به گزارش سوره سینما به نقل از روابط عمومی سازمان امور سینمایی و سمعی بصری، شورای پروانه نمایش فیلم های سینمایی در جلسه اخیر با صدور پروانه نمایش برای فیلم سینمایی «سه کام حبس» به تهیه‌کنندگی ساسان سالور و کارگردانی سامان سالور موافقت کرد.

نوشته پروانه نمایش فیلم سینمایی «سه کام حبس» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای نشست ساسان سالور از حضار درخواست کرد که به احترام جانباختگان حادثه سقوط هواپیمای اوکراینی یک دقیقه سکوت کنند و بایستند.

در ادامه سامان سالور درباره قصه فیلم گفت: بسیاری فیلم‌ها با موضوعات اجتماعی ساخته می‌شوند و ساخت این فیلم سه سال زمان برد. تلاش ما بر این بود که جنبه دیگری از اعتیاد و ضربه‌ای که به خانواده می‌زند را به تصویر بکشیم. از نظر من فراگیری اعتیاد در جامعه موضوع مهمی است و امیدوارم این فیلم تلنگری برای این افراد باشد که زندگی خانوادگی‌شان را تباه نکنند.

او همچنین درباره بازی تنابنده در این فیلم گفت: بازی تنابنده یکی از ویژگی‌های بارز فیلم بود و با ایده‌هایی که می‌داد باعث شد قصه سر و شکل بهتری بگیرد.او بازی خودش در «لامپ۱۰۰» را تکرار نکرد.

سالور در توضیح چرایی کمرنگ بودن نقش پلیس در فیلم توضیح داد: قصه «سه کام حبس» قصه پلیس نبود و بیشتر می‌خواستیم در تار و پود فیلمنامه پلیس نقش پررنگ‌تری داشته باشد.

سالور در پاسخ به این سوال که چرا شما که به عنوان کارگردانی نو گرا شناخته می‌شوید در این فیلم روال دیگری را طی کردید، گفت: فکر نمی‌کنم استفاده از بازیگر یا قصه‌ای که جذاب باشد منافاتی با نوگرایی داشته باشد. صحنه‌های ابتدایی فیلم فرمی‌است که من دوست دارم. شرایطی برای زن قصه پیش می‌آید، زندگی‌اش به قهقهرا می‌رود و ناچار به خرده‌فروشی مواد می‌شود.

سلامی (مدیر فیلمبرداری) درباره رنگ فیلم توضیح داد: کارگردان فیلم به فراخور فیلمنامه تاکید داشت که فیلم رنگ خاصی داشته باشد. سعی کردم رنگ این فیلم شبیه فیلم‌های دیگر نشود و رنگ جدیدی را ببینیم. ما لوک‌رنگی داشتیم که همیشه روی دوربین سوار بود و بر همین اساس همه چیز انجام گرفت. این رنگی که ما می‌بینیم رنگ جامعه امروز است و اگر از پنجره نگاه کنیم رنگ شهر سیاه، سفید و خاکستری است.

سالور درباره انتخاب بیمارستانی که در فیلم دیدیم گفت: ما بیمارستانی می‌خواستیم که با فرم فیلم همگن باشد من چند عکس از بیمارستانی دیدم که در حال بازسازی و نزدیک به فضای فیلم بود. این را هم باید بگویم ما فضای خیلی چرک و بهم‌ریخته‌ای نسبت به واقعیت نشان ندادیم و اغراق نکردیم.

سالور در پاسخ به این انتقاد که چرا هیچ امیدی در فیلم وجود ندارد، گفت: ما متهم شدیم که چرا هیچ کورسوی امیدی در فیلم نگذاشتیداما زن قصه همه تلاش خود را برای حفظ زندگی‌اش انجام داد. وقتی در پلان آخر تصویر پاک شدن خالکوبی روی دست نسیم را می‌بینیم به معنای شروع یک زندگی جدید است. سینما در تلخ‌ترین لحظات نباید کور سو را ببینید.

کارگردان «سه کام حبس»، در پاسخ به این سوال که چرا برخی از صحنه‌های فیلم تکراری بود گفت: در قصه و فیلمنامه هیچ جای تعجب نیست ما به نحوی در فیلمنامه نشان دادیم آدمی مثل خانم اردهالی که زندگی نرمال دارد به واسطه فرزندش می‌تواند درگیر ماجرای اعتیاد شود.

او همچنین توضیح داد: چون تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار فیلم مستقل بود، هیچ سازمان مرتبط با این فیلم دخالتی در ساخت نداشت.

سالور در پاسخ به این سوال که سهم همکاری تنابنده و مشارکتش در نوشتن فیلمنامه چه میزان بود بیان داشت: تنابنده با خودش ایده‌های جذابی داشت که البته در تولید سخت بود. ما در عنوان‌بندی هم از ایشان تشکر کردیم زیرا او هم فیلمنامه را می‌شناسد و هم در گپ و گفت با بازیگر، صاحب ایده است.

ساسان سالور تهیه کننده فیلم در پاسخ به این سوال که با توجه به این که ممکن است فیلم توجیه مالی نداشته باشد چرا سرمایه‌گذار حاضر به همکاری با شما شد؟ عنوان کرد: آقای امین پور سرمایه گذار فیلم دغدغه مالی نداشت و از ابتدا برای ساخت فیلم بحث سودآوری نشد. از سویی به نظرم در سالهای اخیر اتفاق های خوبی در اکران فیلم‌های اجتماعی رقم خورده است.

وی ادامه داد:اگر فضا و امکانات لازم در اختیار این نوع فیلم‌ها باشد می توانند به فروش خوبی در گیشه برسند.

در ادامه محسن تنابنده در پاسخ به این سوال که چه نقشی در نگارش فیلمنامه داشته است و تجربه بازی با پریناز ایزدیار را چگونه توصیف می‌کند؟ گفت: راجع به فیلمنامه من به همان اندازه در کنار کار بودم که خانم ایزدیار و دیگران. نه تنها قبل از تولید اثر که در هنگام کار هم همه با هم و در کنار هم بودیم و تمرین‌های قبل از فیلم کمک کرد تا به خانم ایزدیار نزدیک شویم و فکر می‌کنم کمک کرده تا ایفای این نقش درست از کار در بیاید و بازی با خانم ایزدیار برای من تجربه خوبی بود.

پریناز ایزدیار هم در پاسخ به پرسش خبرنگاری مبنی بر چگونگی تجربه همکاری با محسن تنابنده گفت: تجربه با آقای تنابنده یکی از بهترین اتفاق‌ها و تجربیات  دوران بازیگری من بود . چرا که او حواسش به بازیگر رو به روی خودش هست و این باعث می‌شود که بازیگر با خیال راحت تری با نقش ارتباط برقرار کند.

ایزدیار در پاسخ به این سوال که آیا شما تلاش کردید که از نقش‌های گذشته تان دور شوید؟ گفت: یک چیزهایی هستند که به شخصیت واقعی من مربوط می‌‌شوند و حذف کردن یا تکرار کردنش می‌تواند خوب نباشد. من سعی می‌کنم در نحوه بازی کردنم اغراق وجود نداشته باشد و سعی کردم کاراکتر متفاوتی را بازی کنم که باور پذیر باشد.

در ادامه این نشست سامان سالور در پاسخ به این سوال که مخاطب این فیلم چه کسانی هستند؟ گفت: اگر فیلم موفق شده باشد آینه‌ای در برابر جامعه گرفته باشد مخاطبش همه کسانی هستند که با قصه ارتباط برقرار می‌کنند. به خصوص نوجوان‌های یازده دوازده ساله‌ای که اعتیاد در پیرامونشان و در هر فضایی که به آنها ربط دارد وجود دارد. جدای از مردم امیدوارم کسانی که می‌توانند قدمی  برای رفع مشکلات مردم بردارند هم باید این فیلم را ببینند. افرادی که می‌توانند کاری کنند که ما به هم عشق بدهیم.

