به گزارش سوره سینما ، این تهیه کننده با اشاره به اینکه تولید قسمت دوم «در مدت معلوم» کاملا جدی است گفت: به هر حال هدفمان این است که قسمت دوم این کار را به سرانجام برسانیم چون فکر می کنم سوژه ای که در قسمت قبل از آن سخن گفتیم جای کار دارد و برای همین کاملا جدی به دنبال تولید قسمت تازه هستیم.

محسن جاهد در پاسخ به این پرسش که آیا بازیگران قسمت قبل در این کار حضور خواهند داشت گفت: نه! برخلاف برخی دنباله ها ما به دنبال استفاده از کاراکترهای قسمت قبل نیستیم بلکه این سوژه است که بناست در موقعیتی تازه و با قصه ای نو ادامه پیدا کند.

این تهیه کننده خاطرنشان ساخت: البته پیش از ما در موردی ماند «آتش بس» هم دنباله سازی با تکیه بر سوژه ثابت و داستان تازه را دیده بودیم و در مورد «در مدت معلوم» هم این داستان تازه است که ما را به فکر تولید قسمتی تازه از فیلم انداخت.

وی ادامه داد: موضوعی که “در مدت معلوم” روی آن دست گذاشته بود آن قدر عمیق بود که شرایط خلق داستانی تازه و موقعیتهایی جدید را رقم بزند و در این شرایط اینکه بخواهیم از همان بازیگران قسمت قبل و همان کاراکترها استفاده کنیم به گیر افتادن در یک دور تسلسل باطل شبیه بود و این چیزی نبود که ما دنبالش باشیم.

* یک دهم فیلمهای دیگر هم تیزر ماهواره ای نداشتیم

جاهد پیرامون اینکه چقدر از در دستورکار قرار گرفتن تولید «در مدت معلوم۲» به فروش خوب قسمت اول بازمی گردد بیان داشت: گیشه خوب یعنی مخاطب بالا و طبیعی است که وقتی یک پتانسیل مخاطب خوب برای کمک به امتداد داستان وجود دارد و البته کنارش داستانی تازه هم پیش رو قرار دارد که می توان با کمک آن باز هم به طرح موضوعی که ذهن عوامل را درگیر کرده پرداخت، می توانیم دنباله را حتی بهتر از قسمت اول تولید کنیم.

«در مدت معلوم» از جمله آثاری بود که همزمان با اکران تیزرهای آن هم از یک شبکه ماهواره ای روی آنتن رفت و به اعتقاد برخی همین تیزرها بود که اسباب فروش بالا را موجب شد. وقتی از جاهد پرسیدیم که اگر به هنگام اکران قسمت دوم این تیزرها از ماهواره پخش نشود آن گاه مخاطب فیلم افت نخواهد کرد وی بیان داشت: ببینید ما که نمی خواستیم تیزرمان از شبکه ای خاص پخش شود. ضمن اینکه اگر به نسبت هم بسنجیم تیزرهای ما خیلی کمتر از تیزر بسیاری دیگر از آثار بود که همزمان با ما اکران را تجربه کردند.

وی ادامه داد: به جرأت می گویم کمیت تیزرهای ما یک دهم تیزرهای برخی آثار نبود اما در گیشه چند برابر آنها مخاطب داشتیم و این معنایی ندارد جز آن که مخاطب با خودِ فیلم ارتباط گرفته بود و از سوژه آن خوشش آمده بود.

منبع: نسیم آنلاین

نوشته ساخت قسمت دوم «در مدت معلوم»/ بازیگران تغییر می‌کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین در این جلسه با عرضه ۷ عنوان فیلم خارجی و ۶ عنوان فیلم مستند نیز موافقت به عمل آمد.

نوشته موافقت با عرضه ۵ فیلم برای شبکه نمایش خانگی/ «در مدت معلوم» به خانه‌ها می آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بسیاری از فیلم ها امکان دیده شدن نمی یابند زیرا تعداد محدود و حتی معدود سالن های سینما به ویژه در تهران نمی تواند آنگونه که شایسته است امکان دیده شدن برای فیلم را فراهم آورد و شلوغی اکران یکی از عوامل فیلمسوزی را فراهم می آورد.  برخی از فیلم ها بعضا در دو هفته با فروش کم از پرده پایین می آیند.

با توجه به آمار و ارقامی که از سوی دفاتر پخش اعلام شده است فیلم سینمایی «محمد رسول الله» در سال ۹۴ در صدر جدول قرار گرفته است و با فروش ۱۶ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان صدرنشین جدول فروش است. فیلمی که با موضوع مذهبی تاریخی توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است.

فیلم سینمایی «نهنگ عنبر» در گونه کمدی توانست نگاه مخاطب را به خود جلب کند و با فروش ۸ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان در ردیف دوم جدول فروش سال ۹۴ قرار گرفت.

فیلم سینمایی «ایران برگر» هم با موضوع اجتماعی و مایه های طنز در رده سوم جدول فروش قرار گرفت و با فروش ۵ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان توانست در ردیف سوم جدول فروش قرار می گیرد.

فیلم سینمایی انیمیشن «شاهزاده روم» مورد توجه خانواده‌ها قرار گرفت این فیلم اولین فیلم پرفروش سینمایی انیمیشن در سینمای ایران است که با فروش ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان در ردیف چهارم جدول فروش فیلم‌های سینمایی سال گذشته قرار گرفته است.

فیلم سینمایی «در مدت معلوم» با مضمون اجتماعی کمدی با فروش ۳ میلیارد۹۰۰ میلیون تومان توانست در ردیف پنجم جدول فروش فیلم ها در سال ۹۴ قرار گیرد.

فیلم سینمایی «گینس» با موضوع کمدی با فروش ۳ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان در ردیف ششم جدول فروش فیلم ها قرار گرفت.

فیلم های سینمایی اجتماعی «رخ دیوانه» و «دوران عاشقی» با فروشی نزدیک  به ترتیب در جایگاه هفتم و هشتم قرار بگیرند. رخ دیوانه با فروش ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان و دوران عاشقی با فروش ۲ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان در ردیف های دیگر جدول فروش قرار گرفتند.

فیلم سینمایی «عصر یخبندان» هم با موضوع اجتماعی با فروش ۲ میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان در جایگاه نهم قرار گرفت.

فیلم های دیگر که رده های بعدی جدول را به خود اختصاص می دهند فروش پایین تر از ۲ میلیارد را تجربه کردند که در این گزارش فروش ملاک فیلم های بالای دو میلیارد است.

اگر نگاه گذرا به آمار فروش فیلم ها در جدول داشته باشیم خواهیم دید علاوه بر فیلم های کمدی که در صدر جدول جای گرفتند فیلم های اجتماعی خوب هم مورد توجه مخاطب قرار گرفتند و این نشان از آن دارد که فیلم اگر فیلمنامه خوب و ساختار مناسب داشته باشد در هر فصلی از اکران می تواند نظر مخاطب را به خود جلب کند.

منبع: فارس

نوشته کدام ژانرها در سال ۹۴ بیشتر فروختند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«در مدت معلوم» دست روی موضوعی می‌گذارد که حتی نمی‌تواند آن را به درستی مطرح کند. و طبیعی است که هیچ وقت نتواند در آن موضوع عمیق شود. و این یکی از مهم‌ترین ضعف‌های فیلم است. البته همه این‌ها در شرایطی است که فیلم، ادعای آسیب‌شناسی و تحلیل و بررسی موضوعی اجتماعی را داشته باشد و نخواسته باشد از آن موضوع، صرفا به عنوان بستری برای نمایش لودگی استفاده کند.

۲) میثم، برخورد نزدیک از نوع سوم را پیشنهاد می‌دهد. قاعدتا نظر فیلم هم همین است. اما مساله به همین سادگی نیست. در فضای خود فیلم هم تناقض عجیبی به چشم می‌خورد: میثم، به عنوان کسی که دغدغه ازدواج موقت دارد و زمین و زمان را در پی آن به هم دوخته (و «اخلاق جنسی» شهید مطهری هم می‌خواند)، جوان آسمان‌جل علاف درس‌نخوانی است که از صبح تا شب در خیابان می‌گردد و در این میان کتابی هم نوشته است! و همه این‌ها در حالی است که موقعیت ازدواج برایش فراهم است و رد می‌کند! بدون این‌که هیچ دلیلی هم مطرح شود. اصلا چرا کسی که چنین موقعیتی دارد در پی ازدواج موقت است؟ چرا دغدغه‌اش چنین مساله‌ای شده وقتی هیچ درگیری منطقی با آن ندارد؟ چرا مخاطب باید چنین چیزی را باور کند؟

مساله دیگری هم هست: فیلم، ازدواج موقت را به عنوان تنها راهکار معقول و مشروع افرادی که بضاعت ازدواج ندارند، معرفی می‌کند، اما عملا برای شخصیت‌هایش چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. میثم و آن پسر عینکی که مدام «استاد» خطابش می‌کند (و بعد از «مردن به وقت شهریور» نشان داده که استعداد شگرفی در هر چه مضحکتر بازی کردن نقش‌های بد نوشته‌شده دارد)، بدون این‌که به هیچ نتیجه خاصی برسند، فعالیت‌هایشان را متوقف می‌کنند. حتی مشکلات سر راهشان هم، به جز آن سکانس دفتر نیکان، نشان داده نمی‌شود. یعنی فیلم، عملا بدون این‌که هیچ راهی جلوی پای شخصیت‌هایش (در این زمینه) بگذارد، آن‌ها را رها می‌کند و قضیه را به بی‌ربط‌ترین و مضحک‌ترین شکل ممکن به پایان می‌برد: لیف‌فروش آن کوچه کذایی مرد از آب درمی‌آید!

