وی افزود: رویداد «ایران جان» در چهارمین ایستگاه به استان فارس رسید و در خدمت ظرفیت‌ها، استعداد‌ها و پیگیر مطالبات این استان و مردم آن است. ایران جان ایده‌ای است که از آغاز دوره تحول شروع شد و تلاش کرد به همه ایران آن‌گونه که بایسته است بپردازد.

رئیس رسانه ملی با اشاره به پای کار آمدن همه شبکه‌های سیما، صدا، برون مرزی و استان‌ها در اجرای این رویداد ملی و کمک به تحقق اهداف مدنظر، گفت: جالب توجه بود که در این مسیر با پدیده امیدبخش همراهی همه استان‌ها روبه‌رو شدیم که فراتر از انتظارمان بود.

جبلی ادامه داد: در خلال رویداد «ایران جان» شبکه‌های سراسری توانایی برنامه‌سازان حرفه‌ای استانی را کشف کرده‌اند، عنوان کرد: بر این اساس بردی دو سویه رخ داد؛ هم تلاش همکاران استانی در آنتن ملی دیده شد و هم همکاران ما در ستاد، استعدادهای تازه ای را کشف کردند.

وی با بیان اینکه همواره احساس خلأ و کوتاهی از این منظر که مردم استان‌ها کمتر خود را در شبکه سراسری می‌بینند، وجود داشت گفت: «ایران جان» این نقیصه را جبران کرد و هدف دیده شدن مناطق مختلف کشور را در قاب رسانه ملی تحقق بخشید.

رئیس سازمان صداوسیما ضمن قدردانی از نمایندگان مجلس در همراهی با این رویداد و همیاری در احصا و تبیین اولویت‌های اساسی هر استان، اظهار کرد: رویکرد ما در «ایران جان» صرف گردشگری و معرفی جاذبه‌های طبیعی نیست؛ بلکه مطرح کردن خواسته‌ها، چالش‌ها و مطالبات طی یک هفته برای هر استان در برنامه‌های مختلف است.

جبلی تصریح کرد: در هفته «فارس ایران» ثمره شیرین تحقق سند تحول در رسانه ملی را می‌چشیم و به مردم می‌چشانیم. از مجمع نمایندگان و نهادهای محلی می‌خواهم که به ما کمک کنند تا بیشتر به این استان بپردازیم. از دستگاه‌ها نیز می‌خواهیم رویدادهایی فرهنگی هنری را در این ایام برگزار کنند که قطعاً در چنین شرایطی ظرفیت‌های استان فارس را هرچه بیشتر مطرح و بازنمایی خواهد کرد.

رئیس رسانه ملی ابراز امیدواری کرد که تجربه «ایران جان» در استان فارس همانند خوزستان، ایلام و اصفهان، موفقیت‌آمیز باشد و مسیر بالندگی و پیشرفت را به درستی طی کرده و استان فارس و نمایندگان و مطالبات حوزه‌های انتخابی ایشان را به‌خوبی روی آنتن ببینیم.

براساس این گزارش، در این نشست که با هدف بررسی زمینه‌های همکاری در برگزاری رویداد ملی «ایران‌جان» در استان فارس برگزار شد، نمایندگان استان فارس، ضمن تشریح آمادگی‌های اجرایی و زیرساختی استان برای میزبانی از این رویداد، خواستار حمایت و مشارکت سازمان صداوسیما در پوشش رسانه‌ای گسترده و تبلیغ مؤثر آن شدند. این نمایندگان همچنین با ارائه اطلاعات جامع از پتانسیل‌های استان فارس بر ضرورت توجه و تمرکز ویژه رسانه ملی در زمان برگزاری این رویداد به ظرفیت‌های مغفول‌مانده تأکید کردند.

غلامرضا توکل شوریجه، امید نصیبی، سیداسماعیل حسینی، اردوان اکبرپور، محمدرضا رضایی کوچی، رحیم زارع، مسلم صالحی، فرهاد طهماسبی و جعفرقادری ازجمله نمایندگان مجلس شورای اسلامی بودند که در این نشست حضور داشتند.

نوشته بازنمایی اقوام و فرهنگ‌های مختلف در قاب رسانه ملی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این آیین با حضور جمعی از هنرمندان و مدیران رسانه که ازجمله آن‌ها می‌توان به ابوالحسن تهامی‌نژاد، ناصر ممدوح و علی‌همت مومیوند، هنرمندان پیش‌کسوت عرصه دوبله ، بیوک میرزایی، پیش‌کسوت رادیو، احمد لنگرودی، قائم‌مقام شبکه مستند، ابوالقاسم ناصری، مدیر گروه تولید برنامه شبکه مستند و سیدمهدی مویدی، مدیرکل تولید سیما اشاره کرد، برگزار شد.

نوشته وحید توکلی مستندساز در رسانه ملی تجلیل شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اقدام وزارت دادگستری آمریکا در توقیف دامنه‌ وب سایت شبکه‌های پرس تی وی، العالم، الکوثرو المسیره که با توسل به بهانه‌های واهی، غیرمنطقی و کذب صورت گرفته، مبین منش استکباری واشنگتن و نقض فاحش و بی‌اعتنایی عامدانه به قواعد بین‌الملل و نظام بین‌المللی است.

طی دو سال اخیر فیس‌بوک، توئیتر، اینستاگرام و یوتیوب نیز به بهانه‌های واهی و در رفتارهایی مغایر با پروتکل‌ها و قوانین بین‌المللی در حوزه آزادی بیان حساب‌های شبکه‌‌های بین المللی مقاومت را مسدود و محدودیت‌های بسیار شدیدی بر شبکه‌های مقاومت در فضای مجازی تحمیل کرده‌اند.

سازمان صداوسیما با بسیج همه امکانات فنی و حقوقی خود در برابر این حرکت مذبوحانه ایالات متحده آمریکا، با ارائه نشانی‌های جدید در دامنه ir . ضمن تلاش برای جلوگیری از قطع دسترسی مخاطبان به دامنه‌هایی که واشنگتن به شیوه‌ای زورگویانه توقیف کرده است، برای جلوگیری از مانع‌تراشی آمریکا در برابر دسترسی آزاد به اطلاعات، از مجاری قانونی و مراجع ذیصلاح ملی و بین‌المللی احقاق حقوق رسانه ملی را که نماینده ملت بزرگ ایران است، پیگیری خواهد کرد.

نوشته بیانیه رسانه ملی در محکومیت اقدام آمریکا به توقیف دامنه‌های اینترنتی رسانه‌ای اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در خصوص قبول شرایط ساترا و آمادگی سازمان هنری رسانه ای اوج برا ی همکاری با دیگر رسانه های صوت و تصویر خاطر نشان کرد:  مشارکت با این سازمان منوط به تبعیت از قوانین آن است بنابراین  ما هم تابع این اصول بوده و با حفظ شرایط مادی و معنوی سازمان هنری رسانه ای اوج، این همکاری را با دیگر رسانه های صوت و تصویر ادامه خواهیم داد.

روابط عمومی فیلم «خروج» عنوان کرد: شیوع ویروس کرونا و تعطیلی سینماها به نوعی اقتصاد سینما را با رکود جدی تری روبرو کرده و عواقب آن  دامن گیر فیلمسازان نیز بوده است. این در حالی است که در شرایط ناامیدی فیلمسازان از اکران به موقع فیلم ها، اقدامی ازجانب نهادهای فرهنگی انجام نشده و کنار نشسته اند. طرح «نمایش آنلاین» و «سینما ماشین» خط شکنی سازمان هنری رسانه ای اوج در قبال دیگر نهادها بوده است که به منظور تسهیل در رکود اقتصادی فیلمسازان و کسب سرمایه این سازمان انجام و با فیلم «خروج» کلیک خورد. آغاز هر طرحی قطعا با مشکلات و نواقصی همراه است که باید برطرف شود و قبول داریم که اعمال این دو طرح نیز با خطاها و انتقادهایی روبرواست اما ادامه این روند تجربیات خوبی را برای فیلمسازان، شبکه های نمایش خانگی و سرمایه گذاران خواهد داشت و چرخ فرهنگ و هنر کشور را رونق می بخشد.

عضو روابط عمومی سازمان هنری رسانه ای اوج ضمن تاکید بر استقبال فیلمسازان از طرح «نمایش آنلاین» و «سینما ماشین»  و بازخورد خوب آن در جذب مخاطب یادآور شد: پیش از این  نسبت به ادعای مالکیت طرح «سینما ماشین» و سابقه اجرای آن پیش از انقلاب عذرخواهی کرده ایم اما تکرار اینگونه فعالیت ها گامی موثر در حمایت از فلیمسازان و بازگشت سرمایه است. در حال حاضر فیلمسازان زیادی در صف بهره مندی از این دو طرح قرار دارند که این ناشی ازکارایی موثر و موفقیت آنها است.باید تاکید کنم که اجرای این طرح ها منوط به تعطیلی سالن های سینما نبوده و در نظر داریم در شرایط  بهبود وضعیت به منظور کاهش با ترافیک اکران فیلم ها در سینما، از این امکان برای نمایش به روز آثار بهره مند شویم.

وی با اشاره به بازگشایی سالن های سینما بعد از ماه مبارک رمضان اذعان داشت: اکران فیلم در سالن های سینما با حفظ نکات بهداشتی به واسطه فواصل صندلی ها از لحاظ مالی برای سینماداران و فلیمسازان  مقرون به صرفه نیست چرا که اعمال آن با کاهش فروش و مخاطب روبرو خواهد بود. متاسفانه تاکنون هم شاهد ابلاغیه ای حمایتی از جانب مسئولان فرهنگی نبوده ایم بنابراین حداقل ترین اقدام حمایتی از فیلمسازان روی آوردن به  «نمایش آنلاین» و «سینما ماشین» است. ما حتما در نظر داریم در آینده برخی آثار سازمان هنری رسانه ای اوج را به این شیوه اکران کنیم. ناگفته نماند اولین اولویت نمایش فیلم ها، رضایت خود فیلمسازان بوده و روابط حسنه سرمایه گذار با فیلمسازان از اصول ابتدایی نمایش آثار است .

نوشته ورود فیلم سینمایی «خروج» به بخش تبلیغاتی رسانه ملی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با این حال همچنان هستند سریال‌سازانی که می‌کوشند به‌جای رفتن سراغ چهره‌های پرهزینه از چهره‌های مستعد جوان برای سریال سازی استفاده کنند. سازندگان سریال نوروزی شبکه دوم سیما «کامیون» جای ویژه‌ای را برای چهره‌های تازه ایجاد کرده‌اند تا کنار بزرگانی مثل مهدی هاشمی و جهانبخش سلطانی دیده شوند.

سریال «کامیون» کوشیده با ایجاد مجال دیده شدن برای چهره‌هایی نظیر علی هاشمی، بهنام شرفی و هادی مرتضی‌زاده مجددا بنیان رسانه ملی که حمایت از جوانترهاست را گوشزد کند.

