هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ محسن قصابیان با یک نقش‌آقرینی پیچیده و غافلگیرکننده در «کلاغ» دیده شد و نشان داد سال‌های تجربه هنوز می‌تواند برگ برنده یک بازیگر باشد. علی لهراسبی با بازگشت به تیتراژخوانی، باردیگر صدای آشنای دهه‌های هشتاد و نود را به خانه مخاطبان آورد. رامبد جوان با پروژه تازه «دوئت» نشان داد که همچنان دغدغه کشف استعدادهای جوان را دارد و می‌خواهد نقش خود را در معرفی نسل تازه هنرمندان ادامه دهد. جواد خیابانی نیز با اعلام خداحافظی از تلویزیون دیده شد، صدایی که بیش از سه دهه با مهم‌ترین خاطرات فوتبالی ایرانیان همراه بود. و در نهایت الهام کردا، بازیگری که مسیر متفاوت خود را در سینمای کوتاه ادامه می‌دهد و هم‌زمان با آغاز اکران مستقل فیلم‌های کوتاه، بار دیگر اهمیت این مدیوم را یادآوری کرد.

محسن قصابیان؛ «پدرزن جلال» چگونه فاتح «کلاغ» شد

در روزگاری که ستاره‌های سینما و شبکه نمایش خانگی معمولاً پیش از پخش هر اثر، بخش مهمی از توجه رسانه‌ها را به نام خود اختصاص می‌دهند، گاهی یک بازیگر کم‌حاشیه و باتجربه از راه می‌رسد و نگاه‌ها را به سمت خود برمی‌گرداند. محسن قصابیان دقیقاً چنین موقعیتی را تجربه کرد. با آغاز پخش سریال «کلاغ»، ساخته محمدحسین مهدویان، بسیاری انتظار داشتند تمرکز مخاطبان روی شخصیت جلال و بازی هادی حجازی‌فر باشد اما آنچه در عمل رخ داد، جلب توجه گسترده به کاراکتری بود که قصابیان ایفا می‌کند؛ مردی بانفوذ، خشن، پیچیده و مرموز که گفته می‌شود بر اساس چهره نعمت‌الله نصیری، آخرین رئیس ساواک، طراحی شده است.

قصابیان در همان قسمت نخست موفق می‌شود چیزی فراتر از یک شخصیت منفی خلق کند. صحنه آدامس جویدن او هنگام بازجویی و شکنجه، تنها یک جزئیات رفتاری نیست؛ امضایی است که به شخصیت هویت می‌دهد. چند دقیقه بعد، زمانی که در فضای خصوصی خانه با دامادش گفت‌وگو می‌کند، لایه دیگری از این کاراکتر آشکار می‌شود؛ مردی که عشق افراطی به خانواده را با خشونت و قدرت درهم آمیخته و برای حفظ رفاه دخترش حاضر است از هر خط قرمزی عبور کند. نکته جالب اینجاست که قصابیان برای مخاطب عام چهره‌ای بسیار آشنا نیست. او سال‌ها در سینما و تلویزیون حضور داشته اما کمتر در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفته است. بسیاری هنوز او را با نقش‌آفرینی در فیلم «منصور» به یاد می‌آورند؛ اثری که فرصت دیده‌شدن بیشتری برایش فراهم کرد. با این حال به نظر می‌رسد «کلاغ» قرار است این معادله را تغییر دهد.

سال ۱۴۰۵ برای قصابیان، سال نقش‌های مهم و دیده‌شدن دوباره است. او پیش‌تر با فیلم «غوطه‌ور» در جشنواره فجر حضور داشت و حالا هم‌زمان با «کلاغ»، در سریال «کوری» سجاد پهلوان نیز یکی از نقش‌های اصلی را برعهده دارد. این هم‌زمانی اتفاقی نیست؛ بلکه نتیجه سال‌ها حضور آرام و حرفه‌ای بازیگری است که حالا به نقطه برداشت رسیده است.

شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد اما نشانه‌ها می‌گویند قصابیان امسال در مهم‌ترین مقطع حرفه‌ای خود قرار گرفته است. اگر «کلاغ» بتواند کیفیت فعلی خود را حفظ کند و «کوری» نیز موفق ظاهر شود، امسال را باید سال خروج محسن قصابیان از سایه دانست؛ سالی که یک بازیگر باسابقه ثابت می‌کند هنوز هم دود از کنده بلند می‌شود.

علی لهراسبی؛ بازگشت صدای خاطره‌ها به تلویزیون

برای نسلی از مخاطبان تلویزیون، تیتراژ تنها چند دقیقه موسیقی پیش از آغاز یا پایان یک سریال نبود؛ بخشی از تجربه تماشای اثر بود. ترانه‌هایی که با قصه‌ها زندگی می‌کردند، حفظ می‌شدند و سال‌ها بعد نیز با شنیدن چند نت، خاطرات یک دوران را زنده می‌کردند. در میان صداهایی که با این حافظه جمعی پیوند خورده‌اند، نام علی لهراسبی جایگاه ویژه‌ای دارد.

خواننده‌ای که در دهه هشتاد و نود با آثاری چون «دلنوازان»، «فاصله‌ها»، «پیله‌های پرواز»، «شیدایی» و چندین سریال پرمخاطب دیگر، به یکی از صداهای ثابت تیتراژهای تلویزیونی تبدیل شد. آثار او معمولاً یک ویژگی مشترک داشتند؛ ملودی‌های احساسی و ترانه‌هایی که به‌سادگی در ذهن مخاطب باقی می‌ماندند.

این هفته اما او تیتراژ سریال «صفا با خانواده» را با قطعه‌ای به نام «مهتاب» اجرا کرده است؛ اثری که برخلاف بسیاری از کارهای شناخته‌شده او، فضایی شادتر و امیدوارانه‌تر دارد. ترانه‌ای که از عبور از روزهای سخت، امید به رسیدن و روشن ماندن چراغ زندگی سخن می‌گوید و به همین دلیل با فضای کمدی و خانوادگی سریال نیز هماهنگ شده است. اتفاقی که یادآور سال‌هایی است که مردم سریال‌ها را با ترانه‌هایشان به خاطر می‌سپردند.

اما این تنها حضور لهراسبی در خبرهای هفته نبود. هم‌زمان با نزدیک شدن به قسمت پایانی سریال «بی‌عاطفه»، موزیک‌ویدیوی قطعه‌ای با همین نام و صدای او منتشر شد و در شبکه‌های اجتماعی بازتاب قابل توجهی داشت. گویی لهراسبی پس از مدتی کم‌خبری، بار دیگر در حال بازیابی جایگاه رسانه‌ای خود است.

شاید مهم‌ترین سرمایه لهراسبی نه صرفاً صدای او، بلکه نسبت عاطفی‌ای باشد که طی دو دهه با مخاطبانش ساخته است. او از آن دسته خوانندگانی است که شنیدن صدایش، پیش از آنکه یادآور یک آهنگ باشد، یادآور یک دوره از زندگی است. بازگشت دوباره او به تیتراژخوانی تلویزیون نیز از همین جنس است؛ بازگشت یک صدا به خانه‌ای که سال‌ها بخشی از هویت آن بوده است و ساختن پیوند احساسی با مخاطب از او یک نوستالژی ساخته است.

رامبد جوان؛ مردی که هنوز به استعدادها ایمان دارد

برخی چهره‌ها در طول سال‌ها با یک برنامه یا یک نقش شناخته می‌شوند اما برخی دیگر به یک جریان تبدیل می‌شوند. رامبد جوان از دسته دوم است؛ هنرمندی که هرچند با بازیگری و کارگردانی وارد عرصه هنر شد، اما در یک دهه اخیر بیش از هر چیز به عنوان یک «استعدادیاب» و «فرصت‌ساز» شناخته شده است. این هفته نیز نام او نه به واسطه پروژه‌ای خبرساز شد که به نظر می‌رسد ادامه همان مسیری باشد که سال‌ها قبل آغاز کرده بود.

خبر برگزاری رویداد «دوئت» در روزهایی منتشر شد که فضای فرهنگی کشور همچنان تحت‌تأثیر اتفاقات و تحولات ماه‌های اخیر قرار دارد. با این حال استقبال گسترده از نشست معرفی و توجیهی این رویداد در باغ کتاب تهران نشان داد که عطش دیده شدن و ورود به عرصه حرفه‌ای هنر همچنان زنده است. سالن‌های شلوغ و صف‌های طولانی متقاضیان، بیش از آنکه درباره یک جشنواره سخن بگویند، از اعتبار نام رامبد جوان خبر می‌دادند.

شاید مهم‌ترین سرمایه رامبد جوان در این سال‌ها نه شهرت، بلکه اعتماد نسل جوان باشد. بسیاری از شرکت‌کنندگان می‌دانند که عبور از فیلتر او لزوماً به معنای موفقیت قطعی نیست، اما می‌تواند آغاز یک مسیر تازه باشد. این همان اتفاقی است که در «خندوانه» رخ داد؛ برنامه‌ای که تنها یک تاک‌شو یا مسابقه استندآپ نبود، بلکه سکوی پرتاب بسیاری از استعدادهایی شد که بعدها مسیر مستقل خود را پیدا کردند.

از امیرحسین قیاسی و ابوطالب حسینی گرفته تا علی صبوری و ده‌ها چهره دیگر، همگی به نوعی از فضای ایجادشده توسط رامبد جوان بهره بردند. همین اتفاق در سال‌های اخیر و با پروژه‌هایی مانند «کارناوال» نیز تکرار شد؛ جایی که چهره‌هایی کمتر دیده‌شده فرصت پیدا کردند توانایی‌های خود را مقابل مخاطبان گسترده‌تری به نمایش بگذارند.

نکته جالب توجه درباره «دوئت» این است که استقبال از آن به حدی بود که ثبت‌نام‌ها زودتر از موعد متوقف شد. خود رامبد جوان اعلام کرد حجم متقاضیان و آثار ارسالی فراتر از ظرفیت پیش‌بینی‌شده بوده و در نهایت تنها ۲۴ گروه به مرحله نهایی خواهند رسید. این اتفاق نشان می‌دهد که ایده استعدادیابی همچنان یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اوست.

هم‌زمان خبر تهیه‌کنندگی نمایش «زنبورهای کارگر» نیز منتشر شد؛ نشانه‌ای از اینکه جوان همچنان پرانرژی و فعال باقی مانده است. او در دوره‌ای از فعالیت حرفه‌ای خود قرار دارد که بیش از آنکه به تثبیت جایگاهش فکر کند، به ساختن مسیر برای دیگران می‌اندیشد.

«دوئت» شاید در ظاهر یک مسابقه یا جشنواره باشد، اما در واقع ادامه یک ایده قدیمی است؛ ایده‌ای که می‌گوید هنوز هم می‌توان استعدادهای ناشناخته را پیدا کرد، به آنها میدان داد و روایت‌های تازه‌ای برای آینده هنر ایران ساخت.

جواد خیابانی؛ پایان یک صدا یا آغاز یک نوستالژی؟

برخی صداها آن‌قدر با خاطرات جمعی گره می‌خورند که حذف شدنشان از یک قاب، تنها یک جابه‌جایی شغلی نیست؛ پایان یک دوره است. این هفته ویدئوی خداحافظی جواد خیابانی از تلویزیون دقیقاً چنین حسی را برای بسیاری از مخاطبان فوتبال ایجاد کرد. مردی که بیش از سه دهه در کنار مسابقات بزرگ و کوچک فوتبال ایران حضور داشت، حالا از پایان همکاری‌اش با رسانه ملی سخن گفته و اعلام کرده است که دیگر جام جهانی ۲۰۲۶ را از قاب تلویزیون گزارش نخواهد کرد. خیابانی از سال ۱۳۶۹ وارد تلویزیون شد؛ دوره‌ای که فوتبال ایران در حال ورود به عصر تازه‌ای از پوشش رسانه‌ای بود. او در سال‌هایی رشد کرد که هنوز شبکه‌های اجتماعی وجود نداشتند و گزارشگران نقش مهمی در شکل دادن به تجربه تماشای فوتبال داشتند. نسلی که به قول اسکندر کوتی، رنسانس گزارشگری فوتبال در ایران را رقم زد.

