لادن طاهری مدیر فیلمخانه‌ی ملی و سرپرست موزه سینمای ایران گفت: خوشحالم که امشب در کنار شما به تماشای فیلمی می‌نشینم که سال‌ها قبل آن را دیده بودم.

وی ادامه داد: با وجود این که در طول سال‌های اخیر، تماشای نسخه‌های اصلاح و مرمت شده‌ی بسیاری از فیلم‌ها را تجربه کرده‌ام اما هر بار که به تماشای یکی از این آثار مخصوصاً فیلم‌هایی که همه ما آن‌ها را دوست داریم، می‌نشینم احساس می‌کنم تجربه‌ی عجیب و تازه‌ای به دست آورده‌ام.

طاهری با بیان اینکه بعضی فیلم‌ها را در دوره‌ی خودش بارها دیده‌ است، خاطرنشان کرد: به عنوان مثال، حدود بیست و هفت سال پیش که فیلم «نرگس» به نمایش عمومی درآمد چندبار این فیلم را دیدم و تمام جزییات آن را به خاطر داشتم اما وقتی نسخه‌ی اصلاح و مرمت شده‌ی آن را دیدم تازه متوجه شدم فیلمی که خیلی دوست داشتم و چندین و چندبار دیده بودم را در واقع اصلاً ندیده‌ام!

مدیرعامل فیلمخانه ملی ایران با اشاره به مرمت برخی فیلم‌های مهم تاریخ سینمای ایران نظیر «گاو»، «یک اتفاق ساده» و «اون‌شب که بارون اومد» به عنوان تجربه‌های موفق و خوب در این زمینه یادآور شد: در سال‌هایی که نگهداری فیلم‌های تاریخ سینمای ایران متداول نبوده، فیلمخانه‌ی ملی ایران یک نسخه از همه‌ی فیلم‌ها را در گنجینه‌ی آثار خود محافظت کرد تا امروز به لطف فن‌آوری، اشکالات تصویری و فنی فیلم‌ها برطرف و در اختیار بینندگان علاقه‌مند قرار گیرد.

طاهری هم‌چنین گفت: خوشحالم امشب به تماشای «نرگس» می‌نشینیم و بعد از سال‌ها با تمام جزییات، تماشای آن را می بینیم. این فیلم جزء آثاری است که بنیاد سینمایی فارابی به فیلمخانه ملی ایران کمک کرده تا نسخه‌ی اصلاح و مرمت شده‌ی آن، برای تماشا به بینندگان عرضه شود.

در ادامه رخشان بنی‌اعتماد کارگردان «نرگس» از مدیر فیلم‌خانه ملی ایران تشکر ویژه کرد و گفت: در برابر لادن طاهری تعظیم می کنم و معتقدم که او سینمای ایران را نجات داده است. من در قصه‌هایم قهرمان ندارم. اگر بخواهیم اصرار کنیم که قهرمانی وجود داشته باشد، هر شخصیتی که در جهت تغییر حرکت می‌کند، می‌تواند قهرمان باشد.

وی در ادامه افزود: آن‌هایی که اهل خانواده سینما هستند، می‌دانند نسخه ترمیم شده یعنی چه؟ من زمانی به این مرحله رسیدم که متوجه شدم هیچ نسخه‌ای از فیلم‌هایم وجود ندارد و ما درگیر چه فاجعه‌ای هستیم.

کارگردان فیلم «نرگس» یادآور شد: بدون هیچ تعارفی نهاد دولتی یا وزارتخانه‌ای در این مملکت سراغ ندارم که توانسته باشند مانند «فیلم‌خانه ایران» با این تدبیر و اندیشه، سینمای ایران را نجات دهند و من در برابر خانم طاهری برای نگهداری و مرمت فیلم‌هایم تعظیم می‌کنم.

وی با قدردانی از فعالیت‌های مدیران استودیو روشنا در مرمت و بازسازی فیلم‌ها، درباره‌ مواجهه‌ خود با «نرگس» در سال‌های اخیر گفت: اخیراً و از زمانی که این فیلم به همت بنیاد سینمایی فارابی و فیلمخانه‌ی ملی ایران مورد اصلاح و مرمت قرار گرفت چندبار آن را دیده‌ام.

در این برنامه جهانگیر کوثری، امیر اثباتی ، مهرزاد دانش، ناصر صفاریان ، آتش تقی پور و عوامل فیلم نرگس حضور داشتند.

نوشته تقدیر رخشان بنی اعتماد از فیلمخانه ملی ایران/ نمایش نسخه مرمت شده «نرگس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

من به طور کلی در زندگی این تز را دارم که ما هدف داریم، اما لذت در مسیر رسیدن به هدف، بدست می آید. من هرگز در پژوهش فیلم کاغذ و مداد همراهم نیست. شما در پژوهش ها سعی کنید همراه با فرد مورد بررسی ، به طور مثال ، دختر کارتون خواب باشید. فرد نباید احساس کند که شما در حال تخلیه اطلاعاتی آن ها هستید. برای ساخت فیلم خون بازی با جوانانی که معتاد بودند و خودشان چنین باوری نداشتند،  به مدت یکسال معاشرت کردم. خوشبختانه امکان زندگی با یکی از این خانواده ها و اجازه فیلمبرداری از دختر مبتلا به اعتیاد را داشتم. ما باید منظرهای مختلف یک موضوع را بشناسیم و سپس فیلمنامه بنویسیم.

این هنرمند در ادامه افزود: با این حال هیچ یک از کاراکتر های من ما به ازای واقعی ندارند و همه عصاره ای از افراد واقعی هستند.  حاصل پژوهش های من استقبال کودکان دیروز و جوانان امروز از آثاری مثل، «زیر پوست شهر» است و توجه شما به این آثار بزرگترین جایزه من است.

بنی اعتماد درباره کاراکترها در فیلم «زیر پوست شهر» اشاره کرد: برای نویسنده و فیلمساز شخصیت های بسیاری از فیلم ها با من همراه ماندند. قصه های کوتاه در آثار من اهمیت کمتری نسبت به قصه اصلی ندارد. داستان هر کاراکتری به کلیت اثر من جان بخشیده و من به همین جهت با تمام کاراکترهای آثارم همراه هستم و به ادامه آن ها فکر می کنم. شخصیت فیلمنامه فقط روی پرده نمی ماند و در ادامه با ما همراه می شود و در غیر اینصورت اصطلاح فیلم ماکتی و یا مقوایی شایسته اثر است. بسیاری مواقع پشت دوربین نشسته ام و برای کاراکترها گریه می کنم، در حالیکه که خودم اثر را می سازم.

او در ادامه درباره مسیر کاراکتر ها از «زیر پوست شهر» به «قصه ها» گفت: نگاه شما به عنوان فیلمساز، با توجه به شناختی که از جامعه پیدا می کنید، به برآیندی از آینده کاراکتر منجر می شود. بسیاری از بچه هایی که همچون معصومه از خانه بیرون آمدند خانم های روسپی امروز  و  دچار اچ ای وی مثبت هستند. کاراکتر دیگری مثل، عباس که جوان مسئولی است و به دنبال ساخت زندگی بهتر برای خانواده اش است، اما امید و آرزویش را از دست داده است. عباس کسی است که شرافتمندانه ، اما سخت به زندگی ادامه می دهد و زندگی به او پس گردنی زده است. من درباره کسانی مثل عباس و معصومه آنقدر پژوهش و زندگی کردم که برآیند منطقی درباره آینده کاراکترها ارایه دادم.

وی درباره فیلمنامه فیلم «زیر پوست شهر» توضیح داد: فیلم «زیر پوست شهر» ابتدا نام فیلمنامه اش «طوبی» بود و قرار بود نخستین ساخته من باشد. چهار بار فیلمنامه  توسط من و فرید مصطفوی بازنویسی شد و به فیلمی که شما امروز می بینید، رسیدیم. بار اول فیلم برای سال های پر التهاب دهه شصت نوشته شد و اجازه ساخت نگرفتم و بار دیگر تغییراتی دادیم و این تغییرات مسیر طولانی را طی کرد و هرمرتبه متناسب با شرایط زیر پوست شهر در آن سال ها درباره خانواده طوبی نوشتیم.این فیلم المانی از سانسور است، چرا که نخستین باری که فیلمنامه را نوشتم باران را باردار بودم و زمانی که اجازه ساخت اثر صادر شد، باران ۱۶ سال داشت. این تغییرات باعث شد من از سال های دهه شصت با کاراکتر های فیلمنامه «طوبی» زندگی کنم و آن ها را به روز کنم تا به «زیر پوست شهر» برسم.