سالور در پایان نشست گفت: همه ما می‌دانیم جشنواره امسال ، جشنواره سختی بود، اما تصمیم گرفتیم به احترام شما اینجا حضور داشته باشیم و من از همه عوامل فیلمم به شکل جداگانه سپاسگزاری می‌کنم.

سپس همه اعضای حاضر در نشست با یکدیگر عکس یادگاری گرفتند و دقایقی قبل از نمایش سانس دوم به پایان رسید.

نوشته نشست فیلم «سه کام حبس» برگزار شد/ سامان سالور: تلاش کردیم جنبه دیگری از اعتیاد را به تصویر بکشیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سامان سالور در این نشست درباره عنوان تازه ترین فیلم خود گفت: پروانه ساخت این کار ابتدا رد شد و دلیل شان هم اتفاقا نام اثر بود. می گفتند به شرطی پروانه می دهیم که نام فیلم عوض شود اما رضایت ندادیم چون ارتباط عنوان «سه کام حبس» با مضمون فیلم بسیار نزدیک است و برای انتخاب آن اصرار داشتیم. سرانجام بعد از دو ماه توانستیم رضایت شان را جلب کرده و با عنوان «سه کام حبس» وارد مرحله تولید شویم.

وی افزود: این اثر قصه ای امروزی و اجتماعی دارد و آیینه ای از رویدادهایی است که شاهدش هستیم. «سه کام حبس» سعی می کند روایتی از سرپرست های خانوار داشته باشد کسانی که نهایت تلاش شان را می کنند زندگی آبرومندی برای خانواده شان فراهم کنند و در بزنگاه های روزگار باید دست به انتخاب بزنند. تلاش مان بر این بود که قصه را با ریتم درستی روایت کنیم تا بیننده بعد از پایان فیلم هم به آنچه دیده فکر کند.

سالور با اشاره به انتخاب بازیگران و عوامل پشت دوربین ادامه داد: در انتخاب عوامل پشت صحنه سعی کردیم کسانی را انتخاب کنیم که عشق و انگیزه تولید فیلمی با کیفیت برای مردم را دارند. به عنوان مثال مسعود سلامی که در این پروژه در مقام مدیر فیلمبرداری کنار ما حضور داشت، از دوران دبستان با هم دوست هستیم و از جوانانی به شمار می رود که خون جدیدی به سینما تزریق کرده و به شدت اهل ریسک و تجربه است.

این کارگردان با اشاره به اینکه بازیگران هم خیلی زحمت کشیدند، افزود: منتظر چهره ای متفاوت از محسن تنابنده باشید که به گفته خودش یکی از سخت ترین نقش هایش را بازی کرده است. تنابنده خودش فیلمنامه نویس و کارگردان است و همین باعث می شود همیشه ایده های جذاب داشته باشد، البته که باید مواظبت می کردیم از چارچوب بیرون نزند، اما در گپ و گفت هایی که با هم و دیگر بازیگران داشتیم به جذابیت و کیفیت فیلمنامه بسیار کمک کرد. او همچنین بعد از مرحله ضبط هم کنار ما بود و روند کار را پیگیری می کرد.

وی افزود: پریناز ایزدیار یکی از شانس های مسلم ما در این فیلم بود. می خواستیم از زوجی استفاده کنیم که پیش از این مقابل هم قرار نگرفته باشند و تقابل تنابنده و ایزدیار به نظرم ترکیب جالبی شد. پریناز ایزدیار در این فیلم پوسته ای را کنار زده و یکی از ویژگی های فیلم حضور ایزدیار و سمیرا حسن پور با گریم خیلی سنگین و شرایط خاص و تلاش دیگر بازیگران است. خوشبختانه انقدر دوستان، باورپذیر ظاهر شدند که من به عنوان کارگردان در تایید گروه بازیگران برای اولین بار در تیتراژ اول از تمامی شان تشکر کردم. همچنین یادی کنیم از متین ستوده که اگرچه دیر به گروه اضافه شد اما از عهده کار به خوبی برآمد و سایر بازیگرانی که اگرچه در فیلم های دیگر نقش های طولانی داشتند، اینجا هم با همه انرژی کنار ما بودند.

سالور که اولین اکران سینمای رسانه را در پردیس ملت دارد، در این باره بیان کرد: امسال به دلیل اتفاقات اجتماعی که رخ داده سال خاصی است، اما حضورمان در جشنواره را به فال نیک گرفتیم. بر اساس قرعه این شانس را داریم که فیلم افتتاحیه جشنواره فجر باشیم و امیدوارم از همان ابتدا رویدادی جذاب و غیر قابل پیش بینی را شاهد باشیم. متاسفانه جشنواره فجر هم برخی سال ها قابل پیش بینی عمل کرده و امیدوارم همه فیلمسازانی که زحمت کشیدند و هنرمندانی که عاشقانه کار کردند، فیلم هایشان منصفانه نمایش داده شود و در حق کسی اجحاف نشود. ترکیب هیات داوران هم نشان می دهد که این اتفاق رقم بخورد.

در ادامه سمیرا حسن پور بازیگر فیلم نیز در سخنانی بیان کرد: زمانی که فیلمنامه را خواندم به نظرم همه نقش ها جذاب بود و اما به عنوان بازیگر همیشه دنبال کاراکتری هستم که نسبت به کار قبلی تفاوت داشته باشد و زمانی که با این نقش مواجه شدم دیدم چقدر با نقش های قبلی و شخصیت خودم تفاوت دارد، به این دلیل با رضایت کار را قبول کردم. من در بازیگری نمی توانم ادا در بیاورم و به نوعی باید نقش را زندگی کنم. شاید به این دلیل است که من با آقای سالور وارد سینما شدم و حضورش بر این تفکر بی تاثیر نیست.

وی افزود: سالور همین رویکرد را به دیگر بازیگران هم منتقل می کند و تقریبا در روزهای تمرین این زندگی کردن با نقش را در سایر بازیگران می دیدیم. به بهانه نقشم روزهای متمادی به بیمارستان می رفتم و ساعت ها به کار پرسنل نگاه می کردم تا بتوانم حس و حال این افراد را در فیلم پیاده کنم.

سمیرا حسن پور که پیش از این در جشنواره فیلم فجر نامزد جایزه بازیگری بود، اظهار کرد: در جشنواره سی و دوم اتفاقات خوبی برای من افتاد اما حضور در جشنواره و جایزه خیلی برایم مهم نیست بلکه ترجیحم قبل از این ها باورپذیر بازی کردن نقش و جلب نظر مردم است.

ویژه برنامه «تا جشنواره ۳۸» به همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و برج میلاد با همراهی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز سه شنبه ۸ بهمن در مرکز همایش های برج میلاد به کار خود پایان می دهد.

این برنامه به صورت زنده از تلویزیون تعاملی تیوا tva.ir  پخش می‌شود و ویدیوی هر برنامه نیز در سایت آپارات منتشر می‌شود.

نوشته سامان سالور: «سه کام حبس» روایتی از سرپرست‌های خانوار است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سالور که پیش از این در مقام کارگردان و نویسنده، فیلم هایی چون «تمشک»، «سیزده ۵۹»، «آمین خواهیم گفت»، «ترانه تنهایی تهران»، «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» و… را در کارنامه کاری خود دارد، مدتی است که به عنوان تدوینگر فیلم «هایلایت» به این پروژه پیوسته است.

