سوره سینما- سارا کنعانی: نگار عابدی یکی از بازیگران شاخص تئاتر در سال‌های اخیر است. بازیگری که در دوره‌ای با وسواس و عشقی مثال زدنی در نمایش‌های مختلف روی صحنه رفت و نقش‌هایی متنوع بازی کرد. درخشش روی صحنه بود که عابدی را به سینما و تلویزیون آورد و نامش را با بسیاری از آثار متفاوت این سال‌ها گره زد. او را در این سال‌ها در فیلم سینمایی «یه حبه قند» و مجموعه‌های «شمعدونی» و «دودکش» پررنگ‌تر از تجربه‌های دیگرش به یاد می‌آوریم.

شما تنها در دو قسمت نخست «گاهی به پشت سرت نگاه کن» بازی کردید. آن نقش کوتاه چه جذابیتی برای شما داشت که حاضر به ایفای آن شدید.

نگار عابدی: آن دو قسمت در آخرین روزهای تولید سریال تصویربرداری شد و به دلیل برخی از مشکلات آقای میری مجبور شد بعضی از سکانس ها را کوتاه کند و به همین دلیل از طول آن نقش کم شد، اگر چه از آغاز هم حضور فیزیکی چندانی نداشت. با این اوصاف من فکر می‌کنم کاراکتری که بازی اش کردم جایگاه مهمی در سریال دارد. او مادر یکی از کاراکترهای اصلی سریال است و مخاطب با دیدن فلاش بک‌ها می فهمد چقدر نقش این مادر در ادامه روند زندگی پسرش مهم بوده است. ابتدا قرار بود این نقش را خانم شبنم مقدمی بازی کند، اما ایشان سر کار دیگری بود و دوستان با من تماس گرفتند. من هم خیلی از ویژگی های نقش خوشم آمد. در چارچوب کارهای تصویری جنس متفاوتی را برای من به ارمغان می‌آورد. گذشته از همه این ها من دوست داشتم با آقای میری تجربه همکاری داشته باشم و نقش هم نقاط حسی و خاصی داشت، چیزی که همیشه برای من جلب توجه کرده است. همین خاص بودن است که یک نقش را مهم می‌کند و نه اندازه و کمیت آن.

به گمانم این نحوه برخورد شما با یک نقش به تئاتری بودن شما برمی گردد. شما هم مثل دیگر هنرمندانی که بیشتر روی صحنه ظاهر شده‌اند تا قاب دوربین، به نکات ریزی توجه می‌کنید که شاید به چشم نیاید.

نگرش و تربیتی که هر بازیگر در گذشته از آن بهره مند شده، به شدت بر آینده کاری او اثرگذار است. البته چندان موافق نیستم که بین بازیگران تئاتری و غیر تئاتری تفاوت‌های بزرگی قائل شویم، به این دلیل که بازیگری به معنای بازیگری است و نقش تلویزیونی و سینمایی تنها دو شاخه متفاوت از این هنر را طلب می‌کند و طبق همین نگاه است که هر بازیگری می‌تواند هر دو مدیوم را تجربه کند. شروع کار من در فضای حرفه ای تئاتر در میان گروه های معتبر و افراد خاصی بود که تربیتی این چنینی را به من دادند. اولین استاد بازیگری من مهتاب نصیر پور بود و من همیشه گفته ام که مدیون ایشان و همسرشان هستم که الفبای بازیگری را به شکل حرفه ای و کلاسیک به من یاد دادند. در ادامه وقتی از گروه پرچین به یک گروه جوان تر(پاپتی‌ها) رفتم در کنار حمید پور آذری و دیگران به تربیتی که قبلا فرا گرفته بودم آموزه های جدیدی هم اضافه شد، مثل استاتیک صحنه و زیبایی شناسی آن و سایر چیزهایی که باعث شد برای انتخاب هر نقش معیارهای متفاوتی را در نظر بیاورم. نقش باید تعریف درستی در متن داشته باشد و جای پرداخت آن هم قابل کشف باشد. تفاوت با دیگر نقش‌هایی که قبلا بازی کرده ام نیز اهمیت زیادی دارد.

تئاتر این روزها را چقدر دنبال می‌کنید؟ نسل امروز چه تفاوتی با نسل شما دارد؟

پاسخ به این سوال بحث مفصلی را می طلبد. در سینما، تلویزیون و تئاتر با نوعی رکود مواجه هستیم و این در حالی است که هنرمندان بی نظیری با یک نگاه ناب شرقی در کشورمان حضور دارند. من همواره تأکید داشته ام که فلسفه و عرفان شرق به قدری قوی است که غرب با همه پیشرفت هایش هنوز هم حریف آن نیست. حتی بسیاری از خرده فرهنگ هایی که امروز به نام سوغات غربی در کشور ما از آن یاد می شود، چیزی است که خودمان به آنان داده ایم و با اندکی تغییر پس گرفته ایم. ما هنرمندان خیلی خلاقی داریم اما چرا این خلاقیت بارور نمی‌شود؟ چرا در سال تنها یکی دو فیلم یا نمایش هستند که سروصدایی را ایجاد می کنند؟ در سال های گذشته تئاتر که نسبت به سینما محدودیت کمتری هم دارد، داشت جریان‌سازی  انجام می داد اما رفته رفته به دلایل مختلف این روند کند یا متوقف شد. هر هنرمندی که در ایران کار می کند، به یک سری خط قرمزها اشراف دارد و حتی قائل به آن هست اما وقتی میزان این ممیزی بیش از حد می‌شود، هنرمند را از واقعیت دور می کند و این اتفاق، باورپذیر بودن را از آثار می زداید. نکته دیگری هم هست که اگر بخواهم به زبان عامیانه مطرحش کنم باید بگویم کیلویی کار می کنیم و از عمق و دانش بی بهره شده‌ایم. کمتر می بینیم فیلمسازی قبل از کلید خوردن اثرش پیش تولید تحقیقاتی و اطلاعاتی داشته باشد. چطور می‌شود یک فیلمنامه درخشان را بدون بهره مندی از آگاهی کافی و تخصصی در مورد سوژه آن نوشت؟ هرچند که همه تقصیرات را تنها به گردن فیلمساز نمی توان انداخت و این سیستم است که باید اصلاح شود. شاید بتوان گفت ما داریم لطمه اصلی را از مباحث مربوط به بودجه و تخصیص هزینه ها می خوریم. در پایان این بحث درباره خودشناسی نیز صحبت می‌کنم، مقوله ای که نسل جوان قبل از ورود به دنیای بازیگری باید به آن بپردازد و به سوالاتی پاسخ بدهد. سوالاتی مثل اینکه چرا می‌خواهم بازیگر بشوم؟

استفاده از متن خارجی را در تئاتر چطور ارزیابی می‌کنید؟ چرا هنرمندان ما به سراغ آثار وطنی نمی‌روند؟

استفاده از متن خارجی باید مطابق با فرهنگ ایرانی خودمان اتفاق بیفتد. نمایشنامه «دختر یانکی» نیل سایمون بازنویسی شد و «هیپوفیز» نام گرفت و آقای کورش نریمانی به خوبی از عهده این همسان سازی فرهنگی بر آمد. اگر هنرمندان امروز کمتر به سراغ ادبیات وطنی می روند شاید به دلیل ممیزی باشد. هنرمند جامعه امروز ما دغدغه یاری دارد و نه مبارزه با مسوولان. همه ما باید کمک کنیم تا ناهنجاری‌ها برطرف شود و تا درد را نشناسیم نمی توانیم برای از بین بردنش اقدام کنیم.

آخرین بار کی روی صحنه بودید؟ در مقایسه با چند سال قبل خودتان کم کار تر شده اید؟ چرا؟

در سال ۹۲ با کورش نریمانی اجرای «هیپوفیز» را روی صحنه داشتم و در سال گذشته نیز در «کسی نیست همه قصه ها را بداند» به کارگردانی رضا حداد به جای شبنم فرشادجو بازی کردم. در پاسخ مشخص به سوال شما باید بگویم من کمرنگ بودن را در کمیت نقش معنی نمی کنم. بله ، سال هایی بود که کار اصلی من در تئاتر خلاصه می‌شد و از این راه ارتزاق می‌کردم. الان اوضاع فرق کرده اما اینطور نیست که تئاتر را کنار گذاشته باشم و در سال در یکی دو نمایش حضور دارم. علاقه و عشق واقعی من این مدیوم است و از رفتن روی صحنه تئاتر همیشه لذت برده‌ام.

آن زمان که تمام وقت مشغول تئاتر بودید پیشنهادهای سینمایی و تلویزیونی هم دریافت می کردید؟

بله. نقش های خیلی خوبی را هم رد کردم. مثلا قرار بود در نقش خانم کوچیک در سریال «پس از باران» ظاهر شوم، نقشی که مرجان محتشم آن را ایفا کرد. در «خیلی دور، خیلی نزدیک» آقای میرکریمی هم قرار بود با نقشی که الهام حمیدی آن را بازی کرد حضور داشته باشم اما به خاطر اجرای تئاتر، نپذیرفتم. هم من و هم آقای میرکریمی خیلی دوست داشتیم این همکاری شکل بگیرد و باید بگویم همیشه به خاطر از دست دادن این فرصت غبطه می خورم. درست وقتی اجرای تئاتر ما به پایان رسید، آن فیلم کلید خورد و می‌شد که من هم در این فیلم سهم داشته باشم. در سال های اخیر تغییر رویه دادم و صادقانه می‌گویم یکی از دلایل آن مسائل مالی بود. من باید به فکر دختر کوچکم باشم و به همین علت تصمیم گرفتم از تأکید بر بازی های صرفا تئاتری دست بردارم، البته سعی کردم نقش هایی را انتخاب کنم که حرفی برای گفتن داشته باشد.

شیرین در «شمعدونی» یک کاراکتر برون گرا است. ایفای آن برای بازیگر با این خطر همراه بود که مصنوعی جلوه کند. شما چطور از این خطر عبور کردید.

فضای کلی این سریال و متن آن این برداشت رابه من می داد که آدم هایش، تیپ-کاراکتر هستند. شیرین در کارنامه کاری من جدید نبود. در نمایش «زنی که زیاد می‌دانست» چنین تجربه‌ای را پشت سر گذاشتم و در آنجا بر اساس یکی از قصه های جلال آل احمد در نقش یک زن بورژوآ ظاهر شدم که خیلی سطحی و البته با نمک بود. در نمایش «بیوه‌های غمگین سالارجنگ» هم نقشی این چنینی را بازی کرده بودم و می دانستم چطور باید روی لبه تیغ حرکت کرد. نه باید به طور کامل تیپ می‌شدم و نه آن قدر به شخصیت نزدیک می‌شدم که با دیگر کاراکترها همخوانی نداشته باشد. در نقش دیگری مثل زنی که در «دودکش» بازی کردم باید هر چه باورپذیرتر ظاهر می‌شدم، هرچند که آن مجموعه هم طنز بود و طنز این اجازه را به بازیگر می‌دهد که کمی تیپیکال شود. حضور آقای صحت هم خیلی موثر بود.

دختر شما با عرشیای «شمعدونی» همسن و سال است. او با دیدن رفتار شما با عرشیا چه واکنشی داشت؟ مثلا نمی‌پرسید چرا فلان اجازه را به پسر سریال می دهی و به دختر خودت، نه؟ ضمن اینکه به این کاراکتر و مادرش هم انتقادهای زیادی وارد شد.

ابتدا باید بگویم بچه هایی که پدر و مادرشان بازیگر هستند کم و بیش با این مقوله آشنایی دارند، ضمن اینکه دخترم اِما هم بازی را تجربه کرده است. او درک می‌کرد که من صرفا در نقش مادر عرشیا هستم. در پاسخ به انتقادات مطرح شده هم باید بگویم دختر من سریال را تماشا کرد اما کوچک ترین تأثیری در رفتار او ایجاد نشد. اتفاقا این سریال نوعی آموزش غیر مستقیم را در پیش گرفته بود و بیت «ادب از که آموختی، از بی ادبان» هم قرن ها پیش بر زبان این مردم جاری شده است. ضمن اینکه سریال طنز الزاماتی دارد که باید آن را محترم شمرد. این سریال به مسائل کوچک اما با اهمیتی هم اشاره داشت و بر ارزش عذرخواهی کردن تأکید می کرد. ای کاش در برخورد با یک اثر هنری نگاه همه جانبه‌ای داشته باشیم. آدم‌های شمعدونی خانواده‌ای بودند که در هیچ وضعیتی یکدیگر را تنها نگذاشتند.

همکاری با آقای صحت چگونه بود؟

شانس بزرگ زندگی من این است که در همه تجربه های تصویری با آدم های خوبی همکار شده ام. در یک پروژه تلویزیونی یا سینمایی به این دلیل که مباحث مادی و اقتصادی پررنگ تر است ممکن است روابط انسانی در درجه پایین تری از اهمیت قرار بگیرد، اما در این سریال و سریال های دیگر ما به شدت مثل یک خانواده همراه هم بودیم و ارتباطاتمان هنوز حفظ شده است. این اتفاقهای خوب محصول مدیریت درست سروش صحت است. این خاطره خوب همکاری در مورد سریال آقای میری هم وجود دارد و من این امکان را داشتم که در مورد موضوعات مختلف با ایشان مشورت کنم.

