تسلیمی به واسطه صراحت بیانش از جمله سینماگرانی بوده که در ادوار مختلف سینمایی کوشیده نظراتش را پیش روی مدیران قرار دهد؛ اتفاقی که به دلیل رویه انتقادی نظرات، مورد پسند مدیران قرار نگرفته اما تسلیمی را وانداشته که ادبیاتش را تغییر دهد و در آستانه هفتاد سالگی نیز همچنان این سینماگر به صراحت درباره برخی آسیبهای سینمای ایران و از جمله انحصارگرایی در پخش فیلم و عواقب آن سخن می‌گوید.

*در سالهای اخیر مدام و پشت سر هم درباره غلبه مافیایی یک دفتر پخش خاص بر مراودات اکران، گلایه از سوی سینماگران منتشر شده و متأسفانه کمترین تأثیری در بهبود اوضاع نداشته. به عنوان یک پخش کننده قدیمی چرا کمترین برخوردی برای محدود کردن این مافیا رخ نداده است؟

انصاف در پخش فیلم کاملا از بین رفته است و پخش کنندگان مستقل اغلب بیکار شده اند. یکی دو شرکت پخش که معروف شده اند به مافیا، وارد کار شده‌اند و تعدادی از پردیسهای مهم و سینماهای استراتژیک را به مونوپل خود بدل کرده‌اند و هرچه فیلم دارند با سانسهای فراوان در این پردیسها و سینماها تزریق میکنند و مابقی فیلمها بدون سالن میمانند یا ناچارند به اکرانهای محدود و در سینماهای مستعمل. انحصار مافیای اکران یک دفعه ایجاد نشد که بشود ناگهانی هم جلویش را گرفت. مافیای پخش خردخرد و در لوای حمایتهای دولتی شکل گرفت و برای همین کانون پخش کنندگان هم نتوانست در برابر آن بایستد. برخورد با این جریان هم جز در شعار شکل نمی‌گیرد به دلیل همان حمایتهایی که از این مافیا در برهه هایی خاص شکل گرفت! یادمان نمی‌رود زمانی که یکی از همین مدیران فعلی سینما، معاون نظارت بود به صورت کاملا غیرمستقیم صاحبان فیلمها را سوق میداد به عقد قرارداد اکران با یک شرکت پخش خاص و این گونه رفته رفته کمک کردند به قدرت گرفتن این شرکت و شکل گیری مافیایی که دیگر هیچ کس جلودارش نیست.

*بر فرض که رییسی در سینما روی کار بیاید که بخواهد این معضل را حل کند. آیا امکانش هست؟

در دوران مدیریتهای اخیر که چنین عزمی را ندیدیم؛ رییس قبلی سینما که اصلا عقبه ای در این حیطه نداشت و طبیعی بود که تا برود آدمها و جریانات را بشناسد، حذفش کنند. حیدریان هم که هرچند سینمایی بود اما ترجیح داد در نهایت آرامش دوران مدیریتش سر شود. حالا هم که به خاطر بازنشستگی حیدریان و تغییر و تحولات بعدی، سینما را تقریبا رها کرده‌اند و همین است که می‌بینید روی پرده فیلمی هست که ۲۰۰ سالن دارد و فیلمی دیگر هم اصلا ۲۰ سالن فول سانس هم ندارد!!! اینکه معضل را حل کنند نیاز دارد به عزمی جدی برای حل کردن معضل. چرا اغلب دفاتر پخش ما با فیلمسازان بر سر نداشتن سالن درگیرند؟؟ چون عزمی برای حل مشکل وجود نداشت. حیدریان پیش خود میگفت که کار را به صنوف واگذار میکند تا خودشان معضل را حل کنند اما صنفی که قدرت اجرایی ندارد هم کاری از پیش نمیبرد. مگر با اتفاقات اخیر کانون پخش و تغییر و تحول در رأس آن، سلطه مافیایی حل شد؟؟

*نه تنها حل نشد بلکه همان مافیای اکرانی که بخش عمده سانسها را بلعیده خود مدعی شده که چرا نهادهایی مانند حوزه هنری برخی فیلمها را در سالنهایشان نشان نمی‌دهند.

