هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از سیامک انصاری که با یک عذرخواهی شفاف توانست مسیر یک حاشیه را تغییر دهد تا شروین حاجی‌پور که اولین آلبومش طوفانی از حمایت و مخالفت برپا کرد. از سینا ساعی که فینال «کارناوال» را به صحنه‌ای برای تثبیت رپ روایت‌محور تبدیل کرد تا ایرج طهماسب که در جشنواره جهانی فجر نشان داد هنوز هم استاد نسل تازه‌ است و در نهایت سیاوش طهمورث که با یک گفت‌وگوی شیرین و بی‌تکلف، تعریف تازه‌ای از صمیمیت و طنز در دل یک چهره جدی به مخاطبان ارائه داد.

سیامک انصاری؛ عذرخواهی یک «بازمانده»

هفته‌ای که گذشت، نام سیامک انصاری شاید بیش از هر بازیگر دیگری در فضای مجازی چرخید؛ با یک «ویدئوی عذرخواهی» که بسیار دیده شد و تبدیل به یکی از پرواکنش‌ترین محتواهای این هفته شد.

ماجرا از جنجال تازه برنامه «بازمانده» شروع شد؛ مسابقه‌ای با حال‌وهوای «Survivor» که از همان آغاز با حواشی متعدد شناخته شد. اما وقتی در یکی از مراحل مسابقه، شرکت‌کنندگان کیسه‌های شنی را به سمت پازلی پرتاب کردند که روی آن نماد شیر دال و درفش کاویانی؛ از نمادهای ملی ایرانی نقش بسته بود، اعتراض‌ها ناگهان به اوج رسید. شبکه‌های اجتماعی پر شد از پرسش‌های تند: «چرا نمادهای ملی؟» «چه ضرورتی داشت؟» «آیا تیم برنامه از حساسیت مردم نسبت به نشانه‌های ایرانی بی‌خبر بود؟»

این بخش، چون با اجرای مشترک مهران غفوریان و سیامک انصاری همراه بود، انتقادها مستقیم به سمت این دو بازیگر هدایت شد. واکنش‌ها چنان گسترده بود که حتی پلتفرم پخش‌کننده برنامه هم توقیف شد و تهیه‌کننده «بازمانده» به‌طور رسمی از مردم پوزش خواست.

اما نقطه عطف ماجرا جایی بود که سیامک انصاری با انتشار یک ویدئوی کوتاه، شفاف و بدون هیچ توجیهی از مردم عذرخواهی کرد؛ حرکتی که در فرهنگ رسانه‌ای ایران کمتر دیده می‌شود. او گفت: «حق کاملاً با شماست؛ باید دقت بیشتری می‌کردم، امیدوارم من را ببخشید.» همین رویکرد بی‌حاشیه و صادقانه باعث شد ویدئوی او در شبکه‌های اجتماعی میلیون‌ها بازدید بگیرد و بخش زیادی از فضای ملتهب را آرام کند.

در سال‌هایی که چهره‌ها عموماً با توجیه، پاسخ‌های پیچیده یا سکوت از بحران عبور می‌کنند، صراحت انصاری یک «تکانه مثبت» بود. او با تکیه بر کارنامه‌ای که عمدتاً بر خنداندن مردم بنا شده، به‌جای مقابله، انتخاب کرد مسئولیت بپذیرد و اعتماد آسیب‌دیده را ترمیم کند. اکنون پرسش اصلی باقی مانده: آیا «بازمانده» ادامه پیدا می‌کند؟ هنوز مشخص نیست، اما آنچه روشن است این است که انصاری با یک ویدئو توانست مسیر ماجرا را عوض کند و نشان دهد گاهی یک «ببخشید» صادقانه از هزار توضیح مؤثرتر است.

شروین حاجی‌پور؛ «واقعی» نیامده در مجازی ترند شد

شروین حاجی‌پور این هفته دوباره با اعلام انتشار اولین آلبوم رسمی‌اش با عنوان «واقعی» حاشیه‌ساز شد. خبری که می‌توانست برای هر خواننده‌ای آغاز یک جشن باشد، ناگهان تبدیل شد به محرک یک موج پرسش، حاشیه و تحلیل‌های متضاد.

