همچنین تدوین فیلم به طور همزمان توسط نازنین مفخم انجام می شود به زودی صداگذاری و ساخت موسیقی هم آغاز خواهد شد.

در فیلم «ماجان» مهتاب کرامتی، فرهاد اصلانی، سیما تیرانداز، بابک انصاری، بازیگر نوجوان: محمد مهدی احدی، بازیگران خردسال: عرفان برزین و سارا میرایی به ایفای نقش می پردازند.

«ماجان» روایتگر قصه زوجی است که با چالش بزرگی در مواجه با فرزند خود روبرو هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از: نویسنده: لیلا لاریجانی، کارگردان: رحمان سیفی آزاد، مشاور کارگردان:همایون اسعدیان، مدیر فیلمبرداری:محمد آلادپوش، مدیر صدابرداری:سعید بجنوردی، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس:جهانگیرمیرزاجانی، مدیر تولید:مجید کریمی، دستیار یک و برنامه ریز:سعید نقدزاده، عکاس: مهدی دلخواسته، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده:محمد مهدی عسگرپور.

«ماجان» محصول موسسه تصویر شهر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران است.

نوشته فرهاد اصلانی جلوی دوربین فیلم سینمایی «ماجان» رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین به زودی فرهاد اصلانی نیز جلوی دوربین خواهد رفت.

مهتاب کرامتی و فرهاد اصلانی بازیگران اصلی «ماجان» هستند و به زودی بازیگران دیگری به پروژه اضافه می شوند.

«ماجان» روایتگر قصه زوجی است که با چالش بزرگی در مواجه با فرزند خود روبرو هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از:نویسنده: لیلا لاریجانی، کارگردان: رحمان سیفی آزاد، مشاور کارگردان:همایون اسعدیان، مدیر فیلمبرداری:محمد آلادپوش، مدیر صدابرداری:سعید بجنوردی، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس:جهانگیرمیرزاجانی، مدیر تولید:مجید کریمی، دستیار یک و برنامه ریز:سعید نقدزاده، عکاس: مهدی دلخواسته، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده:محمد مهدی عسگرپور.

«ماجان» محصول موسسه تصویر شهر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران است.

نوشته سیما تیرانداز جلوی دوربین فیلم سینمایی «ماجان» رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما تنها به فاصله یک روز بعد از این برکناری، علی اصغر پورمحمدی معاون سیما، رحمان سیفی آزاد را به عنوان مدیر مرکز امور نمایشی سیما منصوب کرد.

در متن حکم سیفی آزاد آمده است:

«جناب آقای رحمان سیفی آزاد

نظر به تعهد، تدین و تجربیات ارزشمند جناب عالی در رسانه ملی، بویژه در تولید آثار مفید، جذاب و اثرگذار نمایشی، به موجب این حکم به سمت «رئیس مرکز امور نمایشی سیمای جمهوری اسلامی ایران» منصوب می شوید.
ساماندهی یکپارچه برنامه های نمایشی به لحاظ روند تولید، موضوع، محتوا و ساختار، با هدف ارتقاء سطح کیفی تولیدات و بر اساس اهداف و سیاست های رسانه ملی و ماموریت های شبکه ها از مهمترین ماموریت های مرکز امور نمایشی سیما می باشد. با توجه به این ضرورت، اهم وظایف جناب عالی بدین شرح اعلام می گردد:

۱- دریافت ایده ها، طرح ها و متون نمایشی از شبکه ها برای بررسی و تصویب.

۲- بازنویسی روند تولید آثار نمایشی از ایده تا پخش.

۳- تعیین مدیران گروه های فیلم و سریال با هماهنگی مدیران محترم شبکه ها.

۴- تشکیل شوراهای طرح و برنامه برای بررسی و تصویب متون نمایشی.

۵- تشکیل شورای برآورد، بودجه و ارزیابی فنی و تولید، برای آثار نمایشی.

۶- نظارت مستمر هنری، فنی و مالی بر تولید آثار نمایشی از مرحله تصویب تا پایان تولید با هدف انطباق آثار تولیدی با اهداف و سیاست های رسانه ملی.

