رسالت بوذری راوی این نمایش است که وقایع مختلف از جمله خلقت انسان، نشانه‌های ظهور و رشادت‌های شهیدان را نمایش می‌دهد.

«فصل شیدایی» روایتی از سه فصل «انبیا»، «حوادث صدر اسلام» و «معاصر» است که در دهکده دفاع مقدس شهر یاسوج اجرا می‌شود.

این نمایش محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که به همت موسسه مهنا روی صحنه نمایش رفته است.

علاقه‌مندان برای تهیه و رزرو بلیط رایگان خود می‌توانند به سامانه نماتیکت مراجعه نمایند.

نوشته آغاز نمایش «فصل شیدایی» در یاسوج اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«غدیریه ایران» با حضور هنرمندان، اهالی فرهنگ ادب و خادمین غدیر از شهر اصفهان مهمان خانه‌های مردم ایران می‌شود.

این برنامه در محل «غدیریه اصفهان» با حضور مردم و علاقمندان اهل بیت تولید می‌شود و سعی دارد حال و هوای پر طراوت و شادابی را به مخاطب منتقل کند.

نوشته رسالت بوذری مجری برنامه «غدیریه ایران» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آشتیانی افزود: ساختار برنامه «مثل ماه»  گفت وگو محور است و مهمانانی از سراسر کشورمان با موضوع خاصی که قبلا به برنامه اعلام کردند، انتخاب و به برنامه دعوت می شوند.

تهیه کننده «مثل ماه» خاطرنشان کرد: این برنامه از لحاظ شکل و نحوه اجرا  با برنامه های دیگر در این حوزه متفاوت است و می توان گفت نحوه برخورد و تعامل مجری برنامه که آقای بوذری هستند با مهمانانی که در هر قسمت در استودیو «مثل ماه» حضور دارند متفاوت است و تنها به یک گفت وگوی ساده با مهمانان عزیز بسنده نکردیم.

آشتیانی افزود: در این برنامه، آیتم ها و بخش هایی همچون بازی و نمایش هم گنجانده شده و به نوعی متفاوت تر از بقیه برنامه های سیما در این حوزه است.

تهیه کننده «مثل ماه» در ادامه گفت: با توجه به شرایط پیش آمده در کشور به خاطر بروز شیوع ویروس کرونا و لزوم همدلی، این برنامه سعی دارد با دعوت از مهمانان خود در تبیین، تلطیف و تشویق کردن همدلی مومنانه هر چه بیشتر به مواسات و کمک به نیازمندان کمک کند.

وی تاکید کرد: «مثل ماه» سعی دارد با پرداختن به این مساله، سهم کوچک خود را از سفره همدلی مردم ایفاء کند و اقدامات جهادگونه و خالصانه عزیزانی را که در این مقوله سهمی داشته اند در ماه مبارک رمضان برای بینندگان عزیزمان روایت کند.

نوشته «مثل ماه» روایتی از امیدها و دستاوردهای معنوی است/ تزریق نشاط و امید به جامعه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری با اعلام این خبر افزود: در این مراسم از فیلم مستند «ابوایست» با نگاهی به زندگی و آثار این هنرمند که توسط «مرکز مستند سوره» حوزه هنری تولید شده برای نخستین بار رونمایی می شود.

بر پایه این خبر، این مراسم به منظور پاسداشت کارنامه درخشان و غنی استاد انتظامی و حضور و جایگاه تاثیرگذار ایشان در عرصه موسیقی سینما بویژه، سینمای انقلاب و دفاع مقدس طراحی شده است.

شایان ذکر است مجید انتظامی یکی از تاثیرگذارترین آهنگسازان حال حاضر کشور است که نزدیک به ۱۰۰ موسیقی فیلم و حدود ۱۰ موسیقی صحنه‌ای نوشته است، موسیقی فیلم‌های «آژانس شیشه‌ای»، «روز واقعه»، «از کرخه تا راین»، «ترن»، «دوئل»، «سردار جنگل»، «عقاب‌ها»، «مریم مقدس»، «کانی مانگا»، «بوی پیراهن یوسف» و ده‌ها فیلم سینمایی دیگر، یا موسیقی سریال‌هایی مانند «تنهاترین سردار»، «مردان آنجلس»، «شیخ بهایی» و «کلاه پهلوی» از جمله آثار اوست.

مراسم بزرگداشت انتظامی عصر روز سه شنبه ۲۴ مرداد ساعت ۱۸ در تالار سوره حوزه هنری برگزار می‌شود.

نوشته بزرگداشت استاد مجید انتظامی در حوزه هنری برگزار می‌شود/ رسالت بوذری مجری مراسم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما رسالت بوذری راوی و مجری نمایش «آبی ترین وصال» در گفتگو با روابط عمومی مرکز مُهنا، درباره حضور دوباره در یک نمایش میدانی دشوار اظهار کرد: در فضای صحنه ما دو گونه کار داریم که در سالن یا به صورت میدانی اجرا می شوند. به اعتقاد من کسانی که قدرت ریسک پذیری بالایی داشته باشند کم هستند و هنرمندان کمتری سراغ گونه دوم می روند. اگر حمل بر خود ستایی نشود تیم ما همواره مدعی انجام کارهای دشوار است.

وی افزود: بعد از اجرای «فصل شیدایی» در کرمانشاه پیشنهادی از سوی نیروی دریایی سپاه داشتیم که مایلم تصریح کنم زمان بسیار اندکی برای به ثمر رسیدنش فرصت بود. ما پس از بازگشت به تهران صرفا قریب به ۲۰ روز زمان داشتیم و اگر فرصت بیشتری بود، کارگردان کار، می توانست کارهای خارق العاده تری انجام دهد.

کارگردانی که از اتفاقات تازه ابا ندارد

مجری شناخته شده تلویزیون تأکید کرد: مدیریت و کارگردانی چنین صحنه ای در این زمان اندک کار سختی است. من در برنامه های مختلفی از جمله مراسم ها و یادواره ها اجرا داشتم و دیده ام آنها اکثرا حالت روتین دارند. اما به برادرم سعید اسماعیلی آفرین می گویم و او را می ستایم زیرا او ابایی ندارد در لحظه گروه را وارد اتفاق تازه ای کند.