«هایلایت» به نویسندگی و کارگردانی اصغر نعیمی و تهیه کنندگی ساسان سالور، جزو فیلم های پر لوکیشنی محسوب می شود که علاوه بر فضاهای مختلف شهری، بعد از ارتفاعات سوادکوه، بخش هایی از آن در معدن زغال سنگ این شهر ضبط شده است و داستان آن در کل، درامی عاشقانه و متفاوت را با مضمون اجتماعی روایت می‌کند.

پژمان بازغی،آزاده زارعی، سام قریبیان،الهه حصاری، مینا وحید و جمشید هاشم پور از بازیگران اصلی این پروژه هستند.

عوامل اصلی فیلم سینمایی «هایلایت» عبارتند از نویسنده و کارگردان: اصغر نعیمی، تهیه کننده: ساسان سالور، مدیر فیلمبرداری: مسعود سلامی، طراح گریم: مسعودعربی، مدیر برنامه ریزی: مجید کرباسیان، برنامه ریز: شیدا یوسفی، دستیار اول: سعید غلامی، دستیار دوم: امیرمحمد عموری، منشی صحنه: سارا عبدالهی، عکاس: المیرا مقدم، فیلمبردار پشت صحنه: پیمان گرزم، دستیار اول: حجت رخ افروز، نورپرداز: حامد اوتادی، تراولینگ: پرنسس بت بجان، دستیاران نور: احمد قلیخانی، علیرضا ایزدی، صدابردار: محمد شاهوردی، دستیار صدا: محمد قاری زاده، طراح صحنه و لباس: فرحناز نادری، دستیار اول صحنه: میلاد آجودانی، دستیار صحنه: آیدا زکایی، دستیار لباس: ابولفضل کامل، دستیار گریم: الهام یعقوبی، داوود فتحی، دستیار تولید و مدیر تدارکات: پرویز کاظم لو، گروه تدارکات: بهرام صادقی، آرش صفری، اشکان صالح، مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی: فاطمه شهدوست، سرمایه‌گذاران: رضا نصیری شهرضایی، حمیدرضا علی نژاد.

نوشته سامان سالور تدوینگر فیلم سینمایی «هایلایت» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به نظر می رسد یکی از مهمترین راه حل ها برای اینکه فیلم نامه ها از جذابیت و کشش مطلوب برخوردار شوند پیوندی باشد که باید میان ادبیات و سینما برقرار شود تا با بهره گیری از لحظات ناب و شاعرانه ادبیات غنی ایرانی، هنر هفتم از  مخاطب بیشتری برخوردار شود؛ از منظر دیگرشاید از آنجاییکه ادبیات داستانی یک بار توسط مخاطبین خوانده شده میزان محبوبیت آن هم در نزد مردم مشخص است و از این جهت تا حدودی میزان استقبال آن را می توان پیش بینی کرد. اما پرسش اینجاست که چرا فیلمسازان و نویسندگان سینمای ایران با اقتباس از ادبیات داستانی رابطه چندانی ندارند و تعداد انگشت شمار و به ندرت فیلم های با داستان های اقتباسی در سینما ساخته می شود؟ آیا داستان های ایرانی جاذبه تصویری لازم را برای مخاطب ندارد؟ آیا وجود قانون های دست و پا گیر وزارت ارشاد برای دریافت پروانه ساخت مانع چنین ارتباطی میان ادبیات و سینما می شود؟

همزمان با برگزاری نمایشگاه کتاب و به این بهانه با سامان سالور فیلمسازی که اغلب نوشتن فیلم نامه های فیلمش را خود بر عهده گرفته ؛ جابر قاسمعلی از نویسندگان سینمای ایران و حمیرضا قطبی که تجربه اقتباس را در کارنامه دارد به گفت و گو نشستیم و نظرشان را در این خصوص جویا شدیم.

جابر قاسمعلی: هیچ گاه در کشور ما رابطه ادبیات و سینما به جریان تبدیل نشده است

جابر قاسمعلی معتقد است: دلایل متعددی وجود دارد که سینمای ایران از فقر اقتباس ادبیاتی بنالد؛ یکی از آنها عدم مطالعه و به روز نبودن بخشی از فیلم نامه نویسان و نویسندگان ماست؛  متاسفانه بعضی فیلم نامه نویسان ما رمان های روز و معاصر را پیگیری و تعقیب نمی کنند و از تازه های ادبیات معاصر داخلی و خارجی اطلاعی ندارند .

این نویسنده در بخش دیگری از صحبت خود گفت: بخشی از این کوتاهی هم به ممیزی در ارشاد بر می گردد که فیلم نامه نویس نمی تواند از هر رمانی بهره ببرد. به هر حال شما می دانید که جامعه روشنفکری ما به صورت اخص داستان نویسان ما به پدیده های اطراف خود بی تفاوت نیستند و این واکنش نشان دادن ها به شرایط اجتماعی موجود نتیجه اش این می شود که آنها دست روی هر داستانی با مشکلات اجتماعی بگذارند دچار ممیزی می شوند. حتی، بعضا، رمان های منتشر شده هم اجازه برداشت داده نمی شود. خود من چند بار خواستم داستان های چاپ شده را به فیلم نامه تبدیل کنم یا برای سریال استفاده کنم مجوز به من داده نشد. منطق مسئولین در این زمینه این است که کتاب در تیراژحداکثر پنج هزار نسخه منتشر می شود اما مخاطبین فیلم ها و سریالها بیشتر هستند. از نظر مدیران چاپ کتاب مشکلی بوجود نمی آورد اما وقتی داستان تبدیل به سریال یا فیلم شود مشکل بوجود می آید.

قاسمعلی به صحبت هایش افزود: برخی از مشکلات به نوع داستان هایی از نویسندگان ماست که به طور کل اجازه چاپ نمی گیرند یا اینکه قبلا چاپ شده اند اما الان مجوز دوباره می خواهند و این مجوز دوباره داده نمی شود.

وی در بخش دیگری از صحبت خود گفت: این مراحل را طی کنیم و به عبارتی مجوز برای ساخت فیلم نامه اقتباسی بگیریم در وهله بعد کسی باید پیدا شود که این فیلم نامه را بخرد. یعنی تهیه کنندگان چه خصوصی و چه دولتی باید پول رمان را بپردازد و رایت رمان را از نویسنده بخرد که در ایران چنین تهیه کننده هایی حاضر نیستند از این پول ها خرج کنند. در این بخش نویسندگان ما مقصر نیستند چون تهیه کنندگان باید در این راه فرهنگی قدم بردارند.

این فیلم نا مه نویس گفت: نکته مهم دیگر اینکه متاسفانه تهیه کنندگان ما در سینمای ایران برای فیلم نامه نویس و داستان نویس به صورت مجزا هزینه نمی کنند. در واقع تهیه کننده دوست دارد فیلم نامه نویس همزمان دو کار انجام دهد و او یک بار پول بپردازد. در واقع، فیلم نامه نویس هم داستان و هم سوژه و هم فیلم نامه نویسی فیلم را بر عهده بگیرد. اما ما نویسندگان که در بطن کار قرار داریم می دانیم که این دو مسئولیت با هم چه کارسخت و طاقت فرسایی است و در واقع کار دونفر را باید انجام داد.

وی افزود: بخشی از مشکلات کار به عدم تفاهم بین نویسنده داستان و فیلم نامه نویس و کارگردان بر می گردد. به علت عدم شناخت داستان نویس ها از مدیوم سینما؛ آنها دوست دارند داستان شان نعل به نعل مطابق با نوشته شان ساخته شود و نباید به ساحت ادبی آنها ورود پیدا کرد که خب این امکان پذیر نیست. سینما نوع روایت خود را می خواهد و با داستان کاملا متفاوت است.