انتظار دارد با توکل به خداوند بزرگ، بهره گیری از رهنمودهای مقام معظم رهبری و استفاده از دانش و تجربیات اهل فن و هنر و همراهی مدیران محترم شبکه ها در تولید آثار نمایشی فاخر که دربرگیرنده مولفه های دین، اخلاق، آگاهی و امید، و همچنین نشاط بخش باشد، اهتمام شایسته ای داشته باشید.
لازم می دانم از زحمات مخلصانه و خدمات ارزشمند جناب آقای محمود رضا تخشید در طول تصدی ریاست مرکز امور نمایشی سیما که منشأ اثرات مفیدی بودند، صمیمانه سپاسگزاری نمایم. توفیق شما را برای اعتلای فرهنگ غنی اسلام و ایران از خداوند بزرگ مسألت دارم.»

اما نکته قابل توجه در ارتباط با این انتصاب آن است که در کارنامه کاری رحمان سیفی آزاد، نویسندگی فیلم سینمایی «من مادر هستم» نیز به چشم می‌خورد که توسط فریدون جیرانی ساخته شد و در زمان اکران آن اعتراضات بسیاری نسبت به محتوای ضدقصاص این فیلم از سوی چهره‌های مختلف فرهنگی صورت گرفت.

البته علی اصغر پورمحمدی معاون سیما در دفاع از تصمیم خود برای سپردن این سمت به سیفی آزاد در گفت و گو با خبرگزاری مهر گفته است که او در میان افراد موجود کارکشته تر و خبره تر بوده است!

بعد از انتصاب رحمان سیفی‌آزاد به عنوان مدیر مرکز امور نمایشی سیما که پیش از این مدیریت گروه فیلم و سریال شبکه یک تلویزیون را بر عهده‌ داشت، محمودرضا تخشید حکم مشاور معاون سیما را دریافت کرده است.

نوشته نویسنده «من مادر هستم»، مدیر مرکز امور نمایشی سیما شد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: رحمان سیفی آزاد، نویسنده، مدیر فرهنگی و کارشناس امور نمایشی است. او سابقه‌ای قابل توجه در تلویزیون و تئاتر دارد و چند سال است با ورود به حوزه فیلمنامه‌نویسی سینمایی، عرصه‌هایی تازه را تجربه می‌کند. او سبک زندگی امروزی را متاثر از شرایط اجتماعی و محیطی می‌داند. زندگی در کلان‌شهرها، رشد آپارتمان‌نشینی و مناسبات دنیای امروز از منظر این کارشناس فرهنگی مختصاتی دارد که ما را وادار می‌کند با توجه به باورهای ملی و آیینی‌مان به بازتعریف سبک زندگی بپردازیم.

به نظر شما «سبک زندگی» به عنوان یک موضوع مستقل در سینما و تلویزیون چه میزان مورد توجه واقع شده است؟

رحمان سیفی آزاد: سبک زندگی یک تعریف آرمان‌گرایانه و ایده آل دارد که اصول و قواعدی هم برای آن مشخص شده است. اگر بحث ما این است که این اصول تا چه حد در آثار فرهنگی ما بازنمایی شده، باید دانست در شرایط حاضر که شهرنشینی افزایش پیدا کرده و روابط اجتماعی ما نیز بر اساس الگوی شهرنشینی تغییر یافته، به سختی می‌توان انتظار داشت که زندگی امروزی و معماری جدید آن در فیلم‌ها و سریال ها و … به گونه ای منعکس شود که در بردارنده فرهنگ سنتی و قدیمی ما باشد، ضمن اینکه درباره چگونگی این بازنمایی هم اختلافات نظر زیادی وجود دارد.

ممکن است از میان آثار سینمایی یک دهه اخیر فیلم یا فیلم‌هایی را نام ببرید که تا حدودی به این موضوع مهم پرداخته باشند؟

عده ای معتقدند «یه حبه قند» سبک زندگی ایرانی و اسلامی را به نمایش می گذارد، اما این فیلم کاملا فضای سنتی جامعه را پوشش می‌دهد و یادآور حال و هوای نوستالوژیک گذشته است. تقریبا می توان گفت آن تعریف ایده آل که از زندگی امروزی و ایرانی اسلامی وجود دارد هم در جامعه ما نمود کمرنگی دارد و هم در سینمای ما. یک هنرمند بازتابی از اجتماع را در اثر خود لحاظ می کند و گرته برداری ذهنی او حاصل تجربه های زیستی، اجتماعی و خانوادگی اوست و به همین دلیل، اگر فیلم و سریال و کتاب‌های رمان امروز از آن فضای ایده آل دور هستند، شاید درست نباشد که انگشت اتهام را به سمت این خالقان آثار گرفت.