آنچه او را از دیگران متمایز می‌کرد، تنها دانش فوتبالی یا هیجان گزارش نبود؛ بلکه سبک شخصی و منحصر به فردش بود. جملات غیرمنتظره، تشبیه‌های خاص، تحلیل‌های ناگهانی و نگاه متفاوتش به مسابقات، به مرور تبدیل به امضای حرفه‌ای او شد. سبکی که گاهی مورد انتقاد قرار می‌گرفت و گاهی سوژه شوخی‌های فضای مجازی می‌شد، اما در نهایت نام خیابانی را به برندی مستقل تبدیل کرد.

اوج این مسیر بدون تردید به بازی تاریخی ایران و استرالیا بازمی‌گردد. مسابقه‌ای که تنها یک بازی فوتبال نبود، بلکه بخشی از حافظه جمعی ایرانیان شد. در آن شب تاریخی، هیجان خیابانی و روایت او از صعود ایران به جام جهانی، برای همیشه در ذهن میلیون‌ها نفر ثبت شد. عباراتی که در آن گزارش به کار برد، هنوز هم پس از سال‌ها بازخوانی می‌شوند.

در سال‌های بعد شاید محبوبیت او مانند گذشته باقی نماند و برخی از گزارش‌هایش با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد، اما این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد که خیابانی بخشی از تاریخ گزارشگری فوتبال ایران است. نسلی که در کنار چهره‌هایی چون عادل فردوسی‌پور و مزدک میرزایی، دوران تازه‌ای را در روایت فوتبال رقم زد.

اکنون با اعلام بازنشستگی، پرسش اصلی این نیست که خیابانی چه اندازه محبوب بوده یا چه تعداد منتقد داشته است. پرسش این است که آیا نسل جدید گزارشگران می‌توانند همان میزان اثرگذاری و خاطره‌سازی را تجربه کنند؟ پاسخ این سؤال را آینده مشخص خواهد کرد، اما یک نکته روشن است؛ هرگاه صحبت از گزارش‌های ماندگار فوتبال ایران به میان بیاید، نام جواد خیابانی همچنان در میان نخستین نام‌ها خواهد بود.

الهام کردا؛ چرا سینمای کوتاه همچنان برای او مهم است؟

در سال‌هایی که بسیاری از بازیگران شناخته‌شده تمام تمرکز خود را روی سینمای بلند، سریال‌های پرمخاطب و پروژه‌های تجاری می‌گذارند، هنوز هم هنرمندانی هستند که سینمای کوتاه را جدی می‌گیرند؛ نه به‌عنوان سکوی پرتاب، بلکه به عنوان مدیومی مستقل و خلاق. الهام کردا یکی از همین چهره‌هاست؛ بازیگری که این هفته هم‌زمان با آغاز اکران عمومی بسته جدید فیلم‌های کوتاه در سینما، بار دیگر نامش در این حوزه مطرح شد.

کردا سال‌هاست در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور دارد اما همواره تلاش کرده انتخاب‌هایش محدود به جریان اصلی تولیدات نباشد. او از آن دسته بازیگرانی است که میان دیده شدن و تجربه کردن، معمولاً گزینه دوم را هم فراموش نمی‌کند. حضورش در فیلم‌های کوتاهی چون «کینوپیو»، «۵۰۰ مثقال طلا» و «دور یا نزدیک» نشان داده که همکاری با فیلمسازان جوان برای او یک انتخاب آگاهانه است.

این بار اما فیلم کوتاه «های‌کپی» توجه‌ها را به سمت او جلب کرده است. اثری که کردا در آن نقش اصلی را بر عهده دارد و در قالب داستانی خانوادگی و سورئال، شخصیت زنی را به تصویر می‌کشد که در یک مهمانی با حقیقتی روبه‌رو می‌شود و باید تصمیمی بگیرد. چنین نقش‌هایی معمولاً فرصت مناسبی برای نمایش ظرافت‌های بازیگری فراهم می‌کنند؛ فرصتی که در بسیاری از آثار بلند به دلیل محدودیت‌های روایی و خلاقانه کمتر به دست می‌آید.

هم‌زمانی این حضور با آغاز اکران مستقل فیلم‌های کوتاه در سینماها نیز اهمیت موضوع را بیشتر کرده است. طرحی که توسط انجمن سینمای جوانان ایران و همکاری سینماهای بهمن سبز آغاز شده و در همین روزهای ابتدایی نشانه‌هایی از موفقیت را بروز داده است. استقبال مخاطبان و همراهی فیلمسازان نشان می‌دهد که سینمای کوتاه می‌تواند بیش از گذشته به فضای عمومی نمایش نزدیک شود.

برای الهام کردا، این اتفاق تنها یک حضور تازه در کارنامه نیست. او در سال گذشته در پروژه‌های بلند نیز فعال بود اما اغلب نقش‌های مکمل یا کمتر دیده‌شده را ایفا کرد. در مقابل، فیلم کوتاه به او امکان می‌دهد نقش‌هایی را تجربه کند که از نظر ساختار و شخصیت‌پردازی جسورانه‌تر هستند و گاهی مهم‌ترین تجربه‌های هنری نه در پروژه‌های پرهزینه و پرستاره، بلکه در جهان کوچک و جسور فیلم کوتاه شکل می‌گیرند.

نوشته از ستاره شدن به سبک «محسن» تا ستاره‌سازی با فرمول «رامبد» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برنامه «استندآپ ابوطالب حسینی» به تهیه‌کنندگی رامبد جوان و استند‌آپ کمدینی ابوطالب حسینی به طور اختصاصی از فیلم‌نت پخش می‌شود. این برنامه در ۱۳ قسمت با حضور ۵۰۰ تماشاگر ضبط شده است.

حسینی در دهه ۱۳۹۰ با استندآپ کمدی و حضور در فضای مجازی فعالیت خود را آغاز کرد. او به‌ویژه به دلیل حضور در مسابقه «خنداننده شو» در برنامه «خندوانه» رامبد جوان در تلویزیون و اجرای استندآپ طنز مورد توجه قرار گرفت. او همچنین با برنامه های ورزشی و طنز خاصش در این حوزه شناخته می‌شود.

نوشته آغاز «استندآپ ابوطالب حسینی» در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رامبدی که با دقت یک ناخدای باتجربه، کشتیِ یک برنامه عظیم را سالم از میان موج‌ها رد کرد، تا بازیگر جوانی که هنوز قدم‌های اولش را روی فرش حرفه‌ای گذاشته اما خودش را درست وسط توجه‌ها کاشته. از مدیری که برای اولین‌بار در یک سال شلوغ، با صدایی بلندتر از حاشیه‌ها ایستاد و از اعتبار آدم‌هایش دفاع کرد، تا بازیگری که این‌بار با یک نقش و یک اعتراف صادقانه دوباره دیده شده و در گوشه‌ای دیگر، مجری جنجالی‌ای  که از یوتیوب به شبکه نمایش خانگی کوچ کرد.

رامبد جوان؛ کاپیتانی که «کارناوال» را به مقصد رساند

هفته‌ای که گذشت، برای رامبد جوان چیزی فراتر از یک پایان‌بندی موفق بود؛ او نه فقط یک برنامه پربیننده را تا آخرین لحظه با هیجان و انرژی هدایت کرد، بلکه تبدیل شد به یکی از چهره‌های پرواکنش فضای مجازی. آخرین قسمت «کارناوال» به شکلی تمام شد که بسیاری گفتند: «برنده فقط سینا ساعی نبود؛ برنده بزرگ رامبد جوان بود.»

اجرایی که در آن، هر ثانیه‌اش تحت نظارت میلیون‌ها چشم بود و درست در لحظاتی که حاشیه‌هایی در رأی‌گیری پیش آمد، رامبد با همان خونسردی، صراحت و قدرت مدیریت همیشگی‌اش گره را باز کرد؛ نه با تعارف، نه با پوشاندن حقیقت، بلکه با شفافیت. کاری که مدل حرفه‌ای اوست؛ همان روشی که در تمام طول فصل دنبال کرد.

«کارناوال» پروژه‌ای بود که هر کس یک بار پشت‌صحنه‌اش را دیده باشد، می‌داند رامبد چه ریسک بزرگی کرد. در روزگاری که پرکردن آنتن با برنامه‌های کم‌خرج و کم‌دردسر معمول شده، او تصمیم گرفت یک غول برنامه‌سازی را راه بیندازد؛ پروژه‌ای پر از اجراهای متعدد، لوکیشن‌های بزرگ، اکسسوار عظیم، صدها هنرور، ضبط‌های طولانی و گاهی مشکلات مجوزی که حتی منجر به تأخیر در پخش شد. اما رامبد بلد بود بحران را مهار کند، تیم را نگه دارد، و کاری ارائه دهد که استانداردش از سطح معمول بالاتر باشد.

او مثل همیشه نقشش فقط «مجری» نبود. همان طور که خندوانه سال‌ها کارخانه چهره‌سازی بود، در «کارناوال» نیز بخش زیادی از شرکت‌کنندگان به کمک او دیده شدند. رامبد همان کسی است که سال‌هاست استعداد معرفی می‌کند، سلیقه مخاطب را تغییر می‌دهد، و جسارت دارد که صداها و صورت‌های تازه را به مردم معرفی کند. از اجرای رپ تا تئاترهای خلاقانه و موسیقی‌های تازه، از حضور گسترده نسل Z تا فرهنگ‌سازی درباره گفت‌وگو و نقد محترمانه؛ تمام این‌ها بخشی از امضای رامبد بود.

ویدئوهای گفت‌وگوی او با پادکست «اثر پروانه‌ای» هم وایرال شد؛ خصوصاً جمله ای که گفت: «آدم حرفه‌ایِ درست، آدم عقده‌ای و کوته‌بین نیست؛ حمایتت می‌کنه و بزرگ شدن خودش رو در بزرگ شدن تو می‌بینه.» این ویدئو با تصاویری از چهره‌هایی که رامبد در سال‌های گذشته کمکشان کرده بود، نشان داد او فقط حرف نمی‌زند؛ عمل هم می‌کند.

«کارناوال» فقط یک مسابقه نبود؛ نمایش توانایی‌های رامبد هم بود. راننده‌ای که این کارناوال عظیم را سالم، پرهیجان و با رضایت عمومی به مقصد رساند.

دانیال پورصباح؛ چهره‌ای که نیامده ترند شد

دانیال پورصباح یکی از نمونه‌های «ستاره‌شدن ناگهانی» در سال‌های اخیر است؛ بازیگری که نیامده، طرفدار پیدا کرد و با چند ویدیو در نقش منصور در سریال «بامداد خمار»، تبدیل شد به سوژه فضای مجازی. از همان اولین حضورش، کامنت‌ها پر شد از این شوخی تکراری اما واقعی: «محبوبه چطور عاشق منصور نشد؟» و درست همین جمله، او را به چهره هفته تبدیل کرد.

پورصباح از تئاتر آمده؛ دنیایی سخت، دقیق و کم‌پُز که معمولاً خروجی‌هایش دیر دیده می‌شوند. اما نرگس آبیار، که پیش از این نیز او را در «سووشون» آزموده بود، بار دیگر روی او ریسک کرد و نتیجه گرفت. منصورِ «بامداد خمار» پسرعموی عاشقی است که از کودکی دلبسته محبوبه بوده، اما هنوز نمی‌داند درگیر یک عشق یک‌طرفه شده است. بازی پورصباح هنوز خامی‌هایی دارد؛ بعضی دیالوگ‌ها را بیش‌ازحد تئاتری ادا می‌کند و حرکاتش گاهی کلاسیک‌تر از چیزی است که مدیوم تصویر می‌طلبد. اما مخاطب او را به «تازه‌کار بودن» می‌بخشد، چون شخصیتش دوست‌داشتنی است و نگاهش، آن حس مظلوم عاشقانه را خوب منتقل می‌کند.

گفت‌وگوی او با رسانه آف‌رکورد باعث موج دوم محبوبیت و دیده شدنش شد؛ پسری از چابهار که با تلاش و سختی راهش را در بازیگری باز کرده، از نپذیرفته‌شدن در تست‌های «زخم کاری» به‌خاطر قد بلندش گفت و از سختی‌هایی که در مسیر داشته. لحظه‌ای که مجری پیام‌های علاقه‌مندان را برایش می‌خواند و او بی‌اختیار خنده‌اش می‌گیرد، حسابی وایرال شد. یکی دیگر از نقاط جذاب گفت‌وگو، نحوه سیگار کشیدن منصور بود که کاربران آن را با آلن دلون مقایسه کردند!

