نمایش فیلم ساعت ۱۶ چهارشنبه ۸ مردادماه در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸ پنجمین نشست با حضور داریوش ارجمند، سعید پورصمیمی و هارون یشایایی با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و در روزهای گذشته به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی، «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب و «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «ناخدا خورشید» در روز پنجم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پرویز خان» از ۲۳ اسفندماه در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده بود که با استقبال مخاطبان رو به رو شد.

این فیلم سینمایی در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر توانست نظر منتقدان و اهالی رسانه را به خود جلب کند و موفق به نامزدی در ۹ رشته شد و سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول، سیمرغ بلورین بهترین تدوین و دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه را دریافت کرد.

سعید پورصمیمی، حمیدرضا پگاه، بهنام تشکر، علی باقری، المیرا دهقانی، خسرو احمدی، مهدی قربانی، یاسین مسعودی، محمد صادق ملک، نیما نادری، روزبه رئوفی، یدالله شادمانی، مهدی فریضه، منوچهر علیپور، امیر دانشجو، سیدابوالفضل موسوی، نصیر ساکی، امیرمهدی کوشکی، علی فرحناک، اسکندر کوتی و مریم سعادت بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

فیلم سینمایی «پرویز خان» که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج با حمایت وزارت ورزش و جوانان است، درباره پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ تیم ملی فوتبال ایران است.

عوامل فیلم سینمایی «پرویز خان» عبارت‌اند از: مدیر فیلمبرداری: وحید ابراهیمی، مدیر صدابرداری: میثم یاردیلو، طراح صحنه: محسن خدابخشی، طراح لباس: آزاده قوام، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، تدوین: حسن حسندوست، طراح جلوه‌های بصری: سید هادی اسلامی، مدیر تولید: رضا زنجانیان، طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان، آهنگساز: بامداد افشار، اصلاح رنگ ونور: فربد جلالی، دستیار اول کارگردان: علی غیاثوند، مدیر تدارکات: امیر مرایی، برنامه‌ریز: سحر زرندی، عکاس: حبیب مجیدی، روابط عمومی: علی سلمان زاده، مجری طرح: استودیو بادبان.

نوشته «پرویز خان» در راه اکران آنلاین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به استادیوم که رسیدم ایهام داشت با صدای سوزناکی آواز می‌خواند:

«بزن باران…

ببار از چشم من

بزن باران…

بزن باران بزن…

بزن باران که شاید گریه ام پنهان بماند…»

بلندگوی ورزشگاه که در تمام بازی‌های قبلیمان آهنگ‌های شاد وطن پرستانه پخش می‌کرد و مدام دم از «مژده باران» می‌زد، حالا به تقابل با قطر میزبان که رسیده بودیم داشت برایمان از کمک باران به پنهان ماندن اشک چشم می‌گفت… . اشکی که تا آن روز جز برای شادی نریخته بودیم… اشک چشم… همانی که از اماراتی و سوری و ژاپنی درآورده بودیم… اشک چشم… «ایرانی اِسْمَعْ!»

۱۵ روز قبل، شب بازی امارات در مرحله گروهی، طرفداران این تیم خیابان‌های دوحه را قرق کرده بودند. با همان بلندگوهای معروفشان که هربار با تیمی از ایران بازی دارند، به وسیله‌اش روی اعصاب تک تکمان عربی می‌رقصند! لیدرها فریاد می‌زدند: «ایرانی اِسْمَعْ!» و مردم پاسخ می‌دادند: «اِسْمَعْ!» و بعد لیدر ادامه می‌داد: «عَینَکْ بِتِدمَع!» … اشک چشمانت درخواهد آمد! سپس هم صدا و آهنگین می‌خواندند «والیله هذه، لازم تَعانی»… در همین بازی امشب می‌بینی، فقط باید صبر کنی! داخل زمین اما کسی که اشک چشمانش درآمد ما نبودیم. این‌قدر به امارات گل زدیم که وقتی داور سه تایش را هم مردود کرد باز بردیم. و تصویر مهدی طارمی در حافظه جمعی ما و تمام آسیا ماند؛ زمانی که بعد گل دومش رفت جلوی دوربین‌های تلویزیونی و ادای اشک ریختن درآورد!

…بزن باران که شاید گریه‌ام پنهان بماند!

داستان رویارویی با میزبان اما فرق داشت. مطمئنم اگر هزاربار دیگر در هر ورزشی به انتخاب شخص امیر قطر مقابل عنابی‌ها بازی می‌کردیم می‌توانستیم آنها را شکست دهیم. اما نه آن شب و نه در ورزشگاه الثمامه. به جایگاه خودم که رسیدم دیدم قطری‌ها روی قریب به اتفاق هزاران صندلی طبقه اول استادیوم پرچم کشورشان را گذاشته‌اند. بدون توجه به این که ایرانی‌ها کجا خواهند نشست. بازی‌های روانی میزبان تمامی نداشت.

وقتی دقیقه ۴ سردار آزمون دروازه مشعل برشم را باز کرد، تعارف که نداریم، همه‌مان جام قهرمانی را در دست‌هایمان دیدیم. بازیکنان احتمالا از ما بیشتر. اما فوتبال ۹۰ دقیقه است و شد همانی که نباید می‌شد؛ فرارهای اکرم عفیف، تیر خلاص المعز علی به قلب یوزپلنگ‌ها و شادی عنابی‌ها. این که در زمین چه گذشت را همه دیدیم… آه از آن تیرک…آه از آن تیرک!

بیرون که آمدم پاهایم نا و صدایم رنگ نداشت. مقابل بنای عرق‌چین مانند الثمامه نشستم و زل زدم به آدم‌ها؛ ایرانی‌ها زیر پرچم‌های سه رنگی که روی سر کشیده بودند، اشک چشمانشان را از دید غریبه‌ها می‌پوشاندند. و قطری‌ها بی‌تفاوت می‌رفتند تا به ماشین‌های شیکشان برسند و ورزشگاه را ترک کنند. این که می‌گویم بی‌تفاوت نه این که شاد نبودند، که احتمالا بودند. این شادی را بروز نمی‌دادند. دسته جمعی شعر نمی‌خواندند. پایکوبی نمی‌کردند و نمی‌رقصیدند. در ذهنم می‌آمد که اگر برده بودیم نه در تهران و مشهد و اصفهان و تبریز و شیراز و بندر، که در دوحه تا صبح نمی‌خوابیدیم. اگر به فینال رسیده بودیم مگر می‌شد این‌قدر ساده از کنارش عبور کنیم؟

راه افتادم به سمت خیابان. ماشین‌ها در ترافیک سرسام آوری گیر کرده بودند. آن وسط‌ها هر از چندی پرچم عنابی رنگی دیده می‌شد. صدای موسیقی‌های شاد قطری هم گذری بود. اگر ایران بود همه داشتند بر طبل شادانه می‌کوبیدند، و تا الان هزاربار برخاسته و پرچم‌ها را بر سر در خانه‌ زده بودند… . اما امشب، اینجا، در این حال… بزن باران که شاید گریه‌ام پنهان بماند!

۲۰ بهمن ۱۴۰۲- سالن‌ همایش‌های برج میلاد تهران- روز آخر جشنواره فجر

تمام جشنواره را از دست داده بودم. هر طور شده باید خودم را به سینمای رسانه‌ها می‌رساندم تا حداقل یک روز در کنار همکارانم باشم. و چه طالع نحسی که دقیقا در همان اولین روزی که به تهران رسیده‌ام می‌بایست «پرویز خان» را ببینم. یک درام ورزشی که می‌تواند همه تلخی‌های دو روز گذشته را به صورت کپسولی به کامم بریزد؛ حداقل با این ذهنیت راهی برج میلاد شدم.