بسیاری از کارشناسان معتقدند ایرانی نبودن زندگی مردم باعث می‌شود فیلم های رئالیستی ما هم چنین چیزی را بازتاب ندهند.

بله، مناسبات بین آدم ها شامل روابط دوستی، همسایگی، همکاری و … تغییرات بزرگی کرده و ما با قواعد خاصی روبرو هستیم که قبلا شاهد نبودیم. همه این اتفاقات در حالی رخ داده است که الزامات زندگی شهرنشینی برای جامعه ایرانی تعریف نشده و فراتر از آن، نهادینه هم نشده است. اگر هم جامعه شناسان گزاره هایی ارائه کرده باشند، مصادیق آن را به ندرت در بطن خانواده های ایرانی سراغ داریم. با در نظر گرفتن این شرایط شاید جای تعجب وجود نداشته باشد که در آثار سینمایی و … مظاهر زندگی ایرانی و اسلامی به حداقل سطح رسیده باشد. به همین دلیل من نمی توانم از هیچ اثری به عنوان یک نمونه و مصداق در این باره اسم ببرم. البته ما فیلم هایی داریم که با یک نگاه سنت‌گرا به بازنمایی زندگی ایرانی و اسلامی پرداخته‌اند، اما فیلمی که زندگی شهری امروزی را مطابق با واقعیت های اصیل و قدیمی ایرانی نشان داده باشد، در ذهن ندارم. البته فیلم هایی هم داریم که رگه هایی از این نوع زندگی را منعکس کرده باشند (مثل «یه حبه قند» یا فیلم‌های علی حاتمی) اما بحث ما در اینجا درباره یک حالت ایده آل است.

شما نگارش فیلمنامه «من مادر هستم» را در کارنامه دارید. در آن فیلم نگاه انتقادی به روابط خانواده‌های متأثر از فرهنگ غربی وجود داشت. البته گروهی معتقدند فیلم به ترویج این سبک زندگی پرداخته.

در آن فیلم تأکید داشتم که یکی از مولفه های زندگی ایرانی و اسلامی حفظ حریم خانواده است. مخدوش شدن برخی از روابط اجتماعی ما به خاطر این است که تحت تأثیر نوعی از زندگی غربی قرار می گیریم. در «من مادر هستم» ورود و خروج آدم ها به یک خانه ضابطه مشخصی نداشت حال آنکه برای دمخور شدن با یک فرد آن هم به آن میزان زیاد، باید ابتدا او را از هر جهت شناخت. اساسا حریم خانواده بسیار مقدس است و دین اسلام هم تأکید زیادی روی آن دارد. باورهای عرفی و اعتقادی ما موضوعی مثل روابط افراد محرم و نامحرم با یکدیگر را مهم می‌شمارد و اگر غیر از آن عمل کنیم ممکن است فجایعی به بار بیاید که نمونه اش را در فیلم دیدیم. یکی از اهداف جدی من در این فیلم نقد و نکوهش این زندگی مدرن و افسار گسیخته شهری بود و به نظرم در حد و اندازه خودش هشدارهایی هم داد. در این فیلم من سبک زندگی غربی را تبلیغ نکردم، بلکه نقدی بر آن را ارائه دادم. من می‌خواستم بگویم حریم خانواده بسیار مهم است و اگر آن را رعایت نکنیم چه اتفاقات جبران ناپذیری رخ می دهد.

