لانتوری به عنوان یک فیلم سینمایی به اندازه کافی جذاب هست. ریتم تند و تغییر مکرر نوع روایت از سوبژکتیو به ابژکتیو و روایت و تحلیل ماجرا از دیدگاه شخصیت‌های گوناگون، بیان حوادث یک دوره طولانی در حداقل زمان با استفاده از همین تاکتیک و جای دادن اظهارنظر چند راوی که از منظرهای گوناگون درباره وقایع فیلم می‌گویند؛ ایجاد تعلیق، شگفتی و حتی مشمئزکنندگی با نشان دادن بی‌پروای خشونت و چهره‌ داغشان شده اسید خورده. همه این عناصر تماشاگر را متحیر و به فیلم جذب می‌کند. درباره ارزشی هنری این تاکتیک‌ها منقتدان فیلم اظهارنظر خواهند کرد؛ آنچه من می‌توانم اضافه کنم سختی چند درباره‌ رابطه مدعاهای فیلم با واقعیات است.

فیلم دقیقا از سه بخش مجزا تشکیل شده: بخش اول داستان پیدایش و شرارت‌های یک باند زورگیر به نام «لانتوری» است، بخش دوم داستان رابطه پاشا و مریم ا ست و بخش سوم داستان مجازات پاشا. به نظر من بخش اول فقط در حد معرفی دو شخصیت اصلی لازم بوده و بقیه‌اش زائد است. بخش سوم هم اساسا زائد است و فقط ذهن را از موضوع اصلی فیم منحرف می‌کند. در بخش اول فیلم‌ساز علاقه‌ای به ریشه‌یابی رفتارهای باند نشان نمی‌دهد. تنها شخصیتی که گذشته‌ اش تا حدودی معلوم است «باران» است.

به اجبار شوهرش داده‌اند، طلاق گرفته،‌آوار شده و تغییر شغلش برای باند زورگیری در واقع نوعی تحریک اجتماعی محسوب می‌شود. اما شخصیت پاشا را نمی‌توان توجیه کرد. در پرورشگاه بزرگ شده،‌با بچه‌های پرورشگاه بسیار مهربان است. به دیدارشان می‌رود و برایشان خرج می‌کند. فیلم درباره رابطه او با باران کاملا ساکت است. به نظر راوی دانشجوی سابقا پرورشگاهی، آدم بسیار مهربانی است. اما وقتی مرد هدف زورگیری در مقابل سرقت کیفش مقاومت می‌کند، چاقو را تا دسته در شکم مرد بیچاره فرو می‌کند. بعد هم می‌نشیند و گریه می‌کند. کارگردان شخصیت پردازی را فراموش می‌کند و کار تحلیل را به چند راوی می‌سپارد که حرف‌های کلیشه‌ای می‌زنند. یکی‌شان ظاهرا از تئوری قدیمی ذاتی بودن جرم دفاع می‌کند و دو نفر دیگر  مجرم شدن پاشا را معلول فقر و تبعیض‌های اجتماعی می‌دانند و جنایات او را انتقام‌گیری از جامعه.

این اظهارنظرها با یافته‌های علمی جامعه‌شناسان جور در نمی‌آید. فقر علت جرم نیست و مجرمان الزاما فقیر نیستند. تبعیض و نابرابری هم نمی‌تواند به خودی خود زاینده‌ جرم آن هم جرم خشونت‌آمیز باشد. در این میان متغیرهای واسطه‌ای بسیار لازم است. ارتکاب جرم مهارتی است که باید را رابطه‌ چهره به چهره آموخته و تمرین شود. هر کس به صرف اینکه فقیر است قادر نیست با مردم خشونت کند، اموالشان را به زور بگیرد یا اینکه چاقو در شکمشان فرو کند. برای پیدایش چنین مجرمی عوامل زیادی باید دست به دست هم دهند. یک محله جرم‌خیز با خرده فرهنگ بزهکارانه، خانواده‌ مستعد تربیت شخصیت پرخاشگر و بسیاری عوامل شناخته و ناشناخته‌ دیگر، اصولا فیلم به دنبال ریشه‌ها نیست. بحث میان راویان به این سو می‌رود که آیا نشان دادن زندگی مجرمان درست است یا نه. معلوم نیست فلیمساز دنبال حل چند تا مشکل است. به هر حال همه جامعه شناسان مخالف پاک کردن صورت مسئله (به قول یکی از راویان) و ممنوع کردن رسانه‌ها از تصویر کردن زندگی مجرمانه هستند. تفسیر و تحلیل سطحی زندگی مجرمانه شاید برای گیشه‌های سینماها خوب باشد اما کمکی به آگاهی عمومی نمی‌کند. اگر بخواهیم راز تعمیق این آثار را به زبان هنر بیان کنیم در یک عبارت خلاصه می‌شود؛ توجه به شخصیت‌پردازی و شرایط محیطی پرسوناژها.

بخش دوم فیلم مربوط می‌شود به رابطه‌ پاشا و مریم. شخصیت مریم مشخص است. فیلم ویژگی‌های او را خوب نشان می‌دهد. او یکی از دختران مدرن و خود ساخته‌ای است که مرزهای جامعه‌ مردم سالار را شکسته‌اند و امروزه در همه جای شهر می‌توان سراغشان را گرفت؛ دختران و زنان توانایی که با عزم و اراده به فعالیت‌های اجتماعی مشغول‌اند و در هر حوزه‌ای از دانشگاه و رسانه و هنر و مدرسه و صنعت و پزشکی و حتی مشاغل مشاغل سطح بالا (نمایندگی مجلس، مدیریت و …) می‌توان شاهد حضورشان بود. زنانی که دارند جای خود را در جامعه پیدا می‌کنند. اما فیلم مریم را به عنوان زنی تنها که خانواده‌اش خارج از کشور هستند معرفی می‌کند. یعنی اگر مردم در کنار خانواده زندگی می‌کرد نمی‌توانست مستقل و مدرن باشد؟ این ادعا با مشاهدات نمی‌خواند. اکثر زنان با شخصیت مستقل و مدرن از خانواده‌هایی هستند که آنها را اینگونه بار آورده‌اند. بی‌انصافی است که از نقش والدین و به ویژه پدران شایسته و مسئولیت‌پذیر در تربیت چنین دخترانی غفلت کنیم. چرا آدمی مثل پاشا عاشق مریم می‌شود؟ در یک تحلیل روانی اجتماعی این موضوع اصلا عجیب نیست. فهم این موضوع دقیقا فهم این موضوع هم هست که چرا پاشا به صورت مریم اسید می‌پاشد. اتفاقا تنها نکته‌ای که فیلم به آن نمی‌پردازد همین است. فیلم کاملا از توضیح این دو اتفاق ناتوان است. چون اصولا فاقد محتوای تحلیلی اجتماعی است. فیلمساز از عشق و اسیدپاشی بهره می‌برد تا تماشاگر را دچار حیرت کند و فیلمش بفروشد اما هیچ درکی از علت اصلی مساله به ما نمی‌دهد. و تمام راویانی که گرد آورده راجع به همه چیز حرف می‌زنند غیر از یک چیز: چرا پاشا عاشق مریم می‌شود و چرا نمی‌تواند نه گفتن او را تحمل کند؟

به نظر من به عنوان یک جامعه‌شناس، اسید پاشی نه به فقر مربوط است نه به زورگیری و جرم. به همین جت می‌گویم که بخش دوم فیلم هیچ ربطی به بخش اول ندارد. اسید پاشان الزاما (و به احتمال زیاد) موجودات مجرم و زورگیر نیستند، بلکه شخصیت‌های مردسالار (با به عبارت دقیق‌تر را لحاظ علمی، پدرسالار/ Patriarchal کاملی هستند. مردسالاری پدیده‌ای قدیمی در همه جای جهان و از جمله و به ویژه در منطقه و کشور ما بوده است. مردسالار زنان را ضعیف،‌ زائده‌ مردان، و در موقعیتی شبیه برده می‌داند. او زنان را فاقد شخصیت مستقل می‌داند (و می‌خواهد که چنین باشند) و باریشان حق انتخاب و استقلال قایل نیست. مردسالاری ربطی به فقر و جرم ندارد. پدری که دخترشس را بدون موافقت خودش و حتی قبل از بلوغ عقیلی شوهر می‌دهد یا شوهری که مانع تحصیل یا کار همسر یا دختر یا خواهرش می‌شود، پدر یا شوهری که دختر یا زنش را در خانه حبس می‌کند و به جای او درباره همه جزئیات زندگی‌اش تصمیم می‌گیرد، می‌تواند مجرم و فقیر نباشد و کاملا محترم و قانونمند جلوه کند. اما در واقع نوع عمل او هیچ فرقی با مردی که به چهره محبوبش به این دلیل که به او نه گفته‌ اسید می‌پاشد و می‌گوید «یا مال من باش یا مال هیچ کس» ندارد. اگر اختلافی باشد فقط در شدت عمل است نه در نوع آن. همه آنها در یک چیز مشترک‌اند و آن این که برای زنان استقلال رای و حق انتخاب قایل نیستند. منزلت زن را پست‌تر از آن می‌دانند که اگر مردی برای او تصمیم گرفت، حق داشته باشد با آن مخالفت کند. پس وقتی مردی به زنی ابراز عشق می‌کند زن حق ندارد مخالفت کند، زیرا شان مردم به مراتب بالاتر از زن است و مردسالار نمی‌تواند بپذیرد که زن موجود مستقلی است و حق دارد انتخاب کند. این است علت اسیدپاشی پاشا بر چهره مریم و همین هم علت عشق او به مریم است. پاشا عاشق مریم می‌شود چون مریم با کلیشه‌ای که او به عنوان یک مرد سالار از زن در ذهنش دارد متفاوت است. چون سواد دارد، دارای شخصیت اجتماعی است، وابسته و ضعیف نیست، بلکه شجاع و مسئولیت‌پذیر است و با همه زنانی که او شناخته که از بدبختی وابسته به مردی بوده‌اند (از جمله باران) متفاوت است. همین واقعیت، نظام تفکر مردم سالارانه‌اش را در هم می‌ریزد. مریم یک موجود کامل و دل‌انگیز است. پس پاشا شیفته‌اش می‌شود (شاید هم مریم سایه‌ای از مادر ایده‌آلی باشد که پاشا نداشته است). اما به هر حال مریم یک زن است پس باید مال پاشا بشود. این که مریم در خارج از رابطه‌اش با پاشا این قدر که در مقابل پاشا مستقل و مغرور نباشد. برای پاشا تصور زن مستقل غیرممکن است. پس بطری اسید را بیرون می‌آورد. همه می‌دانیم این فقط مساله‌ پاشا نیست. داستان پاشاهای دیگر هم هست که در روزنامه‌ها می‌خوانیم.

