پادشاه»، «دیشب باباتو دیدم آیدا»، «آفساید»، «نیلوفر»، «لاک قرمز»، «ابد و یک روز» و «لانتوری» اشاره کرد که در همه آن‌ها دخترانی وجود دارند که به دلایلی مختلف از سوی جامعه و یا اعضای خانواده (به ویژه پدران و گاهی برادران) خود تحت ظلم قرار گرفته‌اند.

مسئله اعتیاد دختران ایرانی نیز از دیگر موضوعاتی است که در طی این سال‌ها به آن‌ها پرداخته شده است و فیلم‌های «خون بازی» و «در امتداد شهر» برخی از مهمترین نمونه‌ها تولید شده در ارتباط با این مسئله است.

البته با وجود این تصویر مخدوش و غیرواقعی که سینمای ایران در طی این سال‌ها از دختران جامعه خود ارائه داده است، نمونه‌های ارزشمند و خوبی هم وجود دارد که به جای نمایش تصویر موجودی گوشه‌گیر و توسری خورده، به دختران به چشم افرادی با اراده و موثر در جامعه نگریسته است که آثاری همچون «کودک و فرشته» و «دربند» از جمله آن‌ها به شمار می‌روند.

نوشته سینمای دختر فراری‌ها؛ سینمای ایران چه تصویری از دختران نشان داده است؟/ گزارش تحلیلی «سوره سینما» از تصویر دختران در سینمای پس از انقلاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ماجرای موش و گربه بازی «دختر» و پدر

دیروز، روز میرکریمی نبود. چرا که همه منتظر بودند تا مدیرعامل خانه سینما که فیلمش را با لابی وارد جشنواره کرده بود، حداقل یک اثر ارزشمند را به این جشنواره ارائه کرده باشد ولی در نهایت آنچه بر پرده سینماها نقش بست هیچ نشانی از رضا میرکریمی «خیلی دور، خیلی نزدیک» و «یک حبه قند» نداشت.

جمعیت زیادی برای دیدن ساخت پر سروصدای دبیر بخش بین‌الملل جشنواره فجر به سالن همایش‌های برج میلاد آمده بود و تقریبا بیشتر سالن پر شده بود. جمعیتی که به خیال خود قرار بود با یکی از متفاوت‌ترین کارهای میرکریمی روبرو شود ولی آنچه که پیش چشم او به تصویر کشیده شد، داستانی بی‌منطق از سفر یک دختر آبادانی به تهران بود که بدون اجازه خانواده‌اش سفر کرده بود و بعد از مطلع شدن پدرش از این سفر، ماجرای تکراری پدر متعصب و فرار دختر از پدر تکرار می‌شود.

داستانی ضعیف که در اغلب بخش‌های فیلم به شدت کسل‌کننده است. شاید به همین خاطر باشد که میرکریمی در تازه‌ترین گفت‌و‌گوی خود حتی سعی نکرده از فیلم خود دفاع کند: «دختر» شاید فیلم به درد بخوری از آب در آمده باشد و شاید فیلم به درد بخوری نباشد! من منتظر چیزی درباره این فیلم نیستم زیرا کار من در این فیلم به پایان رسیده و به پروژه بعدی ام فکر می‌کنم.

تنها نکته مثبت اکران فیلم سینمایی دختر در روز گذشته، تقدیم اکران آن به یداله نجفی صدابردار فقید سینما بود که پیش از آغاز نمایش این اثر در متنی که از طرف میرکریمی برای گرامیداشت این هنرمند نوشته شده بود، قرائت شد.

ایده سوزی

دومین سانس نمایش فیلم‌های روز گذشته مربوط به فیلم سینمایی «خماری» به کارگردانی داریوش غذبانی بود. فیلمی که به نظر می‌رسید به خاطر ترس از انتقادات تند و تیز منیژه حکمت تهیه‌کننده آن به سازمان سینمایی، یکی از بهترین سانس‌های اکران جشنواره فجر را به آن داده بودند.

ایده فیلم جالب به نظر می‌رسید اما نتیجه نهایی چنگی به دل نمی‌زد. به همین خاطر بود که تعداد زیادی از حاضران در همان دقایق میانی فیلم، سالن را ترک کردند.