شما آثار تلویزیونی را هم دنبال می‌کنید؟ در آن مدیوم مجموعه ای را سراغ دارید که در دایره بحث ما بگنجد؟

ما اخیرا سریال «پرده‌نشین» را تماشا کردیم. این سریال هم به زندگی ایرانی و اسلامی توجه داشت، اما با یک سبک سنتی. ما هنوز هیچ سریالی را شاهد نبوده‌ایم که در فضای آپارتمانی یک زندگی ایرانی و اسلامی را نشان بدهد. نمی توان این واقعیت را انکار کرد که درصد قابل توجهی از مردم زندگی شهری و آپارتمانی دارند و این در حالی است که برای مولفه‌های درست آن فکری نکرده ایم. باید دانست مسائلی مثل سبک زندگی، یک موضوع مجزا و فوق العاده نیست و در زندگی جاری ما وجود دارد و مصادیق آن را می توان در نوع معماری شهری و مهندسی خیابان ها و … مشاهده کرد. سبک زندگی از چنین طریقی است که در فرهنگ نهادینه می‌شود. در حال حاضر آپارتمان‌ها به گونه ای ساخته می‌شوند که حریم خصوصی را از بین می‌برند، مثلا تنها یک دیوار نازک مانع رسیدن صدا از یک خانه به خانه دیگر است. اگر ما به دنبال کشف مولفه های زندگی ایرانی و اسلامی هستیم باید در همه زمینه‌ها به این موضوع فکر کنیم. چرا تنها با رفتن به فضاهای سنتی است که می‌شود زندگی اصیل ایرانی را نشان داد؟ با شهری شدن زندگی مردم، رویکردهای سینمایی هم باید تغییر کند.

نوشته حریم خانواده رکن زندگی ایرانی/ «یه حبه قند» تصویری از زندگی سنتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیفی‌آزاد به سوره سینما گفت: امسال در جشنواره فیلم فجر حضور ندارم، با وجود اینکه برای وقوع این اتفاق تلاش هم به خرج دادم، اما نشد. این روزها منتظر آماده شدن فیلمنامه‌ای با عنوان «آرزوهای کوچک» هستم که داستانی اجتماعی دارد و به زودی برای گرفتن پروانه ساخت آن اقدام خواهم کرد. این فیلمنامه درباره یک مادر و دختر است و اتفاقاتی که برای آنان رخ می‌دهد.

وی افزود: سعی ام بر این است که فضاسازی متفاوتی داشته باشم و قرار نیست آن چیزی که از «من مادر هستم» یا «خوابزده ها» در ذهن مخاطب وجود دارد در این فیلم برای او تکرار شود. ایده «آرزوهای کوچک» از من است و این روزها  لیلا لاریجانی در حال پروراندن و نوشتن آن. این اثر سینمایی اولین تجربه من در کارگردانی فیلم بلند به حساب می‌آید و امیدوارم این نخستین گام را به خوبی بردارم.

سیفی‌آزاد درباره همکاری با فریدون جیرانی گفت: اینطور نیست که بین من و ایشان تشابه نگاه و سلیقه وجود داشته باشد. او کارگردان پیشکسوتی است با برداشت‌های خاص از سینما، من نیز به عنوان کسی که می‌خواهد اولین فیلمش را بسازد، نگاه خودم را دارم. ضمن اینکه یادگرفتن از بزرگان همیشه در مرام کاری من بوده است. دو همکاری پی در پی من با ایشان به فیلمنامه هایی برمی‌گردد که من نوشتم و ایشان پسندید.

نویسنده «خوابزده‌ها» ادامه داد: همیشه سینمای اجتماعی را دوست داشته ام و تصمیم گرفتم برای شروع کار به سراغ این گونه بروم. «آرزوهای کوچک» ابدا یک فیلم تلخ نیست. این سوژه و نوع داستان است که روایت آن را به من نشان می‌دهد. فعلا منتظر هستم فیلمنامه کامل شود تا بعد بتوانم در مورد فرم ساختاری آن تصمیم گیری کنم. چیزی که می‌دانم این است که اصلا قصد نداریم یک ماجرای اجتماعی را با زبانی گزنده و نچسب تعریف کنیم.

رحمان سیفی‌آزاد ناظر کیفی باسابقه و مدیر گروه فیلم و سریال شبکه اول، پیش از این فیلمنامه فیلم‌های سینمایی «خوابزده‌ها» و «من مادر هستم» را نوشته است.