این هم یک تناقض بزرگ است. یکی دو شرکت پخشی که با مونوپل کردن پردیسهای مهم، مافیای اکران را به وجود آورده‌اند در پردیسهایی که مالکشان هستند یا در آنها شراکت دارند، به فیلمهای مستقل و پخش کنندگان دیگر سالن نمیدهند اما وقتی حوزه هنری به عنوان سینمادار یک فیلم خاص را نمایش نمی‌دهد فریاد میزنند که چرا حوزه فلان فیلم را توقیف کرده!؟ اینها خودشان پدر انحصار اکران هستند اما حوزه هنری را متهم می‌کنند به ایجاد انحصار در اکران که هم خنده دار است و هم اسفناک!! آیا اینکه فلان پردیس پرتردد فیلمی را بعد از دو هفته نمایش و در حالی که فروشش در حال افزایش است به ناگاه پایین میکشد تحریم نیست؟؟ آیا اینکه بهمان پردیس مهم به فیلمهای مستقل بدترین سانسها را میدهد تحریم نیست؟؟ اگر تحریم بد است پس چرا خودشان در پردیسهایشان فقط به فیلمهای خودشان سانس میدهند و مابقی را بایکوت می‌کنند. خودشان با سلطه مافیایی، ورشکستگی بسیاری از دفاتر پخش را رقم زده‌اند و حالا از حوزه ایراد می‌گیرند که چرا یکی دو فیلم را نشان نمی‌دهد؟ اگر حوزه سالی یک فیلم را نشان نمیدهد شما که در تمام سال به غیر از فیلمهای متبوع خودتان به بقیه مجال نفس کشیدن نمی‌دهید.

*امتداد این تناقضات به کجا خواهد رسید؟

اگر این روند اصلاح نشود دیری نخواهد گذشت که سالی ۲۵ تا ۳۰ فیلم اکران میشوند و میفروشند و مابقی فیلمها باید به اکرانهای نصفه نیمه و ورشکستگی بسنده کنند!

*چطور؟

واضح است آن ۲۵ تا ۳۰ فیلمی که می‌توانند سالن بگیرند پخش‌شان در دست یکی دو شرکت پخش مافیایی است و مابقی فیلمها چون از طریق پخش کنندگان مستقل ارائه می‌شوند نمی‌توانند نفس بکشند و لاجرم باید شکست بخورند. کم کم فضا به سمتی می‌رود که جز همان تعداد فیلم مطلوب آقایان در سینما، تولید دیگری وجود نداشته باشد و شاید کنارش اکران خارجی را هم رشد دهند که لقمه چربی برایشان است!

*بعید است اکران نسخه‌های ممیزی شده فیلمهای خارجی بتواند سود هنگفتی برایشان داشته باشد.

روزی که این جماعت دفتر پخش راه انداختند هم خیلیها پیش بینی نمی‌کردند چنین مافیایی شکل گیرد اما به تدریج جلو رفتند و مافیایی شکل دادند عظیم و طویل. درباره اکران خارجی هم قطعا به اکران محدود و زیرنویس بسنده نخواهند کرد و اگر فضا را مساعد ببینند اکرانهای همزمان راه می‌اندازند و حتی نسخه‌های دوبله شده اکران می‌کنند، تا بتوانند در درازمدت سینما را سوق بدهند به سمت مصرف‌گرایی کامل!!! درست شبیه همین اتفاق در فرانسه هم افتاده و کار به جایی رسید که ۸۰درصد سینماهای فرانسه شده اند پخش کننده فیلمهای آمریکایی!!

*از فرانسه گفتید و ما را یاد مدیرانی انداختید که در همه این سالها مدام علاقه داشته اند به ترویج نوعی سینمای هنری خاص به تأسی از فرانسویان!!! کار به جایی رسید که حتی برای این سینما یک گروه هم راه انداختند اما به لحاظ جلب مخاطب موفقیت نداشتند.

استفاده از الگوهای فرانسوی اگر ضامن موفقیت بود که سینماهای فرانسه نمی‌شد حیاط خلوت هالیوود!! جالب است که در آمریکا با قوانین سفت و سخت ضدانحصار شرایطی را فراهم کرده اند که هم کمپانیهای مستقل بتوانند فعالیت کنند و هم کمپانیهای بزرگ اما ما این قوانین را نمی‌بینیم و به‌جایش در رویای فرش قرمز کن به فکر راه اندازی گروه برای آثار تجربه گرا بودیم؛ نتیجه اش هم که مشخص است، سالنهای خالی از مخاطب و تزریق مدام بودجه دولتی برای امتداد حیات نباتی این گروه!

