بالغ بر ۵۸ درصد فیلم‌ها درجه R (افراد زیر هجده سال باید با یک بزرگ‌تر به سالن‌ها بروند) گرفته‌اند، ۱۸ درصد درجه PG و کمتر از دو درصد درجه NC-17 گرفته‌اند. عموم فیلمسازان از خوردن برچسب درجه NC-17 به آثارشان گلایه‌مند می‌شوند و درخواست بازنگری می‌کنند. فروش بلیط به افراد زیر ۱۷ سال برای این فیلم‌ها ممنوع است.

عموم فیلمسازان با درخواست بازنگری فیلم‌ها از درجه R به PG-13 (افراد زیر ۱۳ سال باید با یک بزرگ‌تر به سالن‌ها بروند) درصدد بیشتر شدن تماشاگران فیلم‌ها هستند.

فیلم «١۵:۱۷ به پاریس» کلینت ایستوود از درجه R به درجه بهتر PG-13 تقلیل یافت.

بسیاری از فیلم‌ها برای گرفتن رأی تجدیدنظر دوباره تدوین می‌شوند.

اکثریت اعضای این سازمان را افراد ناشناس تشکیل می‌دهند و به‌مانند مأموران اطلاعاتی نام آنها پنهان می‌شود!

این سازمان گروهی متشکل از والدین نیز تشکیل داده تا فیلم‌ها را بازنگری کنند. الفاظ رکیک، صحنه‌های جنسی و خشونت سبب ارائه درجه R به این فیلم‌ها می‌شود.

والدین در آمریکا بیشتر نگران صحنه‌های جنسی هستند تا خشونت و هتاکی.

این درجه‌بندی‌ها برای سینماداران از آن منظر حائز اهمیت است که می‌دانند فیلم‌های PG و PG-13 و G شانس دیده‌شدن بیشتری دارند. پدر مادرها روی این درجه‌بندی‌ها بسیار حساس هستند؛ لذا ترجیح می‌دهند که فیلم‌های با این درجه‌بندی‌ها را ببینند.

این که سینماداران چه فیلم‌هایی را نشان بدهند، صرفاً امری اقتصادی است.

هر فیلمی را که فکر کنند باتوجه‌به سلیقه محله اطراف سالن سینما، بیشتر دیده می‌شود را پخش خواهند کرد. در چند سال اخیر فیلم‌های ابر قهرمانی استودیو مارول پربیننده‌ترین آثار در میان تماشاگران بوده است. اکثریت قریب به‌اتفاق این فیلم‌ها درجه R ندارند و زیر چتر فیلم‌های مناسب خانواده قرار می‌گیرند.

فیلم‌های درام و تلخ، جدای از درجه‌بندی که می‌گیرند، در سالن‌های کمتری به نمایش در می‌آیند. خانواده آمریکایی به دنبال گذران اوقات خوش در سالن‌های سینما است؛ آنان تمایلی به شنیدن دغدغه‌های چپ‌گرایان و دیدن سیاه‌نمایی ندارند. اصطلاح «پایان خوش» مهم‌ترین عنصر یک فیلم تجاری و یا بازار عام است.

هالیوود شاهد کاهش چشمگیر تماشاگران برای فیلم‌هایی تبلیغاتی با افکار لیبرال* بوده است. عموم مردم تمایلی به نصیحت شدن ندارند. فیلم‌های تلخ و جدی جای خود را در میان تماشاگران خاص دارند ولی سیاه‌نمایی هیچ جایی جز جشنواره‌ها ندارد.

اغلب فیلم‌های چپ‌گرایانه و سیاه‌نمایی در سالن‌های کمتری نمایش داده می‌شود. هیچ سینما داری را نمی‌توانند مجبور به پخش فیلمی که پیش‌بینی گیشه خوبی ندارد، بکنند. در ادامه به چند فیلم چپ‌گرایانه و عملکرد ناامیدکننده آنها خواهیم پرداخت.