نوشته رحمان سیفی‌آزاد کارگردانی می‌کند/ «آرزوهای کوچک» در راه تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- زهرا نوروزی: ماجرای اقتباس یا کپی برداری از سریال «خانواده مدرن» موضوع داغ این روزها است. البته پیشتر هم در تلویزیون و سینما کپی برداری وجود داشته، گاهی واکنش‌هایی به وجود آمده و گاه با سکوت رسانه‌ای قضیه ختم به خیر شده است. گروه سازنده «هفت سنگ» در فضای به وجود آمده تلویزیون را عامل به وجود آمدن این ماجرا می‌دانند. گروهی ابعاد دیگر این ماجرا را می‌بینند، این که ناظران کیفی به کارشان تسلط ندارند، این که برای مدیران تلویزیون مهم نیست حقوق مولف اثر را رعایت کنند و مسائلی از این دست. با رحمان سیفی آزاد که هم نویسنده است، هم به عنوان ناظر کیفی فعالیت کرده و هم سابقه مدیریت در تلویزیون دارد درباره ماجرای اقتباس در تلویزیون و حاشیه‌هایش صحبت کردیم.

ماجرای کپی‌برداری و اقتباس از آثار خارجی مدت‌هاست که در تلویزیون و سینما جریان دارد، اگر منبع این اقتباس‌ها در تیتراژ ذکر شود این عمل که مرسوم و طبیعی است، صورت محترمانه‌تری به خود نمی‌گیرد؟ 

رحمان سیفی آزاد: برای پاسخ دادن به پرسش شما ابتدا باید مقدمه ای را عرض کنم. ما باید ابتدا فرق بین اقتباس و کپی برداری را متوجه شویم. در اقتباس از یک اثر هنری شاکله اصلی داستان متفاوت است و خطوط کلی تغییر می کند اما در کپی برداری ما با تکرار و تقلید نعل به نعل صحنه‌ها و تصویر برداری و دکوپاژ رو به رو هستیم . فکر می کنم سریال «هفت سنگ» از هر دو استفاده کرده است. باید بدانیم که اقتباس فی نفسه موضوع بدی نیست چون آثار هنری از یکدیگر الهام می‌گیرند. این کپی برداری نعل به نعل است که بوی کم ذوقی می‌دهد. با وجود این تعریف می توان گفت که ما اصلا کپی برداری موفق و غیر موفق نداریم.  بلکه اقتباس قوی و به جا داریم. اقتباس‌هایی که بسیاری از نویسندگان و کارگردانان به نام ایرانی به شیوه هنرمندانه انجام داده‌اند. اقتباس هایی که فقط از کلیات اثر بهره برده اند و سرشار از خلاقیت و تکنیک‌های هنری پدید آورنده هستند. بنابراین اقتباس هنرمندانه بد نیست بلکه کپی برداری امری مذموم است.

عوامل  سریال «هفت سنگ» گفته‌اند که مسئولان سازمان با ذکر نام منبع اقتباس مخالفت کرده‌اند. 

در ارتباط با سوال شما باید بگویم هیچ منعی برای ذکر منبع اقتباس از یک اثر در سازمان صدا و سیما وجود ندارد، حداقل من این موضوع را نشنیده‌ام. من در جریان مخالفت با ذکر منبع اقتباس نیستم. باید نظر دو طرف شنیده شود تا بتوان درباره آن به درستی قضاوت کرد.

بعضی عملکرد دوگانه شورای نظارت سازمان صدا و سیما را عامل این وضع می‌دانند. از یک سو سخت گیری‌های شدید شورای نظارت صدا باعث شده بسیاری از طرح‌ها تصویب نشده و نیمه کاره باقی بماند. نتیجه این ماجرا کپی برداری ناشیانه یا تولید سریال‌های ضعیف است که مردم را از تلویزیون دور می‌کند.