البته که این واسپاری نقشهای اصلی به جوانان درکنار به خدمت گرفتن بازیگرانی مجرب همچون مهدی هاشمی، جهانبخش سلطانی، لعیا زنگنه و نادر سلیمانی صورت گرفته تا فرصت تبادل تجربیات میان بزرگترها و جوانترها پیش بیاید.

شهرام دانشپور و ابراهیم آرزو تهیه‌کنندگان «کامیون» بر روی داستان‌پردازی ماجراجویانه‌ای تمرکز کرده‌اند که متکی بر تنوع لوکیشن و شکل‌گیری داستانک پشت داستانک شکل می‌گیرد. در این مسیر، موتور پیش‌برنده داستان جوانترها هستند ولی نقاط عطف داستانی با حضور کارکشته‌های بازیگری رقم می‌خورد. این نگاه ماجراجویانه به درام را پیشتر در آثاری دیگر از مسعود اطیابی کارگردان «کامیون» و مثلا «خروس جنگی» و «شرط اول»، «سهمی برای دوست» و «اخلاقتو خوب کن» دیده بودیم.

وجه کمدی «کامیون» در ماجراجویی‌هایی پی‌درپی شکل می‌گیرد که با حضور توامان چهره‌های جوان و کارکشته‌های بازیگری شکل می‌گیرد. اطیابی هرچند در برخی جاها پیشبرد درام را به بداهه‌های بازیگرانی مثل علی هاشمی سپرده ولی تعدد موقعیت، سبب شده بسان کمدی‌های آیتمیک با بداهه‌های کشدار روبرو نباشیم.

سازندگان «کامیون» کوشش کرده‌اند طعنه‌های اجتماعی خود را نیز در موقعیت‌های مختلف و باز هم با حضور توامان جوانترها-پیشکسوتان قرار دهند؛ از این رهگذر است که مثلا ماجرای کلاهبرداری‌های هرمی واکاوی شده و یا طعنه‌هایی دل‌خنک‌کن نثار تبلیغات فله‌ای تلویزیون می‌شود و یا خطرات اختلاف فرهنگی جوانان و والدین، گوشزد می‌گردد و سریال از یکنواختی درمی‌آید.

«کامیون» می‌تواند آغاز راهی باشد برای واردات مجدد چهره‌های جوان به تلویزیون با تکیه بر تولید سریالهای داستانگو و مفرح.

نوشته احیای سنتی فراموش‌شده در سریال «کامیون» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدی که در سابقه کاری‌اش سریال‌های پر مخاطبی چون «خانه به دوش» و «دردسرهای عظیم» دیده می‌شود، درباره اهمیت سریال سازی می‌گوید: از آنجا که تلویزیون رسانه‌ای فراگیر است و هم میهنانمان در سراسر کشور بیننده آن هستند؛ تولید و پخش مجموعه های نمایشی اهمیتی مضاعف پیدا می کند.

او با اشاره به فعالیت فضای مجازی و کانال‌های ماهواره‌ای می‌گوید: در حال حاضر رقابتی ناخواسته میان رسانه‌ها به وجود آمده که طبیعتا رسانه ملی هم شامل می‌شود. البته از آنجا که رسانه‌های خارجی به فکر فرهنگ و آداب و رسوم کشور ما نیستند، لذا ضرورت تولید سریال‌های پر مخاطب بیش از گذشته است.

محمدی با بیان اینکه سریال سازی در تلویزیون پارامترها و ویژگی‌های خاص خودش را دارد ادامه می‌دهد: شاید شبکه‌های ماهواره‌ای پارامترهای لازم و مناسب را نداشته باشند. اگر بخواهم مثال دم دستی بزنم مثل اینکه ما اینجا غذای ایرانی مثل قورمه سبزی می‌خوریم، اما وقتی می‌رویم خارج از کشور این‌ها نیست. طبیعتا طعم و مزه سریال‌ ایرانی خوب برای مخاطب ما از سریال‌های خارجی جذاب تر است. الان تلویزیون سریال خارجی هم پخش می‌کند، اما وقتی در رقابت قرار می‌گیریم، یک اثر داخلی با فیلم نامه و کارگردانی خوب و عوامل با انگیزه و حرفه‌ای به مراتب پربیننده تر از سریال‌های خارجی است.

محمدی افزود: باید تلاش کنیم، با توجه به فیلمنامه خوب، کارگردانی قوی و نوآوری‌های فنی که الان در اختیار است رقابت خوبی داشته باشیم. در این صورت به نظر من به خاطر ذائقه مخاطب ایرانی تقریبا ۹۹ درصد پیروز هستیم.

تهیه کننده سریال «طلسم شدگان» درباره غفلت از حضور شخصیت‌های قهرمان در مجموعه‌های تلویزیونی می‌گوید: جدا از ژانرهای مختلفی که می‌شود در تلویزیون کار کرد تا کنداکتور رنگینی از سوژه‌های مختلف برای تمام شبکه‌ها داشته باشد، آنچه به نظر من اهمیت دارد قهرمان پروری در داستان است. از مخاطب کودک و نوجوان گرفته تا بزرگ سال و از مخاطب عام تا فرهیخته، مجذوب قهرمانان آثار می شوند. نیاز به قهرمان در تمامی ژانرها آثار نمایشی اعم از طنز، تاریخی، ملودرام و … وجود دارد.

وی ادامه داد: ما در مورد شخصیت قهرمان کمی غفلت کردیم؛ یک درام اجتماعی راه می‌اندازیم اما بدون قهرمان. بیننده دوست دارد داستان قهرمان قصه را دنبال کند. مثلا در «قصه‌های مجید» مجید یک قهرمان است که هنوز خاطره انگیر است و یا آقا ماشالله در سریال «خانه به دوش» و تقی در سریال «پایتخت» شخصیت‌های قهرمان هستند. مخاطب، قهرمان سازی و دغدغه خاطرش را دوست دارد. منظور از قهرمان شخصیت‌هایی است که بیننده دنبال سرنوشت آن‌ها باشد و با او همذات پنداری کند.

محمدی با تاکید بر لزوم رقابتی بودن جشنواره جام جم می‌گوید: جشنواره جام جم حکایت خاص خودش را دارد. چون چند سال برگزار نشد این جشنواره را فراموش کردیم؛ و این از معایب جشنواره است. باید به این ضرورت برسیم که جشنواره جام جم رقابت بین هنرمندان است، وگرنه تمام شبکه‌ها از آن رسانه ملی است و جایزه‌ای به آن داده نمی‌شود.

وی افزود: در طول برگزاری این جشنواره فاصله زمانی میان دوره‌های مختلف متفاوت بوده و این به جشنواره لطمه می‌زند. اگر بدانیم جشنواره به طور منظم هر یک سال یا دو سال یک بار برگزار می‌شود، هنرمندان توجه بیشتری به آن خواهند داشت. در جشنواره فیلم فجر آن‌هایی که فیلم می‌سازند به جشنواره هم توجه دارند چون در آن‌جا اثرشان دیده می‌شود و می‌توانند با بازاریابی داشته باشند که روی گیشه هم تاثیر گذار باشند. به نظرم لازم است جشنواره جام جم مرتب برگزار شود و من فیلم ساز بدانم برای دو سال آینده باید فلان اثر را بسازم تا بتوانم مثلا چندتا جایزه بگیرم.

این تهیه‌کننده سریال‌های تلویزیونی ادامه داد: اگر قرار باشد جشنواره رقابتی نباشد بحثش جداست و باید اسمش را گذاشت جشن، که در این صورت در تولیدات اثرگذاری نخواهد داشت. فکر می‌کنم مسئولین جشنواره باید به شدت این مراسم را رقابتی و حرفه‌ای برگزار کنند تا آن قدر مهم شود که من متوجه باشم در کارنامه‌ام یک تندیس جشنواره جام جم کم است و باید تلاش کنم آن را به دست بیاورم؛ در این صورت آثار خوب زیادی تولید می‌شود.

نوشته ایرج محمدی: سریال‌های ماندگار برندهای رسانه ملی محسوب می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رقیب هیچ برنامه سینمایی نیستیم

نبوی در ابتدا گفت: از آنجایی که مورد سوال قرار گرفته ام که آیا این بخش از برنامه چشم شب روشن نسبتی با برنامه های موجود سینمایی دارد یا خیر و احیانا رقیبشان هست یا خیر، باید اعلام میکنم ما رقیب هیچ برنامه ای نیستیم و خط مشی و برنامه ریزی داریم که بر همان اساس برنامه را تقدیم شما می کنیم.

وی افزود: بخش سینمایی «چشم شب روشن» مطابق سیاستهای شبکه چهار و رویکردهای آن برنامه سامان داده می شود و ما نکاتی را درباره هر قسمت به گپ و گفت و مشاوره می گذاریم. میان بحث امشب ما و شهادت امام حسن عسگری (ع) نیز ارتباطی وجود دارد و گرچه آخرین ساخته درویش یعنی «رستاخیز» هنوز به نمایش عمومی درنیامده اما مرتبط با قیام عاشورا است.

تقدیر رویکرد جدید شبکه چهار توسط درویش و درخواست برای حضور صداهای ماندگار در تلویزیون

درویش نیز در ابتدای سخنانش بیان کرد: از رویکرد رسانه ملی و به خصوص شبکه چهار و دکتر پورحسین تشکر می کنم. اصولا رسانه را با تصویر و صدا می شناسند و خوشحالم در محضر بزرگی هستم که صدای ایشان نجوا و نغمه ملت ایران است. صدای صالح علا گوهری در منظومه رسانه ای کشور است و این رویکرد را تبریک می گویم و بابت حضور ایشان به عنوان عضو کوچکی از رسانه و سینما تشکر می کنم.

وی افزود: امیدوارم صداهای ماندگار دیگری از جمله میرفخرایی، شهیدی فرد، پاکدل و بزرگان دیگری که حضور دارند و صدایشان دارای معانی خاص و بازتاب دهنده فرهنگ ایرانی است شنیده شود.

این فیلمساز در پاسخ به اینکه حالتان چطور است، گفت: به معنای عمومی حالم نمی تواند بد باشد. زندگی با امید هست، جریان دارد و حال من هم خوب است اما شما باور نکنید!

وضعیت فرهنگی کشور فاصله زیادی با خواسته ها و انتظاراتمان دارد

درویش درباره وضعیت امروز هنر و سینما اظهار کرد: من خودم را در حد اظهارنظر و تحلیل در وضعیت فعلی نمی دانم اما می توانم احوال خودم را بازنمایی کنم. پژوهشگران و صاحب نظران و کسانی که دغدغه اصلی شان پیگیری مجموعه داده ها و خروجی ها است بهتر می توانند جوانب مسئله را ببینند و تحلیل و آسیب شناسی کنند و آنچه به عنوان عضو کوچکی از بدنه سینمای ایران می توانم بیان کنم این است که ما فیلمسازها با احساسمان همه چیز را عیار می زنیم و غالبا درست از آب درمی آید. اما وضعیتی که بر فرهنگ کشور حاکم است فاصله زیادی با مجموعه خواسته ها و انتظارات مخاطبان داخلی و خارجی و ما، از عملکرد حوزه فرهنگ وجود دارد.