پیش گرفتن این روند غیرمتعهدانه در قبال شخصیت‌ها و قصه، از طرف فیلمی که اساسا برای طرح موضوعی اجتماعی ساخته شده، مسلما ریشه در محافظه‌کاری متناقضی دارد که از اکثر لحظات فیلم پیداست. شاید به این دلیل که سازندگان فکر کرده‌اند همین که «در مدت معلوم» را در تیتراژ به «فی المدت المعلوم» تغییر دهند، به اندازه کافی فیلم «جسور»ی ساخته‌اند.

۳) در کنار این‌ها که گفته شد، شاید تشتت در روایت مهم‌ترین ایراد «در مدت معلوم» باشد. اصلا معلوم نیست که قصه اصلی فیلم چیست. قصه کسی که به دنبال موردی برای ازدواج موقت است؟ کسی که کتابش اجازه چاپ نمی‌گیرد؟ کسی که علیرغم حرف و حدیث‌ها در پی برقراری ارتباط با همسایه پایینی ساختمان محل سکونتش است؟ کسی که به اشتباه متهم به کار سیاسی می‌شود؟ کسی که بعد از یک رابطه عاشقانه قدیمی در پی ایجاد رابطه‌ای دوباره با کسی دیگر است؟ کسی که نسبت به هم‌اتاقی‌اش بدبین شده است؟ همه این‌ها خط اصلی فیلم هست و نیست. معلوم نیست کدام اصلی است و کدام فرعی. فیلم یکی را دنبال می‌کند و بدون هیچ توجیهی سراغ دیگری می‌رود. اغلب‌شان هم به هم ربط ندارند. و اکثرا حتی به موضوع اصلی هم بی‌ارتباط‌اند. به حدی که حتی ممکن است مخاطب ایرادگیر، آن‌ها را سوءتفاهم برانگیز هم بداند (هم‌جواری زنی که چون ذهنش درگیر تحصیل بوده ازدواج اشتباه و ناموفقی داشته، با مردی که پیشنهاد ازدواج را رد می‌کند و به دنبال مورد موقتی است، نمی‌تواند نشان‌گر تلقی منحرفی از این موضوع باشد؟). این سردرگمی حتی دامن شوخی‌های فیلم را هم می‌گیرد. یک بار صحنه‌هایی را که باعث خنده در سالن سینما شده، به یاد بیاوریم: هومن سیدی موی دماغش را اصلاح می‌کند، جواد عزتی ادای بروس لی را درمی‌آورد، صاحبخانه از عایق می‌گوید… فارغ از این‌که این شوخی‌ها مناسب یک فیلم سینمایی هستند یا نه، هیچ‌کدامشان هیچ ربطی به آدم‌ها، فضا و موضوع فیلم ندارند. صرفا وجود دارند تا زمان فیلم را پر کنند و تماشاگران را بخندانند. به این ترتیب، «در مدت معلوم» به عنوان یک محصول «هنری» تمام جذابیت‌های ریز و درشتش را از دست می‌دهد. فقط می‌ماند بازی هومن سیدی که آن هم به پای «من دیه‌گو مارادونا هستم» و حتی «اعترافات ذهن خطرناک من» هم نمی‌رسد و البته به نظر نمی‌رسد که دوباره نیازی به ذکر این نکته باشد که این مورد آخری هم کاملا مجزاست و ربطی به کلیت فیلم ندارد.

۴) با توجه به این‌که «در مدت معلوم» در اغلب اوقات از موضوعش فاصله می‌گیرد و این ضعف فیلم به شمار می‌رود، اما پرداختی که آن لحظات معدود مرتبط دارند، می‌توانند ضعف مهم‌تری محسوب شوند. همه این صحنه‌ها، میثم را نشان می‌دهند که دارد در مورد ازدواج موقت «حرف» می‌زند. یک‌بار سر کلاس، یک‌بار با استاد دانشگاه، یک‌بار با کسی که قرار است خاطراتش را چاپ کند و یک‌بار هم با مسئول دفتر نیکان. همه چیز به «رو»ترین شکل ممکن نمایش داده می‌شود. «حرف»ها هم صرفا به لطف مزه‌پرانی‌های بی‌ربط این و آن حوصله‌سربر نیست. هیچ خبری از پرداخت هنرمندانه و بیان سینمایی نیست و یحتمل اوج خلاقیت در آن‌جا بوده که اسم آن کسی که مانع چاپ کتاب می‌شود را بدعتی گذاشته‌اند. و به این ترتیب، نشان داده می‌شود که «مضمون‌زدگی» که غالبا به عنوان آفت سینمای جدی و روشنفکرانه از آن یاد می‌شود، چطور می‌تواند فیلمی (ظاهرا) کمدی و متعلق به سینمای تجاری را از ارزش بیاندازد.

در این میان اما از همه بدتر، همان صحنه شروع فیلم است. همان جایی که میثم در ان سمینار شرکت می‌کند و بلندگو به دست می‌گیرد و حرف می‌زند. جدای از این‌که مشکل ذکر شده، به بدترین شکل خود در این‌جا ظهور می‌کند، نحوه طرح مساله و صحبت از آن به شدت عامیانه و غیرمنطقی است. این‌که مشکلات مطرح شده در آن سمینار را حرف‌های دهان‌پرکن بدانیم و مهم‌ترین مساله جوانان و منشا دغدغه‌های دیگرشان را مشکل جنسی معرفی کنیم، نه تنها بحث مورد نظر را جدی جلوه نمی‌دهد، بلکه حتی آن را لوث هم می‌کند و امکان بحث جدی در آن موضوع را از بین می‌برد. این نوع نگاه البته ناشی از منطق عجیب و آشنایی است که معمولا در «دورهمی»های اهل فامیل دیده و شنیده می‌شود ولی اخیرا پایش به سینما هم باز شده است. منطقی که برای مهم جلوه دادن حرفش، خود را ملزم می‌داند که از موضوع بی‌ربط دیگری سلب اعتبار کند. و خب… انگار باید خیلی عقب‌تر بیاییم و تفاوت «ساحت هنر» و «گعده‌های بی‌حاصل دورهمی» را هم گوشزد کنیم!

***

«در مدت معلوم» می‌تواند مکررا ثابت کند که دغدغه‌های متعالی و ارزشمند، شاید حسن نیت کسی را نشان دهد و او را به عنوان «آدم خوب»ی بشناساند، ولی برای تبدیل شدن این «آدم خوب» به «فیلمساز خوب» ظرایف دیگری هم لازم است.

نوشته وقتی نمی‌دانیم با موضوع «مهم»مان چه کنیم / نقد سوره‌سینما بر «در مدت معلوم»-۱ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

  از «لبیک» تا «در مدت معلوم»

آقای امیرخانی ما شما را با مستند «لبیک» می‌شناسیم، قبل از آن هم کار مستند می‌کردید؟ آیا تحصیلاتتان در زمینه سینما بوده است؟

بله، من لیسانس کارگردانی سینما از دانشگاه هنر هستم. چند فیلم کوتاه داستانی ساخته‌ام. در این سیزده سال هم کار مستند انجام داده‌ام. البته اغلب کارهای مستندم برای شبکه برون‌مرزی تلویزیون ساخته شده‌اند.

چه شد از مستند وارد ساخت فیلم داستانی شدید؟

فازم را عوض نکردم. گفتم کارگردانی سینما خوانده‌ام و در واقع هنگامی که به سراغ ساخت مستند رفتم فازم را عوض کردم. بعد از چند سال احساس کردم باید زمینه کاری خودم را عوض کنم.

چند وقت در فکرش بودید و چه شد بالاخره این تصمیم را گرفتید؟

چهار سالی بود که تصمیم جدی گرفته بودم به این سمت سوئیچ کنم، اما نمی‌شد. با تلویزیون هم نمی‌خواستم شروع کنم.

یعنی نمی‌خواستید تله‌فیلم بسازید؟

اصلاً، وگرنه پیشنهادهای تله‌فیلمی می‌شد، اما می‌خواستم با یک کار جدی را شروع کنم.

در این چهار سال فیلمنامه‌ای مثل «در مدت معلوم» داشتید؟

نه، نداشتم.

ساخت «در مدت معلوم» چگونه شکل گرفت و آغاز شد؟

مهدی علی‌میرزایی از همدوره‌ای‌ها و بچه‌های دانشگاه بود و فیلمنامه‌ای را به من داد که بخوانم و راجع به آن نظر بدهم. آن را خواندم و احساس ‌کردم این فیلمنامه‌ای است که برای شروع می‌خواهم بسازم.

چه سالی؟

اسفند ۱۳۹۱ فیلمنامه را خواندم و پیش تهیه‌کننده بردم، یعنی قضیه کاملاً جدی بود. فاصله خواندنم تا زمانی که آقای جاهد تصمیم بگیرد تهیه‌کنندگی آن را به عهده بگیرد کمتر از یک هفته زمان برد، اما از آنجا به بعد نزدیک یک کهکشان نوری فاصله بود.

پس سوژه‌‌ی فیلم دغدغه اصلی خودتان نبود، بلکه یک فیلمنامه خوب به دستتان رسید و گفتید می‌سازید.

بله، ننشستم فکر کنم این مسئله من است و باید در باره‌اش فیلم بسازم.

تن به سینمای محفلی نخواهم داد

بفروش بودن هم برایتان اولویت بود یا موضوع فروش برایتان در اولویت‌های بعدی قرار داشت.