بخش سوم فیلم که به بعد از اسیدپاشی برمی‌گردد، ضعیف‌ترین و بدترین بخش فیلم است. می‌توان آن را یک ملودرام وقت‌انگیز یا یک اثر رئالیستی رادیکال تلقی کرد. من اصطلاح رئالیسم رادیکال را به معنای منفی به کار می‌برم. و منظورم مکتبی است که به اسم طرفداری از واقع‌گرایی با نشان دادن بی‌پروای صحنه‌های جنسی یا خشونت‌آمیز تماشاگر را به خود جلب می‌کند. در واقع واقعیت معمولا در پرده را تبدیل به کالای تجاری می‌کند. چه فرقی هست میان نشان دادن برهنگی یا صحنه‌های خشونت آمیز مثل سربریدن یا کتک زدن منجر به مرگ،‌با نشان دادن مکرر صورت زنی که با اسید سوخته یا صحنه‌ کور کردن یک انسان بینا با تزریق اسید در چشمان او نشان دادن این نوع صحنه‌ها وقتی جایز است که بخشی حذف‌ناپذیر از محتوای اصلی فیلم باشد، که در اینجا چنین نیست. در این بخش همچنین بحث جدیدی میان راویان بر سر قصاص عضو در می‌گیرد که موضوعی است جدید و کاملا نامرتبط با مساله اجتماعی اصلی که ظاهرا فیلم می‌خواسته به آن بپردازد و  البته نتوانسته و آن هم موضوع مردسالاری است.

منبع: فارس

نوشته لانتوری؛ ملودرامی رقت‌انگیز/ لانتوری؛ بی‌پروا در نمایش خشونت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سال ۹۱، پس از اینکه خبر بخشش اسیدپاش آمنه در رسانه‌های جهان منعکس شد یک شرکت فیلمسازی دولتی آلمانی برای ساخت فیلم، با این دختر پای میز مذاکره نشستند. آمنه در این باره  گفت: «سال ۹۱ این شرکت آلمانی پیشنهاد ساخت فیلم زندگی‌ام را داد. در نهایت قراردادی به ارزش ۲۵۰ هزار یورو معادل یک میلیارد تومان به اضافه سود ۲درصدی فروش فیلم به توافق و امضای دو طرف رسید. از آنجا که کارهای مقدماتی فیلم مدتی زمان می‌برد آنها ۱۰ هزار یورو معادل ۴۰ میلیون تومان به عنوان پیش پرداخت به حسابم واریز کردند تا من پای مذاکره با دیگران نروم. من هم این مبلغ را در همان سال صرف جراحی هایم دراسپانیا کردم.»
قربانی اسیدپاشی اظهارداشت: «شرکت فیلمسازی آلمانی اعلام کرد:ماجرای ساخت فیلم زندگی‌ام منتفی است و نمی‌توانند ادامه همکاری دهند. آنها مدعی بودند بهمن ۹۴ فیلمی به نام «لانتوری» در جشنواره برلین به نمایش بین‌المللی درآمده که با اینکه ساختار ضعیفی داشته اما نکته‌های سخت و کلیدی زندگی شما در آن به نمایش گذاشته شده پس سوژه این فیلم سوخته است.

وقتی فیلم را دیدم و حتی تشابهات زیاد دیالوگ‌ها با جملات خودم را شنیدم به آنها حق دادم چنین تصوری درباره من داشته باشند حال آنکه آنها نیزپس ازبررسی‌هایی پی بردند من قرارداد را نقض نکرده ام. به همین خاطرپس ازاکران فیلم لانتوری، به ایران آمدم و با مراجعه به دادسرای فرهنگ و رسانه از «رضا درمیشیان» کارگردان و تهیه‌کننده این فیلم شکایت کردم. همچنین شکایتی نیز به سازمان سینمایی ارشاد ارائه کرده و نامه‌ای نیز برای وزیرفرهنگ وارشاداسلامی در این باره نوشته وخواستاررسیدگی به موضوع شدم.»

در سناریوی این فیلم نه تنها از لحظات کلیدی زندگی من پس از اسیدپاشی استفاده شده بود حتی جملاتی که من گفته بودم نیز از زبان بازیگر بیان می‌شد. مجید در آخرین لحظات پیش از اسیدپاشی به من گفت: «یا مال من باش یا هیچ‌کس» و من این را در کتابم آورده‌ام. بخش دوم لانتوری هم با همین جمله شروع می‌شود. یا جمله «من بخشیدم. دیگر چیزی برای باختن ندارم» که لحظه بخشیدن مجید گفتم را نیز در فیلم استفاده کرده‌اند. همین طور وقایع و اظهارات شاهدان در پارک رسالت(محل اسیدپاشی).»وی افزود: «من این پول را برای عمل‌هایم لازم داشتم ولی با پا پس کشیدن شرکت فیلمسازی آلمانی، فقط می‌توانم بگویم «آقای درمیشیان و فیلم لانتوری زندگی‌ام را دوباره سوزاندند». من در این دو سال از دو کارگردان ایرانی و یک شرکت اسپانیایی پیشنهاد داشتم اما به خاطر قرارداد با شرکت آلمانی همه را رد کردم. اما حالا دیگر همه چیز خراب و زندگی ام نابود شده و بار دیگر به فنا رفته است.»

نوشته شکایت معروف‌ترین قربانی اسیدپاشی از سازندگان «لانتوری»/ درمیشیان زندگی‌ام را دوباره سوزاند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، امیر ابیلی درباره فیلم «لانتوری» گفت: مسئله اصلی فیلم این است که همه مسائل روز جامعه مانند اسیدپاشی، مسائل سیاسی، بزهکاری، بچه پولدارها و … را می‌خواهد یکجا مطرح کند و به کل مسائل هم نگاه ژورنالیستی و سطحی دارد. درمیشیان مدیوم سینما را با مدیوم مطبوعات اشتباه گرفته  و نگاهش به مسائل مانند صفحه حوادث روزنامه است نه نگاه آسیب شناسانه به مسائل.

وی ادامه داد: درمیشیان در فیلم فقط به دنبال این است که از سوژه‌ جنجالی‌اش دستمایه ای درست و فضا را ملتهب کرده و مخاطب بیشتری را جذب کند. این فیلمی پرگوست که با فرم این فیلم مستند پر است از تیکه های سیاسی، اجتماعی، نصیحت، روشنفکر، میوه فروش و …. که مانع آسیب شناسی جدی مسائل می شود و تمام حرف ها در سطح و شعار باقی می‌ماند.

این منتقد و سردبیر سایت سوره سینما تصریح کرد: صرفا جسارت داشتن پرداختن به یک مسئله در سینما اهمیت ندارد؛ البته اسیدپاشی سال گذشته مسئله مهمی در کشور بود و بدیهی است که یک فیلمساز به سمت این موضوع برود و جز لانتوری تا به حال ۲ فیلم دیگر هم در این زمینه ساخته شده که در صف اکران قرار دارند. اما در حقیقت سوژه فیلم مزیت اصلی نیست، بلکه نحوه پرداختن به سوژه مهم است.

ابیلی گفت: در لانتوری اسیدپاشی بهانه شده برای بیان حرف های سیاسی کارگردان فیلم و قطعا این کار از کارهای پیش پا افتاده است؛ شاید چند سالی می شد که این نوع بیان رو، گل‌درشت و شعاری حرف های سیاسی که در لانتوری وجود دارد، از بین رفته بود. لانتوری فیلم چند پاره ای، پرگو و در برخی موارد متناقضی است و به همین دلیل حرف هایی که گفته می شود در ذهن مخاطبان نمی ماند.

وی با بیان اینکه بحث قصاص در لانتوری از مباحثی است که در ذهن مخاطب ماندگار می شود، اظهار داشت: عده ای معتقدند فیلم ضدقصاص است ولی من چنین نگاهی ندارم؛ چرا که قصاص در این فیلم مورد نقد قرار نگرفته است؛ در حقیقت در فیلم های دیگر ما همیشه از نگاه خانواده قاتل به مسئله نگاه می کردیم ولی در لانتوری اینگونه نیست و مخاطب به شخصیت دختر در فیلم حق قصاص را می دهد؛ البته با وجود این حسن نیز فیلم اینقدر بد ساخت و دیالوگ های شعاری دارد که این مزیت در آن گم شده است.

این منتقد و سردبیر سایت سوره سینما ادامه داد: پاشا تنها شخصیت فیلم است که می توان عنوان شخصیت را به آن اطلاق کرد؛ البته این شخصیت نیز در ابتدا مانند رابین هود است. او ظاهرا شخصیتی لوتی دارد و اگر هم به کسی چاقو می زد به خاطر آن گریه می کند و هدف فیلمساز این بود که مخاطب این شخصیت را با وجود خلافکار بودن، دوست داشته باشد که البته به هدفش نمی رسد؛ چرا که این کار با مسئله اسیدپاشی در تناقض است و شخصیت پاشا نیز از جایی به بعد توسط مخاطب پس زده می‌شود و جذابیت ابتدایی‌ش از بین می‌رود.