*بر این اساس تا قوانین ضدانحصار در حیطه سینما نداشته باشیم آش همان آش است و کاسه همان کاسه؟

دولت اگر انگیزه قوی داشته باشد که بساط مافیایی پخش را جمع کند کار سختی نیست. باید قوانینی در مقابله با انحصار را تصویب کرد و خیلی سریع آنها را به اجرا گذاشت. باید حداقلی از سالنها در دو هفته ابتدایی در اختیار صاحبان آثار قرار گیرد و فقط و فقط رشد فروش باشد که باعث افزایش سالن شود و نه اینکه کدام پخش پشت فیلم است. در شرایط فعلی که انگیزه‌ای در مدیران برای وضع چنین قوانینی نمی‌بینم پس تا اطلاع ثانوی امیدی ندارم به بهبود اوضاع اکران. این یک واقعیت است که آدم بازنشسته حوصله انداختن طرح نو ندارد و مافیای اکران هم از این وضعیت به نفع خود کمال استفاده را می‌برد.

*اینکه خودتان هم چند سالی است تولید ندارید ناشی از نومیدی نسبت به بهبود اوضاع است؟

اگر بخواهم بنویسم باید تولید کنم و اگر بخواهم تولید کنم باید پخش کنم و وقتی پخش دست مافیاست، تولید کردن یک اقدام عبث است. البته خیلیها هستند که با جذب سرمایه‌گزاران بیرونی محصول تولید می‌کنند اما بعدا مشخص می‌شود که اهدافی مانند پولشویی در سرشان بوده است که آبروی سینما را می‌برد. من می‌گویم انشاءالله که خیر است و اوضاع بهتر شود ولی تا وقتی نخواهیم و نخواهند که بهتر شود، بهتر نخواهد شد. جز این است؟؟؟

نوشته مافیای پخش خُردخُرد و در لوای حمایتهای دولتی ایجاد شد/ در پردیس‌هایشان به فیلم‌های مستقل سالن نمی‌دهند و در مقابل حوزه هنری را متهم می‌کنند به انحصار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیروس تسلیمی: قانون درجه بندی سنی فیلم ها به نفع خانواده هاست

این تهیه کننده معتقد است که قانون درجه بندی سنی وقتی در سینمای آمریکا اعلام می شود همه مردم خود را ملزم به اجرای این قانون می دانند چون می دانند این قانون به نفع خانواده آنهاست.

سیروس تسلیمی تهیه کننده و مدیر پخش «رسانه فیلم امید» در این باره در گفتگو با سوره سینما گفت: در ایران برای چند فیلم قانون درجه بندی سنی لحاظ شد اما متاسفانه به مرحله اجرا در نیامد چون سالن داران سینما خود را موظف به رعایت این قانون نمی دانند و از طرف دیگر حوصله درگیری با تماشاچی را ندارند؛ سالن داران بیشتر به فروش فیلم شان فکر می کنند تا اینکه مومن به ابعاد فرهنگی یک قانون  باشند و بدانند که اگر قانونی اجرایی شود به نفع فرهنگ یک مملکت است.

وی ادامه داد: نکته جالب ماجرا این است  که برخی از تهیه کننده ها در ایران از اعمال محدودیت سنی به عنوان ارزش افزوده بر فیلم شان بهره می برند و در روزنامه اعلام کرده و به نوعی برای فیلم شان تبلیغ می کنند که فیلم دارای محدودیت سنی است.

تسلیمی در بخش دیگری از صحبت خود گفت: در آمریکا چند نماینده از سازمان های مختلف چون: آموزش عالی، آموزش پرورش و نماینده خانوار ترکیبی را تشکیل داده و در مورد چگونگی اکران فیلم برای سنین نظر می دهند و وقتی قانونی اعلام می شود همه مردم خود را تابع قانون می دانند و آن را اجرا می کنند. آنجا مثل ایران نیست که قانون را دور بزنند و از آن به نفع و فروش فیلم شان بهره ببرند.