نام بزرگی مثل استیون اسپیلبرگ نتوانست فیلم بسیار ضعیف (از منظر تماشاگران و عامه مردم) «داستان وست ساید» (The west side story) را نجات دهد. عناصر تبلیغاتی لیبرالی دلیل اصلی شکست سخت این فیلم در گیشه بوده است. علی‌رغم اکران در ٢٨٠٠ سالن این فیلم فقط پنج درصد فروش فیلم غیر لیبرالی «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» (Spiderman no way home) را داشته است.

وجود دغدغه‌های چپ‌گرایانه در فیلم‌های سینمایی، برای فروش موفق یک اثر در آمریکا سیاست خوبی نبوده و به‌تبع آن در سایر نقاط جهان به‌هیچ‌عنوان نیست.

هیچ کمپانی فیلمسازی به عظمت دیزنی نیست و هیچ ماشین تبلیغاتی حرفه‌ای‌تر از آن وجود ندارد؛ چند فیلم و سریال اخیر این ابر کمپانی از جمله «جاودانگان»، «بیوه سیاه» و «شانگ چی» با کاهش چشمگیر بینندگان مواجه شده است. سیاست‌های افراطی لیبرال‌ها و چپ‌گرایان، سبب قهر مخاطبان با آثار آنان شده است. اگر کمپانی دیزنی مالک تعداد بسیار زیادی از سالن‌ها سینما نبود، تعداد کمتری از سینماداران مجاب به پخش این آثار می‌شد. همان‌طور که کشورهای حوزه خلیج‌فارس و چین دو فیلم «جاودانگان» (Eternals) و «داستان وست ساید» را اکران نکردند.

در کشور چین پرمخاطب‌ترین فیلم‌های سال‌های اخیر دو اثری بوده که تبلیغات قدرت نظامی و اطلاعاتی چین را می‌کند. فیلم‌های «نبرد دریاچه چانگجین» (The Battle at Lake Changjin) و «جنگجوی گرگین» (Wolf Warrior 2) نه تنها حاصل وطن‌پرستی است بلکه ضد آمریکایی نیز هست.

تماشاگران چینی عاشق دیدن قدرت تکنولوژیک و سیاسی کشورشان در جهان هستند و از طرف دیگر نیز علاقه‌ای به دیدن فیلم‌های تبلیغاتی چپ‌گرایانه و تلخ ندارند.

* آیین لیبرالیسم شامل: فمینیسم، حمایت از همجنس‌بازان و بدون جنسیت‌ها و تراجنسیت‌ها و گسترش تنفر نژادی و ایجاد رعب و وحشت در میان مردم است.

نوشته رد تیغ سینماداران، روی نگاتیوهای هالیوودی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته اولین خروجی شورای رده‌بندی سنی فیلم‌های سینمایی اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مرضیه ابراهیمی ، حمید رضا ابک، اسدالله اعلایی ، محمود امانی تهرانی، عماد افروغ  ، رضا امیر خانی، مرضیه برومند ، رضا پور حسین، سمیه توحیدلو، مهدی تهرانی، مریم جلالی دهکردی ، علی زرافشان ، مهری زعفرانی، محمد سلگی، روح الله عالمی ، افشین علا ، مهرزاد دانش، مصطفی رحماندوست، فریدون عموزاده خلیلی، سیدعلی کاشفی خوانساری، محسن کاشانی وحید، عباس کاظمی، الهه کسمایی، میترا لبافی ، جواد محقق، سیدمحمدتقی معراجی، سید محمد حسین نواب، مهدی نوید ادهم، وحید نیکخواه آزاد و محمد رضا وصفی.

در پیش نویس آیین نامه رده بندی سنی فیلم ها آمده است:

پیشگیری از هرگونه آسیب به کودکان، نوجوانان و جوانان بر اساس موازین تربیتی، اخلاقی و باورهای اجتماعی، به عنوان ضرورت صنعت تصویر شناخته می شود، اهمیت این موضوع بدان خاطر است که گاه نمایش رفتار و گفتار شخصیت‌های منفی و یا رخدادهایی که متضمن خشونت، ترس و مضامین مشابه هستند، برای برخی گروه‌های سنی نامناسب است، و از اینرو اطلاع رسانی، طبقه بندی آثار و توصیه های آگاهی بخش با انواع روش ها ضروری به شمار می رود. نظام رده بندی سنی فیلم ها، معیار مناسبی برای خوب یا بد بودن محتوای آثار نبوده و صرفا هدایتگر مخاطبان در تشخیص مطابقت آثار با موازین تربیتی و روحی روانی می باشد. به همین منظور شیوه نامه رده بندی سنی آثار سینمایی به استناد بندهای ۱۱ و ۱۳ آیین نامه نظارت بر نمایش فیلم، اسلاید و ویدیو و صدور پروانه نمایش آنها با اصلاحات انجام شده مصوب ۱۳۸۲ هیات وزیران به شرح زیر ابلاغ  می شود.