«مالاریا» همه را ناامید کرد

«مالاریا» یکی دیگر از فیلم‌های پرسروصدای جشنواره امسال بود که بسیاری را چشم انتظار دیدن یک اثر جذاب از پرویز شهبازی کرده بود. اثری که در آن شهبازی باز هم به سراغ معرفی چندین چهره جدید به سینما رفته بود و البته این بار برخلاف همیشه، در این کار موفق نبود.

پرویز شهبازی با «مالاریا» همه را ناامید کرد. نه آن‌هایی که شهبازی «دربند» را دوست داشتند با «مالاریا» او راضی شدند و نه آن‌هایی از «نفس عمیق» شهبازی لذت برده بودند از «مالاریا» که نمونه مشابه آن بود، احساس رضایت کردند.

«مالاریا» بیشتر از آن که بخواهد به ارائه تصویری از بحران جوانان دهه ۹۰ بپردازد، بیشتر به دنبال نمایش هیجان جوانان و سرگردانی آن‌ها در میان خانواده و سنت‌های اجتماعی است. فیلمی که همچون «دختر» رضامیرکریمی با محوریت داستان نخ نما شده فرار دختران از دست پدران شکل گرفته است. البته فیلم یک رپرتواژ آگهی خیلی خوب هم برای تیم هسته ای دولت یازدهم رفته است تا شهبازی بتواند در یکی از بی‌ربط‌ترین سکانس‌های فیلم خود عرض ارادتی به ظریف و همکارانش کرده باشد!

گوشی به دست‌ها وارد می‌شوند

یکی از نکات جالب توجه در جشنواره امسال استفاده بیش از اندازه تماشاگران حاضر در سالن همایش‌های برج میلاد از گوشی‌های لمسی خود در زمان نمایش فیلم در سالن است. با توجه به اینکه در چند روز اخیر بسیاری از فیلم‌ها از قسمت بالکن تماشا کردم، این نکته بیش از پیش به چشم می‌آمد که بسیاری از تماشاچیان علاقه دارند که در طول زمان نمایش فیلم چندین بار صفحه گوشی خود را روشن کنند و احتمالا سری به جدیدترین پیام‌های خود در شبکه‌های اجتماعی بزنند.

البته این موضوع از پیام‌هایی که اهالی رسانه در حین تماشای فیلم در گروه‌های به اشتراک می‌گذارند نیز به خوبی آشکار است.

شبی برای فرزندان سینماگران

از دیگر نکات جالب توجه در فیلم‌های نمایش داده شده در هفتمین روز از سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر، حضور پررنگ فرزندان سینماگران در این آثار بود به نحوی که در فیلم سینمایی «دختر»، ماهور الوند فرزند سیروس الوند کارگردان سینما، اولین تجربه بازیگری اش را مقابل دوربین به دست آورد و سارا میرکریمی فرزند رضا میرکریمی نیز نقش کوتاهی را در فیلم پدرش ایفا کرد. همچنین در فیلم «مالاریا» پرویز شهبازی نیز، علاوه بر ساعد سهیلی فرزند سعید سهیلی که از بازیگران شناخته شده است، آذرخش فراهانی فرزند بهزاد فراهانی نیز که پیش از این بیشتر به عنوان خواننده شناخته می‌شد، اولین تجربه بازیگری خود را کسب کرد.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۷/ از حضور پرتعداد فرزندان سینماگران در فیلم‌ها تا ماجرای فرار دختران از دست پدران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

یازدهمین جشنواره فیلم «ایروان» که با نام زردآلوی طلایی نیز شناخته می شود از ۲۲ تا ۲۹ تیر ماه سال جاری در کشور ارمنستان برگزار شد.

نوشته نمایش «دربند» در جشنواره بین‌المللی فیلم ایروان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهرنگ علوی به سوره سینما گفت: از اواخر سال گذشته موج جدیدی از فیلمنامه ها به دستم رسید و یکی دو مورد از آنها که اتفاقا مربوط به کارگردان هایی جوان بود، از سایرین پررنگ تر است. البته در سال ۹۲ به طور کلی پیشنهادهای زیادی دریافت کردم اما هیچ یک مرا ترغیب نکرد. بگذریم که بعد از دیدن آثار جشنواره سی و دوم از این تصمیم پشیمان نشدم. آن دو متنی که عرض کردم قصه های خلاقانه دارند و کارگردان هایشان نخواسته اند مرا در شمایل بهرنگ فیلم «دربند» تکرار کنند.