فیلم که شروع شد تمرکز زیادی نداشتم. هر چیزی مرا و احتمالا همه بچه‌های رسانه را یاد آن شکست لعنتی می‌انداخت. خصوصا رسانه‌ای‌ها را که دقیقا در همان سالن بازی‌های جام ملت‌های آسیا را دیده بودند. همزمان با جشنواره فجر. اما هرچه گذشت، «پرویز خان» بیشتر به دل نشست. مخاطبان را با خودش همراه کرد و توانست آنها را به بروز احساساتشان وادار کند.

ساخته جدید اوج نان سادگی‌اش را می‌خورد؛ فیلمنامه‌ الگوهای پیچیده نگارش را هوشمندانه کنار گذاشته و از یک قانون بسیار سرراست ولی فوق‌العاده مهم پیروی می‌کند؛ نویسنده به درستی درک کرده که برای موفقیت چنین اثری هدف قهرمان باید هدف مخاطب شود! این را البته تقریبا هرکسی که در سینما کار می‌کند می‌داند، اما لزوما همه نمی‌توانند بازنمایی خوبی از آن را روی پرده نقره‌ای به بیننده نشان دهند. چطور می‌شود برد در یک مسابقه معمولی مقابل کویت را تبدیل به هدفی حیاتی کرد؟ دیداری که نه فینال جام ملت‌های آسیاست و نه یک رویارویی بزرگ در جام جهانی؟ شاید اگر فهرست ۲۰ بازی حساس تیم ملی در پنج دهه گذشته را ردیف کنیم این تقابل خاص با کویت در میان آنها نباشد. پاسخ ساده است: اول از همه حریف/دشمن/ضد قهرمان باید قوی شود؛ خیلی زود می‌فهمیم کویت آن دوران یکی از بهترین تیم‌های آسیا بوده است. اگر بهترین نبوده باشد. سپس هزینه‌های عدم موفقیت قهرمان را بالا می‌بریم؛ متوجه می‌شویم به ازای هر یک گلی که از رقیب بخوریم، جان سربازانمان در جبهه بیشتر به خطر می‌افتد و ممکن است حتی عملیاتی با شکست و شهدای زیاد، همراه شود. همین مسائل به ظاهر ساده فیلمنامه‌ای در خیلی از آثار مهم سینمایی کشورمان قابلیت پیاده‌سازی نداشته. درام ورزشی به عنوان یک ژانر دست‌کم گرفته شده در ایران اما ظرفیت‌های منحصر به فردی را در اختیار نویسنده‌ها می‌گذارد؛

ما وقتی یک مسابقه ورزشی را می‌بینیم (مثلا یک بازی فوتبال یا کشتی را در نظر بگیرید)، عموما طرفدار سمتی هستیم. آن قهرمان ماست که با هدف کسب جام یا مدال وارد زمین می‌شود. باید از پس رقیبی بربیاید که ضد قهرمانی بزرگ است؛ قهرمان دوره پیشین جام ملت‌های آسیا. یک کشتی‌گیر کشتی بلد که عنوان‌دار جهانی است. برای ما هیچ‌کس و هیچ‌چیز منفورتر از رقیب نیست. او خود دشمن است؛ همانی که پای فینال آسیا به تیممان گل زده یا بارها پشت ستاره کشتی‌مان را به خاک مالیده. اگر زبانم لال قهرمانمان به موفقیت نرسد چه می‌شود؟ در واقعیت شاید به نظر هیچ. اما ما طرفداران پشت تلویزیون که هویت خودمان را در قالب هواداری از ورزشکاران یا تیم‌های ورزشی تعریف می‌کنیم، مایی که حتی در بیوی شبکه اجتماعیمان می‌نویسیم «یک پرسپولیسی/استقلالی مغرور»، مایی که بعد از برد تیم مورد علاقه‌مان یک هفته حالمان خوب است، اگر ببازیم، چیزهای زیادی برای از دست دادن داریم؛ جمله کلیشه‌ای گزارشگران را کنار بگذارید؛‌ اگر ببازیم چیزهای زیادی از ارزش‌هایمان کم می‌شود، غرورمان جریحه‌دار می‌شود، هویتمان مورد خدشه قرار می‌گیرد و در یک بازی ملی شاید حتی تیری روانه وطن‌پرستیمان شود. بگذریم از این که چه بسیار مسابقات ورزشی بوده‌اند که دامنه‌شان از زمین بازی بیرون رفته و موجبات توقف جنگی را فراهم کرده‌اند. یا حتی باعث کشته شدن انسان بی‌گناهی شده‌اند. کمتر ژانری در سینما هست که داستان‌هایش وقتی هنوز دراماتیزه نشده‌اند هم این قدر دراماتیک باشند. دیگر فقط کافی است سواد هنری، مختصری سلیقه و به مقدار لازم هوش در چنته‌تان پیدا کنید تا یک اثر موفق بسازید.

«پرویز‌خان» یک فیلم حال خوب کن بود که موفق شد هدف قهرمان خودش را برای مایی که در برج میلاد چشم به پرده سینما داشتیم، مهم کند. آن‌قدر مهم که هر بار تیم مرحوم دهداری دروازه حریف را باز می‌کرد، سالن به وجد می‌آمد. مردم دست می‌زدند و هورا می‌کشیدند. بعد از تیتراژ پایانی، احساس کردم غمی از دلم بیرون رفته. نفسی به راحتی کشیدم. انگار از یک کابوس تلخ بیدار شده باشم. ما رویاهایمان را روی پرده سینما می‌بینیم. در درام ورزشی بیشتر. جایی که رویاهایمان عمیقا با وطن‌پرستی و بیگانه‌ستیزی عجین می‌شود. همان‌طور که در رویاهایمان سنگ هم از آسمان ببارد، بهترین تیم آسیاییم. فقط آن شب، شب ما نبود.

نوشته داستانی پر از آب چشم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم به مقطعی از زندگی پرویز دهداری؛ مربی تیم ملی می‌پردازد که چهارده بازیکن به دلیل اختلافاتی که با وی دارند از حضور در تیم ملی استعفا می‌دهند تا تیم ملی و پرویز دهداری و حتی اوضاع سیاسی کشور با رفتار او وارد یک چالش جدی شوند و در این میان فشار مجلس، فرمانده جنگ و سازمان تربیت‌بدنی هم نمی‌تواند مانع اصول وی شوند.

«پرویز خان» در اجرای صحنه‌های فوتبالی و زندگی شخصی پرویز دهداری خوب عمل می‌کند، فیلمساز تلاش کرده تا روایتی شفاف از او را تصویر بکشد اما روایت موازی آن با جنگ و تصویر مخدوشی که از مجلس نشان می‌دهد و روایت یک سویه آن که موجب تمسخر تماشاگران هم می‌شود، باز هم نمی‌تواند نفس کار دهداری را توجیه کند. او یک نسل از فوتبال را با لج و لجبازی کنار گذاشت و در بازی مهمش با کویت هم نشان داد که تا الان اشتباه می‌کرده که بازی را روی زمین پیش می‌برده و در برابر پیشنهاد یکی از آن بازیکنان مستعفی نباید گارد می‌گرفت.