حاجی‌پور که در سال‌های اخیر هر حرکتش؛ حتی ساده‌ترین ابراز نظر؛ در شبکه‌های اجتماعی وایرال می‌شود، این‌بار در فضای پرچالش‌تری قدم گذاشت. او از مخاطبان خواست آلبوم را «قانونی» خریداری کنند و همین مجوز و خرید قانونی جرقه‌ای شد برای آغاز انتقادها. در شبکه اجتماعی ایکس، برخی کاربران معتقد بودند او نباید به سراغ مجوزهای رسمی می‌رفت؛ گروهی دیگر می‌گفتند اگر بخواهد در ایران روی صحنه برود راهی جز طی همین مسیر ندارد. روزنامه هم‌میهن نیز با انتشار گزارشی توضیح داد که آلبوم تمامی مجوزهای لازم را کسب کرده است. اما همین خبر دوباره شعله انتقادها را تیزتر کرد.

ریشه انتقادها فقط به مسئله «مجوز» محدود نبود. چند هفته پیش شروین ویدئویی منتشر کرده بود که در آن از محدودیت ورودش به برخی فضاهای عمومی مانند باشگاه گلایه می‌کرد. اکنون منتقدانش می‌پرسیدند چطور کسی که از محدودیت‌های اجتماعی سخن گفته، در فاصله کوتاهی مجوز انتشار آلبوم و اجرا دریافت کرده است؟ بعضی‌ها این تناقض را به «حاشیه‌سازی» تعبیر کردند.

اما در میان همه این سروصداها یک نکته مهم دیده نمی‌شود: در دوره‌ای که انتشار آلبوم موسیقی تقریباً منسوخ شده و همه چیز تک‌آهنگ‌محور است، شروین ریسک کرد و یک آلبوم کامل ارائه داد؛ مجموعه‌ای شامل قطعاتی که به گفته او در سه سال گذشته ساخته و منتشر نشده بود. حاجی‌پور وعده داده است بعد از انتشار آلبوم، برای هر قطعه یک پادکست روایی نیز منتشر کند؛ کاری که می‌تواند ارتباط مخاطب با جریان ساخت اثر را عمیق‌تر کند.

با وجود نقدها، استقبال از پیش‌فروش آلبوم نشان داد حاجی‌پور همچنان یکی از چهره‌های مهم موسیقی پاپ-اجتماعی در بین نسل جوان است. اینکه این آلبوم چه جایگاهی برایش رقم خواهد زد، هنوز زود است؛ اما روشن است که این فقط آغاز مسیر جدیدی است؛ مسیری که احتمالاً با کنسرت‌های رسمی ادامه خواهد یافت.

سینا ساعی؛ قهرمانی که رپ را از حاشیه به جریان رسمی آورد

فینال «کارناوال» این هفته یکی از مهم‌ترین رویدادهای فضای پلتفرم‌های نمایش خانگی و مجازی بود، اما چیزی که بیش از همه دیده شد، نه پایان مسابقه، بلکه چهره‌ای که مسابقه ساخت، بود: سینا ساعی. رپر جوانی که از اولین قسمت با یک بیانیه رپ‌شده وارد برنامه شد و تا آخرین لحظه روی یک مسیر ثابت ماند: روایت موسیقی‌محور، تاریخی و بی‌حاشیه.

سینا ساعی در فینال مقابل روزبه حصاری ایستاد؛ رقابتی که خودش از همان قسمت اول آن را پیش‌بینی کرده بود. اما برگ برنده زمانی رو شد که ساعی با سروین ضابطیان قطعه‌ای درباره وطن اجرا  را به صورت مشترک اجرا کرد؛ ترکیبی کم‌سابقه از موسیقی رپ، روایت تاریخی و یک همخوانی زنانه که برای اولین‌بار در یک برنامه ایرانی اجرا می‌شد. همین «نوآوری» باعث شد ویدئو در عرض چند ساعت به یکی از پربازدیدترین محتواهای شبکه‌های اجتماعی تبدیل شود.