وی بیان کرد: به عقیده من فیلم «فروشنده » در سینمای آمریکا اصلا مخاطب زیر ۱۳ سال نداشت چون فیلم آمریکایی نبود و بخش درام داستان هم بیشتر بود به همین دلیل اغلب مخاطبین این فیلم را سنین بالا و دانشجویان تشکیل می دهند و کمپانی ممنتو فرانسه هم با قدرت در بخش تبلیغات این فیلم کار می کند تا به فروش بالا برسد.

مدیر پخش «رسانه فیلم امید» با بیان این طلب که در ایران انگار، اعتقادی به درجه بندی سنی برای فیلم ها ندارند گفت: گروهی  فکر می کنند درجه بندی سنی برای فیلم ها بیشتر جنبه سیاسی دارد تا وجه فرهنگی. ای کاش مسئولین این بخش در رسانه های عمومی همچون تلویزیون در نشست های متعدد در این خصوص بحث کنند، نظر بدهند و مردم را در این مورد آگاه کنند تا خانواد ها مطمئن شوند که این درجه بندی سنی به نفع خانواده و سلامت روحی فرزندانشان است نه اینکه بخواهند فیلم را تخریب کنند.

کامران قدکچیان: عدم درجه بندی سنی فیلم ها مصداق کامل بی قانونی

کامران قدکچیان کارگردان سینما در این مورد گفت: به اعتقاد من اینکه فیلم ها در ایران بدون رده بندی سنی  نمایش داده می شوند یک نوع  سهل انگاری از طرف وزارت ارشاد است. واقعا نمی دانیم چرا وزارت ارشاد در این مورد و اجرای قانون در این زمینه کوتاهی می کند در حالیکه ما فیلمسازان اصرار داریم فیلم ها با درجه بندی به مخاطب نمایش داده شود چرا که نمایش برخی فیلم ها برای برخی سنین مضر است.

این کارگردان همچنین، در مورد اجرای قانون رده بندی سنی در سینمای آمریکا توضیح داد: آنجا سینما به عنوان یک صنعت شناخته می شود و قوانین این صنعت هم اجرا می شود اگر قانون را رعایت نکنند جریمه می شوند اما در ایران وقتی سینما صنعت نیست قوانین آن با سلیقه مدیران تعریف می شود و در نتیجه در آن بی قانونی حاکم می شود.

محمدتقی فهیم: سینمای ما پر شده از فیلم های اجتماعی تلخ

محمدتقی فهیم منتقد سینمای ایران نیز گفت: سینمای ما در بسیاری از رویکردهایش به اجرایی شدن قوانین موجود  نمی رسد تا اینکه بخواهد به استاندارهای جهانی در بخش های تولید، پخش و نمایش برسد.

وی ادامه داد: به نظر من دور از انتظار نیست که سینمای کشورمان برای فیلم ها رده بندی سنی نداشته باشد؛ چون بیشتر  موارد تربیتی و آموزشی هم  در کشورمان رعایت نمی شود این درحالیست که دنیا از تجارب تلخ خود بهره گرفته و لازم است حالا ما از تجربیات آنها بهره ببریم و ببینم آنها از چه چیزی آسیب دیده اند و چه اتفاقی برایشان افتاده که فیلم هایشان را اینگونه برای سنین مختلف به نمایش می گذراند.

این منتقد به صحبت هایش افزود: خوشبختانه در حال حاضر تلویزیون ما این رسم  را شکسته و فیلم های تلویزیونی را با رده بندی سنی به مخاطب نشان می دهد و تعدادی از برنامه هایش را هم از ساعت دوازده شب به بعد پخش می کند.

فهیم گفت: به نظر می آید درحال حاضر که سینمای ایران از رویکردهای هنری و اسلامی خود فاصله می گیرد و برخی فیلم ها به سمت لودگی، شبه روشنفکری و تفریح می رود باید مسئولین و مدیران سینمایی به تمیز دادن نمایش فیلم ها برای مخاطب از سینمای آمریکا بیشتر اهمیت دهند. آنها تجربیات خود را پشت سر گذاشته اند این ما هستیم که  نباید تجربیات تلخ آنها را دوباره تجربه کنیم.