فصل اول: اهداف

ماده۱: اهداف مورد نظر در اجرای این شیوه نامه عبارتند از:

1. ارزیابی تمامیت فیلم با معیارهای فرهنگی، عرفی و مذهبی جامعه با هدف بدآموز نبودن آثار برای تمامی گروه های سنی.
2. هدایت گروه های سنی ناتوان از درک نادرستی  فعالیت های ضد قوانین و هنجارهای عمومی جامعه.
3. پرهیز از نمایش تبعیض قومی، نژادی، جنسیتی و مذهبی، معلولیت‌های ذهنی، جسمی وجنسی و نیز پیشگیری از نمایش حرکات و الفاظ رکیک و نامناسب برای کودکان و نوجوانان.
4. حمایت از گروه های سنی در معرض خطر در برابر نمایش خشونت افسار گسیخته، خونریزی، رفتارهای هیجانی و مجرمانه مانند استفاده از اسلحه گرم یا سرد،خودکشی، خودآزاری.
5. جلوگیری از تاثیرگذاری مثبت نمایش مصرف مشروبات الکلی، سیگار و مواد مخدر با تاکید بر پرهیز از آموزش تولید این گونه مواد.

فصل دوم: رده بندی سنی

ماده۲: براساس ماده۱ این شیوه نامه و با توجه به تاثیر پیام های مستقیم و غیر مستقیم فیلم ها و فضای کلی آنها بر گروه های سنی مختلف، رده بندی سنی به تشخیص هیاتی مرکب از ۳۰ شخصیت آشنا با فیلم و سینما در حوزه های فرهنگی، آموزشی، تربیتی، روانشناسی، جامعه شناسی و رسانه صورت می گیرد. اعضای این هیات با حکم رئیس سازمان امور سینمایی و سمعی بصری برای مدت یکسال منصوب می شوند و انتخاب مجدد آنها بلامانع است.

ماده۳:  رده بندی سنی فیلم ها به شرح زیر است و حسب مورد، جملات مقابل هر گروه به طور کامل در متن پروانه نمایش و اقلام تبلیغاتی درج می شود.

1. گروه۹+ : تماشای این فیلم برای کودکان زیر ۹ سال توصیه نمی شود.
2. گروه ۱۲+ : تماشای این فیلم برای افراد زیر ۱۲ سال توصیه نمی شود.
3. گروه ۱۵+ : تماشای این فیلم برای افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمی شود.

تبصره۱: هیات رده بندی سنی، آثاری را که هیات پروانه نمایش یا معاون ارزشیابی و نظارت ارجاع می دهد ، بازبینی کرده و براساس موارد مطروحه در ماده۱، دلایل انتخاب گروه سنی را با ذکر مصادیق در صورت جلسات خود درج و در پاسخ به درخواست های احتمالی صاحبان آثار و یا به تشخیص خود، برای اطلاع عموم منتشر می کند.

تبصره۲ : فیلم هایی که مصادیق اعلام شده ی هیات رده بندی سنی از آنها حذف شود، از شمول رده بندی خارج می شوند.

تبصره۳: رده بندی سنی فیلم های غیرسینمایی (تله فیلم، سریال، مستند، ترکیبی و…) در صورت نیاز و به تشخیص معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان امور سینمایی، توسط هیاتی بازبینی این فیلم ها صورت می گیرد یا به هیات رده بندی موضوع این شیوه نامه ارجاع می شود.

تبصره ۴ : مدیران سینما مکلف به جلوگیری از حضور افراد مشمول به سالن های سینما نیستند و مسئولیت اجرا به عهده والدین یا همراه بزرگسال است.