من به عنوان یک نویسنده با نظر شما موافق نیستم. آسیب شناسی این وضعیت اندکی پیچیده تر است. نظارت نمی تواند محتوای یک اثر را به طور کلی نابود کند. ضعف و کم خلاقیتی در سریال های تلوزیونی ما به ضعف جدی در حوزه داستان پردازی بر می‌گردد. در بسیاری از کشورهای جهان سینما با ادبیات پیوند تنگاتنگ دارد. به عنوان مثال داستان هری پاتر نمونه خوبی برای این ماجرا است. اثر داستانی موفقی که به یک فیلم موفق نیز تبدیل می‌شود. در واقع سینما و ادبیات به عنوان دو شاخه از هنر که با یکدیگر پیوند نزدیک دارند، به هم کمک می‌کنند. در ایران ما کمتر این وضعیت را شاهد هستیم. فیلمنامه‌های ما معمولا از آثار داستانی قوی کمتر بهره برده اند. رمان های قوی ما به دنیای خصوصی رمان محدود می‌شوند. به همین دلیل ما می‌بینیم که فیلم هایی وجود دارند که از پلان‌ها و سکانس‌های متعدد تشکیل شده اند اما داستان پرکشش در آن‌ها جولان نمی‌دهد. این اتفاق ناخوشایند توجه مردم را به مرور زمان از آثار داخلی می‌کاهد.

بحث شما فی نفسه صحیح است، اما وقتی پای سفارش آن هم با مضامین خاص به  میان می آید اوضاع پیچیده می‌شود. شما تصور کنید که در ماه رمضان و یا مناسبت‌های دیگر باید سریال‌هایی با محتوای دینی ساخته شود. در این میان در زمینه تصویب طرح سخت گیری و سلیقه‌هایی اعمال می‌شود که گاه دست نویسنده را می‌بندد و اثر را الکن می‌کند.

من وجود سلایق گوناگون و یا اعمال سلیقه‌های متعدد را رد نمی‌کنم و آسیب آن را قبول دارم اما مشکل ما جای دیگری است. متاسفانه ما  با سینما و تلویزیون حرفه‌ای فاصله داریم. هنرمند در سینمای شخصی خود مستقل است اما وقتی فردی می خواهد برای تلویزیون کار کند باید خلاقیت خود را در قالب ایده و محتوای داده شده به کار بگیرد. این قانون در همه جای دنیا صادق است. سینمای حرفه ای با سینمای شخصی فرق می‌کند. افراد گاهی بدون در نظر گرفتن محتوا و یا چارچوب خواسته شده فیلم می‌سازند و بعد می خواهند چارچوب و ایده داده شده را بر قامت آن بپوشانند. جامه‌ای که معمولا اندازه نمی‌شود. در این شرایط است که سریال بوی شعار زدگی، نصحیت و ملال می‌دهد. در حالی که وقتی فردی می خواهد اثری با محتوای دینی بسازد باید در چارچوب این محتوا به دنبال خلاقیت باشد، نه در فضای دیگری اثری بسازد و بعد بخواهد آن را به زور در این قالب بگنجاند.

پس  معتقدید سازمان در طرح‌ها سخت گیری نمی‌کند و مشکلی وجود ندارد، یعنی این نویسندگان هستند که باید نگاه خود را به نوشتن برای سازمان عوض کنند؟ بلاخره کدام طرف مقصر است و چاره چیست؟ 

من منکر بسیاری از اشکال‌های رایج در سریال‌های تلویزیونی نیستم. مشکلاتی که از سوی دو طرف ماجرا ایجاد می‌شود. نگاه هر دو طرف باید اصلاح شود. نویسندگان ما هنوز به دنبال رئال نویسی هستند رئال نویسی دیگر مخاطب را جذب نمی‌کند. چاره ماجرا تعویض نگاه ما به مقوله هنر است. ما نیاز داریم تا اندکی رویا و عدم پیش بینی پذیری را به آثار هنری خود وارد کنیم. سریال‌هایی با لوکیشن های محدود که فقط در گفتگوی چند نفر خلاصه می‌شود دیگر مخاطب امروز را راضی نمی‌کند. مخاطبی که هزاران فیلم و اثر هنری دیگر را در سفره رسانه‌ای خود دارد. اگر این شرایط ادامه پیدا کند قطعا مخاطبان ما از رسانه ملی دور خواهد کرد.

نوشته منعی برای ذکر منبع اقتباس در تلویزیون نیست/ کپی‌برداری بوی بی‌ذوقی می‌دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.