رپ ساعی تفاوت مهمی با جریان غالب دارد: او به‌جای خشونت کلامی و الفاظ تند، به سراغ روایت تاریخی، قهرمان‌محور و سالم می‌رود. از اولین اجرا که داستان امیرکبیر را رپ کرد تا فینال که بخش‌هایی از زندگی او را ادامه داد، سبک ساعی نشان داد که رپ می‌تواند فراتر از قاب نسل نوجوان برود و حتی مخاطب بزرگسال را هم درگیر کند.

اما تنها اجرای هنری نبود که او را ترند کرد. بخش رأی‌گیری فینال، با فاصله بسیار نزدیک دو شرکت‌کننده، تنش زیادی ایجاد کرد. اعتراض برخی حضار باعث شد رأی‌گیری با اجازه رامبد جوان دوباره انجام شود؛ اتفاقی کم‌سابقه که خود به‌تنهایی چندین ویدئو وایرال ساخت.

از سوی دیگر، همخوانی دقیق و هماهنگ سروین ضابطیان در کنار او؛ بدون عبور از ضوابط؛ یک اتفاق تازه در نمایش خانگی ایجاد کرد؛ بسیاری آن را «اولین قدم جدی برای رسمیت یافتن رپ» در ایران دانستند.

سینا ساعی در طول برنامه فراز و نشیب‌هایی داشت، اما هرگز اجرای ضعیف نداشت. او در هر قسمت دقیق، حرفه‌ای و کم‌خطا ظاهر شد. این ثبات، او را تا فینال آورد و همان ثبات بود که در نهایت او را قهرمان «کارناوال» کرد. ساعی اکنون فراتر از یک شرکت‌کننده، تبدیل به چهره‌ای شده که مسیر رپ فارسی در رسانه رسمی را چند پله جلوتر برده است.

ایرج طهماسب؛ آقای مجریِ بچه‌ها و مدیر دارالفنون

در میان تمام خبرها و حاشیه‌های جشنواره جهانی فجر امسال، یک چهره با حضور آرام اما کاملاً موثرش نگاه‌ها را جلب کرد: ایرج طهماسب. هنرمندی که نسل‌های مختلف او را با «کلاه‌قرمزی» و سال‌ها اجرا برای کودکان به یاد دارند، این‌بار در نقشی متفاوت ظاهر شد؛ مدیر بخش دارالفنون، یعنی مهم‌ترین و پویاترین بخش آموزشی جشنواره.

وقتی نام طهماسب برای مدیریت این بخش اعلام شد، بسیاری نفس راحتی کشیدند؛ او سابقه‌ای طولانی در تربیت نسل جدید هنرمندان دارد و نگاهش به آموزش همیشه انسانی، دقیق و مبتنی بر تجربه بوده است. در طول جشنواره نیز حضور مستمر او در جلسات و کارگاه‌ها نشان داد این مسئولیت برایش صرفاً یک عنوان نیست. کیفیت کلاس‌ها، تعامل با هنرجویان و نظارت بر منتورها زیر نظر مستقیم او شکل می‌گرفت.

جالب آن‌که اگرچه قرار نبود او کارگاه رسمی داشته باشد، اما به دلیل غیبت یکی از اساتید، خودش یک مستر کلاس ویژه برگزار کرد؛ کلاسی که با استقبال گسترده مواجه شد. او در این جلسه درباره تضاد، نقطه شروع خلاقیت و تفاوت سینمای اندیشه‌محور و شخصیت‌محور گفت و این جمله‌اش بیش از همه نقل شد: «از دل یک موضوع کوچک باید جهانی بزرگ ساخت.»

این نگاه، همان جهان‌بینی طهماسب است؛ هنرمندی که با یک عروسک، جهانی برای نسل‌ها ساخت.

در شیراز، جایی که جشنواره امسال برگزار شد، ۵۰ هنرجو از ایران و کشورهای مختلف زیر نظر منتورهایی فعالیت می‌کردند که انتخابشان با حساسیت ویژه طهماسب صورت گرفته بود. بسیاری از هنرجویان می‌گفتند یکی از انگیزه‌های اصلی‌شان حضور او در کلاس‌ها بوده. ایشان نه‌فقط مدیر، بلکه همراهی آرام و قابل اتکا بود.