اما شاید مهم‌ترین بخش مسیر پورصباح بازی کنار چهره‌های بزرگی مثل رضا کیانیان و علی مصفا باشد. او می‌گوید کیانیان؛ که نقش پدرش را بازی می‌کند؛ مدام کنارش بوده و کمکش کرده است. این همراهی‌ها برای بازیگری جوان سرمایه‌ای است که اگر قدرش را بداند، می‌تواند آینده‌اش را بسازد.

دانیال پورصباح هنوز در ابتدای مسیر است؛ مسیری که هم می‌تواند او را به یک ستاره تثبیت‌شده تبدیل کند و هم اگر حواسش نباشد، زیر وزن حاشیه‌ها و محبوبیت ناگهانی خم کند. اما فعلاً «منصور» او را به یکی از چهره‌های اصلی این هفته تبدیل کرده است.

همایون اسعدیان؛ مدیری که تمام قد پشت حیثیت «سینما» ایستاد

این هفته نام همایون اسعدیان بیش از هر زمان دیگری در فضای سینما و رسانه تکرار شد؛ نه به‌عنوان کارگردان محبوبی که از «طلا و مس» تا «بوسیدن روی ماه» را ساخته، بلکه به‌عنوان مدیرعاملی که در دفاع از اعضای خانه سینما، محکم‌ترین موضع دوران مدیریتش را گرفت. ماجرا از حاشیه‌های بازداشت چند بازیگر در یک مهمانی شروع شد و شایعاتی که ساعتی بعد فضای مجازی را پر کرد؛ شایعاتی که به‌سرعت از سطح «حدس» گذشت و به «اتهام» بدل شد.

اسعدیان در نشست خبری این هفته، که قرار بود درباره «پویش آب» و «جایزه کتاب سال سینما» باشد، عملاً به صحنه‌ای برای پاسخ به همین حاشیه‌ها کشیده شد. او پیش از نشست نامه‌ای سرگشاده به رئیس قوه قضائیه نوشته بود و از برخوردهای دوگانه و روایت‌های غیرواقعی گلایه کرده بود. اما آنچه بازتاب گسترده پیدا کرد، لحظه‌ای بود که در نشست خطاب به یک خبرگزاری رسمی گفت: «کل ماجرا دروغ محض است. اگر کسی بتواند سند بیاورد، خانه سینما عذرخواهی می‌کند و من هم استعفا می‌دهم.»

این جملات صریح، بدون تعارف و همراه با خشم در چند ساعت فضای مجازی را گرفت. وقتی مدیرعامل خانه سینما این‌طور بی‌پروا از حیثیت یک کارگردان و یک بازیگر زن جوان دفاع می‌کند، پیامش روشن است: «بی‌سند، بی‌مدرک، کسی را قضاوت نکنید.» و درست همین پیام بود که سینماگران و حتی مخاطبان عام را با او همراه کرد.

اسعدیان در ادامه نشست رسانه را خطاب قرار داد و گفت چرا در برابر اختلاس‌ها توصیه به حفظ آبرو می‌شود اما درباره هنرمندان موجی از هیاهو و بی‌اخلاقی به راه می‌افتد. شاید پروژه بی آبرو کردن هنرمندان کلید خورده است. در ویدیوهایی که وایرال شد، عصبانیت او آشکار بود؛ عصبانیتی که ریشه در سال‌ها زیست فرهنگی دارد و نگاهش به سینما به‌عنوان «خانه‌ای» که باید از اعضایش حفاظت کند.

این موضع‌گیری قاطع، جایگاه او را میان هنرمندان تقویت کرد و باعث شد این هفته یکی از مهم‌ترین چهره‌های رسانه‌ای باشد؛ مدیری که نشان داد در زمان بحران، کوتاه نمی‌آید.

بهنوش بختیاری؛ از «دده‌خانوم» تا بغضی صادقانه

بهنوش بختیاری این روزها دوباره در مرکز توجه قرار گرفته؛ با نقشی جدی و متفاوت در «بامداد خمار». «دده‌خانوم» کلفت خانه‌ای در دوره قاجار است؛ نقشی که شاید روی کاغذ ساده به نظر برسد، اما بختیاری با آن لهجه خاص، حرکات حساب‌شده و طنز ظریفی که هرگز از حد نمی‌گذرد، آن را به یکی از شخصیت‌های محبوب سریال تبدیل کرده است.

ویدیوهای بازی او هر هفته وایرال می‌شود؛ اتفاقی که سال‌ها برایش به این شکل رخ نداده بود. بختیاری مدت‌ها بود نقش درخور و جدی نداشت، اما حالا با یک درام تاریخی، دوباره توانایی‌هایش را به یاد مخاطبان آورده است.

اما دلیل دوم وایرل‌شدن او این هفته، گفت‌وگوی صمیمانه‌اش با مجید واشقانی در برنامه «رُک» بود؛ گفت‌وگویی که لحظات احساسی‌اش، گریه و اعتراف‌هایش درباره قضاوت‌ها و تهمت‌ها به‌شدت در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. جمله‌ای که بیشتر از بقیه بازتاب داشت این بود: «دیگر توان سابق را ندارم. فقط برای بقا زندگی می‌کنم، نه برای زندگی‌کردن.» گفت‌وگویی تلخ که خیلی‌ها با آن هم‌ذات‌پنداری کردند.

او درباره ممنوع‌الکاری شش‌ساله‌اش گفت؛ از حمله‌هایی که روحش را آزرده و از اینکه چطور هر پست یا واکنشش، موجی از قضاوت به‌راه می‌انداخته. یک جمله دیگرش هم بسیار وایرال شد: «از آدمی که همه دوستش داشته باشند متنفرم؛ چون یعنی برای هرکسی یک نقاب می‌زند.»

بختیاری سال‌هاست که هر بار با یک مصاحبه یا واکنش تند، خود را در معرض هجمه قرار داده، اما این بار صداقت و بی‌پیرایگی‌اش، موجی از همدلی ایجاد کرد. در کنار این‌ها، فعالیت‌های اجتماعی‌اش؛ از حمایت از کودکان کار تا فعالیت‌های محیط زیستی؛ بار دیگر مورد توجه قرار گرفت.

این هفته بختیاری نه‌فقط با بازی، بلکه با صراحت و شجاعتش خبرساز شد؛ «دده‌خانوم»ی که پشت آن لهجه بامزه، دلی خسته و پرحرف برای گفتن دارد.

علی ضیا؛ مجری‌ای که برای دیده شدن وارد «گنگ» شده

علی ضیا از زمانی که از تلویزیون فاصله گرفت و وارد یوتیوب شد، به یکی از پدیده‌های پرحاشیه و وایرال‌ساز تبدیل شد. گفت‌وگوهای او با فضای راحت، لحن بی‌پرده و مهمان‌هایی که معمولاً حرف‌هایی غیرقابل‌انتشار در تلویزیون می‌زنند؛ همیشه خوراک شبکه‌های اجتماعی بوده است. مصاحبه‌هایش با شهرام شب‌پره، حسن آقامیری، مهران احمدی و دیگران میلیون‌ها بازدید گرفت و ضیا خیلی زود فهمید باید نقش «شتاب‌دهنده وایرال» را برای مهمان‌هایش بازی کند.

این هفته اما دو اتفاق او را دوباره به مرکز توجه آورد. یکی اظهارات احسان کرمی از خارج کشور بود که گفته بود ضیا «برای دیده‌شدن از هر چیزی عبور می‌کند». جمله‌ای که کلی بحث به‌راه انداخت و دوباره او را به صدر توجه برد. دوم رونمایی برنامه جدیدش «گَنگ» بود؛ پروژه‌ای در نمایش خانگی با محوریت رپ فارسی.

ضیا که همیشه نیم‌نگاهی به نسل زد دارد، این‌بار کاملاً سراغشان رفته؛ برنامه‌ای با رپرهای نسل جدید، اجرای زنده، گفت‌وگوهای تند و استودیویی که از دور هم فریاد می‌زند برای شبکه‌های اجتماعی آماده شده‌ است. حضور شایع در قسمت اول موجی از بازدید ایجاد کرد؛ به‌حدی که ویدیوهایش رکورد هفته را زد.

اما این موفقیت با حاشیه هم همراه شد. خبرگزاری فارس نوشت «گَنگ» مجوز لازم را ندارد و ساترا نیز اعلام کرد پیگیری حقوقی آغاز شده. همین ماجرا برنامه را در آستانه توقیف قرار داد. ضیا البته مسیرش را تغییر نداده؛ حتی در پرونده کنسرت شایع؛ نخستین کنسرت رسمی یک رپر با مجوز ساترا؛  هم نقش پررنگی داشت و خیلی‌ها می‌گویند هدفش «عادی‌سازی رپ» برای مخاطب گسترده‌تر است.

اما این برنامه موافقان و مخالفان جدی دارد. برخی رپرها علیه او واکنش تند نشان دادند و گفتند: «رپی که مجوز بگیرد، دیگر رپ نیست.» اختلافی که ماجرا را داغ‌تر می‌کند و ضیا را بیشتر در میدان حاشیه نگه می‌دارد.

واقعیت این است که علی ضیا بلد است چطور دیده شود و دیده‌شدن دیگران را هم مدیریت کند. او بازی را خوب می‌شناسد؛ بازی شبکه‌های اجتماعی، ترندها، نسل زد و ترکیب خطرناک «حرف‌های جنجالی + دوربین روشن». همین‌ها کافی است که این هفته یکی از چهره‌های اصلی فضای مجازی باشد.

نوشته «رامبد» صحنه را مدیریت کرد، «همایون» حاشیه‌ها را اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در اولین رقابت نیمه‌نهایی که در قسمت هفدهم شاهد بودیم، روزبه حصاری مقابل سامان احتشامی قرار گرفت و با ۱۲۸ رای بیشتر، موفق شد برنده شود. حصاری در دفاعیه نیمه نهایی، ۴۳۴ رای کسب کرد و سامان احتشامی ۳۰۶ رای به‌دست آورد.

در رقابت دوم نیمه‌نهایی رئالیتی‌شوی «کارناوال»، رقابت بین سینا ساعی و بامداد افشار، بسیار تنگاتنگ پیش رفت و درنهایت ساعی با ۲۳ رای بیشتر به فینال راه پیدا کرد. در دفاعیه، ساعی ۳۲۸ رای به دست آورد و در مقابل، بامداد افشار با ۳۰۵ رای برنده این رویارویی شد.

روزبه حصاری در دور اول رقابت‌های کارناوال، امیرحسین رستمی و سامان احتشامی را شکست داد و با قدرت به عنوان سرگروه به مرحله دوم راه پیدا کرد. در مرحله دوم با دانیال کاظمی رقابت کرد و باز هم به عنوان برنده وارد مرحله نیمه‌نهایی شد. در این مرحله مقابل سامان احتشامی ایستاد و با شکست او به فینال رسید.

سینا ساعی در دور اول رقابت‌های کارناوال، بامداد افشار و سهیل مستجابیان را شکست داد. در مرحله دوم موفق شد رای بیشتری نسبت به رویا میرعلمی به دست آورد و به مرحله نیمه‌نهایی راه پیدا کند. در این مرحله با بامداد افشار رقابت کرد و درنهایت قدم به فینال گذاشت.

حالا ساعی و حصاری آماده رقابتی جدی برای فینال «کارناوال» هستند. هر دوی آنها در این چهار رقابت به امضای مشخصی رسیده‌اند و حالا باید با بهترین خودشان به میدان بیایند.

«کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی هر چهارشنبه و پنجشنبه به طور اختصاصی در پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته نبرد نهایی «کارناوال» با روزبه حصاری و سینا ساعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برنامه «استندآپ ابوطالب حسینی» به تهیه‌کنندگی رامبد جوان و استند‌آپ کمدینی ابوطالب حسینی به‌زودی به طور اختصاصی از فیلم‌نت پخش می شود. این برنامه در ۱۳ قسمت با حضور ۵۰۰ تماشاگر ضبط شده است.

حسینی در دهه ۱۳۹۰ با استندآپ کمدی و حضور در فضای مجازی فعالیت خود را آغاز کرد. او به‌ویژه به دلیل حضور در مسابقه «خنداننده شو» در برنامه «خندوانه» رامبد جوان در تلویزیون و اجرای استندآپ طنز مورد توجه قرار گرفت. او همچنین با برنامه های ورزشی و طنز خاصش در این حوزه شناخته می‌شود.