پرویز دهداری پر از اشتباهاتی بوده که خودش هم در گذر زمان متوجه آن‌ها می‌شود و همین شخصیت‌پردازی نشان می‌دهد که او در بسیاری از مقاطع در جای درست قرار نمی‌گرفت به همین دلیل است وقتی فرمانده عملیات به او می‌گوید بازی با کویت برای جان رزمندگان خطرناک است اما او ترجیح می‌دهد که تیم را وارد زمین کند و به حرف فرمانده عملیات هم گوش ندهد، این کج‌خلقی او برای امنیت ملی خطرآفرین بوده و جای سؤال دارد که این شخصیت چه جاذبه‌ای برای حمایت سازمان اوج داشته است؟!

علی ثقفی در اولین تجربه‌اش فیلم پر ریسکی را انتخاب کرده است که می‌تواند در ادامه هم کار او را سخت کند، اجرای خوب صحنه‌های فوتبالی و شخصیت‌پردازی دقیق جمعی تیم و تلاش او برای شبیه‌سازی موقعیت‌ها در دل یک بحران ستودنی است.

بازی سعید پورصمیمی کاملاً در فیلم جا افتاده است، فیلمبرداری وحید ابراهیمی جاه‌طلبانه و خلاقانه است اما در آخر «پرویز خان» فیلمی نیست که از دیدن آن حس خوشایند به دست بیاید و دهداری شخصیتی شود که برای درک او به مراجع دیگری رجوع کرد، او در حد همین فیلم باقی می‌ماند.

نوشته «پرویز خان»؛ خط‌شکن عاصی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست، علی ثقفی؛ کارگردان، عطا پناهی؛ تهیه‌کننده، وحید ابراهیمی؛ مدیر فیلمبرداری، میثم یاردیلو؛ مدیر صدابرداری، محسن خدابخش؛ طراح صحنه، آزاده قوام؛ طراح لباس و بازیگران این فیلم از جمله مریم سعادت، خسرو احمدی، المیرا دهقانی و مهدی قربانی حضور داشتند.

در ابتدای این نشست، علی ثقفی؛ کارگردان فیلم «پرویز خان» گفت: ساختن فیلم سخت است و ساخت فیلم فوتبالی هم سخت‌تر است. توپ غیرقابل پیش‌بینی است و باید از سازمان اوج و از اعتماد آقای پناهی تشکر کنم. ضمن آن که ما تجربه پیشینی از ساخت فوتبالی نداشتیم.

وی با شرح پلانی فوتبالی از فیلم اظهار کرد: بحران‌های زیادی در فیلمبرداری پلان‌های فوتبالی داشتیم و ما می‌گشتیم تا راه‌های را پیدا کنیم که بتوان پلان‌های فوتبالی را بگیریم. فرض کنید ما در سرما کات می‌‌دادیم و بدن این بچه‌ها سرد می‌شد. سرد و گرم شدن بدن آن‌ها تا پلان بعدی باعث می‌شد مدام مصدوم داشته باشیم.

ثقفی افزود: هوا سرد بود و زمانی که کات می‌دادیم، بازیگرانِ فوتبالیست‌مان به سمت بخاری می‌دویدند. گرفتن این پلان‌ها واقعاً دشوار بود. تاکنون چند مستند فوتبالی ساختم و دغدغه ساختن فیلم فوتبالی هم داشته‌ام. درنتیجه برای نوشتن فیلمنامه سختی زیادی کشیدم و این فیلم حاصل کار یک تیم بزرگ است.

وی درباره انتخاب بازیگران توضیح داد: ما امکان پیدا کردن بازیگری که شبیه به آقای دهداری باشد را نداشتیم. البته برای بنده و تهیه‌کننده مهم بود که بازیگر بتواند شخصیت پیچیده‌ای را خلق کند. در واقع توانایی بازی برای این نقش خیلی مهم بود به سراغ آقای پورصمیمی رفتیم. با وجود این که ایشان در پذیرش فیلم سختگیری دارد؛ خوشبختانه دو روز بعد از ارسال فیلمنامه با ما تماس گرفتند و نقش را پذیرفتند.

کارگردان فیلم «پرویز خان» تشریح کرد: آقای پورصمیمی در کار ما معلم بود و با ایشان سه ماه تمام دورخوانی داشتیم. سعید پورصمیمی  وقت و انرژی زیادی در زمان پیش‌تولید گذاشت و در هنگام تولید هم به یاد ندارم که یک روز دیالوگ‌ها را حفظ نباشد یا بدون آمادگی سر صحنه بیاید.

وی درباره سیمرغ بهترین بازیگر مرد عنوان کرد: با احترام به همه بازیگران و هنرمندان، آقای پورصمیمی شانس کسب سیمرغ را دارد.

عطا پناهی؛ تهیه‌کننده فیلم بیان کرد: زمانی که ایده مطرح شد، می‌شد که از آن سوژه یک فیلم بی‌نظیر درمی‌آید و هر که فیلمنامه را می‌خواند همین نظر را داشت. ما مرز بی‌خطرِ عبور تبدیل شدن به کمدی در بخش فوتبالی فیلم را رد کردیم و تقریباً باید بگویم که از خروجی فیلم راضی‌ام.

وی تأکید کرد: جای هادی اسماعیلی در بخش جلوه‌های بصری صحنه خالی است که صحنه‌های عالی را رقم زد. درنهایت از سازمان اوج برای همکاری و همیاری در همه مراحل کار تشکر می‌کنم‌.

مریم سعادت؛ بازیگر نقش همسر پرویز دهداری توضیح داد: مهم‌ترین ویژگی این فیلم برای من این بود که کاراکترها واقعی بودند. البته من آن‌ها را ندیده بودم و ای کاش که فرصتی پیش می‌آمد تا آقای دهداری و همسرش را می‌دیدم. سعی کردم در ایفای این نقش حرف گوش‌کن باشم و به وظیفه‌ام عمل کنم و به نقش نزدیک شوم. ضمن این که بازی در این نقش و فیلم برای من بسیار جذاب بود.

خسرو احمدی بازیگر این فیلم نیز گفت: من زیاد فوتبالی نیستم و زمانی که آقایان ثقفی و پناهی پیشنهاد کار را دادند، متوجه شدم که با چه شخصیت‌های بزرگی مواجه هستیم. فردای شبی که فیلمنامه را خواندم، مقابل دوربین رفتم. تنها یک شب وقت داشتم که به این نقش برسم.

وی ادامه داد: من کیف کردم و خوشحالم که در «پرویز خان» حضور داشتم. خرسند هستم که یک جوان نازنین درباره فوتبال ملی‌مان فیلم ساخته است.

مهدی قربانی؛ دیگر بازیگر این فیلم عنوان کرد: روزی دستیار آقای ثقفی با من‌ تماس گرفت و حضوری رفتم تا صحبت کنیم‌. ۷۰ درصد از حضورم در «پرویز خان» به خاطر حضور و هم‌بازی شدن با آقای پورصمیمی بود.

المیرا دهقانی؛ بازیگر نقش دختر پرویز دهداری درباره حضورش در این فیلم گفت: زمانی که فیلمنامه به دستم رسید، بیشتر از نقش، خود داستان و رابطه پدر‌ و دختری برایم جالب بود. پدر در این فیلم با دختر خودش رفیق است و به رشد فردی او توجه دارد و فکر می‌کند. این جریان، نقش شیدا را برایم جذاب‌تر می‌کرد.

محسن خدابخشی؛ طراح صحنه این فیلم خاطرنشان کرد: بازسازی فضای دهه شصت سختی خودش را دارد و سعی کردیم با منابع و اسناد تاریخی که در اختیار داشتیم نعل به نعل کار را طراحی و بازسازی کنیم.