در اختتامیه نیز حضور او با تشویق گرم مخاطبان همراه شد؛ یک حضور نوستالژیک، محترم و کارآمد. ایرج طهماسب بار دیگر ثابت کرد که جایگاهش فقط جلوی دوربین نیست؛ بلکه در پشت صحنه و عرصه آموزش نیز می‌تواند نقش تعیین‌کننده و الهام‌بخش داشته باشد. دارالفنون امسال با مدیریت او رنگ دیگری داشت؛ رنگی از تجربه، تأمل و تربیت نسل آینده.

سیاوش طهمورث؛ چهره‌ای تازه از بازیگر همیشه جدی

این هفته ویدئوهایی از سیاوش طهمورث در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد که کمتر کسی انتظارش را داشت؛ چهره‌ای خندان، طناز، خوش‌صحبت و حاضر‌جواب. تصویری که سال‌ها با نقش‌های جدی، خشن و گاه عصبی او در ذهن مخاطبان نقش بسته بود ناگهان کنار رفت و نسخه‌ای تازه از او معرفی شد؛ نسخه‌ای که اتفاقاً بسیار هم محبوب شد.

گفت‌وگوی او با امیرحسین قیاسی در برنامه «پامپ» یکی از دلنشین اپیزودهای این برنامه بود؛ تلفیقی از شوخی‌های کنترل‌شده، هوش کلامی و صمیمیت. طهمورث در این گفتگو نه‌تنها از گذشته و نقش‌هایش گفت، بلکه از زندگی شخصی و ۵۳ سال زندگی مشترکش نیز صحبت کرد؛ صحبت‌هایی که نشان می‌داد پشت چهره همیشه جدی، انسانی بسیار شوخ‌طبع، گرم و باتجربه پنهان بوده است.

یکی از بخش‌های وایرال این گفت‌وگو، پاسخ طهمورث به سؤال قیاسی بود که پرسید: «دوست داشتید در کدام فیلم اصغر فرهادی بازی کنید؟» و او با شوخی گفت: «نقش آن پیرمردی که معادی در جدایی او را در حمام می‌شوید؛ دوست دارم معادی من را بشوید!» همین شوخی ساده به‌سرعت تبدیل به یکی از پربازدیدترین ویدئوهای هفته شد.

یا جایی که درباره بازی جواد عزتی صحبت کرد و در ادامه با عباس جمشیدی‌فر شوخی بامزه‌ای ردوبدل شد؛ همه این‌ها تصویری صمیمی‌تر از طهمورث ساخت.

چیزی که این گفت‌وگو را متمایز کرد، توانایی حضور او بود؛ اینکه بازیگر ۷۰ ساله‌ای با دهه‌ها سابقه، بی‌آنکه وقار یا احترامش لطمه بخورد، توانست با یک مجری جوان کاملاً راحت، برابر و شیرین صحبت کند. این انعطاف‌پذیری نسلی، کمتر دیده می‌شود و همین باعث محبوبیت دوچندانش شد.

طهمورث با این حضور، ثابت کرد که همیشه نباید در قالب‌هایی که سال‌ها برای یک بازیگر ساخته شده باقی بماند. او نشان داد می‌تواند فراتر از کلیشه نقش‌های جدی باشد و اتفاقاً چهره بامزه و صمیمی‌اش همان‌قدر و شاید بیشتر جذاب است.

برنامه «پامپ» این هفته یکی از شیرین‌ترین نسخه‌های خود را داشت، و دلیلش حضور مردی بود که بعد از سال‌ها مخاطبان تازه او را «واقعی» دیدند.

نوشته «شروین» ترند شد؛ «سینا»‌ قهرمان! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در اولین رقابت نیمه‌نهایی که در قسمت هفدهم شاهد بودیم، روزبه حصاری مقابل سامان احتشامی قرار گرفت و با ۱۲۸ رای بیشتر، موفق شد برنده شود. حصاری در دفاعیه نیمه نهایی، ۴۳۴ رای کسب کرد و سامان احتشامی ۳۰۶ رای به‌دست آورد.