این فیلمساز همچنین افزود: ما نمی توانیم خودمان را به فیلم یدک کنیم و دایما توضیح دهیم. زمانی  در جلسه ای فردی از من پرسید: نرگس و آفاق و عادل اسامی زیبایی است و معنایی خاص دارد، علت انتخاب این نام ها چه بود؟ دکتر ابراهیمی به عنوان متخصص حاضر در آن جلسه گفت: اگر امکان دارد من پیش از شما پاسخ دهم؟ گفتم: بله، بفرمایید. گفت: ما باید برداشت های خودمان را داشته باشیم و فیلمساز و نویسنده در ضمیر ناخودآگاهشان دلایل زیادی برای انتخاب ویژگی ها دارند، اما نمی توان تقاضای توضیح داشته باشیم. به نظرم توضیح بسیار درستی دادند.

او درباره انتخاب گلاب آدینه توضیح داد: با گلاب آدینه «زرد قناری» را کار می کردیم و یک پلان بازی کرد و من گفتم نقش طوبی برای تو است. در ۱۶ سال، هر بار که پیشنهاد بازی در فیلم و نمایش داشت با من تماس می گرفت و درباره زمان ساخت اثر می پرسید و این رفتار هم از دیگر نشانه های حرفه ای گری این بازیگر است.

بنی اعتماد در پایان به سختی های مرتبط با نویسندگی اشاره کرد: گاهی فرد باید  نوشتن را متوقف کند، گاهی ناامیدی هایی به سراغ او می آید و دچار قطع و وصلی هاییمی شود، به همین خاطر نویسندگی همچون، زایمان است. چنین مسایلی حین نوشتن طبیعی است.

موسسه سینمایی «برگ»  به مدیریت سمانه افکاری، هر هفته به نمایش و بررسی فیلم های سینمای ایران، با حضور یکی از هنرمندان این اثر می پردازد.

نوشته نشست تخصصی «زیر پوست شهر» برگزار شد/ رخشان بنی اعتماد: ارتباط جامعه با فیلمساز، جان فیلم را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما در سینما؛ فیلمی بیش از ۱۳ میلیارد می فروشد. این رقم برای فیلمی که حتی کارگردانش هم حاضر نیست از آن دفاع کند و به قول خودش یک سینمایی «پفک نمکی» است، باید مطلوب باشد. فیلمی که تلاش زیادی برای «خالی شدن محتوا» روی آن صورت گرفته است و در کنار شذوذات اخلاقی هدفی جز«پول» ندارد و طبیعتا از هر اتفاقی که باعث فروش بیشتر آن بشود استقبال می کند، چه این اتفاق «شرمندگی وزیر فرهنگ» باشد چه تصمیم «توقف اکران بعد از فروش ۱۳میلیاردی توسط معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی».

همه ی ۵ بند، نامه سرگشاده مانی حقیقی به وزیر ارشاد نیز بیشتر از آنکه حاکی از بی‌سر وسامانی وضعیت صدور پروانه نمایش باشد، نشان می دهد سر و صدایی که از سمت وزارت ارشاد و شخص وزیر بلند شد به نفع فیلم به پایان رسید چرا که چند هفته بعد از شرمندگی ظاهری وزیر در دیدار با مراجعه و پس از آن در گفتگو با یکی از روزنامه‌ها، اکران فیلم کماکان ادامه داشت تا پس از تبدیل مانی حقیقی به «دومین کارگردان پرفروش سینمای ایران»(پس از مسعود ده‌نمکی) زمزمه پایین کشیدن یکی از سه فیلم او که بصورت همزمان در حال اکران هستند، نه تنها به فروش خود فیلم مورد بحث کمک کند، بلکه کمک فروانی به دیگر فیلم‌های روی پرده‌ی او و فروش احتمالی فیلم در شبکه نمایش خانگی هم نماید.

البته این نخستین باری نیست که شکایت‌های آقای وزیر به طرز عجیبی به نفع مخاطب اعتراض‌هایش تمام می‌شود، دو سال پیش هم زمانی که طبق روال جشنواره ونیز فیلم‌هایی که شانس جایزه نداشتند در روزهای نخست جشنواره به نمایش گذاشته شدند، رخشان بنی اعتماد نیز که فیلمش در همان روزهای ابتدایی نمایش داشت بعد از سفر چند روزه به ونیز به ایران بازگشت تا دست خالی از سفر ایتالیا بازگشته باشد.

اما در همین زمان بود که اظهارات علی جنتی درباره «قصه‌ها» جنجال آفرید. او پس از آن که «قصه‌ها»ی رخشان بنی‌اعتماد بدون دریافت پروانه ساخت، تولید شد و بعد از آن هم بدون مجوز وزارت ارشاد راهی ونیز شد، گفته بود: «این کاری است که باید با آن برخورد کرد. بعضی فیلم‌ها دست روی بعضی زخم‌ها و نقاط سیاه می‌گذارند و این نگاه را به دنیا عرضه می‌کنند که کار نادرستی است. «قصه‌ها» فیلم نامناسبی است. چرا در صحنه بین‌المللی حضور پیدا می‌کند؟ بنده سئوالم این است که چرا به این فیلم مجوز ساخت داده شد.»

رخشان بنی اعتماد اما برنده ماجرا بود، او که تا پیش از این اتفاق ناکام از ایتالیا بازگشته بود، به درخواست جشنواره مجددا به ونیز بازگشت تا جایزه بهترین فیلمنامه هفتادویکمین دوره این جشنواره را تحویل بگیرد.

در اینکه اظهارات جنتی در این جایزه نقشی داشته است یا خیر هم اگر تردیدی باشد در استفاده جشنواره‌ی ونیز از فضای ایجاد شده نمی‌توان به راحتی گذشت و از کل ماجرا می شود فهمید گلایه‌های جنتی نه تنها تاثیری علیه فیلم نداشته است بلکه به نفع فیلم هم تمام شده است. در نهایت هم «قصه‌ها» بدون هیچ مشکلی وارد چرخه اکران و توزیع نمایش خانگی شد و با موفقیت عملیات خود را به پایان رساند.

اگر خوشبین باشیم و موضع‌گیری های جنتی را از سر دغدغه هم بدانیم، نباید از تاثیر سخنانش بر فضای فرهنگی چشم بپوشیم. سخنانی که در این مدت همواره نتیجه عکس داده است. چنانچه در ماجرای «۵۰ کیلو آلبالو» هم پروژه توقف فیلم پس از افتادن آن از کف فروش تبدیل به بهانه‌ای برای باج‌خواهی دوباره روشنفکران از مدیریت دولتی با ابزارهایی مانند نامه‌‌نگاری کارگردانان در برابر پایین کشیده شدن فیلم‌ها شد، درحالیکه فیلم حاشیه‌ساز حقیقی حتی دو هفته قبل از سایر آثار اکران نوروزی روی پرده رفت و حالا بیش از سه ماه است که روی پرده است، در بهترین بازه اکران سال.

در چنین شرایطی برای محک واقعیت اظهارات جنتی در مورد محتوای چنین آثاری باید منتظر تصمیم‌گیری در مورد توزیع نمایش خانگی «۵۰ کیلو آلبالو» ماند. باید منتظر ماند تا درصد علاقه دولت به یک فیلمساز دردسرساز را فهمید؛ هر چند با اکران همزمان سه فیلم «اژدها وارد می‌شود»، «۵۰ کیلو آلبالو» و مستند «مهرجویی؛ کارنامه چهل ساله» می شود میزان دلبستگی دولت به این فیلمساز را حدس زد!