ماده۴: معاونت ارزشیابی و نظارت براساس این شیوه نامه و در چارچوب مصوبات هیات اکران نسبت به کاهش ظرفیت نمایشی فیلم های مشمول رده بندی سنی  اقدام می کند.

فصل سوم: ضوابط و مقررات اجرایی

ماده۵: دفاتر پخش فیلم، سالن های نمایش فیلم، موسسات ویدیو رسانه، سامانه های برخط نمایش فیلم ، سامانه های
پیش فروش و فروش اینترنتی بلیت سینما و شرکت های پخش ویدیویی مکلف به اطلاع رسانی رده بندی سنی مندرج در پروانه نمایش فیلم ها در تمامی مواد تبلیغی، فضای فیزیکی و مجازی مرتبط با نمایش فیلم می باشند.

ماده۶: اطلاع رسانی رده بندی سنی هر فیلم در مکان های نمایش فیلم باید قبل از رسیدن مخاطبان به گیشه فروش بلیت یا در محل گیشه فروش نصب گردیده و قابل رویت باشد.

تبصره: در فروش اینترنتی بلیت و یا تماشای برخط فیلم ها، مخاطب باید قبل از پرداخت وجه یا تماشای فیلم از رتبه سنی فیلم آگاه شده باشد.

ماده۷: هشدار مربوط به رده بندی سنی هر فیلم باید قبل از شروع فیلم در سالن های سینما و همچنین قبل از نمایش در سایر بستر های پخش، درج شود و سینماها، دفاتر پخش سینمایی، ویدیویی، موسسات ویدیو رسانه و سامانه های برخط نمایش فیلم، مسئول اجرای آن هستند.

ماده۸: حداقل یک شانزدهم مساحت هر یک از مواد تبلیغی مانند عکس، پوستر، پلاکارد، سردر، بیلبورد، استند، مکانهای تبلیغاتی و تلویزیون شهری، فضای مجازی، جلد نسخه ویدیویی ، بلیت (اعم از چاپی و الکترونیکی) و سایر موارد تبلیغاتی باید به درج عبارت هشداری رده بندی سنی، مندرج در پروانه نمایش به شکلی واضح و قابل رؤیت اختصاص یابد.

فصل چهارم : تخلفات و مجازات ها

ماده۹ : معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان امور سینمایی و سمعی بصری در چارچوب مقررات انضباطی آیین نامه های تاسیس و نظارت بر دفاتر و موسسات پخش فیلم، موسسات ویدیو رسانه، مراکز عرضه بر خط ویدیویی، احداث سالن های نمایش فیلم و طرز کار آنها و نیز مقررات مربوط به سامانه های فروش اینترنتی بلیت، مجازات هایی را به شرح زیر برای هر یک از متخلفان اعمال
می کند :

تبصره: تمامی مجازات های مندرج در این شیوه نامه با تصویب شورای اکران و تأیید رئیس سازمان امور سینمایی و سمعی بصری اجرا می شود.

ماده ۱۰: در صورت بروز تخلف از سوی دارندگان مجوز پخش فیلم، ضمن ابلاغ کتبی و درج در پرونده مدیران آن دفاتر، ضروری است متخلفان در اسرع وقت ، اقدامات مورد انتظار و جبرانی را انجام دهند تا امکان ادامه نمایش فیلم فراهم شود. در صورت تکرار تخلف در مرتبه دوم از صدور پروانه نمایش فیلم بعدی آنها تا ۳ ماه جلوگیری خواهد شد و در صورت تکرار تخلف برای سومین مرتبه ، پروانه فعالیت دفاتر مورد نظر به مدت شش ماه تا یکسال تعلیق می شود.

ماده ۱۱: در صورت بروز تخلف از سوی دارندگان مجوز پخش ویدیویی، در مرتبه اول تذکر کتبی و جمع آوری نسخه های فیلم از بازار و تامین و انجام اقدامات مورد انتظار برای بازپخش محصول و در صورت تکرار تخلف ، پروانه فعالیت این شرکت ها تا
سه ماه و در مرتبه سوم پروانه فعالیت آنها از شش ماه تا یکسال تعلیق خواهد شد.