گروه تحقیقاتی ما فریم به فریم بازی ایران و قطر را از آرشیوها در آورد و در فیلم همان را نشان دادیم.

وحید ابراهیمی؛ مدیر فیلمبرداری «پرویز خان» گفت: وقتی فیلمنامه را خواندم، به سرعت به دفتر رفتم و درباره کار صحبت زیادی کردیم. ما در پشت‌صحنه با آقای ثقفی خیلی گپ‌وگفت داشتیم. زیرا قصد داشتیم که این اثر، مستند سینمایی باشد و در پیش‌تولید به پیشنهاد آقای ثقفی دوربین را به زمین بردیم. همان‌طور که در فیلم مشاهده کردید، دوربین همچون یکی از بازیگران حضور دارد.

آزاده قوام؛ طراح لباس تصریح کرد: «پرویز خان» ازجمله کارهای پرچالش بود و روزی سه بار از دست آقای ثقفی اشکم در می‌آمد. اکنون که نتیجه کار را دیدم، بسیار راضی از آن سختی‌ها و گریه‌ها هستم.

امید گل زاده؛ چهره‌پرداز توضیح داد: هر بازیگری در این فیلم، گریم مختص به خودش را دارد و امیدوارم از فیلم راضی باشید.

نوشته علی ثقفی: آقای پورصمیمی شانس کسب سیمرغ را دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید پورصمیمی، مریم سعادت، خسرو احمدی، حمیدرضا پگاه، بهنام تشکر، علی باقری، المیرا دهقانی، مهدی قربانی، یاسین مسعودی، محمد صادق ملک، نیما نادری،روزبه رئوفی، یدالله شادمانی، مهدی فریضه، منوچهر علیپور، امیر دانشجو، سید ابوالفضل موسوی، نصیر ساکی، امیرمهدی کوشکی، اسکندر کوتی، علی فرحناک بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

این فیلم سینمایی که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج با حمایت وزارت ورزش و جوانان است، درخصوص پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ  تیم ملی فوتبال ایران است.

عوامل فیلم سینمایی «پرویز خان» عبارتست از: مدیر فیلمبرداری: وحید ابراهیمی، مدیر صدابرداری: میثم یاردیلو، طراح صحنه: محسن خدابخشی، طراح لباس: آزاده قوام، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، تدوین: حسن حسندوست، طراح جلوه های بصری: سید هادی اسلامی، مدیر تولید: رضا زنجانیان، طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان، آهنگساز: بامداد افشار، اصلاح رنگ و‌نور: فربد جلالی، دستیار اول کارگردان: علی غیاثوند، مدیر تدارکات: امیر مرایی، برنامه ریز: سحر زرندی، عکاس: حبیب مجیدی، روابط عمومی: علی سلمان زاده، طراح پوستر: استودیو رامکا، مجری طرح: استودیو بادبان.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «پرویز خان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی که محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است درخصوص پرویز دهداری یکی از متفاوت‌ترین مربیان بزرگ تیم ملی فوتبال ایران است که روزهای پایانی فیلمبرداری خود را می‌گذراند.

«پرویز خان» اولین ساخته سینمایی علی ثقفی است که به زودی آماده نمایش خواهد شد.

نوشته سعید پورصمیمی «پرویز خان» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر دقیق‌تر سخن گفته باشم، «برادران لیلا» فیلمی است که بازتاب یک برهه‌ی اجتماعی و تاریخی ایران معاصر را در دل خود دارد و دلیل اهمیت و توجه به آن به خاطر مسائل حاد اجتماعی است و نه صرفا به خاطر ارزش‌های بصری و دراماتیک موجود فیلم. اما آیا یک فیلم سراسر نمادین (نه نشانه‌‌گرا) و بیانیه‌وار می‌تواند ساختار و منطق روایت را از یاد ببرد؟

قبل از آنکه ساختار فیلم را مورد بررسی قرار دهم بد نیست نکاتی را درباره‌ی مضمون آن اشاره کنم. این فیلم براساس تم پدرسالاری بنا شده است. موضوعی که به لحاظ درونمایه بارها دستمایه‌ی ساخت آثار سینمایی و تلویزیونی مختلف قرار گرفته است.

مشهورترین اثر ایرانی با این مضمون سریال «پدرسالار» اکبر خواجویی است که در آن شورش سنتی عروس و پسر علیه افزون‌خواهی پدر خانواده در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرد. در این مجموعه‌ی تلویزیونی، قواعد هنجاری جامعه در حوزه‌ی خانواده زیر سوال نمی‌رود بلکه فرزندان کوشش می‌کنند خود را از بار سنگین سنت‌های نسل گذشته آزاد کنند. اما در «برادران لیلا» با تقابلی سرکش بین دو نسل سروکار داریم. به طوری که نسل بعدی سعی دارد نسل گذشته را تنبیه و تادیب کند. سیلی لیلا به پدرش عملی صرفا دراماتیک نیست که آن را با سیلی‌های مشهور در سینما از جمله با سیلی عماد فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی مقایسه کنیم بلکه رخدادی است که از شکاف و شوریدگی نسلی بر نسلی سخن می‌گوید. درونمایه‌ای که به لحاظ اجتماعی اولین‌بار در جزوه‌ی «پدر، مادر ما متهمیم» علی شریعتی و به قول خودش با «انتقادهای زننده و تیز و صریح» و با زبانی ایدئولوژیک و نسنجیده علیه والدین طرح و اقامه‌ی دعوا شد.

در بخشی از این جزوه از زبان نسل جوان خطاب به پدران و مادران آمده است: «برای چه طبقه من و گروه من از شما بیزار شده، از شما بیگانه شده و شما با او بیگانه هستید و نمی‌توانید با هم یک کلمه سخن بگویید؟ به مادرها بگویم که برای چه دختر شما نمی‌تواند با شما حرف بزند و شما هم نمی‌توانید با دخترتان حرف بزنید… و به پدرها بگویم که فرزند شما نه به عنوان یک فساد اخلاقی، بلکه با دلایل و علل فکری و اعتقادی، از شما فرار کرده و با شما بیگانه شده است.»

اگر از بار مذهبی این سخنان بگذریم این تکه از جزوه‌ی شریعتی حتی می‌تواند به عنوان خلاصه‌ی فیلم اخیر روستایی مدنظر قرار گیرد. چرا که این هر دو (جزوه‌ی شریعتی و فیلم روستایی) با «سخن تند» و «انتقادهای زننده» در مقابل نسل گذشته می‌ایستند. هرچقدر که آن جزوه از لحاظ مبانی اجتماعی نسنجیده است، این فیلم نیز از لحاظ دراماتیک و سینمایی قوام نیافته.

همچنین نباید از یاد ببریم که سوژه فیلم و سرآمد شدن پدر در بین خاندان خود (بزرگ فامیل شدن)، رسمی است که تقریبا موضوعیت خود را در جامعه ما از دست داده است، البته اگر که زمانی این موضوع آنقدر مهم بوده باشد که کسانی برای آن خود را به آب و آتش بزنند.

به هر روی، سوژه‌ی‌ بزرگ خاندان محسوب شدن، اهمیت و ارزش اجتماعی پیشین خود را ندارد و به همین دلیل قابلیت تعمیم ندارد و محمل خوبی برای نشان دادن یک داستانی امروزی نیست. این که بازیگران امروزی و شناخته شده‌ی سینما در این فیلم به عنوان بازیگر حضور دارند، کهنگی سوژه و ارتباط موضوعی آن به گذشته را کمرنگ جلوه می‌دهد.