نوشته پاس‌گل‌های جنتی به روشنفکران؛ آیا اعتراض وزیر ارشاد به فیلم‌های حاشیه‌ساز واقعی است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مهر نوشت: کامران ملکی عضو هیات‌مدیره خانه سینما که اجرای این مراسم را نیز به عهده داشت، گفت: در ابتدای برنامه قرار بود ناصر صفاریان اجرای برنامه را به عهده بگیرد اما گفت نمی‌تواند، از محسن عبدالوهاب که سال‌ها دستیاری محمدرضا مقدسیان را کرده خواستم تا اداره این مراسم را به عهده بگیرد اما او هم گفت نمی‌تواند صحبت کند.

وی افزود: حرف زدن از انسانی محترم، صادق و شریف سخت است، انسانی که امروز همه اهالی سینما را در خانه خودشان جمع کرده تا بدرقه راهش باشند. واقعیت این است که هیچ‌کس حال خوشی ندارد چراکه یک انسان به معنای واقعی را از دست داده‌اند.

در ادامه این مراسم کامران ملکی از محمد تهامی‌نژاد محقق و پژوهشگر سینمای مستند خواست تا درباره محمدرضا مقدسیان سخن بگوید. این پژوهشگر سینمای مستند در ابتدای صحبت‌های خود گفت: محمدرضا مقدسیان مردی است که همه لحظه‌های یک ملت را زیست و امروز ما گنجینه‌ای از کار و تلاش را به خانه ابدی بدرقه می‌کنیم. در واقع همه ما به مشایعت یک جهان آمده‌ایم. محمدرضا مقدسیان در روزهای انقلاب یک انقلابی فعال بود و در روزهای جنگ در محاصره آبادان زندگی کرد و در عملیات مروارید به دهانه اروند رفت و تمام لحظه‌ها را ثبت کرد. حال باید بگوییم که امروز و اینجا پیکر مردی مقاوم در بین ما حضور دارد که به سوی ابدیت رهسپار می‌شود.

کامران ملکی در ادامه گفت که برای محمدرضا مقدسیان باید دست زد و برای یک عمر شاد زیستن و با شرافت زندگی کردن او هورا کشید. وی در ادامه از محمدرضا اصلانی مستندساز پیشکسوت سینمای ایران خواست تا دقایقی درباره محمدرضا مقدسیان سخن بگوید.

محمدرضا اصلانی در ابتدا صحبت هایش بیان کرد: سخت است از فراغ یاران صحبت کردن به خصوص اینکه محمدرضا مقدسیان چند سالی از من کوچک‌تر بود و همیشه یک رابطه برادرانه بین ما برقرار بود. از سال ۱۳۴۸ نزدیک به ۵۰ سال با هم بودیم، با هم خندیدیم، با هم گریستیم، با هم ذوق کردیم و با هم در جامعه زندگی کردیم. یادم است در روزهایی در دهه ۵۰ با یکدیگر قدم به حاشیه شهر می‌گذاشتیم و با کپرنشین‌های حاشیه تهران زندگی می‌کردیم که حاصل این زندگی، مستندهایی چون «کودک و استثمار» و «کوره پزخانه» شد.

وی ادامه داد: این زندگی کمی نیست اما فشار بسیاری بر ما وارد کرده، فشاری که ما را فرسوده و نحیف کرده است. واقعیت این است که جامعه فیلمسازی ما امروزه تحت فشارهای بسیاری خود را سرپا نگه می‌دارد تا بتواند زندگی کند و فشاری که زندگی بر مردم می‌آورد را به تصویر بکشد. امروز به احترام فرزند تاریخ این مملکت گردهم آمده‌ایم.

سعید رشتیان رئیس انجمن تهیه‌کنندگان سینمای مستند در خانه سینما درباره سینمای این مستندساز گفت: به شخصه بسیار تلاش کردم تا سینمای مقدسیان را برای خود توضیح دهم. سینما برای مقدسیان ایدئولوژی بود و بیشتر از یک حرفه به آن نگاه می‌کرد و درست به همین دلیل است که آثار مستند او گرم است.

رئیس انجمن تهیه‌کنندگان سینمای مستند تصریح کرد: زمانی که مقدسیان سر صحنه می‌آمد انگار می‌خواست به میدان نبرد برود و وقتی راضی از فیلمبرداری برمی‌گشت انگار دنیا را فتح کرده بود. با انرژی بسیاری که داشت روحش همیشه جوان بود. به دوستان جوان مستندسازم می‌گویم آنچه سینمای محمدرضا مقدسیان را ارزشمند کرد پایبندی او به سنت‌ها بود. باور کنید شرایط کار دیروز سخت‌تر از امروز بود اما وفاداری به سنت‌ها و بومی‌کردن آنها از ویژگی سینمای محمدرضا مقدسیان بود که امیدوارم شما جوان‌ها نیز پای سنت‌ها بایستید.

کامران ملکی در ادامه با اشاره به این مطلب که ظرفیت قطعه هنرمندان پر شده است، گفت: قطعه هنرمندان در بهشت‌زهرا (س) پر شده و من امیدوارم شهرداری تهران در مساعدت با مدیرعامل خانه سینما بتواند فضایی را بیش از آنچه اکنون وجود دارد برای هنرمندان اختصاص دهد. حال اینکه بسیار خوشحالیم محمدرضا مقدسیان امروز میهمان انسان شریفی از اهالی هنر است.

وی تاکید کرد: قدرت‌الله پدیدار، برنامه‌ریز و دستیار کارگردان سینمای ایران در سال ۱۳۸۳ به رحمت خدا رفت. منزل ابدی او قبری ۲ طبقه بود که با مساعدت خانواده این هنرمند محمدرضا مقدسیان در طبقه دوم این قبر به خاک سپرده می‌شود در واقع قدرت‌الله پدیدار میزبان محمدرضا مقدسیان خواهد بود.

حمید جعفری از شاگردان محمدرضا مقدسیان، این مستندساز را مهمترین حلقه وصل بین نسل‌ها عنوان کرد و گفت: یکی از ویژگی‌های مقدسیان این بود که با هر نسلی با زبان خودش صحبت می‌کرد. او کسی است که با فریدون رهنما شروع کرد، با محمدرضا اصلانی ادامه داد، به ابراهیم مختاری رسید و در ادامه نسل جوان را تربیت کرد. هیچگاه در طول کار و شاگردی محمدرضا مقدسیان فکر نکردیم که با نسل غیر از خودمان صحبت می‌کنیم.

در پایان این مراسم بهرام عظیم‌پور رئیس انجمن مستندسازان خانه سینما تاکید کرد که این انجمن جوان‌ترین عضو خود را از دست داده است. در واقع محمدرضا مقدسیان به شهادت انرژی، خنده‌های پرحرارت و برق چشم‌های نم‌ناکی که داشت جوان ماند و جوان رفت.

در این مراسم چهره‌هایی چون بهمن فرمان‌آرا، محمدرضا اصلانی، رضا میرکریمی، همایون اسعدیان، رخشان بنی‌اعتماد، مازیار میری، منوچهر شاهسواری، ابراهیم مختاری، مصطفی رزاق‌کریمی، محسن عبدالوهاب، امیر اثباتی، محمدرضا درویشی، جعفر صانعی‌مقدم، اسماعیل محرابی، علیرضا قاسم‌خان، بیژن میرباقری، فرهاد توحیدی، منوچهر مشیری، مهوش شیخ‌الاسلام، مجتبی میرطهماسب، مرتضی رزاق‌کریمی و جمعی از مستندسازان جوان حضور داشتند.

نوشته وداع با مستندساز باسابقه/ سینماگران در تشییع پیکر مقدسیان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: وقتی صحبت از سینمای اجتماعی می‌شود حساسیت بسیاری درباره چگونگی نگاه و سلیقه و همچنین انتقال مسائل به زبان سینمایی به میان می‌آید. در بین سینماگرانی که حضور دارند، فرید مصطفوی یکی از فیلمنامه نویسانی است که بیشتر آثار او متاثر از اتفاقات اجتماعی و با زبانی انتقادی بوده است. مصطفوی در طی طریق در مسیر دشوار سینمای اجتماعی ثابت قدم بوده. به بهانه برگزاری آیین بزرگداشت این فیلمنامه‌نویس بی‌حاشیه و خوش‌برخورد با او صحبت کردیم.