در رقابت دوم نیمه‌نهایی رئالیتی‌شوی «کارناوال»، رقابت بین سینا ساعی و بامداد افشار، بسیار تنگاتنگ پیش رفت و درنهایت ساعی با ۲۳ رای بیشتر به فینال راه پیدا کرد. در دفاعیه، ساعی ۳۲۸ رای به دست آورد و در مقابل، بامداد افشار با ۳۰۵ رای برنده این رویارویی شد.

روزبه حصاری در دور اول رقابت‌های کارناوال، امیرحسین رستمی و سامان احتشامی را شکست داد و با قدرت به عنوان سرگروه به مرحله دوم راه پیدا کرد. در مرحله دوم با دانیال کاظمی رقابت کرد و باز هم به عنوان برنده وارد مرحله نیمه‌نهایی شد. در این مرحله مقابل سامان احتشامی ایستاد و با شکست او به فینال رسید.

سینا ساعی در دور اول رقابت‌های کارناوال، بامداد افشار و سهیل مستجابیان را شکست داد. در مرحله دوم موفق شد رای بیشتری نسبت به رویا میرعلمی به دست آورد و به مرحله نیمه‌نهایی راه پیدا کند. در این مرحله با بامداد افشار رقابت کرد و درنهایت قدم به فینال گذاشت.

حالا ساعی و حصاری آماده رقابتی جدی برای فینال «کارناوال» هستند. هر دوی آنها در این چهار رقابت به امضای مشخصی رسیده‌اند و حالا باید با بهترین خودشان به میدان بیایند.

«کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی هر چهارشنبه و پنجشنبه به طور اختصاصی در پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته نبرد نهایی «کارناوال» با روزبه حصاری و سینا ساعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

براساس قرعه‌کشی انجام شده در مرحله نیمه‌نهایی، قرار است سینا ساعی با بامداد افشار و روزبه حصاری با سامان احتشامی رقابت کنند. نکته جالب اینجاست که رویارویی این شرکت کننده‌ها در مرحله نیمه‌نهایی در حالی اتفاق می‌افتد که آن‌ها در مرحله مقدماتی یکبار با هم رقابت کرده بودند و هر دو مسابقه مرحله نیمه نهایی یک تقابل تکراری است.

در مرحله مقدماتی روزبه حصاری و سینا‌ ساعی توانسته بودند به ترتیب سامان احتشامی و بامداد افشار را شکست بدهند. حالا باید منتظر ماند و دید در مرحله نیمه‌نهایی چه اتفاقی می‌افتد.

رئالیتی‌شوی «کارناوال» به کارگردانی و اجرای رامبد جوان و تهیه‌کنندگی محمد شریفی چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها به طور اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

نوشته «کارناوال» به نیمه‌نهایی رسید/ اسامی صعودکنندگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از کنسرت لغوشده‌ی همایون شجریان تا اجرای پرهیجان سینا ساعی، از تجربه تازه هادی حجازی‌فر در اجرا تا دغدغه‌های همیشگی پوران درخشنده و درخشش رایان سرلک.

همایون شجریان؛ ذوقی که بر سر دار رفت!

وقتی همایون شجریان در نشست خبری اعلام کرد جمعه شب در میدان آزادی برای مردم رایگان خواهد خواند، انگار بارقه‌ای از امید در دل علاقه‌مندان موسیقی زبانه کشید. او وعده داد: «اگر باز هم جنگ شد، کنار مردم می‌مانم.» جمله‌ای که کافی بود تا موجی از واکنش‌ها، از تحسین تا تردید، سراسر فضای مجازی و رسانه را پر کند و پسرِ استاد آواز ایران در صدر اخبار قرار گیرد.