«فروش» واژه تهیه‌کننده‌ها و پخش‌کننده‌هاست. واژه من «مخاطب» است که برایم خیلی مهم است. اصلاً تن به سینمایی نخواهم داد که قرار است در سینمای محفلی یا برای جمع کوچکی نمایش داده شود. از منظر من چنین فیلمی سینما نیست و مخاطب خیلی مهم است و در همه جای قصه سعی کردم مخاطب را رها نکنم. این مخاطبی که از نظر من این‌قدر اهمیت دارد، از منظر تهیه‌کننده و پخش‌کننده می‌شود فروش، هر چند که بسیاری از تهیه‌کننده‌ها و عوامل حرفه‌ای سینما می‌گفتند این فیلم اصلاً فیلم پرفروشی نخواهد بود و انتخاب غلطی است. این نکته را هم به آقای جاهد می‌گفتند، هم به من که برای فیلم اول انتخاب بسیار سختی کرده‌ای و بزرگ‌تر از تو هم نمی‌توانند از پس ساخت این فیلم بربیایند. به چه فکر کرده‌ای که تصور می‌کنی چنین فیلمی را می‌شود در سینمای تهران و ایران نشان داد؟

خواستم مخاطب در سینما از فضای فیلم احساس شرم نکند

برای شما مخاطب ارزشمند است و احتمالا فضای طنز فیلم شما را ترغیب کرد برای ساخت

فضای کمدی مرا قلقلک داد و احساس کردم می‌توانم این فضا را دربیاورم. فضای کمدی این فیلمنامه خیلی قابلیت متفاوت شدن را داشت، یعنی می‌توانست تبدیل به یک فیلم مریض، سیاه و چرک شود. حتی می‌توانست تبدیل به یک فیلم رکیک شود. یعنی فیلمنامه فی‌نفسه این استعداد را داشت. این موضوع اصلاً این استعداد را دارد، ولی سعی کردم خیلی از حواشی آن بزنم و فیلم را طوری بسازم که مخاطب در سینما احساس شرم نکند و خجالت نکشد.

شوخی‌هایی ویژه ممیزها!

به نظر خودتان واقعا فیلمی که الان روی پرده می‌بینیم یک فیلم سالم است؟

کاملاً.

ولی شوخی‌های جنسی در آن است

شما دارید نسخه فعلی را می‌گویید؟

بله…

احتمالاً برداشتتان از نسخه‌های قبلی است. در نسخه فعلی به آن شکل نیست. توضیح می‌دهم. می‌خواهید توضیح مرا بگذارید یا نگذارید. تکه‌هایی را در فیلم گذاشتم که شاخک سانسورچی‌ها نسبت به آنها حساس شود و آنها را در بیاورند و به آنها گیر بدهند. سه تا را در آوردیم، یکی را نتوانستیم در بیاوریم.

ولی تجربه نشان داده است در سینمای ایران شوخی‌های غیراخلاقی چندان ممیزی نمی‌شوند. کارهای اخیر کمال تبریزی یا سهیلی پر از این شوخی‌هایند….

فیلمم چیزهایی داشت که خیلی راحت می‌توانستند به آنها گیر بدهند و برایم مهم بود. متاسفانه دارای قوانین ثابتی نیستیم و هر دولتی که می‌آید شیوه جدیدی را در پیش می‌گیرد.

به مواردی که فکر نکرده بودم حساس شدند!

آقای امیرخانی! ممیزان چندان به تکه‌های اخلاقی کار ندارند…

اتفاقا درباره فیلمم به تکه‌های اخلاقی هم کار داشتند. برایم عجیب بود که به نکاتی که فکر می‌کردم به آنها حساس شوند خیلی کار نداشتند و به مواردی که فکری برایشان نکرده بودم حساس شدند و آنها را در آوردند.

مثلاً به تکه‌های امنیتی و بازداشت طرف؟

بله، به آن گیر دادند و آن را در آوردند. در صورتی که تعدادی از بچه‌های وزارت در دفتر تهیه‌کننده فیلم را دیدند و آن صحنه‌ها از نظر آنها هیچ اشکالی نداشت، اما ارشاد به همان صحنه‌ها گیر داد و گفت طبق فلان قوانین چنین و چنان است و سکانس خوبی را درآورد. چند تای بعدی را هم خودم در آوردم.

قرار نبود آن زن، مرد باشد!

صحنه دیگری هم که خیلی جالب نبود، رفتن جواد عزتی پیش آن مرد زن‌نما بود…

این در فیلمنامه بود. ببینید بالاخره داریم درباره یک موضوع جنسی حرف می‌زنیم و قاعدتاً باید موضوع را برای مخاطب توضیح بدهیم. این نقش را یک خانم بازی می‌کرد. وسط فیلمبرداری گیر دادند و گفتند اگر خانم باشد، فیلم توقیف می‌شود. اصلاً قرار نبود ته قصه آن آقا شود و فضا آن‌طوری…

در فیلم هم اصلاً درنیامده و منطقی نیست.

همین است دیگر. ما گفتیم این پیرزن است و هیچ حس اروتیکی ممکن نیست به کسی بدهد….

فیلمم درباره ترویج ازدواج موقت نیست!

از این بحث بگذریم. اقای امیرخانی! فیلم شما درباره ترویج ازدواج موقت است؟

نه، اصلاً این‌طور نیست.

یک خطی فیلم چه می‌شود؟

فیلم دارد یک مسئله و مشکل را مطرح می‌کند و می‌گوید برای حل این مشکل راهکارهایی هم در سنت هست. آنهایی که باید راهکار بدهند، بیایند راهکار بدهند. دارد این مشکل را باز می‌کند. شاید کمی نو باشد که…

مشکل چیست؟

مشکل جنسی در جوانان.

نمی‌خواهید بگویید صیغه راه‌حل این قضیه است؟

خیلی از این موضوع در فیلمنامه پرهیز شد.

 دل‌های آماده فیلم را گرفته‌اند!

فیلم شما ظاهراً درباره صیغه است، اما در فیلم حرفی به صراحت از صیغه زده نمی‌شود. انگار که کارگردان محافظه‌کاری کرده است و با اینکه می‌خواست مطلبی را بگوید، ولی نگفته است.

بله شاید این استنباط بشود. البته فکر می‌کنم حرفم را زده‌ام. دل‌های آماده کاملاً فیلم را گرفته‌اند.

بله، آنهایی که با پیش‌زمینه فیلم را دیده‌اند

در نسخه‌های اول کمی از متن کتاب را می‌دیدیم و فیلم کمی شفاف‌تر بود. شش ماه طول کشید تا پروانه ساخت فیلم صادر شد. ما را در جلسات مختلف می‌بردند که چه می‌خواهی بگویی؟ منظورت چیست؟ می‌خواهی به مردها راهکار بدهی که بروند صیغه کنند؟ می‌گفتم نه آقا. برایم مهم بود فیلم را بسازم. این پرهیزها موجب شد دائماً تبدیل به کنایه شود و در لفافه برود. شد «برخورد نزدیک از نوع سوم». مثلاً کلاس درس و معلم بودن این آدم و آن نمودار را بعدا اضافه کردم.

شهر فیلمنامه اصلی قم بود

پس خودتان هم می‌دانید که این مشکل در فیلم هست ولی به خاطر مجوز ناچار بوده‌اید….

همین بحثی که راجع به ازدواج موقت و این فیلم راه افتاده، یعنی اینکه فیلم اشاره‌اش را کرده است، اما به عنوان فیلمساز نمی‌خواهم راهکار بدهم و بگویم راه‌حل مشکل جنسی جوانان ازدواج موقت است، چون بعد از انقلاب هر کسی که این حرف را زده جوری با او برخورد شده که دیگر از زدن این حرف پشیمان شده مثل آقای هاشمی، آقای قرائتی، مرحوم طالقانی و هر کسی که به این قضیه اشاره کرده است. حتی اسم فیلمنامه هم این نبود، بلکه همان دیالوگی است که در فیلم هم می‌گوید که من در خیابان‌ها «سگ‌چرخ» می‌زنم. گفتند باید اسمش عوض شود. شهر فیلمنامه اصلی هم قم بود.

در فیلم هم معلوم نیست چرا فیلم در تهران نیست. هیچ‌جا هم اسم شهر را نمی‌گویید.

بله، آن را شهر ناکجاآبادی کردیم که نزدیک تهران باشد. اگر هر شهر دیگری غیر از قم بود مسئله میثم به‌زودی حل می‌شد و اصلاً کارش به کوچه نمی‌کشید. فرض کنید در تهران بود. کافی بود خودش را با مترو به جایی برساند و کار تمام بود. یک شهر سنتی مذهبی می‌خواستیم که ریشه‌های زیادی دارد، که نگذاشتند و شرط کردند که هم اسم و هم شهر فیلم عوض شود.

چرا شخصیت اصلی فیلم ازدواج نمی‌کند؟!

فیلم شما ظاهرا درباره ازدواج موقت است و شخصیت اصلی‌ش هم به دنبال ازدواج موقت است که مشکلش حل شود، ولی در طول فیلم اساسا نمی‌فهمیم مشکل او برای ازدواج نکردن چیست. چرا شخصیت جوان فیلم ما ازدواج نمی‌کند؟

در فیلم هست. برایتان تکرار می‌کنم. پدر جواد به خانه آمده است و می‌پرسد: «چرا زن نمی‌گیری؟» جواد جواب می‌دهد: «نمی‌خواهم زن بگیرم. شرایطش را ندارم. می‌خواهم به خارج بروم و درس بخوانم.» یک سکانس بوده که حذف شده است. برای پدرش توضیح می‌دهد که هر کسی باید ببیند شرایطش چیست. آیا ازدواج دائم به دردش می‌خورد یا نه؟ ما داریم شرایط زندگی این آدم را می‌بینیم که هیچ چیزی، از جمله کار ندارد و دارد در یک خانه آشفته و درب و داغان یک زندگی مجردی را می‌گذراند. یک نصفه شغل داشت که از آنجا هم اخراجش کردند و به لحاظ قرار گرفتن در موقعیت بحران آدمِ این کار هم نیست.