اکثر آثاری که در کارنامه حرفه‌ای شما ثبت شده ناظر بر جریانات اجتماعی و معظلات و مشکلاتی است که در سطح جامعه وجود دارد. چنین گرایشی در شما چطور بوجود آمد یا بهتر است که بگوییم این دغدغه در محتوای فیلمنامه‌های شما از کجا نشات گرفته است ؟

فرید مصطفوی: گمان می‌کنم توضیح اینکه دیدگاه ،گرایش و سلیقه‌های هر آدمی دقیقأ ناشی از چه عواملی است کار ساده ای نباشد. عوامل ژنتیک، تربیتی، زیستگاه، خانواده، تجربه تاریخی و تجربه زندگی و … هر کدام به نحوی در ساختن انسان تأثیر گذار است. سلیقه سینمایی آدم ها هم از این امر مستثنی نیست. اینکه کسی به فیلم موزیکال گرایش دارد یا وسترن، اجتماعی یا کمدی بخش زیادی مرتبط است به شکل‌گیری سلیقه های هنری او در طول زمان.

اساسا سینمای اجتماعی در کشور ما با محدودیت هایی مواجه است و  دیدگاهی وجود دارد که محدودیت ها کار کردن در این گونه سینمایی را مشکل می‌کند . شما چطور فکر می‌کنید؟

در طول تاریخ سینما و در سینمای کشور های مختلف محدودیت همیشه وجود داشته است، اما نسبت آن تغییر کرده است. در واقع نه محدودیت کامل و نه آزادی کامل هیچ‌وقت و در هیچ سینمایی وجود نداشته است. در مورد سینمای اجتماعی هم همین وضعیت است. همانطور که در ژانرهای دیگر مثلأ شما می توانید سینمای کمدی ایران را با کمدی های درخشان ایتالیایی یا آمریکایی مقایسه کنید. کار فیلمسازانی مثل پیترو جرمی، اتوره اسکولا و یا بیلی وایلدر میزان پرده‌دری و طرح صریح موضوعات در آن فیلم ها اساسأ قابل مقایسه با آنچه در سینمای ما می تواند اتفاق بیفتد نیست.

نمونه دیگر را می‌توانید در مقایسه نمایش صحنه های قتل در دو فیلم از هیچکاک، روانی (۱۹۶۰) و جنون (۱۹۷۲ ) ببینید. آنچه در صحنه قتل در حمام فیلم «روانی» برای تماشاگران آن زمان شوک دهنده و پرده دری تلقی می‌شد به شکل عریان ترش در فیلم «جنون» دیگر پرده دری و جسارت تلقی نمی شد. اخلاقیات در سینما و طرح آسیب های اجتماعی در طول زمان شکل های گوناگونی به خود گرفته و محدودیت ها به مرور کمتر شده است که این موضوع را شما به راحتی می توانید در یک مطالعه تاریخی سینما دنبال کنید .اما خلاقیت سینماگران کلاسیک در قبال محدودیت هایی که در آن زمان داشتند راه گشا بود و با زبان نشانه و تمثیل توانستند حرف های خود را بزنند و زبان سینمایی خود را شکل دهند.

در کل نگاهها به آثار هیچکاک در آن دوره های تاریخی بسیار ساده انگارانه تر بود تا به امروز که توجه بیشتری به سینمای او می شود.

شاخص اصلی در ماندگاری یک هنرمند مهر تاریخ است و بقای او در گذر زمان. جنجال های ژورنالیستی و هیاهوهای جشنواره ای فقط برای کوتاه مدت ممکن است سینماگری را مطرح نگه دارد.

برخی ها اعتقاد دارند که محدودیت در طول زمان هنرمند را در یک الزام قرار می‌دهد تا از طریق زبان استعاره و نماد حرف خود را بزند. در اصل استعداد او را شکوفاتر می کند. شما به این دیدگاه قائل هستید؟

همانطور که قبلأ گفتم محدودیت ها باعث شکل گیری نوعی زبان سینما برای بیان نا گفتنی‌ها شد. اما این یک روی سکه است. محدودیت همیشه و همه جا اینگونه عمل نمی کند و گاه باعث نابودی استعدادها می‌شود. موقعیت فیلمسازانی مثل تارکوفسکی و پاراجانوف را در سینمای شوروی یا ییلماز گونی در سینمای ترکیه را می‌توان مثال زد. بسیاری از این استعداد ها مثل تارکوفسکی ناچار به مهاجرت شدند اما مهاجرت همیشه راه گشا نیست. سینماگر در سرزمین میزبان هم در قبال محدودیت‌ها ( ولو از نوعی دیگر مثل محدودیت‌های تحمیل شده از جانب سرمایه‌گذار) ممکن است فلج شود و دچار جوان مرگی. نمونه اش سینماگر خلاقی مثل سهراب شهید ثالث.

قرار است که در شانزدهمین جشن سینمای ایران از شما تقدیر شود . درباره برگزاری این مراسم بزرگداشت نظرتان چیست؟

طبیعتأ هر توجه و تشویقی در هر مقطع کاری برای آدم خوشحال کننده و امیدبخش است. به خصوص اینکه مرتبط است با موضوع فیلمنامه که در این سال‌ها کمتر به آن توجه شده است.

در حال حاضر فیلمنامه ای را در دست نگارش ندارید ؟

فیلمنامه ای را به همراه خانم بنی اعتماد، نغمه ثمینی و پیمان معادی تمام کرده‌ایم که باید بازنویسی شود.

باید حدس زد که دوباره در همان حال و هوای فیلمنامه های سابق کار کرده‌اید.

بله کم و بیش.

نوشته محدودیت در سینمای همه جای دنیا وجود دارد/ هر تقدیر و تشویق دلچسب است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پرویز پرستویی ، کیومرث پور احمد ، کمال تبریزی، بیژن نوباوه ، مرتضی رزاق کریمی ، نرگس ابیار ، محسن مومنی ، عادل معمارنیا و حبیب احمدزاده و احسان عبدی پور به همراه جانبازان موزه صلح تهران از شرکت کنندگان در این مراسم بودند . که در همان بدو مراسم این هنرمندان ، دسته گلهای اهدایی جشنواره را با اعلام افتخار توسط پرویز پرستویی ونیز روبوسی به شش جانبازایرانی حاضر در جلسه تقدیم نمودند

در این افتتاحییه و اولین روز رسمی جشنواره ، فیلم های گیلانه اثر رخشان بنی اعتماد و تنهای تنهای تنها از احسان عبدی پوربه نمایش درامدند. در هنگام نمایش فیلم گیلانه صدای سرفه های جانبازان حاضر در جلسه ، با تصاویر فیلم هماهنگی عجیبی داشت. سپس نمایش (مراسم کشتی دوستی) بین بچه های ایرانی و عراقی برروی اروند رود و فیلم تنهای تنهای تنها با جلسه نقد و بررسی پیگیری شد که حبیب احمدزاده و احسان عبدی پور به سوالات مخاطبان پاسخ دادند .

این برای اولین بار در تاریخ هیروشیما بود که فیلم هایی با مضمون دفاع مقدس و صلح از نگاه ایرانیان به ویژه کودکان برای حضار ژاپنی به نمایش در می امد که توجه آنان را سخت بخود جلب کرد. این جانبازان و هنرمندان سپس درزیر باران شدید در مراسم و ایین ویژه سالگرد بمباران اتمی هیروشیما شرکت کرده و با در دست داشتن بنری با مضمون دفاع از کودکان غزه ، رسالت خود در دفاع از مردم مظلوم این دیار را به نمایش گذاشتند.