بوذری ادامه داد: شب اجرای تمرین و سپس اجرای اصلی به او گوشزد کردم که کنداکتور پیش رو با این ترکیب آدم های صاحب نام همچون غلامرضا صنعتگر، کوروش زارعی و اسفندیار قره باغی به شدت دشوار است. گرچه ما آبدیده شده ایم و کار در دستمان است اما سه صحنه داشتیم که فقط برای خود من به خاطر سپردن اینکه کدام پلاتو مربوط به کدام صحنه است زمان بسیاری برد. با این حال اسماعیلی مرد کارهای سخت است و خوشحالم با همت او و اعضای گروه در این زمان و با این بضاعت کار قابل قبولی ارائه دادیم. هنر کنداکتور نمایش ما این است که کلیت کار به چشم مخاطبان می آید نه شهرت هنرمندان حاضر در آن؛ اینگونه است که مخاطبان همه «آبی ترین وصال» را می بینند.

تکرار شدن در یک فرم را نمی پسندم

وی که همزمان با روایت «آبی ترین وصال»، اجرای گفتگوی زنده در این نمایش را نیز برعهده دارد، یادآور شد: به اعتقاد من باید قدری از فضای رسمی و اتوکشیده اجرا خارج شد. من به محتوایی که در این سالها به آن شناخته شده ام افتخار میکنم اما از اینکه در یک فرم قرار بگیرم خوشحال نیستم. از این رو سالها است با خودم تمرین می کنم و خداوند نیز به من یاری رسانده تا قالب ها را بشکنم.

این هنرمند با اشاره به دشواری فضای کار خود که در یک صحنه لباس تاریخی به تن دارد و در صحنه ای دیر در هیبت یک مجری ظاهر می شود، تصریح کرد: عملیاتی کردن این طرح کار سختی بود. اما خوشحالم کسانی که آمدند و کار را دیدند، به ویژه از همصنفان خودم، آن را پسندیدند.

ماه رمضان ناگزیر عده ای از مخاطبان را برمیگرداندیم اما حالا…

بوذری همچنین درباره استقبال مخاطبان از کار نیز گفت: استقبال بد نبود اما انتظار بیشتری داشتیم. در این اجرا کارفرمایی بالای سرمان بود که متولی تبلیغات و آوردن مردم به حساب می آمد اما به نظر می رسد این مهم به خوبی به انجام نرسید. چنانچه ما در اجرای قبلی مان در تهران که در ماه مبارک رمضان روی صحنه رفت، با استفاده از بنر، بیلبورد و سامانه پیامکی، هر شب با استقبال عجیبی روبرو می شدیم که ناگزیر عده ای از علاقمندان را برمی گرداندیم.

وی در پایان اعلام کرد: خوشحالم امروز مُهنا به عنوان مرکز و مجموعه ای شناخته می شود که توان اجرای کارهای سخت دارد. تیم این مرکز الحمدالله با اعتماد به نفس بالا، متکی بر سالهای سال کار و تجربه در عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون قدرت و توان اجرای کارهای سختی که شاید در نگاه اول نشدنی باشد دارند و تیم ما نشدنی ها را به شد تبدیل می کند.

اجرای «آبی‌ترین وصال» تولید مرکز هنرهای نمایشی انقلاب اسلامی مُهنا به کارگردانی سعید اسماعیلی و روایت رسالت بوذری، از جمعه ۱۰ مهر آغاز شده و تا ۱۹ مهر ماه ادامه دارد.

این نمایش هر شب از ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۱:۳۰ در ضلع شمالی دریاچه شهدای خلیج فارس واقع در اتوبان همت غرب، اتوبان شهید خرازی روی صحنه می‌رود.

مثل دیگر اجراهای مرکز مُهنا، ورود عموم علاقه‌مندان برای تماشای نمایش آزاد و رایگان است.

نوشته تیم ما نشدنی ها را شدنی می‌کند/ به یاری خداوند قالب‌ها را می‌شکنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: رسالت بوذری یکی از مجریان با سابقه صدا و سیماست که او را اغلب در برنامه های مذهبی دیده ایم. او مهندس معدن است که مطالعات بسیاری در زمینه سینما، فلسفه و ادبیات داشته و علاقه او به حرفه اجرا، وی را به کل از رشته آکادمیک خود دور کرده است. در نوروز ۹۴ برنامه‌ای تخت عنوان «خط ها مقدم‌اند» با اجرای او از شبکه دوم سیما پخش شد که برای سومین سال متوالی با یک رویکرد متفاوت به موضوع دفاع مقدس پرداخت.

باز هم سال جدید را در مناطق جنگی شروع کردید. این تجربه این بار چگونه بود؟

-بله. این سومین سالی است که ما برنامه «خط ها مقدم‌اند» را روی آنتن بردیم. ویژگی این برنامه این بود که از فضای حسی که درباره فضای دفاع مقدس و راهیان نور وجود دارد، دور بود. به عبارت دیگر، افراد وقتی با کاروان راهیان نور به این مناطق سفر می کنند، بیشتر در یک حال و هوای حسی قرار می گیرند. برنامه ما اما مستند و تولیدی بود و قرار بود با آدم های جنگ، قصه زندگی آنان را مرور کنیم و با بچه های تولید در بین خودمان اسم کارمان را گذاشتیم گفتن قصه های مشهور از آدم های نامشهور. ما برای این برنامه، چندان اعتقادی به آن فضاهای حسی که با شنیدن نام مناطق جنگی به ذهن می رسد، نداشتیم چون فکر می کنیم اگر احساسات کسی با سفر نوروزی اش به اینجا برانگیخته شود، ممکن است با شروع سال کاری و بازگشت او به خانه و زندگی اش کمرنگ شود. اگر شما آدم ها و پس زمینه جنگ را همانگونه که بودند تحلیل کنید تأثیر ماندگارتری دارید و تلاش برنامه ما این بود که اثرگذار باشیم.

منظور شما این است که می خواستید برنامه ای با شعور و نه شور، بسازید؟

البته این جمله ای که گفتید بیشتر تبدیل شده به ابزاری برای کوبیدن ارزش ها و قطعا مد نظر ما نبوده و نیست. ما می خواستیم آن اتفاق بسیار بزرگی را که در سال های جنگ رخ داده مرور کنیم. اگر موزه های جنگ در دنیا و یادمان های سربازان گمنام شان را ببینید متوجه می شوید برای کوچک ترین آثار باقی مانده هم شدید ترین تدابیر حفاظتی اندیشیده شده و می توانند درباره آن ساعت ها حرف بزنند و اطلاعات بدهند. ما هم هشت سال جنگی داشتیم که هر روزش، اتفاق و حماسه بود. پس بیاییم فارغ از هر گونه احساس و شائبه ای یادآور کنیم که در این سرزمین چه اتفاقی افتاد. شهدای ما کسانی نبودند که از آسمان آمده باشند. آنها آدم هایی معمولی بودند که کیمیای وجودشان به اکسیر جنگ طلا شده بود.