خب همین «آدمِ این کار نبودن» باید در فیلم دربیاید که نمی‌اید….

از این گذشته مگر هر کسی که مشکل جنسی دارد باید ازدواج کند؟ یعنی باید ازدواج را از منظر ارضای جنسی بررسی کنیم؟ او می‌گوید نمی‌خواهم الان ازدواج کنم. من یک مشکل دارم و می‌خواهم آن را حل کنم. عرف، سنت و شرع هم درباره آن راهکار داده است. هیچ‌کسی هم در جامعه حاضر نیست بدان نگاه کند. حالا منِ فیلمساز آمده و آن را تلطیف کرده‌ام و می‌گویم کتابی هست که مجوز آن را نمی‌دهند. یعنی درواقع دغدغه پنهان این آدم این کتاب است. به هر حال مخاطبی که دغدغه این چیزها را دارد می‌فهمد که آیا مشکل این آدم این کتاب است یا خودش.

ما سکانسی در قصه داشتیم که آن را هم به لحاظ timing در آوردیم که در آن مادر این پسر با او راجع به ازدواج حرف می‌زد و کمی بیشتر توضیح می‌داد. پسر هم می‌گفت من نه کار دارم و نه زندگی، چگونه با این شرایط می‌توانم ازدواج کنم؟ حرف‌های این‌جوری هم می‌زد، اما خلاصه همین حرف‌ها را به پدرش هم می‌زد که می‌خواهم به خارج بروم. پدرش می‌گوید بروی خارج که چه کنی؟ درس بخوانی؟ اول زن بگیر و بعد به خارج برو و درس بخوان.

آخر در آن صحنه حرف‌های پدر منطقی‌تر از پسر است. اگر حرف‌های پسر را منطقی‌تر در آورده بودید برای مخاطب قابل قبول بود. آن میزانسن، میزانسن پیچاندن پدر است که می‌گوید من کار ندارم و نمی‌خواهم ازدواج کنم و…، ولی منِ مخاطب نمی‌فهمم چرا از ازدواج در می‌رود و به دنبال صیغه است.

یک سئوال دارم. یک جوان مشکل جنسی دارد. باید حتماً ازدواج کند که این مشکل حل شود؟ یعنی برای حل مشکل جنسی باید ازدواج کند؟ الان ازدواج مسئله میثم نیست که از او بپرسیم چرا ازدواج نمی‌کنی؟ می‌گوید من مشکل دیگری دارم و برای حل آن نمی‌خواهم زندگی دائمی تشکیل بدهم که یک مشکل موقتی را حل کنم و از این بحران بیرون بیایم. این راهکار در دین ما برای چیست؟ مگر برای همین نیست؟

این راهکار برای کسی است که شرایط ازدواج نداشته باشد، یعنی اولویت با ازدواج موقت نیست، چون شما به هر جوانی که بگویید صیغه را انتخاب می‌کند و می‌گوید چرا باید مسئولیت یک زندگی دائمی را بپذیرم؟

آیا جواد در فیلم شرایط ایده‌آلی برای ازدواج دارد؟

نه، ایده‌آل نیست، ولی در فیلم نمی‌فهمم چرا کار نمی‌کند؟

آن مسئله دیگری می‌شود که باید بررسی کنیم که چرا کار نمی‌کند؟ چرا اخراجش کرده‌اند؟ چرا دنبال کار نمی‌رود؟

قهرمان شما دچار بحران نیست، می‌تواند سر کار برود و بعد هم ازدواج کند.

این‌طور نیست. دارید از منظر خودتان به قصه نگاه می‌کنید و من هم از منظر خودم می‌بینم. فیلم «گرسنگی» را بر اساس رمان کنوت هامسون ساخته‌اند. آدمی است که در جامعه گرسنه است و احساس ضعف دارد. به او می‌گویند برو کار کن تا گرسنه نباشی. او می‌گوید شما نمی‌فهمید من دارم چه می‌گویم. دارم می‌گویم الان گرسنه هستم و نمی‌توانم بروم کار کنم که پولی به دست بیاورم و گرسنه نباشم. می‌خواهم مسئله این پسر را حل کنم. به لحاظ تماتیک، این قصه خیلی شبیه رمان گرسنگی است.

شخصیتی که دارید توصیف می‌کنید، شرایطش ایجاب می‌کند که صیغه کند، ولی آیا جواد فیلم شما شرایطش به‌گونه‌ای است که نمی‌تواند ازدواج کند و باید صیغه کند؟

به نظر من بله، شرایطش ایجاب می‌کند که صیغه کند. این ایراد را الان دارم از شما می‌شنوم.

آیا برای مخاطب قانع‌کننده است که شخصیت فیلم شما صیغه کند؟

به نظر من هست. خانه او آشفتگی و به هم ریختگی زندگی‌اش را نشان می‌دهد. او یک دست لباس بیشتر ندارد. هر چه به من گفتند این بازیگر star است و باید لباس عوض کند، گفتم از اول تا آخر فیلم فقط باید یک دست لباس و یک پیژاما داشته باشد که نداشتن و بیچارگی او به رخ تماشاگر کشیده شود. آن وضع حمام، خانه و زندگی‌شان است. دیگر نمی‌توانستم بیشتر از این تأکید کنم تا معلوم شود این آدم هیچی ندارد.

جز این، یکی از ایرادهایی که می‌شود به فیلم گرفت این است که حضور یا عدم حضور عده‌ای از آدم‌ها خیلی فرق و حضورشان کمکی به روند فیلمنامه نمی‌کند، مثل اکبر عبدی و پسرش یا آن فردی که خانه را اجاره می‌دهد یا پیرزنی که در آن پایین هست. حتی وقتی دانشجوها به آن خانه می‌آیند، شاید مخاطب منتظر اتفاقات خیلی خاص‌تری است.

این ذهن مخاطب است، ذهن من نیست. به ایرادهای فیلمنامه‌ای بهتر است خود فیلمنامه‌نویس پاسخ بدهد. ما پیرزنی داریم که بین دو طبقه اجتماعی فاصله انداخته است. یعنی نمی‌گذارد این دو به هم برسند. این یک پیرزن سنتی است که هیچ‌وقت او را نمی‌بینیم، اما در مرحله گذار است و دارد وارد مرحله مدرنیته می‌شود، یعنی نصف شب هوس ژامبون قارچ و مرغ کرده است و یک زنگ هم دارد که با آن مدام روی مغز اینهاست و دائماً دارد حال اینها را به هم می‌زند. این آدم یک پسر دارد که اتفاقاً منطقی‌ترین آدم است و با هر کسی همین شکلی است که می‌گوید من عهد و قراری با کسی بسته‌ام و دیگر فضولی نمی‌کنم تو داری چه کار می‌کنی. یک خانه به تو داده‌ام و تو هم قرار بوده است کاری برایم بکنی. حالا چه کسی را می‌خواهی به خانه‌ات ببری ربطی به من ندارد و کاری ندارم. در قصه یک پیرمرد فضول داریم که سعی کرده‌ایم تیپیک نشان بدهیم به چه طیفی از جامعه وصل می‌شود. خودش سراپا هوس است، ولی مدام در خانه این و آن سرک می‌کشد و او هم نمی‌خواهد اینها به همدیگر برسند و مشکل اینها حل شود. او می‌خواهد مشکل را از جای دیگری حل کند.

پسر اکبر عبدی انگار در این فیلم فقط به این دلیل است که در آن سکانس دعوا باشد. یعنی در ذهن فیلمنامه‌نویس یک شوخی بوده و برای یک شوخی یک شخصیت به فیلم اضافه کرده است….

بله، آن پسر همین‌طور است. البته این را باید خود فیلمنامه‌نویس توضیح بدهد.

آیا ترکیب بازیگرها از همان اول هومن سیدی، جواد عزتی و ویشکا آسایش بودند یا بازیگران دیگری مد نظرتان بود؟ فرآیند انتخاب بازیگرهایتان چگونه بود؟

از اول همین‌ها بودند، غیر از ویشکا آسایش. از اول همین‌ها در ذهنم بودند، به‌خصوص جواد عزتی، ولی در نطفه خفه شد. ما نه ماه پیش‌تولید داشتیم. می‌گفتند جواد عزتی کیست؟ باید سوپر استار بیاوری. آن‌قدر چرخاندیم که گمانم فقط برد پیت برای این فیلم نیامد. هر کسی را که فکرش کنید آمد. اسم بگویید تا بگویم بله یا نه. این‌قدر اسمشان زیاد است.

یعنی همه آمدند و فیلمنامه را خواندند و گفتند نه؟

نه، اتفاقاً ۹۰ درصد استقبال کردند. حتی چند نفر مثل گلزار دنبال فیلمنامه بودند و می‌گفت بگذارید من و امین حیایی بیاییم و اصلاً فیلم چیز دیگری می‌شود که هلاک شدم تا کلاً نیایند. از ترفندهایی هم استفاده کردم.

چرا نشد؟ خودتان نمی‌خواستید؟

قطعاً. فکرش را بکنید مثلاً گلزار دنبال آن پیرزن بیفتد. اصلاً یعنی چه؟ چرا باید داخل آن کوچه برود؟ همان اول کوچه مشکلشان حل است.