وی همچنین گفت: متاسفانه کلیت درام فیلم «فروشنده » بحث تهاجم مرد به زن و تعقیب متجاوز توسط همسر صورت می گیرد چنین فیلمی به لحاظ ماهیتی مناسب برای هر سنی نیست و کودکان نمی توانند چنین موضوعی را تحلیل کنند. لذا در ذهن آنها رسوخ کرده و اثرات مخرب روحی بر آنها می گذارد. اگر قرار است ما به فکر بیست سال آینده کشورمان باشیم باید از بچه ها و نوجوان های کشورمان شروع کرده و روی آنها سرمایه گذاری کنیم و بحث آموزش آنها در درجه اهمیت برای ما قرار بگیرد پس باید هنر مناسب سن آنها را به نمایش بگذاریم.

فهیم همچنین با اشاره به عملکرد سوء مدیریتی و کم دانشی آنها  بیان کرد: من تصور می کنم به صورت تعمدی چنین فیلمی را که اساس و مبنای آن اروتیک است برای عموم  مخاطبان  نمایش داده اند اما سینمای آمریکا که از نظر ما خشونت طلب هستند روی تربیت فرزندانشان حساس هستند و فیلم هایی با تم خشونت را برای بچه هایشان نامناسب می دانند و بر عکس برای فرزندانشان فیلم های شاد و با حال و هوای زندگی نمایش می دهند.

وی در بخش دیگری از صحبت خود با اشاره به این موضوع که در کشوری زندگی می کنیم که نسل جوان در آن حرف اول را می زنند بیان کرد: تابستان های هر سال می آید و ما یک فیلم کودک مناسب برای بچه ها نداریم. این درحالیست که سینمای ما پر شده از فیلم های اجتماعی تلخ ؛ غیر مناسب  و ملتهب.

نوشته قانون درجه‌بندی سنی فیلم‌ها به نفع خانواده‌ها است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: «چاقی» در سال ۱۳۹۳ به تهیه‌کنندگی علیرضا جلالی و حمید آخوندی تولید شد و در آن بازیگران مطرحی چون علی مصفا، حمید فرخ نژاد، لادن مستوفی و امید روحانی به ایفای نقش پرداختند.

تسلیمی با اشاره به اینکه این فیلم‌ها چند سالی است در انتظار اکران است، بیان کرد: «چاقی» با وجودی که در سی و سومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت، اما فرصت اکران آن تاکنون فراهم نشده بود ولی اطمینان دارم حالا که امکان اکران ایجاد شده این فیلم می‌تواند مخاطبان زیادی را به سینماها بکشاند.

این تهیه‌کننده سینما در پایان درباره کم‌کاری خود در عرصه تولید فیلم گفت: سینمای ایران صنعتی نیست بنابراین در سیستم ساختاری آن، تهیه کردن یک فیلم بسیار سخت است. بر این اساس مدت‌هاست که در عرصه تهیه و تولید فیلم کار چندانی نکرده و بیشتر به پخش فیلم مشغول بوده‌ام. امیدوارم با تلاش مسئولان فرهنگی کشور سینمای ایران نیز صنعتی شود.

«چاقی» محصول سال ۱۳۹۳، به تهیه کنندگی علیرضا جلالی و حمید آخوندی و کارگردانی راما قویدل است که خود، نویسندگی و تدوین را نیز به عهده داشته است.

علی مصفا، حمید فرخ نژاد، لادن مستوفی، مهسا کرامتی، امید روحانی، حسین ملکی، کریم قربانی، فرهود حاجبی، نوید خدا‌شناس، سُها پورحاتمی و النا آهی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.

منبع: مهر

نوشته اکران «چاقی» به بعد از ماه رمضان افتاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تسلیمی فیلمنامه نویس و تهیه کننده سینما درباره فعالیت اخیر خود در زمینه فیلمنامه‌نویسی به سوره سینما گفت: مشغول نگارش فیلمنامه‌ای به نام «مارپیچ» هستم که یک تریلر با نگاهی اجتماعی و امنیتی است که به مسئولیت‌های فرد در قبال جامعه و دیگر هنجارهای موجود توجه دارد. این فیلمنامه برای ساخت نیاز به هزینه سنگینی دارد و ما امیدواریم که با شرایط نامناسب اقتصادی و تهیه کنندگی با مشارکت یک سازمان یا ارگان کار را به مرحله تولید ببریم، چون حس می کنم در سینمای فعلی ما جای چنین فیلم‌هایی که در بستر یک اکشن درونی میان انسان‌ها اتفاق می‌افتد، خالی است.