در مورد سریال آقای جیرانی هم صحبت کنید.

این روزها در آخرین مراحل تصویربرداری است و تا پایان تیر ماه کار تمام می‌شود. من در این مجموعه در نقش ناهید ظاهر شده ام که یک زن موفق است و جایگاه اجتماعی خوبی دارد. این نقش به خاطر جدی بودنش تفاوت خاصی با دیگر کاراکترهایی که تا امروز بازی کرده‌ام دارد. او در طول قصه با اتفاقات تلخی روبرو می‌شود و روند زندگی اش تغییر می کند.

شما برای اینکه نقشی را از آن خود کنید تا چه حد به اندوخته های تجربی خود متکی هستید و چقدر در میان مردم به دنبال نقش می‌گردید؟

هر هنرمندی موظف است نگاه دقیق و جزئی نگری به جامعه داشته باشد. من از کودکی این عادت را داشتم و همیشه به رفتار مردم و طرز صحبت کردن شان دقت می‌کردم. آن موقع نام علمی این کار را نمی دانستم و بعد فهمیدم نگاه کردن به مردم یعنی دریافتن ریتم رفتاری آنان. کمی بعد یک نگاه رواشناختی و جامعه شناختی هم پیدا کردم و می‌خواستم علت مسائل مختلف را ریشه‌یابی کنم. گذشته از همه این‌ها، من به فانتزی ذهن یک بازیگر و چیزی که تألیف خود اوست اهمیت زیادی قائل هستم و همیشه بازیگرانی را که اهل بدعت هستند تحسین کرده‌ام. من همیشه ساختن چیزی از صفر را دوست داشته ام.

به عنوان یک بازیگر شاخص در تئاتر ورود بازیگران سینما به این عرصه را چطور ارزیابی می کنید؟

حقیقتا بازیگری مصادره‌ای نیست. بازیگری هنری است که می شود در فضاهای مختلف از آن استفاده کرد. بازیگر خوب هم بازیگری است که بتواند مدیوم های خوب را با موفقیت تجربه کند. تئاتر یک جور تمرین بازیگری است و بازیگران تئاتر، تمرین بیشتری برای بازیگری داشته اند و همه آنان نیز به چهره های شاخص و موفقی تبدیل نشده اند. از آن طرف، بازیگران سینمایی خوبی داریم که در همه مدیوم ها توانایی خود را نشان داده اند. برای مثال شهاب حسینی به عنوان دانش آموخته بازیگری از موسسه سمندریان، حتما تجربه هایی در تئاتر داشته اما درخشش خود را در سینما به دست آورد و می تواند در تئاتر هم به همین میزان موفق باشد. پیمان معادی هم در نمایش همایون غنی‌زاده حضور خوبی داشت. مهناز افشار که با او همبازی بودم قابلیت بسیاری برای بازی در تئاتر دارد و می توانم بگویم بدن ورزیده او از بسیاری از بازیگران تئاتری برای حضور روی سن، آماده‌تر است.

و بازیگران سینما می‌توانند گیشه تئاتر را پررونق کنند.

حضور بازیگران سینمایی مخاطب تئاتر را بیشتر می کند و ممکن است مخاطبی به خاطر دیدن بازی خانم نیکی کریمی به سالن تئاتر بیاید و از حضور بازیگری مثل نسیم ادبی و بازی خوب او هم با خبر شود. طی سال های اخیر مخاطب تئاتر بیشتر شده اما ای کاش برگردیم به آن روزهایی که صف خرید بلیت برای نمایش ها دورتادور ساختمان تئاتر شهر را پر می‌کرد. من با حضور بازیگران سینما در تئاتر مشکلی ندارم (همانطور که آنها با حضور تئاتری‌ها جلوی دوربین مشکلی ندارند). مشکل اصلی از جانب مسوولان است که ایجاد می شود. آنها هستند که باید عدالت را برقرار کنند و نباید سیستم را به گونه ای ساماندهی کنند که در پرداخت دستمزدها به کسی اجحاف شود. هر بازیگری که از سینما به تئاتر وارد می‌شود باید بداند شرایط پرداخت دستمزد و میزان آن با یک پروژه سینمایی فرق دارد و در اینجا باید سطح انتظارات را پایین آورد. ایراد دیگری که وارد می شود این است که در جشنواره ها و مراسم تئاتر، در هنگام تخصیص جوایز، به اسم افراد جایزه می دهند و نه عملکرد آنان. مسوولان این جشنواره ها می خواهند به اعتبار این بازیگران معروف جایگاه جشنواره را بالا ببرند در حالیکه این رفتار اصلا رفتاری هنری و حرفه ای نیست. اگر قرار است نام بازیگران سینمایی در یک مراسم تئاتری مطرح شود می توان به طور جداگانه از حضور خوب آنان تقدیر کرد، نه اینکه جوایز اصلی را صرفا به خاطر شهرت شان به آنان اهدا کرد.

حیف است درباره «یه حبه قند» صحبت نکنیم. حالا که برای این گفت و گو به حوزه هنری آمده‌اید یادی از این فیلم داشته باشیم.

چرا که نه؟ از اینکه در آن فیلم بازی کردم احساس خیلی خوبی داشتم و دارم. بازی در «یه حبه قند» باعث شد یک تابستان را در یک باغ خوش بگذرانیم. آقای میرکریمی وسواس و دقت خیلی زیادی دارد و ما تمرینات خیلی زیادی داشتیم. یک مربی لهجه هم داشتیم و یک ماه فقط دورخوانی کردیم. آن زحمتی که من برای در آوردن لهجه یزدی کشیدم اگر صرف یادگیری زبان فرانسه یا انگلیسی شده بود به نتایج خوبی می‌رسیدم! لهجه یزدی یک لهجه شیرین و در عین حال سخت است. وقتی فیلم در این شهر اکران شد مردم به من گفتند بهترین لهجه یزدی را تا امروز اکبر عبدی تقلید کرده که البته او هم مشکلاتی دارد و پس از او شما از عهده آن به خوبی بر آمده‌اید. گفتند نواقصی وجود داشت، اما به قدری بازی خودتان را دوست داشتیم که لهجه‌ را از یاد بردیم. در اینجا به اهمیت باورپذیر بودن نقش پی می‌بریم و می بینیم اگر شخصیت را به درستی در آورده باشید، حتی لهجه نه چندان کامل او می تواند از نظر دور بماند.

در پایان حرفی باقی مانده که بخواهید عنوان کنید؟ درباره آرزوهایتان یا هر هدف دیگر.

ساده بگویم، دلم می خواهد الگوی خوبی برای دخترم باشم. من به او توصیه نمی کنم بازیگر شود اما جلویش را هم نمی‌گیرم. او استعداد خوبی دارد و من به این خاطر کمی نگرانم! به قول خانم رویا تیموریان تئاتر یک معشوقه بی‌رحم است. دوست دارم اگر دخترم به سراغ بازیگری می‌رود یک شغل دیگر را در کنار آن داشته باشد.

نوشته قرار بود در «خیلی دور، خیلی نزدیک» بازی کنم/ نقش‌هایی ویژه که عابدی از دست داد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ویدا جوان به سوره سینما گفت: این شب ها تا جایی که بتوانم سریال «شمعدونی» را تماشا می کنم. الان که مدتی از تصویربرداری کار می‌گذرد و به حاصل زحمات گروه نگاه می‌کنم، می‌بینم انصافا کار قابل قبولی شده و تلاش همکارانم به خوبی مشهود است. البته به این مجموعه مثل هر مجموعه دیگری نقدهایی هم وارد است، اما این موضوع باعث نمی‌شود قابلیت‌های سریال را انکار کنیم.

وی افزود: آشنایی من و آقای صحت هنگام تولید سریال «پژمان» شکل گرفت. آقای رضا کریمی مدیر تولید این مجموعه بازی مرا در سریال «زمانه» دیده بود و مرا برای ایفای نقش همسر پژمان مناسب ارزیابی کرد، در حالی که آن کاراکتر از شخصیت واقعی خودم به شدت دور بود، با این حال به خاطر چالشی که برای من ایجاد می کرد، جذاب شد. الان هم مردم با دیدن من تنها درباره سارای «شمعدونی» حرف می زنند و کمتر کسی مرا در نقش همسر پژمان به یاد دارد.

این بازیگر همچنین گفت: سارا در مجموعه «شمعدونی» معصومیتی دارد که مرا به یاد قشر خاصی از دختران ایرانی می اندازد. کسانی که همواره در برابر مشکلات صبور هستند و شخصیت برون‌گرایی ندارند. همه چیز را توی خودشان می ریزند و آرامش خانه و خانواده را به راحتی خودشان ترجیح می‌دهند. من هم تا حدودی شبیه سارا هستم و به همین دلیل حضور در این سریال برای من به شکل ویژه‌ای لذت‌بخش بود.

ویدا جوان درباره علائق خود توضیح داد: من لیسانس حسابداری دارم، اما از بچگی به هنر علاقه داشتم. نقاشی و طراحی می کردم و در هفت سال گذشته هنرهای دراماتیک را ادامه دادم و در پنج سال اخیر هم به بازیگری مشغول بوده ام. ظاهر شدن در قالب‌های مختلف و متفاوت اشتیاق مرا به کار بیشتر می کند. برای همین است که بین این نقش و نقش دیگرم در سریال قبلی سروش صحت تفاوت صد و هشتاد درجه‌ای به چشم می‌خورد.

بازیگر نقش سارا در «شمعدونی» در پایان تأکید کرد: سریال ما بیان غیر مستقیم را برای انتقال حرف های مهمش انتخاب کرده است. اخیرا از برخی مخاطبان شنیده‌ام داستان «شمعدونی» واقعی نیست. می خواهم در پاسخ به آنها بگویم این سریال یک کمدی ابزورد است و اساسا با کنایه حرف های خود را انتقال می‌دهد. برای مثال می‌گوید هر بچه ای که بی ادب به نظر می‌رسد حاصل تربیت مادری است که توانایی کنترل عصبانیت و ناراحتی خود را نداشته است. بهتر است با دید عمیق‌تری به سریال نگاه کنیم. به قول معروف: «آینه چون روی تو بنمود راست/ خود شکن،  آیینه شکستن خطاست».

«شمعدونی» به کارگردانی سروش صحت هر شب از شبکه سه پخش می‌شود. حسن معجونی، آتنه فقیه نصیری، ویدا جوان، محمد نادری، نگار عابدی و … بازیگران این مجموعه هستند.

نوشته چالش‌های نقش برای بازیگر «شمعدونی»/ دختری شبیه دختران ایرانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قاضی مرادی به سوره سینما گفت: این شب‌ها تا جایی که فرصت کنم سریال «شمعدونی» را تماشا می کنم و اگر بخواهم بدون در نظر گرفتن اینکه خودم یکی از بازیگران آن هستم در موردش اظهار نظر کنم باید بگویم در این آشفته بازار موجود، سریال قابل قبولی است و می تواند مردم را به شکل آبرومندی سرگرم کند.

وی در پاسخ به این سوال که چگونه به «شمعدونی» پیوسته توضیح داد: قبلا با سروش صحت کار کرده بودم و وقتی از من برای سریال جدیدش دعوت کرد با اشتیاق پذیرفتم. این کارگردان کسی است که معمولا دستاورد کارش دیده می‌شود. فارغ از اینکه چه نوع واکنش هایی را بربیانگیزد، مورد توجه افراد قرار می گیرد. امیدوارم توانسته باشیم از جانب مخاطبان نمره قبولی دریافت کنیم.

قاضی مرادی درباره اینکه آیا کاراکتر بابا رضا برای او ما به ازای بیرونی داشته، گفت: با کسی آشنا هستم که پدربزرگ چندین نوه است و هر کدام از این بچه ها در گوشه ای از جهان زندگی می کنند. وقتی موقعیتی به وجود می آید که بتواند همه آنان را یک جا ببیند بعد از یک ساعتی که دلتنگی اش برطرف شد حوصله اش سر می رود و از بچه ها می خواهد دورش را خلوت کنند. عصبانی شدن هایش هم در نوع خودش جالب است. برای ایفای نقشم در این سریال شخصیت این دوستمان را هم در ذهن داشتم.

این بازیگر قدیمی تلویزیون همچنین گفت: در برخی از قسمت های سریال «دندون طلا» بازی دارم. این مجموعه هم طنز است، اما طنزی که خاص است و کمی عجیب و غریب.

محسن قاضی مرادی در مجموعه «شمعدونی» به کارگردانی سروش صحت با حسن معجونی، محمد نادری، آتنه فقیه نصیری، نگار عابدی، رویا میرعلمی و … همبازی است.