وی افزود: نیمه اسفند ۹۲ قوانین جدیدی برای فیلم اولی ها تصویب شد و همین موضوع باعث شد این دوستان جوان برای شروع کردن کارشان با  دشواری رو به رو شوند. البته من موافقم که در جشنواره امسال با حجم غیراستاندارد فیلم های اول رو به رو نباشیم، اما از طرفی نگرانم جوانان شایسته ای که استحقاق کار کردن دارند از جلو بردن طرح شان باز بمانند.

علوی در پاسخ به این سوال که چرا پس از «دربند» تا کنون در اثر دیگری ظاهر نشده توضیح داد: واقعیت این است که ما بازیگرها حق انتخاب نداریم. فیلمنامه خوب زیادی نوشته نمی‌شود و گزینه ها برای پذیرش همکاری زیاد نیست. نقش باید یک ویژگی خاص داشته باشد. منظورم عجیب و غریب بودنش نیست. منظورم این است که باید حرفی برای گفتن داشته باشد و خنثی نباشد. البته تأکید دارم که وسواسی نیستم. تنها می خواهم لطف مردم را که بعد از «دربند» بیشتر شد، به خوبی جبران کنم.

بازیگر «دربند» تأکید کرد: مهمترین اولویت من برای پذیرش همکاری، بالاتر تر از خود نقش و فیلمنامه و … جسور بودن کارگردان است. کشف میزان این جسارت در مرحله پیش‌تولید است که اتفاق می‌افتد. من با کارگردان اثر در مورد متن و شیوه کاری‌اش صحبت می‌کنم و در همین گپ و گفت است که می‌توانم بفهمم تا چه حد قرار است جسارت به خرج بدهد. ایدئولوژی و جهان بینی صاحب اثر برایم بسیار اهمیت دارد.

این بازیگر جوان درباره احتمال ظاهر شدن در تلویزیون گفت: در حال حاضر فاصله‌ای بین سینما و تلویزیون نیست. یعنی هر جشنواره دو سه فیلم خوب دارد که استثناء هستند و محتوای  سایر آثار را می‌توانی در تلویزیون هم مشاهده کنی. هر چند تلویزیون هم می‌تواند شأن خود را حفظ کند اگر به تولید هر چیزی تن ندهد. برای مثال سال ۸۸ سریال «نردبام آسمان» با بازی من پخش شد که در آن نقش یک منجم را داشتم. سریال آبرومندی بود که هنوز یکی از نقاط درخشان کارنامه ام به حساب می‌آید. ترجیح می‌دهم اگر قرار به بازی تلویزیونی است، چنین فضایی داشته باشد.

بهرنگ علوی در دو فیلم از پرویز شهبازی یعنی «عیار ۱۴» و «دربند» بازی کرده است. وی برای بازی در «دربند» نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.

نوشته بعد از «دربند» تا کارگردانی جسور نباشد پیشنهادش را نمی‌پذیرم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رضا سعیدی‌پور درباره وضعیت فروش فیلم‌ها در سال ۹۱ و ۹۲ در بهترین سینمای ایران به خبرنگار سوره سینما گفت: به دلیل مسائلی که در اکران سال ۹۱ داشتیم، فروش سینما آن طور که انتظار می‌رفت نبود. امسال خوشبختانه وضعیت فروش بهتر شد و میزان مخاطبان سینما آزادی بیشتر از سال پیش بودند.

وی ادامه داد: این روزها پرفروش ترین فیلم سینما آزادی «دربند» است که در سالن اصلی اکران شده، پس از آن «بشارت به شهروند هزاره سوم» و در مرحله سوم «به خاطر پونه». به نظر می رسد تقویم سال سینمایی در زمینه اکران به پایان رسیده و نباید منتظر فروش بیشتر یا پدیده ای در اکران باشیم. آنچه مهم است برنامه ریزی برای اکران سال ۹۳ و در راس آن، نوروز سال بعد است.

سعیدی‌پور با توجه به آماده بودن این سینما برای میزبانی جشنواره فجر گفت: سینما آزادی همیشه مجهز و آماده است. در تعطیلات پیش رو در تاسوعا و عاشورا تعمیرات اندکی داریم و سالن‌ها را به طور کامل تجهیز می‌کنیم تا برای میزبانی از دوستداران سینمای ایران در زمان جشنواره فیلم فجر آماده باشیم.