قاسمعلی گفت: به اقتضای شغلم و به واسطه اینکه می نویسم در جریان ادبیات روز ایران و جهان هستم ؛ متاسفانه بسیاری از داستان های ایرانی از موقعیت های داستانی و نمایشی لازم برخوردار نیستند، داستان های امروزی که عموما توصیف حال و هوا و در مورد شخصیت های داستان است و تلرانس های روانشناسانه دارد که نمی توان به فیلم نامه تبدیل کرد. باید به این نکته اهمیت دهیم که توصیف برای تبدیل شدن به فیلم نامه کافی نیست؛ موقعیت های دراماتیک،کنش و واکنش ها هستند که اساس یک فیلم نامه را می سازند.

وی گفت: متاسفانه، هیچ گاه در کشور ما رابطه ادبیات و سینما به جریان تبدیل نشده و ما جریان اقتباسی ادبی در سینما نداشتیم. آنچه که شاهدش بودیم تلاش پراکنده فیلمسازان ما بوده که به فیلم تبدیل شده است.

قاسمعلی گفت: برای جریان سازی در مقوله اقتباس ادبی ما نیازمند پاتوق های فرهنگی هستیم که هنرندان ما در آنجا ساعت ها به گفت و گو و بحث و تبادل نظر بپردازند؛ گپ بزنند تا از میان گپ زدنهای آنها  و گفت و گوهای طولانی آنها فیلم در بیاید. در کافه نادری مهرجویی و ساعدی ساعت ها با هم حرف می زند  و گفت و گو می کردند تا از میان این صحبت ها فیلم گاو یا دایره مینا متولد شد…

سامان سالور: بخش‌های دولتی و خصوصی رغبتی به تولید این گونه فیلم‌ها ندارند

سامان سالور کارگردان فیلم «آمین خواهیم گفت» نیز در خصوص اهمیت اقتباس آثار ادبی و جایگاه آن در سینمای ایران  توضیح داد: به شدت به ادبیات داستانی و شاعرانه ایرانی علاقمندم و اساسا، کتاب خواندن در برنامه روزانه ام قرار دارد. اگر روزی نتوانم چند ورق کتاب بخوانم آن روز حالم خوش نیست.

وی درادامه  به فقر اقتباس از ادبیات داستانی در سینمای ایران اشاره کرد و گفت: ایران از ادبیات داستانی قوی برخوردار است ؛ اما متاسفانه ما نویسنده هایی که ادبیات داستانی را تصویری بنویسند یا فیلم نامه نویسی کنند و یا از داستان ها اقتباس کنند همچون هوشنگ مرادی کرمانی بسیار کم داریم.

وی با بیان اینکه ادبیات داستانی ما عمیق و قوی با نویسندگان خوبی نوشته می شود گفت: نسل نویسندگان جدید ما هم بسیار حرفه ای می نویسند و قلم خوبی دارند.

سالور به اهمیت این موضوع اشاره کرد و گفت: در سینمای آمریکا با آن تفکر و پروداکشن قوی؛ فیلم نامه اقتباسی از ادبیات رشته مجزا و جداگانه ای برای کسب جایزه اسکار دارد.

این کارگردان ادامه داد: در ایران هم ما فیلمسازانی داریم که وقتی می نویسند کتاب «جسدهای شیشه ای» خلق می شود که یکی از بهترین داستانهای سال های اخیر ایران است که قابلیت تبدیل به سریال را دارد، اما متاسفانه این سعه صدر در مدیران تلویزیون وجود ندارد و از آنجاییکه آنها با یک عده خاص در حیطه خود  کار می کنند ما دیگر نمونه سریالهایی نظیر : هزاردستان، سربداران و یا سلطان و شبان را نمی بینیم. در واقع، از نگاه دیگر سرمایه گذاری روی ادبیات پرطمطراق تاریخی یا اجتماعی ایران وجود ندارد و به همین خاطر است که اقتباس کمتر شکل می گیرد یا اصلا شکل نمی گیرد.

سالور گفت: از نگاه دیگر ما در ایران کمتر نویسندگانی داریم که محصولات ادبی آنها تصویری باشد و داستان هایشان به درد سینما بخورد. داستان ها اغلب یا شخصی هستند یا روی تکنیک های ادبیات داستانی خاص قرار می گیرد. از طرف دیگر، از ادبیات داستان های دنیا هم نمی توانیم استفاده کنیم چون با آنها تعارضات فرهنگی زیادی داریم؛ در این سال ها تلاش هایی هم همکاران من انجام دادند که با شکست مواجه شده چون داستان هایشان با ممیزی بالایی همراه می شود و در نهایت،  فیلم قابل باور و جذابی از کار در نمی آید، به این دلیل که  نمی توانیم المان ها و نقاط داستانی آنها را در سینمای ایران پیاده کنیم ؛ نمی توانیم از ممیزی و قوانین دست و پاگیر ایران عبور کنیم اگر هم همکاران من در این زمینه موفق بودند و توانستند فیلمی با کیفیت مطلوب بسازند در گیشه با شکست مواجه شده است.

وی با اشاره به اینکه ترجیح می دهم فیلم نامه های خودم را به شخصه بنویسم افزود: در سینمایی که همه چیز آن را گیشه تعیین می کند و اول و آخر هر فیلمی پشت عدد و ارقام مخفی است به جای آنکه سینما یک عنصر فرهنگی لذت بخش و جذاب باشد آنقدر به فروش و ریال اهمیت می دهند که بخش های دیگر آن خود به خود از دست می رود. به طوریکه امروز اگر کسی دو میلیارد سرمایه برای ساخت فیلمی داشته باشد اول به استفاده  از بازیگران چهره و پولساز اهمیت می دهند تا سرمایه شان برگشت داشته باشد.

کارگردان فیلم «تمشک» با اشاره دوباره به اینکه  بخش دولتی در زمینه ساخت رمان های ایرانی همکاری نمی کند بخش خصوصی هم توانایی ساخت سریال های با پروداکشن عظیم را ندارد ضمن اینکه زودتر می خواهد به سرمایه سریالش برسد اضافه کرد: سینمایی که این روزها اولویتش زنده ماندن و نفس کشیدن است و به باقی ماندن فکر می کند کاملا طبیعی است که جای بسیاری از مسائل جدی در آن خالی می ماند. متاسفانه، معتقدم این روزها سینمای ایران به شدت به سمت فیلم فارسی حرکت می کند؛ فیلم ها با یک سری عوامل ضعیف و بازیگران پولساز و قصه سطحی ترین شکل که فقط تماشاگران را به سینما بکشاند تا بحث مالی آن حل شود ساخته می شود. آیا در چنین سینمایی توقع نگارش فیلم نامه به صورت اقتباس داریم. گرچند معتقدم نویسندگان بسیار خوبی در زمینه اقتباس آثار ادبی  داریم که در این زمینه مغفول مانده شدند.

حمیدرضا قطبی: رابطه فیلمسازان با اهل قلم باید گسترش پیدا کند

حمیدرضا قطبی کارگردان سینمایی «جامه دران»که این فیلم را بر اساس کتابی با همین عنوان نوشته ناهید طباطبایی اقتباس کرده به سوره سینما گفت: سینما و فیلمنامه های آن موضوعی است که همیشه دغدغه هنرمندان این حرفه بوده است. آنها و نه فقط آنها بلکه دوستداران و منتقدان سینما به دنبال یافتن اکسیری برای جان بخشی به این موجود بی جان صفحات بسیاری را ورق زده و در نوردیده اند. قدر مسلم آنکه هر روز نمی توان شاهد هنری واقعی یا هنرمندی متفاوت بود. جوهر هنر آن کیمیای کم یابی ا ست که دست زمانه خست خود را در بخشش آن هرگز پنهان نکرده است. ادبیات داستانی و بعد از آن سینما هر دو غریبانه تر و دیرتر از سایرین به ما رسیده است. می توان اینطور گفت که اگر شعر و داستان های اساطیری دیر زمانی ست که در حافظه تاریخی مردم ما جا خوش کرده اند، لیکن در حوزه ادبیات داستانی متاسفانه، پیشینه تاریخی قابل توجهی برای ما ثبت نشده است.