فکر می کنید به آنچه برایش هدف گذاری کرده بودید، رسیدید؟

خیلی خوب بود. سال اولی که این برنامه پخش شد، یکی از بهترین های نوروز آن سال بود. بعد از جلسه تقدیری که برگزار شد، یکی از فیلمنامه نویسان حوزه اجتماعی پیش من آمد و خودش را معرفی کرد و من هم به او گفتم فیلم هایی را که نوشته، دیده ام. او به من گفت من با تک تک آدم های قصه تو گریه کردم. کسی این را گفت که حداقل در ظاهر، به نظر نمی رسید تعلقات دفاع مقدسی داشته باشد و شاید هیچ وقت هم به این مناطق جنگی قدم نگذاشته باشد. او گفت تک تک مهمان های برنامه می توانستند سوژه یک فیلمنامه باشند و این برای من خیلی ارزش داشت. کس دیگری به من گفت من اصلا تلویزیون تماشا نمی کنم اما برنامه شما به قدری صریح و بی پرده بود که مرا جذب کرد. «بس که ببستند بر او برگ و ساز/ گر تو ببینی نشناسی ش باز» ما به قدری بروی جنگ برگ و ساز بسته ایم و دور آن هاله درست کرده ایم که واقعا نمی توان به آن نزدیک شد. ما در این مجموعه درباره شخصیتی حرف زدیم به اسم شاهرخ ضرغام. او قبل از انقلاب یک آدم دیگر بوده و تا دوران پیروزی هم انقلابی نمی شود. او در تیم آقای طالقانی در روز دوازدهم بهمن برای حفاظت از امام راهی می شود و طی مواجهه با شخصیت معنوی امام، متحول می شود و در زمان جنگ هم به شهادت می رسد. به نظر من قصه این آدم از قصه مجید سوزوکی خیلی جذاب تر است. من در همان برنامه گفتم که من این تحول را باور می کنم. اما در سینمای ما گاهی تحولاتی اتفاق می افتد که به شدت باسمه ای و خنده دار است و به هیچ روی باورپذیر نیست! اگر آنچه را که اتفاق افتاده رئال و واقعی به مردم بگوییم، تأثیر بیشتری هم دارد.

علاقه شما از ابتدا به سمت چنین برنامه ها و اجراهایی بوده؟

من هر آنچه را که به مدد آن بتوان م حرفم را در یک فرم و استاندارد رسانه ای بزنم، دوست دارم. خیلی گزیده کار و کم کار هستم و به دنبال این هستم که حرفم را بزنم، ضمن اینکه ما در مملکتی زندگی می کنیم که مبنای آن دینی است. پس وقتی شما در یک برنامه اجتماعی هم ظاهر بشوید با یک پس زمینه دینی وارد شده اید چون تلویزیون ما تلویزیون جمهوری اسلامی است و نه «بی.بی.سی» و … . کار کردن سالم در تلویزیون، نیاز به باور دارد و قطعا باور داشتن بهتر از رعایت کردن است، چون در این حالت است که مخاطب ما را می پذیرد. مردم از چشمان مجری، ذات او را می فهمند و دروغ گفتن به مردم هم تاوان دارد. رسانه در کسری از ثانیه تو را لو می دهد و من همیشه در قالب هایی قرار گرفته ام که آن را باور داشته ام. پیش آمده که چیزهایی را روی آنتن نگویم اما هر آنچه از دهان من در آمده حتما اعتقاد من بوده است. هیچ وقت از ابراز عقیده ام ترسی نداشته ام. دلبری ها و لوندی های اجرا حکم می کند که مجریان ما هر حرفی را نزنند چون این ترس وجود دارد که مخاطبشان از دست برود، من اما معتقدم عزت و ذلت در دستان کسی دیگر است. برای من برنامه اجتماعی و مذهبی ، از این نظر که حرفم را بزنم، تفاوتی نمی کند. من حتی در اجرای استیج هم چنین رویکردی دارم، ضمن اینکه اگر مجری با سواد باشد، فرقی نمی کند در چه قالبی قرار بگیرد. در کشور ما مسائل سیاسی بر همه چیز سایه افکنده و درک و فهم درباره هر موضوعی، ساده و سطحی است. حال آنکه اگر در زمینه های مختلف از جمله ادبیات، بار مطالعاتی بالایی داشته باشیم، می‌توانیم در هر حیطه ای اجرای قابل قبولی داشته باشیم.

در نوروز امسال فرصت کردید کار هم صنفان خودتان را دنبال کنید؟ تلویزیون تماشا کردید؟

به این دلیل که سر ضبط بودیم، برنامه های سال تحویل را جسته گریخته تماشا کردم و متأسفانه باید بگویم نوعی یکنواختی در اکثر این برنامه ها مشاهده می‌شد. برنامه سال تحویل عرصه آزمون و خطا نیست چون ما در جهان، رقبایی جدی داریم. این یک واقعیت است که مردم ما ماهواره تماشا می کنند و مخاطب در کسری از ثانیه، کانال را عوض می کند. باید عالمانه و آگاهانه بر مخاطب سوار شد و فهم او را چنان تسخیر کنی که انتخاب دیگری نداشته باشد.

روز هنر انقلاب اسلامی را پشت سرگذاشتیم. سینمای انقلاب برای شما چه ویژگی‌هایی دارد.

ما ستاره ها و پدیده های درخشانی در سال های پس از انقلاب داشتیم. پدیده هایی که نسل من، به شدت ملهم از آنان است. یوسفعلی میرشکاک نابغه بی نظیری در عرصه نثر و نظم است و نسل من مدیون کتاب‌های اوست. ما با آثار او ستیزندگی در نوشتن را یاد گرفته ایم. من مدت ها روزنامه نگاری کرده ام و اگر جسارتی در این کار داشتم به این دلیل بود که پیش رویم آدم های ویژه ای را دیده بودم. ما با ابیات کسی مثل سید حسن حسینی بزرگ شدیم. چهره های پیشکوستی مثل سیمین بهبهانی، منوچهر آتشی، فروغ فرخزاد و … هم زندگی کرده ایم اما پس از انقلاب، هنر ایرانی و اسلامی به شدت بیشتر درخشید و ستاره‌های بی شماری را به ما شناساند و ای کاش در مراسم مختلفی که برای بزرگداشت چهره ها برگزار می شود، هر سال فقط از عده خاصی تقدیر نشود و به سایرین هم توجه شود.

