پرسش اصلی ما این است؛ جایگاه خانم‌ها در سینمای قبل از انقلاب چه بود؟ این جایگاه در بین مخاطبان آن دوره چگونه تعریف می‌شد؟

در این گزارش قصد داریم به این پرسش‌ها بپردازیم. اینکه اساسا این تصویر در سینمای بعد از انقلاب دچار چه تحولاتی شد؟!

تصویری از زن در سینمای قبل از انقلاب وجود داشت که مولفه بزرگ و مهم آن نمایش برای ترغیب مخاطب به خرید بلیط سینما بود. خانم‌ها، ابزاری برای جذب لذت و مولفه مهمی برای فروش یک فیلم بودند. آش آنقدر شور بود که -به نقل از بی بی سی فارسی- در دهه پنجاه شمسی ماهنامه «فیلم و هنر» در سال ۱۳۵۲ صدایش بلند می‌شود و در نقد این شرایط چنین می‌نویسد:

«تا سه چهار سال پیش تهران چنین نبود، در خیابان‌های تهران تصاویر استریپ تیز به چشم نمی‌خورد. پلاکاردها تا اندازه‌ای معین و مقرر اجازه برهنه‌گرایی داشتند، اما اکنون گویی دوربین‌های فیلمبرداری فقط توانایی به تصویر درآوردن صحنه‌های سکسی را دارا هستند.»

خبرگزاری ایرنا در مطلبی با عنوان «سیمای زن در سینمای ایران؛ از خیال تا واقعیت» می‌نویسد:

«برخی از مورخان بر این عقیده‌اند که نقش آفرینی ‘آسیا قسطانیان’ از ارامنه گرجی مهاجر در فیلم حاجی آقا آکتور سینما ساخته ‘اوانس اوگانیانس’ که در ۱۱ بهمن سال ۱۳۱۲ در تهران اکران شد، نخستین حضور زن در سینمای ایران است.

‘روح انگیز سامی نژاد’ با بازی در اولین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران به نام ‘دختر لر’، نخستین حضور رسمی زن در سینمای ایران را رقم زد.

فیلم دختر لر در سال ۱۳۱۲ توسط ‘اردشیر ایرانی’ و با همکاری ‘عبدالحسین سپنتا’ در بمبئی ساخته شد و سامی نژاد، نقش گلنار را بازی کرد.

سامی نژاد با نام اصلی ‘صدیقه’ در سال ۱۲۹۵ در شهرستان بم از توابع استان کرمان به دنیا آمد و در سال ۱۳۰۸ به همراه همسرش که کارمند استودیو امپریال فیلم بمبئی بود به هندوستان مراجعه کرد و در آنجا در فیلم دختر لر بازی کرد.

سامی نژاد برای بازی در آن فیلم با موجی از انتقاد شدید مواجه و این مهم موجب شد تا از سوی خانواده و آشنایان طرد شود و به کارنامه فعالیت هنری خود در سینما پایان دهد و در سال ۱۳۷۶ نیز در تنهایی دار فانی را وداع گفت.» [منبع: خبرگزاری ایرنا: کد خبر: ۸۰۵۴۹۱۲۳. تاریخ: ۳۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۱]

احمد طالبی‌نژاد در گفتگو با ایرناپلاس چنین می‌گوید:

«قبل از انقلاب فقط سه خانم بودند که نامشان به‌عنوان کارگردان در تاریخ سینمای ایران ثبت و ضبط شد. شهلا ریاحی نخستین بانوی کارگردان سینمای کشور است. دومین زنی که به کارگردانی روی آورد و از ایران هم رفت، مروا نبیلی بود که اولین اثرش «خاک بکر» نام داشت. کبری سعیدی که اسم مستعار شهرزاد را داشت در ابتدای فعالیت‌هایش بازیگر بود که بعد به فکر کارگردانی افتاد و یک فیلم بلند با عنوان «مریم و مانی» ساخت.» [منبع: ایرناپلاس. کد خبر: ۸۳۳۵۹۵۷۳. تاریخ: ۲۹ خردادماه ۱۳۹۸]

البته اگر بخواهیم آثار مستند را هم اضافه کنیم می‌توانیم نام فروغ فرخزاد را در فهرست کارگردانان زن مستند در قبل از انقلاب برای مستند «خانه سیاه است» قرار دهیم.

