در ۲۴ فروردین ۱۳۵۹ خبری در روزنامه‌های ایران منتشر شد با این مضمون: «روز گذشته علی قدوسی دادستان کل انقلاب جمهوری اسلامی ایران دستور ضبط کلیه سینماهای کشور را طبق حکم زیر صادر کرد: دادستانی کل انقلاب جمهوری اسلامی ایران درصدد رفع فساد و فحشاء در کلیه سطوح است و اماکن فرهنگی قابل استفاده عموم باید در اختیار ارگان قابل اعتمادی باشد تا جنبه پیشرفت دین مبین اسلام تقویت گردد و در ضمن منافع حاصل از این اماکن در اختیار بهبود فرهنگ یا شرایط زیستن مستضعفین قرار گیرد. در اجرای این منظور، به بنیاد مستضعفین اجازه داده می‌شود که به تشخیص آن بنیاد با رعایت کامل موازین شرعیه نسبت به در اختیار گرفتن سینماهای کشور اقدام لازم به عمل آید. مقتضی است نتیجه اقدامات در هر مورد به دادستانی کل انقلاب جمهوری اسلامی ایران گزارش شود.»

در راستای همین خبر و حکم بالا بود که سینماهای شهر فرنگ، شهر قصه، آفریقا (آتلانتیک) پولیساریو (پولیدور)، فلسطین و چند سینمای دیگر در تهران و شهرستان‌ها با انتقال به بنیاد مستضعفان بار دیگر کار خود را آغاز کردند.

اما بعدها در اوج خاموش شدن چراغ سینماها و به چوب حراج گذاشتن این سازه‌های قدیمی قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای عدم تخریب سینماهای مصادره شده به وجود آمد تا جایی که سال‌هاست چراغ خاموش سینماهای لاله‌زار موجب نشده است این سازه‌های قدیمی به پاساژهای نونوار نورانی لوسترها تبدیل شوند.

در سوی دیگر ماجرا اما دو مسئله وجود دارد. نخست دستور رهبری برای انتقال سازه‌های فرهنگی از جمله سینماها از بنیاد به حوزه هنری است. چندی پیش اخباری مبنی بر انتقال سینما آفریقا و رادیوسیتی به حوزه هنری منتشر شد؛ اما گویی نوبت به سینما قیام نرسیده است.

فروردین ۹۴، مومنی شریف در گفتگویی اعلام کرد به دستور رهبری مدیریت ۲۷ سینما در اختیار سازمان‌های مختلف از جمله بنیاد مستضعفان و جانبازان، بنیاد شهید و کمیته امداد امام خمینی (ره) به حوزه هنری واگذار شده است که کار انتقال مدیریت این سینماها به حوزه هنری هنوز به طور کامل انجام نگرفته است. مومنی شریف البته نام این ۲۷ سینما را ذکر نکرد.

کاظمی، مدیریت بهمن سبز نیز در مرداد ۹۵ در مورد سینماهایی که قرار است در تهران به حوزه هنری واگذار شوند، گفت:« در تهران تنها دو سالن آفریقا و رادیوسیتی است که کارهای واگذاری این دو سینما هم در حال انجام است.»

فارغ از اینکه قوانین سرسختانه‌ای در تغییر کاربری سینماها و حتی تخریب آنها وجود دارد، اقدام بنیاد مستضعفان در ذهن هر فرد دغدغه‌مندی ایجاد پرسش می‌کند. برای مثال شما با ورود به سامانه این نهاد می‌توانید دریابید که برای املاک و مستغلات بنیاد بخش مزایده و مناقصه وجود دارد. اگر وارد بخش مزایده پرتابل اداره اموال بنیاد بروید با تصویر زیر روبه‌رو می‌شوید:

این در حالی است که در بخش چپ سایت مکانی برای آگهی‌های فروش مشاهده می‌شود. با کلیک بر این بنر شما یک فایل PDF دانلود می‌کنید که می‌توانید در اینجا آن را مشاهده کنید. در صفحه نخست این فایل با تصویر زیر روبه‌رو می‌شوید:

با نگاهی به آخرین آگهی فروش املاک به خوبی می‌توان دریافت که نام سینما قیام در این فهرست وجود ندارد؛ اما باز هم فضا برای بررسی شرایط فروش سینما وجود دارد. بنیاد دارای یک زیرمجموعه خصوصی به نام شرکت خدمات مهندسی و شهرسازی علوی است که با ورود به سایتش می‌توان دریافت که شرایط برای مشارکت و فروش در آن درج شده است؛ اما در کمال تعجب آنجا هم خبری از سینمای قدیمی شهر تهران نیست.

اما این پایان ماجراجویی نیست. در پرتال بنیاد می‌توان به بخش‌های متعددی دسترسی داشت. برای مثال در بخش «فعالیت‌های علمی و فرهنگی بنیاد» که حجم اندکش بیش از هر چیزی به چشم می‌آید، خبری از سینماداری نیست. حتی آماری از تعداد سالن‌های این نهاد هم به چشم نمی‌خورد.

در سایت اخبار بنیاد هم خبری از فروش سینما قیام نیست. بماند که در هنگام نگارش این مطلب این سایت به نشانی www.mfnews.ir از دسترس خارج است.

حال نگاهی به بنر نصب شده بر سر سینما قیام بیاندازیم.

در بنر نام هیچ نهاد یا شخصی درج نشده است. آیا به شماره‌های درج شده روی بنر دقت کرده‌اید؟ آیا با خود فکر کرده‌ایم چرا ساعت تماس ۱۹ تا ۲۱ است؟

پاسخ ساده است. شماره ۸۸۹۳۸۳۲۳ شماره رزرو بلیت تماشاخانه طهران یا همان سالن سینما قیام است و ساعت مندرج نیز ساعت کار این سالن است. البته نمی‌توان گفت شماره موبایل متعلق به چه کسی است؛ ولی موضوع اکنون پیچیده‌تر می‌شود. اگر سالن سینما متعلق به بنیاد است چرا برای خرید ملک باید به مستأجر آن یعنی مجید جعفری تماس گرفت؟ اگر ملک دیگر تعلقی به بنیاد ندارد؛ چرا مجید جعفری در گفتگو با تسنیم با صراحت می‌گوید این سالن سینما متعلق به بنیاد است و او در جریان فروش دخالتی ندارد؟ چرا مزایده فروش سینما در جایی درج نشده است؟ چرا به حوزه هنری داده نشده است؟ و اکنون پرونده‌ای که شخصیت‌های بسیاری باید به آن پاسخ دهند. این معما نیازمند یک شرلوک هلمز است؟

منبع: تسنیم

نوشته هزارتوی سینما «قیام» و پرسش‌های بی‌پاسخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سینما تا اواسط دهه ی ۸۰  با نام سینما «قیام» فعال بوده و پس از چند سال تعطیلی به عنوان تماشاخانه شروع به فعالیت نمود که در حال حاضر به عنوان «تماشاخانه  طهران» مورد بهره برداری قرار دارد.

گفته می شود سینما «قیام» توسط بنیاد مستضعفان با تغییر کاربری تجاری، به فروش گذاشته شد. ضمنا، فروش ملک سینما «قیام» در حالی قرار است انجام ‌گیرد که در این سال‌ها تلاشی برای بازسازی و اضافه شدن آن به ناوگان سینمایی کشور نشده بود.

اهمیت این اتفاق زمانی قابل درک است که بدانیم متاسفانه، کمبود سالن یکی از معضلات اساسی سینمای ایران است. مضافا، اینکه فقدان سالن سینمایی ویژه گروه های سنی کودک و نوجوان هم، از معضلات مضاعف این عرصه بشمار می آید.

طی این سال ها بارها و به کرات شنیده و می شنویم که سالن های سینمایی با تغییر آشکار کاربری به مجتمع ها و مراکز تجاری تبدیل می شوند بی آنکه از سوی متولیان و مسئولان سینمایی با پرسش و پیگیری مواجه شوند. به طوری که شاید بتوان عنوان کرد؛ فاجعه تعطیلی سینماها در شهرستان ها یک معضل جدی است.