مثلا ما در عرصه هنرهای تجسمی افراد بی نظیری داریم مثل کاظم چلیپا، حبیب صادقی، رضا عابدینی و حتی شاگردان حمید عجمی و … . در سینما هم نسل ویژه ای بعد از انقلاب به وجود آمد. علی رغم اینکه من سینمای عباس کیارستمی را اصلا دوست ندارم، ما با مشق شب و خانه دوست کجاست او سینمایمان را به جهان معرفی کردیم. حالا هنر انقلاب اسلامی و سینمای ما به جایی رسیده که حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. ویژگی ما در سینمای پس از انقلاب عرضه یک ژانر و یک سینمای نجیب و سربلند در دنیاست. هنر ما فیلم جدایی نادر از سیمین فرهادی است و نه اینکه فیلمبردار و آهنگساز غیر ایرانی به ایران بیاوریم و با صرف هزینه گزاف فیلم بسازیم و بگوییم فیلم جهانی ساخته‌ایم. هنر ما ساخت فیلم‌هایی از جنس یه حبه قند و فیلم هایی از جنس آثار پرویز شیخ طادی است که نمایانگر فرهنگ ایرانی است. چنین سینمایی را دنبا پذیرفته، سینمایی که قرار نیست با ابزار هالیوود حرف بزند.

نوشته در «خط‌ها مقدم‌اند» احساساتی نشدیم/ «یه حبه قند» محصول هنر انقلاب اسلامی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته گزارش تصویری مراسم روز هنر انقلاب اسلامی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، تالار اندیشه حوزه هنری شامگاه جمعه هشتم اسفند میزبان اختتامیه جشنواره رویش بود. در این اختتامیه که با حضور پرشور علاقه مندان و چهره های سینمایی اجرا شد، برگزیدگان بخش های مختلف جشنواره معرفی و جوایز خود را دریافت کردند.

دست اندرکاران جشنواره رویش برای مراسم اختتامیه دست به چند ابتکار تازه زده بودند که بر جذابیت این مراسم افزوده بود. ابتدا اینکه بر خلاف بسیاری از مراسم های مشابه، در اختتامیه رویش هیچ گونه سخنرانی پیش بینی نشده بود. این کار خود بر سرعت بخشیدن به برگزاری و استفاده بهینه از زمان کمک می کرد. جشنواره رویش در چند دوره اخیر خود سخنرانی مسئولین مدعو را به طور کلی حذف کرده است. و در این مراسم تنها علی قربانی دبیر جشنواره پیام خود را طی سخنرانی کوتاهی برای حضار خواند.

طراحی صحنه مراسم اختتامیه جشنواره رویش با استفاده از المان های ملی – مذهبی انجام شده بود. این طراحی یادآور معماری سنتی و البته مینیاتور های ایرانی بود. جایگاه تعیین شده برای گروه ارکستر در این دکوراسیون نیز در نوع خود کم نظیر بود.

اجرای موسیقی زنده نیز از تهمیداتی بود که برای این مراسم در نظر گرفته شده بود. اختتامیه رویش با اجرای موسیقی «یاد خراسان» به خوانندگی حجت اشرف‌زاده همراه شد. اشرف‌زاده در ادامه قطعه «ماه و ماهی» را نیز اجرا کرد که با استقبال و تشویق حضار در سالن اندیشه رو برو شد. همچنین سعید اردیانی به همراه گروه ارکسترال خود ۱۲ قطعه موسیقی متن فیلم های منتخب دینی را که طی سال های بعد از انقلاب اسلامی ساخته شده اند را اجرا کرد. اجرای برخی از قطعات موسیقی این فیلم ها با تقدیر از فیلمساز یا بازیگر آن فیلم همراه بود. اردیانی برای اختتامیه جشنواره رویش قطعاتی از فیلم های «سفیر»، «دوئل»، «سربداران»، «روز واقعه»،«قدمگاه»،«مریم مقدس»، «مردان آنجلس»، «کوچک جنگلی»، «وضعیت سفید»، «خیلی دور، خیلی نزدیک» و «شب دهم» را برگزیده و با گروه ارکسترال خود اجرا کرد.

اختتامیه جشنواره رویش با حضور چندین تن از مدیران هنری و چهره های سینمایی همراه بود. محسن مومنی شریف رئیس حوزه هنری، حبیب ایل بیگی معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی، سید مهدی طباطبایی نژاد مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و فرید فرخنده کیش مدیر عامل انجمن سینمای جوانان ایران، همچنین کارگردانان و بازیگران برجسته سینمای ایران مانند داود میرباقری، احمدرضا درویش، فرزاد موتمن، رضامیرکریمی، فرج الهی سلحشور، محمدعلی نجفی، شمسی فضل الهی، فریبا متخصص، فریبرز صالح، مجید مظفری، شهرام اسدی، رضا رویگری، بهرام عظیمی، حمید نعمت الله، هادی مقدم‌دوست، حبیب اسماعیلی ، رضا توکلی و سیدعلی قائم مقامی از جمله حضار بودند.

مجری برنامه رسالت بوذری در هر بخش از اجرای خود چند تن از هنرمندان حاضر را به روی سن دعوت می‌کرد. حضور رضا رویگری بر روی سن همراه با تشویق های ممتد حضار بود، رویگری که در حال گذراندن دوران نقاحت است با حضور بر روی سن به ابراز احساسات مردمی که به خاطر او ایستاده بودند، پاسخ داد. در زمان تقدیر از محمد علی نجفی کارگردان سریال به یادماندنی «سربداران» و فریبرز صالح کارگردان قدیمی سینمای ایران و کارگردان فیلم «سفیر» نیز حاضرین به صورت ایستاده به تشویق این دو فیلمساز پرداختند.

برگزاری مراسم اختتامیه جشنواره فیلم رویش به نحوی برنامه ریزی شده بود که کمترین وقت تلف شده در میان معرفی برگزیدگان باشد به همین دلیل کل مراسم در حدود ۲ ساعت به اتمام رسید.

نوشته پایان نهمین جشنواره فیلم «رویش»/ نوای موسیقی فیلم‌های خاطره‌انگیز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-سارا سپاسیان: بیشتر از دو دهه قبل و زمانی که چهره های جوان امروزی قدم به عرصه اجرا نگذاشته بودند، مخاطبان میانسال امروز و جوان دیروز به دیدن چهره های آرام و موقری عادت داشتند که با لحنی معقول در مورد مسائل دینی و معارفی سخن می گفتند. مجید یراقبافان یکی از همان مجریان قرآنی است که معتقد است امروز در حیطه کاری خود به جایگاه دست پیدا کرده و نیازی نیست به فضاهای دیگر سر بزند. با او درباره اجرای برنامه های مذهبی تلویزیون گفت و گویی کرده‌ایم.