ماده۱۲: در صورت سهل انگاری مدیر سینما در قبال اطلاع رسانی صحیح و کامل رده بندی سنی اعلامی در پروانه نمایش، ضمن تذکر به وی برای انجام اقدامات مورد انتظار در اسرع وقت، در صورت تکرار تخلف،کارت فعالیت مدیر خاطی سینما به مدت ۳ ماه به حال تعلیق درمی آید و در صورت تکرار تخلف در مرتبه سوم، ضمن ابطال کارت مدیریت وی، حواله اکران فیلم جدید برای سینما به مدت ۳ ماه صادر نخواهد شد و طی این مدت درجه کیفی سینما نیز به مدت ۳ ماه ، یک درجه تنزل می یابد.

ماده۱۳: سامانه های برخط نمایش فیلم و موسسات ویدیو رسانه در صورت تخلف در مرتبه اول ضمن انجام فوری اقدامات جبرانی، تذکر کتبی دریافت می کنند و در صورت تکرار تخلف، پروانه فعالیت آنها به مدت ۳ ماه و در صورت تکرار برای مرتبه سوم بمدت شش ماه به حال تعلیق درخواهد آمد.

ماده ۱۴: سامانه های پیش فروش و فروش برخط بلیت سینماها، در صورت تخلف ضمن دریافت تذکر و تأمین سریع اقدامات مورد انتظار، در صورت تکرار تخلف از یک تا سه ماه حق فروش بلیت را نخواهند داشت.

ماده۱۵: نظارت بر حسن اجرای شیوه نامه رده بندی سنی فیلم های سینمایی به عهده معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان امور سینمایی و سمعی بصری است.

نوشته هیات رده‌بندی سنی آثار سینمایی معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قبل از اجرای نظام رده بندی سنی و محتوایی که اخیرا فعال شده و از آن هم استقبال قابل توجهی شده است سال های متمادی نظام ارزشیابی فیلمنامه ها توسط شورایی صورت می گرفت مرکب از اعضای فعال در حوزه ی تخصصی سینما و عالِم به فقه اسلامی . گروهی مسلط به حوزه های سینمایی ، اجتماعی و دینی فیلمنامه های ارجاعی را با دقت و وسواس بسیار زیاد مورد مطالعه موشکافانه و ارزیابی دقیق قرار داده و پس از آن که فیلمنامه مورد نظر موارد مسئله سازی را از هر حیث نداشت اجازه ساخت آن اثر صادر می شد . چنین مرجع قوی که به همه مسائل اشراف کامل داشت اصولا به فیلمساز اجازه ساخت آثاری که بخواهد وارد بحث هایی مانند بکاربردن دیالوگ های سخفیف و غیر متعارف ، طرح و بیان مسائل اخلاقی و جنسی ، خشونت های زاید ، نشان دادن مصرف مواد مخدر ، ورود به مسئله عفاف و حجاب و …. داده نمی شد و فیلم نامه نویسان و فیلمسازان نیز با توجه به شناختی که به موضوعات ممنوعه و خط قرمز ها داشتند از قبل وارد این حوزه ها نمی شدند تا آثار ساخته شده آنان در مراحل بعدی دچار ممیزی ، اصلاح و با توقیف نشود. یکی از دلایلی که به نظر می رسد تاکنون سبب شده بود موضوع رده بندی سنی و محتوایی آثار در سینمای ایران جایگاهی نداشته باشد وجود شورای مصمم و مسلط در صدور مجوز ساخت برای فیلمنامه بوده است اما از ابتدای سال ۹۰ ، آثار سینمایی متعددی با رویکرد ورود به مسائل خارج از چارچوب های اولیه (که در سه دهه اول انقلاب اسلامی برای حفظ آنها پافشاری می شد) تولید و در سینماهای کشور به نمایش درآمد و با افزایش تولیدات مشابه و تکرار آن ، قبح این کار شکسته شده است. در همین راستا حوزه هنری با توجه به شرایط موجود با چالش ها و مناقشات فراوانی در نمایش و یا عدم اکران فیلم هایی که موازین اخلاقی و دینی را رعایت نمی کردند مواجه بوده است . ضعف درساختار و سلایق اعضای شورای مجوز ساخت و اغماض نسبت به اصول و ارزش های حاکم سبب گسترش تولیدات با محتوای نامناسب شده بود. به نظر می رسد با موافقت اجرای رده بندی آثار سینمایی ، شورای صدور مجوز ساخت آثار سینمایی از مواضع قبلی خود عقب نشینی کرده و بعد از این هم مسئولیت های خود را ( به جز موارد خیلی حاد و رد شدن از خطوط قرمز نظام) کم رنگ تر و به مرجع بعدی خواهد سپرد .