وی درباره تلاش برای تولید این فیلم در سال ۹۳ گفت: به طور حتم در صورتی که سرمایه لازم و شرایط مناسب ابزار و امکانات برای تولید این اثر فراهم شود، می‌توان این اثر را به جشنواره فجر هم رساند.

سخنگوی کانون پخش کنندگان سینمای ایران درباره نامه‌ای که اعضای این کانون به رییس سازمان سینمایی نوشته بودند گفت: کلیت جریان این است که از زمانی که دولت جدید آمد و دکتر ایوبی رییس سازمان سینمایی شد، با بازگشایی خانه سینما بخش صنوف سازماندهی شد، ولی در بخش تهیه و توزیع اتفاق خاصی صورت نگرفت و کلیدهای دولت در این بخش کارکرد نداشت.

وی ادامه داد: برای اینکه جریان توزیع و اکران در شرایط آرامی برگزار شود، دولت نمایندگان صنوف را انتخاب کرد که این جریان در آینده مشکلساز خواهد شد، چون این اشخاص در آینده پاسخگو نخواهند بود و الزامی هم برای حضور در جلسات اعضاء نخواهند داشت و این از اساس مشکلاتی به وجود می آورد.

تسلیمی با اشاره به تاثیر روند صحیح توزیع و پخش در موفقیت سینما افزود: جریان پخش فیلم در کشور ما به یک امر درجه ۲ تبدیل شده و اهمیتی به آن داده نمی‌شود، در صورتی که یکی از مهمترین ارکانی که در سینمای دنیا مورد توجه قرار دارد، این امر است. امیدوارم پس از بازگشت دکتر ایوبی از لهستان با نشستی دوستانه و بررسی ابعاد مختلف این جریان چالش‌ها بر طرف شود و مشکلات را از میان برداریم .

نوشته تسلیمی فیلمنامه «مارپیچ» را می‌نویسد/ امیدواری برای رسیدگی به مشکلات کانون پخش کنندگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تسلیمی کارشناس پخش و تولید درباره تأثیرهای مثبت و منفی اکران فیلم‌های جشنواره فجر در استان‌ها به سوره سینما گفت: برای فیلم‌هایی که قوی، پرفروش و پربیننده هستند اکران در استان‌ها قبل از اکران عمومی یک موقعیت خوب است و می‌تواند یک حرکت تبلیغاتی برای فیلم به حساب بیاید. از طرفی معمولا اکران فیلم‌های متوسط یا ضعیف در استان‌ها زمان جشنواره فجر اثر عکس دارد. تماشاگرها از این فیلم‌ها استقبال نمی‌کنند و به اطرافیان تجربه خود را انتقال می‌دهند همین مسئله باعث می‌شود در زمان اکران عمومی این فیلم‌ها سرنوشت خوبی نداشته باشند.

وی افزود: طبق تجربه‌ای که در زمینه سینماداری، پخش و تولید داشته‌ام همیشه وقتی علت استقبال نکردن مردم در شهرستان‌ها از فیلم‌ها را جویا می‌شدیم سینمادارهای استان عنوان می‌کردند که مردم این فیلم را در جشنواره فجر دیده‌اند و همان موقع فضای منفی برای فیلم در ذهنشان به وجود آمده. به همین دلیل در زمان اکران عمومی توجهی به فیلم‌های ضعیف یا متوسطی که در زمان جشنواره در شهرستان‌ها اکران می‌شود صورت نمی‌گیرد.

تسلیمی اضافه کرد: از طرفی پرداخت مبلغ سه میلیون تومان برای هر نمایش فیلم در شهرستان‌ها به صاحبان فیلم مبلغ قابل توجهی است. از آنجا که معمولا ۱۰ درصد فروش فیلم صرف مالیات و ۵۰ درصد به سینمادارها می‌رسد  در زمان اکران عمومی برای هر سانس نمایش، مبلغی کمتر از سه میلیون تومان به دست صاحبان فیلم می‌رسد. با این اوصاف این رقم در زمان جشنواره برای هر نمایش فیلم، رقم خوبی است که تهیه‌کننده‌ها از آن استقبال می‌کنند. هرچند پرداخت این مبلغ همراه با اما و اگرها همراه بوده ولی امسال از آنجا که وزارت کشور مسئول پرداخت این مبلغ شده تهیه‌کننده‌ها قطعا از نمایش فیلم‌هایشان در استان‌ها به خاطر چنین امتیازی استقبال می‌کنند.