نوشته پدربزرگ «شمعدونی» را در دنیای واقعی می‌شناختم/ «دندون طلا» یک طنز متفاوت است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: امیر کاظمی این شب ها با سریال «شمعدونی» مهمان خانه‌های مردم است. به نظر می رسد سعید نماینده قابل قبولی از نسل خود است. نسلی که گوشی موبایل از دست شان نمی‌افتد و در جهان تکنولوژیک خودشان گاهی خیلی تنها هستند. این بازیگر جوان پیش از این هم تجربه های بازیگری موفقی داشته اما گویی با سریال سروش صحت فاز جدیدی از فعالیت های او آغاز شده است.

برای شروع کمی به عقب برگردیم. گویا مرضیه برومند کاشف شماست.

امیر کاظمی: بله، بازیگری من با یک سکانس در مجموعه «کتابفروشی هدهد» به کارگردانی مرضیه برومند شروع شد، آن هم به صورت کاملا اتفاقی! آن زمان من خبرنگار بودم و سر صحنه تصویربرداری حضور داشتم. بازیگری که قرار بود آن روز آن نقش را بازی کند به خاطر مشکلی موفق نشد خود را به آنجا برساند و خانم برومند از من خواست جلوی دوربین بروم. اینطور شد که من هم آمدم در دایره!

بعد از این اتفاق بود که به مقوله بازیگری به شکل جدی نگاه کردید؟

همیشه بازیگری را دوست داشتم اما هیچ وقت فکرش را هم نمی کردم به این صورت اتفاق بیفتد. فکر می کردم در سن و سال فعلی ام وارد این حرفه می‌شوم. البته من همیشه مطالعه سینمایی داشته ام و پیگیر بازی دیگر بازیگران بوده ام. بازیگری را به صورت تجربی یاد گرفتم و به صورت موازی بسیار می خواندم و تماشا می‌کردم. فکر نمی‌کنم شما بتوانید از سینمای جهان فیلمی را اسم ببرید که من ندیده باشم. یک آرشیو بزرگ فیلم دارم و خیلی از کسانی که مرا می‌شناسند می گویند امیرکاظمی کار می کند تا فیلم ببیند! من تقریبا با سینمای همه کشورها آشنا هستم و نوع بازی ها را رصد می‌کنم. تفریح بزرگ زندگی من همین فیلم دیدن است.

دومین تجربه بازیگری شما پس از چند سال اتفاق افتاد؟

بعد از دو سال. آن زمان گلاره عباسی دستیار خانم برومند بود. ایشان با من تماس گرفت و گفت خانم برومند گفته است به دفتر ما بیایی تا درباره یک نقش با هم صحبت کنیم. من فکر می‌کردم قرار است نقش کوچکی را بازی کنم، چیزی شبیه به همان نقشی که در تجربه اول پشت سر گذاشتم. به همین دلیل گفتم قصد بازی ندارم ولی برای دیدن خانم برومند می‌آیم. وقتی متوجه شدم برای یک نقش اصلی دعوت شده ام خیلی تعجب کردم. آن روز رامین ناصر نصیر از من تست گرفت. وقتی به اتاق دیگر آن دفتر وارد شدیم دیدم چهره هایی مثل امیرحسین صدیق، فریده دریامج، علیرضا خمسه، محسن قاضی مرادی و … نشسته اند دارند دورخوانی می کنند و برای من اتفاق بزرگی بود که به جمع آنان بپیوندم. خیلی رویایی بود! همه انرژی می‌دادند و می گفتند چه پسر با نمکی! از کجا پیدایش کردید؟! آن روز قرارداد هم بستیم و قرار شد من ماهی هفتصد هزارتومان دستمزد دریافت کنم و این رقم برای آن زمان و برای کسی مثل من، بسیار قابل توجه بود. آنقدر خوشحال بودم که از خیابان کلاهدوز تا میدان انقلاب پیاده آمدم آن هم با حجم انبوهی از کاغذهای فیلمنامه. همان زمان من آنقدر جسارت داشتم که با خانم برومند بحث می کردم و مثلا می‌گفتم این کاراکتر در این موقعیت چرا باید چنین حرکتی داشته باشد و به نظر من مناسب نیست. ایشان هم می گفت آخر تو بهتر می‌فهمی یا من بچه جان؟! بیشتر اوقات ایشان برنده می‌شد اما در معدود مواردی هم حرف من به کرسی نشست. یک بار هم پیش آمد که با چوب دنبال من افتاد!

سریال حمید نعمت الله هم به گمانم یک نقطه عطف در کارنامه شما بود.

«وضعیت سفید» تجربه خیلی عجیب و غریبی بود. همسر دستیار کارگردان این مجموعه سریال «همه بچه های من» را دیده بود و مرا به گروه پیشنهاد داد. ابتدا مرا برای نقش امیر در نظر گرفتند. متن را خواندم و دیدم چقدر کاراکتر شهروز را بیشتر دوست دارم. ابتدا فکر می کردم می خواهند این نقش را به امیرحسین رستمی بدهند. به آقای نعمت الله گفتم می‌شود من به جای امیر شهروز را بازی کنم؟ اول شوکه شد ولی بعد قبول کرد. برای پیدا شدن یونس غزالی برای نقش امیر هم خیلی سختی کشیدند. خیلی خوشحال بودم که شهروز را بازی کردم اما متأسفانه هشتاد درصد از بازی این کاراکتر را مردم ندیدند چون سه قسمت از سریال هیچ وقت پخش نشد، قسمت هایی که عمده بازی من در آن بود. یک مدت افسردگی گرفته بودم که چرا این اتفاق افتاد. داستان این سه قسمت مربوط به انتهای داستان بود. مردم فقط این را دیدند که کاراکتری که علی سلیمانی بازی می‌کرد وارد یک خرابه شد و آمد پیش شهروز، اما کسی ندید آنجا چه اتفاقاتی رخ داد. شهروز در این سکانس های هرگز پخش نشده کارش به جایی رسید که می‌خواست مارمولک را از روی دیوار بردارد و بخورد. فکر می کنم آن موقع به حرکت دوربین هم ممیزی وارد شد و می گفتند چرخش سیصد و شصت درجه ای آن یادآور یک فیلم دیگر است و … .

چطور شد که به گروه «شمعدونی» اضافه شدید؟

خانم زینب نصرالهی از عوامل پروژه یک روز با من تماس گرفت و گفت سروش صحت می خواهد یک سریال بسازد و برای یکی از نقش ها من تو را پیشنهاد داده‌ام. گویا پیمان قاسمخانی هم که «وضعیت سفید» را از من دیده بود از این تصمیم استقبال کرده بود. با خوشحالی پذیرفتم، اساسا از کارهای سروش صحت و کاراکتر او خوشم می آید و سریال هایی را که قبلا از او دیده بودم دوست داشتم. رابطه ما به خوبی شکل گرفت و وقتی متن را خواندم دیدم چقدر نقش سعید جالب است، برای مثال خیلی برایم جذاب بود که این کاراکتر برای در رفتن از زیر کار روی صندلی می‌نشیند و می گوید من می خواهم قورباغه ام را قورت بدهم!

این مجموعه خیلی شلوغ و پر بازیگر است. شما این نگرانی را نداشتید که در میان دیگران دیده نشوید؟

همیشه از این حالت استقبال هم کرده‌ام. می‌دانم هر کاراکتری در یک مجموعه هویت مستقلی دارد و با ویژگی های مخصوص خودش تعریف می شود. همه آنها با چیده شدن در کنار هم معنی خود را کامل می‌کردند. سر این پروژه خیلی به من خوش گذشت و من دوستان خوبی پیدا کردم و ما هنوز با هم در ارتباطیم.

آن چالش هایی که با خانم برومند داشتید در همکاری با آقای صحت هم اتفاق افتاد؟

نه آن موقع اولین روزهای ورودم بود و شاید کمی توی «جو» بودم و آن جسارت هم به این موضوع بر می گشت، خصلتی که در طول این سال ها شکل منطقی تری به خود گرفته است. ما حتی موقع خواندن فیلمنامه از روی کاغذ هم به شدت خنده‌مان می‌گرفت. من متن را به قدری دوست داشتم که گاهی حیفم می آمد کلمه به کلمه متن را نگویم. جملاتی که ایمان صفایی انتخاب کرده بود کاملا درست و به جا و فکر شده بود. ویژگی‌های مثل گیاهخوار بودن، تکنولوژیک بودن و … پیشنهادهای خودم بود که خوشبختانه با موافقت آقای صحت هم مواجه شد و البته با برنامه ریزی صحیح به مرحله اجرا رسید. البته پیشنهادهایی هم بود که مورد پذیرش قرار نگرفت.

در آینده باز هم شما را در تلویزیون خواهیم دید؟

بله. هفت، هشت ماه قبل یک مجموعه ۳۰ قسمتی به من پیشنهاد شد که برایم خیلی جدی است و هیچ کار دیگری را نپذیرفتم تا آن را بازی کنم. این سریال سه نقش اصلی دارد و من یکی از آنها هستم. تا امروز یکی دو قسمت از این مجموعه نوشته شده است.

در پایان بگویید قرار نیست روی صحنه تئاتر ظاهر شوید؟

الان خود را در شرایطی نمی بینم که بتوانم روی صحنه حاضر شوم با اینکه پیشنهادهای خیلی خوبی از جانب کارگردانان مطرحی داشتم. با این حال ترجیح دادم تمرکز خود را روی یک موضوع بگذارم و امیدوارم به زودی آن سریالی که عرض کردم کلید بخورد.

نوشته حتی با خواندن متن «شمعدونی» هم می‌خندیدیم/ خاطره جالب کاظمی از مرضیه برومند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – در بخش پایانی گفت و گوی مفصل با سروش صحت این کارگردان درباره انتخاب محمد نادری برای نقش اول این مجموعه صحبت کرد. او همچنین از فشارهایی که مجموعه‌های طنز را خنثی و بی‌خاصیت می‌کنند، انتقاد کرد.

در این سه مجوعه اخیر، سه چهره جدید معرفی کرده‌اید. محمد نادری چطور پیدا شد؟ حتما این ماجرا به همان لیست جادویی مربوط می‌شود. در آن فهرست به آدم‌هایی فکر می‌کنید که باید با یک نقش جدید، بهتر دیده شوند.

سروش صحت: در آن فهرست آدم های مختلفی هستند، بیکار، دانشجو، فروشنده، بازیگر و … اما در آن فهرست نامی از محمد نادری نبود، من اصلا او را نمی شناختم. با دوست دیگری در آن لیست، قرار گذاشتیم، که او هم شناخته شده نبود. ساکن ایران هم نبود و لطف کرد آمد ایران، تمرین کردیم اما زمان‌بندی‌هایمان هماهنگ نمی‌شد. دست آخر ایشان نتوانست با ما همکاری کند. دو روز مانده بود به شروع تصویربرداری و ما هوشنگ را نداشتیم. من دوباره سراغ آن لیست رفتم. به خیلی از دوستانم هم توصیه کردم اگر فردی مناسب این نقش می‌شناسند خبر بدهند. من، پیمان، مهراب، ایمان و آقای چگینی هم در دفتر نشستیم و شروع کردیم به تست گرفتن. اول یک تست بدون دوربین و بعد با دوربین. تا این که آقایی جوان آمد با سبیلی بلندتر از سبیل من (می‌خندد). با قدی خیلی بلند که به سقف می‌رسید. این برای قاب بندی مشکل به وجود می‌آورد. از نظر ظاهری او بدترین گزینه محسوب می‌شد، تفاوت سنی او هم با بازیگرهایی که باید نقش فرزندانش را بازی می‌کردند خیلی کم بود.

چطور این گزینه ظاهرا نامناسب توجه شما را جلب کرد؟

تست را که گرفتیم، با وجودی که لباس محمد ربطی به سن و سال هوشنگ نداشت، چهره‌اش هم گریم نشده بود. حس کردم او گزینه مناسبی است. از او تست تصویر هم گرفتیم و با بقیه دیدیم و به توافق رسیدیم. حرکت‌ها، میمیک چهره و واکنش‌هایش با وجود خامی، خوب بود و البته نگرانی درباره نتیجه کار، همچنان وجود داشت. گریم او بعد از دو سه قسمت جا افتاد و چهره‌اش مسن‌تر شد. از محمد خواستم عضلاتش را شل‌تر کند تا مسن به نظر بیاید و لباسی هم برای او انتخاب شد که محمد نادری سی و چند ساله، بشود هوشنگ پنجاه و چند ساله «شمعدونی».

حضور بازیگرهای تازه، هوایی تازه به مجموعه‌ها و فیلم‌ها می‌آورد و گاهی به برگ برنده آنها تبدیل می‌شود.

البته زمان زیادی در اوایل کار صرف می‌شود تا مردم آنها را بپذیرند و دوست بدارند. زمانی که مجموعه «پژمان» پخش می‌شد روی پژمان جمشیدی حساسیت زیادی وجود داشت و نظرهای منفی زیاد بود که به مرور کم شد. درباره محمد هم گارد وجود داشت. شاید این موضوع طبیعی باشد. شما وقتی در جایی حضور دارید که همه را می‌شناسید خیلی راحت و آرام برخورد می‌کنید و وقتی با افراد غریبه سر و کار دارید، سخت با آنها اخت می‌شوید. مخاطب با بازیگرهای جدید، غریبه است و زمان می‌برد تا صمیمی شود.