حواشی و فراز و فرودها ناشی از تاثیر مسائل فرامتنی بر متن فرهنگ است

وی تصریح کرد: اینکه چه علت هایی باعث این فاصله شده، برمیگردد به اینکه توقعات ما شکل مقایسه ای به خود میگیرد. ما در کشورمان انتظاراتمان بالا است. اصولا ما ایرانی ها به کم قناعت نمی کنیم به خصوص در حوزه معارف، هنر، علم و سپهر معنویاتی که به عنوان داشته های ما مطرح است. اما متاسفانه شاهد تداخل مسائل فرامتنی بر متن فرهنگ هستیم و بسیاری از فراز و فرودها و حواشی و مسائلی که در حوزه فرهنگ وجود دارد، از همین مسائل است.

درویش در پاسخ به اینکه این مسائل ناشی از چیست، گفت: در جامعه هنری و فرهنگی هر اجتماعی قدرت اصلی و ظرفیت واقعی در ژرفای خیال و روپردازی اش است. آرزوهای ملی ما درون احساسمان شکلی را پیدا می کند که تبدیل به اثر هنری می شود؛ چه در حوزه آثار تجسمی و چه نمایشی. قدرت و سرمایه هنرمند در حساب بانکی یا قدرت سیاسی اش نیست بلکه ظرفیت هنری است که اگر به درستی از سوی صاحبان قدرت پذیرفته شود قطعا مداخلات یا صورت نمی گیرد یا همراستای حوزه فرهنگ است.

چگونه فرهنگ پیوست شد نه اصل؟

وی ادامه داد: یکی دو سالی است که می شنویم همه پروژه ها و طرح ها در حوزه های مختلف باید پیوست فرهنگی داشته باشند. من از این سخن بعد از ۳۷ سال از انقلاب اسلامی تعجب می کنم. چطور شد که فرهنگ پیوست شد به همه چیز؟ همه چیز باید به فرهنگ پیوست شود! مگر انقلاب اسلامی مبتنی بر فرهنگ پایه ریزی نشد؟ اساسا این حرکت تاریخی بزرگ مبتنی بر فرهنگ بود. چطور شد که مبانی دیگری که آنها هم اهمیت دارند و توجه به آنها هم در راستای سعادت بشری است، اصل شد و فرهنگ در بیرون قرار گرفت و پیوست شد.

این فیلمساز افزود: من فکر میکنم به عنوان یک فیلمساز باید به این نکته اشاره کنم که شکل دهنده نهاد سینما فقط فیلمساز نیست. تاثیراتی که در شکل گیری یک اثر سینمایی وجود دارد و باید لحاظ شود بسیار متنوع است. تاثیر حوزه مدیریت بر سیاست گذاری، تاثیر ممیزی، نهادهای صنفی، سیاستهای بالادستی، رسانه های فردی، اقتصاد، سینمای بین المللی و… اینها درباره سینما و مسئولیت ها و اثرگذاری هایش، تاثیرگذار است.

خیال فیلمساز مدیریت می شود!

درویش تصریح کرد: به چند دهه فعالیت خود و حواشی آن فکر می کنم من کمتر نسبتی با مدیریت فرهنگ و مدیریت سینما با اساس مدیریت خیال می دانم. در جامعه ما مدیران مدیریت خیال می کنند! شما عضو شورای پروانه ساخت هستید و خیال را مدیریت می کنید! یکی از وظایف مهم این شورا این است که تشخیص بدهد عنصر خیال چه مسیر و فرآیندی را خواهد داشت و چه تاثیری می گذارد. این مدیریت خیال است.

وی تأکید کرد: یک فیلمساز علاوه بر اینکه باید به جهان خیالی خود بپردازد و از طریق مکاشفه باطنی به قواره ای از اثر هنری دست پیدا کند، با مجموعه ای از داده هایی که باید از آنها به سلامت عبور کند، مواجه است تا اثرش را به مخاطب برساند. آیا این مسیری که فیلمساز در پیش دارد، عقلانی است؟

در ادامه بخشهایی از فیلم «رستاخیز» و «دوئل» روی آنتن رفت و سپس صالح علا نیز بیان کرد: شما گفتگوی موثری دارید. نکته ای که به ذهن من میرسد این است که شاید یکی از مشکلات و پدیده مفقود سینمای ما، موضوع سرگرمی است و تقسیم این هنر به دو بخش سینمای معناگرا و سینمای مردم وار است.

آثار چاپلین هم معناگراست هم سرگرم کننده

درویش در این خصوص گفت: به نظر یک سوءبرداشت و سوءتفاهمی در دوره ای اتفاق افتاده که این دو واژه یعنی سرگرمی و اثر معناگرا از هم فاصله گرفته اند. من آثاری را می توانم نام ببرم که هر دو این را دارد؛ مثل آثار چارلی چاپلین. نمی دانم این فاصله گذاری از کجای تاریخ درآمده است.

در ادامه نبوی در سخنانی گفت: شما اولین ویرایش «رستاخیز» را ۱۰ سال پیش به من دادید، گذشت تا رسیدیم به نقطه ای که فیلم آماده نمایش شد، پس چرا به نمایش درنیامد، در کدام کوچه گیر کرد؟ شما تعمدا در کوچه بن بست وارد شدید یا فیلم در این کوچه قرار داده شده؟

کارگردان «رستاخیز» ادامه داد: اشاره به آنچه در رستاخیز گذشت، بسیار بسیار عجیب و وقت گیر است. سعی میکنم به سرفصل هایش اشاره کنم. در پرانتز این را بگویم که مرحوم سیف الله داد شما را خیلی دوست داشت، خیلی از سینماگران شما را دوست دارند، شما در بزنگاه های تاریخی سینمای ایران حضور داشتید. من همیشه به چشم های شما به عنوان شاهد نگاه می کنم، کسی که وقت هایی پیدایش می شود، چیزهایی را ثبت و آرشیو می کند برای روز مبادا.

«رستاخیز» یک فیلم زیرزمینی نیست

وی تصریح کرد: درباره رستاخیز این را بگویم که این فیلم نه تنها فیلم زیرزمینی است، حتی روی زمین هم نیست. «رستاخیز» یک فیلم آسمانی است و کسی که این توفیق را داشته که پیشانی خود را به آسمان دهد و چشم و گوش و خیالش را میان کواکب و معانی هستی شناسانه رها کند حتما بهره های فراوانی برده و محصول گرانبهایی برداشت کرده است.

درویش ادامه داد: این فیلم محصول سینمای ایران است. آن چیزی که مربوط به شخص من می شود خیلی اندک و کوچک است در مقابل اندوهی که بر من مستولی می شود. «رستاخیز» محصول باغ سینمای ایران و تجمیع تجربه های سینمای ایران بوده و جمعی فرهیخته و بلندنظر عمر خود را در این  کار سرمایه گذاری کرده اند اما این فیلم در شرایطی قرار گرفته که این پرسش بزرگ درباره اش مطرح است.

امیدوارم «رستاخیز» ششمین وزیر فرهنگ را تجربه نکند!

این فیلمساز افزود: از سال ۶۳ مبانی این فیلم شکل گرفت. وزیر محترم جدیدی که تشریف آوردند پنجمین وزیری هستند که رستاخیز تجربه کرده. من از شخص ایشان سوال می کنم از زیر مجموعه خود سوال کنند و گزارش بخواهند چرا فیلمی ۵ وزیر عوض شده و این مسیر ادامه پیدا کرده و به ایشان رسیده؟ امیدوارم آرزوهای سازندگان به وزیر ششم نکشد اما اگر بکشد بر عزم خود راسخ هستند.

وزارت ارشاد مرا به مراسم رونمایی فیلم دعوت کرد

وی تأکید کرد: «رستاخیز» بهترین فیلم جشنواره سی و دوم شد و سیمرغش را به تهیه کننده دادند. بهترین کارگردانی از آن من شد که آن را به بازیگر فیلم هدیه دادم و در مجموع این فیلم ۹ سیمرغ بلورین گرفت. مراسم رونمایی آن توسط وزیر سابق ارشاد برگزار شد و اربعین سه سال پیش من به سینما فرهنگ دعوت شدم. آقای جنتی در آن مراسم خصوصیات این فیلم را مطرح کردند  و آن را امید تازه ای در سینمای ایران دانستند که جریانی در بین شیعه ایجاد خواهد کرد.

شاخص های تولید «رستاخیز» چه بود؟

درویش یادآور شد: فیلم «رستاخیز» از ابتدای امر مبانی و سه چهار شاخص داشته است که به انها اشاره می کنم. اول اینکه تلاش شده در شان و در قامت بلند فضای عاشورایی حرکت کند. دوم اینکه این فیلم به لحاظ سرمایه گذاری بر بخش خصوصی متکی بوده و از بیت المال استفاده نشده است. حتی ریالی. سوم بنا بود فیلم محدود به مرزهای داخلی نباشد. همانطور که نام سیدالشهدا علیه السلام و قیام ایشان جهانی است، این فیلم هم بتواند فراتر از مرزهای ملی حرکت کند. نکته سوم نسبت این فیلم با عمود خیمه شریعت و مراجع عالی قدر و اهمیتی که تشخیص آنها برایمان داشت است. شاخص دیگر این بود که در این اثر مسائل سیاسی و جناحی و دسته بندی های رایج وجود نداشته باشد. موضوع مربوط به همه نهله ها و افکار و اذهان است و قابل دسته بندی در یک جریان خاص نیست.

وی تصریح کرد: در چهار پنج موردی که عرض کردم در جایی شاید قصوری صورت گرفته باشد از جمله وجه کیفی فیلم که آن را بنده برعهده میگیریم. ما در زمینه شاخص ها و خطوط قرمز، ذره ای کوتاه نیامدیم و نه تنها ریالی از بیت المال هزینه نشده، بلکه فیلم با سرمایه خارج از مرزهای ایران ساخته شده است.

معذورم بگویم چه کسانی فیلمنامه را خواندند و مرا مورد تفقد قرار دادند

درویش درباره نقش مراجع دینی در تولید این اثر توضیح داد: اگر با نگاه کارشناسانه به همین دقایق از فیلم که در برنامه پخش شد بنگریم در می یابیم این فیلم نمی تواند بدون مشاوره در همه ابعاد ساخته شده باشد. من از اسم بردن پرهیز می کنم اما وقت زیادی برای ارائه گزارش و ارائه آنچه که می خواهد اتفاق بیفتد گذاشته شد، من معذورم از اینکه بگویم متن توسط چه کسانی خوانده شده و من بارها مورد تفقد قرار گرفتم. به غیر از کسانی که اسامی شان در تیتراژ فیلم است چنین فیلمی بدون ارتباط با کارشناسان زمینه های فقهی، تاریخی و… نمی تواند ساخته شود. چنین فیلمهایی برای رسیدن به عمق بهتر و کیفیت بهتر به لحاظ بار معنوی که دارند، نیاز دارند این ارتباطات را داشته باشند.