مدیر پردیس سینمایی آزادی ادامه داد: تنوع فیلم‌ها و چینش درست آنها در فصل اکران می‌تواند به دیده شدن آنها بینجامد. خوشبختانه امسال در این زمینه عملکرد بهتری را شاهد بودیم. در سال ۹۳ با توجه به این که بسیاری از سینماگران مطرح در جشنواره سی و دوم فیلم دارند، برنامه ریزی هوشمندانه می تواند رونق سالن های سینما را در پی داشته باشد.

نوشته سینما آزادی نسبت به سال ۹۱ رشد مخاطب داشته است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، فیلم سینمایی «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» به کارگردانی پوران درخشنده ۲ میلیارد و ۴۸۰ میلیون تومان در تهران و ۱ میلیاردو ۷۰۰ میلیون تومان در شهرستان‌ها، فیلم سینمایی «پول چوبی» به کارگردانی مهدی کرم‌پور ۱میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان در تهران و ۵۳۰ میلیون تومان در شهرستان‌ها، فیلم سینمایی «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی ۶۷۵ میلیون در تهران و ۲۳۰ میلیون در شهرستان‌‎ها، فیلم سینمایی «گناهکاران» به کارگردانی فرامرز قریبیان ۱۴۵ میلیون در تهران و ۷۰ میلیون در شهرستانها، فیلم سینمایی « بشارت به شهروند هزاره سوم» به کارگردانی محمندهادی کریمی ۱۳۵ میلیون در تهران و ۴۵ میلیون در شهرستانها فروش داشته‌اند.

در اکران دوم پاییز فیلم‌های سینمایی «تنهای تنهای تنها»، «خسته نباشید» ، «ترنج» و «استرداد» در نوبت اکران قرار دارند که به زودی روی پرده سینماهای کشور خواهند رفت.

نوشته «دربند» در آستانه ورود به باشگاه میلیاردی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-ارشاد رازانی: بی شک هر مخاطب و منتقد منصفی که فیلم «دربند» را ببیند، این فیلم را در زمره آثار قابل تامل سینمای این روزها قرار می‌دهد وچه بهتر که در این نوشته نیز در ابتدا نقاط قوت فیلم را  مرور کنیم. «دربند» بازی‌های روان و باور پذیری دارد و همین موضوع جنس فیلم را روان کرده و مخاطب در مسیر اتفاقات با شخصیت‌ها همراه می‌شود. یکی از جاهایی که نمود کارگردانی را می‌توان در آن جستجو کرد، همین جنس بازی هاست. اینکه یک کارگردان بتواند مجموعه عواملش را رنگی یکدست بزند اتفاق مهمی است. کم نیستند این روزها فیلم‌هایی که درآنها هر کس ساز خودش را می‌زند و کارگردان تنها کسی است که گروهش را دور هم جمع کرده..

قوت دیگر فیلم «دربند» این است که یک سوژه نسبتاً کار شده و تا حدی نخ نما را با پرداخت مناسب اولا از نخ نمایی خارج کرده و دوماً این سوژه را تقریباً از آن خود کرده است. شاید با دیدن فیلم «دربند» نمونه‌های دیگر کمتر به ذهن برسند. حالا اگر بخواهیم تاثیر مثبت و نقاط قوت را کنار گذاشته و جزئیات فیلم را مورد واکاوی قرار دهیم می‌توان به چند نکته مهم اشاره کرد. یکی از روش‌های ایجاد تعلیق و همراه سازی مخاطب در ادبیات و هنرهای دراماتیک چینش اتفاقات و در واقع گره افکنی است. طبیعتاً در یک داستان وقتی مخاطب با قهرمان و شخصیت اصلی همراه می‌شود هر چقدر که این گره‌ها هنرمندانه‌تر ایجاد شده باشند ، وقتی که زمان گره گشایی فرا می‌رسد تاثیر مطلوب‌تری نیز بر مخاطب به جای مانده است. «دربند» عمیقاً از این تکنیک بهره برده است. اما نکته اینجاست که این اتفاقات به حدی متعددند که از زمانی به بعد تاثیرشان جلوه‌ای کلیشه‌ای دارد. در اینچنین فیلم‌هایی معمولاً یک یا دو اتفاق اصلی می‌تواند کشش لازم را ایجاد کند و خرده اتفاقاتی نیز در کنار موضوع اصلی رخ می‌دهد که جذابیت را افزایش می‌دهد. اما در فیلم «دربند» چون ایده این بوده که دختر شهرستانی و کم تجربه در مهاجرت به تهران حتماً مشکلات بسیاری را پیش رو دارد، تلاش عوامل نیز بر این بوده که ابر و باد و مه و خورشید و فلک معنای دراماتیک داشته باشند.