حضور آتنه فقیه نصیری در یک مجموعه طنز هم جالب است. بعد از «خانه سبز» که مایه‌های طنز داشت، معمولا ایشان را در نقش‌های جدی دیده‌ایم.

خانم فقیه نصیری همیشه از بازیگرهای محبوب من بوده و دوست داشتم با او کار کنم. مادر در این بلبشویی که وجود دارد، متین‌تر، موقرتر و آرام‌تر است. رفتارهای عاقلانه و صبورانه او بیشتر است. زهره (آتنه فقیه نصیری) است که این آدم‌ها را با وجود اختلاف‌ها و قهر و آشتی‌ها کنار هم نگه می‌دارد. خانم نصیری با توجه به چهره، صدا و رفتار متینی که دارد بهترین گزینه بود و خوشبختانه به ما پیوست. ایشان به من اعتماد کرد و این نقش را تبدیل به مادری دوست داشتنی، شیرین و صبور کرد.

از حرف‌هایتان به نظر می رسد از کار در حوزه طنز خسته شده‌اید. این به خاطر فضای اعتراضی و حاشیه‌هایی است که برای مجموعه های طنز اتفاق افتاده. ممکن است این عرصه را رها کنید؟

من یک قرارداد کار طنز دارم، این روزها دائم فکر می‌کنم کاش می‌شد آن را کنسل کنم. واقعا خسته شده‌ام.

اما نباید تسلیم این فضا شد.

مخاطبان «شمعدونی» دو دسته هستند. گروهی که این مجموعه را دوست دارند و سعی می‌کنند علاقه‌شان را ابراز کنند. گروهی هم کار را دوست ندارند. این هم طبیعی است، اما این که بعضی از این گروه هر شب مجموعه را ببینند و دائم از هر قسمت و هر لحظه آن انتقاد کنند، قابل درک نیست. اگر «شمعدونی» بد است چرا هر شب آن را تماشا می‌کنید؟ زمانی که «ساختمان پزشکان» پخش می‌شد درباره شخصیت خانم شیرزاد (شقایق دهقان) اعتراض‌هایی وجود داشت. اخیرا در یک نظرسنجی این شخصیت محبوب‌ترین شخصیت طنز تلویزیونی شده است. آن موقع من توضیح می دادم خانم شیرزاد نماد همه زنان ایرانی نیست، یک زن است. حالا قضیه برعکس شده و معترضان می‌گویند چرا هوشنگ این قدر دست و پاچلفتی است؟ چرا عطا زن ذلیل است؟ چرا به مردها توهین می‌کنید؟ باز باید بگویم این شخصیت‌ها نماد همه مردان جامعه نیستند.

برای همین مجموعه‌های طنز خنثی می‌شوند.

فکر می‌کنید ما حواسمان نیست که اداره هوشنگ، بی‌هویت است؟ برای این که می‌دانیم نباید از اداره‌ای اسم برد و گروهی را حساس کرد. آدم های مجموعه‌های طنز باید در بی زمانی و بی‌مکان باشند، شغل‌های کم خطری داشته باشند. متعلق به محله خاصی نباشند. عطا کارواش ندارد، کارواش را اجاره کرده. ممکن بود کارواش دار بودن حاشیه ایجاد کند. این محدودیت‌ها کار را سخت می‌کند. جالب این است دوستان معترض از ما انتقاد می‌کنند اما پای سریال‎های ماهواره می نشینند که انواع و اقسام مسائل در آنها مطرح می‌شود که از نظر جامعه و عرف ما پسندیده نیست. آنجا وکیل، پزشک، معلم و … می‌تواند هر عملی انجام دهد و در قالب درام پذیرفته است. هیچ کس هم اعتراضی به آنها ندارد.

درباره پروژه‌های جدید هم صحبت کنید.

با ایمان صفایی روی متن مجموعه «لیسانسه‌ها» کار می‌کنیم که برای شبکه یک است و تهیه‌کننده آن آقای جودی است. داستان درباره چند جوان است و مایه کمدی دارد. قرار است این مجموعه در ۴۰ قسمت ساخته شود. با این شرایط البته مردد هستم که کار طنز انجام بدهم. شرمنده آقای جودی و شبکه یک هستم، اما واقعا من و ایمان از نوشتن ناتوان شده‌ایم. دائم به واکنش‌هایی فکر می‌کنیم که هر اشاره ساده ممکن است به وجود بیاورد.

تصویری که از سروش صحت به عنوان کارگردانی پرانرژی و شاد داریم با این که الان می‌گویید همخوان نیست.

برای نوشتن هر متن، بخشی از چیزها را حذف می‌کنیم که شائبه ایجاد نشود. به مرور خسته و دلزده شده‌ام. سنم بالا رفته و انرژی سابق را ندارم. چند روز پیش با ایمان در این باره حرف زدیم که در این کار جدید، قصه را در قالب جدی روایت کنیم، تا دست کم مشکلاتمان کمتر شود.

در چنین مواردی رسانه‌ها معمولا از آثار و سازندگانشان حمایت می‌کنند. شاید وظیفه سازمان صدا و سیما این باشد که یک بار برای همیشه پرونده این اعتراض‌های بی‌مورد را ببندد.

من مدیران سازمان را می‌شناسم و می دانم چقدر حسن نیت دارند. ما کشوری بزرگ با جمعیتی فراوان داریم هیچ برنامه ای نمی‌تواند نظر مثبت همه مردم را تامین کند. اگر برنامه‌ای بتواند مخاطب بالایی داشته باشد و رضایت اقشار مختلف را تامین کند موفق است. در جامعه ما این مهم نیست که شما ۵۰ درصد این جمعیت را جذب کرده‌اید، آن ۵۰ درصدی که جذب نشده مخالفت می‌کند و جو را بهم می‌زند.

برنامه‌ای برای سینما ندارید؟

با ایمان روی یک متن سینمایی کار می‌کنیم تا به تهیه‌کنندگی محمد شایسته آن را کلید بزنیم.

اولین فیلمتان حال و هوای طنز دارد؟

با توجه به روحیه و نگاهی که دارم، هر کاری انجام بدهم رگه‌ای از طنز دارد. به نظرم زندگی از لحظه‌های شادی و غم توامان تشکیل شده است.

در «شمعدونی» هم از این لحظه‌ها کم ندیدیم. در مجموعه شما مرگ، جدایی دو دلداده و لحظه‌های تلخ و عاطفی می‌بینیم.

بله. ما برای مرگ خانم جهانگرد (ناهید مسلمی) نگران واکنش مخاطب بودیم. اما با خودمان فکر کردیم یک بار هم در یک مجموعه طنز یکی از شخصیت‌ها فوت کند.

سکانس صحبت عطا و پدر (محسن قاضی مرادی) در سی سی یو در بیمارستان هم عاطفی و خوب از کار درآمده. یک وجه تازه از شخصیت عطا را در این سکانس دیدیم.

چه خوب که به این فصل اشاره کردید، آن را با وسواس نوشتیم و حسن معجونی این سکانس را عالی اجرا کرد. سعی کردیم همه شخصیت‌های این مجموعه را در موقعیت‌های مختلف قرار دهیم تا شما وجوه مختلف شخصیت آنها را بشناسید و ببینید.

***

گفت و گو: محدثه واعظی‌پور. سارا کنعانی

نوشته چرا معترضان به «شمعدونی» به سریال‌های ماهواره اعتراض نمی‌کنند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سروش صحت در دومین بخش گفت و گوی مفصل با سوره سینما درباره بازیگری، حضور قدرت‌الله ایزدی در این مجموعه و شوخی با شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی و نگرانی‌هایی که از این موضوع داشته صحبت کرد.

عرشیا یکی از شخصیت‌های بامزه این مجموعه است. عرفان برزین بازیگر خردسال این نقش هم خیلی دوست داشتنی است. او را از کجا پیدا کردید؟

سروش صحت: پیدا کردن او خیلی سخت و خیلی آسان بود. ما به یک پسربچه حدود ۶ سال نیاز داشتیم که هم بتواند بازی کند، هم دیالوگ بگوید. آنهم دیالوگ های طولانی و دشوار این شخصیت را. خیلی نگران بودیم و نگرانی‌مان طبیعی بود. تا این که عرفان به ما معرفی شد و وقتی دیدمش باتوجه به شیرینی و باهوشی اش خیالم راحت شد. او الان کلاس اول است و آن موقع مدرسه نرفته بود و سواد نداشت. کافی بود من، دستیار یا مادرش که لطف داشت و همیشه کنارش بود یک بار متن را برایش بخوانیم و جاها را مشخص کنیم، اصلا چیزی یادش نمی‌رفت. حتی در تکرارها و برداشت‌های بعدی، راکورد خودش را حفظ می‌کرد.

عرفان پیش از این هم مقابل دوربین بوده اما به اندازه «شمعدونی» دیده نشده است.

عرفان در کنار بازیگرهایی بازی کرده که سال‌ها سابقه در سینما، تئاتر و تلویزیون دارند و این نشان می‌دهد چقدر مستعد و باهوش است. بله. او در نقش‌های دیگری هم بازی کرده، جایزه هم گرفته. اما خیلی از آن کارها زمینه دیده شدن او را فراهم نکرده.

ویژگی‌های شخصیتی عرشیا روی او تاثیری نداشت؟

۱۰ روز  از کار که گذشت پدر عرفان با من صحبت کرد و نگران بود ویژگی‌های شخصیتی عرشیا روی عرفان اثر بگذارد. من با عرفان جلسه‌ای گذاشتم و توضیح دادم این شخصیتی است که بازی می‌کنی و دنیای واقعی زندگی همه ما چیز دیگری است. لطفا زمان تصویربرداری هم، وقتی کات می دهیم از نقش فاصله بگیر و متوجه باش که دو شخصیت داری. عرفان که مودب و باهوش است و عرشیا که شیطان و ناآرام است. او این موضوع را خیلی خوب فهمید و دقیقا دو شخصیت متفاوت داشت.

بازیگرهایتان از نوع نگاهی که به آنها دارید و همکاری با شما خیلی راضی هستند. مثلا برای رویا میرعلمی صبر کردید و نقش را به خاطر شکستگی پای او تغییر دادید. این امتیاز بزرگی برای بازیگرهای مجموعه‌های شماست.

سر کار به ما خیلی خوش می‌گذرد و مثل یک خانواده هستیم. در آن مقطع بیش از آن که خانواده خودمان را ببینیم این خانواده جدید را می‌بینیم، پس حفظ صمیمت در این خانواده مهم است. با خانم میرعلمی وقتی صحبت کردم و به توافق رسیدم او درگیر یک تئاتر بود. دو روز بعد هنگام اجرا پایش شکست و عصب پا آسیب دید. ایشان به من زنگ زد و گفت: فکر نمی کنم بتوانم به کار شما برسم. اما من می‌دانستم او مناسب‌ترین گزینه برای نقش زیبا است. پس فکر کردم و گفتم می‌توانیم تصویربرداری سکانس‌های او را به تعویق بیندازیم. او گفت بعد از این زمان من باید مدتی با ویلچر باشم، بعد هم با دو عصا راه بروم و بعد با یک عصا. من فکر کردم می شود قصه را طوری طراحی کرد که او زمین بخورد و پایش بشکند و این طوری گاهی او را با ویلچر ببینیم، بعد با دو عصا و بعد با یک عصا.

در همه مجموعه‌های شما یک اصفهانی هم حضور پررنگ دارد. این جا نوبت به دایی جلال و همسرش رسید.

من به استفاده از لهجه علاقه زیادی دارم. اما معمولا در این زمینه حساسیت وجود دارد و من ترجیح می‌دهم از لهجه اصفهانی استفاده کنم. به این دلیل که اصفهانی هستم و مطمئنم مردم خوب این شهر و اقوام خودم حس نمی‌کنند قرار است این شوخی، رنگ و بوی توهین به خودش بگیرد. در مورد سایر لهجه‌ها این جسارت و جرات را ندارم. با آدم‌های زیادی آشنا شده‌ام که لهجه دارند، اما ترسیده‌ام از آنها در کارهایم استفاده کنم.

یکی از اتفاق‌های خوب «شمعدونی» حضور قدرت‌الله ایزدی است. پس از سال‌ها او را در یک نقش متفاوت می‌بینیم. نقشی که از او خیلی دور است. چقدر خوب کنترلش کرده‌اید.