اما این رویا پیش از تحقق، گرفتار سازوکارهای مدیریتی شد. ناهماهنگی میان معاونت هنری ارشاد و شهرداری تهران به‌عنوان دو بازوی اصلی برای تحقق این وعده گره‌ها را چنان کور کرد که در نهایت، همایون در پستی اینستاگرامی نوشت: «جلسات و سازماندهی باید ماه‌ها قبل انجام می‌شد. مدیریت جمعیت میلیونی در دو روز ممکن نیست».

خواننده‌ای که وقتی می‌خواند: «دست مرا بگیر، که آب از سرم گذشت…»، صدای او صدای نسلی بود که در میان امواج مشکلات، به دنبال دست نجات می‌گردد. اما این بار، شوق رهایی‌اش پشت درهای بسته مدیریت و تصمیم‌های ناگهانی شکست.

برای خواننده‌ای که سال‌ها صدای ایران را در ترانه‌هایش روایت کرده، این شعرها تنها کلمات نبودند؛ بخشی از زیست و جان او بودند. اجرای خیابانی که قرار بود لحظه‌ای همدلی و شادی بیافریند، به شوقی کورشده و آرزویی نیمه‌کاره بدل شد و رسانه‌ها آن را «فرصتی که به تهدید رسید» نامیدند.

حالا اما این سرود، «ناسروده» ماند و هوادارانش همچنان منتظرند؛ آیا روزی میدان آزادی با صدای او پر خواهد شد؟ آیا این آرزو کهنه، به یادگاری ماندگار یا تجربه‌ای تکرارشدنی تبدیل می‌شود؟ پرسش‌هایی که هنوز بی‌پاسخ مانده‌اند، اما نام همایون را در صدر خبرهای هفته نشاندند.

هادی حجازی‌فر؛ از پرده سینما تا صندلی اجرا

هادی حجازی‌فر سال‌هاست با بازی در نقش‌های متفاوت، از «ایستاده در غبار» تا «پوست شیر»، جایگاه خود را به‌عنوان بازیگری توانمند تثبیت کرده است. این روزها حضور او همزمان با دورخیز برای ثبت تجربه‌ای تازه در کارنامه حرفه‌ای خود در قامت مجری مسابقه تلویزیونی «صد»، با فیلم تحسین‌شده «ناتور دشت» به پرده سینماها بازگشته است.

تیزر مسابقه صد، تصویری متفاوت از او نشان می‌دهد؛ چهره‌ای جدی که حالا باید مخاطب را نه در قالب کاراکتر، که با زبان خودش جذب کند. همزمان، حضور حجازی‌فر در فیلم «ناتور دشت» محمدرضا خرمندان نیز نگاه‌ها را به سمت او جلب کرد. او در نقش «احمد پیران»، معتمد روستایی که رهبری جست‌وجوی دختربچه‌ای گمشده را به عهده دارد، بار دیگر نشان داد که توانایی‌اش محدود به یک ژانر نیست. بازی او کنار میرسعید مولویان از نقاط قوت فیلم در جشنواره گذشته بود.

حجازی‌فر در این سال‌ها نشان داده است که محدود به یک قالب نیست. طیف وسیعی از کاراکترها را بر دوش کشیده و در هرکدام، با همان جدیت همیشگی ظاهر شده است و این گواهی بر انعطاف و توانایی بازیگری است که از هیچ چالشی نمی‌ترسد.

او قرار است درفیلم «نهنگ سفید» به کارگردانی همایون اسعدیان، که این روزها در قشم فیلم‌برداری می‌شود نیز بازی کند.

آنچه روشن است، عطش او برای حرکت و تجربه است؛ عطشی که از او چهره‌ای ساخته که هیچ‌گاه در یک جایگاه متوقف نمی‌ماند. با همه این‌ها، حاشیه‌ها رهایش نکرده‌اند؛ اما حقیقت این است که حجازی‌فر هرجا حضور یافته، نگاه‌ها را به خود جلب کرده است. حالا پرسش اصلی اینجاست: آیا او در دنیای اجرا هم مثل بازیگری خواهد درخشید یا این تجربه مانند کارگردانی‌اش، پُر از اما و اگر باقی می‌ماند؟

سینا ساعی؛ کلاس تاریخ با زبان نسل z

کارناوال رامبد جوان هر هفته سوژه‌ای تازه می‌سازد، اما این بار اجرای سینا ساعی همه نگاه‌ها را خیره کرد. او داستان امیرکبیر، صدراعظم اصلاح‌گر ایران را نه در قالبی تاریخی و خشک، بلکه با زبان رپ روایت کرد. نوجوانانی چون رایان سرلک هم کنارش بودند و کلاس درس تاریخ به اجرایی پرهیجان و معاصر بدل شد.