نوشته یک دقیقه سکوت در هیروشیما برای غزه/ همدردی بنی اعتماد با شهدای غزه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- هیات داوران بخش فیلم، عکس و پوستر یازدهمین جشنواره فیلم کوتاه دانشجویی نهال مشخص شدند. به گزارش ستاد خبری جشنواره، در این دوره برای اولین بار داوران بخش مسابقه اصلی جشنواره و بخش فیلم های سال اول از هم جدا شدند.  هیات داوران بخش مسابقه اصلی و بخش فیلم های نیمه بلند را، شهاب الدین عادل، بهرام بدخشانی، بهرام دهقانی، بهرام توکلی و بهرام عظیم پور تشکیل می دهند و داوری بخش فیلم های سال اول را رخشان بنی اعتماد، پیمان معادی و حبیب رضایی بر عهده دارند.

همچنین داوران بخش مسابقه عکس جشنواره عزیز ساعتی، علی نیک رفتار و حبیب مجیدی و داوران بخش مسابقه پوستر جشنواره مسعود نجابتی، آرش تنهایی و جواد آتش باری هستند. علاقمندان می توانند جهت دریافت اطلاعات بیشتر جشنواره به وب سایت رسمی آن به آدرس nahalfilmfestival.com مراجعه کنند. مراسم افتتاحیه یازدهمین جشنواره فیلم کوتاه دانشجویی نهال به دبیری علیرضا قاسمی شنبه سوم خرداد ماه ساعت ۱۷ با حضور هنرمندان، داوران جشنواره و اهالی رسانه برگزار می‌شود.

نوشته بنی‌اعتماد و توکلی داور جشنواره فیلم نهال/ افتتاحیه امروز برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: سینما از زمانی که متولد شد و پایه های آن را گذاشتند ، هنری ساخته دست مردان به نظر می آمد. در سطرهای ابتدایی تاریخ سینما که غوطه می خورید ، این مردان هستند که سراغ دوربین و در مجموع سینما رفتند. این راه ادامه داشت تا زنان هم به این سمت و سو کشیده شدند که البته برای حضور در مقابل دوربین و برای ایفای نقش در فیلم های صامتی بود که باز هم در آنان قهرمانان مردی همچون چاپلین، لوید و باستر کیتون یکه تازی می کردند و کفه ترازو به سمت زنان سبک تر بود و در سایه قرار داشتند. این روند همچنان ادامه داشت تا زنان با تغییر شرایط اجتماعی و سیاسی و حضور فعالانه تر در امور مختلف فرهنگی و توسعه فناوری های سینمایی قابلیت های خود را بیشتر به اثبات رساندند و با تولید فیلم های ناطق و دگرگونی نگاه به سینما و توسعه آن در لایه‌های مختلف جوامع گوناگون ، به عنوان یکی از نقاط توجه حساسیت های مخصوص خود را ایجاد کردند.

بازیگرانی مانند لیلیان گیش و گرتا گاربو با آن جمله تبلیغاتی معروف «گاربو حرف می‌زند» از سینمای صامت آمدند تا با زبان سینما خود را بشناسانند. فارغ از نگاههای ابزاری  به زنان در بسیاری از فیلم های آمریکایی و اروپایی، این جنبه از جوانب اجتماعی و روانشناسانه قابل بررسی است صرف نظر از مقوله بازیگری، فقدان زنان در عرصه کارگردانی سینما، به طور مشخص مورد بحث ماست.  سینمای ما از ابتدای انقلاب اسلامی و پوست اندازی بدنه این هنر صنعت و تبدیل شدن به رسانه‌ای با اهداف ارزشی و اخلاقی شاهد حضور زنان در سینما ، همچون دیگر مجامع اجتماعی و فرهنگی بود و تمام تلاش خود را به کار بست تا فارغ از نگاه ابزاری و مادی گرایانه به ماهیت کاربردی و پتانسیل های آنان توجه کرده و تعریفی ورای انسان‌هایی محصور در چهارچوب خانه ارائه کند.

این اتفاق در حرفه بازیگری بسیار بیشتر از دیگر عرصه ها نمود پیدا کرده و زنان بسیاری پا به پای مردان هنرمند در فیلمهای گوناگون حضور داشته اند و هیچگاه به طور محسوس در زیر سایه سنگین حضور مردان در این هنر قرار نگرفته اند که گواه این جریان بازیگران مستعد و مجرب حوزه تئاتر و سینما است که در آثار مختلف و در جشنواره های گوناگون درخشش داشته اند . اما این فقط یک جنبه ماجراست . در مبحث کارگردانی در سینمای ایران ما همیشه و بدون هیچ تامل و تفکری شاهد حضور و مهمتر از همه بروز  زنان مستعد در زمینه کارگردانی در سطحی قابل لمس بوده ایم ،اما به دلایل مختلفی در منحنی طبیعی ارزیابی حضور و بقای زنان در سینما ما با ایستایی مواجه هستیم .

اگرچه پیروزی انقلاب اسلامی و ظهور یک نسل تازه در عرصه فیلمسازی زمینه رشد پوران درخشنده، تهمینه میلانی و رخشان بنی اعتماد را فراهم کرد اما در مقاطع بعدی روند حضور زنان در عرصه بازیگری بیش از دیگر شاخه‌ها از جمله فیلمسازی بوده است. سه زن فیلمسازی که فعالیتشان در سال‌های دهه ۶۰ شروع شد از فیلمسازان تاثیرگذار تاریخ سینمای ایران هستند، هم آثار پرفروش در کارنامه دارند، هم در بعد حرفه‌ای و تخصصی آثارشان ارزیابی شده و نمره قبولی گرفته و هم توانسته اند در فضای مردانه تداوم فعالیتشان را حفظ کنند.

اما به نظر می رسد در شرایط موجود باید بیش از اینها شاهد حضور کارگردانان فعال زن در سینما باشیم تا زاویه نگاه و جهان داستانی آنها نفوذ بیشتری در سطح اجتماع داشته باشد و خود آنها هدایتگر لایه های ناشناخته همنوعانشان باشند. با تداوم فقدان ظهور فیلمسازان زن و نمایش دغدغه های اجتماعی در حلقه محدود سینماگران خلاق سینمای ایران است که شاید بتوان از آنها به عنوان معدود راویان دنیای زنانه در دنیای وسیع سینما یاد کرد که همیشه در آثارشان نگاه ویژه ای به دغدغه های زنان دارند ، اما به نظر می رسد که با تغییر نسل ها و گذشت زمان و نوع نگرش به محیط پیرامون ، زندگی بشر روز به روز تعاریف و ملاک هایی جدید بر خود می گیرد که نیازمند سازگاری و درک آن شرایط است.

پس پرورش فیلمسازان جوان زن و حمایت از آنها در این مسیر می تواند جریانی سازنده را به وجود بیاورد که فارغ از نگاه جنسیتی و کمیتی به تعداد فیلمسازان ،وسعت دید و جزئی نگری به فراز و فرودهای انسان و شکافتن مشکلات موجود آنها را در پی دارد. نمونه بارز این خلاء را می توان در سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر دید که در میان بیش از ۳۰ فیلمی که در بخش مسابقه حضور داشتند ، تعداد کمی توسط زنان کارگردانی شده بود. رخشان بنی اعتماد به عنوان یکی از فیلمسازان نسل گذشته بود که با «قصه‌ها» در این جشنواره حضور یافت و جوانانی مانند نرگس آبیار با «شیار ۱۴۳» تحسین بسیاری را برانگیخت و در کنار آنها تینا پاکروان با «خانوم» و آزیتا موگویی با «تراژدی» خود را به سینما معرفی کردند.