وی ادامه داد: یکی از مسئولیت های مدیریت فرهنگی، ایجاد پل بین سازندگان فیلم، افرادی که با هر نیتی تلاش می کنند به این عرصه های جدی نزدیک شوند، با مدیریت فرهنگی است که باید پل ارتباطی را به صورت نهادینه ایجاد کند. یکی ارتباط مستقیم یا غیرمستقیم با متخصصان و عالمان دینی برای رسیدن به عمق معنایی ماجرا و دیگری رعایت قوانین است و چنین فیلمهایی باید نعل به نعل با قوانین همراه باشد.

«رستاخیز» ۹ پروانه ساخت دارد!

درویش یادآوری کرد: رستاخیز ۹ پروانه ساخت دارد و ۹ سال که طول کشیده سال به سال و دولت به دولت پروانه ساخت آن تمدید شده است. وقتی رستاخیز در شورای پروانه ساخت تایید می شود یعنی فیلمنامه تایید شده است. شورای پروانه ساخت فقط مجوز اداری نیست بلکه یک محتوا را تایید می کند. وقتی دولت های مختلف نسبت به اهمیت تولید این فیلم صحه گذاشته اند و قراردادهای ما با دو کشور خارجی مورد تایید وزارت امور خارجه و وزارت ارشاد است، معانی دارد.

فیلمی با دو پروانه نمایش، با مدیریت پخش حوزه هنری و تبلیغات گسترده از تلویزیون

وی تصریح کرد: وقتی فیلم در جشنواره فیلم فجر به نمایش در می آید معنی اش این است که شورای انتخاب دیده اند. وقتی دو پروانه نمایش رسمی با مهر وزارت ارشاد به فیلم داده می شود که یکی مربوط به نسخه کوتاه و دیگری نسخه بلند فیلم است، وقتی حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی مسئولیت پخش این فیلم در سرتاسر ایران برعهده می گیرد و تمام تلاش خود را برای اکران عزتمند و تاریخی به کار می گیرد و صاحب قراردادی با تهیه کننده فیلم می شود و رسانه ملی با ارزیابی این فیلم، -رسانه ملی بی جهت از یک فیلم حمایت نمی کند-، از دو سه هفته قبل از اکران عمومی در تلویزیون در حدی معرفی می کنند که در شب ضربت خوردن امام علی (ع) از رسانه ملی صاحب اثرگذاری در جامعه  پخش میشود، معلوم می شود این فیلم نه تنها زیرزمینی نبوده بلکه روی زمین و آسمان ساخته شده است.

همزمانی اکران «رستاخیز» با توافق و جشن هسته‌ ای

درویش افزود: من از مسئولان سینمایی کشور که آرزوهای بلندی درباره سینمای ایران دارند و من از مسئول دولت سوال می کنم. چون  مشکلات این فیلم فراتر از سازمان سینمایی و وزارت ارشاد است و ارکان اصلی دولت درباره اش مداخله کردند. آنچه به ذهن من متبادر شده نزاع های سیاسی این فیلم بر اکران عمومی این فیلم اثرگذار بود. اکرانی که قرار بود همزمان با ایران در ۲۵ جای دیگر دنیا باشد، به زبان عربی، فرانسه و آذری دوبله شده و زیرنویس انگلیسی داشته، اکرانش در سال ۹۴ با توافق هسته ای همزمان می شود! اکران مصادف شد با فضای غبارآلود توسط کسانی که وارد میدان انتقاد و اعتراض به این فیلم شدند اما مقصودشان این فیلم نبود.

نبوی نیز به این نکته اشاره کرد که آیا دلیل مخالفت با «رستاخیز» در آن بود که امام حسین (ع) علیرغم همه توصیه ها حاضر به توافق نمی شود اما ما توافق هسته ای کرده بودیم؟

درویش در این باره گفت: من فکر میکنم اینطور شد که جریانی که حتی اعلام می کردند فیلم را ندیده اند فعال شدند چون هدف دیگری داشتند. منظور آنها دعوای سیاسی با بالادست بود و این جریان آفت فرهنگ و سینما است. آنها بهانه کردند و به این نقطه انجامید که دولت در مقابل این جریان کوتاه آمد، نرمش به خرج داد و صراحتا گفته شد به خاطر یک فیلم نمی شود و باید این فضا را جمع کنیم. جنتی مصاحبه کرد و اشاره کرد چون جشن هسته ای در پیش بود نمی خواستیم تحت الشعاع مسائل این فیلم قرار بگیرد.

چطور کار یک اثر فرهنگی با وزارت ارشاد به دادگاه کشید؟

کارگردان «رستاخیز» با اشاره به اینکه یک سال و ۶ ماه از توقیف این فیلم گذشته، ادامه داد: به جایی رسیده ایم که در حالی که حوزه فرهنگ، حوزه گفتگو و کلمه است و اگر در جایی قرار باشد گفتگو صورت بگیرد، فرهنگ است، چطور شده یک اثر سینمایی که یکی از آثار سینمایی است و همه سینما که نیست، قرار است جامعه به زندگی خود ادامه دهد، قرار است رستاخیزها ساخته شود و جامعه تشنه شنیدن حرف ما است به خصوص در فضای فعلی که جهان اسلام درگیر آن است، چطور شد که یک اثر فرهنگی کارش با وزارت ارشاد، به دادگاه رسیده؟ به خاطر اینکه وزارت ارشاد تخلف کرده. آخر چرا مراجعه به دادگاه در حوزه فرهنگ؟ این چه فضایی است؟

وی درباره مباحث فقهی مطرح در این فیلم گفت: در «رستاخیز» به لحاظ فقهی و مبانی شرعی، بر مبنای فتوای مراجع عظام عمل شده مراجعی که بر موضوع تشبه، حرمتی قائل نیستند و به شرط رعایت شان آن هم معصوم و اولیا و انبیا، حرمتی قائل نیستند.

نبوی نیز به این نکته اشاره کرد که رهبر انقلاب با صراحت می گویند حتی معصوم را هم مشروط به آنچه شما گفتید، می شود نمایش داد.

«رستاخیز» به فتوای مقام معظم رهبری عمل کرده

درویش تصریح کرد: در «رستاخیز» به فتوای مقام معظم رهبری عمل شده و البته مراجع بزرگوار دیگری مثل حضرت آیت الله سیستانِی، حضرت امام (ره)، حضرت آقای بهجت، مرحوم حضرت آیت الله خویی. مبنای حرکت فیلم بر مبنای فتوای مقام معظم رهبری بود و این فتوا توسط خود تهیه کننده این فیلم اخذ شده است. خیلی جالب است. او به دلیل اهمیتی که به امور فقهی و شرعی قائل بود این فتوا را اخذ کرد. حوزه موضوعات فقهی در ساحت مراجع بزرگوار عظام است و احترام و رعایت شان آنها برای سازندگان رستاخیز هم واجب و لازم است.

وی در پاسخ به اینکه به اکران فیلمش امیدوار است یا خیر، در پایان گفت: امیدوار به خدا هستم و هرچه که او مقدر کرده و ما کار اصلی و مسئولیت اصلی خودمان را در ساختن فیلم رستاخیز انجام دادیم. از مسئولان محترم دولت خدمتگزار، به خصوص شخص رییس جمهور سوال می کنم چون ایشان نقش داشتند در وضعیت فعلی «رستاخیز»، سوال می کنم چطور شد که فیلم رستاخیز با گذشت ۱۸ ماهی که از تعلیق و توقف آن می گذرد، دولت جمهوری اسلامی با دو وزیر هنوز نتوانسته اند برای گشایش مشکل آن حرکتی انجام بدهند؟

«چشم شب روشن» به تهیه کنندگی امیر قمیشی و میثم تربتی و با اجرای محمد صالح علا شنبه تا چهارشنبه هر شب ساعت ۲۳ از شبکه چهار سیما روی آنتن می رود.

نوشته درویش: «رستاخیز» یک فیلم زیرزمینی نیست/ این فیلم ۹ پروانه ساخت و ۲ پروانه نمایش دارد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – زینب ترابی : بدون شک سریال«معمای شاه» اثری ارزشمند است. مجموعه‌ای متنوع، جذاب، غنی و به مثابه دایره المعارفی از پژوهش ها و مطالعات تاریخ معاصر. اثری که بی اغراق، می‌توان تا همین جای کار عنوان کرد که بدون مراجعه و استناد به کتاب‌ها و انتشارات تاریخی با تماشای متمرکز آن می‌توان به چشم اندازی از دانش و معلومات نسبت به حساس‌ترین و پرکشمکش ترین قطعه تاریخ این مرز و بوم دست یافت.

تعارف نکینم. منصفانه ببینیم. در هیچ دوره ای از تاریخ این سرزمین کهن چالش ها، تناقضات و منازعات سیاسی داخلی و خارجی به میزان این مقطع تاریخی نبوده است و بی گمان، محمدرضا ورزی و رسانه ملی با جسارت و روحیه انقلابی به سراغ این برش از تاریخ رفته‌اند و باید به آن ها دست مریزاد گفت.

در شرایط فرهنگی و هنری که متأسفانه قاطبه هنرمندان، سینماگران و برنامه سازان به سراغ موضوعات بی دردی، آپارتمانی، عشق‌های مثلثی، طنزها و هجویه های سطحی و آثار بفروش و نازل می‌دوند دل شیر می‌خواهد دست گذاشتن روی بخشی از تاریخ که شاهدان، حاضران، مدعیان و داعیه داران بی شمار دارد و صدها دست انداز پیش پایت می‌گذارند و کارشکنی می‌کنند تا انگیزه‌ها کور شود و تاریخ انقلاب اسلامی در محاق و مهجوریت بماند.

«معمای شاه» خوشبختانه، قدرت و غنای لازم را دارد تا با مخاطبانش ارتباط برقرار کند و برغم تبلیغات محدود و سنگ اندازیها از سوی جریانات شبه روشنفکری، گروه‌های سیاسی خارجی، شبکه‌های ماهواره ای و برخی بدخواهان و منتقدان جویای نام با طیف های مختلف مردم پیوند بخورد و مسأله و دغدغه گردد.

شاید بتوان گفت رسانه ملی که همیشه با دست خالی و با یک مشت تصاویر آرشیوی  و تکراری بزرگ‌ترین انقلاب قرن بیستم را یادآور می‌شده اینک با‌عرضه این اثر ارزشمند بخشی از قصور و غفلتش را نسبت به تاریخ انقلاب اسلامی جبران کرده است.

«معمای شاه» فارغ از بحث های ساختاری و تکنیکی به دلایل مختلفی ارزش دیدن و حمایت دارد. اگرچه به لحاظ ساختاری و تکنیکی هم در مقایسه با بسیاری از آثار تاریخی جلوتر است. آقای ورزی کارگردان این سریال هنرمندی آگاه به تاریخ و مجهز به تکنیک است. لحظه لحظه تاریخ معاصر ایران را از عصر قاجار تا پهلوی های اول و دوم و نهضت های صدساله اخیر می‌شناسد و این شناخت را می‌توان در تمرکز، دقت و نکته سنجی اش در الگوهای رفتاری، گویشی، پوششی و طراحی های صحنه، معماری و فضای کلی کار به وضوح مشاهده کرد.