بازخود از چهره‌های دینی

آقای امیرخانی فیلم را به چهره‌های دینی نشان داده‌اید و بازخورد یا رضایت خاصی گرفته‌اید؟

بله، عده‌ای از بچه‌های مذهبی می‌گویند فیلم رکیک است.

فیلم رکیک است در نسبت با سابقه وحید امیرخانی نه در نسبت با سینمای ایران.

سابقه چیِ من؟

وقتی کسی را می‌بینند که مستند «لبیک» را ساخته و جزو بچه‌های مذهبی سینماست و حالا می‌آید شوخی جنسی در فیلمش می‌گذارد…

باز گفتید شوخی جنسی. فکر کردم این مسئله را حل کردیم.

خیر، حل نشد.، فیمساز  اگر به یک‌سری قواعد اخلاقی مقید است، قاعدتاً نباید در فیلمش شوخی جنسی بگذارد.

الان در این فیلم مقید نیست؟

می‌خواهم ببینم فرق وحید امیرخانی با باقی فیلمسازانی که فیلم‌شان پر از شوخی‌های غیراخلافیست چیست…..

تفاوت در فیلم من است. اگر این فرق را نمی‌بینید مشکل شماست. شاید هم از منظر شما مشکل من باشد. اصلاً نمی‌خواهم خودم را تطهیر کنم، چون احتیاجی به تطهیر ندارم. اصلاً از آن دست آدم‌ها هم نیستم که هی این و آن را خرج کنم.

به نظر خودتان بین مستند «لبیک» و فیلم «در مدت معلوم» رابطه منطقی‌ای هست؟

مگر باید بین فیلم‌های یک آدم رابطه‌ای منطقی وجود داشته باشد؟

ببینید، شما اشارات جنسی در فیلمتان دارید یا نه؟ این شیوه درست هست یا نیست؟

من فیلمی ساخته‌ که قبح صیغه را ریخته‌ام، یعنی مردم می‌گویند برویم «فی المدت المعلوم» را ببینیم. زمانی اگر این را می‌گفتید می‌گفتند اَه! اَه! چیزی را که آخوندها می‌گویند ساخته است.

بعضی‌ها شاید مذهبی کمی بی‌حیا باشند!

بحث بر سر این است که آیا کارگردان‌های مذهبی در رعایت قیود اخلاقی باید با کارگردان‌های غیرمذهبی فرق داشته باشند یا نه؟ موضوع فیلمتان خیلی محترم و خوب است. مشکل ما شوخی‌های جنسی است.

می‌توانید بگویید فیلم رکیک است. این دست شماست. حالا من هی بگویم نه آقا! به خدا یک آدم مذهبی هستم. هیچ قصد و غرضی نداشتم. چه فایده‌ای دارد؟ این بحثی که دارید مطرح می‌کنید برایم محلی از اعراب ندارد. آدمی هستم که دارم زندگی‌ام را می‌کنم. یک‌سری اعتقادات دارم و بر اساس همان اعتقاداتم سعی می‌کنم ادا در نیاورم. جانماز هم آب نکشم. خیلی هم خودم را به این و آن نچسبانم. از کسی هم خرج نکنم. در همین حد هستم. حرفم را بزنم و فیلمم را هم بسازم. بعضی‌ها خیلی مؤدب و بچه‌های مأخوذ به حیایی هستند. بعضی‌ها هم شاید مذهبی کمی بی‌حیا باشند.

فیلمتان را به افراد دین‌شناس هم نشان داده‌اید؟

بله.

بازخوردشان چه بود؟

خیلی خوب بود، به‌جز قشری که به دلایلی از نظر من متوهم هستند و قصه را اشتباه گرفته‌اند و می‌گویند فیلم جامعه، مسئولین و حکومت را زیر سئوال برده که به نظرم توهم توطئه است. رفیق هم هستیم و داریم با هم کار می‌کنیم و راجع به فیلم‌های بعدی‌ام هم نظر می‌دهند. همه نظرات را هم دنبال می‌کنم. اصلاً الان تشنه نقد هستم، چه موافق و چه مخالف. خیلی برایم مهم است.

چه شد این فیلم در جشنواره به نمایش در نیامد؟ نرسید یا خودتان نخواستید؟

نه، فیلم رسید، من هم می‌خواستم.

جشنواره انتخاب نکرد؟

بله.

دلیلش را نگفتند؟

نه، دلیل را نمی‌گویند.

داستان و موضوع فیلم بعدی‌تان را نمی‌گوئید!

نخیر اجازاه بدهید فعلا نگویم.

ممنون از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید.

نوشته امیرخانی: تن به سینمای بی‌مخاطب محفلی نخواهم داد/ دل‌های آماده فیلم را گرفته‌اند!/ فیلمم درباره ترویج ازدواج موقت نیست! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اهوارکی به عوامل استقبال از این فیلم پرداخت و گفت: فیلم کمدی طبیعتاً فروش دارد و مردم شهرنشین چون نیاز به تفریح و خستگی درکردن دارند به طور معمول از فیلم‌هایی که وجهه کمدی داشته باشند استقبال می‌کنند، ضمن اینکه این فیلم هنرپیشه‌های خوبی دارد و خود قصه و سالم بودن آن هم موضوع مهمی است. فیلم در عین اینکه مخاطب را می‌خنداند او را به فکر وا می‌دارد و حرف‌هایی می‌زند که قبلاً نشنیدیم، این فیلم باحیاست و نشان می‌دهد کارگردان متدیّنی دارد.

وکیلی نیز دیدگاه خود را در این رابطه بیان کرد و گفت: یکی از عوامل استقبال از فیلم را طرح موضوع خاصی می‌دانم که شاید در سینمای بعد از انقلاب به این صراحت سابقه نداشته است، بازیگران هم تاثیراتی دارند ولی علت اصلی استقبال از آن را موضوع فیلم و نزدیک شدن به خط قرمزها می‌دانم که این مسئله میان جوانان مورد بحث است. بنده فیلم را به لحاظ سینمایی فیلم خوبی نمی‌دانم اما چون موضوعش جنجالیست و تم کمیک دارد استقبال می‌شود هرچند که لزوماً هر فیلم کمدی پرفروش نمی‌شود.

ایشان در پاسخ به این سوال که چرا فیلم، فیلم خوبی نیست؟ بیان داشت: چون با موضوع ژورنالیستی برخورد کرده است یعنی صرفاً به موضوع اکتفا کرده و از پرداخت غافل شده است، نکته دوم این است که شخصیت‌های فرعی آن کاملاً بی‌هویت هستند و قصه را پیش نمی‌برند و حتی چالشی برای شخصیت اصلی ایجاد نمی‌کنند.

اهوارکی در رابطه با دلایل ارزشمند بودن فیلم خاطرنشان کرد: موضوع فیلم فقط برای خندیدن نیست و در قالب طنز که یک جاهایی هم تلخ است بحران ازدواج جوان‌ها را مطرح می‌کند که از موضوعات ملتهب جامعه است.

وکیلی در نقد این فیلم نکاتی را بیان کرد و گفت: اساساً داستانی برای روایت وجود ندارد و یکسری موقعیت ‌های پراکنده است با اتکا به بازی بازیگران لحظاتی خنده می‌گیرد. اما این موقعیت‌های پراکنده حتی از لحاظ تصویری هم به هم چسب نمی‌شوند و با هم ارتباطی برقرار نمی‌کنند، تحول‌ها هم در فیلم کلیشه‌ای است. صرفاً می‌توان این فیلم را به عنوان کار اول با موضوع صیغه دانست که به صورت کمدی به آن پرداخته شده است.

اهوارکی در ادامه صحبت‌های ایشان اضافه کرد: فیلم ژورنالیستی نیست و اتفاقاً یکسری جاها مسائل جوانان را خوب مطرح می‌کند، از یک کارگردان اول نباید انتظار زیادی داشت. در مورد موضوع فیلم هم باید دید صیغه حلال است یا حرام و خداوند در مورد آن چه گفته است، متاسفانه با افرادی روبرو هستیم که چیزهایی را از دین کم می‌کنند که به اینها دین حداقلی می‌گوییم. از طرفی کسانی هستند که به دین اضافه می‌کنند که اینها امثال داعش هستند و چیزهایی را که خداوند حلال کرده حرام می‌کنند. همه می‌خواهند به معضلات صیغه بپردازند!

وی افزود: فیلم باحیاست و نمی‌خواهد به موضوع ملتهبش بیشتر دامن بزند و از موضوع سوءاستفاده کند و به این دلیل ممکن است برخی اشارات و کنایه‌های فیلم را متوجه نشوند، مثلا جای اینکه از کلمۀ شهوت استفاده کند از کلمۀ تشنگی استفاده کرده است. فیلم با صراحت صحبت نمی‌کند تا حرمت شکسته نشود. فیلم داستان دارد و سرگشتگی‌های یک آدم را نشان می‌دهد که کتابی درباره مسائل جوانان نوشته و وقتی پیش ناشر می‌رود ناشر می‌گوید خلاصه کتابت چیست؟ و او می‌گوید من درباره معضلات جوانها و دادن راه حل آن با استفاده از سنت‌ها صحبت کردم، ما اگر به جوانان راهکار ارائه نکنیم دشمن راهکار می‌دهد که به درد ما نمی‌خورد.