با اجرای نظام رده بندی محتوایی وسنی حالا فیلم نامه نویسان و فیلمسازان فرصت بیشتری خواهند داشت تا بدون دغدغه های قبلی آثار خود را تولید و در سینماهای کشور نمایش دهند . اگر از نگاه آزاد اندیشی لیبرالی بخواهیم به این موضوع نگاه کنیم ظاهرا همه چیز خوب و مطلوب است چرا که در سال های گذشته فیلم نامه نویسان به هنگام نگارش فیلمنامه می بایست در ذهن خویش با ضوابط ، مقررات و رویه های حاکم بر تولید کلنجار می رفتند که مثلا آیا بکار بردن چنین کلمه و یا دیالوگی مطلوب نظر شورای صدور مجوز ساخت قرار می گیرد یا خیر ؟ به همین دلیل نگارش فیلمنامه ها با احتیاط بیشتری صورت می گرفت . به قول معروف نوعی خود سانسوری صورت می گرفت ولی با اجرای رده بندی محتوایی و سنی آثار این دغدغه مندی کاهش می یابد و قلم ها در باب ورود به این مباحث روانتر از گذشته به حرکت در خواهد آمد . اما اگر از منظر ارزشی و اخلاقی بخواهیم به این موضوع بنگریم در آینده شاهد تولید آثار متعددی خواهیم بود که مشمول رده بندی قرار خواهند گرفت چرا که فیلمسازان بدون دغدغه از توقیف شدن ، اصلاحات و یا ممیزی آثار مورد نظر را تولید و در سینماهای کشور نمایش خواهند داد . دیگر فیلمسازان دغدغه ی هدر رفتن سرمایه و عدم نمایش فیلم در سالن های نمایش را نخواهند داشت . تصور فیلمساز این خواهد بود که نهایتا اثر تولید شده درجه ۱۵+ یا ۱۸+ خواهد گرفت ولی از آن طرف مطمئن خواهند بود آثارشان در سالن های سینمایی نمایش داده می شود . همان طور که می دانیم بیشترین جمعیت ایران را گروه های سنی نوجوانان و جوانان ( ۱۵ تا ۲۵ سال ) به خود اختصاص داده است و بیشتر تماشاگران سینمای ایران نیز  از این گروه ها هستند. بنابراین برای این نوع از فیلمسازان خیلی هم خوب خواهد شد که آثار شان درجه ۱۵+ یا ۱۸+ را از نظام رده بندی بگیرند و با این رتبه و درجه میزان فروش خود را با حضور تماشاگران عمدتا نوجوان و جوان تضمین نمایند . پیش از این که این اتفاق بیفتد می بایست برای آن چاره ای اندیشید . همانگونه که ما نظام رده بندی آثار را از کشورهای دیگر الگو گرفته ایم می بایست الزامات محدود کننده آن را هم رعایت نماییم . برای این منظور می بایست هم زمان با اجرای رده بندی آثار ، بر اساس آیین نامه ی پیوست آن ، محدودیت هایی برای نمایش فیلم هایی با رده بندی ۱۵+ یا ۱۸+ ایجاد نماییم از جمله ایجاد محدودیت در تبلیغات گسترده از رسانه های جمعی و نیز اعمال محدودیت در اختصاص تعداد سالن های نمایش تا از این طریق بتوانیم آثار سالم تری را روانه بازار مصرف نموده و فضای بهتری را برای تولید آثار پاک و برای خانواده های علاقه مند به سینما فراهم نماییم.