وی ادامه داد: ناگفته پیداست که با تصویر روایتی تاریخی و  به طریقی بالاتر اساطیری می توان اقتباس هایی مهم و به یاد ماندنی برای آینده گان به یادگار گذاشت. اما آیا سرمایه و امکانات قابل توجهی برای این کار وجود دارد؟ که باید پاسخ داد خیر ، وجود ندارد. در باره آن بخش از فیلمسازانی که داستان های خود را می سازند  البته امر نیکو و پسندیده ای است، اما برایم قابل درک نیست که چرا به همین ادبیات یکصد ساله که مضامین عمیق  و طرح های جذاب دارند رجوع نمی شود. شاید بتوان رد پایی از ساده انگاری همراه با  نوعی غرور نوگرایانه را در این پدیده مشاهده کرد.

قطبی گفت: فارغ از تنگ نظری های گروهی  و  جاه طلبی های سطحی باید رابطه فیلمسازان را با اهل قلم  محکم تر کرد. بدون شک سرمایه بزرگی دارند نویسندگان ما که آنها که اهل تصویرند می توانند بهره خود را  ببرند. شاید از آن جهت که فراموش کرده ایم باید برای مخاطبان قصه بگوئیم و یا آنها را سرگرم کنیم با داستان ها فاصله می گیریم. شاید فکر می کنیم رسالت بزرگ اجتماعی بر گردن داریم تا حرف های بزرگ بزنیم. نمی دانم ولی به هر حال در آنسوی دنیا بیشتر آثار سینمایی برگرفته از رمان هایی است که داستان های بزرگ و شخصیت های بزرگ دارند.

نوشته غفلت‌ سینمای ایران از ظرفیت‌های اقتباس ادبی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او افزود: سینما رسانه مدرن، فراگیر و جهانی است و ابزاری بسیار مناسب برای تاثیر گذاری غیر مستقیم بر مخاطب محسوب می‌شود. در سینما قصه‌های بسیاری بدون آنکه شعاری یا آموزشی به نظر برسند توانسته‌اند مردم را در زمینه های مختلف آگاه کنند.

کارگردان فیلم «آمین خواهیم گفت» به اقبال مردم نسبت به برخی از آثار که در حوزه سلامت تولید شده اشاره کرد و گفت: به تعدادی فیلم و سریال می‌توانم اشاره کنم که در زمینه بهداشت و سلامت بوده و به اقبال دست یافته‌اند. البته نقطه مقابل این موضوع هم وجود دارد و برخی از آثاری که در این زمینه تولید شده‌اند آثاری ضعیف و شعاری بوده‌اند که نتوانسته‌اند نظر تماشاگران را به خود جلب کنند.

این کارگردان افزود: سریال «ساعت شنی» به کارگردانی آقای بهرام بهرامیان درباره موضوع سلامت بود . این سریال به خاطر تلخ بودن یا شاید به دلیل جسارتی که در لحن و بیان داستان داشت دچار ممیزی شد و به آن چه مستحقش بود نرسید، در حالی که این نوع سریال‌ها می‌توانند با آگاهی بخشی به مردم تاثیر بسیاری در سلامت روح و جسم افراد جامعه داشته باشند.

او در همین زمینه افزود: سینمای اجتماعی مستقیم با مسایلی مانند اعتیاد، روان درمانی، توجه به سلامت و داستان‌هایی مرتبط با بیماری‌های مختلف در ارتباط است. سال گذشته یکی از همکاران بسیار جوان من فیلم  «ابد و یک روز» را در این حوزه ساخت که مورد توجه همه قرار گرفت. این فیلم در قالب داستانی روان و گیرا موضوع اعتیاد را بررسی می‌کرد.

سالور با شاره به فیلم‌های که به عنوان کارگردان در حوزه سلامت ساخته گفت: در  «سیزده ۵۹» قصه در رابطه با کاراکتری است که سال‌ها در خواب مصنوعی بوده است و بعد از نزدیک به بیست سال از این خواب برمی‌خیزد و به تشخیص پزشکان نباید تغییرات اجتماعی به یکباره به اطلاع وی رسانده شود. در فیلم «تمشک» هم موضوع سلامت به نوعی دیگر دستمایه تعریف یک قصه شده بود و این فیلم داستانی حول موضوع رحم اجاره‌ای داشت.

این کارگردان جوان در پایان با اشاره به شعار هشتمین جشنواره فرهنگی وزات بهداشت یعنی «سالم زیستن هنر است» گفت: بی‌شک داشتن زندگی سالم هنر است و باید یکی از دغدغه‌های همه افراد جامعه توجه به سلامت جسم و روح باشد و این دغدغه هنرمندان نیز در آثارشان دیده شود.

هشتمین جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت فروردین ماه ۹۶ در رشته‌های تئاتر، سینما، ادبیات، موسیقی و هنرهای تجسمی در تهران برگزار می‌شود.

نوشته سامان سالور: سینمای اجتماعی با موضوع بهداشت و سلامت ارتباط مستقیم دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم لوکارنو اضافه کرد: در برگزاری هر جشنواره‌ای باید نگاه به آینده داشت تا جشنواره بتواند در مسیر خود رشد کند. در این جشنواره حتما باید سعی شود که از کارگاه و ورکشاپ استفاده شده و از آدم‌هایی که دغدغه فیلم کوتاه دارند بهره گرفته شود.

کارگردان فیلم کوتاه «آخرین فرستاده»، فیلم کوتاه را اثری مستقل دانست و گفت: هنرمندان تاثیرگذار در حوزه فیلم کوتاه به این سینما به عنوان اثری مستقل نگاه می‌کنند. فیلم کوتاه فارغ از نگاه‌های محدود و سلیقه‌ای کار مهم و پراهمیتی است و نباید از آن به عنوان سکوی پرتاب ورود به سینمای حرفه‌ای و بلند استفاده کرد چرا که به خودی خود رسانه مستقل و کاملی است.

وی با اشاره به اهمیت سرمایه‌گذاری در سینمای حرفه‌ای گفت: در سینمای حرفه‌ای بازگشت سرمایه حرف اول را می‌زند اما اگر جریان سینمای کوتاه به درستی هدایت شود می‌تواند استقلال خود را حفظ کرده و مجالی برای فیلم‌های جسور و خلاف جریان معمول سینما باز شود.

سالور ادامه داد: در آینده نمی‌توان از نقش موثر فیلم کوتاه غافل شد. تقریبا تمام افرادی که دستی در حوزه فیلمسازی دارند از فیلم کوتاه شروع کرده‌اند. بسیاری از فیلمسازان داستانی و حتی مستندسازها عقبه ساخت فیلم کوتاه دارند. حتی انیمیشن سازها هم از این قاعده خارج نیستند. در عین حال و با وجود این اهمیت، فیلم کوتاه از تمام این گونه‌های فیلمسازی جدا و مستقل است و مقوله جداگانه‌ای به حساب می‌آید.

کارگردان فیلم سینمایی «سیزده ۵۹» توجه به فرهنگ ملی و بومی را از دستمایه های مهم ساخت فیلم کوتاه دانست و تصریح کرد: یکی از موارد مهم در جشنواره فیلم کوتاه تهران توجه به قصه‌ها و افسانه ‌های بومی کشور بزرگ ایران است. ایران اقلیم‌ها، آداب و رسوم مختلف و متعددی دارد که هر بن‌مایه آن می‌تواند دستمایه یک اثر مستقل و خوب قرار گیرد. به نظر من لازم است که یک بخش بومی به این جشنواره اضافه شده تا پتانسیلی برای رقابت افراد فراهم شود.