سریال نگاهی دارد به مقطعی مهم از سالهای قبل از انقلاب اسلامی و با نگاهی به یک مقطع تاریخ انقلاب و مروری به زندگی محمدرضا شاه پهلوی که به دلیل هوش و حافظه معاصران پرداختن به آن بسیار سخت و حساس است و مطالعات و پژوهش های عمیق و وسیعی را می طلبید.

مهم ترین نکته بارز و ویژگی «معمای شاه» جسارت آن است. در قحطی آثار تلویزیونی، فیلم های سیاسی و تاریخی و بی توجهی به سیر حوادث و اتفاقات تاریخ انقلاب این اثر ساخته می شود. رسانه‌ها به حسب جوهره جریان سازشان از تأثیرگذارترین ابزارهای فرهنگی در دنیای مدرن به شمار می‌روند و همواره، نقشی مهم در روایت و معرفی انقلاب‌های بزرگ دنیا داشته و دارند. در این زمینه سینمای غرب و اروپا در طول صدساله اخیر ده‌ها فیلم شاخص درباره انقلاب‌های معاصر و کلاسیک تولید کرده است. آثاری که توسط سینماگران آن کشور و یا با سرمایه‌گذاری مشترک و توسط کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی ساخته‌ شده‌اند ولی به نظر می رسد در باره انقلاب اسلامی و وقایع پیش و پس آن متاسفانه به جز فیلم های مصرفی و تبلیغاتی روزمره کمتر شاهد ساخت آثار ماندگار و دارای پشتوانه های پژوهشی بوده ایم و بدبختانه، به میزانی که سینمای غرب با اغراض سیاسی و امنیتی در این زمینه فیلم ساخته سینماگران ما نساخته اند. و با معدود آثار موفقی چون”در چشم باد” و “معمای شاه” حالا تا حدودی می‌توان سرمان را بالا بگیریم. البته بیش از دو سوم مجموعه معمای شاه هنوز باقی‌مانده است و باید دید در کلیت چه اتفاقی می‌افتد. ولی از قسمت‌های پخش شده می‌توان سطح آگاهی، تکنیک، حوصله، ارزش‌ها و ظرفیت‌های بالقوه آن را دریافت.

یکی دیگر از مهم‌ترین ویژگی های این مجموعه نگاه بی طرفانه و روایت بدور از تعصب و واقع‌بینانه و دقیق آن است که به طور قطع این مهم با توجه به حضور و همراهی گروه تحقیق و مشاوران تاریخی همچون: خسرو معتضد و آقای حقانی محقق شده است. آثار اندکی که در این فضاها و موضوعات در سینما و رسانه ملی ساخته شده‌اند معمولا آثاری جانبدارانه و شعاری بیش نیستند. در این اثر می بینیم که حتی در روایت تاریخ ولو برای تقویت درام و ساختار قصه هم، دست به دامن دروغ، جعل و تصاویر مبالغه آمیز نمی شوند. جسارت جالب کارگردان در بازسازی دقیق فضای تاریخی است که نه تنها موفق بوده که در تولیدات سینمایی ما بی‌نظیر است. اگرچه بعضا دیالوگ ها ناموس و متلکف هستند ولی نباید به خاطر اشکالات خرد مزیت های نسبی کلان  اثر را نادیده گرفت.

«معمای شاه» به دلیل بعد آگاهی بخشی اش به نسل جوان و نوجوان امروز قابل ملاحظه است. متاسفانه نسل جدید اطلاعات چندانی از تاریخ انقلاب اسلامی و پیشینه رژیم طاغوت و فضای شکل‌گیری انقلاب و نهضت امام راحل(ره)، گروه های معاند، فتنه برانگیز و  دشمنان انقلاب اسلامی ندارند. این فقدان آگاهی ای بسا، بعضا، جوانان و نوجوانان را به بیراهه بکشد. ایجاد بهانه ها و انگیزه هایی برای بازشناخت تاریخ و اتفاقات گذشته و سیر تحول سیاسی و اجتماعی معاصر ضرورتی است که باید توجه شود و در این بین، نهادها و مراکز فرهنگی، اجتماعی و سیاسی واقعا مسئول هستند. وقتی فیلمساز و تهیه کننده ای بدور از رویه های مالوف و کلیشه های رایج  دست به چنین اقدام ارزشمندی می زنند شایسته است مورد حمایت قرار گیرند. بسیار نیاز داریم تا نمادها، سمبل ها، نشانه ها، روند حوادث و سیر تحولات و شخصیت های مرجع و مبرز تاریخ معاصر انقلاب را از دریچه سینما و تلویزیون معرفی کنیم. فارغ از تنگ نظری به ارزش‌های بالفعل و بالقوه معمای شاه نگاه کنیم.  ذهن خسته و تنبل مان را  که به دلیل ابتلا  به ذهنیت سیاست گریز سینمایی جامعه و مانوس شدن با قصه های سطحی و نازل ولو تاریخی دور کنیم. معمای شاه مبرا از عیب و اشکال نیست. مانند اغلب کارها غلط هایی هم دارد ولی در چرخه تولیدات رسانه ملی جای این گونه تولیدات واقعاً خالی بود. از این رو می‌توان به ضرس قاطع گفت: مسئولان رسانه ملی سرشان را با افتخار بالا بگیرند و با وسعت نظر و جسارت انقلابی شان رخصت دهند تا از این دست کارها در رسانه ملی مورد حمایت و سرمایه‌گذاری قرار گیرد.

منبع: نسیم آنلاین

نوشته به انگیزه پخش سریال «معمای شاه»/ مسئولان رسانه ملی سرشان را با افتخار بالا بگیرند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این در حالی است که گویا رشیدپور آنقدری که به جنجال برنامه‌اش فکر می‌کند، صحت و سقم خوراکی که روی برنامه زنده به خورد مخاطبش می‌دهد، برایش مهم نیست و آن را می‌توان در شاهکار چند وقت قبل او دید، جایی که تصویر یک نوجوان را نشان می‌دهد و او را شهید مدافع حرم ارمنی معرفی می‌کند! آن‌هم وقتی که کاربران اینترنتی که این روزها همه سنین را شامل می‌شوند، عکس یک سرباز در مشهد را با فوتوشاپ تغییر داده اند و دو پاراگراف هم نوشته‌اند که شهید مدافع حرم ارمنی! آیا رشیدپور به عنوان مجری یک رسانه میلیونی نباید کمی تحقیق کند؟

تصویر پایینی: شهید مدافع حرم ارمنیِ رشیدپور/ تصویر بالایی: عکس اصلی

به نظر می‌رسد این مجری بدون اینکه بررسی درباره موضوعات داشته باشد، همین که خبر و عکس جالبی را در تلگرام خودش می‌بیند، آن‌را روی آنتن زنده بازنشر می‌دهد.

در تازه‌ترین دسته‌گلی که ایشان به آب داده‌اند و به خیال خودشان افشاگری کرده‌اند، پای سازمان تامین اجتماعی و رئیس سابق‌اش را به تلویزیون باز کرده، به نظر می‌رسد جنجال‌های ماجراهای پشت پرده به قدری برای رشیدپور هیجان‌انگیز بوده که کارآگاه‌بازی درآورده و از سندی رونمایی کرده که اصلا وجود نداشته است!

ماجرا به سال ۹۲ برمی‌گردد، امید مهدی‌نژاد یکی از طنزپردازان کشور به جهت شوخی با موضوعات آن روزها نامه‌ای از جانب فردی به نام صفرعلی ماندگاری که بازنشسته تامین اجتماعی است خطاب به سعید مرتضوی می‌نویسد و در آن درخواست وام سه میلیون تومانی می‌کند و می‌گوید به صندوق مراجعه کرده اما مسئولان گفته‌اند به دلیل کمبود اعتبار نمی‌توانند به او وام بدهند مگر اینکه سعید مرتضوی دستور پرداخت بدهد. پایین همین برگه امضای ۱۰ نفر از مدیران را می‌بینیم که هیچ‌کدام اسم ندارند و البته زیر یکی از امضاها اعلام می‌شود که درخواست کننده فوت کرده و در نهایت با پرداخت ۲۰۰ هزار تومان کمک هزینه کفن و دفن به بازماندگان او موافقت می‌شود.

نامه طنز مهدی‌نژاد سال ۹۲ در سایت‌های خبری منتشر شده بود

مهدی‌نژاد برای اینکه به سطح طنز نامه بیفزاید، غلط‌های املایی و دستوری مشخصی را در یادداشت مدیران قرار می‌دهد. این مطلب طنز سه سال قبل در وب‌سایت‌هایی هم منتشر شده بود و به نظر می‌رسد حالا بعد از مدت‌ها این نامه را رشیدپور پیدا کرده و بدون حتی ذره‌ای تحقیق آن را در تلویزیون نمایش می‌دهد!

رشیدپور نامه را با زوم بالا روی صفحه به نمایش می‌گذارد و دقیقا از غلط‌های املایی ایراد می‌گیرد و به روند اداری سازمان انتقاد می‌کند و اصلا هم از خودش نمی‌پرسد که یک نامه مردمی چطور روی سربرگ سازمان تامین اجتماعی تایپ شده است، اصلا از خودش نمی‌پرسد چرا این امضاها تاریخ و هویت ندارند و هرکدام یک رنگ هستند و باز هم می‌توان از این ایرادها گرفت که چرا رشیدپور به قیمت دیده شدن از آن‌ها چشم پوشی کرده است.

نامه‌ای در رسانه ملی و شبکه سوم سیما دیده شده، عجیب نیست که مخاطب با تصور واقعی بودن موضوع برای صفرعلی ماندگاری دلسوزی کنند.

در ادامه ماجرا و هرچند دیر، سازمان تامین اجتماعی خود به میدان آمد و در بیانیه‌ای نسبت به نامه‌ای که اصلا وجود خارجی ندارد، موضع‌گیری کرد و دلایل منطقی جعلی بودن نامه را اعلام کرد. رشیدپور از همین آب گل‌آلود باز هم برای برنامه‌اش ماهی می‌گیرد و با اعلام اینکه به دلیل ملاحظات برنامه‌شان نمی‌توانسته نام سازمان مربوطه و رئیس آن‌را که اتفاقا فرد معروفی هم هست، بیاورد، اما مردم در فضای مجازی نامه را دیدند و فهمیده‌اند که «تامین اجتماعی» بوده و حالا جوابیه داده و آن را روی آنتن زنده می‌خواند! انتظار می‌رود یک فرد رسانه‌ای که اتفاقا خودش را بسیار صاحب سبک می‌داند، حالا که پیش از خواندن نامه اولی تحقیق نکرده و از صحت آن اطمینان نداشته،  بعد از جوابیه دست کم عذرخواهی کند که چنین چیزی را در رسانه ملی خوانده است. او تنها به اشاره این نکته اکتفا می‌کند که وظیفه‌اش بوده جوابیه‌ای که خطاب به برنامه خودش است را بخواند.