وکیلی در مورد بحث داستان و ویژگی‌های روایت‌پردازی اثر به صحبت پرداخت و گفت: موقعیت‌ها پیوستگی ندارد و اینقدر سریع رها می‌شود که اصلاً نمی‌فهمیم چرا به وجود آمده‌اند، وقتی شخصیتی به فیلم اضافه می‌شود باید یک کاربردی در درام داشته باشد. شما زمانی که نتوانی رابطه علت و معلولی بچینی، همه چیز را به دست تقدیر می‌سپاری، ما دست بر قضا در درام نداریم و این همه دست بر قضا در فیلم نشان‌دهندۀ یک چیز است و آن اینکه شما نمی‌توانی علّتی پیدا کنی که با منطق درام کنار هم قرار بگیرند و بنابراین مجبوری این همه اتفاق را پشت سر هم بچینی تا قصه جلو برود. دید فیلم نسبت به مسئله صیغه فرع ماجراست، در نهایت آنچه که اهمیت دارد خود فیلم است.

وی در ادامه، به ویژگی‌های فرمی این فیلم اشاره داشت و گفت: فیلم سعی می‌کند تا به کلیشه‌ای ترین شکل ممکن از تماشاگر خنده بگیرد و این یک حالت کشکولی به فیلم می‌دهد که از هرجایی یک چیز را برداشته و در فیلم گذاشته است که لاجرم تماشاگر به آن بخندد ولی این فیلم را واجد اثر سینمایی نمی‌کند.

اهوارکی در جمع‌بندی صحبت‌های خود خاطرنشان کرد: فیلم تا حد زیادی سلسله علت و معلولی را می‌چیند و جلو می‌آید و به هر سکانس آن که نگاه کنید یک‌جورهایی معلول سکانس قبلی است ولی نه به صورت کلاسیک، بلکه مدرن‌تر است.

وکیلی نیز در صحبت‌های پایانی خود گفت: اصولاً سینما قصه است نه نماد، ما نمی‌رویم کشف کنیم که هر شخصیت نماد چه چیزی است، ما می‌رویم تا یک قصه منسجم و به هم پیوسته را ببینیم که این را نمی‌بینیم. مسائلی در فیلم نشان داده می‌شود که پاسخ داده نمی‌شود، هر فیلم پرفروشی لزوماً خوب نیست، روایت فیلم الکن و پر از ابهام است.

برنامه رادیویی سینمامعیار پنجشنبه‌ها ساعت ۱۴:۳۰ از رادیو گفت‌و‌گو پخش می‌شود، برنامه‌ای با اجرای سید امیر جاوید و تهیه‌کنندگی و سردبیری محمدجواد طالبی که سعی دارد ضمن پرداختن به مسائل اساسی سینمای ایران سطح آگاهی مخاطب از فیلم‌های روی پرده را بالا ببرد. شما می‌توانید فایل صوتی برنامه را در سایت رادیو گفتگو بشنوید.

نوشته اهوارکی: «در مدت معلوم» فیلمی باحیاست / وکیلی: روایت فیلم الکن و پرابهام است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم نشان می‌دهد که چگونه نیروهای مختلف اجتماعی در شکل‌گیری یک وضعیت سهیم‌اند و اینکه چگونه اتحاد همان نیروها اجازه شکل‌گیری رویدادهای جدید را نمی‌دهند. اکبر عبدی، نماد فرهنگ ایرانی- طاغوتی، نیروهای امنیتی و پدر سنتیِ شخصیت اصلی قصه متحد می‌شوند تا نه اجازه بدهند مساله‌های جدید شنیده شود و نه راه حلی برای آنها دیده شود. اکبر عبدی همان طبقه ناسیونالیست- روشنفکر است که هژمونی فرهنگی‌اش به بحران جنسی جامعه دامن زده است، نگاه مدرن اما در عین حال واپسگرایای اوست که اجازه‌ی رقم خوردن رویدادهای جدید را نمی‌دهد.

کاراکتر عبدی به فیلمساز اجازه داده است که بردار نقد را از نهادهای دینی به سمت نهادهای روشنفکری ببرد و آنان را در وضعیت موجود مقصر بشمارد، موضوعی که می‌توان رد تاثیر علیرضا پناهیان بر شکلگیری فیلمنامه را در آن حس کرد. فیلم اما از امنیتی شدن امر جنسی نیز چشم پوشی نکرده است و با هجو آن تلویحا خواستار ایجاد نگاه جدید در مواجه با امر جنسی شده است. و بالاخره فیلم نشان میدهد که چگونه شکاف بین نسلی و پافشاری پدر بر مسلک‌های قدیمی اجازه مواجه خلاقانه با مساله‌های جدید را نمی‌دهد. مساله فیلم نشان دادن یک اتحاد نامبارک بین نیروهای گاها متضاد در شکلگیری وضعیت موجود است، وضعیت موجودی که نه تنها درباره بحران جنسی، بلکه درباره خیلی دیگر از بحرانهای اجتماعی مصداق دارد.

چیزی که واضح است این است که فیلمساز ژست‌های فلسفی نگرفته است و برای فیلم اول خود تلاش کرده است هم فیلمی قابل قبول به لحاظ فرمی بسازد، هم انتظارات تهیه‌کننده برای گیشه را تامین کند. لذا نباید از فیلم انتظارهای زیادی داشت، بلکه باید فیلم را با انتظار خود فیلم سنجید. انتظار اولیه از این فیلم این بود که جدی‌تر و پرجرات‌تر به مقوله ازدواج موقت بپردازد، انتظاری که برآورده نمی‌شود، هرچند که بیننده ناراضی هم صندلی‌های سینما را ترک نمی‌کند.

در این میان سه نکته درباره فیلمنامه قابل طرح است: یک)‌ چرا شخصیت اصلی قصه- جواد عزتی- که حرف جدیدی برای گفتن دارد بیشتر یک لمپن است تا یک شخصیت تحلصیلکرده‌ی پردغدغه با وجاهت اجتماعی؟ عادی بودن شخصیت اصلی به همزادپنداری بیننده با او کمک کرده است ولی این همزادپنداری با جدی گرفته شدن مساله‌ی او از سمت مخاطب همراه نمی‌شود. مخاطب او را برای درام جدی میگیرد اما مساله او را جدی نمیگرد و این به دغدغه‌ی فیلمساز برای پرداختن به موضوع ازدواج موقت کمکی نکرده است.

دو) دلیل اصرار فیلسماز برای به رسمیت شناختن موضوع ازدواج موقت از سمت گفتمان پوزیتویست در فیلم ناواضح است. اینکه چرا فیلمساز برای به کرسی نشاندن اهمیت ازدواج موقت دست به دامن فمینیسم لیبرال پوزیتیوست شده است به لحاظ روایی قابل فهم است اما در آن نوعی گدایی گفتمانی حس می‌شود. فیلمساز با به کارگیری شخصیت ویشکا آسایش به دنبال وجاهت بخشیدن علمی و طبقه‌ای به موضوع ازدواج موقت بوده است. ویشکا آسایش به عنوان یک استاد ژنتیک با تبین جامعه شناختی-دینی جواد عزتی درباره ازدواج موقت همراه می‌شود و به عنوان یک زن برژوا راه‌حل‌های او را می‌پذیرد، اما اینکه تنها تاییدهای اوست که ازدواج موقت را عقلانی می‌کند کمی روایت فیلم را از منظر مفهومی ناشیانه جلوه می‌دهد.

سوم) معلوم نیست چرا جای روحانیت در این فیلم خالی است. تصاویری از روحاینت در این فیلم دیده می‌شود اما حضور روحانیت کمکی به قصه و یا حل درام نمی‌کند و جزو فرصتهایی‌ست که فیلم از دست داده است. روحانیت می‌توانست در این فیلم به عنوان نیروی پایان‌دهنده به محافظه‌کاری اجتماعی دیده شود، روحانیتی که با جرات تمام جلوی نیروهای اجتماعی واپسگرا می‌ایستد و سعی میکند موقعیت جدیدی را در نسبت با حل مشکلات رقم زند.

از «در مدت معلوم» نباید انتظار زیادی داشت، اما نباید تاثیر این فیلم را برای تشویق جامعه برای صحبت درباره بحران جنسی و محافظه‌کاری اجتماعی نادیده گرفت. باید به وحید امیرخانی برای ورود قابل قبول خود به سینما تبریک گفت و برای مواجه جدی‌تر با مسایل اجتماعی ترغیبش کرد.

نوشته نقد میلاد دخانچی بر «در مدت معلوم» در سوره‌سینما؛ با محافظه‌کاری علیه محافظه‌کاری! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«فی المدت معلوم» که به دلایل مجوز ارشاد به «در مدت معلوم» تغییر نام داد، یکی از امید های گیشه زمستان می باشد که سال گذشته به جشنواره فیلم فجر نرسید اما با وجود بازیگران مطرحی که در این فیلم سینمایی بازی می کنند می توان امید داشت که با یک فیلم خوب و استاندارد رو به رو باشیم.

این فیلم به بررسی معضلات جوانان از سن بلوغ تا سن ازدواج می‌پردازد، فیلمی که در واقع تلنگری است برای مسئولان جامعه. جواد عزتى، هومن سیدى، ویشکا آسایش، مهدى فقیه، علی اوسیوند، طوفان مهردادیان، علی سلیمانى، صبا گرگین پور، سلمان فرخنده و شهره قمر و (با حضور) اکبر عبدى و با هنرمندی گوهر خیراندیش بازیگران اصلی این فیلم سینمایی هستند. این فیلم اولین ساخته سینمایی وحید امیرخانی محسوب می شود.

فیلم «ناهید» نیز در سانسهای ۱۰ و ۱۲ سینما اکسین، همچنان ادامه اکران دارد.