وی درباره برخی شخصیت های فیلم مانند باران کوثری خاطر نشان کرد: به یاد ندارم که در فیلمی اینقدر صریح به مسئله باج‌گیری زنان خیابانی با توسل به رابطه‌ی نامشروع پرداخته شده باشد؛ ولی این مسئله را نقطه منفی فیلم نمی دانم؛ چرا که فیلم نقاط منفی پررنگ تری دارد.

منبع: نسیم آنلاین

نوشته امیر ابیلی: نگاه درمیشیان در فیلم «لانتوری» ژورنالیستی و سطحی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینمای روزنامه‌ای یا چگونه سعی کردم دست از فیلم‌سازی بردارم و بدل به تیتر روزنامه‌های اصلاح‌طلب شوم!

بارها دیده‌ایم، شنیده‌ا‌یم و خوانده‌ای‌‌م که ده‌نمکی(به طور مثال) در فیلم‌هایش شعار می‌دهد و عملاً فیلم‌هایش بیانیه‌هایی تصویری هستند در ستایش مفاهیمی خاص. به نظرم این حرف، حرف درستی است و مسعود ده‌نمکی درگیر چنین آفتی است، اما مگر ما درطیف دیگر سینمای ایران چنین افرادی نداریم؟ به نظرم بسیاری از دوستان، منتقدین و نویسندگان ما با چنین مسئله‌ای هم جناحی برخورد می‌کنند. مگرقصه‌های رخشان بنی‌اعتماد و لانتوری دُرمیشیان چیزی جز بیانیه‌هایی تصویری در ستایش مفاهیمی خاص از جنس دیگر هستند.

لحظه‌ای شکل مرعوب‌کننده «لانتوری» را کنار بگذارید و به چیزی که در پشت این شکل مرعوب کننده قرار دارد دقت کنید. فیلم یک بیانیه سیاسی بی‌ظرافت است در نفی اسیدپاشی‌ و در ستایش حقوق زنان. ایرادی ندارد کسی این مفاهیم را بیان کند اما به شرطی که بتواند از دل این مفاهیم یک فیلم سینمایی درست بیرون بکشد. لانتوری شخصیت‌هایش را مقابل دوربین نشانده است تا آن‌ها به بی‌ظرافت‌ترین شکل ممکن بیانیه‌های آقای فیلم‌ساز را در نفی خشونت و سیاه‌نمایی بخوانند.

شاهد مثال این رویکرد دیالوگ‌های پسر دانشجویی است که دوست پاشا و باران است. انقدر بی‌ظرافت و مشخص درباره سیاه‌نمایی حرف می‌زند که آدم را یاد مقالات روزنامه‌های یک جناح خاص می‌اندازد. یا دقت کنید به دیالوگ‌های طنزآمیز نادر فلاح دلواپس که تا سطح آیتم‌های ضعیف تلویزیونی نزول می‌کند.

«لانتوری» با پدیده‌های روز جامعه به مثابه تیتر روزنامه برخورد می‌کند. سوال اساسی این است ده پانزده سال دیگر که مسائل مطرح شده در لانتوری تمام شود آیا لانتوری ارزش بازبینی مجدد دارد؟ جواب قاطعانه خیر است. این‌که ما تیپ‌هایی از اقشار مختلف جامعه را روبه‌روی دوربین بنشانیم تا مثل روزنامه‌ها حرف بزنند اسمش فیلم نیست. فیلم زمانی ساخته می‌شود که فرم وجود داشته باشد. فیلم درمیشیان به این دلیل بدل به یک مقاله مطول و ملال‌آور شده است چون فرم اشتباهی دارد. فرم زمانی ارزش تحلیل دارد که ارتباط تماتیکی با مضمون فیلم داشته باشد.

فیلم را مضمون نمی‌سازد، فرم می‌سازد. نمونه مثال‌زدنی چنین ساختاری دو فیلم ظاهراً بی‌ربط به هم اکران امسال هستند: ایستاده در غبار و اژدها وارد می‌شود. در اولی داکیودرام قهرمان را به واقعی‌ترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد و در دومی برای القای داستانی خیالی به درستی از قالب ماکیومنتری(مستندنما) استفاده می‌شود. در آن دو فیلم به درستی از دل فرم داستان بیرون می‌آید. اما در «لانتوری» ما مرعوب دوربین و تدوین فیلم‌ساز می‌شویم تا حرف‌های سطحی آدم‌های نشسته مقابل دوربین یادمان برود. حرف‌هایی که نمونه مشابهش را بارها در روزنامه‌ها و کانال‌های تلگرام خوانده‌ایم.

سینمای ژورنالیستی سینمایی است که با فرم برخوردی سطحی می‌کند و سعی می‌کند به جای روایت قصه صرفاً به طرح شعار بپردازد. «لانتوری» دقیقاً چنین فیلمی است. درست مثل معراجی‌ها. پس نباید با فیلم‌ها جناحی برخورد کرد. در سینما فیلم خوب داریم و فیلم بد. مهم نیست که چه کسانی آن‌ها را ساخته‌اند یا چه حرف‌هایی را مطرح می‌کنند. مهم این است که اکثر فیلم‌ها در یک صفت مشترک هستند. مثل بدبودن برای لانتوری و معراجی‌ها.

از بانی و کلاید تا «لانتوری» از شاهکار تا ضعف‌های کودکانه

قصدم از مقایسه شاهکار آرتور پن فقید با «لانتوری» دُرمیشیان قیاس دو فیلم نیست که این قیاس، قیاسی است مع‌الفارق. نام بردن از بانی و کلاید در کنار «لانتوری» برای نشان‌ دادن کشنده‌ترین اشتباه دُرمیشیان هنگام نوشتن فیلم‌نامه است. در بانی و کلاید ما با داستان دو یاغی دوران رکود اقتصادی آمریکا طرف هستیم. داستان تشکیل گروه‌‌شان که بانک می‌زدند و علت نابودی این گروه. آرتور پن و فیلم‌نامه‌نویسان این فیلم خیلی هوشمندانه ماجراهای آن دوران را به پس‌زمینه مننتقل کرده‌اند و روی شخصیت‌ها تمرکز کرده‌اند. با دقت تمام نحوه شکل‌گیری گروه،دزدی‌ها و فروپاشی‌شان را نشان داده‌اند. برای هریک از شخصیت‌ها ویژگی متمایزکننده‌ای قرار داده‌اند که به خوبی علت رفتارهایشان را در طول فیلم توضیح می‌دهد. ضعف جسمانی کلاید، بی‌پروایی بانی، بی‌کله‌گی باک،ترسو بودن بلانچ و پخمه‌گی سی.دبلیو.ماس همگی ویژگی‌هایی هستند که علت رفتارهای آن‌ها را به خوبی توضیح می‌دهد. از طرف دیگر فیلم هیچ‌گاه از شخصیت‌هایش جدا نمی‌شود و صرفاً داستان آن‌ها را پی می‌گیرد و با ظرافت تمام در پس زمینه فقط وضعیت آن دوران را نشان می‌دهد تا تماشاگر علت عصیان این جوان‌های پرشور را درک کند. این فیلم بدل به نماد اعتراض در سینمای آمریکا شد و نئوهالیوود(هالیوودنو)را بنیان نهاد. تروفو و فیلم‌سازان اروپایی عاشق فیلم شدند و به طورکلی نگرش‌ها با این فیلم تغییر کرد.

تفاوت فیلمی مثل «لانتوری» با چنین شاهکاری دقیقاً به به ضعف نگاه دُرمیشیان به دست‌مایه‌های پیش رویش بر می‌گردد. دُرمیشیان به جای آن‌که دار و دسته لانتوری در مرکز توجه قرار دهد و حوادث را به پس‌زمینه ببرد بر عکس عمل کرده. دُرمیشیان حوادث را برجسته کرده و اعضای گروه لانتوری را به پس زمینه رانده است. همین امر باعث شعاری شدن فیلم شده و فیلم از همین‌جا مهلک‌ترین ضربه را خورده است. ما از پاشا، باران، بهرام دراز و دیگر عضو این گروه چه می‌دانیم؟ صرف بزرگ شدن در یتیم خانه، پدر و مادر نداشتن یا زدن یک استاد (این خنده‌دارترین دلیل کل فیلم است) می‌تواند زمینه بروز چنین رفتارهای احمقانه و وحشیانه‌ای باشد؟ ما هیچ‌گاه نمی‌فهمیم مریم با آن همه عقل و شعور و درایت چرا باید دنبال پاشا راه بی‌اُفتد؟ (یکی از جالب‌ترین و بدترین دیالوگ‌های فیلم همین‌جا از زبان مریم جاری می‌شود: دلم براش سوخت. چند لحظه بعد؛ حتی دل‌سوزی‌ام نبود. چه دلیل محکمی!!!)چرا باید بعد از مدت‌ها دوری دوباره برگردد تا پاشا را ملاقات کند؟ چرا با پسر یک آقازاده ارتباط برقرار می‌کند؟ و چندین سوال دیگر که در فیلم پاسخی برای آن‌ها وجود ندارد.

مشکل اصلی فیلم عدم تمرکز روی اعضای گروه «لانتوری» است. فیلم بدون دلیل پای ده‌ها مفهوم را به فیلم باز می‌کند تا صرفاً(مثلاً)اعتراض کند. بدون این که ما چیز زیادی از پس زمینه اعضای گروه بدانیم. از آشنایی‌شان، روابطشان، برنامه‌هایشان و مصائبشان. در شکل فعلی فقط چندکلامی در حد دیالوگ‌های گذری از مشکلات اعضای گروه می‌شنویم بدون این‌که چیزی ببینیم تا با تمام وجود این مصائب را درک کنیم. در شکل فعلی ما با مشتی جوان وحشی و کم عقل طرف هستیم که بدون ذره‌ای درایت دزدی می‌کنند. درحالی که در شاهکار آرتور پن ما لحظه‌به‌لحظه فیلم را با شخصیت‌های اصلی گذرانده‌ایم و رنج‌ها و دلایل کارهایشان را با تمام وجود حس کرده‌ایم.