نمادهایی که راه را بر هنر روایت می‌بندد

بنا کردن فیلم بر یک رسم تقریبا از دست رفته و امروزی نبودن سوژه‌ی اصلی، عاملی می‌شود تا فیلمنامه‌نویس جابه‌جای فیلم را با نماد پر کند. در شرایطی که فیلم‌های مدرن عموما بر وجود نشانه‌ها تاکید دارند، اغلب آثار کلاسیک با دایره‌ی شمول گسترده بر نمادها تاکید می‌ورزند. نماد اساسا راه تفکر و منطق را هذیانی می‌کند و معمولا مانع انسجام سطح اول و ظاهری اثر می‌شود تا بتواند معنا را در پشت و پسله‌های اثر پنهان کند. برای همین است که شخصیت‌های «برادران لیلا» برای ما قابل شناسایی نیست و اگر هم احساس آشنایی با کاراکترها داریم به دلیل نمادهای آشنایی است که آن‌ها را تقویت می‌کند. چرا که زحمت چندانی برای شناسایی و پرورش شخصیت‌ها در فیلمنامه کشیده نمی‌شود.

حتی ایده‌ی این فیلم نمی‌تواند بر گرته‌برداری از آثاری چون «پدرخوانده» بنا شده باشد. اگرچه در این فیلم پلان‌هایی که یادآور«پدرخوانده» کاپولا هستند دیده می‌شود اما نباید فراموش کنیم که ایده‌ی جانشینی بزرگ فامیل و جاروجنجال‌هایی که برای آن به‌وجود می‌آید در درون خانواده به شکل سنتی آن قابل طرح نیست، بلکه با شرایط و فضای خانواده‌های مافیایی منطبق است. در ضمن در فیلم‌های مافیایی شبیه «روکو و برادرانش» یا «پدرخوانده» زن عنصر تزیینی و درجه دوم به حساب می‌آید. چرا که این آثار دلمشغول ساخت دنیایی خشن، مردانه و رقابت بین آن‌ها است. چنین برداشتی حتی به قصد همسان کردن آن شرایط با شرایط اجتماعی جامعه‌ی ایران از پیش شکست خورده است، چرا که سنت مافیای شناخته شده و گروه‌های عامل آن در مملکت ما دیده نشده و اگر گروه‌های تبه‌کار قدرت و ثروت را مافیا بنامیم چندان ارتباطی با خاندان‌های مافیایی تبه‌کارانه و نظم و نظام آن ندارد.

درست است که زن در جامعه‌ی امروز نقش تعیین‌کننده‌ای دارد اما شرایط اجتماعی و فرهنگی متفاوت لیلا نسبت به دیگران در فیلم توجیه نمی‌شود. حتی ما نمی‌فهمیم چرا لیلا نسبت به دیگر اعضای خانواده‌اش شرایط کاری مقبول‌تری دارد و برخلاف برادرانش به شغل‌های کاذب مشغول نیست؟ حتی اگر قبول کنیم که در جامعه‌ی ما زنان راحت‌تر از مردان شغل به دست می‌آورند این موضوع در فیلمنامه توجیه نمی‌شود. حتی ما به درستی نمی‌فهمیم که لیلا با وجود این همه خشم و نفرت از والدین‌اش چرا با آن‌ها زندگی می‌کند و با وجود شرایط شغلی مناسب چرا آن‌ها را ترک نکرده و مستقل نمی‌شود؟

ارزیابی شتابزده و صریح سنت‌های نادرست گذشته

فیلم طولانی و نامتعارف روستایی با درونمایه‌ی رکود اقتصادی و تحریم، کلاهبرداری، موقعیت‌های نابسامان اجتماعی و رقابت‌های خانوادگی در یک خاندان روبه زوال اثری شبیه به فضای رمان‌های کلاسیک دوران دیکنز را برای ما تداعی می‌کند، نه فیلمی مدرن و حتی مافیایی. این اثر فاقد ساختار و پرداخت مدرنی همچون «شازده احتجاب» هوشنگ گلشیری است که زوال یک خاندان پیزوری و عقب افتاده را به تصویر می‌کشد. درست است که تم فیلم «برادران لیلا» جسورانه و واقعگرایانه است اما فیلمی به شدت ایدئولوژیک است که علیرغم وجه نمادینش با خانواده و نسل گذشته سر ستیز دارد. علیرغم آن که فیلم قرار است مدرن باشد اما سوژه‌ی آن بلاتکلیف و زمان‌زده است. هرچند که موتیف‌های فیلم می‌تواند احساس واقعیت روزگار ما و مصائب اجتماعی موجود را بازنمایی ‌کند.

فیلم از نظر بازی‌ها و فیلمبرداری شاخص و تاثیرگذار است که بررسی آن جای بحث دیگری را می‌طلبد. اما در مورد تدوین فیلم می‌توان نکاتی را اشاره‌وار بیان کرد. تدوین کردن چنین فیلمی با زمان طولانی مدتش نیازمند یک بازنگری کلی است. بعضی از پلان‌ها علیرغم جذابیت بصری نقشی تعیین کننده در پیشبرد داستان ندارد و از سوی دیگر جای پلان‌هایی که حفره‌های داستانی را پر می‌کند خالی است. با تدوین مجدد چه بسا می‌توان تاحدودی نقایص داستانی فیلم را پنهان کرد و حس‌وحال پویا‌تری به فیلم دید. کاری که می‌تواند روزنه‌ای برای بروز استعداد بازیگران اصلی فراهم کند. در شرایط فعلی تنها  بازی ترانه علیدوستی و سعید پورصمیمی در فیلم برجسته است که علاوه بر شاخص بودن بازی آن دو ریتم و داستان فیلم به بیشتر دیده شدن آن‌ها کمک کرده و فرصت را از بازیگران دیگر گرفته است.

«برادران لیلا» فیلمی است که در جامعه مابه‌ازا دارد. چرا که احتمالا هر خانواده‌ای بخشی از تجربیات اقتصادی و اجتماعی این‌چنینی را از سرگذرانده و یا شاهد تجربه کردن رنج‌های مشابه دیگر افراد بوده است. از سوی دیگر این فیلم جسور و صریح است. درست است که مبانی آن از خانواده از سنخ دیگری تعریف شده است و نسل امروز را طلبکار پدران خود می‌داند اما در دل خود نقادی صریح سنت‌های نادرست گذشته را پرورده است. سنتی که پدران بدون توجه به واقعیات موجود به آن تن داده و برای سایر افراد خانواده گرفتاری ایجاد کرده‌اند.

نوشته پدر، مادر شما متهم هستید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«برادران لیلا» سومین فیلم سعید روستایی بعد از «ابد و یک روز» و «متری شیش و نیم» است که این روزها بعد از حواشی بسیار در زمان تولید و جشنواره کن، به پشتوانه این حواشی و نمادگرایی عجیب و الصاق تعابیری خارج از فیلم به آن از سوی طرفدارانش به محل بحث و مناقشه در شبکه‌های مجازی و غیرمجازی شده است، هرچند که موافقان آن، این روزها زبان گزنده و تندی را نسبت به مخالفان در پیش گرفته‌اند اما خود فیلم به عنوان یک فیلم، اثری ضعیف در فیلم‌نامه و اجرا نسبت به فیلم‌های قبلی فیلمسازش محسوب می‌شود که اتفاق خوب و تازه‌ای نیست بلکه فیلمساز به پشتوانه آن دو فیلم و ترکیبی از آن‌ها و بسط دادن داستان فیلم کوتاه «مراسم» خود به دنبال نمایش و نزدیک شدن بیشتر به خانواده‌ای است که از اساس فرو ریخته است و شرافت و آبرویی هم ندارد.