من هر وقت بازی آقای ایزدی را می‌دیدم از خنده ریسه می‌رفتم. همیشه بازی او را دوست داشتم، اما فکر می‌کردم کاش کمی کنترل می شد. دوست داشتم با او همکاری کنم و چند بار صحبت کرده بودیم اما نگرانی‌هایی که در او وجود داشت و حتی در بعضی از اعضای گروه مانع این همکاری می‌شد. این بار عزمم خیلی جزم بود و از زمان نوشتن متن به او فکر می‌کردم. آقای ایزدی اول استقبال کرد، اما بعد پشیمان شد و گفت من فکر می کردم قرار است رشید باشم، اصلا به جز رشید نمی‌توانم، نمی‌خواهم و مردم من را قبول نمی‌کنند. ۲۰ روز با او کلنجار رفتم و تاکید داشتم که شما بازیگری و می‌توانی هر نقشی را بازی کنی. اما او می‌گفت باید سر صحنه آزاد باشد. این که باید دیالوگ مشخص بگوید، جای مشخصی بایستد و کنترل شود نگرانش می‌کرد. در نهایت لطف و به من اعتماد کرد. البته گفت برای چند قسمت در کنار ما هست. من هم سر صحنه کنترل می‌کردم که شبیه رشید نشود، وقتی بداهه می‌گفت بامزه بود و همه می‌خندیدیم، اما می‌گفتم معذرت می‌خواهم نمی‌توانیم از این‌ها استفاده کنیم. دوست دارم با او دوباره همکاری کنم، بازیگر بسیار خوبی است و به اصطلاح گلوله نمک است.

شوخی با آقای قالیباف و آقای ظریف هم خوب است. خیلی بطئی پیش رفتید. اول شک در مخاطب ایجاد می‌کنید، بعد آدرس دقیق می‌دهید و از آنها نام می‌برید.

این‌ها از اول در متن بود، آن زمان خیلی با نگرانی این‌ها را ضبط کردیم. دو ورژن گرفتیم و فکر می‌کردیم ممکن است حذف شود، خیلی از این شوخی‌ها و دیالوگ‌ها را کم کردیم. اینجا دوست دارم از آقای محمدجواد ظریف وزیر محترم امور خارجه و محمد باقر قالیباف شهردار محترم تهران تشکر کنم. این دو بزرگوار در برابر این شوخی برخورد درستی داشتند. آقای ظریف قطعا می‌داند که همه ما او را دوست داریم و این شوخی خدای نکرده از ارزش و اعتبار ایشان کم نمی‌کند. کارهایی که آقای قالیباف برای تهران انجام داده قابل مشاهده است. مهم نیست متعلق به چه جناح فکری و سیاسی هستیم، تلاش او قابل تقدیر است. شوخی با آقای قالیباف در «شمعدونی» این تلاش را کمرنگ نمی‌کند. در این شوخی‌ها اسم افرادی را آوردیم که دوستشان داشتیم. خوشحالم که تلویزیون این فرصت را به ما داد و ممنونم از این دوستان که واکنش منفی نشان ندادند.

البته این شبهه را هم می‌گذارید که شاید اصلا دایی جلال اغراق می‌کند و واقعا با آنها حرف نمی‌زند.

بله. مثلا انگلیسی را خوب حرف نمی‌زند. با آدم‌های مهم حرف می‌زند اما برخورد ویژه‌ای با آنها ندارد.

به نقش پیمان قاسمخانی در این مجموعه اشاره می‌کنید؟ در تیتراژ ابتدایی از او تشکر کرده‌اید.

پیمان و مهراب از دوستان صمیمی و خوب من هستند. من، پیمان، مهراب و محسن چگینی که در این مجموعه‌ها همراه من بوده سلیقه و نگاه مشترک داریم. برای انجام هر کاری با آنها مشورت می کنم. مهراب طراح صحنه «شمعدونی» بود و در تولید کنارمان بود. پیمان از زمانی که قصه طراحی شد و شکل گرفت و هم در انتخاب بازیگرها کنار ما بود. پیمان همیشه هست و خواهد بود. یک دوست و مشاور خیلی عالی برای همه کارهایم.

ادامه دارد …

نوشته از شوخی با ظریف و قالیباف می‌ترسیدم/ لهجه‌های ایرانی را دوست دارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: یکی از شخصیت‌های سریال «شمعدونی»، پسربچه خردسال آن است که اتفاقا حضوری کاربردی در روند قصه دارد و قرار نیست صرفا دیده بشود برای آنکه مخاطب به باور واقعی تری از خانواده ایرانی دست پیدا کند. عرفان برزین اولین بار نیست که جلوی دوربین می‌آید، اما با این سریال معروف شده و این روزها سرخوش از شهرت دلپذیری است که در این سن و سال به سراغ او آمده است.

کلاس چندم هستی عرفان جان؟

عرفان برزین: کلاس اول را تمام کردم. حالا می‌توانم بخوانم و بنویسم. با آقای سروش صحت هم در وایبر همیشه حرف می‌زنم!

سریال «شمعدونی» را هر شب تماشا می‌کنی؟

بله. هر شب می‌بینم و هر وقت خانه باشم، تکرارش را هم تماشا می‌کنم.

با دیدن خودت به خنده هم می افتی؟

بله. بعضی وقت‌ها.

این روزها در مدرسه معروف شده ای؟

بله خیلی. مدیر مدرسه‌مان مرا خیلی دوست دارد و سر صف به بچه ها گفت نباید مرا اذیت کنند یا از من بخواهند ادای عرشیا را در بیاورم. گفت خودشان هم نباید ادای نقش مرا در بیاورند. آن ها همیشه در زنگ های تفریح دورم جمع می‌شدند و نمی گذاشتند استراحت کنم. بعضی وقت ها موقع رفتن به خانه آنها از من می‌خواهند کنارشان بایستم و عکس بیندازم. بعضی وقت‌ها قبول می کنم. در کوچه و خیابان همه مرا می‌شناسند.

وقتی سر سریال بودی چطور خودت را برای نقش آماده می کردی؟

مامانم دیالوگ ها را برایم می‌خواند و با من تمرین می کرد. من هم زود حفظ می‌شدم.

هیچ وقت پیش آمد جلوی دوربین خنده‌ات بگیرد و آقای صحت کات بدهد؟

بعضی وقت‌ها.

چطور به ایشان معرفی شدی؟

من در سریال «خوب بد زشت» بازی می کردم. خانم رهنما به آقای صحت گفت من در سریالش بازی کنم.

روز اول سخت نبود که باور کنی آقای معجونی و خانم عابدی پدر و مادر تو هستند؟

نه، اولین بار نبود که بازی می کردم. عادت دارم. من در فیلم ها و سریال های زیادی مثل «زمانی برای عاشقی»، «خانه اجاره‌ای»، «خوب، بد زشت» و… بازی کردم. برای بازی در «تعطیلات دوست داشتنی» هم جایزه بردم.

الان که تصویربرداری تمام شده بیشتر از همه دلت برای چه کسی تنگ شده؟

آقای صحت. من عاشقش هستم!

در روزهایی که سر کار بودی پیش می آمد که خسته شوی؟

بله، مخصوصا روزهایی که باید مدرسه می‌رفتم. اما سر کار که بودیم غذاهای خوشمزه ای به ما می دادند که دوست داشتم. راضی بودم!

وقتی بزرگ شدی می خواهی چه کاره بشوی؟

بازیگر، کارگردان و فوتبالیست.

تو شبیه به عرشیای سریال «شمعدونی» هستی؟

نه اصلا. آقای صحت هم در برنامه گلخانه اعلام کرد که من شبیه عرشیا نیستم.

چرا دوست نداری شبیه عرشیا باشی؟

دوستش ندارم. او خیلی شیطنت می‌کند. مثل من نیست.

پس وقتی بزرگ شدی و بچه دار شدی، بچه ات را مثل عرشیا بزرگ نمی کنی.

نه اصلا . ولی من نمی‌خواهم زن بگیرم. همین جوری که هستم خوب است!

برای بازی در سریال دستمزد هم گرفتی؟

بله ولی نمی گویم چقدر. این یک راز است. پول هایم را گذاشته ام توی بانک.

خواهر و برادر داری؟

بله. اسم خواهرم صباست. ۱۳ سالش است. من عاشقش هستم ولی او مرا دوست ندارد! اصلا از بازی ام تعریف نمی کند.

تو در خانه بازی هم می کنی؟

بله با تبلت و موبایل.

چرا با بچه های دیگر بازی نمی کنی؟

ما در آپارتمان زندگی می کنیم.

کارتون هم تماشا می کنی؟

بله. بن تن، بت من، مرد عنکبوتی، زورو، فوتبالیست ها.

حالا که مصاحبه ما دارد تمام می شود دوست داری چه حرف دیگری بزنی؟

از آقای صحت و همه همکارانم در این سریال ممنونم و دوستشان دارم.

نوشته دردسرهای عرشیا در مدرسه/ مثل عرشیا شلوغ و شیطان نیستم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تصاویر گفت و گوی سروش صحت با سوره سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سروش صحت بازیگر، نویسنده و کارگردان طنز در گفت و گوی مفصل با سوره سینما، درباره روش نوشتن، انتقادهایی که به «شمعدونی» شده و حال و هوای این روزهایش صحبت کرد. او که همیشه شاد و پرانرژی است از حساسیت‌ها و حاشیه‎‌هایی که به تازگی برای مجموعه‌های طنز به وجود آمده، دلگیر است و حتی از این حرف می‌زند که دیگر به سراغ ساخت مجموعه طنز نرود. خواندن این گفت و گو با وجود دلخوری صحت از این حواشی، به خاطر شخصیت جذاب و حرف‌های درستش، لذت‌بخش و شیرین است. بخش اول این گفت و گو پیش روی شماست.

بحث را از آخر ماجرا شروع کنیم. از ترانه تیتراژ مجموعه «شمعدونی» که ترانه‌ای عاشقانه و نوستالژیک است. پیشتر با گروه «دنگ شو» در «پژمان» همکاری کرده بودید و حالا این بار هم این ترانه حسن ختام جذابی برای مجموعه است. البته در نگاه اول این ترانه ربطی به حال و هوای طنز «شمعدونی» ندارد. سلیقه سروش صحت در موسیقی شامل چه طیفی است؟ از سیروان خسروی تا گروه «دنگ شو» فاصله زیادی هست.

سروش صحت: به عنوان مخاطب طیف وسیعی از موسیقی را دوست دارم. از شنیدن موسیقی پاپ، سنتی و کلاسیک لذت می‌برم و خودم را به نوعی خاص محدود نمی‌کنم. در همین طیف گسترده البته انتخاب‌هایی دارم. در گروههای جدیدی که به شکل تلفیقی کار می‌کنند، چارتار، پالت، دنگ شو و بوم‌رانی را دوست دارم. سعی می‌کنم کنسرت‌هایشان بروم و آلبوم‌ها و کارهایشان را گوش می‌دهم. با گروه «دنگ شو» دوستی قدیمی دارم. پیمان و مهراب هم همین طور. زمان ساخت «پژمان» تصمیم گرفتیم با آنها همکاری کنیم و این ماجرا ادامه پیدا کرد و به «شمعدونی» رسید.

از ابتدا یعنی زمان نوشتن طرح و متن، به موسیقی فکر می‌کنید یا پس از این که کار به جایی رسید، برای ساخت موسیقی برنامه‌ریزی می‌کنید؟

معمولا باید سریال به جایی برسد تا بشود تصمیم گرفت. اما من فهرستی دارم از آدم‌هایی که دوست دارم با آنها همکاری کنم تا نامشان را فراموش نکنم. این لیست شامل حوزه‌های مختلف بازیگری، موسیقی و … می‌شود. ممکن است این همکاری اصلا محقق نشود، گاهی هم اتفاق می‌افتد.

برای بررسی کارنامه یک نویسنده و کارگردان، معمولا مولفه‌های بارز آثار او تحلیل می‌شود. در مورد شما از مجموعه «چارخونه» تا امروز شاید یک وجه مهم کارنامه‌تان پرداختن به زندگی طبقه متوسط و البته طبقه متوسط رو به بالا باشد. وجه تمایز شما با مهران مدیری و رضا عطاران که مهمترین کارگردان‌های طنز تلویزیون هستند از همین جا شروع می‌شود. مدیری معمولا به سراغ طبقه مرفه می‌رود و عطاران قصه طبقه پایین جامعه را روایت می‌کند.

طبقه متوسط طبقه ای است که در آن به دنیا آمده و رشد کرده ام، هنوز هم متعلق به این طبقه‌ام و این، جایی است که احساس راحتی بیشتری دارم. بسیاری از این ویژگی‌ها را می‌شناسم. من بسیاری از خصوصیات طبقه کم درآمد یا طبقه مرفه را نمی‌شناسم.

این شاید برای مخاطب تلویزیونی هم جذاب‌تر باشد. در تلویزیون معمولا طبقه متوسط به شکل واقعی‌اش وجود ندارد.

طبقه متوسط طبقه مهم و تاثیرگذاری است.

این وجه تمایز با مهران مدیری و رضا عطاران که اشاره شد چقدر آگاهانه اتفاق افتاده؟

الان به این تفاوت آگاهم، اما اوایل کارم نه. کارهای رضا را عاشقانه دوست دارم، آثاری که بیشتر درباره طبقه پایین جامعه است. آقای مدیری استاد من است و عاشق آثار او هستم، بیشتر قصه‌هایی را روایت کرده که درباره طبقه مرفه است. من میانه این ماجرایم. اما این را می‌دانستم اگر بخواهم قصه‌ای روایت کنم و مجموعه‌ای بسازم درباره طبقه متوسط است چون آن را بهتر می‌شناسم. من خیلی از جزئیات و آداب زندگی اقشار مرفه یا فقیر را نمی‌شناسم.