الان در تلویزیون یک برنامه مذهبی خاص وجود دارد که الگوی سایر برنامه ها قرار بگیرد؟

مجید یراقبافان: نمی توان یک برنامه خاص را به عنوان برنامه معیار و الگو معرفی کرد و دیگر برنامه ها را به وسیله آن کوبید یا بالا برد. هر برنامه ای ویژگی خاص خود را دارد.

به هر حال حتما استانداردهایی وجود دارد که باید رعایت شود؟

هر چیزی باید استاندارد داشته باشد و این تنها مختص برنامه‌های تلویزیون نیست. مطابق استاندارد بودن متفاوت است با کپی برداری. من در دو حوزه برنامه سازی و اجرا ۲۰ سال است که فعالم. یک استاندارد کلی و مشترک برای همه برنامه ها و اجراها وجود دارد. در حوزه های مختلف از جمله معارف، هر برنامه چارچوب خاص خود را دارد. وقتی مناسبت‌های دینی اضافه می‌شود، حد و حصر ویژه پیدا می‌کند.

اجرای برنامه دینی به طور ویژه چه ویژگی‌هایی دارد؟

در اجرای برنامه دینی و معارفی باید به یک اصل اساسی توجه شود. یعنی قائل باشیم به این موضوع که مردم تا حدی تعلق خاطرهایی به مسائل دینی دارند، چون در یک جامعه اسلامی زندگی می کنند و حتما پیش زمینه ها و آگاهی هایی دارند. این موضوع کار مجری را هم سهل می کند و هم سخت. سهل از این جهت که به هر حال یک اطلاعات اولیه دارند و ما می توانیم ساده تر محتواهایی را ارائه کنیم. کار ما از این جهت سخت می شود که با کوچک ترین خطایی دیده می شویم و انگشت اتهام از طرف کسانی به سمت ما دراز می شود که بر مسائل اشراف دارند. از طرفی هم ما با خطرهایی مواجه هستیم. شاید به خاطر خیلی بی دقتی ها در ذهن مخاطب بدعت هایی در حوزه دین ایجاد کنیم که قطعا شایسته نیست. گذشته از اینها باید به یک سری نکات ظریف توجه کرد. در امر برنامه سازی نباید از تکنیک های روز غافل ماند. نور، دکور، کارگردانی، اتاق فکر برنامه و متون و … همه باید مورد توجه قرار بگیرند و اجرا هم به همین ترتیب نباید از استانداردهای جهانی تلویزیون دور بماند. مخاطب امروز ما تماشاگر برنامه های ماهواره ای هم هست و به خاطر سواد بصری که دارد، دست به مقایسه می زند.

برای جذب جوانان به سمت برنامه های مذهبی باید از مجریان مذهبی استفاده کرد یا چهره های دیگری که در عرصه های دیگر موفق بوده اند؟

من چندان قائل به این تقسیم بندی نیستم. همه ما داریم در یک کشور اسلامی زندگی می‌کنیم و تا حدی همگی مذهبی هستیم. به طور کلی با مرزبندی های این چنینی برای مجریان موافق نیستم. برای مثال چرا فکر می‌کنیم امیرحسین مدرس برای صحبت از مسائل معارفی باید حتما در قالب برنامه‌ای قرار بگیرد که تهیه شده به دست گروه فرهنگ و معارف است؟ می‌توان محتواهای مذهبی را به همه گروه های برنامه ساز هدایت کرد. فرقی نمی کند فیلم و سریال باشد یا برنامه ترکیبی. می توان در ظرف هر برنامه مظروفی به نام دین ریخت. در این حالت است که به هدف می‌رسیم. هر کسی می تواند در برنامه خود از دین و عرفان صحبت کند، حتی سید علی ضیاء در «ویتامین ۳». اگر می‌خواهیم مخاطب جوان برنامه مذهبی را تماشا کند، بهتر است چنین سیاستی را در پیش بگیریم.

گفتید علی ضیاء و یادم افتاد در «ماه عسل» ۹۱ که او اجرا کرد، صدای شما هم در بخش صحبت با چهره‌های قرآنی شنیده می‌شد.

این موضوع را برای اولین بار است که مطرح می کنم. قرار بود کل اجرای آن برنامه به من واگذار شود، اما نباید قبول می کردم. معتقدم جایگاه انسان چیزی نیست که مصادره کردنی باشد. مخاطب وقتی شبکه ای را تماشا می کند به صرف دیدن چهره من، قبل از اینکه بفهمد موضوع و محتوا و کارشناس برنامه چیست، با توجه به ذهنیتی که از من دارد قالب کلی برنامه را متوجه می‌شود. پس چرا باید حالا که در قالب خودم جایگاهی دارم، جایگاه دیگری را مصادره کنم؟ ضمن اینکه ماه عسل ۹۱ اولین تجربه من در پشت دوربین نبود. در فرمایشات مقام معظم رهبری نیز آمده که باید حفظ قرآن بین مردم تسری پیدا کند. آن سال من فکر کردم این برنامه مسیر خوبی است برای رسیدن به این امر مهم. من سال هاست که برنامه سازی انجام می‌دهم و دریافته ام که گاهی نیازی نیست چهره مجری دیده شود.

اجراهای مذهبی در تلویزیون ما چه خط قرمزهایی دارد؟

وقتی شما از خط قرمز سخن می‌گویید، یعنی دارید از بخشنامه و الزام صحبت می‌کنید که توسط سازمانی که متولی امری است، صادر شده است. این در حالی است که واقعا سلیقه و اعتقاد همگی ما عوامل را در بر نمی‌گیرد. برای مثال اینکه از روز اول محرم تمام مجریان موظف به پوشیدن پیراهن مشکی باشند یا خانم ها حتما چادر به سر داشته باشند، موضوعاتی است که به مرور و مثل یک قانون نانوشته رایج شده است. آنچه اهمیت دارد اصل مراعات کردن هاست و برای هر برنامه ای متفاوت است. موضوعاتی در حوزه دین و معارف وجود دارد که به قول معروف مختص اصحاب السر است. قطعا نمی‌توان از چنین مسائلی در تلویزیون صحبت کرد و همین مسئله است که در ردیف خط قرمزها قرار می‌گیرد. در یک کلام اگر در برنامه سازی حس کنیم در محضر حضرت امام حسین (ع) هستیم ناخودآگاه هر حرفی زده نمی‌شود، هر موسیقی پخش نمی‌شود و … .