سالور با اشاره به سختی تولید فیلم کوتاه در مقایسه با فیلم داستانی گفت: ساخت و تولید فیلم کوتاه به دلایل مختلف از فیلم بلند سخت تر است. گفتن یک حرف اثرگذار در یک زمان کوتاه کاری به غایت مشکل است  و نمی‌توان منکر این نقش ویژه شد.

وی ضمن انتقاد از عدم وجود سالن‌های سینمایی کافی در کشور برای اکران فیلم های حرفه‌ای تاکید کرد: ما در سی و چند سالی که از انقلاب می‌گذرد به زیرساخت‌های فرهنگی به هیچ عنوان توجه نکرده‌ایم. سالن‌های نمایش فیلم به جای اضافه شدن کم شده است و اگر این تعداد سالن را به سرانه جمعیت بسنجیم به رقم بسیار نازلی می‌رسیم. متاسفانه سینما اعم از بلند و کوتاه با این مشکلات مواجه است. باید تلاش کرد مراکزی مانند موزه‌ها و پاتوق‌های فیلم کوتاه فعال شوند. تعداد پاتوق‌های فرهنگی را می‌توان در مراکز خاص افزایش داد. رسانه ملی نیز باید بیشتر به فیلم کوتاه بپردازد به این دلیل که مخاطب وسیعی دارد و در مرکز توجه است. مخاطب تلویزیون می‌تواند بدون کمترین هزینه و انرژی دکمه‌ای را فشار داده و برنامه مورد علاقه خود را تماشا کند.

وی شرایط سخت افزاری برای اکران فیلم کوتاه در کشور را نامناسب دانست و اضافه کرد: سینمای کشور به طور کلی با مافیای پخش مواجه است. بسیاری از فیلم‌ها به راحتی مورد بی مهری عده‌ای قرار گرفته و در انزوا باقی می‌مانند. متاسفانه شرایط فرهنگی و سینمایی کشور به سوی قهقرا رفته است و در حال حاضر درخواست برای اکران عمومی فیلم کوتاه بلندپروازانه است اما امیدوارم در دراز مدت این اتفاق بیفتد و زمینه‌های ارائه و نمایش آن در مردم و مدیران و دست اندرکاران به وجود بیاید.

سالور با اشاره به موفقیت های پی‌درپی فیلم‌های کوتاه در جشنواره‌های جهانی گفت: خوشبختانه فیلم‌های کوتاه موفق در فستیوال‌های مختلف حضور مداوم دارند و هفته‌ای نیست که یکی از این فیلم‌ها جایزه‌ای را از یکی از جشنواره‌ها کسب نکند. فیلم‌هایی که معمولا توسط خود فیلمساز و در موارد معدودی به واسطه پخش‌کننده‌های بین‌المللی به فستیوال‌ها راه پیدا می‌کنند. به نظر من برای بهتر شدن اوضاع فیلم کوتاه باید فیلم‌های بهتری ساخت و به موضوعات کم‌تر دیده شده توجه کنیم. ما هرچه قدر که بتوانیم بومی‌تر باشیم می‌توانیم در دنیا اثرگذارتر باشیم و انتظارات بین‌المللی را برآورده کنیم.

وی افزود: شاید در مجموع ۵ تا از فیلم‌های کوتاه بتوانند به واسطه پخش‌کننده بین‌المللی به تلویزیون‌هایی که خوراک فیلم کوتاه دارند فروخته شوند. ما باید به جای کار کردن روی ۵ فیلم با ایجاد کیفیت لازم و استفاده از زبان بین‌المللی ۵۰ فیلم کوتاه را به صورت پکیج به سایر کشورها عرضه کنیم. از این طریق هم فیلم‌های حرفه‌ای‌تری ساخته می‌شود و هم چرخه اقتصادی فیلم کوتاه بهتر می‌چرخد.

عضو هیات انتخاب جشنواره فیلم کوتاه در دوره های پیشین با اشاره به محدویت فیلم های خارجی در جشنواره های داخلی تصریح کرد: ماهیت بین‌المللی یک جشنواره به این است که فیلم‌های مختلف با ذائقه‌های مختلف و فرهنگ‌های مختلف ساخته و در یک جشنواره در کنار هم نمایش داده شده و داوری شوند. ما نمی‌توانیم با خطوط قرمز خودمان برای تمام فیلم‌های جهان تعیین تکلیف کنیم.

وی ادامه داد: در دوره‌های گذشته که من در هیات انتخاب حضور داشتم از بین ۱۰۰ قیلم کوتاه حدود ۱۲ یا ۱۳ فیلم قابل نمایش دادن در ایران بود. همواره در کشور ما فارغ از کیفیت فیلم مسائل دیگری دخیل بوده‌اند. این مقررات دست و پاگیر باعث شده است که حتی برترین فیلم‌های کوتاه جهان هم در کشور ما از نمایش باز بمانند.

کارگردان فیلم سینمایی «تمشک» در پایان توجه به تمام ظرفیت‌های بومی و استعدادهای جوان در عرصه فیلم کوتاه را عامل رشد صنعت فیلمسازی دانست و عنوان کرد: در این شرایط بهتر است به جای پرداختن به فیلم‌های بین‌المللی که قابل نمایش هم نیستند به دنبال کشف استعداد و بهره‌گیری از فرهنگ بومی باشیم و به فیلمسازان کم امکانات شهرستانی توجه کنیم. ورکشاپ‌های تکنیکی، ایده‌پردازی و آموزش فیلمنامه نویسی می تواند موجب رشد و تعالی استعدادهای جوان شود.

سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران به دبیری فرید فرخنده کیش ۱۸ تا ۲۴ آبان ماه در پردیس سینمایی چارسو برگزار می شود.

نوشته سامان سالور: فیلم کوتاه سکوی پرتاب به سینمای حرفه‌ای نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مجموعه شب گذشته نیز میزبان شبنم قلی خانی بود.

نوشته پورسرخ، سالور و حسن پور مهمانان امشب «دورهمی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: هم اکنون مشغول نهایی کردن فیلمنامه هستم. همچنین درحال تلاش برای یافتن سرمایه گذار برای تولید این فیلم هستم. زیرا امروزه ساخت فیلم هایی که نسبت به سایر کارهای رایج در سینما متفاوت است متفاوت شده و فیلم هایی که دل به گیشه نبسته باشند و هدف آنها گیشه نباشد مقداری از فیلم های دیگر سخت تر است.

این کارگردان ادامه داد: برای نگارش فیلمنامه سال کبیسه یک سال و نیم زحمت کشیده ام و اگر بخواهم به موضوع و داستان فیلم اشاره کنم باید عرض کنم که موضوع فیلم «سال کبیسه» اجتماعی است. همچنین در بخشی از این فیلم نیز به موضوع مهاجرت پرداخته می شود.

سالور پیرامون زمان آغاز پیش تولید «سال کبیسه» گفت: فیلم باید در فصا زمستان ساخته شود و اگر شرایط برای ساخت آن فراهم شود کار پیش تولید اواسط و یا اواخر دی ماه آغاز می شود.

با اشاره به سختی های عرصه سینما خاطرنشان کرد: به عنوان یک کارگردان با این سختی ها کنار می آیم و نمی خواهم که به هر قیمتی که شده فیلم بسازم. زیرا اگر قصد ساخت فیلم به هر قیمتی را داشتم در این سه سال موقعیت ها و فرصت های متعددی برای ساخت فیلم برای من پیش آمده بود.