در حال حاضر برنامه «کارناوال» با اجرا و کارگردانی رامبد جوان چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها از فیلم‌نت پخش می‌شود.

نوشته «استندآپ ابوطالب حسینی» به‌زودی در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

براساس قرعه‌کشی انجام شده در مرحله نیمه‌نهایی، قرار است سینا ساعی با بامداد افشار و روزبه حصاری با سامان احتشامی رقابت کنند. نکته جالب اینجاست که رویارویی این شرکت کننده‌ها در مرحله نیمه‌نهایی در حالی اتفاق می‌افتد که آن‌ها در مرحله مقدماتی یکبار با هم رقابت کرده بودند و هر دو مسابقه مرحله نیمه نهایی یک تقابل تکراری است.

در مرحله مقدماتی روزبه حصاری و سینا‌ ساعی توانسته بودند به ترتیب سامان احتشامی و بامداد افشار را شکست بدهند. حالا باید منتظر ماند و دید در مرحله نیمه‌نهایی چه اتفاقی می‌افتد.

رئالیتی‌شوی «کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها به طور اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته «کارناوال» به نیمه‌نهایی رسید/ اسامی صعودکنندگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازی متفاوت مرجانه گلچین در سریال پرمخاطب «بامداد خمار» تا پرکاری و تنوع نقش‌های امین حیایی، از بازگشت مهران غفوریان به روزهای طلایی «زیر آسمان شهر» تا ایده‌پردازی تازه‌ی رامبد جوان در عرصه برنامه‌سازی و امیر آقایی که دوباره در نقشی ضدقهرمان به دنیای نمایش خانگی بازمی‌گردد.

مرجانه گلچین؛ دایه‌ای طناز در دل درام قاجاری

در هفته‌ای که گذشت، حضور مرجانه گلچین با گریم و بازی متفاوتش در سریال «بامداد خمار» توجه بسیاری را جلب کرد. ویدئوهایی از بازی او در نقش «دایه» محبوبه، (ترلان پروانه) در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد و بار دیگر مخاطبان را به یاد طنازی و حضور پرانرژی این بازیگر باسابقه انداخت.

«دایه» در رمان «بامداد خمار» یکی از شخصیت‌های مهم است؛ زنی همراه، صمیمی و گاه فضول که در دل ماجراهای عاشقانه و خانوادگی حضوری پررنگ دارد. گلچین با گریم سنگین، لحن لهجه‌دار و رفتاری آمیخته با شوخ‌طبعی و غرغرهای مادرانه، توانسته لحظاتی زنده و باورپذیر خلق کند. هرچند در نگاه اول، بازی‌اش کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما پس از چند قسمت، همان اغراق به بخشی از جذابیت کاراکتر بدل می‌شود.

البته بازی او بی‌حاشیه هم نمانده، منتقدانی البته از اوراکت بودن بازی او نوشتند و گفتند این حجم از اغراق در بافت درام تاریخی، می‌تواند از باورپذیری بکاهد. بااین‌حال بخش قابل توجهی از مخاطبان، همین شور و شادابی را عامل دل‌نشینی سریال می‌دانند. شاید راز حضور مؤثر گلچین در همین مرز باریک میان واقع‌گرایی و طنز باشد.

گلچین که در ذهن مخاطبان بیشتر با نقش‌های کمدی و تندزبانی‌هایش شناخته می‌شود، این بار سراغ کاراکتری رفته که میان شوخی و جدیت در نوسان است. او با تکیه بر تجربه‌ی سال‌ها بازی در نقش‌های تیپیک، تلاش کرده ترکیبی از کمدی و درام را در چهره دایه ایجاد کند؛ زنی که هم دخالت می‌کند، هم دل می‌سوزاند و هم با زبان ضرب‌المثل و کنایه حرف دلش را می‌زند. هرچند بعضی منتقدان بازی او را اغراق‌آمیز و نزدیک به کاریکاتور دانسته‌اند، اما نمی‌توان انکار کرد که انرژی، تسلط و حضور گرمش یکی از نقاط قوت سریال است. مرجانه گلچین در سال‌های اخیر مسیر تازه‌ای در بازیگری‌اش باز کرده؛ از «نفس گرم» تا «بامداد خمار» نشان داده دیگر صرفاً بازیگر کمدی نیست، بلکه توانایی خلق تیپ‌های انسانی و چندلایه را دارد. حال باید دید در ادامه سریال، دایه‌ی او به عمق بیشتری می‌رسد یا در همان مرز شوخی و اغراق باقی می‌ماند.

امین حیایی؛ مرد هزارچهره‌ای که هنوز غافلگیر می‌کند

امین حیایی بار دیگر ثابت کرد چرا هنوز بعد از سه دهه، یکی از محبوب‌ترین و پرکارترین چهره‌های سینمای ایران است و لقب «مرد هزارچهره» برازنده‌ی اوست. هفته‌ای که گذشت، نامش در چند خبر متفاوت و در چند حوزه مختلف تکرار شد؛ از اکران همزمان دو فیلم سینمایی‌اش، تا خبر اجرای مسابقه موسیقایی جدید «کاست».

در صدر خبرها، فیلم «آقای زالو» با بازی او صدرنشین گیشه شد. هرچند منتقدان از تکراری بودن فضای کمدی فیلم گفتند، اما بازی دقیق و کنترل‌شده حیایی تحسین‌برانگیز بودو حضورش نقطه قوت فیلم بود. او با درک درست از ریتم کمدی، شخصیتش را از سطح شوخی‌های معمول بالاتر برد و همین باعث شد مخاطب با او همراه بماند.

در مقابل، درام تاریخی-عاشقانه «غریزه» ساخته سیاوش اسعدی، روی دیگر سکه را نشان می‌دهد و حیایی در آن حضوری کاملاً متفاوت داشت. گریم سنگین، لحن جدی و نقش مردی زخمی و خاموش، چهره‌ای تازه از او ساخت.

این‌بار از خنده‌های آشنا و شوخ‌طبعی همیشگی خبری نبود؛ صدایش بم‌تر، نگاهش عمیق‌تر و حضورش سنگین‌تر بود. این تضاد میان دو نقش، همان ویژگی‌ای است که حیایی را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند. او بلد است هم در ریتم تند کمدی بدرخشد، هم در درام سنگین سکوت کند و احساس بسازد. صدای تغییر یافته‌اش در «غریزه» و زبان بدن کنترل‌شده‌اش، نشان از پختگی و شناخت دقیق از نقش دارد.

همزمان خبر اجرای مسابقه موسیقایی «کاست» و حضورش در فیلم تازه سروش صحت با عنوان «استخر»، دوباره او را در کانون توجه قرار داد. امین حیایی در ۵۵ سالگی همچنان با قدرت در مسیر حرفه‌ای‌اش پیش می‌رود؛ از جوان خوش‌سیمای دهه هفتاد تا بازیگر پخته و چندوجهی امروز، مسیری سی‌ساله را پیموده که در آن هر نقش، بخشی از بلوغ هنری‌اش بوده است. حیایی این روزها بیش از همیشه نشان داده که نه فقط ستاره‌ای محبوب، بلکه یکی از مهم‌ترین بازیگران مولد سینمای ایران است.

مهران غفوریان؛ بازگشت به آسمان نوستالژی

این هفته دوباره نام مهران غفوریان بر سر زبان‌ها افتاد؛ خبری که از زبان رئیس مرکز سیمافیلم، مهدی نقویان منتشر شد و موجی از نوستالژی را در میان مخاطبان تلویزیون به راه انداخت: ساخت فصل تازه‌ی سریال ماندگار «زیر آسمان شهر». کافی بود همین جمله گفته شود تا هزاران خاطره از دهه هشتاد و شب‌هایی که «بهروز خالی‌بند» و «خشایار مستوفی» مهمان خانه‌ها بودند، در ذهن مردم زنده شود.

غفوریان قرار است پس از ۲۴ سال، فصل چهارم این کمدی محبوب را بسازد؛ سریالی که خودش در مقام کارگردان و بازیگر، به یکی از چهره‌های محبوب طنز تلویزیون در آن زمان تبدیل شد. البته مسیر بازگشت آسان نیست. بسیاری از بازیگران اصلی یا مهاجرت کرده‌اند، یا دیگر در قید حیات نیستند، و همین مسئله چالشی بزرگ برای احیای این برند محبوب به شمار می‌آید. با این حال، حضور احتمالی حمید لولایی، یوسف تیموری و نصرالله رادش در کنار خود غفوریان، می‌تواند ترکیب نوستالژیکی بسازد که مخاطب را دوباره پای تلویزیون بنشاند.

اما غفوریان فقط در «آسمان شهر» حضور ندارد؛ حضورش در سریال جدید «محکوم» با نقش یک وکیل انتقام‌جو، بار دیگر وجه جدی بازیگری او را یادآور شد. کاراکتری که از نظر لحن و نگاه، امتداد شخصیتش در «زخم کاری» به نظر می‌رسد. این بازیگر توانسته میان طنز و درام، پلی بسازد که کمتر کسی در آن موفق بوده است.

در عین حال، ویدیوی حضور او در برنامه «شفرونی» و آسیب‌دیدگی‌اش حین ضبط، از پر‌بازدیدترین لحظات هفته در فضای مجازی بود. واکنش خونسرد و شوخ‌طبعانه‌اش بعد از حادثه، بار دیگر مهران غفوریان را به همان چهره محبوب و خودمانی بدل کرد که مردم دوستش دارند.

به همه این‌ها اضافه کنید خبر اجرای مسابقه رئالیتی‌شوی «بازمانده» در کنار سیامک انصاری؛ تجربه‌ای متفاوت که می‌تواند وجه تازه‌ای از او را نشان دهد. همین تنوع فعالیت‌ها باعث شده غفوریان این روزها از همه‌جا دیده شود؛ از کارگردانی تا اجرا و بازی جدی.

حالا همه منتظرند ببینند بازگشت او به «زیر آسمان شهر» چقدر می‌تواند موفق باشد. آیا نوستالژیِ طنز دهه هشتاد بعد از حدود ۳۰ سال دوباره جواب می‌دهد؟

رامبد جوان؛ مردی با ایده‌ها و انرژی بی‌وقفه

رامبد جوان این هفته دوباره در مرکز توجه قرار گرفت؛ به‌واسطه گفت‌وگو با پادکست «جعبه سیاه» و ساخت یک برنامه جدید با محوریت استندآپ کمدی و با حضور داورانی چون پیمان قاسم‌خانی، ریما رامین‌فر و محسن تنابنده. همین ترکیب کافی بود تا هیجان در میان مخاطبان موج بزند؛ این چهره‌‌های محبوب و خلاق در کنار رامبد جوان، که حالا قرار است فصل تازه‌ای از سرگرمی را رقم بزنند.

اما آنچه در پسِ این خبر اهمیت بیشتری دارد، انرژی بی‌پایان رامبد جوان است؛ مردی که ظاهراً هیچ‌گاه از حرکت بازنمی‌ماند. او هنوز درگیر قسمت‌های پایانی «کارناوال» است و هم‌زمان برای برنامه‌ی تازه‌اش برنامه‌ریزی می‌کند. جوان در همین گفت‌وگو گفت که برای حضور زنان بیشتری در «کارناوال» تلاش کرده، اما برخی از آن‌ها در لحظات آخر از همکاری منصرف شده‌اند؛ نام‌هایی چون پانته‌آ پناهی‌ها، سوگل خلیق و هانیه توسلی در میانشان دیده می‌شود.

با این حال، «کارناوال» همچنان از پرحاشیه‌ترین و پرمخاطب‌ترین رئالیتی‌شوهای سال است. هرچند این‌بار حذف ناگهانی امیرحسین رستمی از رقابت و بازگشت سامان احتشامی به برنامه، موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی به‌دنبال داشت، اما رامبد جوان مثل همیشه با خونسردی و مهارت ذاتی‌اش بحران را مدیریت کرد.

نکته قابل‌توجه درباره کارناوال، نقشی است که در معرفی و دیده‌شدن استعدادهای چهره‌هایی کم‌تر شناخته شده ایفا کرده است؛ از روزبه حصاری گرفته تا سینا ساعی و احتشامی، بسیاری از شرکت‌کنندگان در قالب برنامه‌ی رامبد جوان، وجهی متفاوت از خود را نشان دادند. همان‌طور که پیش‌تر در «خندوانه» دیده بودیم، جوان بار دیگر ثابت کرده در کشف استعداد و خلق فضاهای تازه برای بروز آن‌ها تبحر دارد.