در آخر از میان مجریان حاضر اجرای کدام یک را می‌پسندید؟

امیرحسین مدرس و رسالت بوذری کسانی هستند که کارشان را خوب بلدند و البته به حسن سلطانی افتخار می‌کنم. استاد سلیمی هم که مبدع اجرای قرآنی است، مدتی است کم کار شده و از نگاه من سرآمد این سبک از اجراست. چهره جوانان را به مطالعه بیشتر توصیه می‌کنم. من شخصا هنوز هم پس از سال ها برای اجرای هر قسمت از برنامه ساعت‌ها مطالعه دارم. برای بهتر دیده شدن باید از تکلف و تصنع به دور بود و دانست که مخاطب هرگز نقش بازی کردن یک مجری را نمی‌پسندد.

نوشته برای برنامه‌سازی در محرم فکر کنیم در محضر امام حسین (ع) هستیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-سارا سپاسیان: رسالت بوذری از  چهره‌های تلویزیون است که او را بیشتر در برنامه های مذهبی دیده ایم. او که سابقه روزنامه‌نگاری هم دارد، در اجراهایش سعی می کند اطلاعات مذهبی را با تسلط به زبان فارسی و دانش روز همراه کند. با بوذری درباره این روزها که به نام سیدالشهداست و همچنین عملکرد مجریان تلویزیونی در این بازه زمانی گفت و گو کردیم.

می توان گفت که تلویزیون امروز به یک سبک واحد برای اجرای برنامه های مذهبی دست پیدا کرده است؟

رسالت بوذری: سبک یک برنامه تلویزیونی به ترکیب آن بر می گردد و توانمندی مجری. اینگونه نیست که یک سبک خاص یا فرمول واحد برای اجرای مذهبی وجود داشته باشد و آن را به عنوان نمونه معرفی کرد. هر چقدر توامندی یک مجری شامل همه مهارت‌ها، به عنوان ویترین یک برنامه در اداره برنامه بیشتر باشد، مردم پسندتر است و خود به خود قالب محبوب تر جای خود را باز می کند.

شما در ردیف مجریان مذهبی تلویزیون به حساب می آیید. این به خاطر علاقه شخصی شماست؟

حرف‌های اجتماعی ما همان حرف های دینی هستند. این تقسیم بندی غلطی است که فلان آدم مجری مذهبی است و فلان شخص مجری اجتماعی و … . وقتی برنامه ای به مدح اهل بیت می‌پردازد و مضامین عارفانه را مورد بحث قرار می دهد، نام برنامه مذهبی به خود می‌گیرد، اما وقتی شما در یک برنامه اجتماعی هم از بیننده می خواهی که دروغ نگوید، دارید یک حرف دینی می زنید. اساسا نوع حرف های اجتماعی ما باید دینی باشد تا پذیرفته شود. من اینگونه تقسیم بندی ها را به سبب عدم شفافیت نمی پذیرم. کسی که به ادبیات فارسی مسلط باشد و با فرهنگ و معارف دینی آشنا باشد، در صورت پذیرفتن این تقسیم بندی هم می تواند مجری موفق اجتماعی باشد و هم مجری موفق معارفی و دینی.

نسل جوانی از مجری‌ها به دلیل گرایش های مذهبی شخصی شان پای مباحث مذهبی را به شیوه ای متفاوت به تلویزیون باز کردند. شما هم به این تاثیرگذاری معتقد هستید؟

وقتی آدم ها به شکل های مختلف و جذابیت های مختلف حرف دینی می زنند، مردم را پای جعبه جادو می نشانند. هر کس با فرم خودش. موضوع اینجاست که حرف دینی زدن در جامعه ما که وجه سلبی حرف دینی زدن از وجه ایجابی آن جذاب تر است، کار دشواری است. مثلا با شروع محرم همه حرف از آسیب شناسی قیام عاشورا می زنند. سوال من این است که مگر در ۱۰ ماه دیگر سال برای این سوال ها فرصت نداریم؟ ما در رابطه با عزاداری و اصل قیام عاشورا چه اندازه تلاش کرده ایم و چقدر وجوه ایجابی آن را جا انداخته ایم که حالا می خواهیم از وجه سلبی آن حرف بزنیم؟

گویا از این موضوع بسیار گلایه دارید؟

دقیقا. هفته پیش مطلبی در یکی از جراید کشور چاپ شد و در یک سایت معتبر و رسمی خبری هم انعکاس داده شد. این مطلب گویای این موضوع بود که هجمه افراد مدعی دینداری به اعتقاد مردم نوعی افتخار شده است. ما امروز در شرایطی به سر می بریم که به مبانی دینی و اعتقادی ما هجمه وارد می شود که چون از طرف خودی ها هست، تاسف بارتر است. این هجمه به خاطر نبود مطالعه و آشنا نبودن با حوزه های معارف دینی مجال بروز پیدا کرده است. می شود با زبان و بیان جذاب و البته حرف مستدل جوان را پای رسانه نشاند. می شود در تلویزیون خودمان برنامه ای ساخت با محوریت دین وحب اهل بیت که چنان جذاب باشد که بتواند با شبکه های ماهواره ای که بی تعارف در کشور خودمان بیننده دارد، رقابت کند.

در اجرای برنامه مذهبی چه خطوط قرمز و محدودیت هایی وجود دارد؟

در هر کاری خط قرمز وجود دارد و رندی در حوزه اجرا از همه چیز مهم تر است. شما با مروری بر آثار نویسندگان قدیمی در می یابید که آنان هر حرفی خواسته اند با رندی به میان آورده اند. به زبان حافظ و سعدی رجوع کنید تا بفهمید چه می گویم. می شود تا مرز خط قرمز رفت، اما حرف را زد. اینکه چگونه بزنیم و چه کسی بزند، موضوع حائز اهمیتی است. برای کسی که در این حرفه مسلط باشد، خط قرمز اصلا معنایی ندارد. او حتما می داند هر مطلب مهم را چگونه به گوش مخاطب برساند که هم حساسیت ها برانگیخته نشود و هم تاثیرگذاری خودش را داشته باشد.

دشواری برنامه زنده مجری را مضطرب نمی کند؟

حتما برنامه زنده از تولیدی موفق تر است. در این سال ها درصد برنامه های تولیدی من به برنامه های زنده، یک به ۱۰ هم نیست. برنامه زنده از یک هیجان خاص بهره مند است و اتفاقات آن در لحظه رخ می دهد، پس جذاب تر و دیدنی است.