حال می‌شود همین موضوع را بر اساس داستان موشکافی کرد. پگاه آهنگرانی دختری است که می‌خواهد از ایران برود و ویژگی‌های بخصوصی نیز دارد که از ابتدا مخاطب منتظر است تا شخصیت اصلی فیلم توسط او گزیده شود. اصلاٌ ماجرای اصلی و بحث سفته‌ها به نظر می‌رسد که کفایت می‌کند. حالا ماجرای ارتباط، سقط جنین و کار کردن در مغازه عطر فروشی و بسیاری خرده موضوعات دیگر که واقعاً متعددند. اصلا بگذارید از خود بپرسیم واقعاً چرا دربند؟ چرا این دوستان برای خوردن جگر و ملاقات و آشنایی به امیرآباد نرفتند؟

در امتداد این موضوع جا دارد بحث را اندکی به سمت مسائل ساختاری نیز سوق دهیم. زمانی که شخصیت‌های فیلم، از دربند بر می گشتند بهرنگ می‌گوید که عطر امروز سحر بوی خون می‌دهد و تاکیدی معنادار بر این دیالوگ هر مخاطب عام و خاصی را منتظر رخ دادن یک اتفاق می‌کند. اما واقعاً این مسئله و اتفاق، اصلاً کمکی به روند اصلی داستان ‌کند. اینکه سحر با طلبکارش ارتباط داشته، سقط کرده و… . اگر هم می‌خواهیم بگوییم که زندگی در تهران این مسائل را همراه دارد باز هم داریم اغراق می‌کنیم چون اتفاقات دیگری هم افتاده است. در کنار این موضوع کارگردان در نحوه فیلمبرداری و چینش تصاویر نیز همینقدر که در محتوا دغدغه حادثه‌سازی داشته است در تدوین هم هر موضوع و حادثه‌ای را با استفاده از اینسرت (insert) معرفی ویژه می‌کند. از اینسرت پای خونی سحر گرفته تا اینسرت مچ زخم شده زیر دستبند و سینی جگر و … .

همچنین در ادامه موضوع فیلمبرداری نکته دیگری که می‌توان گفت این است که در صحنه‌هایی که یک عده پسر و دختر در وضعیتی قابل حدس (بخوانید کلیشه) دور هم جمعند و بلند بلند می‌خندند و قلیان می‌کشند، دوربین می‌‎تواند جایگاهی سیال تر وهمراه‌تر با محیط داشته باشد تا همان وضعیت قابل حدس بشود وضعیتی دقیق، خاص و البته تاثیر گذار. مثل تفاوت تیپ و شخصیت. در این فیلم اما، دوربین بسیار مقید است و در هر دیالوگ روی زمین کاشته شده و تقریبا در یک صحنه که می ‌تواند خیلی روان فیلمبرداری شود ما با کات‌های فراوانی روبرو هستیم.

آخرین مسئله‌ای که در این مجال می‌توان به آن اشاره کرد این است که شخصیت قصه این را می‌فهمد که باید اول پول را از صاحب خانه بگیرد بعد قرارداد را امضا کند، اما واقعاً نمی‌فهمد که نباید به سحر اعتماد کند؟ در خصوص این ناهمگونی‌های محتوایی اگر کمی به عقب و به ابتدای فیلم برگردیم، در اولین درگیری، سحر به نازنین می‌گوید بیا بشین پیش مهمونا و بلافاصله دعوایی می‌شود که بیا و ببین… این گونه پرش‌های محتوایی در اتفاقات و تصمیم گیری‌ها برای مخاطب قطعاً سوال ایجاد می‌کند که  در مجموع به نظر برسد که این فیلم خوب می‌توانست فیلم خوبتری باشد.