خیلی سال است بحث رده بندی سنی فیلم ها در سینمای ایران مطرح است و هر بار با موجی از اعتراضات و نگرانی ها به بهانه فیلم جدیدی شدت و ضعف می یابد و تب تندش فروکش می کند تا اینکه بالاخره ، اخیرا یک سری قوانین مربوط به این رده بندی رسما اعلام شده که اگرچه ضمانت اجرایی محکمی ندارد اما حداقل خانواده ها را برای رفتن به سینما به همراه فرزندانشان ، یا تماشای فیلمی از تلویزیون با توجه به این رده بندی راهنمایی می کند.

قوانین تدوین شده در ایران نیز با کمی رنگ و بوی ایرانی و اسلامی تر ، بی شباهت به قوانین بین المللی رده بندی سنی فیلم که توسط Motion Picture Association of America film rating system صورت گرفته ، نیست و به همین دلیل ترجمه قوانین و معیارهای سیستم رتبه بندی MPAA را برای آشنایی بیشتر مخاطب در اینجا بازنشر می دهیم

سیستم رتبه بندی MPAA یک طرح داوطلبانه است که توسط قانون اجرا نمی شود؛ فیلم ها می توانند بدون رتبه بندی نمایش داده شوند، اگر چه اماکن خاصی حاضر به نمایش فیلم های بدون امتیاز یا NC-17 نیستند. به غیر از MPAA همچنین رسانه های دیگر مانند برنامه های تلویزیونی، موسیقی و بازی های ویدئویی یا توسط اشخاص دیگری مانند راهنمایی های والدین تلویزیون، RIAA و ESRB می تواند قوانین رتبه بندی ارائه کنند.

سیستم رتبه بندی MPAA یا همان سیستم درجه‌بندی فیلم‌ها توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا معروف ترین و معتبرترین سیستم رتبه بندی فیلم است که والدین را راهنمایی می کند بدانند فیلم های مناسب برای فرزندانشان چیست. این توسط اداره طبقه بندی و رتبه بندی (CARA)، بخش مستقل MPAA اداره می شود

نشانه های این رده بندی بین المللی عبارتند از :

G rating symbol

درجه G– عمومی

مخفف General Audience به معنی این است که همه سنین قادر به تماشای این فیلم‌ها می‌باشند، و به این معنی است که فیلم چیزی را شامل نمی‌شود و حتی خطری برای بچه‌های جوان هم ندارد: (۱۹۶۸–تاکنون)

PG rating symbol

درجه PG

مخفف Parental Guidance Suggested به معنی تصمیم‌گیری با والدین است که ممکن است مواردی برای بچه‌ها مناسب نباشد، و به این معنی است که والدین ممکن است دوست نداشته باشند بچه‌های جوانشان این سری فیلم‌ها را ببینند و ممکن است مسئله‌ای هم نداشته باشد. (۱۹۷۲–تاکنون)

PG-13 rating symbol

درجه PG-13

مخفف Parents Strongly Cautioned به معنی تذکر قاطع به والدین است که بعضی موارد برای بچه‌های زیر ۱۳ سال نامناسب است و والدین باید برای اجازه دادن به بچه‌های جوان‌ترشان به دیدن این فیلم‌ها دقت نمایند. این فیلم‌ها حاوی خشونت، سکس و برهنگی نیستند؛ فقط حاوی مقداری صحنه عشقی معمول و کم و کوتاه و مصرف مواد مخدر و دخانیات در حد خیلی کم می‌باشند. (۱۹۸۴–تاکنون)

R rating symbol

درجه R

:مخفف Restricted-Under 17 به معنی بچه‌های زیر ۱۷ سال باید با والدین همراه باشند یا شخص بزرگتری سرپرست آنها باشد و به این معنی است که هیئت تشخیص داده است که موارد این فیلم‌ها برای بزرگ‌سالان است و والدین بیشتر از فرزندانشان ترغیب می‌شوند که این فیلم‌ها را ببینند. همچنین ممکن است رتبه R به معنی‌های دیگری باشد، فیلم حاوی کلمات رکیک، خشونت، سکس و نمایش استعمال مواد مخدر و دخانیات است. (۱۹۶۸–تاکنون)