از شعارزدگی تا عوام‌گرایی

در فیلم صحنه‌ای است که بچه‌های گروه «لانتوری» آقازاده‌ای را که با مریم دوست شده گیر می‌اندازند تا انتقام بگیرند. پاشا با تمام وجود سعی می‌کند تا آقازاده را وادار کند فحشی را به خودش نسبت دهد. این تاکید انقدر ادامه پیدا می‌کند تا تماشاگر بخندد. یک‌جور بازی با احساسات تماشاگر. این صحنه ماکت کوچکی است از کل فیلم. فیلمی که انگار ساخته شده تا کمی دل تماشاگر را خنک کند و اجازه دهد او از این متلک‌ها و شعارها سرحال بیاید. این رویکرد فاقد منطق در سراسر فیلم وجود دارد و کلیدی‌ترین صحنه فیلم را هم از نفس انداخته است.

صحنه قصاص که اجرای بدی هم ندارد با بخشش ناگهانی مریم روی هوا می‌رود. مریم چطور متحول می‌شود و چرا؟ چه چیزی درون او به تپش می‌اُفتد که پاشا را می‌بخشد؟ آن هم مریمی که تا لحظه آخر درگیر نفرتی عمیق از پاشا است. فیلم‌ساز در این زمینه هیچ توضیح منطقی‌ای نمی‌دهد. چون برای صدور بیانیه در سکانس آخر به آن احتیاج دارد. کل فیلم درگیر همین بی‌منطقی و شعارزدگی است.

 فیلم برای این‌که بتواند بیانیه صادر کند و شعار بدهد منطق را تعطیل کرده است و به عوامانه‌ترین شکل ممکن بدیهیات را تکرار می‌کند تا تماشاگران شیرفهم شوند. مشکل «لانتوری» در عصبیت فرامتنی‌ای است که فیلم‌ساز دچارش بوده و او را وادار کرده است تا از هرچیزی کمی در فیلمش بگنجاند و توقیف فیلم قبلی‌اش را هم جبران کند.

… در پایان

«لانتوری» آنقدر خوش ظاهر هست که کلی طرفدار داشته باشد. اما هیچ‌کدام از این دلایل نمی‌تواند پوششی برضعف‌های بی‌شمار فیلم باشد. فیلم خودش نمی‌تواند خوب باشد و به همین علت به فرامتن‌های ژورنالیستی چنگ زده است. برای این‌که ثابت شود چقدر رویکرد فیلم‌ساز عوامانه و کودکانه است به این دیالوگ دقت کنید:

«ر.د(یا چیزی شبیه این)زنگ زد به ما که پورشه‌ای که از م.ک دزدیدیم بزنیم به گاردریل. نمی‌دونم چطوری شماره مارُ پیدا کرده بود. مام ماشین بردیم زدیم به گاردریل.»

آیا یک آقازاده قدرتمند و صاحب نفوذ مشکلاتش را انقدر احمقانه حل می‌کند؟

منبع: فردا

نوشته «شعارزدگی روشنفکرانه»، یا چگونه سعی کردم دست از فیلم‌سازی بردارم و بدل به تیتر روزنامه‌ها شوم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ستایش تکنولوژی روز جهان

درمیشیان هیچ جهان شخصی و منحصر بفردی در حوزه ی فنی و اجرایی برای بیننده آثارش عرضه نمی کند. او نه تنها صاحب هیچ سبک و روش مخصوص به خودی نیست، بلکه هم در ساخته ی اولش «بغض»، و هم به شکل آشکارتری در «لانتوری»، خود را یک تیزرساز عشق فیلم معرفی می کند که هر آنچه در هر فیلم محبوب خود دیده را، ذوق زده و دستپاچه جلوی دوربین بازسازی می کند. ورود دوربین های دیجیتال کم حجم و جمع و جور به صنعت فیلمسازی و اطمینان فیلمسازان به کیفیت ها و قابلیت های این دوربینها، باعث شده است که در یک دهه اخیر تحولات چشمگیری در حوزه ی جهان بصری فیلمهای سینمایی به وجود بیاید. اگرچه با وجود این دوربینها، امکانات و ظرفیت های تازه ی هیجان انگیزی برای فیلمبرداران و فیلمسازان به وجود آمده است، اما تا به حال هیچ کارگردانی چنین ادعایی نکرده است که سهولت استفاده از این دوربینها و ابزارآلات جدید، تغییری در ماهیت و اصل فرآیند ساخت فیلم و لزوم توجه به مواردی همچون بافت بصری، قواعد و اصول قاب بندی و تقطیع نما و … به وجود آورده است. با این وجود اما، درمیشیان در سه فیلم سینمایی خود به گونه ای عمل کرده است، که می توان گفت هیچ کس به اندازه‌ی او در این سالها به حیثیت و اعتبار جایگاه و مفهوم کارگردان در سینما لطمه نزده، و هیچ کس به اندازه ی او موفق نشده است این سوال را حین تماشای آثارش در ذهن بیننده به وجود بیاورد که فیلمساز در این فیلم دقیقاً چه نقش و تاثیری داشته و اگر قرار بود عوامل فنی به اختیار خود و با دست باز فیلمنامه را به شکل مجموعه ای از تصاویر در بیاورند، چه خلل و نقصی در ساخت این فیلم به وجود می آمد ؟ از شلختگی های غریب بصری فیلم بغض ( که چنین تصوری را در ذهن به وجود می آورد که تورج اصلانی، فیلمبردار آن با اختیار کامل، هر آنچه در لحظه برای طراحی یک قاب زیبای کارت پستالی لازم بوده را به کار بسته و نهایی کرده است) تا ایده‌های بی معنی، بی کارکرد و پادرهوای لانتوری ( از فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر، که از نیمه های فیلم به بعد از شدت خسته کننده شدن، تهوع آور به نظر می رسند، تا کل صحنه های مربوط به مونولوگ های تصنعی، پر اغراق و بی دلیل شخصیت هایی از اقشار مختلف رو به دوربین) که مدام این فرضیه را در ذهن تثبیت می کنند که فیلمساز موقع تصویربرداری یا بعدها پای میز مونتاژ ، چنان از ساخت فیلم ذوق زده و هیجان زده است، که هر چه توسط فیلمبردار یا تدوین گر از امکانات تازه ی فناوری های دیجیتال فیلمسازی به او پیشنهاد می شود را پذیرفته و در دل خود از ساخت فیلمی تا این حد بدیع و تازه به شوق هم می افتد ! همانطور که بی توجه به جهان فیلم و نیازهای فیلمنامه، از دیدن ایده ی فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر ذوق زده شده یا رنگ بندی های پرکنتراست دوربین فیلم بغض اشک در چشمان او جمع کرده، هیچ هم بعید نیست که در فیلم بعدی درمیشیان مثلا ببینیم که یک فیلتر رنگی عجیب در تمام طول فیلم روی تصویر است، چرا که در همان دوره ی زمانی با نرم افزار تازه ای آشنا شده که می تواند تصاویر فیلم را به رنگهای مختلف در بیاورد. غافل از اینکه درمیشیان هنوز متوجه نشده که دانشجویی مشغول ساخت فیلم جشن فارغ التحصیلی دوره نیست، بلکه دستیار داریوش مهرجویی و یک کارگردان سینماست!

با صدای شادمهر عقیلی

درمیشیان تلاش می کند تا نماینده ی «تین ایجر» های سینمای ایران باشد. همان میل مبهمی که سالهاست در باران کوثری به چشم می خورد و حالا این دو به همراه نوید محمدزاده، تلاش می کنند تا به آرزوی قدیمی خود برسند. از آرایش و پوشش آنها (‌چه در فیلم و چه در حضورهای مشترک در محافل عمومی ) تا شکل و شیوه ی عملکرد آنها در سینما، همه و همه در جهت تبدیل شدن به نماینده ی عاصی و یاغی نسل سوم سینماست. حتی به شکلی مضحک، مهمترین داعیه داران تلاش برای شناخت و تحلیل نسل سوم ایران در مجلات و نشریات جوانانه در چند سال اخیر، همین سه نفر بوده و هستند، چنان که می توان مطمئن بود که اگر تیتری مبنی بر ویژگی های نسل سوم بر صفحه ی اول یک نشریه زرد تین ایجری به چشم خورد، حتماً مربوط به یک مصاحبه با باران کوثری است ! از سوی دیگر، درمیشیان تلاش می کند تا گونه ای به فراموشی سپرده شده و قدیمی موسوم به سینمای دختر و پسری دهه هفتاد را در آثار خود به گونه و روشی تازه احیا کند. از به کار گرفتن مریم پالیزبان ( که در تمام طول فیلم چنان بازی می کند که انگار کارهای عقب افتاده ی مهمتری از بازی کردن دوباره در یک فیلم داشته و منتظر است تا پلان تمام شده و به سراغ برنامه های شخصی خود برود ! ) و زنده کردن فرضی خاطره ی نفس عمیق تا سکانس هایی مثل بوسه زدن بر جای سیلی معشوقه، باز هم تاکید می کند که این فیلمساز عشق فیلم، که احتمالاً سالهاست علاقه ی خود به فیلمهایی مثل “پارتی” ، “سیاوش” یا “پر پرواز” را در دل پنهان کرده، چگونه برای یک بازسازی دهه نودی از آنها به تکاپو می افتد. اما چرا علی رغم ضعف ها و بلاتکلیفی‌های فنی فیلمساز، لانتوری حتی در پرداخت قصه و شکل روایت خود هم به این خواسته ی فیلمساز دست پیدا نمی کند ؟

عصبانی هستم!