وی بین فیلم ساز  و کارگردان بودن تفاوت قائل شد و اضافه کرد: من خود را فیلم ساز می دانم و نه کارگردان، زیرا بین این دو مقوله تفاوت قائل می شوم. در حقیقت فیلم ساز کسی است که با اثر هنری او که اسم آن فیلم است در جامعه تاثیرگذار است و موفق می شود راهی در سینما باز کند.

این کارگردان تصریح کرد: منتظر فراهم شدن شرایط ایده آل برای ساخت فیلم «سال کبیسه» هستم. اگر شرایط فراهم شدن و توانستم نسبت به ساخت آن اقدام می کنم. اما اگر شرایط لازم فراهم نشد همانند بسیاری از همکارانی که خانه نشینی را انتخاب کرده اند این راه را انتخاب می کنم.

منبع: خبرگزاری نسیم

نوشته سالور «سال کبیسه»‌اش را از اواسط دی ماه می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مجموعه تلویزیونی روایت داستانی از گردان غواصان هشت سال دفاع مقدس است که پس از چند سال، تعدادی از رزمندگان این گردان همدیگر را پیدا می‌کنند و … .

پرویز فلاحی‌پور، حبیب دهقان نسب، مهدی صباحی، سمیرا حسینی و… بازیگران این مجموعه تلویزیونی هستند.

بنابراین گزارش، با آخرین نفس‌هایم از شب هشتم ماه محرم هر شب ساعت ۱۹:۴۵ پخش می‌شود و تکرارش فردای آن روز در ساعت‌های ۲۳ و ۱۶ شبکه پنج سیما روی آنتن می‌رود.

نوشته «با آخرین نفس‌هایم» سالور روی آنتن شبکه پنج می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سالور درباره تدارک هفتمین فیلم سینمایی خود به سوره سینما گفت: روی آخرین مراحل طرح کار می‌کنیم و از آنجا که این فیلمنامه حال و هوای پاییزی و زمستانی دارد و به سرانجام رساندن آن کار مشکلی نیست. در تلاشیم قبل از ارائه کار برای دریافت پروانه ساخت هرچه سریعتر شرایط اجرایی جذب سرمایه گذار و اسپانسر را مهیا کنیم تا با داشتن پروانه بلافاصه اوایل مهر تولید را جدی تر پیگیری کنیم.

سالور در توضیح تازه ترین فیلمنامه خود افزود: این فیلمنامه اجتماعی یک موضوع جدی و جسورانه را دنبال می‌کند که جوانان این نسل با آن درگیرند. «سال کبیسه» در زیرلایه های خود به ماجرای مهاجرت اشاره می کند. از این رو بخشی از تولید علاوه بر تهران در یکی از کشورهای همسایه انجام می شود. در ایران هم بخشی از کار با حال و هوای جاده و سفر روایت می‌شود و خارج از تهران هم فیلمبرداری داریم.

این کارگردان گفت: روزهای خوشی برای سینما نیست و مشکلات اقتصادی همه جا هم در ارگان های دولتی هم غیر دولتی گریبانگیر مردم شده در سینمایی که ساخت فیلم هر دقیقه گرانتر می شود تا مسایل مالی یک فیلم به سرانجام نرسد نمی توان درباره تولید حرفی زد. فقط امیدوارم با مذاکراتی که در پیش داریم بتوانیم هزینه ها را هرچه زودتر تامین کنیم تا پاییز و زمستان فیلم به تولید برسد.

سامان سالور فیلم‌های سینمایی «تمشک»، «سیزده ۵۹»، «ترانه تنهایی تهران» و … را ساخته است.

نوشته «سال کبیسه» فیلم جدید سامان سالور/ روزهای خوشی برای سینما نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سالور به سوره سینما گفت: فیلمنامه «سال کبیسه» این روزها در مرحله بازنویسی است. حال و هوایی که بر این اثر حاکم است مستلزم این است که ما در فصل پاییز فیلمبرداری را شروع کنیم و به همین دلیل فعلا عجله ای برای هر چه زودتر آغاز کردن کار نداریم. اساسا ترجیح می‌دهم ابتدا منابع مالی پروژه را تأمین کنم و با خیالی که از شیوه‌های تأمین بودجه آسوده شده فیلمنامه را برای گرفتن پروانه ساخت ارسال کنم و به گمانم تا آخر تابستان همه مقدمات برای کلید زدن پروژه فراهم شده باشد.

وی افزود: «سال کبیسه» در بخش خصوصی سینما تولید خواهد شد، اما به دنبال این هستیم که اگر شرایط بهره مندی از یک وام یا تسهیلات دولتی فراهم باشد از این فرصت نیز استفاده کنیم. این فیلمنامه اجتماعی حال هوایی جوانانه دارد و شخصیت های جسور و جذابی روایت قصه را بر عهده دارند. در شرایط امروز داستان و سوژه باید به حدی کشش داشته باشد که سازندگان و بعد مخاطبان را جذب کند و فکر می کنم «سال کبیسه» از این ویژگی برخوردار است.

سامان سالور کارگردانی فیلم‌های «تمشک»، «آمین خواهیم گفت»، «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین»، «سیزده ۵۹» و … را در کارنامه دارد.

نوشته تأمین منابع مالی فیلم بر پروانه ساخت اولویت دارد/ سامان سالور یک فیلم پاییزی می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ساسان سالور تهیه‌کننده سینما درباره شرایط اکران فیلم سینمایی «تمشک» به کارگردانی سامان سالور به سوره سینما گفت: متاسفانه در مدت کمی به ما اکران دادند و سه هفته پس از این زمان بد که فیلم اکران شده بود ، اکران نوروزی آغاز شد و همه چیز را تحت الشعاع قرار داد و در ایام نوروز هم قرار بود که چند سینما اکران را ادامه بدهند که این اتفاق هم نیفتاد و با این وضعیت اکران فیلم ما به پایان رسید.

وی در ادامه با میزان فروش این فیلم گفت: با تمام این تفاسیر و با توجه به اینکه در ماه اسفند به ما اکران دادند ، اما با احتساب فروش شهرستان ها ، «تمشک» حدود ۳۴۰ میلیون تومان فروش داشت که راضی کننده بود ، اما از آنجایی که قرار بود حمایت هایی صورت بگیرد که اگر چنین می شد و برنامه درست تر و زمان بهتری داشتیم ، می‌توانست اتفاقات بهتری برای این فیلم بیفتد.

سالور در ادامه گفت: البته با توجه به میزان فروش برخی از فیلم های اکران نوروز که بسیار پایین بود، طبق صحبت هایی که انجام شده ، قرار است بصورت محدود چند سالن سینما برای ادامه اکران «تمشک» در نظر گرفته شود که به احتمال زیاد از میان پردیس‌های سینمایی انتخاب خواهد شد که البته هنوز قطعی نشده است.

این تهیه کننده سینما درباره فعالیت های جدید خود گفت: در حال حاضر تولید فیلمی قطعی نیست ، اما چند فیلمنامه را مدنظر داریم که در حال بررسی هستیم تا درصورت مهیا بودن شرایط برای تولید آنها اقدامات لازم را انجام دهیم.

فیلم سینمایی تمشک به تهیه کنندگی ساسان سالور و کارگردانی سامان سالور یک اثر اجتماعی است که در آن بازیگرانی چون نیکی کریمی، مهدی پاکدل، مهران احمدی، بیژن افشار، محمود نظرعلیان، سمیرا حسن‌پور به ایفای نقش پرداخته‌اند.