ساعی روی صحنه رپ را از «اعتراض خام» به «آموزش و امید» ارتقا داد. جمله‌اش «اگه چیزی رو می‌خوام که تا حالا نداشتم، باید کاری رو انجام بدم که تا حالا نکردم» در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. او تاریخ را با امروز گره زد، از هزینه‌های ندیدن گذشته گفت و یادآور شد «ملتی که گذشته‌اش را ندیده، گران‌ترین هزینه‌ها را می‌دهد».

این اجرا تنها یک سرگرمی نبود؛ پیام داشت، شور داشت و رای بالایی هم گرفت. جالب اینکه برخلاف انتظار، در رقابت با یک اجرای کمدی هم پیروز شد. رپی که ساعی روی صحنه می‌برد، فاصله‌ای بعید با کلیشه‌های فضای زیرزمینی دارد؛ بی‌حاشیه، سالم و روایت‌محور است. سبکی که از قاب بسته تینیجرها بیرون می‌آید و می‌تواند نسل‌های مختلف را کنار هم بنشاند و مخاطب بزرگسال را هم درگیر کند.

ساعی که ریشه در تئاتر دارد، از همان روزهای نخست نشان داده رپ برایش فقط ریتم نیست، زبان روایت است. حالا او در کنار کارناوال، روی صحنه تالار وحدت با مهیار علیزاده هم همکاری کرده و کنسرت نمایش «خون نگار» را اجرا دارد و مسیرش را حرفه‌ای‌تر دنبال می‌کند. شاید همین هفته نقطه عطفی باشد برای ورود جدی‌تر رپ سالم و روایت‌محور به جریان اصلی فرهنگ موسیقی و تصویری ایران.

پوران درخشنده؛ کارگردانی با دغدغه‌های ناگفته

بازگشت پوران درخشنده به تیترها، این بار با صدور مجوز فیلم «مادر زمین» رقم خورد؛ خبری که در عین خوشی، با حسرتی قدیمی همراه شد: پروژه ناتمام «هیس! پسرها گریه نمی‌کنند». او در گفت‌وگویی با کیوان کثیریان در روزنامه شرق، از سال‌ها تلاش برای ساخت این فیلم گفت؛ سوژه‌ای که به باورش مسئولان ترجیح دادند «زیر فرش پنهان شود». درخشنده تأکید کرد که آزار جنسی پسران هم واقعیتی تلخ است و سکوت درباره آن، بحران را عمیق‌تر می‌کند. اما سال‌هاست که این موضوع روی پرده نیامده. وقتی پوران درخشنده از سال‌های تلاش برای ساخت فیلم تازه‌اش حرف می‌زند، تنها از یک پروژه سینمایی سخن نمی‌گوید؛ او بار آدم‌هایی را روایت می‌کند که قصه‌شان بر شانه‌هایش سنگینی کرده است. انگار هر شخصیت و هر ماجرا، زخمی اجتماعی است که او به دل می‌گیرد و با دوربینش تلاش می‌کند مرهمی برایش بیابد.

آنچه این گفت‌وگو را بیش از همه در مرکز توجه قرار داد، نگاه خاص درخشنده به مفهوم فیلمسازی بود؛ فیلمسازی نه صرفاً برای روایت داستان، که برای نشان دادن معضلات و جست‌وجوی راه‌حل‌ها. درخشنده که فیلم‌هایی چون «پرنده کوچک خوشبختی»، «بچه‌های ابدی» و «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» را ساخته، همواره نگاهش به کودکان و نوجوانان بوده؛ نسلی بی‌گناه که بار سنگین مشکلات اجتماعی را به دوش می‌کشند. همین دغدغه است که در آثارش خط مشترک می‌سازد.