نوشته بازی‌هایی باورپذیر/پرداخت قابل توجه موضوعی آشنا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم سینمایی «دربند» با حضور پرویز شهبازی کارگردان، امیر سمواتی تهیه کننده، احمد مهرانفر، بهرنگ علوی ، فرید سمواتی بازیگران و آنتونیا شرکا به عنوان منتقد نشست در سالن آمفی تئاتر فرهنگسرای ارسباران به نمایش در خواهد آمد. نمایش فیلم که هر هفته یکشنبه ها برگزار می شد، استثنائا امروز شنبه ۲۰ مهر ساعت ۱۷:۳۰ به نمایش فیلم سینمایی «دربند» اختصاص یافته است.

فرهنگسرای ارسباران در ضلع شمال غربی پل سیدخندان در خیابان جلفا (ارسباران) واقع شده است.

نوشته نمایش «دربند» در فرهنگسرای ارسباران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما فیلم‌ «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی تا دیروز جمعه ۴۳۰ میلیون تومان در تهران و ۱۴۰ میلیون تومان در شهرستان فروش داشته است. فیلم «گناهکاران» به کارگردانی فرامرز قریبیان تا دیروز در تهران ۷۰ میلیون تومان فروخته است. «هیس!» به کارگردانی پوران درخشنده در تهران به فروش ۲ میلیارد و ۴۳۰ میلیون تومان و در شهرستان ۱ میلیارد و ۶۴۰ میلیون تومان دست پیدا کرده است. فروش فیلم «به خاطر پونه»در تهران و شهرستان تا کنون ۵۱۲ میلیون تومان بوده است.

در «گناهکاران» فرامرز قرییان، رامبد جوان، شقایق فراهانی، نسرین مقانلو، رضا رویگری و … بازی کرده‌اند. هانیه توسلی و فرهاد اصلانی از بازیگران اصلی فیلم «به خاطر پونه» هستند.

نوشته «دربند» ۵۷۰ میلیون تومانی شد/ ادامه فروش خوب «به خاطر پونه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: بهرنگ علوی برای بازی در فیلم سینمایی «دربند» نامزد دریافت سیمرغ نقش مکمل مرد از سی و یکمین جشنواره فیلم فجر شد. مانند او بازیگران توانای زیادی هستند که منتظرند تا فرصت برای ارائه توانایی‌شان پیش بیاید. علوی می‌خواهد بازیگر بین‌المللی شود چون فکر می‌کند سینمای دهه ۹۰ ایران رو به پیشرفت است. اگر نگاهی به فعالیت بازیگران ایرانی در دو سال گذشته در عرصه بین‌المللی بیندازیم حرف او چندان دور از انتظار نیست. گفتگوی سوره سینما با بهرنگ علوی را می‌خوانید.

اول از خود «دربند» شروع کنیم. با توجه به اینکه فیلم، کمتر چهره شناخته شده در ترکیب بازیگرانش دارد فکر می‌کنید در اکران عمومی بر اساس چه ویژگی‌هایی بتواند نظر مخاطب را جلب کند و خوب بفروشد؟

بهرنگ علوی: مخاطب دهه ۹۰ سینما تشنه دیدن فیلم خوب، فیلمنامه محکم و دیدن چهره جدید است. بر خلاف دهه ۸۰ به سینما صرفا  نگاه سرگرم‌کننده ندارد. مخاطب امروز دیگر صاحب نقد و نظر است. همین مسئله باعث رشد کار ما می‌شود. درست است که فیلم ما بر خلاف بقیه فیلم‌های جشنواره ستاره ندارد اما با ترکیبی از بازیگران خوشنام و غیر چهره پا به عرصه جشنواره می‌گذارد چون هم از کار خودش مطمئن است هم مخاطب برای دیدن فیلم هدف دارد. تنها ستاره فیلم ما شخص پرویز شهبازی است که هواداران سینمای خودش را دارد.

ویژگی منحصر به فرد «دربند» به عنوان فیلمی اجتماعی در چیست؟

به تصویر کشیدن برشی از زندگی دانشجویی در یک کلانشهر بی‌رحم که  احساس ناامنی و بی اعتمادی در آ ن موچ می‌زند و همه چیز آن از جنس واقعیت است.

پرویز شهبازی در بازی گرفتن از بازیگرانش متد خاصی دارد؟ قطعا راهنمایی شهبازی به موفقیت هر سه بازیگر اصلی فیلم یعنی شما، بیاتی و آهنگرانی در جشنواره فجر کمک کرده. 