نوشته زمان بد و محدودی برای اکران «تمشک» داشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سامان سالور فیلمساز نسل جوانی که تجربه و احوال سال‌های کودکی خود را با فیلم سینمایی «سیزده ۵۹» به تصویر کشیده به سوره سینما گفت: فیلم «۱۳۵۹» کاملا دلی ساخته شد و بیان احساس من از روایتی بود که مستقیم و غیر مستقیم با آن در ارتباط بودم.

وی در رابطه با انگیزه هایی که به ساخت این فیلم منجر شد گفت: این فیلم قصه مردانی بود که در روزهای سخت مردانه سینه سپر کردند. قصه این افراد همیشه شنیدنی است . جوانان دهه پنجاهی هم نسلان من شاید آخرین کسانی بودند که این صحنه ها را به چشم دیده و یادشان است . زمانی که پدر ، عمو و افراد فامیل به مناطق جنگی می رفتند و ما زیر آتش و بمب و موشک سخت ترین روزها را می گذراندیم. احساس کردم باید این روزها را جایی ثبت کنم. هنوز هم برخی سکانس های آن را می بینم بغضم می گیرد وبرایم یادآور صحنه هایی است که از نزدیک مشاهده کرده ام. «۱۳۵۹»را تقدیم می کنم به مردانی که برای خاک وطن ایستادگی کردند تا یک وجب هم دست دشمن نیفتد.

سالور گفت: سال های جنگ را من در بروجرد و اراک گذراندم در یکی از روزهایی که ما به مهمانی رفته بودیم راکتی در اراک منفجر شد که تنها ۸ متر با خانه ما فاصله داشت. تمام خانه های آن منطقه ویران شد و از خانه ما هم چیزی نمانده بود. خاطرات من از آن دوران مشاهدات پسر ۸ ساله است که صبح به مدرسه می‌رود اما هنگام بازگشت دفتر و کتابش زیر بمباران نابود شده و وسایلش را زیر آوار می‌بیند. متاسفانه از جنگ جز سالگرد چیزی باقی نمانده است. ما کل سال را غافلیم از اینکه طولانی‌ترین جنگ قرن بیستم را داشتیم و چه آدم‌ها که می‌شد بین ما باشند و از میان رفتند اما خوشحالم که بعد از گذشت چند سال هنوز هم در محافل دانشگاهی «سیزده ۵۹» نقد می‌شود و مورد توجه قرار می‌گیرد.

این فیلمساز ادامه داد: قصه آدمهایی که در این ۸ سال از خاک ایران دفاع کردند آنقدر جذاب و شنیدنی است که هر کدام آنها اگر با زبان دل ساخته شود قطعا تاثیرات فراوانی در سینما حتی در بخش بین الملل خواهد گذاشت. متاسفانه به سمتی پیش رفتیم که انگار ساختن فیلم های دفاع مقدس تنها کانالی برای چرخه اقتصادی برخی سینماگران است و مسیر آنقدر از راه خود خارج شده که تا اسم فیلم جنگی می آید موضع گیری ها زیاد می شود. امیدوارم روزی برسد فیلمسازان جنگی قبل از هرچیزی بیان انسانیت و ارزش‌ها برایشان اولویت باشد.

وی با ابراز نارضایتی از شرایط اکران فیلم در زمان خود ادامه داد: شعارهای زیادی مبنی بر حمایت از فیلم داده شد اما در این سینما هم گروه هایی هستند که تا عضو آنها نباشید حمایت نمی‌شوید حتی اگر فیلم درباره رشادت بزرگان و دفاع مقدس باشد. ما در شهرک فرسوده دفاع مقدس کار کردیم. جایی که هنوز رد سه پایه دوربین فیلم قبلی باقی بود. مرحوم جواد شریفی راد مدیر جلوه های ویژه میدانی از کسانی بود که کمک های فراوانی به ما کرد و بعد از چند سال هم سر همین امکانات فرسوده متاسفانه جان خود را در همان شهرک از دست داد. من سعی کردم در ۸ دقیقه اول فیلم صحنه های جنگ را با هر سختی که بود به واقعی‌ترین شکل ممکن نمایش دهم و این جای افتخار است که در کنار همه نقدها مسعود فراستی بگوید «سیزده ۵۹» شبیه فیلم جنگی امریکایی شده است. زمانی که فیلم را در سینما فلسطین با رزمندگان و جانبازان و افرادی که خودشان در آن روزها حضور داشتند دیدم بیان احساس آنها از واقعی بودن صحنه‌ها خوشحالم کرد.

سامان سالور در بخش دیگری از صحبت‌هایش افزود: «۱۳۵۹» متاسفانه در جشنواره فیلم فجر و بعد از آن با نامهربانی مواجه شد. با اینکه در ۶ بخش نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد متاسفانه به حقش نرسید و هنگام نمایش عمومی هم با وجود تلاش جوادنوروزبیگی و پرویز پرستویی در بدترین شرایط تنها ۴ هفته اکران داشت که بخشی از آن هم به ماه رمضان تلاقی پیدا کرد. در هالیوود کمتر می بینیم فیلم های جنگی از کیفیت پایینی برخوردار باشند یا شرایط نامساعدی برای نمایش داشته باشند شاید در ژانرهای اجتماعی این اتفاق بیفتد، اما درباره فیلم‌های جنگی هرگز. دولت هزینه و امکانات را صرف نشان دادن اقتدار کشورش می کند. دغدغه من نشان دادن جنگ نیست. جنگ در هیچ فرهنگی پسندیده نیست افتخار ما به دفاع مقدس است و باید شرایطی فراهم آوریم تا چنین ارزش‌هایی نادیده نماند.

سامان سالور فیلم‌های سینمایی «ترانه تنهایی تهران»، «آمین خواهیم گفت»، «تمشک» و … را کارگردانی کرده. در «سیزده ۵۹» پرویز پرستویی، فرهاد اصلانی، صابر ابر، دریا عاشوری و … بازی کردند.

نوشته «سیزده ۵۹» را با قلبم ساختم/ به دوران دفاع مقدس افتخار می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سالور در رابطه با شرایط نمایش این فیلم به سوره سینما گفت: بنا به دلایلی مجبور شدیم بخش هایی از فیلم را اصلاح کنیم که در نتیجه آن ۶دقیقه از فیلم کوتاه شد اما به مضمون و محتوا آسیبی وارد نشد. این فیلم اگرچه زمان مشخصی برای اکران ندارد اما دیگر توقیف نیست.

وی افزود: فیلم سینمایی «تمشک» هم که در جشنواره اخیر اکران شد مجوز نمایش دریافت کرد و اگر با پخش کننده به توافق برسیم اواخر تابستان اکران خواهیم کرد. بخش هایی از این فیلم بعد از نمایش جشنواره ای همان مضمون اما با تصاویر جدید فیلمبرداری و دقایقی هم کوتاه شد . این فیلم هم هم مخاطب عام دارد هم میتواند بین اقشار دانشجو، فرهنگی و سینماروی حرفه ای طرفداران خود را پیدا کند.

فیلم سینمایی «تمشک» قصه حمید و هما زوج ناباروری هستند که تصمیم گرفته‌اند از راه اجارهٔ رحم بچه‌دار شوند. این دو در راه پیگیری و انتخاب شخص مورد اطمینان برای این منظور به زن جوانی به نام رضوان بر می‌خورند که با وجود شرایط مساعد دارای مشکلاتی است. اتفاقی که برای این زوج پس از آشنایی با رضوان می‌افتد سبب می‌شود آنها به شناخت تازه‌ای از خود و پیرامون شان برسند…

نیکی کریمی، مهدی پاکدل، مهران احمدی، سمیرا حسن پور، بیژن افشارو محمود نظرعلیان از بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

نوشته «آمین خواهیم گفت» و «تمشک» اکران می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.