شما به سبب تسلط به ادبیات و احادیث اجرای منحصر به فردی دارید. این ویژگی ها تا چه میزان در یک اجرای موفق تاثیرگذار است؟

ویژگی هایی که گفتید با شیر اندرون شده و با جان در می رود. بعضی چیزها به ریشه و خاستگاه آدم ها بر می گردد. بعضی دیگر اکتسابی است و با تحقیق به دست می آید. دانسته هایم چندان به اجرا ربطی ندارد.

فرم و محتوای برنامه های مذهبی چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟

از آسیب شناسی ها بهتر است دور باشیم. امروز تا حرف از کربلا به میان می آید، صحبت از آسیب شناسی می شود. بهتر است اول کار ایجابی کنیم و بعد به سلبی ها برسیم. متاسفم از اینکه بگویم در این سال ها آنقدر با دستگاه سید الشهدا ور رفتیم که جوان ها را دور کردیم. اجازه بدهیم جوان وارد میدان تحقیق شود، بدون اینکه ما برای آنان خط قرمزهای من در آوردی تعیین کنیم. امام حسین خودش جلوه می کند و دستگاهش نیازی به بالا و پایین شدن ندارد. چیزی که من دارم از آن صحبت می کنم بسیار فراتر از ماجرای برنامه سازی است. برخورد ما نسبت به واقعه عاشورا یک برخورد گزینشی بوده است و آنچه خواسته ایم بیان کرده ایم.

از میان مجریان حاضر در برنامه های مذهبی کار کدام یک را می پسندید؟

از من توقع نداشته باشید از کسی اسمی ببرم، اما متفکران روزنامه نگاران را دست فروشان عقیده و رای معرفی می کنند. یعنی معتقدند ژورنالیست ها حجم زیادی از اطلاعات دارند به عمق یک سانتیمتر. می گویند مجری تلویزیون هم باید همینگونه باشد. من با این تعریف موافق نیستم. مجری درباره برخی موضوعات به خصوص مذهب باید اطلاعات عمیق تری داشته باشد. گذشته از همه اینها و برخورداری از استانداردهای اجرا شامل چهره و لباس و … ، باید به آن چیزی که می گوید عامل باشد، در غیر این صورت تصنع چیزی نیست که بتوان از مخاطب پنهان کرد. او از چشم های مجری همه چیز را می فهمد. اثر وضعی عمل باید در رفتار فرد دیده شود تا بیننده باورش کند. ما مجریانی در جهان داریم که شاید مثلا چهره خاصی نداشته باشند اما به سبب صداقتی که دارند بسیار محبوب واقع شده اند.

و حرف آخر شما درباره برنامه سازی برای محرم؟

در فرمایشات معصومین، اشک و روضه و عزاداری پیش و بیش از تبیین قیام و … تاکید شده است و من هم این نکته را موکدا بیان می کنم. اقامه عزا ، موضوعی است که همیشه بیش از هر مقوله دیگر در ماه محرم اهمیت داشته است. من نمی دانم چرا تا اسم قیام امام می آید همه به یاد کتاب حماسه حسینی و تحریفات عاشورایی اثری شهید مطهری می افتیم؟ ایشان صرفا یک نگاه را مطرح کرده بود و آن نگاه هم می تواند نقصان هایی داشته باشد. عاشورا یک مسئله چند وجهی است و اقامه عزا در صدر اهمیت آن قرار دارد. همین مهم به برنامه سازی سرایت می کند و ما تلاش می کنیم که قبل از هر چیزی بگوییم حسین کیست؟ ما به قدر بضاعت مان این امام را معرفی می کنیم تا محبت اش را در دل جوانان بیندازیم. اگر مخاطب جان کلام ما را بشنود جذب می شود و هیچ نیازی به توضیح و تفسیر و دستکاری های ما نیست. امام حسین(ع) خورشید عالمتابی است که خودش می تابد. آن متشاعر که آن مقاله را منتشر کرده تنها آبروی خودش را برده و زحمت ما را زیاد کرده است.

نوشته اقامه عزا از آسیب شناسی قیام امام حسین (ع) مهم‌تر است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: در سال‌های اخیر تعداد معدودی از مجریان صدا و سیما توانستند قالب‌های قدیمی اجرا را بشکنند و روند تازه‌ای تعریف کنند اما همچنان از اینکه جریان‌ساز باشند ناکامند. با رسالت بوذری که از مجریان با سابقه است درباره اینکه چقدر توانسته‌ایم در اجرا جریان‌سازی داشته باشیم صحبت کردیم.

به طور کلی وضعیت اجرا را در سال‌های اخیر چطور ارزیابی می‌کنید؟

رسالت بوذری: اول ببینیم تعریف مجری چیست. به چه کسی مجری می‌گویند. من تعاریف زیادی در این باره خوانده‌ام اما به نظر می‌رسد تعریف این واژه با ابهام رو به روست. مجری سکان‌دار چیست. آیا مجری کسی است که منویات خودش را ابراز می‌کند یا چیزی که در ذهن دارد را با قواعد و استانداردهای تعریف شده اجرا می‌کند. اگر از این ابهام بگذریم طبیعتا می‌توان به این تعریف بسنده کرد که اجرا استانداردهایی مشخص دارد. من اجرا را یک پکیج می‌بینم.

از این استانداردها صحبت کنید.

در سراسر دنیا انگشت اشاره به سمت مجریانی می‌توانم ببرم که نه چهره ویژه و نه دایره لغات ویژه‌ای دارند اما محبوب‌اند. کلمات سهمی کمتر از ۵۰ درصد در انتقال مفاهیم دارند و باقی زبان بدن است. شیوه و لحن صحبت کردن، پوشش و آرایش مجری باعث می‌شود مجری امضای خودش را داشته باشد.

برخی از مجری‌ها دوست دارند عنوان مجری مؤلف در موردشان به کار رود و در این راستا تلاش می‌کنند. این اتفاق خوبیست؟

طبیعی است که مجری به دنبال امضای خودش باشد و منطقا اتفاق خوبی است ولی تکثر این اتفاق نتیجه‌اش این می‌شود که هر کسی می‌شود معیار اجرا. وقتی یک قاعده کلی وجود نداشته باشد هر کسی سعی می‌کند امضای خود را معیار معرفی کند. این حالت مانع وجود مدلسازی در اجرا می‌شود.

ولی مدلسازی از مؤلف بودن افراد عبور می‌کند.

مدلسازی باید بر اساس معیارها و استانداردها اتفاق بیفتد. یعنی مجری بگوید من حداقل‌هایی از استاندارد را در اجرای خودم لحاظ می‌کنم بعد لحن و امضای خاص خودم را بر آن اضافه می‌کنم.