پرویز شهبازی در مواجهه با بازیگرانش روش خاص خود را دارد. مثل مربی فوتبالی می‌ماند که امکان دارد ارنج بازی‌اش آشکار باشد ولی تاکتیک بازی‌اش را  لو نمی‌دهد. او سوای از اینکه فیلم‌ساز است، فیلمنامه‌نویس و  تدوین‌گر است. قبل از این که فیلم را بسازد یک بار در ذهنش فیلم را ساخته و می‌داند که چه می‌خواهد برای همین است وقتی شما نگاهی به کارنامه پرویز شهبازی می‌اندازید می‌بینید بازی‌های بازیگران سینمای او همیشه یک دست و پر از لحطه‌های ناب و واقعی. من قبل از این در «عیار ۱۴» افتخار همکاری با آقای شهبازی را داشتم و می‌دانستم آقای شهبازی به بازیگرانش فیلمنامه نمی‌دهد  اما برای بازیگرانش فضا‌سازی می‌کند که دلچسب‌تر از گرفتن فیلمنامه است. آقای شهبازی به شدت هوای بازیگرانش را دارد و به آنها اعتماد به نفس می‌دهد. در «دربند» هم ایشان یک محله برای فیلم انتخاب کردند. همه ما را به اون محله بردند و ما در آنجا ۳ ماه زندگی کردیم و بخشی از آن فیلم «دربند» بود که شما ملاحظه کردید. از این جهت که فیلمنامه «دربند» که زن‌محور بود کار سختی داشتم. اول اینکه باید به درستی و طبق خواسته شخص آقای شهبازی عمل می‌کردم دوم اینکه از فرصت پیش آمده به درستی استفاده کنم و بتوانم خودم را تثبیت کنم من با توجه به راهنمایی‌های آقای شهبازی مثل بازیکنی عمل کردم که سعی دارد زیباترین پاس‌های گل را بدهد.

«دربند» را چقدر برای خود سکوی پرتاب دیده‌اید؟ با توجه به اینکه برای بازی در این فیلم نامزد دریافت سیمرغ مکمل شدید این موفقیت تا چه میزان بعد از جشنواره تا الان به شما در زیادشدن پیشنهادهای خوب بازیگری کمک کرده؟

خیلی. من با «عیار ۱۴» در سینما متولد شدم و با «دربند» صاحب شناسنامه. خوشجالم با «دربند» بازیگر دهه ۹۰ سینما محسوب می‌شوم چون این دهه سینما رشد چشمگیری در دنیا خواهد داشت. بزرگترین حسن کاندید شدنم این بود که کارهای ضعیف دیگر بهم پیشنهاد نشد من بعد از دربند فیلم «سارا نگران نباش» به کارگردانی علیرضا امینی را کار کردم آن هم به خاطر اینکه دیدم ایشان با این فیلم میخواهند به سینمای جشنواره‌ای که از آن آمده بود برگردد. اما در حال حاضر چند فیلمنامه از فیلمسازان مختلف برایم فرستاده شده و دارم مطالعه می‌کنم. هنوز انتخاب نکردم و سعی دارم با یک وسواس درست  بعد از «دربند» دوباره انتخاب کنم.

از بین «دربند» و «گذشته» نهایتا «گذشته» برای معرفی به اسکار انتخاب شد. فکر می کنید «دربند» گزینه مناسبی برای معرفی به اسکار بود؟

«دربند» گزینه شایسته‌ای از طرف سینمای ایران  برای اسکار بود. حالا «گذشته» انتخاب شده و برایش آرزوی موفقیت می‌کنم.