روستایی در این فیلم مخاطب را با یک خانواده‌ای روبه زوال و پوچی مواجهه می‌کند که ارزش‌ها در آن فراموش شده و حالا برای برون‌رفت از این گرفتاری و بیکاری و توسل به آینده‌ای روشن ، لیلا (ترانه علیدوستی)  به برادرانش پیشنهاد خرید مغازه در پاساژی می‌دهد که خود و برادر بزرگش در آن شاغل هستند و پاساژ پررفت و آمدی هم هست، البته در ادامه علاقه فیلمساز به صحنه‌های توالت که در دو فیلم قبلی‌اش نقش مهمی داشته در این فیلم هم مغازه‌ای را نشان نمی‌دهد بلکه دوربین را داخل توالت می‌برد و می‌گوید که این توالت در آینده قرار است مغازه شود! برادران لیلا برای خرید مغازه به توافق می‌رسند تا با کمک هم برای خرید مغازه اقدام کنند، موضوع حضور پدر در مراسم عروسی و معرفی او به‌عنوان بزرگ خانواده جورابلو مطرح می‌شود و هدیه چهل سکه‌ای که قرار است او به‌عنوان بزرگ خانواده به عروس و داماد بدهد، درحالی‌که فرزندانش برای خرید مغازه به آن سکه‌ها نیاز دارند و با این کادو مخالف هستند….

«برادران لیلا» در شخصیت‌پردازی دچار مشکل جدی است، نویسنده به قدری دل به سوژه اصلی و آغاز و پایان فیلم داده است که ابتدایی‌ترین نکات فیلمنامه‌ای را رعایت نکرده است، شخصیت‌ها هرکدام تصویر درستی از خود را نشان نمی‌دهند تا به یک خانواده تبدیل شوند و مقاصدشان در ادامه برای مخاطب سمپات شود، حتی لیلا هم نمی‌تواند نقش یک دلسوز و لیدر و کسی که می‌خواهد همه چیز را درست کند را داشته باشد برخلاف «سمیه» در ابد و یک روز که هم جای درستی بود و هم بازی خوب و استفاده درستش از میمیک و بالا و پایین کردن‌های صدایش برای شخصیت بسیار مناسب بود و دلسوزی‌اش هم درآمده بود اما در اینجا، هرکدام از شخصیت‌ها با نکات منفی‌شان هست که برجسته می‌شوند، حتی علیرضا (نوید محمدزاده) هم که می‌خواهد نظرات منطقی و درست بدهد اما در جاهایی او هم زیر سؤال می‌رود اما شروع فیلم با معرفی او بهتر از بقیه پیش می‌رود، فرهاد (محمدعلی محمدی)  برادر دیگر لیلا که مشخص نیست در این جمع چه کار می‌کند! هرازگاهی هیکل خود را نمایان می‌کند و تیکه‌ای می‌اندازد حتی زمانی که متوجه افزایش قیمت پرایدش می‌شود واکنش مناسب شرایط نشان نمی‌دهد، منوچهر (پیمان معادی)  شخصیت متزلزلی دارد که حتی تمایلاتش در طول فیلم باید با حدس مخاطب همراه شود یا مخاطب، علت رفتن همسرش را براساس رفتارهایش حدس بزند و پرویز (فرهاد اصلانی) هم تصویر درستی از مردی که چرا پنج دختر دارد و ششمین فرزندش را هم به دنیا می‌آورد! را نمی‌دهد، همه این شخصیت‌ها قرار است در ظرف فیلم‌ساز تبدیل به ابزاری شوند برای موضوعات پراکنده داخل فیلم! زیاده‌روی و اغراق و تمرکز روی تورم اقتصادی و از سوی دیگر نمایش بی‌جهت برادران در زمانی که با چند دختری که کار مدلینگ می‌کنند و از ماشین‌های شاسی بلند پیاده می‌شوند و دیالوگ‌هایی که در آن صحنه مطرح می‌شود، یک جور باج دادن فیلمساز به مخاطبی است که دوست دارد این صحنه‌ها را علاوه بر فضای بیرونی در فیلم هم ببیند.

«برادران لیلا» فیلمی است که متأسفانه در شرایط عادی تولید و پخش در سینماهای ایران اکران نشد اما فیلمی هم نیست که برای پرده عریض سینما ساخته شده باشد، مدیوم و اندازه آن در بضاعت تله‌فیلم است، فیلم‌برداری و نورپردازی ضعیف هومن بهمنش برخلاف صحنه‌های ابتدایی در کارخانه که در ادامه به حداقل‌ها رضایت داده است و اجرای نچسب بازیگران که مانند عروسک خیمه شب بازی، وارد کادر یا از آن خارج می‌شوند و دیالوگ‌های پر حرف را مانند نمایش رادیویی می‌گویند و می‌روند و بعدی و بعدی…

اجرای شلخته گروه صحنه و لباس و تلاش برای کثافت نشان دادن خانه و استفاده زیاد از توالت و آن ایده زشت ادرار در ظرف‌شویی، گویی همه‌چیز باید در یک کثافت گیر کرده باشند و سنگینی غبار گرفته شده در صحنه پخش شود اما حداقل در خانواده پرجمعیت کسی پیدا می‌شود که به تمیزی و دیگر جزییاتی که رنگ زندگی اهمیت دهد.

درباره صحنه بحث‌برانگیزی که لیلا می‌خواهد پدرش را تنبیه کند، جدای از اینکه این صحنه می‌تواند در ذهن بیننده کم سن و سال عواقب بدی را داشته باشد اما در اجرا واکنش برانگیز خواهد بود، بعد از سیلی لیلا به پدر، تنها فرهاد هست که می‌خواهد مقابل لیلا قرار گیرد و بابت این رفتار او با او برخورد فیزیکی کند، فرهاد که در پاساژ خودش با فریاد کشیدن بر سر پدر او را راهی بیمارستان کرده بود اما در این صحنه او واکنش دارد و دیگر برادران طوری رفتار می‌کنند که انگار سیلی زدن دختر به پدر کار هرروزه لیلا بوده و واکنش دیگری را به دنبال ندارد.

نوشته این راه رستگاری ندارد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در بخش فیلم‌های بلند جشنواره که از ۹ نوامبر در نیویورک برگزار می‌شود، به رقابت می پردازد.

فیلم «نرگس مست» داستانی از زندگی ۴ شاعر و تصنیف ساز معاصر را همراه با تاریخچه موسیقی ایرانی در قالبی عاشقانه شاعرانه بیان می کند.

بازیگران اصلی این فیلم سعید پورصمیمی، میترا حجار، مهدی پاکدل، هومن برق نورد و سیامک صفری هستند.

پخش کننده جهانی فیلم سولماز اعتماد است.

نوشته راهیابی «نرگس مست» به جشنواره فیلم «نوکو» در آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید پورصمیمی ‎در جلسه نقد و بررسی «برگ جان» که با حضور این بازیگر و ابراهیم مختاری کارگردان در سینما سوره اصفهان برگزار شد؛ درباره این فیلم گفت: «برگ جان» فیلم دل است؛ حدیث نفسی است که آقای ابراهیم مختاری با خودش داشته و ماجرا برمی‎گردد به مستند «زعفران»، ایشان به پرسوناژی مانند مش رحیم برخورد کرده که پایبند اصول خودش بوده و سرانجام همین مواجهه باعث ساخت «برگ جان» می‎شود.