نویسنده‌ها روش‌های مختلفی برای پیدا کردن شخصیت‌ها و قصه‌هایشان دارند. مثلا رضا عطاران می‌گوید زیاد پیاده روی و به زندگی مردم دقت می‌کند. فوت کوزه گری شما چیست؟

همه می دانند من را باید کجا پیدا کنند…

کتابخانه؟

همیشه در سالن کتابخانه نیستم، دم در نشسته ام. با ایمان صفایی که سال‌هاست با هم می‌نویسیم در کنار نوشتن، ساعت ها وقتمان به تماشای مردم می‌گذرد. دیدن آدما جالب‌ترین سرگرمی است و بیشترین لذت را از این کار می بریم. خودآگاه یا ناخودگاه این نگاه کردن به آدم ها و دقت کردن روی رفتار و روابطشان روی ما تاثیر گذاشته است.

از این آدم‌ها به مجموعه‌هایتان راه یافته‌اند؟

آقایی که نقش آسانسورچی را بازی می‌کند یکی از همین آدم‌هاست. آقایی که نقش برادر او را بازی می‌کند، هم. آنها برای نخستین بار جلوی دوربین رفته‌اند. آقایی که نقش پدر آسانسورچی را بازی می‌کند قبلا برایم بازی کرده، اما او هم از همین دسته است.

چطور متوجه می‌شوید شم بازیگری دارند؟           

کنار خیابان که می‌نشینیم با افراد زیادی صحبت می‌کنیم. خیلی از آنها بازیگری را دوست دارند، از میان آنها که همصحبت می شویم بعضی استعداد و قابلیت دارند و نامشان را در آن لیست می‌نویسم و اگر نقش مناسبی باشد برایشان کنار می‌گذارم.

از همکاری با آقای صفایی هم بگویید. شیوه کارتان چطور است؟

سلیقه و نگاه من و ایمان بهم نزدیک است. اول درباره موضوع و کلیت قصه با هم صحبت می‌کنیم. بعد من قصه را می‌نویسم و برای ایمان می‌آورم که بخواند. او نظرش را می‌گوید، مثلا اینجا خوب است. اینجا جالب نیست و از این جور حرف‌ها.  من می‌روم روی قصه کار می کنم تا نظر هر دویمان جلب شود و بعد ایمان شروع می‌کند به دیالوگ نویسی. بعد نوبت من می‌شود و متن را می خوانم و نظر می‌دهم که کجا خوب است، قوی است و کجا ضعیف است. در نهایت متن را با هم می‌خوانیم و اصلاح آخر انجام می‌شود. الان روی متن یک سریال کار می‌کنیم قسمت اول را شش بار نوشته‌ایم و هنوز این نوشتن ادامه دارد تا نظر هر دوی ما تامین شود.

کار جدید شما و ایمان صفایی باز هم یک کمدی است؟

کمدی است، اما نمی دانم در این شرایط اصلا به نوشتن و ساختن کار کمدی باید فکر کرد؟

چرا مردد شده‌اید؟

ساخت کار طنز ابزارها، پذیرش‌ها، حمایت‌ها و آزادی‌هایی می‌خواهد. وقتی هیچ کدام از این ها نباشد و فشارها زیاد شود ترجیح می‌دهی بروی سراغ حوزه کم دردسرتر. ما که قصه می‌گوییم، زمان تصویربرداری هم داریم، تلاش می‌کنیم کار خوب تولید کنیم، پس برویم سمت کاری که پس از تولیدش فشار رویمان نباشد.

این مشکل را در «ساختمان پزشکان» و «پژمان» هم داشتید.

بله. هر وقت مجموعه طنز ساخته‌ام این دردسرها بوده. (می‌خندد)

مشکلی که وجود دارد این است که تاثیر بعد اجتماعی این ماجرا، گروه فشار را قوی‌تر می‌کند. «شمعدونی» بعد از «در حاشیه» روی آنتن می‌رود و گروه فشار که در توقف و ممیزی آن مجموعه موفق بوده با جرات بیشتری برای «شمعدونی» خط و نشان می‌کشد. فکر می‌کنم معترضان می‌دانند که حرفشان در صدا و سیما به کرسی می‌نشیند.

البته مدیران سازمان همیشه از ما حمایت کرده‌اند، آنها هم تحت فشار هستند.

الان دقیقا چه صنفی با «شمعدونی» مشکل دارد؟ کارواش‌دارها یا حسابدارها؟

نظرهایی که می‌گیرم بیشتر مثبت بوده، اما بعضی از خانواده‌ها معتقدند مجموعه بدآموزی دارد.

کدام وجه از داستان بدآموزی دارد؟ «شمعدونی» که خانوادگی و خیلی محترم و مودبانه است.

عرشیا (عرفان برزین) پسری است که خیلی از صحنه‌ها روی اعصاب است. عرفان پسری باهوش و مودب است و اصلا شخصیتش ربطی به عرشیا ندارد. متن این طور نوشته شده و ما از او خواستیم که این طور بازی کند. من فیلم ها و مجموعه های بسیاری را دیده ام که بچه ها در آن حضور دارند، مثل ابزار صحنه. چیزی که شکل خانواده را تداعی کند. اما حضورشان تاثیری در داستان نداشته و اصلا دیده نشده‌اند. عرشیا در «شمعدونی» دیده می‌شود و یکی از شخصیت‌های تاثیرگذار قصه است. سعی شده همه شخصیت‌های «شمعدونی» این ویژگی و تاثیرگذاری را داشته باشند. با خودم فکر می کنم ما در خانواده‌هایمان بچه لوس نداریم؟ بچه‌ای که با وجود علاقه‌ای که به او داریم، گاهی همه را آزار می‌دهد نداریم؟ پس چرا در کارت‌های عروسی از خانواده‌ها می‌خواهیم بدون فرزندشان به مراسم بیایند؟ آیا همه ما در این باره صحبت نمی کنیم که دوره پدر سالاری و مادرسالاری گذشته و این روزها دوران فرزندسالاری است؟ پس چه اشکالی دارد در یک مجموعه طنز درباره همین موضوع، درباره همین بچه‌هایی صحبت کنیم که مشکل تربیتی دارند؟ در «شمعدونی» ما یک نورافکن داریم روی این بچه‌های شیرین زبان و باهوش و بااستعداد که نیاز به چیزهای دیگری دارند. گویا بعضی خانواده‌ها احساس می‌کنند این مجموعه برای بچه‌ها بدآموزی دارد. در حالی که اصلا قصد ما تلنگر زدن است. فکر نمی کنم ما مجوعه های طنز را نگاه می کنیم تا از آنها آموزش بگیریم. ما این مجموعه‌ها را می‌بینیم تا کژی ها، ناراستی‌ها و مشکلاتمان را ببینیم.

این ایرادهای نادرست، اصول درام‌نویسی را هم زیر سوال می‌برد. بدون مشکل، بدون نقص یا بحران که نمی‌شود قصه تعریف کرد. ضمن این که رابطه عرشیا با پدر و مادرش در جهت شخصیت‌پردازی و پیشبرد درام هم هست. عرشیا اصلا مقصر نیست. این ضعف پدر و مادر است که نتوانسته‌اند او را درست تربیت کنند.

دقیقا. اگر همه رفتارهای شخصیت‌ها درست و مثبت باشد، همه با هم خوب حرف بزنند، کسی زمین نخورد، هیچ کس دروغ نگوید، مرد زن‌ذلیل نباشد، زن غیبت نکند، شغل شخصیت‌ها مشخص نباشد، لهجه نداشته باشند، متعلق به شهر خاصی نباشند، با مسائل سیاسی شوخی نشود و … یک کار طنز چه باید باشد و چه انجام بدهد؟

ادامه دارد …

نوشته تردید سروش صحت برای فعالیت در حوزه طنز/ با طبقه متوسط احساس راحتی می‌کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: اولین سریالی که از من پخش شد «حیرانی» نام داشت. این مجموعه را زوج کاری کیوان علی محمدی و امید بنکدار کارگردانی کردند و در سال ۸۸ پخش شد. در این مجموعه نقش کوتاه اما متفاوتی داشتم، به همین دلیل هم برای من جذاب شد اما کل مجموعه مجال دیده شدن پیدا نکرد. بعد از آن حسن فتحی پیشنهاد بازی در سریال «زمانه» را به من داد. این سریال، تجربه موفقی شد و من در بین مخاطبان عام هم شناخته شدم. با این حال، اگر قرار باشد از یک تجربه منحصر به فرد در کارنامه کاری ام یاد کنم، به «شمعدونی» اشاره می کنم.

میرعلمی درباره سریال در حال پخش سروش صحت گفت: نقش زیبا در مجموعه «شمعدونی» چیزی بود که مدت ها منتظرش بودم. من عاشق بازیگری طنز هستم و مدت ها بود احساس می کردم قابلیت بازی در چنین قالب هایی را دارم اما مجال بروز آن فراهم نمی‌شد. آقای صحت می گفت این نقش را برای شخص من نوشته و همین موضوع خیلی خوشحالم کرد. این سریال یک طنز به روز و سالم است که از هجو دور مانده و من با خواندن متن های اولیه مطمئن بودم بستر خوبی برای معرفی وجوه جدیدی از توان بازیگری ام فراهم شده است.

این بازیگر همچنین درباره اینکه با پای شکسته در این مجموعه به بازی پرداخت توضیح داد: روزهای اول خیلی برایم سخت بود و حتی می‌خواستم از حضور در این پروژه انصراف بدهم اما آقای صحت مانع شد. من جراحی سختی را پست سر گذاشتم و در حالی جلوی دوربین آمدم که زانویم پر از پلاتین بود. به هر حال، بازی ام را انجام دادم و حالا که دارم حاصل کار را هر شب تماشا می‌کنم از این اتفاق خیلی خوشحالم. روزهای خاطره انگیز خیلی خوبی رقم خورد، به خصوص که مدیریت صحیح سروش صحت باعث شد همه ما بازیگران به یک میزان مساوی در روند قصه سهیم باشیم.

رویا میرعلمی همچنین گفت: حضور دوباره در کنار بازیگرانی مثل حسن معجونی و نگار عابدی که قبلا در تئاتر با آنان همکار داشتم برای من شیرین و جذاب بود. بدون تعارف از آتنه فقیه نصیری بسیار یاد گرفتم. حضور در کنار بازیگرهای جوان‌تر هم تجربه دلپذیری بود که امیدوارم دوباره تکرار شود. ما به معنی واقعی کلمه برای ۱۰ ماه با یکدیگر مانند خانواده بودیم و فضایی پر انرژی و به دور از رقابت ناسالم جریان داشت.

رویا میرعلمی در مجموعه «شمعدونی» در نقش زیبا بازی کرده است. «شمعدونی» به کارگردانی سروش صحت هر شب از شبکه سه پخش می‌شود.

نوشته «شمعدونی» یک طنز سالم و به روز است/ عاشق بازی در مجموعه طنز هستم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مجموعه طنز «شمعدونی» این شب‌ها از شبکه سه روی آنتن می‌رود. سروش صحت یکی از نویسندگان و کارگردان این مجموعه امروز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت‌ماه میهمان سوره سینما بود. او مثل همیشه پرانرژی و خوش‌اخلاق به سوالات درباره مجموعه تازه‌اش پاسخ داد. مشروح این نشست که همراه با صرف صبحانه بود به زودی در سوره سینما منتشر می‌شود.

آتنه فقیه نصیری، حسن معجونی، محمد نادری، ویدا جوان، محسن قاضی مرادی و … بازیگران «شمعدونی» هستند. محسن چگینی این مجموعه را تهیه کرده است.

نوشته صبحانه بهاری با سروش صحت در سوره سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌هایی از مجموعه «شمعدونی» که ندیده‌اید/ سروش صحت پشت صحنه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- علی رضایی: سروش صحت در سال‌های اخیر به خاطر کارگردانی دو مجموعه «ساختمان پزشکان» و «پژمان» به دسته محدود کارگردان‌های طنز تلویزیونی راه یافته است. کارگردانی که سبک کارش شبیه مهران مدیری و رضا عطاران نیست. دنیای خاص او را دارد. صحت دلبسته قصه‌گویی و روایت است. دلبسته نمایش زندگی طبقه متوسط. دوربینش در محلات پایین شهر یا در میان زندگی اقشار کم درآمد حضور ندارد و ترجیح می دهد در خیابان‌های بالا شهر و میان طبقه ای قصه بگوید که رفاه دارند و این وجه تصویری آثار صحت را جذاب و پرزرق و برق می کند.

«شمعدونی» به مرور بهتر شده است. قصه هر چه پیش می‌رود، شخصیت‌ها جذاب‌تر می‌شوند و مناسباتشان برای مخاطب آشناتر است. بازی‌ها جا می‌افتد و می‌توان شخصیت هوشنگ (محمد نادری) به عنوان موتور اصلی قصه را دوست داشت و با او همراه شد. «شمعدونی» به اندازه «ساختمان پزشکان» و «پژمان» جذاب نیست. به این دلیل مهم که شخصیت ها و موقعیت‌های کمیک این مجموعه تازگی و طراوت آثار قبلی صحت را ندارد. مثل همیشه و هنوز، نمی توان از نقش نام بزرگ پیمان قاسمخانی گذشت. هر جا او نیست، مجموعه‌های طنز کیفیت پایین‌تری دارند و «شمعدونی» هم از این قاعده مستثنا نیست.