جوابیه تامین اجتماعی به رشیدپور

منبع: مهر

نوشته آقای رشیدپور کمی تحقیق بد نیست!/ نتایج وابستگی برنامه‌سازان تلویزیونی به شبکه‌های اجتماعی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

توسعه سخت‌افزار‌محور و فن‌سالار، رویکردی بود که باعث شد نزدیک به ۱۵ سال پیش رهبر معظم انقلاب را بر آن دارد که به لزوم تحقق یک جنبش نرم افزاری در کشور تأکید کنند. نیاز به تحرک نرم‌افزاری ناشی از عقب‌ماندگی علوم انسانی در کشور بود، اما این مطالبه رهبری نیز مانند بسیاری از مطالبات ایشان پس از یکی دو سال که لقلقه دهان مدیران کشور قرار گرفت، به تدریج رو به فراموشی گذاشت.

رویکرد نامتوازن صداوسیمای دوره ضرغامی که با شدت و قدرت در زمینه توسعه سخت‌افزاری و بزرگ کردن طولی سازمان همراه با عقب‌ماندگی نرم‌افزاری این سازمان رقم خورد به وضوح نمونه‌ای از ناکامی در این زمینه محسوب می‌شود. چند ماه پیش که زمزمه‌ها از روی کارآمدن عبدالعلی علی عسگری به عنوان رئیس جدید صداوسیما به گوش می‌رسید، بیش از همه تخصص و تحصیلات این مدیر نگاه‌ها را به خود جلب کرد؛ «کارشناس مهندسی الکترونیک و دکترای سیستم و بهره‌وری و معاون فنی سازمان صدا و سیما در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی». اینکه علی عسگری چقدر در معالجه بیماری نرم‌افزاری سازمان صداوسیما موفق عمل خواهد کرد، سؤال با اهمیتی است که البته پاسخ به آن از حالا قدری زود است، اما خبرهایی که از گوشه و کنار فعالیت‌های رئیس جدید صداوسیما به گوش می‌رسد، بیشتر از غلبه همان گرایش سخت افزارمنشانه‌ای حکایت دارد که به نوعی پا گذاردن بر جای پای سلف او قلمداد می‌شود.

پس از موضوع مغفول‌مانده جنبش نرم‌افزاری که علی‌القاعده باید دستگاه‌های فرهنگی، رسانه‌ای و آموزشی بیش از همه خود را مخاطب آن قلمداد می‌کردند، در سال‌های اخیر ترجیع‌بند سخنان رهبری حول اهمیت اقتصاد با کلید واژه اقتصاد مقاومتی دور می‌زند. به طور طبیعی انتظار می‌رود صداوسیما جزو دستگاه‌هایی باشد که در تبیین، تشویق و تدوین اصول راهبردی که رهبری بر آن تأکید دارند پیشرو بوده و بازتاب‌های عملی مطالبات رهبری به سرعت از اتاق‌های‌فکر این سازمان در قالب برنامه‌های مختلف و متنوع بروز و ظهور یابد، اما آنچه در سال‌های اخیر از این سازمان در باب اقتصاد مقاومتی به منصه ظهور رسیده چیزی جز تعدادی میزگرد و گفت و گو در چند برنامه پراکنده نبوده است. تولید و پخش برنامه نسبتا دغدغه‌مندی چون ثریا نیز که با نگاهی هدفمند‌تر و روزآمدتر به بحث اقتصاد مقاومتی ورود پیدا کرده را نیز باید بیش از تحرک و خلاقیت مدیران ناشی از تلاش و خواست تعدادی جوان دانست که به شکلی انفرادی پیگیر برنامه‌سازی در بحث اقتصاد مقاومتی بوده‌اند.  اینکه صداوسیما پس از سال‌ها عاقبت به این نتیجه رسیده که باید برای مبحث مهمی چون اقتصاد مقاومتی گام‌های مؤثر‌تر و محکم‌تری بردارد، جای امیدواری دارد، اما از محتوای بیان علی عسگری اینطور برداشت می‌شود که نگاه به مسئله تا حدی سطحی و بدون کارشناسی لازم انجام شده است. دو سال پیش و در ابتدای صدارت سرافراز بر صداوسیما به شبکه ۵ سیما که تا آن زمان مختص به مسائل شهر تهران، برنامه تولید و روانه پخش می‌کرد، در راستای سیاستی که از آن با عنوان چابک‌سازی یاد می‌شد، مأموریت داده شد که با رویکرد اقتصاد ملی به تولید برنامه اقدام کند. نتیجه این تصمیم نیز تولید تعدادی برنامه گفت‌وگو‌محور بود که اثر آن به دلیل موفق نبودن در ارتباط‌گیری با توده مردم در اقتصاد کشور نامعلوم است. مدتی بعد سرافراز شبکه ۵ سیما و شبکه بازار را با مأموریت پرداخت به مسائل اقتصادی با هم ادغام کرد. حالا و با اعلام این خبر از سوی علی عسگری که شبکه‌ای جدید با رویکرد صنایع کوچک و متوسط متولد خواهد شد، جدا از اینکه باید این رویکرد را ادامه راه مبتنی بر رهیافت سخت‌افزارمحور مدیریت عزت‌الله ضرغامی دانست، این سؤال به ذهن متبادر می‌شود که آیا این اقدام بازگرداندن شبکه بازار با عنوانی دیگر است و قرار است بر پاشنه همان آزمون و خطاهای پیشین قرار بگیرد؟

منبع: جوان

نوشته بازگشت یواشکی شبکه بازار در آزمون و خطای تلویزیون! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اتفاقی که در ماه مبارک رمضان جبران نشد تا صدا و سیما به عنوان بزرگترین شکست‌خورده این ماه شناخته شود. با نگاهی به فهرست آثار نمایشی و برنامه‌های گفت‌وگو محور تولید شده برای این ماه با فهرستی از برنامه‎های کم مخاطب روبرو می‌شوید که اغلب آن‌ها از جذب حداقلی مخاطبان نیز عاجز بودند.

«پادری» و خاطرات خوشی که بر باد رفت!

دو سریال «پادری» و «برادر» که به عنوان آثار نمایشی ویژه این ماه به ترتیب از شبکه‌های اول و دوم سیما به روی آنتن رفتند، رقابت تنگاتنگی در ناامید کردن مخاطبان از تکرار خاطرات خوش سریال‌های رمضانی تلویزیون داشتند! سریال شبکه اول سیما که ادامه‌ای بر سریال موفق و پرمخاطب «دودکش» بود، در حالی این بار خود را با نام «پادری» به ماه مبارک رمضان رساند که با تغییری در گروه نویسندگان سریال و حذف برزو نیک‌نژاد عملاً دچار ضعفی اساسی در تیم نگارش فیلمنامه خود شد. ضعفی که ضربه‌ای اساسی به جذابیت قصه این سریال زد و باعث شد تا با وجود برخورداری از تیمی باسابقه در پشت صحنه و استفاده از گروه بازیگران قسمت قبلی این مجموعه، باز هم در ارتباط گیری با مخاطبان از تنها رقیب خود که بیشتر شبیه یک آگهی تلویزیونی بود که به شکل سریال درآمده، عقب بیفتد!

البته برای قضاوت کردن در ارتباط با این سریال نباید از این موضوع غافل شد که اساساً «پادری» برای پخش در ایام عید نوروز و در حدود ۱۴ قسمت تولید شده بود، این در حالی است که پخش این سریال در ماه مبارک رمضان، سازندگان آن را وادار کرد تا قصه سریال را کش دهند و تعداد قسمت‌های آن را از ۱۴ به ۲۲ برسانند. موضوعی که باعث افت شدید کیفیت این سریال شد و به قول شخصیت اصلی آن، پادری را در «آمپاس شدید» گذاشت!

وقتی رسانه ملی آبروی خود را به پول می‌فروشد!

بحران مالی تلویزیون در چند سال گذشته به قدری جدی شده است که مدیران این سازمان عریض و طویل را راضی کرده تا از هر راهی برای تامین سرمایه مورد نیاز خود برای تولید برنامه و البته از آن بیشتر پرداخت حقوق کارکنان خود استفاده کنند تا آنجا که حتی تلویزیون ملی به جای حمایت از تولید کننده زحمتکش داخلی علاوه بر تبلیغ ثابت و هرروزه بزرگترین واردکننده برنج هندی در کشور بعد از بخش خبری پرمخاطب ۲۰:۳۰، حمایت مالی از تولید یکی از سریال‌های رمضانی خود را به طور کامل به این برند خارجی بسپارد.

اتفاقی عجیب و تا حدودی نادر در تاریخ تلویزیون که زمینه‌ساز تولید یک اثر نمایشی تمام سفارشی در جهت تطهیر سابقه و عملکرد منفی یک واردکننده برنج در کشور شد و آنتن شبکه دوم سیما را در اولین دقایق پس از افطار در اختیار محصولی قرار داد که بین گروه زیادی از مردم به عنوان یکی از بی‌کیفیت ترین اجناس موجود در بازار شناخته می‌شود و با این کار باعث لطمه زدن به آبرو و اعتبار رسانه ملی کشور در مقابل مخاطبانش شد.

بابالنگ دراز ایرانی در شب‌های احیا!

این دیگر یکی از شاهکارهای منحصر به فرد رسانه ملی در رمضان ۹۵ بود که برای تولید مینی سریال ویژه شب‌های احیای شبکه اول سیما به سراغ سوژه دستمالی شده و فوق تکراری ماجرای کودک فقیر و مرد ثروتمندی برود که بدون معرفی خود به حمایت مالی از این کودک می‌پردازد. داستانی که بسیاری از کودکان دهه شصتی پیش از این نمونه قوی‌تر و جذاب‌تر آن را در انیمیشن خاطره انگیز «بابا لنگ‌دراز» مشاهده کرده بودند و به نظر می‌رسد پس از بارها تکرار شدن دیگر سوژه مناسبی برای شب‌های قدر مردم روز‌ه‌دار نباشد.

جالب آن که مدیران رسانه ملی تولید این اثر را به حسین مهکام سپرده‌اند؛ چهره‌ای که بیشتر از همه به عنوان فیلمنامه‌نویس آثار عبدالرضا کاهانی کارگردان پرحاشیه سینما شناخته می‌شود و در سابقه کاری نحیف خود، کارگردانی فیلم شکست‌خورده «آزادی مشروط» را دارد.

سبقت ماه عسل از رقبا با کمک سوژه‌های خارج از عرف

برنامه‌های گفت‌وگو محور تلویزیون در ماه مبارک رمضان، یکی از ظرفیت‌هایی است که در یک دهه گذشته بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. اما مشکل کار از آن جا آغاز شد که گویا سوژه‌های داغ و جذاب مناسب برای این برنامه‌ها به اتمام رسید (یا حداقل سازندگان این برنامه‌ها اینگونه احساس کردند!) و ادامه تولید برنامه‌های گفت‌وگومحور تلویزیون در ماه رمضان پر از چهره‌ها و سوژه‌های تکراری شد که از یک برنامه به برنامه دیگر منتقل می‌شدند.