NC-17 rating symbol

درجه NC-17

مخفف No One 17 and Under Admitted به معنی هیچ شخص ۱۷ موارد باشد. درجه NC-17 بر این دلالت ندارد که فیلم مستهجن و ضد اخلاقی است. (۱۹۹۰–تاکنون)

البته همانطور که گفتیم این سیستم رده بندی استانداردترین و معتبرترین در دنیاست وگرنه در سیستم های مشابه مانند Motion picture content rating system محدوده سنی فیلم ها با رنگ های مختلف مشخص شده ، به طور مثال :

سفید  :  بدون محدودیت: مناسب برای همهٔ سن‌ها / با هدف جذب مخاطبان جوان / عاری / بدون درجه / امکان درجه‌بندی نیست.

زرد    :  بدون محدودیت: راهنمایی والدین برای محدوده سنی تعیین‌شده پیشنهاد می‌شود..

بنفش  : بدون محدودیت: برای مخاطبان جوان توصیه نمی‌شود اما محدود نمی‌شود.

قرمز   : محدود شده: برای محدودشده برای مخاطب جوان.

سیاه   :  منع‌شده: محدودیت برای تماشاگران مسن‌تر / محدود به جوان‌های مجوزدار / محدوده سنی مجاز / منع‌شده.

Motion picture content rating system  نیز یک سیستم رده‌بندی محتوای رسانه است که برای طبقه‌بندی فیلم‌ها با توجه به مناسب بودن برای مخاطبان از نظر مسائلی مانند سکس، خشونت، مصرف مواد مخدر، فحاشی و یا انواع دیگر محتوای بالغ مشخص شده‌است. یک رتبه صادر شده را می توان یک گواهی‌نامه، طبقه‌بندی، و یا درجه‌بندی تلقی کرد. اغلب به جای سانسور معمولاً رده‌بندی‌ها توصیه‌های مشاوره‌ای یا محدودکننده‌ای به همراه دارند. در برخی حوزه‌های قضایی، الزام قانونی مدیریت رتبه ممکن است بر سالن‌های سینما اعمال شود.

ترجمه شده از Motion Picture Association of America film rating system

www.mpaa.org

نوشته رده‌بندی سنی سینمای ایران؛ منطبق بر سیستم رتبه‌بندی بین‌المللی فیلم‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته همکاری سازمان سینمایی و انجمن علمی روانپزشکان در رده‌بندی سنی فیلم‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در پاسخ به این که چه راهکاری برای مشخص کردن رده بندی سنی در سینماها و جا انداختن این مبحث برای مخاطبان سینما پیشنهاد می کند، افزود: به نظر می رسد رده‌بندی سنی برای اجرای درست و دقیق باید به سینماهای خاصی معطوف شود. فیلم های دارای رده‌بندی سنی در این سینماها به نمایش درآیند. همچنین نیاز است نظارت جدی و محکمی بر کیفیت اجرای آن اعمال شود. سینماها و سینماداران ملزم به رعایت قانون رده بندی سنی باشند. در غیر این صورت این مبحث ممکن است به سو استفاده عده ای منجر شود.

تهیه کننده فیلم «آوازهای سرزمین من» در پاسخ به این که کدام نهاد یا سازمان دولتی باید مسئولیت نظارت بر اجرای رده بندی سنی را در سینماها برعهده گیرد، ادامه داد: این وظیفه بیش از هر جا باید توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام و در صورت اجرا، با جدیت نظارت شود.

شریفی در پاسخ به این که آیا گاهی رده بندی سنی برخی از فیلم ها مجوزی برای طرح موضوعات غیر اخلاقی نیست، عنوان کرد: نه، اینطور نیست. به نظرم فیلم هایی که برای مثال برای افراد بالای ۱۶ سال نمایش داده می شوند، بعضا دارای صحنه های خشن هستند که تماشای آن ها برای کودکان و نوجوانان مناسب نیست. همچنین به شخصه معتقدم در سینمای ایران فیلم غیر اخلاقی به هیج وجه تولید و پخش نمی شود.

نوشته امیرحسین شریفی: اجرای درست رده‌بندی سنی نیاز به نظارت جدی دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.