مجموعه های طنز به بازیگر متکی هستند. برگ برنده «ساختمان پزشکان» جدا از معرفی بهنام تشکر، حضور درخشان شقایق دهقان و بازی خوب فرناز رهنما بود. در «پژمان» پژمان جمشیدی فراتر از انتظار بود و رابطه او و سام درخشانی به خلق موقعیت‌های کمیک کمک می‌کرد. موقعیت روانپزشکی که در حرفه و خانواده اش با مشکل روبرو است و ماجرای پردردسر فوتبالیستی که به آخر خط رسیده هم بکر بود. اما در «شمعدونی» هوشنگ، عطا (حسن معجونی) و دختر خانواده (ویدا جوان) که پزشک است، هویتی خاص ندارند. اگر حرفه آنها مشخص نبود، می‌توانستند هر شغل و خاستگاه اجتماعی داشته باشند. توجه به این وجه، شوخی کردن با آن و  انتقاد کردن از آن می توانست به وجه کمیک «شمعدونی» قدرت بیشتری بدهد.

اما با همه این ها، اثر تازه صحت جذاب و سرگرم کننده است. تیم بازیگری خوبی دارد و فضای خانوادگی آن جذاب است. صحت در مجموعه‌هایش ادعای گفتن حرف‌های بزرگ ندارد اما در عین حال، بدون خودنمایی از مسائل بزرگ صحبت می‌کند، مسائل خانوادگی و اجتماعی را نقد می‌کند. اما تلخ نمی‌شود و شیرینی روایت را فدای چیز دیگری نمی‌کند. «شمعدونی» مانند «پژمان» یک ترانه تیتراژ فوق‌العاده شنیدنی و نوستالژیک دارد. روحیه صحت را می توان در انتخاب موسیقی آثارش کشف کرد. حال و هوای آثار او با این ترانه های نوستالژیک و عاشقانه، افزون شده و ارزش اثرش بیشتر می‌شود.

سروش صحت به عنوان بازیگر و کارگردان امضای خود را دارد، دنیایی که او خلق می‌کند، پر از سوتفاهم و دردسرهای ریز و درشتی است که نه با درایت که با بخت و اقبال حل و فصل می‌شوند. این قاعده یک مجموعه کمیک است. اما یک نکته آزاردهنده در «شمعدونی» بلاهت مفرط همه شخصیت‌هاست. یک شخصیت باهوش و عاقل و نرمال در مجموعه دیده نمی‌شود. البته که زهره (آتنه فقیه نصیری) یا پدر خانواده (محسن قاضی مرادی) وضع بهتری نسبت به بقیه دارند اما چرا هوشنگ به عنوان شخصیت اصلی این قدر بلاهت دارد و نمی تواند در هیچ موضعی واکنش درست نشان بدهد؟ کمی باهوش گرفتن این شخصیت و ایجاد چالش میان او و محیط به نفع مجموعه تمام می‌شد.

«شمعدونی» هنوز در آغاز راه است. این طور که تا به حال قصه پیش رفته به مرور شاهد مجموعه‌ای جذاب تر خواهیم بود. قرار نیست هر کارگردانی همواره بر یک مسیر و بر یک خط حرکت کند، سروش صحت بعد از نقطه اوجی مانند «پژمان» نیازمند مدارا و صبر است. در کارنامه یک کارگردان همیشه نمی‌توان نقطه اوج دید، کارهای متوسط، آّبرومند و باسلیقه هم بخشی از کارنامه آنها را تشکیل می‌دهند. مهم این است که صحت «شمعدونی» را هم با حساسیت و وسواس ساخته، این توجه به فرم و محتوا را می‌توان از تیتراژ پایانی و سلیقه ای که در انتخابش خرج شده فهمید. ما هم به احترام این سلیقه و هنر، برای دیدن «شمعدونی» مشتاقیم، حتی اگر به اندازه «پژمان» جذاب نباشد.

نوشته «شمعدونی» و نوستالژی عاشقانه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: «شمعدونی» مجموعه تازه سروش صحت یک ستاره نوظهور دارد که البته پیش از این بازیگری را تجربه کرده و این مجموعه باعث دیده شدن او شده است. همان طور که پیشتر بهنام تشکر با «ساختمان پزشکان» و پژمان جمشیدی با «پژمان» دیده شده و به عنوان بازیگر تثبیت شدند. در این شب‌های بهاری مجموعه سروش صحت، لبخند را روی لبهای خانواده‌های ایرانی آورده است. محمد نادری ستاره این مجموعه، که متولد سال ۵۷ است، یکی از عناصر جذاب و غافلگیرکننده «شمعدونی» است، مرد جوانی که برای بازی در نقش پدر خانواده هنوز خیلی جوان است، اما بازی‌اش شیرین و دوست‌داشتنی است. حرف‌های او درباره بازیگری، توجه رسانه‌ها و مردم و حال و هوای این روزهایش خواندنی است.

این روزها شاید بیشتر از هر زمان دیگری مورد توجه رسانه‌ها و مردم قرار گرفته‌اید. تجربه شهرت چطور است؟

محمد نادری: قبل از پخش دوستان به من این ذهنیت را داده بودند و محسن چگینی و سروش صحت گفتند خودت را آماده کن، رسانه ها سراغت می‌آیند و مردم توجه نشان می‌دهند. ولی شنیده‌ها را تا آدم خودش لمس نکند خیلی متوجه این جریان نمی‌شود. این چند روز اخیر که از پخش سریال گذشته شرایط فرق کرده. کلا اینکه یکدفعه در مرکز توجه قرار بگیری برای کسی که بیشتر در عالم نویسندگی و تئاتر بوده کمی سخت است.

سختی خوشایند یا اعصاب خرد کن؟

تا عادت کنی به این شرایط و فضا طول می‌کشد. یکباره این ارتباط با رسانه‌ها زیاد شده و هنوز فرصت هضم آن را پیدا نکرده‌ام. در صفحات شخصی اجتماعی هم حجم زیادی از کسانی که نظر دادند قطعا جالب توجه بود ولی اینکه با خودم کنار بیایم کمی زمان می‌برد. طبیتا مورد توجه بودن خیلی جذاب است و سختی هایش هم ناراحت کننده نیست.

شما پیش از این هم سابقه کار تلویزیونی داشتید؟

من پیش از اینکه «شمعدونی» به ثمر برسد علاوه بر تئاتر نویسنده مجموعه «کوچه مروارید» برای تلویزیون بودم. قبل از آن هم در تله فیلم «آبروی از دست رفته آقای صادقی» به کارگردانی آیدا پناهنده و «شکار» سعید سالارزهی کار کرده بودم و نقش های جدی داشتم.

پیش بینی می کردید این کار شما را به چهره تبدیل کند؟

وقتی پیشنهاد نقش هوشنگ مظاهری را شنیدم چون سروش صحت را می شناختم و دو سه کار آخرش هم بیش از پیش مورد توجه مردم قرار گرفته بود تردیدی در قبول کار نداشتم. ضمن اینکه صحت در معرفی چند چهره جدید تاثیرگذار بود و دوستان می‌گفتند اگر من در سریال «شمعدونی» بازی کنم ممکن است این اتفاق برای من هم بیفتد.

پس به اعتماد سوابق و هوش کارگردان، این پیشنهاد را پذیرفتید.

من صد درصد به صحت اعتماد داشتم. وقتی هم که در مجموعه قرار گرفتم و کار کردم مطمئن‌تر شدم. با کارگردانی روبرو بودم که تجربه بازیگری دارد ،سختی های کار را درک می‌کند و ریزه کاری های نقش را می‌داند پس به راحتی می توانستم با او ارتباط برقرار کنم. در عین حال خودش نویسنده است و درام و موقعیت را می‌شناسد، او بسیار اهل مطالعه است و اطلاعات به روز دارد هرچه پیش رفتم دیدم انتخابم درست بود. از طرفی سابقه و تجربه او این حس را ایجاد کرد که کار حتما خوب خواهد شد و بازیگران هم دیده می‌شوند.

باتوجه به اینکه مردم خیلی سخت کمدی می پسندند در «شمعدونی» چقدر ریسک کردید؟

این کار برای من دو بخش ریسک داشت. بخش اول جریان کمدی که من اعتقاد دارم بسیار سخت تر از درام جدی است. چون پذیرش در مردم راحت انجام نمی‌شود مردم عمدتا از بازیگر کمدی یک آشنایی می‌خواهند. دوست دارند کمدین را از قبل بشناسند، از او کار دیده باشند و بازیگر قبلا مورد تاییدشان قرار گرفته باشد. کسی که اولین بار وارد دنیای طنز می‌شود پذیرشش برای مردم سخت‌تر است. وقتی بازیگر را نمی‌شناسید حرکات، میمیک و اتفاقاتش برایتان غریبه است تا زمان بگذرد و کم کم با او ارتباط بگیرید. البته جنس کمدی های صحت متفاوت است، ما با شوخی هایی که به لودگی برسد مواجه نیستیم. تیپ‌سازی هم به آن معنا نداشتیم. تنها شخصیت هایی داریم بارگه هایی از تیپ. بنابراین زمان می‌خواست تا برای مخاطب جا بیفتد.

بخش دیگر هم اختلاف سنی من با هوشنگ مظاهری. چون نقش از من دور بود و باید خودم را به آن می رساندم. ایمان امیدواری هم درگریم کمک کرد.اتفاق جالب دیگری که افتاد من قبل از کار در دوره ای به شدت مشغول نوشتن بودم و کم شدن فعالیت هایم باعث اضافه وزنم شد. سروش وقتی مرا دید حتی گفت وزنت را بیشتر کن می خواهیم این برآمدگی شکم دیده شود. من در نوع ایستادنم دقت می کردم تا هم مرد جاافتاده ای به نظر برسم هم به عنوان کارمند حسابدار پشت میز نشینی که میانسالی را رد می کند فیزیکم مناسب به نظر بیاید. از لحاظ تحلیل شخصیتی واقعا درست بود اما ریسک هم داشت.

تفاوت در نوع بیان و حرکت بازیگران «شمعدونی» نسبت با سایر آثار طنز مولفه‌هایی دارد که به کارگردان برمی‌گردد. به عنوان بازیگر کار را چگونه می‌بینید؟

طنزپردازانی که در این ژانر شناخته شده اند افرادی چون مهران مدیری و رضا عطاران هستند که هرکدام سبک و سیاق متفاوت خودشان را دارند. مهران مدیری به شدت فانتزی در کارش زیاد است و از تیپ خیلی درست استفاده می کند و کارش همیشه مورد توجه است. عطاران هم با رئالیزم و گسترش قصه هایش در عرض، دوره ای که تلویزیون کار می‌کرد باعث جذب تماشاگر می‌شد. سروش به اعتقاد شخصی من که ممکن است درست هم نباشد چیزی بین این دو قرار دارد. نه رئالیزم صرف عطاران است نه فانتزی مطلق مدیری. آدم های قصه های صحت همان مخاطبان هستند و مردم خودشان را جدا از کاراکترها نمی‌دانند. عطاران بیشتر به طبقه پایین جامعه توجه داشت، در صورتی که سروش صحت طبقه متوسط را مد نظر قرار داده و ما وارد زندگی طیف وسیعی از مردم می‌شویم و از جنس خودشان با آنها شوخی می کنیم.

از نظر شما خانه هوشنگ با دکور و طراحی های صحنه به خانه‌ای از طبقه متوسط شباهت دارد؟

آن خانه اجاره‌ای است.

اجاره چنین خانه‌ای آن هم در قیطریه معمولا در حد بضاعت قشر متوسط جامعه نیست.

ماشین این خانواده لیزینگی است. زن و شوهر کارمند هستند و چون خانم در بانک کار می‌کند می تواند مدام وام بگیرد. (می‌خندد)

فضای بصری و ادای دیالوگ در روابط بین شخصیت‌ها، گاه ما را یاد سریال‌های امریکایی می‌اندازد. اینطور نیست؟

مردم ما به شدت سریال بین شده‌اند نه فقط محصول کشور خودمان، سریال های خوب امریکایی به راحتی قابل دسترس است و زیر نویس فارسی دارد. برخلاف سریال‌های درجه هشت که ماهواره پخش می‌کند کارهای خوبی ساخته می شود. یک بار به مهراب قاسمخانی گفتم پیش‌تولیدی که اینها برای یک سریال می‌گذارند گاهی از یک فیلم سینمایی هالیوودی وسیعتر، دقیقتر و بهتر است.