تنها برنامه‌ گفت‌وگو محور رمضان امسال که تا حدودی توانست در بین دیگر برنامه‌های این ماه دیده شود، «ماه عسل» احسان علیخانی بود که همچون سال گذشته با یاری یکی دو سوژه جنجالی همچون حضور یک جوان هکر و بازیگر زنی که پدری معتاد داشته و همچنین بازنشر سوژه این برنامه در کانال‌های متعدد شبکه‌های مجازی توانست بیشتر از برنامه‌های دیگر دیده شود.

برنامه «ماه نشان» شبکه افق دیگر برنامه گفت‌وگو محور سیما بود که با کمترین میزان مخاطب و بازخورد تبدیل به یکی دیگر از شکست‌های سیما در این ماه شد. هرچند که در این میان برنامه‌هایی همچون «شهر باران» شبکه اول سیما نیز بودند که با دست گذاشتن بر سوژه‌هایی ارزشمندی همچون خانواده شهدای مدافع حرم، سعی کردند برنامه‌ای متفاوت را برای ساعت پیش از افطار مردم آماده کنند که البته به واسطه عدم حضور یک چهره پرطرفدار در مقام مجری برنامه، «گرچه پس از «ماه عسل» پربازخوردترین برنامه مناسبتی سیما شد اما آن گونه که باید و شاید دیده نشد.

شاید اگر ماه رمضان امسال با زمان برگزاری رقابت‌های یورو۲۰۱۶ و همچنین مسابقات لیگ جهانی والیبال و حضور تیم ملی ایران در این رقابت‌ها، همزمان نمی‌شد همین تعداد اندک مخاطبان تلویزیون نیز دیگر حاضر به تماشای سریال‌های ضعیف و مهمان‌های همواره تکراری برنامه‌های مختلف سیما نمی‌شدند.

نوشته شکست مطلق سیما در ماه رمضان/ از بابالنگ دراز ایرانی در شب‌های قدر تا نقش پررنگ برنج وارداتی در آنتن رسانه ملی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رمضان امسال رسانه ملی را باید ماه فوتبال، والیبال و حجمی انبوه از برنامه‌های گفت‌وگومحوری دانست، مانند جنگ‌هایی که در برخی سینماهای فرسوده و تماشاخانه‌های پایتخت اجرا می‌شوند. همزمانی ماه رمضان امسال با مسابقات لیگ جهانی والیبال و البته مسابقات جام ملت‌های اروپا برای رسانه ملی این موقعیت را فراهم آورد که از زیر بار تولید محصولات نمایشی ویژه این ماه که در سال‌های اخیر معمولاً حداقل چهار مجموعه بود خلاصی یابد. به هر حال کمبود بودجه رسانه ملی اصلی‌ترین اثرش را بر کاهش تولید گذاشته و ارگانی که در سال‌هایی بی‌دلیل توسعه نیروی انسانی پیدا کرد حالا همین که بتواند بودجه لازم برای تأمین حقوق کارکنانش را داشته باشد هنر کرده است.

در این مسیر بود که تعداد سریال‌های رمضانی امسال به ۲ عدد کاهش پیدا کرد و در این میان یک سریال یعنی «پادری» یا قسمت دوم «دودکش» هم سریالی بود که برای پخش از نوروز تولید شده بود و فقط سریال جدی «برادر» بود که مختص این ماه تولید شد. رسانه ملی البته برای شب‌های احیاء هم یک مینی‌سریال به نام «کشیک قلب» را تولید کرده که آن هم مضمونی کاملاً جدی دارد.

اصرار بر تکرار

اگر بخواهیم بازخورد مخاطبان نسبت به این سریال‌ها بسنجیم باید بگوییم اوضاع چندان خوب نبوده است چون هم «پادری» و هم «برادر» به سهل‌الوصول‌ترین شکل، داستان خلق کرده بودند و البته تا توانسته‌اند بر الگوهای تکراری سریال‌سازی در تلویزیون که همه چیز در آنها بر مدار کلیشه‌ها پیش می‌رود اصرار ورزیده‌اند.

«پادری» را آقای محمدحسین لطیفی ساخته که دنباله‌ای است بر «دودکش»؛ دقیقاً با همان شخصیت‌های قسمت قبل و همان فضای داستانی و حتی همان تکیه‌کلام‌ها. لطیفی به جای آنکه بکوشد برای فصل دوم سریالش داستان مجزا مبتنی بر موقعیت‌هایی تازه خلق کند سعی کرده به ساده‌ترین شکل و آن هم استفاده از تیپ‌های آشنای قبلی و صرفاً یک گره‌اندازی ابتدایی که همان تلاش برای پیدا کردن مکانی تازه برای راه‌اندازی بساط قالیشویی مشتاق است داستان را پیش ببرد.

این موضوع البته از همان قسمت‌های ابتدایی به رو شدن دست کارگردان انجامید و نتیجه آنکه مخاطب ترجیح می‌دهد به جای این سریال سراغ تماشای فوتبال، والیبال یا حتی تکرار سریال‌هایی مانند «پایتخت» برود که از شبکه‌هایی مانند «آی‌فیلم» پخش می‌شوند.

«پادری» گرفتار در دور تسلسل

اوضاع «برادر» هم بهتر از «پادری» نیست. اگر «پادری» از کلیشه‌گرایی مبتنی بر فصل اول ضربه خورد «برادر» هم از کلیشه‌گرایی ریشه در پرکاری کارگردانی به نام آقای جواد افشار ضربه خورد که به نظر می‌رسید بعد از درگیری در سریال «کیمیا» می‌بایست لااقل چند ماهی به خود استراحت فکری می‌داد و با تلاش برای رفع مشکلاتش سراغ تولید سریال تازه می‌آمد.

اما افشار نه فقط به فکر بازیابی ذهنی خود نرفت که نخستین پیشنهاد را که تولید سریال مناسبتی رمضان بود، پذیرفت و البته کوشید با گردهمایی گروهی از بازیگران «کیمیا» و برخی از بازیگران تلویزیون، این سریال را هم تولید کند.آش افشار آن‌قدر شور بود که حتی سعی نکرد شخصیت‌هایی متفاوت با «کیمیا» برای بازیگرانی خلق کند که از آن سریال به «برادر» آمده بودند. به عنوان مثال آقای پوریا پورسرخ با همان لحن عصبی و نگاه پر از تنش «کیمیا» سر از «برادر» درآورد.

پیش‌بینی‌پذیر بودن سیر اتفاقات، مشکل مشترک هر دو سریال «پادری» و «برادر» بود؛ متأسفانه اهمیت قائل نشدن برای فیلمنامه به عنوان رکن اصلی درام باعث شکل‌گیری سریال‌ها بر اساس یک خط داستانی یکی ۲ صفحه‌ای می‌شود و نتیجه آنکه همه چیز می‌ماند برای زمان ضبط و توسل به بداهه‌های بازیگران برای پیشبرد ماجرا. طبیعی است که این روند هم خیلی زود باعث می‌شود مخاطب دست کارگردان را بخواند…

منبع: صبح نو

نوشته اوضاع کساد رسانه ملی در ماه رمضان؛ فوتبال، والیبال و دیگر هیچ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پرستارها در راهروی بیمارستان ایستاده و دارند جشن‌های ۲۵۰۰ ساله را از تلویزیون تماشا می‌کنند. روی تخت اما دخترکی یک دنیا درد را دارد روایت می‌کند. زینب دارد برای دکترمحمد قریب تعریف می‌کند که چگونه مادرش به خاطر فقر، نداری و گرسنگی اول به او و برادرش، علی به زور مرگ‌موش خورانده تا بمیرند و از این محنتکده خلاص شوند و بعد که همسایه‌ها نجات‌شان دادند دست برنداشته و بار دیگر برای خودکشی و فرزندکشی، خود و زینب و علی را به چاهی انداخته است… در حالی که هیچ چیز برای خوردن نداشتند. دریغ از تکه‌ای نان که نجات‌شان دهد. از این معرکه بلا اما زینب جان سالم به در برده است و روایتگر دردهای خود و خانواده و در حقیقت دردهای یک ملت است. دکتر قریب به این دردها گوش می‌کند. حالا زینب از هوش رفته است. دکتر قریب به راهرو می‌آید تا  از پرستاران پیگیر مداوای زینب شود، اما آنها هنوز دارند جشن‌های ۲۵۰۰ ساله را از تلویزیون تماشا می‌کنند و روایت اینجا تلخ‌تر می‌شود؛ جشن‌های ۸۰۰ میلیون دلاری (سال ۵۰) ۲۵۰۰ ساله در حالی برگزار می‌شد که  در همان تاریخ متجاوز از نیمی از جمعیت کشور در روستاها و حومه شهرهای بزرگ در فقر و فلاکت زندگی می‌کردند. جشن‌های ۲۵۰۰ساله برای نمایش یک امپراتوری بود، امپراتوری‌ای که مردمانش را به قربانگاه می‌فرستاد، آن هم نه در میان معرکه جنگ، نه در اثر بیماری‌های فراگیر و نه به دلیل بمباران موشک‌های دشمن، که فقط به خطر گرسنگی و نداری و بی‌چیزی!  و این چند خط تنها خلاصه چند دقیقه‌ای از روایت این فلاکت و محنت در سریال تحسین‌برانگیز «روزگار قریب» بود.

روایت بخشی از تاریخ که امروز جوان‌ها از آن بی‌خبرند و نسل‌های جدید نسبت به آن آگاهی درستی ندارند در حالی که ماجرا برای روزگاران گذشته و سده‌های گذشته نیست، که ماجرای همین روزگار نزدیک و معاصر است و قصه روزگار «قریب».  و هنوز هستند کسانی که روایتگر آن محنت‌ها باشند. روایتگر روزهایی که به چشم خود دیده‌اند.  افسوس این نوشته اما آنجاست که تعداد سریال‌هایی مانند «روزگار قریب» به انگشت‌های یک دست هم نمی‌رسد. سینما که انگار اساسا بنای چنین کاری ندارد و تلویزیون نیز در روزهای بازگشت سن و سال گذشته‌ها، وقت ندارد به چنین موضوعاتی بپردازد.

این روزها و در حالی که پخش سریال روزگار قریب از شبکه «آی فیلم» رو به پایان است، مرور نام فیلم‌ها و سریال‌هایی که درباره تاریخ معاصر بویژه دوران تلخ پیش از ۵۷ و با موضوع پرداختن به وضعیت اقتصادی و اجتماعی مردم در روزگار «دوپهلوی» ساخته شده‌اند، ما را به این نتیجه می‌رساند که به واقع کوتاهی‌های فراوانی در این‌باره صورت گرفته است.  در روزهایی که شبکه‌های ضد انقلاب با جعل اسناد و تقلب در واقعیت، روزگار «قریب» را تحریف می‌کنند و سال‌ها و دورانی را که یک ملت می‌توانند بر صداقت و سلامت آن شهادت و گواهی دهند، با دروغ درمی‌آمیزند و برای مدتی خوراک رسانه‌ای مجموعه پادوهای خبری مخالف جمهوری اسلامی را  مهیا می‌کنند، ارزش و اهمیت سریال‌های فاخری چون «روزگار قریب» بیش از پیش هویدا می‌شود. شاید از جنس این سریال‌ها، حتی در ۱۲-۱۰ سال گذشته، جز یکی، دو فیلم و سریال، اثری دیگر را نتوانیم به خاطر بیاوریم.