در میان این فیلم‌ها آبیار و پاکروان نشان دادند که تمایل بیشتری برای ترسیم دنیای زنان روی پرده سینما دارند. آبیار به مادران جنگ ادای دین کرده بود و پاکروان در سینمای فاقد قهرمانان زن، از زنانی سخن گفته بود که عامل حفظ بنیان خانواده هستند. در همین اقلیت حضور جوانانی حس می‌شود که با حمایت از آنان می‌توان به آینده این زنان فیلمساز امیدوار بود. سینمای ایران نیاز به بازنگری و خانه تکانی درباره شخصیت‌های زن دارد و نگاه یک سویه به این بخش مهم از جامعه باید تعدیل شود. حضور پررنگ زنان فیلمساز و فیلمنامه نویس می‌تواند گامی موثر برای ثبت تصویری دقیق تر و مطابق با دنیای واقعی از زنانی باشد که در همه عرصه‌ها از جمله دفاع مقدس هم اندازه با مردان جامعه حرکت کرده اند. بانوان سینماگر در نوزایی و بلوغ سینمای ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تولد سینمای جدید سهمی بزرگ دارند و شایسته نیست این حضور موثر را نادیده گرفت. دهه ۹۰ می‌تواند عرصه ظهور نسل سوم انقلاب در زمینه فیلمسازی و رشد فعالیت بانوان سینماگر باشد.

نوشته فقدان ظهور زنان فیلمساز در سینمای مردانه/ قصه‌های زنانه را مردان روایت می‌کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته حواشی روز سوم جشنواره فیلم فجر به روایت تصویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گزارش تصویری نشست فیلم «قصه ها» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصاویر اصلانی، کوثری و معجونی در فیلم بنی‌اعتماد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ستاره بلادی: مراسم رونمایی از کتاب «۱۹۷۰ روز در شماره شش ژان‌بارت» نوشته رییس سازمان سینمایی کشور، پنجشنبه ۲۸ آذر با حضور اهالی فرهنگ و هنر در نشر ثالث برگزار شد.

این کتاب روایتگر ۱۹۷۰ روز زندگی حجت‌الله ایوبی در محل نمایندگی فرهنگی ایران واقع در ساختمان شماره شش خیابان ژان‌بارت پاریس و تعاملات او با اهالی فرهنگ است. بخش مهمی از خاطرات رایزن فرهنگی ایران بین سال‌های ۸۱ تا ۸۵ شامل حضور سینماگرانی نظیر عزت‌الله انتظامی، رضا میرکریمی و جمشید مشایخی در فرانسه جهت معرفی فرهنگ هفت هزار ساله ایران می‌شود. مراسم با پخش گزارش‌های تصویری از جشنواره هنر ایرانی در پاریس به نام بهار ایرانی، مراسم شب حافظ در کاخ ورسای، هفته فرهنگی ایران و نمایشگاه‌های مختلف هنری و فرهنگی که در دوران مسئولیت ایوبی در مقام رایزن فرهنگی ایران در پاریس برگزار شده بود آغاز شد.

حجت‌االه ایوبی در سخنرانی خود ضمن تشکر از حضور اهالی هنر و فرهنگ در مراسم رونمایی کتاب خود به حساسیت حوزه فرهنگ اشاره کرد. نویسنده ۱۹۷۰ روز در شماره شش ژان‌بارت گفت: مردم فرانسه هنر ایرانی را می‌فهمند. شخصا گمان نمی‌کردم یادداشت‌ها و خاطره‌های من قابل چاپ باشند و ارزش چاپ داشته باشند. همیشه این نگرانی را داشتم که در خاطره‌نویسی‌ها خود نویسنده برجسته است و من نمی‌خواستم خودم برجسته باشم. برای این در مقدمه هم نوشتم می‌خواستم هنر ایران برجسته شود.

ایوبی در مراسم رونمایی از کتاب تازه خود گفت: جهان فرهنگ ایران را دوست دارد. هرجا سخن از فرهنگ ایرانی باشد همه درها باز است. وی تصریح کرد ایران گنجینه هنر است. ما مطمئن بودیم بهترین هفته فیلم در هر سالنی که در اختیار ما قرار می‌گیرد را برگزار می‌کنیم. ایران این عظمت را داشت و دارد. زبان فرهنگ و هنر می‌تواند معجزه کند. من معتقدم به نام ایران می‌شود هر اقدام مثبت فرهنگی‌ای انجام داد.

فرشته طائر پور در بخشی از این مراسم گفت: کسی که با این نظم خاطرات روزانه را چاپ می‌کند به کار خود مطمئن است و می‌خواهد در بستر تاریخ ماندگار شود. طائرپور خطاب به ایوبی گفت: زمانی که شما به عنوان معاونت سینمایی انتخاب شدید خیلی‌ها شما را نمی‌شناختند و تعجب کردند. عده معدودی می‌دانستند چه اتفاقی دارد می‌افتد. شما این روز‌ها می‌توانید حرف دل ما را با شجاعت بیشتری بگویید. رییس انجمن تهیه کنندگان سینمای ایران گفت من آرزو می‌کنم خیلی زورد شاهد روزنگار شما در عرصه سینما و در سمت مدیر سازمان سینمایی باشم. او با اشاره به فیلم حاجی واشنگتن گفت: ایجاد نظم و مدیریت فرهنگی در داخل کشور خیلی سخت‌تر است. آقای ایوبی با وجود همه کژ اندیشی‌هایی که وجود دارد نصف راه را پیموده‌اند. در خارج از ایران اگر حرف حق داشته باشید راه را پیدا می‌کنید. اینجا حتی اگر حرف حق داتشته باشید صدای شما شنیده نمی‌شود.

فرشته طائر پور ابراز امیدواری کرد در سایر حوزه‌های فرهنگ و هنر به خصوص سینما شاهد اتفاقاتی به بزرگی اتفاقات آن ۱۹۷۰ روز باشیم. یونس شکرخواه دیگر سخنران مراسم بود که محورهای کلیدی سخنان خود را در چند گام بیان کرد. در گام اول به نثر روان و خوش ساخت کتاب اشاره کرد و این را مدیون سابقه ژرونالیستی دکتر ایوبی دانست و گفت: در این کتاب درست مثل یک اثر سینمایی جا به جا پس زمینه گذاری انجام شده است و فلاش بک و فلاش فورواردهای به موقع در کتاب دیده می‌شود. به عنوان گام دوم این استاد مطرح علم ارتباطات سختان خود را اینگونه ادامه داد: متن کتاب مشخصا متکی به افراد بود. نکته سوم نقش رفتار ارتباط گرانه راوی کتاب بود. وی تصریح کرد: هیچ چیز شکل نمی‌گیرد مگر در سایه ارتباط. نویسنده در این کتاب مخاطب را سکانس به سکانس با تصویر افراد مختلف آشنا می‌کند. شکر خواه گفت: ارتباط گری این است که من خانه فرهنگ ایران را دارم اما خانه را باید از این کادر محدود به بیرون بکشم. ایوبی با این نوع گزارش گری نشان داد این کتاب یک سناریو مشخص دارد. کتاب با یک پراز شروع می‌شود و به پرواز برگشت ختم می‌شود.

نوسنده کتاب «انفجار بزرگ خاموش»حضور ایوبی به عنوان مدیر سینمایی را غنیمت دانست و افزود: قبیله روشنفکری باید صحنه اجتماعی را در اختیار او قرار دهد تا ایوبی به عنوان یک متخصص فرهنگی بتواند بین فرهنگ و تجربه اجتماعی نقش تسهیل گر خود را ایفا کند.

رضا میرکریمی که بخشی از کتاب ایوبی درباره او است گفت: ۱۳ سال پیش قرار شد فیلم «کودک و سرباز» در پاریس اکران شود. آن روز‌ها بسیار تعجب کردم که رایزن فرنگی به من زنگ زد. اولین بار بود که این اتفاق می‌افتاد و تا قبل از آن رایزن‌ها خیلی حضور موثری نداشتند. آقای دکتر با من تماس گرفتند و گفتند ما چه کمکی می‌توانیم به شما بکنیم. این اولین سفری بود که با چمدان خالی برگشتم و فرصتی برای خرید سوغاتی نداشتم اما بسیار پر بار بود. همانجا متوجه شدم ما با یک ذهن بلند اندیش و کار بلد مواجه شدیم. در این کتاب آمده است که درهای فرانسه به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا به روی ایران باز بود. من می‌گویم این راه را آقای ایوبی باز کردند. تا جایی که بسیاری از سیاست‌مداران ما از اعتبار آقای ایوبی برای امتیازاتی که می‌خواستند در حوزه سیاست بگیرند استفاده می‌کردند و این افتخاری برای فرهنگ است. چیزی که در معاشرت با ایشان لذت بخش است میزان مسئولیت و علاقه به فرهنگ ایران است.