مردم ما و در عین حال هنرمندان ما هم این کارها را می بینند. باید ببینیم چون هنر فی نفسه در همین تبادل دیدگاها شکل می‌گیرد. باید ببینیم و نکات خوب و موثرش را در نظر داشته باشیم، این البته به معنای کپی‌برداری تلقی نشود. نمی دانم فضای کار ما چقدر به این مجموعه ها نزدیک بود ولی کار صحت مشخصا پرداختن به زندگی طبقه متوسط است. شاید نمونه هایی آن طرف دنیا داشته باشیم که طبیعی است. طیف متوسط در همه جای دنیای فضای غالب را تشکیل می دهند و گسترده ترین طبقه یک جامعه هستند. معمولا طبقات مرفه سرگرمی‌های دیگری دارند و کمتر ممکن است به تلویزیون دیدن بپردازند.

چرا قصه های طنز هرچه جلوتر می روند بهتر می‌شوند؟ به نظر شما «شمعدونی» مخاطب را تا قسمت آخر مشتاق نگه می‌دارد؟

برخی سریال ها همزمان با تصویربرداری فیدبک می‌گیرند و باتوجه به واکنشی که از مخاطب می بینند قسمت های بعدی را می نویسند، اما تصویربرداری «شمعدونی» ۲۰ دی‌ماه کاملا تمام شد و الان روی آنتن رفته. در نتیجه فیدبک تاثیر در تولید نخواهد داشت. به جز خانم فقیه نصیری و چند نفر دیگر، بازیگران اغلب ممکن است خیلی شناخته شده نباشند. من هم که برای اولین بار است به طور حرفه ای کار می‌کنم. از سروش صحت درباره این سریال جمله ای شنیدم که به نظرم خیلی درست است. او گفت وقتی شما وارد یک مهمانی غریبه می‌شوید در بدو امر خیلی لذت نمی برید چون آدم ها برایتان آشنا نیستند اما هرچه می‌گذرد بیشتر خوشتان می‌آید چون با افراد آشنا می شوید و آدم های جدیدی را کشف می کنید.

«شمعدونی» هم همینطور است. مردم کم کم دارند با کاراکترها ارتباط می گیرند، اگر چه من معتقدم قصه از همان ابتدا مسیرش مشخص است و به کلیت کار درست فکر شده. در همه سریال‌ها چهره ها اول معرفی و شخصیت ها شناسانده می شوند لزومی ندارد از همان اول با بار طنز مواجه شویم. بخشی از این معرفی در قسمت های اول باعث می شود هر چه پیش برویم رگه های طنز را بیشتر لمس کنیم. بنابراین مطمئنم تا پایان مخاطب را حتما نگه می‌دارد. خودم به شدت این سریال را دوست دارم .دوستان دیگر هم که در امر نویسندگی فعال هستند همین نظر را داشتند.

شخصیت هوشنگ مظاهری را مثبت می‌دانید یا منفی؟

کاملا مثبت. او آدمی است خوش بین در عین حال عجول. هوشنگ در بدترین شرایط نکات مثبت جریان را نگاه می‌کند. مثلا در شرایطی که همه دنبال پسر گمشده هستند و پدرش در بیمارستان بستری شده پیشنهاد خوردن آب هویج می دهد. این در نگاه اول ناراحت کننده است چون عرف جامعه شاید چنین منطقی را دوست نداشته باشد، اما خیلی هم غیر منطقی نیست. کسی که دچار بحران است نباید یک لیوان آب بخورد چون ناراحت است؟ من شخصا یک سری از این منطق ها را دوست دارم و به نظرم خاص است. او خوشبین اما عجول است. کودک درونش به شدت فعال است. در عین حال که می‌خواهد رابطه خوبی با بچه‌هایش داشته باشد یک جاهایی خرابکاری می‌کند. مجموعه اینها کاراکتر موثر و دوست‌داشتنی ایجاد می‌کند. البته مخاطبان باید درباره این شخصیت نظر بدهند، اما برداشت من این است.

صاحب صدای خاصی هستید. این صدا هم به بازی شما کمک کرده.

من پیش از این کار صداپیشگی کردم و با این مقوله غریبه نبودم، اما اعتقاد ندارم برای این شخصیت باید حتما صداسازی انجام شود. قرار گرفتن در قالب شخصیت مردی میانسال، شکل ایستادن و نوعی فیزیک خاص را می طلبد که ناخودآگاه جنس صدا هم تعریف می‌شود. من برای اینکار صداسازی نکردم فقط در قالب نقش فرو رفتم و ناخوداگاه از محمد نادری تبدیل شدم به هوشنگ مظاهری.

تا به حال تجربه خوانندگی هم داشتید؟

تا حالا کار خوانندگی نکردم ولی نمی دانم بعدا چه می شود. یکی از اتفاقاتی که این مدت برایم افتاد توجه به مساله صدا بود و من این جمله «تا الان کجا بودی» را زیاد شنیدم. البته برخی ازاین نظرات تعریف است و من سعی می کنم زیاد جدی نگیرم، اگر چه بسیار خوشحالم می کند. بخشی هم به تنبلی خودم برمی‌گردد. این روزها باخودم فکر می‌کنم چرا بعضی کارهارا زودتر انجام ندادم . درباره مساله خوانندگی شاید کمی هم به غرورم برگردد. خیلی از دوستانم در دفترهای مختلف تست می دادند ولی من اهل اینکارها نبودم. قبل از بیست سالگی یکبار به یکی از این دفترها رفتم و برخورد از بالا به پایینشان واقعا ناراحتم کرد، به همین خاطر کلا منصرف شدم.

«شمعدونی» را هر شب می‌بینید؟

بله. بعضی وقت ها با عوامل باهم نگاه می‌کنیم. این نتیجه فوق العاده بعد از کار است. من کمتر سراغ دارم گروهی که وقتی پروژه ای تمام می‌شود اما حس دوستی بین ما همچنان وجود دارد.

به عنوان مخاطب کدام نقش را بیشتر دوست دارید؟

طبیعتا نقشی که خودم با آن بازی و زندگی کردم را بیشتر دوست دارم، اما از کاراکتر سعید پسرم هم خوشم می‌آید. یک تین ایجر متفاوت است که شاید مابه ازا در خانواده های امروزی زیاد داشته باشد. بچه هایی که ارتباط کمتری با اعضای خانواده دارند و بیشتر در عالم اینترنت و موبایل سیر می‌کنند. افرادی که می خواهند همه دنیا را تغییر دهند اما تنها کاری که نمی‌توانند انجام دهند تغییر خودشان است.

شما خودتان فرزند دارید؟

من پسری بیش نیستم. (می‌خندد)

بخشی از سکانس های جالب کار مربوط می‌شود به ارتباط شما با عرشیا. در زندگی خودتان هم کودکی با این ویژگی‌ها اطرافتان هست؟

بخشی از کار من نوشتن برای بچه‌هاست. قبل از دانشگاه هم کار کودک می کردم، با دنیای بچه‌ها ارتباط داشتم و برایم ملموس بود. می دانستم ذهنیتشان چیست، از چه چیز خوشحال و از چه چیزی ناراحت می‌شوند . خواهرزاده ام در همین سن و سال است. ارتباط من با عرشیا اگرچه در چارچوب متن قرار می‌گرفت، اما برایم تازه نبود.

شما هم مثل همه پیامکها و لطیفه‌هایی که این نسل را اژدها خطاب می‌کنند، از کارهایشان تعجب می‌کنید؟

خیلی ها می گویند اینها بی پروا و حتی پررو هستند، اما من اعتقاد دارم بچه های این نسل چیزی که ما نداشتیم را دارند. زمان بچگی ما کسی اجازه انتخاب نداشت و تنبیه بدنی تاحدی عادی بود. من به تعادل معتقدم و به نظرم خوب است که بچه های این نسل با حقشان آشنا هستند و خانواده ها هم پذیرفته‌اند که به حقوق کودکان اهمیت دهند. مثل گذشته بچه قرار نیست هر چیزی را صدردصد بپذیرد بدون اینکه منطقی پشت ماجرا باشد. بچه های امروز برای هرکاری دنبال دلیل هستند اینها اگر بزرگ شوند، آدم‌هایی می شوند که از حقوق خودشان بهتر دفاع می‌کنند.

پس به طور کل تجربه خوبی در حضور و همکاری با عوامل «شمعدونی» داشتید؟

از خوش شانسی و خوشبختی من بود که اولین کار جدی من که یکسال با آن زندگی کردم با گروهی بودم فوق‌العاده حرفه ای، خوب و دوست‌داشتنی. از تهیه‌کننده که تلاش کرد همه چیز به بهترین نحو باشد تا سروش درجه یک روزگار که بسیار مهربان است. به عنوان نویسنده و کارگردان تسلط او روی متن و کارگردانی قابل توجه است. کلا فضای کار در «شمعدونی» دوستانه بود، بازیگران سعی می‌کردند به هم کمک کنند. شنیده بودم برخی گروه‌ها دچار تنش و خودخواهی هستند، من اینها را در «شمعدونی» ندیدم، چیزی که از این گروه گرفتم کمک و انرزی مثبت بود. از پیمان قاسمخانی که دو سه بار آمد سر صحنه  و به من انرژی مثبت داد، تا مهراب که طراح صحنه بود، اما بار نویسندگی همیشه با او است، وقتی سر صحنه بود، به من امید می‌داد و می‌گفت همین را ادامه بده، خیلی خوش‌شانسم که در این گروه و با این دوستان همکاری کردم.

به نظر می‌رسد این روزها شما را با بهنام تشکر مقایسه می‌کنند، چقدر خودتان به این شباهت باور دارید؟ فکر نمی‌کنید با محبوبیتی که با «شمعدونی» به دست آمده در کار طنز بمانید و در نقش‌هایی شبیه هوشنگ کلیشه شوید؟

ما هر دو با سروش صحت همکاری کردیم و این ذهنیت برای مخاطب ایجاد می‌کند، البته شاید از لحاظ شخصیتی مشترکاتی داشته‌ایم. در مورد سوال دوم باید بگویم من بازیگرم، دوست دارم متفاوت بازی کنم و تفاوت نقش این فرصت را می‌دهد که زندگی‌های متفاوت را تجربه کنم، تا جایی که به من مربوط است، این علاقه وجود دارد که متنوع بازی کنم، حس می‌کنم توانایی آن را دارم. بخش دیگر مربوط به پیشنهادهاست که دست بازیگر نیست.

نوشته تجربه محمد نادری از شهرت و بازیگری/ مردی که کودک درونش زنده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «شمعدونی» به کارگردانی سروش صحت و تهیه کنندگی محسن چگینی نیمه اول سال گذشته در تهران جلوی دوربین رفت و پیشتر گفته می‌شد در ماه رمضان ۹۳، یا پاییز و زمستان پارسال روی آنتن رود که هیچ کدام قطعی نشد تا به اردیبهشت امسال برسد.. این سریال در ۵۲ قسمت به تولید شده و این روزها مراحل مونتاژ ساخت موسیقی و صداگذاری آخرین بخش‌های آن در حال انجام است.

این سریال شنبه تا جمعه هر هفته هر شب ساعت ۲۱:۱۵ روی آنتن خواهد رفت و در سه باکس ۱.۳۰ بامداد،۹ صبح و ۱۴:۳۰ روز بعد هم بازپخش می شود. چگینی و صحت تجربه ساخت سریال‌های طنز پر بیننده‌ای چون «ساختمان پزشکان» و «پژمان» را در کارنامه دارند.

بازیگران اصلی سریال نیز حسن معجونی، آتنه فقیه نصیری، محمد نادری، نگار عابدی، محمدرضا داودنژاد، محسن قاضی مرادی، رویا میرعلمی، ویدا جوان،رضا کریمی، قدرت‌الله ایزدی، امیر کاظمی و… (هنرمند خردسال) عرفان برزین هستند. در خلاصه داستان این سریال آمده: هوشنگ و برادر زنش عطا علاقه زیادی به مهمانی‌های خانوادگی دارند، ولی این مهمانی‌ها هیچوقت بی‌ماجرا برگزار نمی‌شود. سارا دختر هوشنگ و زهره پزشکی عمومی است که در امتحان تخصصی پزشکی شرکت کرده است. این بهترین فرصت برای هوشنگ است تا به این بهانه دوباره همه افراد فامیل را دور هم جمع کند و… .

لوکیشن اصلی سریال ساختمانی در قیطریه بوده است و گروه، منزل ۳ خانواده اصلی قصه را در این محل طراحی کردند؛ هر چند در قصه این ۳ منزل به صورت جدا معرفی می‌شود. سایر عوامل اصلی این سریال طنز عبارتند از: نویسندگان: سروش صحت، ایمان صفایی، مشاور پروژه: پیمان قاسم‌خانی، طراح صحنه: مهراب قاسم‌خانی، طراح لباس: نازنین خزایی، طراح گریم: ایمان امیدواری، مدیر تصویربرداری: خسرو دادگر مرام، مدیر صدابرداری: علیرضا نوروزیان، آهنگساز و ترانه تیتراژ: گروه دنگ شو، دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز: امین قوامی،مدیر تولیدکرضا کریمی،مدیر تدارکات: مجید رنجبر،مجری طرح: مؤسسه تصویر غزال فیلم،عکاس:بهرنگ دزفولی زاده و مشاور رسانه ای:هادی داداشی.

نوشته پخش «شمعدونی» از فردا آغاز می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.