ادامه کارتان در بازیگری را چطور تصور می کنید؟ بازیگری که در اولین حضور جدی خود در سینما نامزد دریافت سیمرغ مکمل می شود ادامه کار را چگونه برای خودش تصور کرده؟

کاندیدا شدن در جشنواره به اندازه پیروزی در دربی دلچسب است. با این اتفاق صاحب جایگاه ویژه‌ای  در سینما می‌شوی. اما به نظر من سیمرغ به شدت ترسناک است و تنها جایزه سینمایی هست که  من از گرفتنش می‌ترسم. به این خاطر که هر بازیگری که سیمرغ گرفت به جای اینکه صاحب انگیزه بیشتر شود انگیزهایش از دست می‌دهد. به دلایل مختلف او را منزوی می‌کنند و نا‌خواسته ترد می‌شود. واقعیت این است که سقف آرزوها و انتخاب‌های ما در این سینما کوتاه است. من به عنوان بازیگر بیشتر برام رقم می‌خورد تا اینکه رقم بزنم. اما تلاش دارم تا بازیگر بین‌المللی شوم. امید دارم در شرایط جدید اوضاع سینما رو به بهبودی برود و ما صاحب برنامه مدون در سینما بشویم.

این روزها کمتر کارگردانی نقش اصلی خود را به نابازیگر یا بازیگر کم تجربه و کمتر شناخته شده می‌دهد اما گویا شهبازی به محض اینکه از کیفیت نتیجه مطمئن می‌شود برای انتخاب بازیگرش از میان بازیگران کمتر شناخته شده شک نمی‌کند.(این را بیشتر در مورد نازنین بیاتی می‌گویم). این شیوه چقدر در معرفی بازیگران جوان تازه‌نفس به سینمای ایران مؤثر است؟

شاید من حالا حالاها باید پشت خط می‌ماندم و حسرت می‌خوردم که چرا کارگردانی در این سینما پیدا نمی‌شود جسارت کند و اعتبار و سرمایه‌اش را به پای یک چهره چدید و جوان بگذارد. این بار روی سخنم با مدیران سینماییست که چه تسهیلات ویژه‌ای برای امثال شهبازی در نظر می‌گیرد که هم فیلم خوب و شریف می‌سازند هم بازیگر به این سینما تحویل می‌دهند هم افتخار کسب می‌کنند. در حال حاضر الویت من کار کردن با فیلمساز‌های جوان است.

اگر حرف نگفته ای درباره «دربند» دارید بفرمایید.

امیدوارم مردم و دانشجو‌ها فیلم را ببینند و بپسندند. اکران موفقی برای «دربند» آرزو می‌کنم.

نوشته تنها ستاره «دربند» شهبازی است/می‌خواهم بازیگر بین‌المللی شوم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرهنگ به سوره سینما گفت: «گذشته» با همه قابلیت ها یک فیلم ایرانی و دارای مضمون وطنی و صاحب آدم هایی از کشور خودمان نیست. البته تاکید دارم اگر همه فیلم ها را دیده بودم، الان می توانستم اظهار نظر بهتری داشته باشم، اما فعلا که فیلم فرهادی را برای اسکار فرستاده اند و برایش آرزوی موفقیت دارم. این انتخاب هیأت داوران است و شاید دیگر گفتن هر حرفی بی مورد باشد. نظر شخصی من این است که فیلمی را به عنوان نماینده کشورمان فرستاده ایم که ارتباط زیادی با ما ندارد.

وی افزود: این روزها به شدت درگیر امور خانه سینما هستم. تلاش داریم به زودی مجمع عمومی برگزار و هیأت مدیره مشخص و معرفی شود. وقتی این خانه رونق بگیرد، پروژه های سینمایی روی روال می افتند و آن وقت من هم مثل دیگران ممکن است فرصت پیدا کنم تا کار جدیدی بسازم.

داریوش فرهنگ در یک دهه اخیر سه فیلم سینمایی «رز زرد»، «یک گزارش واقعی» و «خنده در باران» را کارگردانی کرده است.

نوشته «گذشته» ای به اسکار رفته که ایرانی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر اسفندیاری سخنگوی این کمیته اعلام کرد در روزهای اخیر بنا به درخواست بعضی از اعضاء کمیته، برخی ازعناوین فهرست کوتاه مورد مرور دقیق تر قرار گرفت. اعضاء این کمیته – خانم فاطمه معتمد آریا و آقایان مسعود کیمیایی، بهروز افخمی، کمال تبریزی، حسن حسندوست، مسعود رایگان، علیرضا زرین دست، حسین معززی نیا و امیر اسفندیاری – در نهایت دو فیلم دربند ساخته پرویز شهبازی و گذشته ساخته اصغر فرهادی را در مقام نامزدهای نهایی جهت معرفی به آکادمی برگزیدند.

نوشته دو نامزد نهایی برای نمایندگی ایران در اسکار معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.