از سوی دیگر، ماجرای سریال «بامداد خمار» هم بر دلخوری‌های او افزود؛ سریالی که قرار بود بسازد، اما در نهایت به کارگردان دیگری سپرده شد. با همه اینها، او امیدوار است «مادر زمین» فرصتی تازه برای بیان دغدغه‌های انسانی‌اش باشد.

بازتاب گسترده سخنان درخشنده نشان داد هنوز جامعه به فیلمسازانی نیاز دارد که فراتر از گیشه، به معضل‌ها نگاه کنند. او سال‌هاست بر این باور ایستاده که سینما می‌تواند مسئولیت اجتماعی داشته باشد، شاید همین پافشاری بر دغدغه‌هاست که باعث شده او همچنان یکی از معدود زنان فیلمساز جریان‌ساز سینمای ایران باقی بماند.

رایان سرلک؛ ستاره کوچک، آینده بزرگ

کمتر کودک یا نوجوانی در این سال‌ها به اندازه رایان سرلک دیده شده است. از حضور شیرینش در برنامه «۱۰۰۱» با اجرای محسن کیایی تا بازی در فیلم «آدم‌ فروش»، هر بار بخش‌هایی از اجراهایش در شبکه‌های اجتماعی وایرال می‌شود. شیطنت‌های او در کنار جناب‌خان، بهانه‌ای بود برای شیرین‌کاری، اما چیزی که مخاطبان را شگفت‌زده کرد، ترکیب ادب و متانت با همان بازیگوشی کودکانه بود. وقتی گفت آرزو دارد روزی اسکار بگیرد و در کنار شهاب حسینی، پرویز پرستویی و هدیه تهرانی بازی کند، رؤیای یک کودک به رویاهای هزاران نوجوان گره خورد.

رایان در «آدم ‌فروش» به کارگردانی محمود کلاری که پیش‌تر با نام «تابستان همان سال» در جشنواره فجر رونمایی شده بود، نقش عطا، پسر هفت‌ساله‌ای را بازی می‌کند که به‌دنبال دزد طلاهای عمه‌اش است. او راوی داستان هم هست و همین مسئولیت دوگانه، نشان داد توانایی‌اش فراتر از یک کودک بازیگر معمولی است.

اما در خبری دیگر از او، این هفته دیدیم که فعالیت‌هایش به سینما محدود نیست. انتخاب برای نقش «داجر ناقلا» در نمایش موزیکال «الیور توئیست» به کارگردانی حسین پارسایی، نقطه عطفی در کارنامه‌اش خواهد بود، نوعی آزمون جدی، چرا که تئاتر صحنه‌ای است که خطا را برنمی‌تابد؛ همه‌چیز در همان لحظه و در برابر چشم تماشاگر اتفاق می‌افتد. همین واقعیت، حضور یک کودک روی صحنه را هم به تهدید بدل می‌کند و هم به فرصت طلایی و انتخاب رایان برای این نقش، نشان‌دهنده اعتماد کارگردان به استعداد اوست.

حضورش در اجرای رپ سینا ساعی در کارناوال هم بار دیگر تصویرش را در ذهن مخاطبان تثبیت کرد؛ این‌بار در قالب «کودکی امیرکبیر». ترکیب شیطنت، ادب و متانتش باعث شده حتی بزرگ‌ترها هم از تماشای او لذت ببرند.

نکته مهم اینجاست که رایان با وجود اینکه این روزها بسیار دیده می‌شود و شهرت پیدا کرده، مغرور نشده. هر بار که در قابی ظاهر می‌شود، بلوغ و پختگی بیشتری از خود نشان می‌دهد و شاهد پیشرفت او هستیم. اگر همین مسیر ادامه یابد، او می‌تواند سرنوشتی مشابه علی شادمان یا ترلان پروانه داشته باشد؛ بازیگرانی که از کودکی شروع کردند و در بزرگسالی هم در سینما ماندگار شدند.

نوشته از بازگشت «هادی» با روایت یسنا تا رپ‌خوانی «سینا» برای امیرکبیر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.