نویسنده از اولین پلان فیلم، برای رسیدن به فصول مربوط به اسیدپاشی لحظه شماری می کند. این شوق و تلاش، در رویه ی کارگردان هم دیده شده و حتی کارگردانی فیلم از سکانس اسیدپاشی به بعد، قوام و ساختاری نسبی می یابد.  علت این موضوع، همان علت قدیمی است که باعث شد در اوج التهابات پیرامون موضوع مهاجرت، درمیشیان به سراغ ساخت «بغض» برود و پس از التهابات مربوط به ستاره داری دانشجویان، «عصبانی نیستم» را بسازد . لانتوری نه به عنوان یک اثر مستقل، بلکه باید در ادامه ی مسیری تحلیل شود که درمیشیان از فیلم اول خود شروع کرده است. این نماد تین ایجرهای سینمای ایران، باید معترض و عصیانگر به نظر برسد، و چه بهتر که این اعتراض به مسائل روز و تیتر اخبار روزنامه ها باشد تا برد خبری بیشتری هم پیدا کند. اپوزیسیون بودن و مخالف نگری نسبت به دیدگاه حاکم، البته و صد البته در بسیاری از فیلمسازان دیده و ردیابی می شود، اما زمانی تبدیل به ژست و عملی ریاکارانه می شود که از کیفیت و اعتبار ساخته های فیلمساز بیشتر و الصاقی اجباری به کارنامه و منش او باشد. شبیه آنچه عبدالرضا کاهانی با نمایاندن چهره ای مورد غضب حاکمیت از خود یا هاتف علیمردانی با سطحی ترین طعنه ها و کنایه ها به مذهب در آثار بی مایه اش، تلاش می کنند تا به آن برسند. زمانی که کاهانی تازه فیلم “هیچ” را ساخته بود و در نمایش جشنواره‌ای آن مشکلاتی به وجود آمد، در مصاحبه با برنامه ای رادیویی ( با اجرای فرزاد حسنی‌) با حالتی برافروخته و عصبی گفت که سایه ی جواد شمقدری ( معاونت سینمایی وقت ) را با تیر می زند، همانطور که شمقدری هم سایه ی او را با تیر می زند ! این میزان از اعتماد به نفس و خود مهم انگاری برای فیلمسازی که آن زمان تازه در ابتدای راه اعتبار اندوزی در سینمای ایران بود، نوعی تلاش فرامتنی در جهت رسیدن به مقصودی بود که امروز درمیشیان هم نه با ساخت فیلم و کیفیت فنی و محتوایی آثارش، بلکه با جوسازی ها و لشگرکشی های رسانه ای حول محور فیلمهایش کمر بر آن بسته است. البته این بار درمیشیان که دوست ندارد دوباره طعم تلخ توقیف فیلمش را بچشد، حتی حاضر نشده در موضع گیری های محتوایی فیلم یک اپوزیسیون واقعی باشد، بلکه فقط و فقط می‌خواهد خود را فیلمسازی معرفی کند که در مورد اسیدپاشی فیلم ساخته و احتمالاً گروهی از سینماروهای جو زده، که اسیدپاشی ها و اسیدپاش ها را منتسب و مرتبط به نگاه حاکمیتی می دانند – ! – او را از این بابت تقدیس می کنند. غافل از آنکه فیلم در موضع‌گیری در مورد موضوع خود، لنگ در هوا ترین حالت ممکن را اتخاذ کرده است.

در مذمت شعارزدگی

یکی از مهمترین اتهاماتی که همیشه به فیلمهایی از دل جریان ها و فضاهای حاکمیتی در کشور الصاق شده و می شود، غلبه محتوا بر فرم و – به اصطلاح مرسوم – شعار زدگی آنهاست. حال آنکه امروز یکی متناقض ترین و متعارض ترین فیلمسازان با فضای نگاه‌های حاکمیتی یعنی رضا درمیشیان، میزان غلبه ی محتوا بر فرم را در فیلم خود به حد و سطح تازه ای در تاریخ سینما رسانده است‌! لانتوری فیلمی «درباره ی اسید پاشی» است، که همه ی اجزای آن در جهت پرورش این محتوا طراحی شده و عملاً جز بررسی این پدیده و حواشی مربوط به آن، هیچ و دقیقاً هیچ نکته و عنصر دیگری ندارد. فیلمی که قرار بوده در گونه و تیپ فیلم های گنگستری مدرن سینمای آمریکا باشد، حالا صرفا یک گروه خلافکار را نشان می دهد که نه پیشینه ی مشخصی دارند، نه مناسبات روشن و پرداخته شده ای، و نه حتی هدف و مسیر قابل فهمی. تنها چیزی که مهم است، اینست که جایی از فیلم یکی از این شخصیت ها بر صورت دخترکی اسید بپاشد، تا فرصت برای سخنرانی های مدنی و اجتماعی فیلمساز فراهم شود. تا فیلمساز به ما توضیح دهد که مخالفت یا موافقت با اعدام به چه علل و دلایلی صورت می گیرد، و چه اشکالاتی به آنها وارد است. حالا مشخص نیست که اگر این فیلم در مورد یک جوان عادی بود که مرتکب این امر می شد، با حالا چه تفاوتی داشت ؟ یا اگر قصه ی یک فوتبالیست بود که روی صورت معشوقه اش اسیدپاشی می کرد چه ؟ یک مهندس چطور؟ یا یک پزشک؟ اساساً فیلمساز جز آنکه قصد داشته “فیلمی درباره‌ی اسید پاشی” بسازد، به چه علت و هدف مشخص دیگری به سراغ قلم و کاغذ و نوشتن فیلمنامه رفته؟ در توجیه سر و شکل شبه گانگستری فیلم هم تنها می توان گفت که احتمالاً در ایام منتهی به نگارش فیلمنامه ی لانتوری، چند فیلم از گای ریچی به دست درمیشیان رسیده و ذوق پس از تماشای آنها، باعث تولد نوزاد ناخواسته ی لانتوری شده است !

با همه‌ی این تفاسیر، حالا باید منتظر نشست و دید درمیشیان در فیلم بعدی خود چطور می تواند بار دیگر گروهی از مخاطبین را با انواع و اقسام تلاش های فرامتنی به سینما بکشاند. فیلمی که اگر قرار باشد در سال پیش رو ساخته شود احتمالاً با موضوع فیش های نجومی بوده و البته در ساختار خود به ویدئو موزیک های شبکه‌ی GEMTV شباهت های بسیاری خواهد داشت!

نوشته «لانتوری»؛ چطور با توسل به شارلاتانیزم کسب اعتبار کنیم؟/ راه‌های کسب درآمد با روش اسیدپاشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما درباره این فیلم  سایت «دویچه وله» این گونه نوشت: « لانتوری ساخته رضا درمیشیان در بخش پانورامای برلیناله به نمایش درآمد. فیلمی که با سروصدای زیاد در جشنواره فجر اکران شده بود، در برلین به بایگانی جشنواره پیوست. این فیلم یکی از ۴ فیلم ایرانی شرکت‌کننده در برلیناله است.»

دویچه وله با اشاره به این مهم که برخی عناصر فیلم «لانتوری» به طور آشکار با فیلم قبلی درمیشیان یعنی «عصبانی نیستم» شباهت هایی دارد تاکید کرد: « علاقمندان به رپرتاژهای تلویزیونی درباره مسائل اجتماعی، سیاسی و غیره شاید صدها نمونه از این مستندها را دیده باشند. گزارش از اتفاقی که رخ داده و حال با بازسازی فضا و چهره‌ها، ماجرا به گونه‌ای مستند دوباره روایت می‌شود. یعنی ترکیبی از فرم داستانی و گزارشی مستند، هدف از این کار ملموس کردن ماجرا یا واقعه است.»

سایت دویچه وله در ادامه به گفت و گو با یکی از کارشناسان (شهرام اسلامی) درباره فیلم مطلبش را ادامه می دهد . این کارشناس خارج نشین با انتقاد از نحوه نمایش قصاص در فیلم به این مهم اشاره دارد : «در واقع اگر از کلماتی مانند «توضیح» و «چالش» استفاده می‌کنیم، به خاطر همراهی با منطق درونی فیلم است، و گرنه خود این موضوع که فیلم می‌خواهد از طریق ابراز نظر افراد مختلف، فضایی برای گفتمان عمومی و دموکراتیک ایجاد کند، نقطه ضعف فیلم به حساب می‌آید. همه چیز «توضیح» داده می‌شود، «نمایشی» در کار نیست. عشق، نفرت، خشم و دیگر احساسات انسانی به نمایش در نمی‌آیند. نه بازیگران و نه فضای فیلم دغدعه این موضوع را دارد. در نظر بگیرید که به جای نشان دادن فیلم به شما کسی آن را تنها در سطح عینی برای شما بازگو کند.»

این کارشناس خارج نشین در ادامه به فرم فیلم اشاره دارد و تاکید می کند: «همانگونه که پیشتر به فرم فیلم اشاره کردیم، برای پرش از قسمت‌های مختلف به برش‌های مناسبی نیاز است. در برخی موارد نمایش چند عکس‌پشت سرهم که با صدای دروبین عکاسی نیز همراه است، وظیفه پیوند دادن صحنه‌ها را بر عهده دارد. این کار به دفعات تکرار می‌شود و چون به گونه تورمی از آن استفاده می‌شود، جذاب نیست.»

اما در ایران روزنامه صبح بعد از تعریف و تمجید از استقبال از فیلم و تعریف داستان اثر خود را جای منتقدان اروپایی قرارداده و می نویسد: « بااین‌حال سینمای درمیشیان همچنان آن‌قدر جذابیت دارد که بتوانیم حدس بزنیم منتقدان اروپایی با احترام از آن یاد کنند.»