کارکردان فیلم «یک حبه قند» اظهار داشت: رایزن‌های فرهنگی از سفرا مهم‌تر هستند و کارهای بزرگتری می‌توانند انجام دهند. خوشحالم ایشان رییس سازمان سینمایی هستند. وی افزود: زمانی که از من پرسیدند ایشان را برای وزارت پیشنهاد کردم. چرا که به دلیل حاشیه‌های ایجاد شده برای سینما نگران آبرو و موقعیت و شخصیت علمی ایوبی شده بودم. البته اتفاقات خوبی در این مدت کوتاه افتاد. کسی که علمی و صادقانه به مقوله‌ای نگاه کند خیلی زود پیشرفت خواهد کرد. میرکریمی اضافه کرد: ایشان بعد از گذشت از میدان مینی که ایجاد شده بود طرح‌های بلند مدت خود را برای سینما در نظر دارند که خیر و برکت فراوانی برای اهالی سینما خواهد داشت. وی اظهار داشت: به جرات بهترین رایزنی فرهنگی در دوره مدیریت ایشان بود. خاطرات ایشان الگویی برای کسانی است که از این پس می‌خواهند در این حوزه کار کنند. این یک سند آموزشی برای افراد است که بگوییم با امکانات کم چگونه می‌توان فعالیت‌های گسترده کرد. ایشان با لفظ گنج از خانه فرهنگ ایران در پاریس یاد می‌کنند چون حقیقتا توانستند از آن خانه کوچک گنجی برای پیشبرد اهداف فرهنگی تهیه کنند.

رخشان بنی اعتماد هم چند جمله صحبت کرد: احراز یکی از مسئولیت‌های حساس فرهنگی هنری مملکت ما در دست توانای فکر و قدرت کسی است که خودش از اهالی عرصه فرهنگ و هنر بوده و دغدغه فرهنگ دارد. بدون اینکه قصد توهین به مدیران را داشته باشم باید بگویم ما سینماگران تاکنون مدیران ما خود را برآمده از هنر و فرهنگ نمی‌دانستیم. بنی اعتماد در مورد کتاب به جرات و شهامت گزارش نویسی اشاره کرد و گفت: جدا از بررسی تخصصی محتوا فکر می‌کنم اینگونه نوشته‌ها برای شکستن موانع و بازکردن مسیرها بسیار مهم هستند. تعداد اندکی از رایزن های فرهنگی نیم نگاهی به مقوله فرهنگ داشتند. تجربه‌های ما اینطور بود که اگر در جایی به عنوان نماینده سینمای ایران حضور پیدا می‌کردیم آرزو داشتیم کسی از طرف رایزنی فرهنگی حضور پیدا نکند. چرا که رایزنان فرهنگی به عنوان کشیش و بازرس حضور داشتند و ما فقط باید به دنبال پیدا کردن جواب به رایزن فرهنگی می‌گشتیم. خاطرات بسیار تلخی از حضور سینمای ایران و نادیده گرفته شدن توسط متولیان رایزنی‌ها دارم.

کارگردان فیلم خون بازی گفت: من فقط چند روز از آن ۱۹۷۰ روز را با همراه رایزن فرهنگی ایران بودم. روز‌های اول نمی‌دانستم برنامه ریزی چنین نمایش فیلمم از طرف رایزنی فرهنگی است. خاطرم هست وقتی متوجه شدم با توجه به تجربه‌های گذشته عصبی شدم و موضع گرفتم چون اصلا نمی خواستم به عنوان نماینده تفکر خاصی ظاهر شوم. تفکری که بنای آن بر این بود که وظیفه ما فیلمسازان حضور در عرصه‌های بین‌المللی به عنوان نمایندگان سیاسی و پروپاگاندا در خارج از ایران بود. اما بعد از دیدار با آقای ایوبی و خرازی در مراسمی که با حضور هنرمندان مقیم در خارج ایران برگزار شده بود برای اولین بار به عنوان یک فیلمساز در سفارتخانه جمهوری اسلامی قد کشیدم. ما با یک دید وسیع غیر سیاسی به مقوله فرهنگ مواجه بودیم. به لحاظ تاریخی و فرهنگی سابقه گزارش نویسی و خاطره نویسی توسط چهره‌های ما خیلی شناخته شده نیست در حالی که در دنیا بسیار حائز اهمیت است. شما شهامت انتشارات یادداشت ها را داشتید که این از حرکت های فرهنگی بسیار موثر است. این کتاب الگویی برای کسانی که افتخارشان بازگرداندن بودجه‌های فرهنگی به نمایندگی‌ها هست شمرده می‌شود. شما با این بودجه کم توانستید اتفاقات بزرگ را رقم بزنید.

در مراسم رونمایی کتاب تازه ایوبی حسام‌الدین آشنا ضمن قدردانی از رویکردی که در این کتاب گزارش شده است به سه وجه یک فعالیت فرهنگی اشاره کرد. این سه وجه عبارتند از وجه رایزنانه، وجه سیاست مدارانه و وجه روشنفکرانه. تعریفی که از رایزن فرهنگی در این کتاب مشاهده می‌شود به معنای یک ارتباط دهنده بین فرهنگی است. آشتی دادن دیانت و دنیای جدید وظیفه یک رایزن فرهنگی است. آشتی دادن علم سیاست با مفاهیم اخلاقی بنیادین دینی مهم‌ترین کاری بود که حجت‌الله ایوبی انجام داد. آشنا گفت: برای باز شدن مسیر‌ها باید از مشترکات شروع کرد.حجت‌الله ایوبی کشف کرد مشترکات در امور مشترک فطری انسانی نهفته است. این کشف بزرگ راه ورود به هر فرهنگی است. او از موسیقی نقاشی و تئاتر آغاز کرد. او از زبانی آغاز کرد که در زبان‌های مختلف مشترک است. یعنی زبان اخلاق و هنر و انسانیت. با این همه ایوبی متهم ردیف اول در تهران است. به جرم اینکه او رایزن نمایشی است و رایزن کارهای بنیادین نیست. در نهایت خوشحالم که این کتاب می‌تواند منبعی برای استناد فعالیت‌های فرهنگی باشد. امیدوارم از امشب امید بیشتری داشته باشیم.

در ادامه مراسم رونمایی از «۱۹۷۰ روز…» علی مرادخانی گفت آشنایی من با ایوبی از زمان رایزنی ایشان آغاز شد. معمولا رایزن‌های فرهنگی حوزه‌های تخصصی هنری کشور‌های مقصد را نمی‌شناسند. ایوبی ارتباطات بسیار خوبی با اکثر هنرمندان و حوزه‌های هنری داشتند. موسیقی و تئاتر حاشیه عرصه‌های فرهنگی نیست. این کتاب نشان می‌دهد فردی که نگاه فرهنگی به موضوع رایزنی دارد در حوزه خود مطالب مهمی را کشف می‌کند تا بتواندارتباط موثرتری برقرار کند. مسئولان کشور با شناخت افکار یکدیگر می‌توانند حرکت دقیق‌تری به سمت پیشرفت داشته باشند.