اگرچه می‌توان به سریال‌های مناسبتی ایام دهه فجر که بیشتر با محوریت تاکید بر خفقان و نبود آزادی در دوران پهلوی ساخته شده‌اند، اشاره‌ای داشت اما نمایش دقیق وضعیت اقتصادی و اجتماعی مردم آن روزگار جز در یکی، دو فیلم و سریال در چند سال گذشته، مصداقی پیدا نمی‌کند. دیگر سریالی که در سال‌های اخیر با پرداخت به شرایط اقتصادی و اجتماعی مردم ساخته شده است و اخیرا و پیش از «روزگار قریب» در «آی فیلم» بازپخش شد، اثر فاخر و ارزشمند جعفری‌جوزانی با عنوان «درچشم باد» است. در این مجموعه نیز تلاش شده است روایت صادقانه‌ای از تاریخ معاصر به شکلی کاملا هنری و به دور از شعارزدگی به تصویر کشیده شود که آمیزه‌ای از ادبیات عامیانه مردم آن دوران و جلوه‌های بصری زحمت کشیده شده‌ای است که با نمادها سروکار دارد و یک درام نیز در بستر آن شکل گرفته است. به واقع حرف در دهان مردم گذاشته نمی‌شود و روایتی خالص و سالم است که از دل مردم بر می‌آید و بر دل نیز می‌نشیند. بیژن، شخصیت اصلی داستان در فرآیندی که طی می‌شود،  با قیاس میان دوره پهلوی و دوران تازه جمهوری اسلامی و با افتخار به جهاد رزمندگان برای دفاع از ناموس، اسلام و وطن،  پلشتی و بی‌غیرتی رژیم پهلوی را که در ماجرای خالی کردن پادگان‌ها در هنگام ورود متفقین به خاک ایران به تصویر کشیده شده است، مذمت می‌کند.

همان‌گونه که گفته شد، از این دست سریال‌ها کم ساخته شده‌ است. با این همه با تسامح می‌توان «گذر از رنج‌ها»ی فریدون حسن‌پور را نیز به این ردیف اضافه کرد، چرا که با رویکرد ملودرام اجتماعی لایه‌ای از وضعیت اقتصادی و اجتماعی دوران پهلوی را نیز به تصویر می‌کشد. داستان «دنیا» روایت دختری است رنج‌کشیده از طبقه روستایی که در دوران خفقان رضاخان و پهلوی دوم متحمل مرارت‌های بسیاری می‌شود. همه در یک نظم ناشی از بی‌سازمانی اجتماعی به او ظلم می‌کنند. سال‌های ۱۳۱۸ تا ۱۳۵۷ مقطعی از تاریخ پرفراز و نشیب ایران است که «گذر از رنج‌ها» روایتگر این سال‌هاست. اتصال یک زندگی خانوادگی به انقلاب و تحولات انقلابی که برخلاف عرف معمول در سریال‌ها این بار نه در مرکز شهرهای بزرگ و تهران بلکه در روستایی در گیلان روایت می‌شود، نقطه عطف ماجراست. «دنیا» دختری است که نماد مردم ظلم‌دیده و مستضعف است که چاره‌ای جز تسلیم در برابر مدیریت خان‌سالارانه و جبر سلاطینی دوره پهلوی ندارد؛ سال‌های سیاهی که برخی اصرار دارند فراموش شود.

روزهایی که در نتیجه حکومت پهلوی ۷۰ درصد مردم در روستاها از حداقل امکانات هم محروم بودند و در عوض تنها بخش کوچکی از تهران به عنوان نماد توسعه معرفی می‌شد و در همین حال خرج‌های کلان و فسادهای مستمر دربار هم چیزی برای ملت باقی نمی‌گذاشت و در نهایت در همین فضا و به‌رغم افزایش قیمت نفت و سود سرشار آن برای پهلوی، چیزی عاید مردم نمی‌شد. آنچه در پایان افسوس این نوشته را دوچندان می‌کند، این است که با وجود این همه سوژه و موضوع و روایت؛ «قحطی جنگ جهانی اول»، «حمله به مسجدگوهرشاد»، «ورود متفقین»، «پیشه‌وری و قحطی آذربایجان»، «کودتای ۲۸مرداد»، «خفقان دوران تاریک ۳۲تا ۵۷»، «فقر و فلاکت سال‌های پهلوی» و در عین حال «برگزاری جشن‌های ۲۵۰۰ ساله»، «انقلاب سفید»، «کاپیتولاسیون» و چندین و چند موضوع و سوژه دیگر، به جای اینکه سینماگران و اهالی تلویزیون دست برتر در مواجهه رسانه‌ای با رسانه‌های چندده نفره را داشته باشند، اتفاقی که باید، رخ نمی‌دهد. حال آنکه حتی به اتفاق هم نباید بسنده کرد که باید کار ساخت و تولید کرد، چرا که در سال‌هایی که دشمن با قلب واقعیت و جعل اسناد تلاش می‌کند دوران فلاکت‌بار پهلوی را غیر از آنچه هست نشان دهد، شرایط باید به‌گونه‌ای باشد که ما در موضع سوال کردن پیرامون همه آن فلاکت‌ها و بدبختی‌ها باشیم، نه اینکه به پاسخ دادن به ادعاهای بی‌سروته و صدمن یک غاز رسانه‌ای تحقیرشده چون بی‌بی‌سی مشغول شویم.

نوشته ماجرای تحریف‌های بی‌بی‌سی و ضرورت ورود تلویزیون به سریال‌سازی در حوزه تاریخ معاصر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما تنها به فاصله یک روز بعد از انتشار این خبر، خبرگزاری فارس در گزارشی از قول روابط عمومی شهرک سینمایی دفاع مقدس همراه با انتشار تصاویری از فعالیت کلیه عوامل این سریال در شهرک سینمایی دفاع مقدس، توقف تصویربرداری سریال «سرزمین کهن» به کارگردانی کمال تبریزی را تکذیب کرد! (اینجا)

البته با وجود کذب بودن ادعای تبریزی در ارتباط با کناره‌گیری از ادامه ساخت فاز سوم این پروژه، بسیاری از رسانه‌ها با استقبال از این حرکت خواهان جایگزینی کارگردان‌های موفقی همچون حسن فتحی برای ساخت ادامه سریال سرزمین کهن شدند. (اینجا)

حالا اما کمال تبریزی یک بار دیگر دست به دامن ایسنا شده و با انتشار متنی با اشاره به جدیدترین جلسه‌‌ای که شامگاه ۱۷ تیر ماه در صدا و سیما داشته است، اعلام کرده که فیلمبرداری این سریال را از سر خواهد گرفت!

تبریزی درباره‌ی جلسه‌اش آورده است: «روز دوشنبه ۱۷ خرداد ساعت ۱۹ به جلسه ای در سازمان دعوت شدم که تعدادی از مدیران و مسوولین ارشد تلویزیون در آن حضور داشتند و دکتر میرباقری نیز به جمع این جلسه اضافه شد. صحبت های اولیه حاکی از رنجش و کدورت خاطر همه افراد از اتفاق پیش آمده و پخش آن از شبکه ۳ سیما بود.

ادامه گفتگوها نیز حکایت از اتفاق نظر افراد جلسه مبنی بر این بود که اتفاقاتی از این دست در شان رسانه ملی نبوده و نباید تکرار شود.اما مهمتر از آن بحث مفصلی بود که نوید اتفاقات خوبی را با آمدن دکتر میرباقری به سازمان می داد و مرا امیدوار کرد که از این پس ارتباط هنر اصیل نمایش در سیما و سینما بهبود قابل توجهی پیدا خواهد کرد و حقوق از دست رفته هنرمندان فعال در هردو حوزه اعاده خواهد شد.

بنابراین تصمیم بر آن شد که از امروز همزمان با روز اول ماه مبارک رمضان مجددا فیلمبرداری سریال سرزمین کهن با انرژی و مساعی تمام گروه سازنده از سر گرفته شود تا در آینده نزدیک شاهد آغاز پخش دوباره و کامل این مجموعه از تلویزیون باشیم.»

نوشته پایان تهدیدهای غیرواقعی کمال تبریزی/ درحالی‌ که فیلمبرداری «سرزمین کهن» ادامه داشت کمال تبریزی اعلام کرد که فیلمبرداری این سریال را از سر خواهد گرفت! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: این که در یک برنامه یک فیلم و موضوع آن نقد می‌شود، نه توهین است و نه منتقد و برنامه قصد توهین داشته است، ضمن اینکه فضا برای پاسخگویی آقای تبریزی باز است و هر زمانی که دوست داشته باشند می توانند نظرات خود را مطرح کنند و حتی می‌توان یک مناظره راه اندازی کرد و فرصت برای ایشان هست که بیایند و درباره انتقاداتی که به مضمون و محتوای فیلمشان شده، استدلال های خودشان را مطرح کنند، چون بالاخره در عرصه هنر فقط نگاه تک محوری و تک بعدی نباید باشد و  باید سعه‌صدر داشته باشیم.

میر حسینی در خصوص ادامه برنامه «هفت» عنوان کرد: ماه مبارک رمضان امسال شبکه سه  از حدود ساعت ۲۰ تا ۲ بامداد موظف به پخش مسابقات فوتبال یورو ۲۰۱۶ و لیگ جهانی والیبال است که تیم ملی ایران در آن حضور دارد. تیم ملی ما ۹ بازی دارد که ما باید پخش کنیم و طبیعتاً به غیر از دو شب‌ قدر، این مسابقات به طور کامل پوشش داده می‌شود و تمام برنامه‌های شبکه سه سیما از ساعت ۲۰ تا حدود ۲ بامداد قطع می‌شود و جای خود را به این مسابقات خواهد داد و فقط برنامه «هفت» نیست و برنامه «هفت» هم بعد از ماه مبارک رمضان ادامه خواهد داشت.

میر حسینی ضمن بیان اینکه دلیلی برای تغییرات در برنامه «هفت» وجود ندارد، درباره اظهار نظر تبریزی در خصوص ادامه ندادن تولید سریال «سرزمین کهن» گفت: مشکلاتی که این سریال داشت، در حال حاضر در مرکز نمایش سیما مدیریت می شود و ما هیچ اطلاعی از کم و کیف کار نداریم و اصلا اینکه «سرزمین کهن» تولید بشود و بعد در اختیار شبکه سه قرار بگیرد هم مشخص نیست و باید ببینیم نظر رئیس محترم سازمان و معاون سیما و جمع بندی که راجع به این کار تاریخی می کنند، چیست؟

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

نوشته واکنش مدیر شبکه ۳ به حاشیه های هفت؛ «هفت» با قوت به کار خود ادامه خواهد داد/ آقای کمال تبریزی مختار هستند هر تصمیمی که دوست دارند بگیرند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.