این در شرایطی است که منتقدان در آنسوی مرزها نه تنها  فیلم و نوع روایت آن را مناسب نداستند بلکه سایت دویچه وله در توصیف این فیلم تاکید کرد: فیلم در برلین به بایگانی جشنواره پیوست.

یک نکته حایز اهمیت است که همانطور که در نمایش ایران بسیاری از منتقدین به پرگویی فیلم و این که همه چیز توضیح داده می شود تا نمایش بصری درست داشته باشد انتقاد داشتند و یکی از کارشناسان فیلم را به صراحت «مزخرف» دانست.  این نگاه را منتقدان خارج نشین و اروپایی هم داشتند . این در شرایطی  است که روزنامه نگاران برخی از جناح ها و مرعوب جشنواره ها به گونه ای فضا را برای مخاطب ایرانی وصف می کنند که گویی همه مخاطبین جشنواره برلین فقط منتظر اکران سومین اثر درمیشیان بودند.

منبع: فارس

نوشته برلین «لانتوری» را به بایگانی جشنواره سپرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آموزش مصرف مواد مخدر ۹۰ دقیقه! 

اولین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، فیلم سینمایی «پل خواب» به کارگردانی اکتای براهنی بود. فیلمی که داستان آن اقتباسی از «جنایت و مکافات» داستایوسکی بود.

فیلم براهنی پر بود از صحنه‌هایی سیاه که در آن شخصیت اصلی فیلم پشت سر هم در حال مصرف مواد مخدر بود و اگر حتی یک درصد احتمال داشت که کسی چگونگی استفاده از این مواد را بلد نبود، می‌توانست از این اثر به عنوان یک فیلم آموزشی کامل در این زمینه استفاده کند! به همین بود که هنوز فیلم به نصفه نرسیده، نصف سالن فرار را برقرار ترجیح داد و به سمت صف طولانی شام روانه شد.

تکراری و نخ‌نما شده 

دومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، «عادت نمی‌کنیم» به کارگردانی ابراهیم ابراهیمیان بود. داستان این فیلم، از فرط تکراری بودن تبدیل به یکی از تهوع‌آورترین داستان‌های سینمای ایران شده است که در آن ماجرای رابطه پنهانی یک مرد متاهل را با معلم جوان دخترش نمایش داده می‌شود.

البته ابراهیمیان برای ساخت دومین فیلمش از چهره‌های سرشناس زیادی استفاده کرده است و در نوع ساخت نیز پیرو سینمای اصغر فرهادی بود، تا شاید دومین اثرش که به واسطه همبازی شدن محمدرضا فروتن و هدیه تهرانی بعد از سال‌ها خبرساز شده بود، بهتر دیده شود ولی در نهایت استقبال سرد انبوه مخاطبانی که برای تماشای این فیلم به مرکز همایش‌های برج میلاد آمده بودند، نشان داد که نتیجه کار این کارگردان جوان دلچسب نشده است. شاید به همین خاطر بود که هدیه تهرانی و محمدرضا فروتن، بازیگران اصلی فیلمش، حتی حاضر به حضور بر فرش قرمز این فیلم نشدند.

شب درخشش ناصرخسرو!

«برادرم خسرو» به کارگردانی احسان بیگلری سومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته بود که این فیلم نیز با حضور پرتعداد مخاطبان همراه شد. در «برادرم خسرو»، شهاب حسینی در نقش یک بیمار روانی ایفای نقش کرده است و ناصر هاشمی پس از سال‌ها دوری از سینما، در نقش برادر او حضور پیدا کرده است.

تنها نکته درخشان این فیلم بازی خوب و روان شهاب حسینی و بازی حسی ناصر هاشمی است که البته بازی به شدت ضعیف هنگامه قاضیانی، باعث شد تا این درخشش کم فروغ شود. اما به طور کلی نتیجه نهایی کار موردپسند حاضران در سالن قرار گرفت.

ادامه مسیر سینمای مستندگونه «لانتوری»، توسط مانی حقیقی 

آخرین سانس شب هشتم جشنواره فجر به نمایش فیلم «اژدها وارد می‌شود» به کارگردانی مانی حقیقی اختصاص یافت که در ساعت یک بامداد اکران آن آغاز شد و ساختار آن نیز بیشتر حالتی مستندگونه داشت که در فیلم‌های جشنواره امسال، پیش از این در «لانتوری» رضا درمیشیان شاهد تجربه‌ای نزدیک به این اثر بودیم. البته نتیجه کار حقیقی نیز همچون اثر درمیشیان، چنگی به دل نمی‌زد و اثر قابل دفاعی نشده بود.

سازندگان «اژدها وارد می‌شود» یکی دیگر از گروه‌هایی بود که حاضر به حضور بر فرش قرمز جشنواره نشدند تا بی‌محلی سینماگران به این ایده محمد حیدری دبیر جشنواره که یک کپی ناقص از جشنواره‌های خارجی است، بیشتر نمود پیدا کند.

شبی که سینماگران، تبلیغات فجر را به سخره گرفتند!    

شب گذشته برای اولین بار در طول برگزاری سی‌و‌چهارمین دوره این جشنواره، تبلیغاتی در زمینه مضرات سیگار و مبارزه با استعمال دخانیات پیش از آغاز فیلم‌ها پخش شد. اما نکته جالب اینجا بود همه فیلم‌های به نمایش درآمده در شب گذشته در صحنه‌های متعددی از نمایش کشیدن سیگار و استفاده از مواد مخدر استفاده کرده بودند و به نوعی با این کار تبلیغات جشنواره در ارتباط با مضرات دخانیات را به سخره گرفتند!

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۸/ شب درخشش ناصرخسرو و تکرار مسیر مستند گونه «لانتوری»، توسط مانی حقیقی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بخش ابتدایی برنامه، شهیدی‌فر درباره اتفاقات دیروز جشنواره فجر به خصوص اکران فیلم «نفس» اظهارنظر کرد و گفت: متاسفانه خیلی فاصله قریبی بین این فیلم با «شیار» هست و خیلی تاسف‌برانگیز است که چنین کسی که این فیلم را ساخته حالا در فیلم «نفس» اینقدر شرایطش به لحاظ ساخت و معنی متفاوت شده است، شاید لازم باشد خانم آبیار یکبار دیگر در معنی و حقیقت دین و مناسک دینی و حقیقت یک ملت و تاریخ آن تامل کنند، این نحوه از مواجهه با تاریخ یک ملت شاید خیلی دقیق نباشد.

*«نفس» فیلمی دور از حقیقت و واقعیت بود و از خانم آبیار متاسف شدم

وی افزود: نباید چیزی را به نام دین به مردم منتشر، تبلیغ و اعلام کرد که نسبتی با دین نداشته باشد، کثرت آن که نشان ویژه‌ای نیست و باید با یک معیار دقیق اینها را سنجید و سره را از ناسره تشخیص داد. از خانم آبیار و فیلم نفس متاسف شدم که غیر از اینکه فیلم به لحاظ ریتم و ساختار و موسیقی خوب نبود، از لحاظ معنی و مضمون هم اینقدر از حقیقت و واقعیت دور بود.

*«زاپاس» فیلمی شلخته، ضعیف و آزاردهنده

در ادامه، به بررسی فیلم «زاپاس» پرداخته شد. شهیدی‌فر درباره این فیلم بیان داشت: این فیلم خیلی نزدیک به سریال‌های ضعیف، سطحی و آزاردهنده تلویزیونی بود که می‌خواهند ادای فیلم‌های گنده را دربیاورند و از پس آن هم بر نمی‌آیند. ضمن اینکه فیلم بسیار شلخته‌ای هم بود، از ریتم و تدوین تا بازی‌های به هم‌ریخته و …؛ فیلم، زبان ثابتی نداشت و شروع فیلم به ما می‌گفت قرار است فیلم کمدی ببینیم ولی باز همان مؤلفه‌ها را می‌شکست.

*یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا، «لانتوری» بود

محمدرضا شهیدی‌فر فیلم «لانتوری» را یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا دانست و افزود: متاسفم و فکر می‌کردم باید چه باید کرد، از اینکه خیلی از این پول‌ها و انرژی‌ها و فرصت‌ها و زمان‌ها از دست می‌رود خجالت‌زده و متاسف می‌شود. فیلم به شدت دو پاره است و نیمه اول و دوم فیلم دو ساختار کاملاً متفاوت دارد. این فیلم تلگراف‌خانۀ محض بود و پیامک‌های سردستی، حرف‌های دم‌دستی و پیامکهای رایج و مبتذل درون فیلم آمده بود تا یک اثر مغشوش داشته باشیم ضمن اینکه فکر کردم چرا باید از احساسات، هیجانات و حتی تعلقات مردم و یک نسل اینطور سوءاستفاده کنیم.

شهیدی‌فر ادامه داد: چیزی شبیه جنس تاثیرگذاری سینمای هند به لحاظ سطحی در این فیلم وجود دارد از این حیث که می‌خواهد یک تاثیر سطحی هیجانی و زودگذر را روی مخاطب بگذارد، هیچ امر عمقی در فیلم ندیدم و این اثر پر از شعار و بسیار به هم‌ریخته بود.

با وجود سختی‌های این چندروز برای چک کردن کارت اصحاب رسانه، برای فیلم لانتوری هیچ کارتی چک نشد و درها برای ورود مردم باز شد!

مجری برنامه به ذکر حواشی اکران‌های روز قبل پرداخت و گفت: فیلم «نفس» ۱۲۰ دقیقه بود و تمام اکران‌ها را یک ساعت عقب انداخت. ضمن اینکه اگر ده دقیقه پایانی «زاپاس» از سالن خارج می‌شدید به اندازه جمعیت داخل سالن، جمعیت بیرون سالن می‌دیدید، با وجود سختی‌های این چند روز برای اهل رسانه برای چک کردن کارتها دیروز کارتی چک نمی‌شد و درها باز شد برای اینکه مردم فیلم «لانتوری» را ببینند و خیلی از افراد ایستاده فیلم را دیدند!