اکنون نگاه‌ها به سمت پروژه‌ی جدیدش دوخته شده؛ برنامه‌ای که قرار است استندآپ را در قالبی متفاوت و با حضور ترکیبی رؤیایی از چهره‌های طنز کشور به مخاطب عرضه کند. اگر این پروژه هم با همان هوشمندی و انرژی «خندوانه» و «کارناوال» پیش برود، بعید نیست رامبد جوان بار دیگر رکوردی تازه در دنیای سرگرمی ایران ثبت کند؛  چون به‌نظر می‌رسد برای او، توقف مفهومی ندارد.

امیر آقایی؛ بازگشت ضدقهرمان در جدال عشق و انتقام

انتشار تصویری از صحنه تقابل امیر آقایی و حسن پورشیرازی در سریال تازه‌ شبکه نمایش خانگی، «بدنام»، کافی بود تا دوباره نام این دو بازیگر در مرکز توجه قرار گیرد. تقابلی که برای بسیاری یادآور دو نسل متفاوت از بازیگری است؛ یکی ستاره آرام و مرموز سینمای امروز، و دیگری بازیگری که بعد از «پیرپسر» نامش بر سر زبان‌ها افتاده است.

«بدنام» به کارگردانی احسان سجادی‌حسینی و تهیه‌کنندگی حامد عنقا، در اصل قصه‌ی دو مرد است که بر سر زنی انتقامجو، وارد جدالی پرتنش می‌شوند. آقایی در این سریال نقش ضدقهرمانی را بازی می‌کند که هر رذالتی را نشانه قدرت می‌داند؛ شخصیتی خاکستری که در ذهن مخاطب تداعی‌گر نیما بحریِ سریال «آقازاده» است. بسیاری از مخاطبان کنجکاوند ببینند آیا این نقش ادامه‌ای بر همان مسیر است یا چهره‌ای تازه از آقایی.

آقایی که با فیلم تحسین‌شده «شنای پروانه» موفق به دریافت سیمرغ بلورین شد، نشان داده اگر قصه قدرت روایت خوبی داشته باشد به عمق آن‌ها فرو می‌رود تا چهره‌ای پیچیده‌تر از مردان جاه‌طلب و وقیح بسازد. همکاری دوباره‌اش با حامد عنقا، پس از تجربه کم‌رمق «گناه فرشته»، نشان می‌دهد یا فیلمنامه تازه چیزی دارد که او را وسوسه کرده، یا مواجهه با پورشیرازی می‌تواند میدان تازه‌ای برای نمایش توان بازیگری‌اش باشد. همین دوگانگی، راز جذابیت «بدنام» است: جدال دو بازیگر پرقدرت در فضای عشقی آلوده به انتقام.

این سریال وعده روایتی عاشقانه با طعم گناه را می‌دهد؛ حالا همه منتظرند ببینند آیا امیر آقایی بار دیگر می‌تواند ضدقهرمان محبوب تماشاگران باشد یا این بار در بازی عشق، خودش قربانی خواهد شد.

نوشته از درخشش بامدادی «مرجانه» تا وسوسه بدنامی «امیر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهمان افتو این گربه پرحاشیه، کسی نیست جز سوگل خلیق که مشخص نیست ناخدا افتو با چه نقشه‌ای پای او را به کارناوال باز کرده است.

رئالیتی‌شوی «کارناوال» در حالی به قسمت‌های پایانی خود نزدیک می‌شود که قرار است در قسمت‌های باقی مانده رامبد جوان یک شگفتانه تازه دیگر نیز داشته باشد.

«کارناول» با اجرا و کارگردانی رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی روزهای چهارشنبه و پنجشنبه به شکل اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت پخش می‌شود.

نوشته سوگل خلیق مهمان «کارناوال» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در رقابت اول روزبه حصاری که به عنوان سرگروه با ۲ برد پا به مرحله حذفی گذاشته بود، به مصاف دانیال کاظمی رفت. این شرکت‌کننده با یک باخت و یک برد به عنوان تیم دوم گروه سه وارد مرحله یک چهارم نهایی شد. این دو در اولین رقابت مرحله حذفی به مصاف هم رفتند که درنهایت روزبه حصاری با اختلاف بالا و با به دست آوردن ۳۹۳ رای در مقابل ۲۶۶ رای دانیال کاظمی راهی مرحله نیمه‌نهایی شد.

شگفتی بزرگ «کارناوال» در دومین رقابت مرحله یک چهارم نهایی اتفاق افتاد. در این مرحله بامداد افشار در یک رقابت فشرده و میلی‌متری با کسب ۹ رای بیشتر توانست امیرمهدی ژوله را از پیش‌رو بردارد. او در این مرحله توانست ۴۰۸ به دست بیاورد و به مرحله نیمه‌نهایی راه پیدا کند. افشار در حالی توانست ژوله را شکست دهد که رقیبش با ۲ برد قاطع در مرحله مقدماتی خود را به مرحله یک‌جهارم نهایی رسانده بود.

از مرحله حذفی دو مسابقه دیگر باقی مانده که طی آن قرار است رویا میرعلمی با سینا ساعی و محسن شریفیان با سامان احتشامی به رقابت بپردازد.

برنامه «کارناوال» چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۰ از فیلم‌نت پخش می‌شود.

نوشته روزبه حصاری و بامداد افشار به نیمه‌نهایی «کارناوال» رسیدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با انجام رقابت‌های دور مقدماتی ۱۲ شرکت کننده در چهار گروه سه تیمی به مصاف هم رفتند که در نهایت علی اوجی، وحید آقا‌پور، سهیل مستجابیان و سامان احتشامی از دور مسابقات حذف و هشت شرکت کننده به دور یک چهارم نهایی رسیدند.

از گروه اول امیرمهدی ژوله به عنوان سرگروه و رویا میرعلمی به عنوان تیم دوم راهی مرحله یک چهارم نهایی شدند. از گروه دوم هم شاهد صعود روزبه حصاری و امیر‌حسین‌رستمی بودیم. محسن شریفیان و دانیال کاظمی صعود‌کنندگان گروه سوم بودند و در نهایت از گروه چهارم هم سینا ساعی و بامداد افشار به مرحله حذفی راه پیدا کردند.

در مرحله حذفی سرگروه‌ها طبق قرعه‌کشی به مصاف نفرات دوم گروه‌ها می‌روند و رقابت‌ها در مرحله یک چهارم نهایی بر این اساس خواهد بود:

روزبه حصاری / دانیال کاظمی

امیرحسین رستمی / محسن شریفیان

امیر مهدی ژوله / بامداد افشار

سینا ساعی / رویا میرعلمی

رئالیتی شوی «کارناوال» با اجرا و کارگردانی رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی هر هفته روزهای چهارشنبه و پنجشنبه به طور اختصاصی از پلتفرم فیلم نت پخش می‌شود.

نوشته «کارناوال» به یک چهارم نهایی رسید/ اسامی صعودکنندگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ یکی با اکران فیلم تازه‌اش در آمریکا و ایران، یکی با اجرا و برنامه سازی درست که جنجال آفرید، دیگری با فیلمی که نماینده تاجیکستان در اسکار شد، دیگری با سخنانی درباره سینمای کودک.

شهاب حسینی؛ فلسفه‌ای پشت هر قاب

اکران خصوصی فیلم «حرکت آخر» به کارگردانی شهاب حسینی این هفته بار دیگر نام او را بر سر زبان‌ها انداخت. حضور حسینی به همراه همسر و فرزندش در این مراسم، ویدئوهایی ساخت که خیلی زود در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد. «حرکت آخر» با ترکیبی از بازیگران ایرانی و خارجی در آمریکا ساخته‌شده و پیش‌تر در جشنواره‌های مختلف از جمله تورنتو نالیوود و سالرنو به نمایش درآمده بود. در جشنواره تورنتو نالیوود، حسینی توانست جایزه بهترین فیلم شمال آمریکا را به دست آورد؛ افتخاری که جایگاه او را نه فقط به عنوان بازیگر، که به‌عنوان فیلمسازی جدی و دغدغه‌مند تثبیت کرد.

شهاب حسینی در سینما با نقش‌هایی ماندگار در حافظه مخاطبان ایرانی و جهانی حضور دارد؛ از «جدایی نادر از سیمین» تا همکاری با فیلمسازان مطرح هالیوود. اما در مسیر فیلمسازی، نگاه متفاوتی را دنبال می‌کند.

اولین فیلم او «ساکن طبقه وسط» بود که با ساختاری فلسفی و تجربه‌ای خاص در بازیگری چندگانه شناخته شد. پس از آن، «مقیمان ناکجا» و «نویسنده مرده است» هم نشان دادند دغدغه‌های حسینی بیش از آنکه تجاری باشد، به پرسش‌های هستی‌شناختی و عدالت‌محور می‌اندیشد.

«حرکت آخر» نیز همین مسیر را ادامه داده است: روایتی فلسفی و جدالی میان ظلم و عدالت، الهام گرفته از نمایشنامه «آخرین پرده» ژیلبر سسبرون. انتخاب چنین متنی به‌عنوان مبنای فیلم نشان می‌دهد که حسینی در پی سینمایی است که نه‌تنها سرگرم کند بلکه تماشاگر را به اندیشیدن وادارد. او در این سال‌ها آکادمی فیلمسازی خود را در آمریکا تأسیس کرده و نشان داده برایش کیفیت و دغدغه فکری مهم‌تر از شهرت لحظه‌ای است. حسینی همچنان ستاره‌ای است که چه در بازیگری و چه در کارگردانی، می‌توان به انتخاب‌هایش اعتماد کرد.

رامبد جوان؛ کارناوال جنجالی و اقتدار یک مجری

رامبد جوان همیشه بلد است چطور برنامه‌ای بسازد که دیده شود. او با «کارناوال» بار دیگر توانست فضایی متفاوت در خلق کند. این هفته اما بخش دفاعیه میان امیرحسین رستمی و سامان احتشامی به جنجالی بزرگ تبدیل شد و رامبد را بیش از همیشه در مرکز توجه قرار داد. ماجرا از جایی شروع شد که رستمی سلامت رای‌گیری و حضور برخی تماشاگران ثابت را زیر سوال برد و صراحتاً گفت میکروفون‌ها به عمد در اختیار افراد خاصی قرار می‌گیرد. این اظهارات باعث شد رامبد که پشت دوربین ایستاده بود، روی صحنه بیاید و با آرامش و اقتدار پاسخ بدهد: سلامت برنامه زیر سوال نمی‌رود و برای هیچ‌کس تفاوتی ندارد که برنده چه کسی باشد.

واکنش رامبد با لحنی آرام اما قاطع، خیلی زود وایرال شد و بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی پیدا کرد. این نخستین‌بار بود که او در جریان برنامه تا این اندازه صریح وارد شد و همین جسارت، نشانه‌ای از بلوغ حرفه‌ای او بود. آرامش، تسلط و اعتمادبه‌نفس او باعث شد بسیاری از مخاطبان حق را به او بدهند و از اقتدارش دفاع کنند.

رامبد جوان نشان داده است که «کارناوال» فقط یک برنامه سرگرمی نیست، بلکه بستری است برای ایجاد جریان‌های تازه در نوع گفت‌وگو و فهم جمعی مخاطب ایرانی از گفت‌وگو کردن. از پخش قطعه‌ای از تتلو گرفته تا واکنش‌ها به داوری‌ها، همه نشان می‌دهد او جسارت آزمون و خطا دارد. در واقع، رامبد با ترکیب تجربه، خلاقیت و جسارت، توانسته بار دیگر خودش را به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین برنامه‌سازان این سال‌ها معرفی کند. «کارناوال» با همه حاشیه‌هایش، به واسطه مدیریت و حضور رامبد جوان همچنان یکی از پرمخاطب‌ترین برنامه‌های این روزهاست.

شهرام مکری؛ از «ماهی و گربه» تا اسکار

نام شهرام مکری همیشه با تجربه‌گرایی و نوآوری در سینمای ایران گره خورده است. این هفته خبر معرفی فیلم تازه او، «خرگوش سیاه، خرگوش سفید» به‌عنوان نماینده رسمی تاجیکستان در بخش بهترین فیلم بین‌المللی اسکار ۲۰۲۶، توجه‌ها را به سمت او جلب کرد. فیلمی که پیش‌تر در جشنواره بوسان جایزه آینده آسیا را برده بود و حالا قرار است در جشنواره‌های لندن و شیکاگو هم به نمایش درآید.