سیف الله صمدیان دیگر سخنران مراسم بود: ما باور کردیم به سیاست احتیاج داریم اما م یخواهم جمله ای بگویم: هیچ هنرمندی محتاج دولت خود نیست اما هر دولتی محتاج هنرمندان اصیل خود است. دولتمردان و حتی رایزنان فرهنگی فرصت نمی‌کنند فرهنگ کشور خود را جدی بگیرند. هیچ دولتی نتوانسته است هنرمندان ریشه‌ای را در روز از بین ببرد. آقای ایوبی مثل یک دونده ماراتن موقعیتی را در این سال‌ها به عهده گرفت و نقطه اشتراک هنرمند و اهل فرهنگ و مسئول دولتی را به ما نشان داد. به ما گفته اند این دولت امید و تدبیر است. برای اینکه نا امید نباشیم باید بگویم بسیار خوشحالم که درکی که از حضور آقای ایوبی در پاریس و جشنواره فیلم کن داشتم، این است که از کنار تمام مشکلات با در نظر گرفتن ظرایف گذشت. موقعیتی که ایشان در این کتاب ذکر نکرده است بسیار محدودتر از آن چیزی است که در حقیقت اتفاق افتاد. چرا که ایران در داخل و خارج بسیار مورد فشار فرهنگی قرار می‌گیرد. هر نمایش هنری در خارج از ایران نشان دهنده این بود که هنرمند نماینده پرویاگاندای دولت است. کاری که آقای ایوبی کرده این است که در این کتاب درست مثل یک سینماگر و فیلم‌نامه نویس با یک دکوپاژ عمیق ما را به یک پایان امیدوار کننده و هوشمندانه‌ای رهبری می‌کند.

در پایان مراسم رونمایی «۱۹۷۰ روز …» حجت‌الله ایوبی ضمن تشکر از حاضران بیان کرد: باید خوشحال باشیم در دولتی هستیم که آشنا با این نگاه باز و فهیم در کنار رییس جمهور ما به عنوان مشاور فرهنگی قرار دارد. باید یاد کنم از دو چهره فاخر و برجسته این مرز و بوم. اول آقای احمد جلالی سفری ایران در خارج از کشور و نماینده فرهنگی ایران در یونسکو. فردی که دو سال رییس مجمع عمومی یونسکو بود. و دوم صادق خرازی که نماد یک سفیر دانا و توانای جمهوری اسلامی ایران است. رییس مجلس سنای فرانسه اشاره کرد روابط فرهنگی ایران و فرانسه به دو دوره قبل و بعد از صادق خرازی تقسیم می‌شود.

** بخش‌هایی از کتاب

از آقای کارمیتز پرسیدم، راز عشقش به کیارستمی چیست؟ پاسخش را هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم. گفت:عباس به ما یاد داد چگونه می‌توان با هزینه اندک در برابر هالیوود مقاومت کرد.

با آقای میرکریمی تماس گرفتم. همدیگر را نمی‌شناختیم. راستش را بخواهید هیچ گرم نگرفت. کنایه‌ای زد که مگر سازمان فرهنگ و ارتباطات از این کارها هم می‌کند. نمی‌دانم چرا ولی هیچ کدام از اهالی فرهنگ و چهره‌های سرشناس مانند میرکریمی، حاتمی‌کیا و مجید مجیدی و حتی مدیران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از رایزن فرهنگی انتظار کار درست و حسابی نداشتند.

خانم طائر‌پور را همه از اهالی سینما می‌شناسند. اما این بار او با گروه موسیقی آمده بود و گروه آرین را او به فرانسه آورد تا نشان دهد بانوان ایرانی هم دست از سنت‌ها نمی‌کشند.

همنشینی با آقای مجیدی واقعا دلپذیر بود. او واقعا به رنگ خداست و نرمی و لطافت آواز گنجشک‌ها جزء وجودش است. برای بزرگداشت دوفوشه کور باید مردی از جنس حافظ و سعدی، مردی به رنگ ایران، چنین رسالتی را انجام می‌داد.

جمشید مشایخی بهترین گزینه بود. وقار و ادب ایرانی و تواضع و فروتنی اش او را به آقای اخلاق سینمای ایران تبدیل کرده است. او به شایستگی می‌توانست نماینده ملت ایران باشد.

سینمای آرلوکن یک هفته کامل را با فیلم‌های ایرانی برنامه ریزی کرد.دونده‌، ساز دهنی‌، مزاحم‌ها‌، رهایی‌، انتظار‌، نان و کوچه‌، باشو غریبه‌ای کوچک،‌ دو خواهر‌، گربه شکسته‌، قلم چرا و چطور؟ ابرقدرت‌ها‌، نان و کوچه‌، زنگ تفریح‌، منم می‌توانم و سیاه و سفید،‌ نمونه‌هایی از فیلم‌های اکران شده در این هفته‌اند. چه روزهای پرافتخاری برای ایرانی‌ها که هر روز می‌توانستند رفقای فرانسوی خود را به نمایشی‌، فیلمی یا کنسرتی دعوت کنند، واقعا همه جا سخن از ایران بود. ایرانی‌ها در اوج افتخار بودند.

آقای کارمیتز می‌خواست بگوید فرانسوی‌ها به سینمای ایران نیازمندند، جا داشت به خود ببالم و احساس غرور کنم چهره‌ای دیگر از سینمای ایران را می‌دیدم با خودم می‌گفتم، واقعا رایزن‌های واقعی کشورمان سینماگران خوب ما هستند.

چهره‌های حاضر در این مراسم عبارت بودند از مسعود پاکدل، رخشان بنی اعتماد، احمد امینی، رضا میرکریمی، کامبیز نوروزی، محمد حاتمی، محمد رحمانیان، سیف‌الله صمدیان، فرشته طائر پور، یونس شکرخواه، پرویز پرستویی، حسام‌الدین آشنا،

«۱۹۷۰ روز در شماره شش ژان‌بارت» با ۳۲۰ صفحه، تیراژ ۱۱۰۰ نسخه و قیمت ۱۴ هزار تومان توسط نشر ثالث در اختیار علاقمندان قرار گرفت. حجت‌الله ایوبی پیش از این آثاری چون «هنر و سیاست»، «سیاست گذاری فرهنگی در فرانسه: دولت و هنر» و «اکثریت چگونه حکومت می‌کند؟» را به چاپ رسانده است. نشر ثالث پس از «۱۹۷۰ روز…» گزیده‌هایی از مقالات شمس تبریزی نوشته حجت‌الله ایوبی را به انتشار خواهد رساند.

نوشته ردپای سینماگران در خاطرات ایوبی/ ایران گنجینه هنر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی ،فیلم های «قصه‌ها» به تهیه کنندگی و کارگردانی رخشان بنی اعتماد ، «پریناز» به تهیه کنندگی عبدالمحمد نجیبی و کارگردانی بهرام بهرامیان و«آتیش بازی» به تهیه کنندگی مرتضی شایسته و کارگردانی بهمن گودرزی از شورای پروانه نمایش مجوز اکران دریافت کردند.

جلسه شورای پروانه نمایش در ۱۸آذر با حضور اکثریت اعضا برگزار شد که ما حصل آن صدور پروانه نمایش برای فیلم های یاد شده بود.

همچنین به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، در پی درخواست سینماگران از رئیس سازمان سینمایی برای بررسی و پیگیری وضعیت امور مالیاتی سینماگران ،کارگروهی با دبیری رمضانعلی حیدری خلیلی در سازمان سینمایی تشکیل شد.

در این جلسه نخست این کار گروه ،علیرضا فلاح میرزایی (از صاحب نظران امور مالیاتی)،محمد علیزاده (از صاحب نظران امور مالیاتی)، منوچهر محمدی (از تهیه کنندگان سینمای ایران) و فرشته طائرپور(ازتهیه کنندگاان سینمای ایران)حضور داشتند که مقرر شد از جلسه بعد جعفر صانعی مقدم  به ترکیب یاد شده افزوده شود.

در نخستین نشست این کارگروه مواردی چون: تقلیل ضرایب مالیاتی هنرمندان سینما، تشکیل کارگروه مشترک سازمان سینمایی و سازمان امور مالیاتی، بازنگری مجدد و اصلاح مشترک سازمان سینمایی و سازمان امور مالیاتی،بازنگری و اصلاح آئین نامه اجرایی تبصره ۳ ماده ۱۳۹ اصلاحی قانون مالیات های مستقیم،اتخاذ هماهنگی درباره وظایف کارگروه وپیگیری و حل مسائل مالیاتی حوزه سینماو … بود.

این نشست صبح روز شنبه ۲۳ آذر ودر محل سازمان سینمایی برگزار شد.

نوشته صدور پروانه نمایش برای سه فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.