بدین ترتیب فیلمهای روی پرده سینماهای بهمن سبز (حوزه هنری) خوزستان بشکل ذیل خواهند بود:

سینما اکسین: ۱۰صبح و ۱۲ظهر: «ناهید»، سانسهای ۲ ظهر، ۴ و ۶ عصر و ۸ شب «در مدت معلوم» – تلفن: ۳۲۲۲۵۵۱۸

سینما قدس: « این سیب هم برای تو » از ۹:۳۰ صبح تا ۷:۳۰ شب و۴ شنبه و ۵ شنبه ها سانس ویژه ۹:۳۰ شب

تلفن: ۳۲۲۲۴۲۲۰

سینما بهمن سینمای کودک و نوجوان اهواز: « انیمیشن شاهزاده روم» – تلفن رزرو جهت مدارس و عموم: ۳۲۲۲۳۵۱۵

در هفت سانس: ۹ و ۱۰:۳۰ صبح، – ۱۲ و ۱:۳۰ ظهر، – ۴ و ۶ عصر، و ۸ شب

نوشته فیلم سینمایی «در مدت معلوم» در سینما اکسین اهواز روی پرده رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایوبی درباره فعالیت های اخیر خود به سوره سینما گفت: در شهریوری که گذشت، تدوین فیلم یک کارگردان فیلم اولی را به پایان رساندم. این پروژه «در مدت معلوم» نام داشت که توسط محسن جاهد و رویا شریف تهیه شد و وحید امیرخانی آن را کارگردانی کرد. این فیلم داستانی اجتماعی داشت و از این منظر که بر پایه تحقیقات عمیقی در مورد جوانان نوشته شده بود، کار آبرومندی شد، ضمن اینکه از نگاه من همه تلاش ها صورت گرفت تا این اثر سینمایی هر چه حرفه ای تر ساخته شود.

وی افزود: «در مدت معلوم» را خیلی دوست داشتم. حرف های منتقدانه اش روی لبه تیغ راه می‌رود و موقعیت هایی دارد که خود به خود قصه را به طنز می کشاند، هرچند که اصراری بر خنداندن مخاطب نداشته باشد. به این دلیل که محور اصلی آن حول جوانان می چرخد، رعایت ظرافت در انتقال معنی اهمیت ویژه ای داشت و من هم تلاش کردم این احتیاط را لحاظ بدارم. یک سریال هم درباره مولانا به کارگردانی معیریان کار کردم که تولید آن خیلی طول کشید اما چند ماه قبل کار را بعد از دو سال تحویل دادم و بی صبرانه منتظر پخش آن از تلویزیون هستم، چون معتقدم مجموعه بسیار خوب و ماندگاری خواهد شد.

این تدوینگر همچنین اضافه کرد: این روزها در حال تدوین یک فیلم سینمایی انیمیشنی با عنوان «شاهزاده رم» هستم و به قدری برای آن شوق و اشتیاق دارم که ترجیح دادم پیشنهاد یک فیلم سینمایی دیگر را به خاطر آن رد کنم. این فیلم توسط هادی محمدیان کارگردانی می‌شود و گروه بسیار با استعدادی را بر سر کار آورده است. راستش را بخواهید در ابتدا فکر نمی کردم پای یک کار حرفه ای در میان باشد، اما وقتی دیدم برای صداگذاری، آهنگسازی و تدوین به سراغ افراد متخصص آمده اند، متوجه شدم که هم نوع کارشان جدی است و هم خودشان قرار است خیلی حرفه ای عمل کنند.

ایوبی درباره این انیمیشن توضیح داد: این فیلم، حال و هوایی تاریخی دارد و سعی شده درون مایه های مذهبی آن با لطافت هر چه تمام تر درونش گنجانده شود تا برای مخاطب کودک و نوجوان جالب و جذاب باشد. تکنیک خوبی برای پرداخت به آن در نظر گرفته شده و برای من به لحاظ تدوین، ویژگی های خاصی دارد. من قبلا هم تدوین انیمیشن را تجربه کرده بودم اما این بار با یک پروژه کاملا حرفه ای روبرو شده ام که انگیزه و انرژی مرا هم بالاتر می برد.

سازنده آنونس فیلم «میهمان داریم» در ادامه تأکید کرد: انیمیشن می تواند برای کشور ما بسیار پولساز باشد. فیلم های رئال ما به خاطر محدودیت های گریزناپذیر فرهنگی شاید در همه جای جهان پذیرفته نشود، اما انیمیشن بستری است برای آنکه این محدودیت ها را کمتر کنیم و حرف مان را به گونه ای بزنیم که سر و شکل جهانی تری داشته باشد. «شاهزاده رم» نیز پروژه ای است که به اندازه یک فیلم رئال سینمایی پلان دارد و من همان زحمتی را که برای کارهای قبلی ام می کشم برای این پروژه هم انجام می دهم.

کارگردان آنونس فیلم‌های «تراژدی»، «ملبورن»، «مجرد چهل ساله»، «ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه» و … درباره ساخت مواد تبلیغاتی یک پروژه سینمایی گفت: شاید دستمزدی که برای ساخت یک آنونس دریافت می‌شود مبلغ ناچیزی باشد که حتی قابل عنوان کردن هم نباشد، اما این موضوع چیزی از اهمیت کار کم نمی کند. من همیشه از ساخت آنونس فیلم‌هایی که خودم تدوین کرده‌ام استقبال می کنم و هرگز از کنار آن سرسری نمی گذارم.

ایوبی در این باره افزود: معمولا در ساخت آنونس اساس را بر این می‌گذارند که ماجرای فیلم را وارونه جلوه دهند، من اما برای ایجاد سوال در ذهن مخاطب به راه های دیگری فکر می‌کنم. اطلاعات را در حدی به تماشاگر می‌دهم که برای او کنجکاوی به وجود بیاید و ترغیب شود که به سینما بیاید. برای ساخت آنونس همه فیلم ها وقت می‌گذارم و شاید هر کدام را چهار، پنج بار می بینم.

حسن ایوبی تدوین فیلم‌های سینمایی «شام عروسی»، «چارچنگولی»، «ستاره ها» و … را انجام داده است.

نوشته ایوبی با «در مدت معلوم» به جشنواره فیلم فجر می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رویا شریف تهیه کننده این فیلم سینمایی به سوره سینما گفت: این فیلم سینمایی که در سکوت خبری پیش از عید تولید آن آغاز شده، روزهای آخر فیلمبرداری را سپری می‌کند و پس از اتمام آن فیلم «موج کوتاه،ردیف۴۴۴» به کارگردانی علیرضا امینی را در جنوب شروع می کنیم. کارگردان «در مدت معلوم» وحید امیرخانی است و هومن سیدی نقش اصلی قصه را بازی می‌کند.

«موج کوتاه، ردیف ۴۴۴» جدیدترین فیلم سینمایی علیرضا امینی است که نویسندگی فیلمنامه آن را خود او و احمد کیا برعهده داشته اند. این فیلم قرار است در جزیره قشم فیلمبرداری شود و احتمالا بزودی جلوی دوربین خواهد رفت. رویا شریف که خود سابقه بازیگری در «بهشت اینجاست» را دارد تا به حال دو فیلم سینمایی «عملیات مهدکودک» و «اکباتان» را تهیه کرده است.

نوشته فیلمبرداری «در مدت معلوم» به روزهای پایانی نزدیک شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: این روزها با رونق گرفتن تولید در سینمای ایران می توان امیدوار بود چرخ سینما بهتر بچرخد. فیلمسازانی که در سال‌های گذشته کم کار بوده اند به صحنه بازگشته اند و فیلمسازان جوان هم پشت دوربین رفته اند. به نظر می‌رسد روزهایی خوش در انتظار سینمای ایران است. با تنوعی که در تولیدات امسال دیده می شود می توان حدس زد سی و سومین جشنواره فیلم فجر جذابیت‌های فراوانی داشته باشد. یکی از مایه‌های این امیدواری رونق دوباره سینمای اجتماعی پس از وقفه‌ای چند ساله است. گرایش فیلمسازان به ثبت وقایع روزگار خود، می‌توان روزهایی گرم برای سینمای اجتماعی به دنبال داشته باشد.

«شبیه شیدایی» 

فیلمبرداری این فیلم سینمایی که به کارگردانی ناصر پویش ساخته می‌شود، پس از پایان یافتن در لوکیشن های هتل باباطاهر، باغ فردوس، نیاوران، پارک پردیسان و پارک خارزم، برای ادامه کار در نگارخانه هنر ایر ان (خیابان خارک) مستقر شده‌اند و تاکنون بیشتر بازیگر‌های فیلم مقابل دوربین مجید طرقی مدیر فیلم‌برداری قرار گرفته‌اند.همچنین پس از این مرحله گروه برای ادامه فیلمبرداری در فرودگاه مهر آباد مستقر خواهند شد.

این فیلم سینمایی اولین ساخته بلند این کارگردان است که به ظاهر لوکیشن های کار شاید بیش از نام بازیگرانش جلب توجه کنند . در این فیلم همایون ارشادی، سارا بهرامی، هستی فرحی، هومن کیایی، شمسی فضل اللهی، صفا آقاجانی، آیسا افشاری، پونه سلیمانی و فریبا آهنگ نش آفرینی می کنند.