این اثر محصول مشترک ایران، تاجیکستان و امارات است و با حمایت «تاجیک‌فیلم» در تاجیکستان ساخته شده. حضور بازیگرانی چون بابک کریمی و هستی محمایی در کنار هنرمندان تاجیک و فیلمنامه‌ای نوشته مکری و نسیم احمدپور، فضایی معمایی و درعین‌حال خیال‌انگیز خلق کرده است. داستان فیلم همچون آثار قبلی مکری با روایت‌های تودرتو و برداشت‌های بلند، ترکیبی از رئالیسم جادویی و طنز ظریف را ارائه می‌دهد.

مکری که از فضای فیلم کوتاه آغاز کرد، امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین کارگردانان ایرانی در جشنواره‌های جهانی است. او با «ماهی و گربه» در ونیز درخشید، با «جنایت بی‌دقت» جوایز مهمی گرفت و حالا چهارمین فیلم بلندش را به اسکار فرستاده است. بسیاری معتقدند انتخاب فیلم او توسط تاجیکستان، هوشمندانه و در راستای تقویت حضور این کشور در سینمای جهان بوده است.

اما برای مخاطب ایرانی، شهرام مکری چیزی فراتر از جشنواره‌هاست؛ او معلمی است که همواره کوشیده مسیر متفاوتی برای سینما تعریف کند. سینمایی که بیشتر از گیشه به دنبال خلق تجربه‌ای تازه برای مخاطب است. این انتخاب تازه نشان می‌دهد مکری همچنان بی‌حاشیه اما قدرتمند مسیرش را ادامه می‌دهد و شاید امسال هم در اسکار شگفتی‌ساز باشد.

آزیتا حاجیان؛ صدای ماندگار سینمای کودک

نام آزیتا حاجیان با خاطرات نسلی از مخاطبان پیوند خورده است؛ از «دزد عروسک‌ها» و «سفر جادویی» گرفته تا سریال‌های محبوب نوجوانانه. این هفته، نزدیک شدن به جشنواره فیلم کودک و نوجوان و سخنان صریح او درباره وضعیت سینمای کودک بار دیگر او را در مرکز توجه قرار داد. حاجیان تأکید کرد سینمای کودک باید بازتاب‌دهنده دغدغه‌های نسل جدید باشد، نسلی که امروز با موبایل و تکنولوژی‌های پیشرفته گره خورده است. او معتقد است دیگر نمی‌توان با نسخه‌های تکراری و پیام‌های کلیشه‌ای، نوجوان امروز را جذب کرد.

به باور حاجیان، سینمای کودک زمانی ماندگار می‌شود که بر انسانیت، محبت و ارزش‌های مثبت تأکید کند و از چهارچوب‌های محدود و سلیقه‌ای رها باشد. او با صراحت گفت که هنر نباید در محدوده تفکرات عده‌ای خاص شکل بگیرد، چراکه در این صورت خلع از آزادی شده و ذات واقعی خود را از دست می‌دهد.

او از تجربه‌های شخصی‌اش هم گفت؛ از روزهایی که در کانون پرورش فکری برای کودکان تئاتر اجرا می‌کرد و با تریلی‌های سیار به شهرهای مختلف می‌رفتند تا فرهنگ و تئاتر را میان بچه‌ها گسترش دهند. این خاطرات برای او نشانه‌ای است که سینمای کودک می‌تواند تأثیری عمیق بر آینده جامعه بگذارد.

حاجیان این روزها در شبکه نمایش خانگی هم با سریال «از یاد رفته» برزو نیک نژاد دیده می‌شود و همچنان پرکار است. اما آنچه او را متمایز می‌کند، نگاه نقادانه‌اش به سینمای کودک و نوجوان است. او می‌گوید آینده جهان در دست کودکان است و اگر امروز نتوانیم آثاری بسازیم که با زبان آن‌ها سخن بگوید، فردا دیر خواهد بود. برای نسلی که با آثار دهه شصت خاطره دارد، صدای آزیتا حاجیان همچنان یادآور سینمایی است که از دل عشق و تربیت برآمد.

حامد عزیزی؛ یک صدای خاطره‌ساز

یکی از آثار شاخصی که از همین هفته در ترکیب فیلم‌های روی پرده قرار گرفت و اتفاقا مورد توجه مخاطب هدف خود یعنی کودکان و نوجوانان هم قرار گرفت، انیمیشن سینمایی «یوز» است. انیمیشنی که تازه‌ترین محصول مرکز انیمیشن سوره محسوب می‌شود و در ادامه مسیر قدرت‌نمایی انیمیشن‌ها بر پرده سینما، حالا وارد میدان شده تا بخت خود در گیشه ۱۴۰۴ را بیازماید.

یکی از ویژگی‌های مهم این انیمیشن اما صداپیشگی کاراکتر اصلی آن است؛ حامد عزیزی شاید نام و چهره آشنایی برای طیف گسترده‌ای از سینمابازها نباشد اما بعید است کسی صدای او را تا به امروز نشنیده باشد! عزیزی از دوبلورهای خوش‌ذوق و توانمند در عرصه دوبله انیمیشن به‌شمار می‌رود که کاراکترهایی محبوبی همچون «پاندای کنگ‌فوکار»، «گارفیلد» و یا «بچه رئیس» با صدای او در حافظه مخاطبان ماندگار شده‌‌اند.

عزیزی حالا با صداپیشگی کاراکتر «یوز» به پرده سینماها آمده است؛ یوزپلنگی، تپل، ماجراجو و بسیار بامزه که به‌واسطه یک دوبله خاطره‌انگیز، تبدیل به یکی از برگ‌برنده‌های اصلی برای جذابیت این انیمیشن شده است.

ماجرای انیمیشن «یوز» درباره یوزپلنگی است که پس از سال‌ها زندگی مرفه در آمریکا، حالا دچار بحران هویت شده و برای یافتن ریشه و خانواده‌اش تصمیم به بازگشت به ایران می‌گیرد؛ سفر او به وطن با ماجراهای جذابی همراه می‌شود.

نوشته از چالش‌های تماشایی «رامبد» تا هشدارهای سینمایی «آزیتا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیدجواد یحیوی اجرای این مراسم را برعهده داشت.

در ابتدای این مراسم حمید حامی و رضا تاجبخش قطعاتی از موسیقی اجرا کردند.

در ادامه و به بهانه زادروز عباس کیارستمی، ویدیویی از این فیلمساز فقید ایرانی پخش شد که در آن عباس کیارستمی، سیف‌الله صمدیان و جعفر پناهی حضور داشتند.

پس از پایان این ویدئو، سیف‌الله صمدیان روی صحنه آمد و درباره عباس کیارستمی گفت: من این روزها خیلی زیاد درگیر محیط زیست هستم و با کمک همکارانم کتابی درباره محیط زیست گردآوری می‌کنیم که وضعیتش بسیار وحشتناک است.

وی ادامه داد: چندی پیش ویدئویی دیدم مربوط به بیست سال پیش که با عباس آقا در سفری از لاهیجان به تهران برمی‌گشتیم. هفت دقیقه‌ از این‌‌ فیلم را جدا کردم و دوست داشتم به جای صحبت درباره عباس کیارستمی این ویدئو را پخش کنیم. برای او اندازه بودن همه‌چیز بسیار مهم بود و دوست داشت که حد و حدود همه‌چیز در زندگی رعایت شود.

در بخش دیگری از این آیین افتتاحیه از رامبد جوان بازیگر و کارگردان دعوت شد تا به روی صحنه بیاید.

رامبد جوان در ابتدای صحبت‌های خود بیان کرد: همیشه سعی کرده‌ام در هر پروژه‌ای به مسئله محیط زیست بپردازم زیرا موضوع خیلی مهمی است.

برای تقدیر از جوان از شمس لنگرودی دعوت شد تا به روی صحنه بیاید و لنگرودی نیز شعرهایی از خود را خواند و به رامبد جوان هدیه کرد.

در ادامه شمس لنگرودی لوح تقدیر این جشنواره را به رامبد جوان اهدا کرد. همچنین کتابی امضا شده از سوی محمدرضا شفیعی‌کدکنی که در این مراسم حضور نداشت، به رامبد جوان اهدا شد.

سپس محمدرضا فروتن، علیرضا خمسه، احترام برومند، مهراوه شریفی‌نیا، محمد درویش، سیف‌الله صمدیان و شهرام مکری داوران بخش‌های مختلف جشنواره ۲۵ روی صحنه آمدند و هرکدام در جمله‌ای به اهمیت این جشنواره اشاره کردند.

احترام برومند گفت: همواره‌ فکر کردن به بچه‌های این جهان که مورد ظلم و ستم قرار می‌گیرند و دیگر فکر کردن به حال و اوضاع محیط زیست و طبیعت حال من را بد می‌کند. امیدوارم این جشنواره بتواند تأثیرگذار باشد.

محمد درویش بیان کرد: در تمام روزهایی که به عنوان فعال محیط زیست کار می‌کردم هیچ موقع فکر نمی‌کردم که به بهانه محیط زیست چنین جمع وزینی شکل می‌گیرد.

سیف‌الله صمدیان بیان کرد: امروز روزانه میلیاردها عکس تولید می‌شود و اگر در خدمت فاجعه محیط زیست عمل کند، دستمان بسیار پر خواهد بود.

شهرام مکری دیگر داور این جشنواره مطرح کرد: پیش‌بینی من این است که فیلم‌های تلخی را خواهم دید اما امیدوارم‌ نمایش این فیلم‌ها برای عموم مردم تأثیر خوبی داشته باشد.

در ادامه محمدرضا فروتن تصریح کرد: این روزها برای من این جشنواره این معنا را دارد که حال زمین فقط حال درخت‌ها نیست بلکه حال دل ما آدم‌هاست. خشک‌سالی مانند دردی بر جان ما رخنه کرده است و امیدوارم این جشنواره فرصتی باشد تا به واقعیت‌های تلخ محیط زیست نگاه کنیم.

وی متذکر شد: پذیرش این ‌شرایط اولین گام ‌برای تغییر است. در اینجا هستم نه به عنوان داور بلکه به عنوان کسی که به تغییر باور دارد. محیط زیست فقط مسئله طبیعت نیست بلکه مسئله کیفیت و خود زندگی ما است. امیدوارم این مجموعه فیلم‌ها راهی برای درک بهتر و انگیزه‌ای برای اقدام مسئولانه باشند.

در پایان این بخش مهراوه شریفی‌نیا بیان کرد: امیدوارم این جشنواره روی آدم‌هایی مانند من که اصلاً در مصرف انرژی صرفه‌جویی نمی‌کنند، تأثیر مثبتی داشته باشد.

حمید حامی و رضا تاجبخش مجدد قطعه‌ای موسیقی روی صحنه اجرا کردند.

در بخش پایانی صادق مولوی و مجتبی صفرپور سیم‌بانان روی صحنه آمدند و هلیا امامی و رؤیا جاویدنیا از آن‌ها تجلیل کردند.

احترام برومند، رامبد جوان، مهراوه شریفی‌نیا، نگار اسکندرفر، شمس لنگرودی، علیرضا خمسه، سام کبودوند، بانیپال شومون، آرمین رحیمیان، محمدرضا فروتن، مسعود فروتن، بهاره رهنما، مهوش وقاری، ارسطو خوش‌رزم، سیف‌الله صمدیان، شهرام مکری، سهیل مستجابیان، محمد درویش، شادمهر راستین، فرزین محدث، بابک صحرایی، حمید حامی، هلیا امامی، محمد نادری، رویا جاویدنیا، یلدا عباسی، امین میری حاضران در این مراسم بودند.

*عکس‌های خبر از حسن خودنگاه است.

نوشته «جشنواره ۲۵» با یاد کیارستمی کلید خورد/ تجلیل از رامبد جوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از آن‌ها که بلدند قاعده‌ها را بشکنند تا آن‌هایی که با تیزبینی روایت می‌کنند. چهره‌هایی که هر کدام در یک نقطه ایستاده‌اند: یکی می‌خواهد با جسارتش مرزهای برنامه‌سازی را جابه‌جا کند، دیگری با سکوتی عمیق‌تر از هزار واژه در دل قصه‌ای تاریخی فرو می‌رود، یکی هنوز از پشت سایه انتقادها به‌دنبال راهی برای دیده‌شدن است و آن دیگری گفت‌وگو را به راهی بدل کرده که مخاطب را وادار به مکث می‌کند.