در ادامه ابراهیم مختاری در مورد «برگ جان» گفت: در این فیلم، هم سینما و هم کارگردان نقد می‎شوند، این یک رابطه دوطرفه است. به وسیله سینما کارگردان نقد می‎شود و کارگردان هم خودش را با سینما نقد می‎کند. این بازی دوگانه سبب رشد هر دو طرف است.

پورصمیمی‎ در تأیید سخنان مختاری افزود: این فیلم یک جور به محاکمه کشیدن اهل فن است. باید ببینیم مخاطب ما کیست و برای چه کسی فیلم می‎سازیم.

ابراهیم مختاری در مورد چگونگی شکل‎گیری «برگ جان» گفت: با شخصیت نورالله، زمان ساخت مستند «زعفران» برخورد کردم. البته برای فیلم «برگ جان» دو شخصیت را یکی کردم و مش رحیم شکل گرفت. حتی در مورد این اتفاق، یک فیلم‌نامه کوتاه نوشتم که جایزه هم گرفت. اما بعد، هر وقت صحبت از زعفران و نهال و محیط زیست می‎شد، این اتفاق مرا رها نمی‎کرد؛ پس سعی کردم پول جور کنم و «برگ جان» را بسازم. احساس کردم ادراک این آدم‌ها از جهان هستی با من فرق می‎کند. آدم این فیلم کسی است که اوایل یک جور دیگر نگاه می‎کند اما با تلنگری پیش می‎رود و در پایان، به کشفی جدید از خود و پیرامونش می‎رسد. مثل خود من که جهان خودم را داشتم اما با دو جمله جهانم شکست و به نظرم برای هر انسانی این یک سعادت است که با جهان دیگری آشنا شود و بتواند در جهان جدیدی زندگی کند.

وی در بخش دیگری از سخنانش تأکید کرد: واقعیت این است که درست در لحظه‌ای که تأثیرپذیری قصه می‎خواهد شروع شود، داستان ما تمام می‎شود. هر کسی داستانش را یک جور تعریف می‎کند، من هم این گونه آن‌ را تعریف کردم. به نظرم شخصیت کارگردان فیلم، این سعادت را داشت که به معرفت برسد و کسی به تنهایی به معرفت نمی‎رسد. او به کمک دیگران تغییر کرد.

مختاری در مورد نحوه انتخاب بازیگران «برگ جان» گفت: چون مستندساز هستم دلم می‎خواست بیشتر از بین نابازیگران، بازیگر انتخاب کنم اما موقع نوشتن فیلم‎نامه «برگ جان» برای نقش مش رحیم، آقای پور صمیمی‎ جلوی چشمم می‎آمد. در مورد آقای مهدی احمدی هم که نقش کارگردان را دارد کم کم به او رسیدم اما در مورد خانم مریم مقدم واقعا دلم می‎خواست بازیگر کمتر دیده‌شده‌ و گزیده کاری این نقش را بازی کند. هرچند به لحاظ گیشه اینکه بازیگرانت کمتر شناخته شده باشند اصلا خوب نیست اما ترجیحم انتخاب بازیگرانی بود که بتوانند نقش را خوب در بیاورند.

وی در ادامه سخنانش افزود: مثلا آقای پورصمیمی‎ خیلی نقش را خوب درآورده؛ من خودم هر وقت فیلم را می‎بینم دلم می‎خواهد زودتر به آن صحنه‌هایی برسم که مش رحیم حضور دارد. به نظرم بازیگر خوب، وقتی در قالب نقش فرو می‎رود تا چند دقیقه اول، تماشاگر او را نمی‎تواند بشناسد. از ابتدا می‎دانستم اگر مش رحیم در نیاید کل فیلم به فنا می‎رود اما خوشبختانه آقای پورصمیمی ‎به خوبی از پس نقش برآمد.

سعید پورصمیمی ‎درباره چگونگی رسیدنش به نقش و درآوردن لهجه بجستانی توضیح داد: قسمت من این است که از اول نقش پیرمردهای شهرستانی و با لهجه را بازی کنم، از جوانی هم همین طور بود. خوب هر چند سعی کردم نقش‌های متفاوتی را بازی کنم اما در همان بیست سالگی هم نقش پیرمرد را بازی کردم. الگوی من برای لهجه بجستانی معلمی ‎بود که روزها کار تدریس می‎کرد و بعدش هم باغ داشت و کشاورزی می‎کرد. او شب‌ها با من تمرین لهجه می‎کرد و دیالوگ‌های فیلم را با هم به لهجه بجستانی ترجمه می‎کردیم. من با خیلی از آن‌ها رفیق شده بودم، بجستانی‌ها مردمان ساده و جالبی هستند.

ابراهیم مختاری در مورد انتخاب نام «برگ جان» گفت: انتخاب اسم فیلم، به نظرم کار سختی است؛ اسمی‎که هم با بیننده ارتباط برقرار کند و هم نام خوبی برای فیلم باشد. ما ابتدا نام یک «تعبیر عاشقانه» را انتخاب کردیم بعد نام «جان گیاه» و سپس به پیشنهاد کسی اسم «برگ جان» انتخاب شد که مختصر برگ جهان هم هست و خب من نام بهتری هم سراغ نداشتم.

این کارگردان پیشکسوت سینما با ابراز خوشنودی از اکران فیلمش در گروه سینمایی «هنروتجربه» اظهار داشت: «برگ جان» جایزه اول ششمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «سبز» را گرفت؛ بعد من آن را به چند پخش کننده دادم اما آن‌ها به روال معمول گرایش به پخش فیلم‌های کمدی و خنده‌دار دارند. برای همین پیشنهاد اکران در گروه آزاد را مطرح کردند که با توجه به ساعت‌های بد نمایش، فیلم با اکران در گروه آزاد نابود می‎شد. برای همین صلاح دیدم فیلم در گروه «هنروتجربه» اکران شود، چون زمان طولانی‌تری دارد و تماشاگر می‎تواند فیلم مورد علاقه‌اش را انتخاب و ببیند.

اکران فیلم سینمایی «برگ جان» دومین ساخته بلند داستانی ابراهیم مختاری این روزها در سینماهای کشور ادامه دارد، و در ساعت ۱۶ فردا شنبه ۲۰ آبان ماه جاری در پردیس سینمایی کورش در تهران، در ساعت ۱۵ در پردیس سینمایی هویزه در مشهد، در ساعت ۲۰:۳۰ یکشنبه ۲۱ آبان ماه در سینما فرهنگ و همچنین در ساعت ۲۲ در پردیس سینمایی کورش در تهران روی پرده خواهد رفت.

نوشته جلسه نقد و بررسی «برگ جان» در اصفهان برگزار شد/ سعید پورصمیمی: «برگ جان» فیلم دل است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته پورصمیمی: بازیگران جوان مستعد هستند اما بیهوده می‌چرخند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این بازیگر دوست داشتنی در مراسم بزرگداشتش که شنبه اول شهریورماه برگزار می‌شد، از سینما ستایش کرد. وی در ادامه افزود:  ابتدا برگزاری جشنواره فیلم های ویدئویی را  به مردم مازندران و بعد به برگزارکنندگان آن تبریک می گویم .چه بخواهیم و چه نخواهیم سینمای ما به شکل کلاسیک در حال از بین رفتن است. یادم می آید روزگاری هزاران نفر به اتفاق هم فیلمی را در سینما می دیدیم و بعد از آن درباره فیلم به تبادل نظر و گفتگو می پرداختیم.