داستان فیلم درباره زنی به نام نوشین است که برای رهایی از بحران های روحی و عاطفی اش به اصرار شوهرش پیمان به تهران می آید تا در کارگاه نقاشی استاد سابقش گیسو برگزار می شود شرکت کند؛ اما با دیدن دخترخاله اش شیدا در کلاس درگیر چالش های جدیدی می شود…

عوامل فیلم عبارتند از: کارگردان: ناصر پویش، مجری‌طرح: ناصر افشاری، نویسندگان: ناصرپویش، مهدی ابوهاشم و هستی فرحی، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: آلاله هاشمی، مدیرتولید: محسن صرافی، مدیرتصویربرداری: مجید طرقی، مدیر صدابرداری: امیر پرتوزاده، طراح گریم: علی بهرامی‌فر، طراح صحنه و لباس: سحر گوران، مدیرتدارکات: عباس خدادادی، مدیر مالی: ابراهیم تفرشی، دستیار کارگردان: میلاد نعیمی، منشی صحنه: مریم بهرامی، عکاس: مهسا عباسی، مدیر صحنه: مریم غفرانی ، مجری گریم: کامیار آشورنیا و مهشید خاتمی راد.

«دریا و ماهی پرنده» 

این فیلم که پس از فیلمبرداری بلافاصله مراحل فنی خود را آغاز کرد به تازگی به پایان رسید و برای نمایش آماده شد. پرداختن به موضوعات اجتماعی به خصوص مسایل نوجوانان بزه کار شاید از دغدغه هایی است که کمتر به آن توجه شده و این می تواند نکته مثبتی برای فیلم باشد. تدوین، صداگذاری و موسیقی فیلم سینمایی «دریا و ماهی پرنده» به پایان رسیده و به زودی برای دریافت پروانه نمایش این فیلم سینمایی اقدام می شود.

همایون ارشادی، نیوشا ضیغمی، نادر فلاح، امیر حسین رستمی، سید جواد طاهری، علی اکبر صحرایی، ارشیا طالبی، محمد رحمانی، محمد حسین عدلی، یاشار حمیدزاده، مازیار نوروزی و محسن تمیزی از جمله بازیگران این فیلم سینمایی هستند. عوامل فیلم عبارتند از: تهیه کننده: امیر پورکیان، مدیر تولید: فریبا سادات خلیلی، مدیر فیلمبرداری: مرتضی غفوری، طراح صحنه: قاسم ترکاشوند، طراح گریم: الهام اطیابی، مدیر تدارکات: توماج گودرزی، برنامه ریز: مهدی آقایی، دستیار اول کارگردان: حمیدرضا غفارزاده ، آهنگساز: امیر توسلی ، صداگذار: حامد جلالی. این فیلم نوشته مشترک مهرداد غفارزاده و اکبر روح و محصول موسسه هنری خانه فیلم پروان است.

«خانه دختر»

این فیلم سینمایی از هفته پیش فیلمبرداری خود را آغاز کرد. عوامل این پروژه این روزها در میدان فردوسی مشغول کار هستند. فیلم داستان مردی به نام مرتضی است که قصد دارد خانه کوچک‌شان را زیر قیمت بفروشد تا زودتر از محله و نگاه سنگین مردمانش فرار کند. حامد بهداد، پگاه آهنگرانی، رعنا آزادی‌ و باران کوثری، رویا تیموریان، بهناز جعفری، محمدرضا هدایتی و بابک کریمی در این فیلم ایفای نقش خواهند کرد.

عوامل فیلم عبارتند از: کارگردان: شهرام شاه حسینی، نویسنده: پرویز شهبازی، مدیر فیلمبرداری: مرتضی غفوری، طراح صحنه و لباس: آیدین ظریف، صدابردار: منصور شهبازی، طراح چهره پردازی: محسن دارسنج، جانشین تولید: محمود اتحادی، مدیر تدارکات: آرش صالحی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: حسین خضوعی، دستیار کارگردان: علیرضا شایسته، دستیار تهیه: فرهاد کابائی، تهیه‌کننده: محمد شایسته.

«جامه دران»

«جامه‌دران» فیلمبرداری فیلم سه اپیزودی «جامه‌دران» به کارگردانی حمیدرضا قطبی سال گذشته آغاز شد و دو اپیزود اول آن سال گذشته فیلمبرداری شد.اپیزود سوم این فیلم هم از ۲۵ فروردین‌ماه با بازی مصطفی زمانی در سمنان جلوی دوربین رفت و اخیرا به پایان رسید. «جامه‌دران» به کارگردانی حمیدرضا قطبی موضوعی اجتماعی دارد و براساس یکی از رمان‌های ناهید طباطبایی که به همین نام نوشته شده است، ساخته می‌شود. این فیلم درباره زنی به نام شیرین است که در مراسم ختم پدرش پی به روابط جدیدی در زندگی پدرش می‌برد و حقایقی را کشف می‌کند.

عوامل فیلم عبارتند از نویسنده و کارگردان: حمیدرضا قطبی،  بازیگران هانیه توسلی.مهتاب کرامتی و مصطفی زمانی، تهیه‌کننده: سید جمال ساداتیان، مدیر فیلمبرداری: علی محمد قاسمی، صدابردار: یدالله نجفی، طراح صحنه و لباس: بابک کریمی، طراح گریم: ایمان امیدواری.

«روح» 

این فیلم سینمایی اواخر اسفند در جنوب کشور کلید خورد و هفته پیش فیلمبرداری به اتمام رسید. ۳ سکانس از کار در جنوب فیلمبرداری شد و بقیه در ویلایی متروکه واقع در خیابان جردن جلوی دوربین رفت. این فیلم سینمایی در باره مراسم «زار» یا همان «جن» است که در جنوب کشور به این نام شناخته می‌شود. آنها مراسمی دارند که در آن به نواختن سازهای سنتی و برخی آداب خاص می‌پردازند. کامبیز دیرباز، لعیا زنگنه، آشا محرابی و رحیم نوروزی در این فیلم بازی کرده اند. عوامل اصلی فیلم عبارتند از تهیه کننده مهدی گلی زاده، کارگردان کامران قدکچیان، نویسنده پیمان عباسی.

«در مدت معلوم»

این پروژه سینمایی هم در سکوت خبری فیلمبرداری را به پایان رسانده است. وحید امیرخانی کارگردان فیلم سینمایی با نام موقت «در مدت معلوم» است و رویا شریف تهیه کنندگی آن را به عهده دارد. جواد عزتی، ویشکا آسایش ، هومن سیدی و مهرداد طوفانیان از جمله بازیگران این فیلم سینمایی هستند. وحید امیرخانی از کارگردان های جوان سینماست که پیش از این با ساخت چند فیلم مستند و داستانی در حوزه های سیاسی و اجتماعی را در کارنامه هنری خود ثبت کرده بود.

«مادر قلب اتمی»

فیلمبرداری دومین فیلم علی احمد‌زاده با عنوان «مادر قلب اتمی» روزهای آخر فیلمبرداری را می‌گذراند. فیلمبرداری این فیلم در سکوت خبری آغاز شد و اکثر سکانس‌های این فیلم در شب فیلمبرداری می‌شود و بیشتر سکانس‌های این فیلم خیابانی است. گروه فیلمبرداری در شهرک غرب به صورت شبانه به کار خود مشغول هستند. تمام فیلمبرداری در داخل یک ماشین خواهد بود. اولین پلان های این فیلم بعد از پایان مراحل پیش تولید در تعطیلات نوروز جلوی دوربین رفت و بعد از اتمام فیلم برداری بلافاصله تدوین و صداگذاری فیلم را شروع می شود.

«مادر قلب اتمی» عنوان دومین فیلم علی احمد‌زاده بعد از فیلم «مهمونی کامی» است که تهیه کنندگی این فیلم بر عهده امیر سید‌زاده است.  محمدرضا گلزار، ترانه علیدوستی، پگاه آهنگرانی و مهرداد صدیقیان در این فیلم به ایفای نفش می‌پردازند.

«دلم می خواد»

پس از چهار سال دوری ، کارگردان این پروژه سینمایی فیلمش را در سکوت خبری ساخت و به پایان رساند. «دلم می‌خواد» اولین فیلم از سه گانه «زندگی» است، که بهمن فرمان‌آرا قصد ساخت آنها را دارد. رضا کیانیان همچون ساخته های قبلی فرمان‌آرا، در فیلم «دلم می‌خواد» ایفاگر نقش اصلی است. اما حضور محمدرضا گلزار در این پروژه سینمایی می تواند یکی دیگر از نقاط جذب این فیلم باشد هرچند که به گفته فرمان آرا گلزار نقش کوتاهی در فیلمش ایفا خواهد کرد.

مهناز افشار، صابر ابر، رویا نونهالی، پیام دهکردی، بهناز جعفری، سحر دولتشاهی، علی سرابی، ندا مقصودی، آرمینه زیتون‌چیان، رضا بهبودی، فرزین صابونی، احمد ساعتچیان و مریم بوبانی دیگر بازیگران این فیلم هستند. «دلم می‌خواد» با فیلمنامه ای از امید سهرابی، داستان مردی است که در شهری زندگی می کند که اغلب مردمش افسرده و ناراحت هستند. او بر اثر اتفاقی دچار مشکلی می‌شود. مشکل این گونه است که گاهی موسیقی خاصی به ذهنش متبادر می شود و او را مجبور به حرکات موزون می کند و این اتفاق ناخودآگاه، مشکلات خاصی برایش به وجود می آورد.

از دیگر عوامل اصلی سازنده فیلم سینمایی «دلم می‌خواد» می توان به مدیر فیلمبرداری: داوود امیری، تدوین: عباس گنجوی، صدابردار: عباس رستگارپور، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس: کیوان مقدم، مدیر تولید: فرهاد کی نژاد و دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: علیرضا شمس اشاره کرد.

نوشته رونق دوباره سینمای اجتماعی/ پروژه‌های سینمایی در حال تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.