رامبد جوان؛ بازگشت با «کارناوال»

رامبد جوان با «کارناوال» برگشته؛ نه به تلویزیون، که این‌بار به شبکه نمایش خانگی، با فرمی تازه اما همان عطش قدیمی برای خلاقیت و شوخ‌طبعی. از همان تیزر اول، مخاطبان کنجکاو بودند ببینند رامبد بعد از خندوانه، چه تجربه‌ای رقم زده. و حالا، بعد از پخش سه قسمت، می‌توان گفت او بار دیگر قصد دارد هم ساختار برنامه‌سازی را دست‌کاری کند و هم فرهنگ عمومی را.

در قسمت اول، از حضور چهره‌هایی چون علی اوجی، سینا ساعی، محسن شریفیان، بامداد افشار و حتی یک نوازنده ایتالیایی شروع کرد. اجراهای زنده، فرم‌های موسیقایی متنوع و گفت‌وگوی آزاد، همه تکه‌های پازلی‌اند که رامبد می‌خواهد با آن، «کارناوال» را به بستری برای بیان احساسات و تخلیه خلاقیت تبدیل کند. اجرایی که به شکل رپ بیان می‌شود، نخستین نمونه از این زبان تازه‌ست.

رامبد مثل همیشه اهل ریسک است. از «خندوانه» که استنداپ کمدی و ادابازی را به تلویزیون آورد تا «کارناوال» که وعده داده بزرگ‌ترین برنامه شبکه خانگی در راستای رودررویی مستقیم هنرمندان و مخاطبان خواهد شد. گرچه هنوز برنامه ضعف‌هایی دارد؛ مثل تبلیغات بیش از حد خسته‌کننده، اما فرم جدید، مهمان‌های متنوع و مشارکت چهره‌هایی مثل امیرمهدی ژوله و علی اوجی، نشان می‌دهد رامبد خوب بلد است آدم‌ها را درست دور خودش بچیند. از تفاوت در اجراها و زبان نقدشان تا ساکسیفون زدن هنرمند خانم بی‌تردید، بازهم رامبد جسورتری خواهیم دید.

«کارناوال» بیشتر از یک برنامه‌ست؛ بیانیه‌ای‌ست در ستایشِ خلاقیت، تجربه‌گرایی و لزوم گفت‌وگوی صریح و بی‌پرده. رامبد جوان هنوز هم بلد است مرزها را جابه‌جا کند و ذهن مخاطب ایرانی را کنجکاو نگه دارد.

پرویز پرستویی؛ او هنوز شگفت‌زده‌مان می‌کند

پرویز پرستویی این هفته با دو حضور هم‌زمان دوباره به کانون توجه برگشت: یکی در سریال تازه پخش‌شده «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی و دیگری در فیلم سینمایی «آنجا، همان ساعت» که پس از هفت سال فرصت اکران یافت.

«شکارگاه» با فضای قاجاری و گریم خاص پرستویی خیلی زود وایرال شد. او نقش میرعطاخان، پدری مقتدر و افسر قره‌سورانی را بازی می‌کند که خانواده‌اش را برای مأموریتی به دل یک شکارگاه نفرین‌شده می‌برد. بازی پرستویی، خاصه با چشم‌هایش، چنان دقیق و چندلایه است که با هر سکانس تغییر می‌کند؛ از فرمانده‌ای سخت‌گیر تا پدری ناگزیر.

از سوی دیگر، فیلم «آنجا، همان ساعت» ساخته سیروس الوند، بالاخره پس از سال‌ها به اکران رسید؛ فیلمی که زمانی در فهرست رزرو جشنواره فجر بود. این فیلم، فرصتی تازه برای دیدن پرستویی در نقشی متفاوت با همان دقت و تسلط همیشگی‌ست.

برای پرستویی، زمان و سن مانع نیستند؛ او هنوز هم می‌تواند روی پرده بدرخشد، با انتخاب‌هایی حساب‌شده و بازی‌هایی ریز و مؤثر. حالا، بعد از چند سال غیبت در سینما و نمایش خانگی، بازگشته؛ باید دید چگونه این دو نقش متفاوت از هم را ایفا می‌کند آیا مانند صادق مشکینی «لیلی با من است»، حاج کاظم «آژانس شیشه‌ای»، رضا مثقالی «مارمولک» تا حاج حیدر «بادیگارد» جزو نقش‌های ماندگار او خواهد شد یا خیر؟

هومن سیدی؛ روایتی از «وحشی» و زیست اخلاقی در قصه‌ها

هومن سیدی این هفته به‌واسطه گفت‌وگو با هوشنگ گلمکانی در مجله فیلم امروز دوباره در مرکز توجه قرار گرفت. مصاحبه‌ای صریح درباره سریال «وحشی» که اولین فصلش به‌تازگی به پایان رسیده. او در این گفت‌وگو از جرقه اولیه سریال گفت: فرار علی‌اشرف، تنها زندانی پس از انقلاب که موفق به فرار شد. جرقه اولیه این پروژه وقتی در ذهن هومن سیدی شکل گرفت که به پیچیدگی و منحصر به فرد بودن داستان فرار این آدم فکر کرد؛ موضوعی اگزوتیک و تا حدی دست‌نیافتنی که فرصتی بود برای خلق یک روایت کاملاً ایرانی از یک ماجرای نادر. خودش می‌گوید فرار از زندان، به عنوان یک کلیشه، جذاب است اما حس و حال ایرانی آن معمولا قابل لمس نیست، اما قصه داود اشرف، با ریشه‌های واقعی‌اش، برایش تبدیل به منبع الهامی شد که او را به سمت کشف لایه‌های عمیق‌تر ماجرا و کشف اینکه «چگونه این اتفاق برای او رخ داد» سوق داد.

سیدی با صداقت گفت: «ما نه مستند ساختیم، نه ادعایش را داریم. شاید فقط ۳۰ درصدش واقعی باشد.» او از علاقه‌اش به شکل‌گیری موقعیت‌های بحرانی گفت، نه صرفاً فرار. همچنین در یک فایل صوتی وایرال‌شده، تصریح کرد که به‌عنوان یک شهروند، دل‌بسته شخصیت داوود اشرف نیست اما تلاش کرده روایتش بی‌قضاوت باشد.

در هفته‌های بعد از «وحشی» فضای مجازی پر بود از بازخوانی فیلم‌های قبلی او؛ از «خشم و هیاهو» و «مغزهای کوچک زنگ‌زده» تا «قورباغه». خیلی‌ها متوجه الگوهای تکرارشونده در آثارش شدند: خیانت، غافلگیری، تقابل درونیات و خشونت. و البته همچنان او را کارگردانی دانستند که سلیقه مخاطب ایرانی را خوب می‌شناسد.

با اعلام آغاز فصل دوم «وحشی» و احتمال بازی خودش در آن، سیدی نشان داد که همواره در اوج است. فیلم‌ساز و بازیگری که نه‌فقط کارهایش موفق‌اند، بلکه نگاه و زبان خودش را هم دارد؛ چیزی کمیاب در سینمای ایران.

لاله مرزبان؛ از شوخی‌های «اسپات‌لایت» تا جدیت «چشم‌هایش»

لاله مرزبان این هفته در مرکز توجهات بیشتری بود. نه فقط به‌خاطر بازی در سریال «آبان» که چندان مورد توجه نبود، بلکه به‌خاطر قسمت وایرال‌شده‌ای از رئالیتی‌شوی «اسپات‌لایت» ساخته محمد فواد صفاریان‌پور. در این برنامه، شوخی‌های فضای مجازی درباره شخصیت‌های سریال «آبان» با سکانس‌هایی از سریال در حضور خودشان پخش شد؛ سکانس‌هایی که دست‌مایه طنز شده بودند، به‌ویژه صحنه‌های بازی لاله مرزبان.

او در برنامه با صداقت از اضطراب بازی مقابل شهاب حسینی گفت؛ بازیگری که تحسینش می‌کند و از حمایت‌هایش در طول فیلم‌برداری گفت. این سادگی و پذیرفتن نقدها و شوخی بسیار در فضا مجازی برای مخاطبان جذاب بود.

اما ماجرا فقط به یک برنامه ختم نشد. خبر مهم دیگر، آغاز تولید فیلم «چشم‌هایش» بر اساس رمان بزرگ علوی به کارگردانی بهمن فرمان‌آرا بود؛ فیلمی که سال‌ها در مرحله پروژه باقی مانده بود و حالا با بازی لاله مرزبان در نقش فرنگیس، به مرحله تولید رسیده.

لاله مرزبان که بازیگری را از تلویزیون آغاز کرده و با «نگهبان شب» رضا میرکریمی در سینما مطرح شد، حالا در آستانه آزمونی بزرگ ایستاده: عبور از نقش‌های کلیشه‌ای و حضور در اثری جدی و ادبی. شاید این بار، با فرمان‌آرا و «چشم‌هایش»، او همان‌طور دیده شود که همیشه آرزویش را داشته.

علی میرمیرانی؛ صدایی که قصه را زنده می‌کند

علی میرمیرانی این ‌شب‌ها با برنامه «روشنایی‌های شهر» بار دیگر به یکی از چهره‌های وایرالی تبدیل شده‌است. برنامه‌ای از شبکه نسیم که درباره تأثیرات جنگ بر زندگی امروز ساخته شده، اما نه شعاری، نه رسمی؛ بلکه انسانی و گفت‌وگومحور. راز موفقیت خودِ میرمیرانی.

او مجری-نویسنده‌ای‌ است که بلد است بشنود. سؤالاتش دقیق است، شنیدن‌هایش صادقانه و گفت‌وگوهایش واقعی. مهمانان برنامه از نسل‌های مختلف‌اند، از المیرا شریفی‌مقدم گرفته تا محمد قوچانی و مهدی یزدانی‌خرم. اما آن‌چه وجه مشترک تمام این برنامه‌هاست، نوع مواجهه گرم و آگاهانه میرمیرانی با آن‌هاست که زندگی روایت کند و همین روایت‌ها وجه تماز برنامه او با دیگر بعرنامه ها حول محور جنگ بوده است.

صدای خاص او، آشنایی‌اش ادبیات و توانایی‌اش در قصه‌گویی باعث شده برنامه‌هایش چه در گذشته (مثل «۲شات» یا برنامه‌های محرم) و چه امروز، بارها دست‌به‌دست شوند. گفت‌وگو با بهاره افشاری، ایمان صفا، وحید آقاپور و دیگران، هنوز هم در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخند.

میرمیرانی بلد است گفت‌وگو را به اتفاق تبدیل کند؛ نه با پرسش‌های جنجالی، که با احترام، دقت و صمیمیتی که کمیاب است. شاید به همین خاطر، هر بار یک ویدیوی چند دقیقه‌ای از او کافی‌ست تا دوباره نامش بر زبان‌ها بیفتد.

نوشته از بازگشت بلندپروازانه «رامبد» تا ناگفته‌های «هومن» از «وحشی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نخستین قسمت رئالیتی‌شوی «کارناوال» به کارگردانی رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی به مراسم افتتاحیه اختصاص دارد که طی آن با حضور مهمانان ویژه، شرکت‌کنندگان حاضر در برنامه معرفی می‌شوند. در برنامه افتتاحیه قرار است ضمن اعلام گروه‌بندی، شرایط و مقررات این رئالیتی‌شو نیز اعلام شود. همچنین رامبد جوان در قسمت افتتاحیه درباره آیتم‌های «کارناوال» توضیحات مفصلی ارائه خواهد داد.

«کارناوال» قرار است دوبار در هفته؛ ساعت ۲۰ روزهای چهارشنبه و پنجشنبه منتشر شود.