محمدرضا شهیدی‌فر اضافه کرد: صحبت دبیر جشنواره فجر در توجیه اتفاقات دیروز، بر شیرینی لطیفه‌ اتفاقات دیروز افزود و گفتند مردمی که دوست داشتند «لانتوری» را در سینماهای مردمی ببینند و موفق نشدند خبر پیدا کردند که این فیلم قرار است چه ساعتی در برج میلاد برگزار شود و برای همین به اینجا هجوم آوردند و ما برای اینکه از یک فاجعه جلوگیری کنیم تصمیم گرفتیم درها را باز کنیم تا مردم فیلم را ببینند. سؤال این است که اگر برای «رسوایی ۲» مسعود ده‌نمکی یا «یتیم‌خانه» و یا «اژدها وارد می‌شود» هم مردم بیایند شما همین‌گونه تدبیر می‌کنید؟!! ضمن اینکه یکی دیگر از حواشی دیروز این جشنواره کارناوال پیاده سیاسی در جشنواره بود.

*فیلم «نفس» ایده اولیه جالبی دارد اما بیش از اندازه تهی است

سپس قریشی درباره فیلم «نفس» اظهار داشت: این فیلم روی کاغذ به عنوان ایده اولیه جالب است ولی نتیجه فیلمی هست که بیش‌ از اندازه تهی است و حتی پایانی که خیلی‌ها را سر ذوق آورد هم جهان‌بینی جدید را خلق نمی‌کند و فیلم را در عمل وارد حوزه جدیدی نمی‌کند.

اسماعیل‌دوست نیز دیدگاه خود را درباره «نفس» بیان کرد و گفت: پس از فیلم شیار، خانم آبیار در این فیلم سعی کرد به اجرای متفاوتی برسد ولی با تمام توفیقاتی که وی در اجرا داشت در نهایت دچار لکنت‌هایی در بیان و روایت شده است. آبیار سعی کرد یک دوره گسترده‌ای را در اثر خود نمایش دهد ولی سینما شرایط، نگاه و ساختار خاص خودش را دارد و فیلم بیش از ۹۰ دقیقه مخاطب را خسته می‌کند.

*«متولد ۶۵» قابل قبول و استاندارد بود

قریشی «متولد ۶۵» را فیلم قابل قبولی دانست و در این رابطه گفت: این فیلم بی‌آزار است و روایت آن افتان و خیزان به سرانجام رسیده است، اجرای استانداری دارد و پکیجی از حداقل‌های یک فیلم را دارد که بتوان آن را پذیرفت.

*فیلم «ایستاده در غبار» تاثیرگذار بود و با نگاه دراماتیک خوبی طراحی شده بود

در بخش بعدی برنامه، بهمنی در ارتباط با فیلم «ایستاده در غبار» اظهار داشت: این فیلم تاثیرگذار و بسیار خوب بود و با نگاه دراماتیک خوبی طراحی شده بود، آقای مهدویان کارگردان بااستعدادی هستند و این نوع فیلم‌ها را خوب می‌سازند و با تکیه بر تحقیقات مفصل از عهده کار برآمدند. خیلی‌ها دنبال اسطوره‌های افسانه‌ای می‌گردند اما اسطوره‌های دفاع مقدس کاملاً حقیقی است و این به ما کمک می‌کند تا در حوزه دفاع مقدس دنبال الگوی غربی نرویم.

اسماعیل دوست ضمن بیان این نکته که «متولد ۶۵» اثر نسبتا قابل پذیرشی است، اضافه داشت: اثر فضایی بین تلخ و کمیک دارد گرچه حفره‌هایی در فیلمنامه داشتیم ولی به نسبت آثار دیگر در بخش سودای سیمرغ و هنر و تجربه ثابل پذیرش هست.

قریشی نظر خود را درباره «لانتوری» بیان کرد و گفت: این اثر از لحاظ تولیدی استانداردها را رعایت می‌کند ولی در بسیاری از قسمت‌ها در اضافه کردن جنبه‌های متنی به ایده فرامتنی ناموفق می‌ماند، ضمن اینکه شعارهای سیاسی هم وجود دارند و فیلم را وارد حوزه ریاکارانه می‌کنند و این ارزش چند سکانس تاثیرگذار فیلم را هم زیر سوال می‌برد.

*«لانتوری» را یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های این جشنواره می‌دانم

اسماعیل‌دوست نیز در همین رابطه خاطرنشان کرد: «لانتوری» را یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های این جشنواره می‌دانم و این مسئله به خاطر نگاه شعارگرایانه فیلمساز و صدور بیانیه‌ای است که آن را از قالب سینمایی خارج می‌کند.

حسینی به ذکر اتفاقات دیروز جشنواره پرداخت و گفت: دیروز چند فیلم بد دیدیم، سینما بخشی از یک دورهمی خانواده است ولی آیا بعضی از فیلم‌ها ارزش دیده شدن ندارند برای اینکه قالب حرفشان سینما نیست. بدی‌های برخی فیلم‌ها به خاطر چند اتفاق خوب مثل مضمون زیبای مادر، انتظار، شهید و … یکهو بیش از حد باب شد، فیلم‌های دیروز در تیتراژ تمام شد.

*اثرهایی که دیروز اکران شد، کلیپ یا مقاله روزنامه بودند!

مهدی انصاری نیز در روایت روز قبل اظهار داشت: دیروز در سالن برج میلاد اثرهایی را دیدیم که کلیپ و یا مقاله روزنامه بودند. قبل از اینکه هرکدام از این آثار را ببینیم بهتر است تحقیق و بررسی کنیم درباره اینکه حال و هوای فیلم چیست و تیزر و رزومه کارگردان چگونه است.

مجری برنامه سوال کرد: « با حضور جشنواره در شهرستان‌های مختلف، دیگر اکران چه معنایی می‌دهد؟!» انصاری در جواب بیان داشت: این اتفاق بدی هست؛ ضمن اینکه سطح گسترده‌ای هم در تهران اکران می‌شود و امکان بلیط فروشی برای مردم فراهم است.

وی در صحبت‌های پایانی خود خاطرنشان کرد: کارگردانان و نویسندگان خوب است مدیوم اثر خود را بشناسند و ذائقه کار خود را بسنجند. قصه‌گویی و فیلمسازی باید با حکمت، دقت و تامل بیشتری برای تولیدکنندگان همراه باشد.

منبع: فارس

نوشته شهیدی‌فر: «لانتوری» یکی از مبتذل‌ترین فیلم‌ها در شکل و محتوا بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تک سرنشین خجالت بکش!

فیلم بعدی «متولد ۶۵» بود. فیلمساز در این فیلم موفق شده بود یک سوژه خوب و یک شروع جذاب را بعد از سی دقیقه چنان نابود کند که نگو! لزوم همراه داشتن اوراق هویتی مثل کارت ملی، شک نکردن به همسر وسط مخمصه و بدبختی، دروغگو نگوییم، حالا نهار رو توی برج نخوری نمیمیری و… از جمله پیامهای مثبت فیلم بود.

البته فیلمساز بصورت زیرپوستی به مسئله ترافیک هم اشاره کرده بود. چون اگر شخصیتی که نقشش را آنا نعمتی بازی میکرد در ترافیک نمیماند و دقیقه پانزده فیلم به لوکیشن فیلمبرداری می‌رسید و میگفت که افشار پسر ابک نیست، ما بجای یک فیلم بلند، با یک فیلم کوتاه طرف بودیم. بیایید از ماشین شخصی استفاده نکنیم… تک سرنشین، خجالت بکش!

دودکش ۲ و دردسرهای عظیم ۳

فیلم بعدی که در برج میلاد دیدیم «زاپاس» بود. احتمالا در ابتدا فیلمساز این کار را بعنوان یک سریال ۱۳ قسمتی برای نوروز ساخته بود اما دیده پنجشنبه ساعت ۱۱ شب برج میلاد خالی است، گفته یک نسخه نود دقیقه‌ای آن را هم اینجا نمایش بدهیم. خیلی هم خوب. البته ما برای اینکه ته فیلم را ندانیم و تعطیلات نوروز چیزی برای دیدن داشته باشیم، بعد از نیم ساعت بلند شدیم و آمدیم بیرون!

سری جدید شوک!

آخرین فیلمی که دیدیم «لانتوری» بود. فیلمی از سری برنامه‌های شوک شبکه سوم سیما که البته از چند بازیگر معروف هم بهره می برد! متاسفانه ساعت نامناسب فیلم که نیمه های شب بود و مردم هم دیگر خوابشان می آمد اجازه نداد که فیلمساز به همه موضوعات مد نظر بپردازد، وگرنه قطعا ریشه یابی مواردی چدن رد صلاحیت سید حسن خمینی نیز میتوانست بخشی از این برنامه تلویزیونی… ببخشید… فیلم سینمایی باشد!

البته شایعاتی هم مطرح شده مبنی بر اینکه محمدرضا ورزی برای دو ساعت گریمور سریال معمای شاه را به سازنده لانتوری قرض داده است تا بتواند چهره اسیدپاشی شده را خوب در بیاورد… الله اعلم!

نوشته «لانگ شوت!!»- طنزهای سوره سینما از جشنواره فجر/ گریمور معمای شاه در سری جدید شوک! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این نشست خبری که طبق برنامه مقرر شده بود در ساعت ۱۲ تا ۱۳ امروز برگزار شود، به علت عدم حضور کارگردان و تهیه کننده اثر (رضا درمیشیان) و نیز بازیگران و سایر عوامل آن ملغی شد.