در این بین فقط، سالن های سینمایی که در اختیار حوزه هنری در سطح کشور قرار دارند در پروسه بازسازی، نوسازی و احیاء قرار گرفته اند.

نگاهی به تعداد سالن‌های سینما در کشور و مقایسه آن با وسعت و جمعیت موجود، نشان می دهد فقط ۵ درصد شهرهای کشور سینما دارند و ۹۵ درصد شهرهای ایران فاقد سینما هستند.

کشور ما به لحاظ مساحت، هجدهمین کشور جهان و دومین کشور خاورمیانه محسوب می‌شود و از نظر تعداد نفرات هم، بالغ بر ۸۰ میلیون نفر جمعیت دارد، اما طبق بانک اطلاعات سالن‌های سینمای فعال کشور مندرج در وبسایت رسمی انجمن سینماداران ایران، فقط ۲۷۳ سالن سینما در ایران وجود دارد و اگر برخی فرهنگسراها را هم – به دلیل این‌که یکی دو سئانس یا بیشتر در روز یا هفته فیلم‌های روز را نمایش می‌دهند، جزو سالن‌های نمایشی به حساب آوریم، حدود ۳۳۰ سالن سینما در ایران وجود دارد که در مقایسه با فراوانی جمعیت و پهناوری وسعت کشور، عدد بسیار کم و ناچیزی است. این در حالی است که طبق استانداردهای جهانی ایران به بیش از ۹۶۰۰ سالن سینما نیاز دارد. آمار دیگر نشان می دهد از ۳۱ استان موجود کشور و ۴۰۲ شهرستان و ۱۱۶۷ شهر ایران (براساس آخرین تقسیمات کشوری در خرداد ۱۳۹۱ مندرج در درگاه ملی آمار ایران)، فقط ۷۲ شهر سالن سینما دارند یعنی با یک بررسی ساده از جمعیت ۸۰ میلیونی کشور به این نتیجه می رسیم که تقریبا ۳۵ میلیون نفر به سینما دسترسی دارند و ۴۵ میلیون نفر اساساً، دسترسی به سینما در شهر خود ندارند که عدد قابل تاملی است.

با درایت و هوشمندی رهبری معظم انقلاب طی سال های اخیر بسیاری از سالن های سینمایی که در اختیار نهادها قرار داشته به حوزه هنری واگذار شده است و خوشبختانه، این نهاد انقلابی هم با راه اندازی جنبشی جدی اقدام به نوسازی، بازسازی و رونق این سینماها کرده است.

بازسازی سینما آفریقا در مشهد، بازسازی و تبدیل سینما قدس تبریز، بازسازی کامل سینما «فلسطین» همدان به صورت دو سالنه، بازسازی و بهره برداری سینما «فلسطین» اصفهان و اولین پردیس سینمایی اصفهان به نام «چهارباغ» با چهار سالن، بازسازی سینما «آزادی» ارومیه، بازسازی سینما «آزادی» آبادان ، به روزرسانی و نوسازی سینماهای «پیام» و«شاهد» در تهران، همچنین، سینما بهمن تهران و …. از سینماهایی است که در یکی دو سال اخیر توسط حوزه هنری نوسازی و بازسازی شده اند.

اکنون، این سوال مطرح می شود که آیا سینما قیام که گفته می شود متعلق به بنیاد مستضفان است مشمول حکم رهبری قرار نمی‌گیرد؟ و اگر چنین است حوزه هنری با قدرت و جایگاهی که برخوردار است اجازه ندهد تا در وضعیت بحرانی کمبود سالن های سینمایی در کشور و تهران این سینما که از پیشینه نوستالژیک در تاریخ سینمایی کشور برخودار است دستخوش تخریب و تغییر کاربری قرار گیرد.

منبع: خبرگزاری تسنیم

نوشته چرا سینمایی با نیم قرن تاریخ و خاطره تخریب می‌شود؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.