آیا در سال‌های اخیر مجری مؤلف داشته‌ایم؟

سؤال مهمی است و پاسخش نیز سخت است. چندین سال پیش یکی از سیاسیون گفت ما در ایران روزنامه‌نگار برجسته و ویژه نداریم. آن زمان این حرف به خیلی از دوستان مطبوعات برخورد. اما وقتی به کنه این حرف توجه کنیم می‌بینیم تحلیلی درستی است. از شما سؤال می‌کنم وقتی گفتگویی در مجله چاپ می‌شود به اعتبار مصاحبه‌کننده مجله را می‌خرید یا مصاحبه‌شونده؟

مصاحبه‌شونده.

اینکه ما هنوز یک مجری یا روزنامه‌نگار نداریم که اسم او مردم را پای تلویزیون بنشاند نه کسی که رو به رویش نشسته، خودش پاسخ سؤال شماست.

خب چرا مجریان ما نتوانسته‌اند به این مقام برسند؟

قصه از اینجا شروع می‌شود که هیچوقت تربیت حرفه‌ای وجود نداشته. قصد جسارت به هیچکدام از همکارانم را ندارم. برندسازی اتفاق نیفتاده.هیچوقت بین خودمان نمی‌گوییم امشب برنامه فلان مجری است نباید از دستش بدهیم. شاید برخی از مجریان با حاشیه‌هایی که اطرافشان ایجاد می‌شود به برند نزدیک شوند. برخی با تندی، تلخی و جسارت بیش از حد و گذر کردن از مرز پررویی خود را به برندسازی نزدیک می‌کنند اما واقعیت این است که این اتفاق ماندگار نیست و فقط فضا را برای دیگران تنگ‌تر می‌کند و برای چند صباحی نام آن مجری را بر سر زبان‌ها می‌اندازد. اجرا یک تهور نیست. اجرا لزوما با ماجراجویی و شلوغ‌بازی همراه نیست. ما هنوز به مدلی نرسیده‌ایم که مردم به خاطر مجری برنامه را ببینند. بحث خط قرمزها که دست و بال آدم را می‌بندد هم وجود دارد. اما همچنان معتقدم که با رندی چنان که حافظ رند بود می‌توان با خط قرمزها تا کرد.

کمی بدبینانه نگاه کنم. این درست است که یک مجری که تا دیروز برنامه آشپزی اجرا می‌کرده به یکباره پای گفتگو با یک شخصیت مهم سیاسی یا اجتماعی بنشیند. تخصص برای مجری چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟

آش اینقدرها هم شور نیست که کسی که مجری برنامه آشپزی بوده کرسی برنامه‌ای فرهنگی را به دست گرفته باشد اما اتفاقاتی مشابه افتاده است. من معتقدم مجری باید تخصص لازم درباره موضوع بحث را داشته باشد. اما با لفظ مجری مناسبتی که غلط است موافق نیستم. ضمن انتقادهایی که به اجرای مرتضی حیدری دارم اما ببینید که مرتضی حیدری در گفتگوی ویژه خبری هم با اقتصاددان حرف می‌زند، هم با شخصیت فرهنگی و هم با مسئولین سیاسی و اجرای موفقی دارد. آیا حیدری در همه زمینه‌ها متخصص است؟ نه. سواد لازم در هر زمنیه‌ای او را در این راستا موفق کرده. نبض برنامه را در دست می‌گیرد و اجازه نمی‌دهد مهمان جم بخورد معتقدم اگر مجری به اندازه یک اقیانوس به عمق یک بند انگشت در هر زمنیه‌ای سواد داشته باشد می‌تواند در هر برنامه‌ای موفق باشد. متأسفانه حلقه مفقوده، فقدان سواد، فقدان سواد و فقدان سواد است. برخی مجریان در فاصله سؤال اول تا دوم خوابند و نقششان بیشتر از آکسسوار صحنه نیست. برخی فکر می‌کنند هر چقدر آنتن بیشتری داشته باشند و از این استودیو به آن استودیو رفت و آمد کنند موفق‌ترند.

مطلقا می‌توانیم بگوییم هیچ جریان مثبتی در اجرا نداشته‌ایم؟ چه حرکت‌های مثبتی در طول این سال‌ها وجود داشته. چند مورد را نام ببرید.

مطلق نمی‌توانیم چنین قضاوتی داشته باشیم. شهاب سنگ‌هایی آمده و رفته است. همچنان فرزاد حسنی با «کوله پشتی»، احسان علیخانی با «ماه عسل» رضا صفدری با «تا هشت و نیم» در خاطر ما زنده‌اند. اما نمی‌توانیم بگوییم مجریانی وجود داشتند که جریان‌سازی کردند. تک‌مضراب‌هایی آمدند و رفتند. البته سریال‌هایمان هم به همین معضل گرفتارند. کدام سریال ساخته شد که در زمان پخشش خیابان‌ها خلوت شدند. مثل دهه ۶۰.

با وجود متکثر شدن رسانه‌ها و سرگرمی‌ها درست است که انتظار داشته باشیم سریالی ساخته شود که در زمان پخشش خیابان‌ها خلوت شود؟

خب ما همیشه دوست داریم نگاه حداکثری داشته باشیم. در مورد نبود جریان‌سازی در مقوله اجرا به نکته دیگری هم می‌توان اشاره کرد و آن بی‌انگیزه شدن تهیه‌کننده‌هاست. تهیه‌کننده‌ها برای اینکه دکور برنامه را ویژه کنند و یا از مجری همه‌جوره حمایت کنند انگیزه ندارند و نمی‌توانند در راستای خلق یک اتفاق حرکت کنند.

خودتان این‌روزها کجا مشغول هستید و چه برنامه‌هایی را اجرا می‌کنید؟

یک برنامه هفتگی با نام «آینه خانه» با موضوع سبک زندگی دینی در شبکه دو سیما دارم. خوشحالم که بگویم در این برنامه کمتر از پنجاه دقیقه به همراه شهاب مرادی حرف‌هالی جالبی درباره اصلاح رابطه دینی آدمی با خداوند برای مخاطب می‌زنیم و نگاه متفاوتی را به زندگی دینی خواهیم داشت. تعداد پیامک‌های برنامه بسیار جالب توجه است و مشخص می‌کند مخاطب با این موضوع و برنامه ارتباط برقرار کرده است. چند برنامه هم در رادیو دارم.

نوشته رسالت بوذری: حیدری نمی‌گذارد مهمانش جم بخورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.