شب گذشته اکران لانتوری در برج میلاد حواشی بسیاری را دی پی داشت و عده زیادی از حاضران در سالن در میانه نمایش فیلم سالن را ترک نمودند.

شنیده‌ها حاکی از این است که علت عدم حضور عوامل فیلم لانتوری به نارضایتی اهالی مطبوعات و منتقدان از تازه‌ترین اثر درمیشیان بازمی‌گردد.

منبع: فارس

نوشته نشست خبری لانتوری در اعتراض به عدم حضور عوامل آن برگزار نشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«نفس»، کشدار و خسته‌کننده

اولین سانس از نمایش فیلم‌های روزگذشته مربوط به فیلم سینمایی «نفس» به کارگردانی نرگس آبیار بود. فیلمی بدون قصه که تشکیل شده بود از تعدادی خرده پیرنگ که بهم چسبیده بودند. هرچند که ان خرده پیرنگ در گاهی از موارد شیرین و دیدنی از کار در آمده بودند، ولی این باعث نمی‌شد که عدم وجود یک قصه درست و حسابی در یک فیلم ۱۲۰ دقیقه‌ای به چشم نیاید.

«نفس» از آن دسته فیلم‌هایی بود که سروصدای زیاد شکل گرفته پیرامون آن و سابقه اثر موفق قبلی کارگردانش، سالن همایش‌های برج میلاد را پرکرده بود ولی در نهایت برای مخاطبش جز یک قصه کشدار و پایان ناپذیر چیزی برای مخاطبانش نداشت.

ایده خوب برای شام

تجربه بد شب سوم جشنواره فجر و طولانی شدن صف تحویل ژتون و دریافت غذا در آن روز که باعث شد عده‌ای حتی در زمان آغاز سانس بعد، همچنان در صف دریافت ژتون باشند، مسئولین جشنواره را به فکر انداخت تا ژتون غذای روز چهارم را از ساعت ۱۷:۳۰ توزیع کنند تا حداقل جمعیت کمتری بعد از نمایش سانس اول در نوبت دریافت غذا باشند. این یکی از معدود ایده‌های خوبی بود که در جشنواره امسال اجرا شد.

لابی برای حضور یک فیلم متوسط در بهترین سانس نمایش فیلم

دومین فیلم نمایش داده شده در روز چهارم جشنواره فجر، «متولد ۶۵» اثری مربوط به یک کارگردان فیلم اولی بود. اثری که به نظر می‌رسید به واسطه حضور محمدمهدی عسگرپور مدیرعامل سابق خانه سنما، در قامت تهیه‌کننده آن توانسته بود یکی از بهترین سانس‌های نمایش در برج میلاد را از آن خود کند.

این فیلم نیز بیشتر در مذمت دروغ و تاثیر آن بر زندگی انسان بود که شروع خوبی داشت ولی متاسفانه از میانه فیلم به بعد تبدیل به یک داستان مضحک و خنده‌دار شد و در نهایت تنها حُسنش این بود که بیش از اندازه کشدار نشد و در همان جایی که باید قصه جمع و جور می‌شد، همه چیز به پایان رسید.

تله فیلم بدشانس

بزرگترین بدشانسی سومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، این بود که فیلم بعدی در نوبت اکران، اثر یکی از کارگردانان پرحاشیه این سال‌های سینمای ایران بود که باعث شد، بسیاری از مخاطبان از میانه فیلم سوم از سالن خارج شوند تا بتوانند از همان موقع در صف ورود برای تماشای آخرین فیلم بایستند.

فیلم سینمایی «زاپاس» که دومین ساخته سینمایی برزو نیک‌نژاد محسوب می‌شد، همان اثر بدشانس بود که با وجود ساختار بیش از حد تلویزیونیش، می‌توانست بهتر دیده شود و اگر بخت با آن یار بود حداقل به واسطه تکه پرانی‌های گاه و بیگاه بازیگرانش می‌توانست مخاطب حاضر در سالن همایش‌های برج میلاد را با لبخند از سالن بدرقه کند.

مخاطب اتوبوسی و شاهکار سومدیریت مدیران جشنواره

از همان ابتدا مشخص بود که نمایش فیلم جدید رضا درمیشیان در کاخ جشنواره فجر، حاشیه‌ساز خواهد شد. کارگردانی که پیش از این فیلم توقیفی «عصبانی نیستم» را ساخته بود و امسال هم در جدیدترین اثر خود به سراغ موضوع اسیدپاشی رفته بود.

از ۴۵ دقیقه قبل از آغاز نمایش فیلم صف‌های طولانی در جلوی درب‌های اصلی و بالکن سالن همایش‌های برج میلاد تشکیل شده بود که با نگاهی به چهره بسیاری از آن‌ها می‌شد تشخیص داد تعداد این گروه از افرادی نبودند که روزهای قبل به جشنواره آمده باشند و امروز به یک باره و از ناکجا آب سردرآورده بودند تا حداقل به واسطه حضور و تشویق‌های الکی هم که شده، ضعف‌های اثر جدید کارگردان «عصبانی نیستم» را بپوشانند. اما در نهایت همه دست از پا درازتر و ناامید به خانه برگشتند.

اما جدا از شاهکار مدیران جشنواره در صدور این حجم از کارت برای مهمانان جشنواره که تقریبا سه برابر ظرفیت اصلی مجموعه برج میلاد بود، بی‌نظمی وحشتناک موجود در سالن نمایش فیلم که منجر به بروز دعوا و فحاشی میان برخی از حاضران شد، مشکلی بود که نشان دهنده عدم برنامه ریزی مدیران جشنواره برای حضور این تعداد از جمعیت در سالن نمایش فیلم بود.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۴/ از ورود بدون کارتها برای حمایت از لانتوری تا شاهکار سوء مدیریت مدیران جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

منصوری مدیرتولید تازه‌ترین فیلم رضا درمیشیان به سوره سینما گفت: حدود ۱۵ درصد فیلمبرداری مربوط به چند سکانس از فیلم باقی مانده است که باید با هماهنگی دو ارگان خاص انجام بگیرد. این روزها در حال پیگیری هستیم بتوانیم موانع را از سر راه برداریم. بر اساس گفته دوستان در انتظار پاسخ هستیم که تا هفته آینده تکلیف کار را مشخص کنیم. با موافقت این ارگان‌ها کار فیلمبرداری تمام خواهد شد و تدوین را آغاز خواهیم کرد.

وی افزود: علاوه بر این فیلم سینمایی «معکوس» به کارگردانی پولاد کیمیایی را در دست دارم که اگرچه فیلمبرداری آغاز شده، اما مسایلی دارد که تا سه روز آینده روشن می‌شود و گروه می‌توانند کار را از سر بگیرند. فیلم سینمایی «متولد ۶۵» ساخته مجید توکلی هم در انتظار دریافت پروانه نمایش است. محمد رحمانیان این روزها تدوین «سینما نیمکت» را به پایان رسانده و به زودی فیلم وارد مرحله صداگذاری می‌شود.

قصه این فیلم که ظاهرا از طرح های قدیمی محمد رحمانیان است در دهه ۶۰ روایت می شود و در ستایش سینماست. مهتاب نصیرپور، هومن برق‌نورد و اشکان خطیبی دیگر بازیگران این فیلم هستند. تورج منصوری علاوه بر فیلمبرداری تهیه کنندگی «سینما نیمکت» را برعهده دارد.

فهرست عوامل اصلی فیلم سینمایی «سینما نیمکت» عبارتند از نویسنده و کارگردان: محمد رحمانیان، مدیر فیلمبرداری: تورج منصوری، طراح صحنه و لباس: محسن شاه‌ابراهیمی، صدابردار: پرویز آبنار، مدیر تولید: محمدرضا منصوری، بازیگران: علی عمرانی، مهتاب نصیرپور، هومن برق نورد، اشکان خطیبی و … تهیه‌کننده: تورج منصوری.

نوشته «لانتوری» در انتظار پاسخ ارگان‌ها/ «سینما نیمکت» به صداگذاری رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- حجت الله ایوبی در این بازدید، با آرزوی موفقیت برای عوامل فیلم «لانتوری»، اظهار امیدواری کرد که این اثر سینمایی با اقبال مخاطبان و منتقدان مواجه شود. وی همچنین به طور جداگانه با رضا درمیشیان کارگردان این فیلم درباره مراحل تولید «لانتوری» گفت وگویی مفصل داشت. درمیشیان نیز اظهار امیدواری کرد که حاصل تلاش این گروه مورد توجه قرار گیرد.

در ادامه سکانس‌هایی با حضور نوید محمدزاده، باران کوثری و مریم پالیزبان با حضور رییس سازمان سینمایی فیلمبرداری شد. فیلمبرداری «لانتوری» تاکنون از نیمه گذشته و پیش بینی می‌شود تا پایان اردیبهشت‌ماه، به پایان برسد.

نوشته بازدید رییس سازمان سینمایی از یک پروژه سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، در متن نامه محمدرضا فرجی مدیر کل سینمای حرفه‌ای به ابوالحسن داوودی رئیس شورای صنفی اکران آمده است: با توجه به حواشی به وجود آمده در خصوص فیلم «عصبانی نیستم» و اعلام نظر کمیسیون های محترم فرهنگی و اصل نود مجلس شورای اسلامی و حسب نظر مقام عالی وزارت و رئیس محترم سازمان، نظر به اینکه انجام اصلاحات خواسته شده مستلزم صرف زمان بیشتری می‌باشد مقتضی است فیلم یاد شده فعلاً از دستور اکران خارج گردد؛ بدیهی است پس از انجام اصلاحات و تایید وزیر محترم تصمیم نهایی اتخاذ خواهد شد.

نوشته «عصبانی نیستم» اکران نمی‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «عصبانی نیستم» تنها نماینده سینمای ایران در جشنواره برلین شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.