وی گفت: اگر نمایش فیلم در استان‌ها فقط یک بار باشد و به سانس فوق‌العاده نرسد برای فیلم‌های خوب تبلیغ بسیار مثبت و یک حرکت پیش‌برنده است. درست آن است که برای سانس ویژه از صاحبان فیلم اجازه کتبی گرفته شود. گاهی اوقات بدون اینکه از تهیه‌کننده اجازه بگیرند فیلم را چند بار نمایش می‌دهند. بهتر است در هر استان از طرف پخش‌کننده که معمولا در زمان جشنواره هنوز مشخص نیست ناظرانی برای جلوگیری از پخش مجدد فیلم در سانس‌های فوق‌العاده وجود داشته باشند. در حالت کلی با توجه به اینکه فروش فیلم در شهرستان‌ها کم شده اکران فیلم در استان‌ها زمان جشنواره در جهت آشتی مردم با سینماست.

نوشته تهیه‌کننده‌ها از رقم سه میلیون تومان برای هر نمایش در استان‌ها استقبال می‌کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این تهیه‌کننده و پخش کننده سینما در تحلیل خود از اکران نوروز ۹۲ به سوره سینما گفت: می توان گفت اکران نوروز امسال نسبت به سال پیش موفق تر بود و دیگر حاشیه ای درباره اکران ایجاد نشد. معمولا پس از تعطیلات با یک افت فروش مواجه می شدیم، اما امسال پس از آن هم به خصوص برای چند فیلم، تعداد تماشاگران افت نداشته است. امیدوارم تا پایان سال این اکران بدون تنش و حاشیه ادامه داشته باشد.

وی در مورد یکی از فیلم‌ها که به خاطر نبود استقبال مخاطب از بعضی پرده بعضی سالن‌ها پایین آورده شد، گفت:  به هر حال این مشکل تاریخی سینمای ماست و هیچ وقت تعداد تولیدات با سالن‌های سینمایی همخوانی نداشته است. همیشه در ایامی مثل نوروز یا عید فطر که پنج فیلم با هم اکران می‌شود ما با این مشکل رو به رو هستیم و به خصوص فیلم های بی سر و صدایی که در سکوت خبری ساخته شدند یا اکران جشنواره ای نداشتند و یا در رقابت با سایر آثار از جاذبه‌های کمتری بهره مند بوده‌اند، فروش کمتری داشته‌‌اند. از طرفی طبیعی است که سالن‌های بهتر را در اختیار سالن های پرفروش‌تر می‌گذارند.

تسلیمی افزود: سیستم اکران سینمای ایران تبدیل به یک معضل شده است، شرکت پخش فیلم باید با تک تک سالن‌ها قرارداد ببندد. این اتفاق در کشورهای پیشرفته محال است چون یک پخش کننده نمی تواند با چند هزار سالن نمایش دهنده یک فیلم قرارداد ببندد! در ایران اولین قدم در جهت بهبود این وضع شاید این باشد که هر فیلم حداقل هفت، هشت سالن داشته باشد و یک سری سالن های آزاد را برای پرفروش ترها، اختصاص بدهیم.

وی گفت: در شرایط حاضر که باید با هر سالن اقدام به چانه‌زنی کرد که اصلا منطقی نیست. با این حال برخی از دفاتر پخش هستند که با قطع این شیوه مخالف هستند، چون سالن های بیشتری تحت اختیار آنهاست و اگر بنا باشد با یک گروه بندی هر فیلم در ابتدای نمایش خود از تعداد بالا و مشخصی از سالن ها برخوردار باشد، شرایط منفعتی آنها هم تغییر می‌کند.

این فیلمنامه نویس ادامه داد: قبل از پیروزی انقلاب اسلامی هم گروه های پنج یا شش سالنه داشتیم که همه آنها در تعامل با یکدیگر کار می‌کردند و برای فیلم‌ ها حتی در زمان تولید قرارداد می‌بستند و به همین دلیل هر فیلم بلافاصله پس از تولید به اکران می‌رسید. در ایران امروز اما فاصله تولید تا اکران به حدی زیاد است که فیلمساز را دچار استرس می‌کند و مخاطب را به نوعی سردرگمی می‌اندازد.

نوشته سیستم اکران به معضل بزرگ سینما تبدیل شده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.