وی با بیان اینکه نمایش فیلم ها رو به زوال است یادآور شد: امروز شاهد آن هستیم که علاقمندان بیشتر فیلم ها را در موبایل هایشان  به صورت فردی  می‌بینند. باید دقت کرد تا چه کاری باید انجام دهیم تا جلوی انفرادی شدن سینما را در آینده بگیریم تا سینما بتواند قدم های فرهنگی بردارد و بار فرهنگی خوبی داشته باشد. فکر می کنم یکی از مهمترین راه ها برگزاری جشنواره است زیرا قطعا می تواند سینما را از انزوا نجات دهد.

دکتر محمود عزیزی برای اهداء لوح به سعید پورصمیمی روی صحنه رفت.

چنگیز جلیلوند: با فیلم های ویدئویی مردم را به سینما بکشانیم

چنگیز جلیلوند نیز در مراسم بزرگداشتش گفت: باورم نمی شود چنین جشنواره ای در مازندران برگزار می شود. امیدوارم فیلم های ویدئویی که ما آنها را دوبله می کنیم هرچه زودتر در سینما ها به نمایش درآیند زیرا همانطور که می دانید سینمای ما روز به روز درحال  کوچکتر شدن است.

وی در ادامه افزود: امیدوارم با نمایش فیلم های ویدئویی در سینما ها  مردم را به سمت سینما بکشانیم و آنها را با سینما آشتی دهیم. از همه دست اندرکاران جشنواره تشکر می کنم و  امیدوارم خداوند به آنها قدرت دهد تا هر سال این جشنواره را هرچه باشکوه تر برگزار کنند.

فرامرز قریبیان روی صحنه رفت و لوح تقدیر را به چنگیز جلیلوند اهدا کرد و گفت: صدای جلیلوند مانند ۴۰ سال گذشته است افتخار می کنم که امشب جایزه او را من دادم.

فاطمه گودرزی: زود بود تا برای من بزرگداشت گرفته شود

فاطمه گودرزی در مراسم بزرگداشتش در مراسم افتتاحیه جشنواره فیلم های ویدئویی گفت: شاید کمی زود بود تا برای من بزرگداشت گرفته شود، فکر می کنم هنوز جوان و کودک این حرفه هستم. امروز با جرات می توانم بگویم که فرزند اساتیدی همچون جلیلوند و پورصمیمی هستم به همین دلیل تعجب کردم که برای من بزرگداشت گرفته شد.

گودرزی همچنین افزود:  شاید به خاطر تعداد کارهایم بوده است بهرحال از هیات انتخاب و دست اندرکاران تشکر می کنم. در این بخش از مراسم رویا تیموریان روی صحنه رفت و لوح فاطمه گودرزی را تقدیم کرد.

در این مراسم که در آمل برگزار شد، حجت الله ایوبی رییس سازمان سینمایی، علیرضا رضاداد، فرامرز قریبیان، سعید پورصمیمی، مسعود رایگان، رویا تیموریان، چنگیز جلیلوند، لیلا بلوکات، محمود عزیزی، جابر قاسمعلی، حسن نجاریان، فاطمه گودرزی، علی یونسی معاون سیاسی و امنیتی مازندران، عباسعلی ابراهیمی مدیر کل ارشاد مازندران، پورن درخشنده، سیاوش طهمورث، بهرام عظیمی ، حسن مسافر آستانه و … حضور داشتند. در پایان این مراسم مازیار فلاحی به همراه گروهش قطعاتی را اجرا کردند که با استقبال حاضران مواجه شد.

نوشته حرف‌های پورصمیمی و گودرزی در افتتاحیه یک جشنواره/ ستایش قریبیان از یک دوبلور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حسین مسافرآستانه در گفت و گو با سوره سینما با تاکید بر اینکه برگزاری بزرگداشت‌ها در جشنواره یاس فرمایشی نیست گفت: معیار انتخاب این هنرمندان برای تجلیل و بزرگداشت آنها میزان فعالیت و تاثیر آنها در عرصه شبکه نمایش خانگی بود. بنابراین ما آثار سینمای خانوادگی در سال‌های گذشته را در بخش های مختلف بررسی کردیم. این سه نفر را به عنوان موثرترین هنرمندانی که در سینمای خانگی فعال بودند و البته از لحاظ کیفیت و کمیت سوابق را مدنظر قرار دادیم و به این نتیجه رسیدیم که از این سه هنرمند بزرگ در جشنواره تقدیر کنیم.

وی با اشاره به اینکه در سال‌های آینده هم با همین معیار هنرمندان دیگری برای تجلیل انتخاب می‌شوند، افزود: این تجلیل و تقدیر به هیچ وجه جنبه فرمایشی نداشت و سوابق این عزیزان از دو جنبه کمی و کیفی سنجیده شده است.

مسافرآستانه در ادامه با اشاره به ویژگی‌های بازیگری سعید پور صمیمی گفت: استاد پورصمیمی از بازیگران منحصر به فرد و شاخصی است که هر وقت در تئاتر، در سینما و تلویزیون حضور پیدا می‌کند، جزو موثرترین های آن اثر قلمداد می شود. به این دلیل که تجربه بسیار طولانی را در این عرصه پشت سر گذاشته و در کنار آن تحصیلات عالیه را در این زمینه کسب کرده است. هر دوی اینها ناشی از استعداد ذاتی و خدادادی است که در وجود این عزیز نهفته است و به خوبی و درستی از آنها بهره می‌گیرد. استاد پورصمیمی در نقش‌های متفاوت ظاهر شده است و  کارنامه‌ای ویژه دارد. من از نزدیک با این استاد در ارتباط هستم می‌دانم که یا کاری را نمی‌پذیرد و یا در صورت پذیرش تمام تمرکز و انرژی خود را صرف آن می‌کند.

دبیر دومین جشنواره بین المللی فیلم یاس در ادامه درباره تجلیل از فاطمه گودرزی گفت: خانم گودرزی به لحاظ تعداد کارها و هم از جنبه تاثیرگذاری نقش‌ها در سینمای خانگی بالاتر از دیگران بوده. براساس نگاه مثبتی که بر اثر پخش این فیلم‌ها در خانواده‌ها بوجود آمده و ارزیابی که انجام شده این انتخاب را انجام دادیم. همانطور که عرض کردم این گزینش‌ها فرمایشی نبود و صرفا کسوت و سن و سال را مدنظر نداشتیم. با نگاه کارشناسی به توانایی و تاثیرگذاری هر بازیگر در سینمای خانگی این انتخاب صورت گرفته است.

وی درباره بزرگداشت چنگیز جلیلوند گفت: از آنجایی که یکی از بخش‌های مهم عرصه نمایش خانگی دوبله است و در آثار خارجی دوبله نقش اساسی دارد، بنابراین برای اینکه تمام خانواده های ایرانی در سراسر کشور از لذت آثار با کیفیت خارجی بهره‌مند شوند، نیاز به دوبله آثار داریم. استاد چنگیز جلیلوند یکی از موثرترین افراد در عرصه دوبله آثار نمایش خانگی هستند. استاد مسلم دوبلاژ ایران و هنرمندی که صدایش با بهترین‌های تاریخ سینمای جهان گره خورده و بسیاری از ستاره‌های سینما را برای مخاطب ایرانی زنده کرده است.

نوشته پورصمیمی بازیگری منحصر به فرد است/ بزرگداشت‌ها در جشنواره یاس فرمایشی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.