عواملی که در تهیه و تولید این رئالیتی‌شو همکاری دارند عبارتند از: مجری و کارگردان: رامبد جوان، تهیه‌کننده: محمد شریفی، طراح نور و مدیر تصویربرداری: حسین حاتمی، طراح صحنه: محسن نصرالهی، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه‌ریز: سعیده امیرساعی، مدیر تولید: ولی نظمی، طراح لباس: شیما میرحمیدی، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح هویت بصری: مهدی جوادی‌نسب، سرپرست نویسندگان: مهراب قاسم‌خانی، مدیر صدبرداری: فرهاد امامی، سرپرست تدوین: سیامک مهماندوست، کارگردان یونیت دوم: سعید جعفریان، سرپرست گروه عکاسی: محمد بدرلو، مشاور کارگردان: عطا هاشمی، مدیر تدارکات: سما طالبی.

نوشته «کارناوال» رامبد جوان از ۲۱ خرداد می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ یکی با نقشی عاشقانه و خشم‌ نهفته، دیگری با پختگی در چند کاراکتر هم‌زمان؛ یکی با بازگشتی طنزآمیز به پرده نقره‌ای، یکی با حضوری دوجانبه در قصه‌های انتقام، و دیگری با لبخند همیشگی و تجربه‌ای تازه در نقش معلمی پرانرژی.

مجتبی پیرزاده؛ جان‌سختِ عاشق

با پایان سریال «جان‌سخت»، نام مجتبی پیرزاده بیش از همیشه بر سر زبان‌ها افتاد. اشکانِ جان‌سخت، با آن نگاه‌های چندلایه و دیالوگ‌های موج‌دار، بدل به یکی از چهره‌های به‌یادماندنی سریال شد. ویدیوهای وایرال‌شده از بازی او، از اشکانِ عاشق تا اشکانِ انتقام‌جو، نشان از سیر تحولی حساب‌شده شخصیت داشت؛ شخصیتی که ستون اصلی قسمت‌های پایانی سریال بود. پس از نجات از چاه، تمام چشم‌ها به سمت او برگشت و مخاطب منتظر بود تا ببیند این «جان‌سخت» چگونه انتقام خواهد گرفت. اشکان زنده‌مانده از چاه، نگاه‌هایش پر از حرف‌هایی بود که گفته نشد و همین سکوت، جان‌سختش کرد.

پیرزاده در این نقش، بازی متفاوت و چندلایه‌ای ارائه داد؛ او نه بازیگری است که صرفاً دیده شود و برود، و نه اهل شوآف و شهرت بی‌پایه. بریده‌ای از ویدئویی که چهره‌اش را در «جان‌سخت» با گریم منصورِ «پوست شیر» مقایسه می‌کردند، گویای مسیری است که او آگاهانه در آن گام برداشته است. اشکان، در برابر آن هیولای سریال قبلی، انسانی عاشق و شریف باقی ماند. جمله «تو منو احمق فرض کردی اما من خودم نخواستم هفت‌خط باشم» نه‌فقط دیالوگی وایرال‌شده، بلکه فریادی از دل آدم‌های شریف این جامعه بود.

از «سایه‌بان» و «تومان» تا «پوست شیر»، «مرداب» و حالا «جان‌سخت»، پیرزاده پله‌پله بالا آمده و انتخاب‌هایش هوشمندانه بوده‌اند. این روزها او در نمایش «یخ‌بستگی» احمد سلگی هم روی صحنه است؛ نمایشی درباره جدال عشق و نفرت در واپسین لحظات زندگی، با نقش‌آفرینی سارا بهرامی و خود پیرزاده. مسیری که مجتبی پیرزاده طی کرده، او را در جایگاه یکی از امیدهای جدی آینده بازیگری ایران قرار می‌دهد.

امین حیایی؛ سه‌نقشی در پنجاه‌وچهارسالگی

اگر قرار باشد یک بازیگر را به‌خاطر تنوع نقش‌هایش در این هفته برجسته کرد، آن بازیگر امین حیایی است. از بازی کمدی‌اش در «کوکتل مولوتف» گرفته تا نقش جدی و روان‌پریش‌اش در «زیبا صدایم کن» و حضورش در سریال «آبان»، حیایی این روزها یکی از پرکارترین و درعین ‌حال موفق‌ترین چهره‌هاست.

«زیبا صدایم کن» ساخته رسول صدرعاملی، فیلمی تحسین‌شده در جشنواره فجر بود که حالا روی پرده سینماست. بازی حیایی در نقش پدری روان‌پریش، چهره‌ای متفاوت از او به نمایش گذاشت؛ نقشی که می‌توان آن را یکی از معدود پدرانگی‌های عاشقانه سینمای ایران دانست. اگرچه داوران فجر ترجیح دادند سیمرغی به او ندهند، اما تحسین‌ها و واکنش‌ها نشان می‌دهد که این یکی از بهترین بازی‌های او در سال‌های اخیر است. فیلمی که  به‌گونه‌ای باورپذیر از مهربانی گفت و گمان می‌رود علاوه بر اینکه برای حیایی نقشی سخت و متفاوت را رقم زد، ترانه‌ای دیگر را نیز به سینما ایران هدیه دهد.

با اکران «زیبا صدایم کن»، ویدیوهای حضور گرم  امین حیایی در کنار مردم، مهر تأییدی بود بر محبوبیت دیرینه و بی‌زوال او. سال‌هاست که بازی‌اش از مرز تجربه گذشته و به اقلیم پختگی رسیده. حالا در فیلمی تازه، در نقشی ظاهر شده که هیچ‌گاه پیش‌تر تجربه‌اش نکرده بود: مردی رنج‌کشیده و ساکن آسایشگاه روانی. نقشی که برای هر بازیگری، آزمونی بلندپایه است؛ یک قله‌ تازه برای فتح شدن. حیایی اما با صلابت بالا رفت و ایستاد بر فراز آن.

هم‌زمان، در «کوکتل مولوتف» نقش‌آفرینی کمیک حیایی در فضای پیش از انقلاب، چهره‌ای متفاوت‌تر و سبک‌سرانه‌تر از او به نمایش گذاشت. در سریال «آبان» نیز، بازی او در نقش بابک مورد توجه قرار گرفته است. او حالا با سه کاراکتر کاملاً متفاوت، در ۵۴ سالگی، کاری کرده که کمتر بازیگری در سینمای ایران موفق به انجام آن شده است.

رضا عطاران؛ بدلِ خندانِ صدّام

رضا عطاران همیشه چهره‌ای محبوب بوده؛ بازیگری که کمدی را نه‌فقط در نقش‌هایش، بلکه در زندگی و رفتارهایش جاری کرده است. در هفته‌ای که گذشت، با شروع اکران «صددام» به کارگردانی پدرام پورامیری، دوباره نامش بر سر زبان‌ها افتاد. عطاران در این فیلم نقش بدل صدام را بازی می‌کند و بسیاری، حضور او را مهم‌ترین عامل فروش بالای فیلم در روزهای نخست می‌دانند.

او پیش‌تر هم در «نهنگ عنبر»، «هزارپا» و «مصادره» چهره‌ای نوستالژیک از دهه ۵۰ و ۶۰ ارائه داده بود و در «صددام» هم همین مسیر را ادامه داده است. اما چیزی که او را از دیگر بازیگران متمایز می‌کند، رفتارهای صمیمانه و مردمی‌اش است. در نشست خبری فیلم در فجر، با شوخی‌هایش فضای رسمی نشست را شکست و باز هم نشان داد که کمدی برای او فقط بازیگری نیست، بلکه در شیوه زیست و کنش‌های شخصی‌اش نیز جاری است.

حضور عطاران در سریال جدید «اجل معلق» ساخته عادل تبریزی نیز، باعث شده دوباره نامش در شبکه‌های اجتماعی بالا بیاید. این سریال به‌زودی در شبکه نمایش خانگی منتشر می‌شود و باید دید آیا موفقیتی مشابه سینما برای او در شبکه نمایش خانگی هم رقم خواهد خورد یا نه. عطاران حتی اگر فیلمی ناموفق هم داشته باشد، محبوبیتش خدشه‌دار نمی‌شود. از «خانه‌به‌دوش» و «متهم گریخت» تا «دفتر یادداشت» و «نهنگ عنبر»، او کمدینی است که همچنان برای مردم زنده و مهم است.

مینا ساداتی؛ انتقام در دو نقش

مینا ساداتی این روزها در اوج توجه است؛ بازیگری که هرچند کم‌کار بوده، اما با دو نقش هم‌زمان در شبکه نمایش خانگی حضور پررنگی دارد. در سریال «آبان»، در نقش هدیه، زنی شکست‌خورده و انتقام‌جو ظاهر شده؛ نقشی که ابتدا قرار بود نیکی کریمی ایفا کند. هدیه، زنی خاکستری است که با نقشه‌ای زیرکانه، برادرِ معشوق سابقش را وسیله انتقام کرده است.

در «جان‌سخت» نیز ساداتی با بازی در نقش صدف، یکی از شخصیت‌های کلیدی قسمت‌های پایانی سریال شد. صدف برخلاف هدیه، شخصیتی مثبت و پرانرژی است که با گذشته‌ای مجهول و روحیه‌ای شوخ، در مسیر کمک به دوستان جدیدش قدم می‌گذارد.  وجه اشتراک هر دو نقش، عنصر انتقام است؛ یکی با ذهنی سرد و منفعت‌طلب و دیگری با دل‌گرمی به رفاقت.

حضور ساداتی در «جان‌سخت» موجب شد بسیاری او را برگ برنده سریال در روزهای پایانی بدانند. ویدیوهای مشترک او با اشکان (مجتبی پیرزاده) در فضای مجازی پربازدید شد و صدف در تضاد با هانیه (ماهور الوند) به شخصیتی محبوب تبدیل شد؛ انگار تسکینی بود برای عشق زخمی «جان‌سخت».

ساداتی پس از «درخت گردو» در سینما فعالیتی نداشته و در این سال‌ها بیشتر در نمایش خانگی ظاهر شده است؛ با این‌حال، بازی متفاوتش و حضورش در «دفتر یادداشت» در کنار رضا عطاران و حالا در «جان‌سخت» و «آبان»، نشان می‌دهد که می‌تواند در مدیوم نمایش خانگی هم بدرخشد. باید دید آیا این روند ادامه‌دار خواهد بود یا خیر.

رامبد جوان؛ بازگشت پرانرژی یک مربی همیشه خندان

در هیاهوی خبرهای سینمایی، نام رامبد جوان دوباره سر زبان‌ها افتاد؛ این بار نه با «خندوانه» بلکه با حضورش در جشنواره فیلم ۱۰۰، جایی که او در قامت استاد کارگاه آموزشی ظاهر شد. برای بسیاری، حضور رامبد در میان جوانان مشتاق سینما غافلگیرکننده و در عین حال دلگرم‌کننده بود. او در این کارگاه، چکیده‌ای از ۳۵ سال تجربه‌اش را با شور و حرارتی آشنا، به نسل تازه منتقل کرد؛ با همان حرکات نرمشی و بازیگوشانه‌ای که از خندوانه در ذهن‌مان مانده، نشان داد هنوز همان پسر شوخ و شیرین «خانه سبز» است.

رامبد پیش‌تر نیز خود را به‌عنوان مربی در قاب خندوانه معرفی کرده بود؛ برنامه‌ای که تنها یک شوی تلویزیونی نبود، بلکه به سکوی پرتاب استعدادهای تازه‌نفس بدل شد. او با آیتم «خنداننده شو» بستری برای تولد نسل جدید استندآپ‌کمدین‌ها فراهم کرد. حالا، با پایان خندوانه در تلویزیون، پروژه‌ای تازه با عنوان «کارناوال» را برای شبکه نمایش خانگی در دست دارد؛ مسابقه‌ای جدی، بزرگ و حرفه‌ای در همان مسیر.

همزمان، خبر همکاری دوباره او با مهراب قاسم‌خانی بعد از ۱۶ سال هم سروصدا کرد. این دو، پس از سریال «مسافران»، حالا در رئالیتی‌شوی «نقطه جوش» بار دیگر کنار هم قرار گرفته‌اند. رامبد در این سال‌ها، چه در تلویزیون و چه در سینما، همیشه دنبال راهی بوده برای عادی‌سازی شادی و لبخند. حتی اگر برخی پروژه‌هایش به هدف نرسیده باشند، نام او برای مردم گره‌خورده با خندوانه، با جناب‌خان، با خنده‌هایی که واقعی‌اند.

رامبد برگشته، پرکار و پرانرژی؛ حال باید دید این بازگشت، چقدر از جنس موفقیت خواهد بود.

نوشته از خشم عاشقانه «مجتبی» تا انتقام‌جویی دوگانه «مینا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.