قدرت‌الزمان وفادوست معروف به شهلا ریاحی متولد ۱۸ شهریور ۱۳۰۵ در تهران بود. اگرچه او با ساخت فیلم مرجان، اولین کارگردان زنِ سینمای ایران شد اما این مسیر تا قبل از انقلاب مسیر ادامه داری نبود. به طوری که احتمالا حتی مخاطبان پر و پا قرص فیلمفارسی‌ها هم نمی‌توانند نام ۵ نفر را در میان مولفان خانم سینمای ایران به خاطر بیاورند. بدیهی است که اگر در میان همین نام‌ها هم دنبال آثار تاثیرگذار برویم تعدادشان حتی کمتر هم می‌شود.

جایگاه «خانم‌ها» در سینمای پس از انقلاب

بیاییم چند سوال دیگر را با هم مرور کنیم:

مقصود از جایگاه «خانم‌ها» در سینمای پس از انقلاب (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) چیست؟

«زن» در سینمای پس از انقلاب صاحب چه نقش و مقامی شد؟

حضور خانم‌ها در صنعت سینما و تولید در سینمای پس از انقلاب انقلاب (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) را چگونه می‌توان تحلیل کرد؟

ترویج نقش‌آفرینی زنان در سینما در حوزه‌هایی مثل: کارگردانی، نویسندگی، تدوین، منشی صحنه، تهیه کنندگی و… (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) چگونه بود؟

آنچه برهمگان روشن است، تصویر «خانم‌ها» در سینمای قبل از انقلاب تنها در قاب بازیگری جا می‌شود. به طوری که حضور ایشان یک نماد مهم در پوستر فیلم‌ها و تبلیغات شهری بود. با وجود چند کار محدود، مخاطبان از «زنان» به عنوان کارگردان یا نویسنده یا… یاد نمی‌کردند.

آنچه مهم نبود «تالیف» بود. و آنچه اهمیت داشت، «زیبایی» بود. البته بودند در بین بازیگران کسانی که در حوزه بازیگری صاحب فکر و اندیشه بودند و اهل سواد. اما کمتر پیش می‌آمد فضای اظهار فضل پیدا کنند و استعدادهای دیگرشان را به رخ بکشند.

«تغییر» امر مهمی بود که در سینمای پس از انقلاب در همه جهات رخ داد. مهمترین آن تصویر «خانم‌ها» و نگاه به نقش آفرینی آنان چه در پشت صحنه و چه در صحنه بود.

پس از انقلاب اسلامی، نقش زنان محدود به قاب دوربین و پوستر فیلم ها نشد… . زنان این بار در متن سینما حضور یافتند. «پوران درخشنده» اولین کارگردان زن در سینمای پس از انقلاب بود. شاید در ابتدای مسیر پیش بینی می‌شد که این امر اتفاقی باشد و دیگر تکرار نشود؛ شاید حتی عده‌ای فکر می‌کردند این پله اول آخرین پله از حضور یک زن پشت دوربین خواهد بود. اما نه تنها این اتفاق رخ نداد، بلکه سینمای زنانه ایران چه از نظر کمی و چه از نظر کیفی به شکوفایی رسید. به طوری که با گذشت بیش از چهار دهه از پیروزی انقلاب می‌توان بازخوانی دقیق‌تری داشت و می‌توان با تصویری واضح به نقش زنان پرداخت.

حضور پوران درخشنده در سینما تنها عطف به کارگردانی نبود. او هم نویسنده اثرش بود هم تهیه کننده آن. ساخت بیش از ۱۱ فیلم سینمایی در دهه شصت و هفتاد و هشتاد و نود، نشان از استمراری مهم داشت. خصوصا در جامعه جهانی و در نگاه جهانیان.

به یاد بیاوریم دهه شصت ایران را. به این موضوع مهم تاریخی توجه کنیم:

دهه شصت، دوران دفاع مقدس. حمله عراق به ایران. کشور درگیر یک جنگ نابرابر. درگیر تحریم و درگیر ترورهای منافقین و… . یک مورد از این اتفاقات کافی است در یک کشور روی دهد تا سینمایش تعطیل شود. و حتی اولویتش هم نباشد. اما سینمای ایران و در مرحله بعد حضور زن در آن نه تنها تعطیل نشد بلکه متولد شد، توسعه یافت و جهانی شد.

پوران درخشنده در این دهه سه فیلم دارد. اما آیا تنها او بود که در این دهه فیلم ساخت؟

پاسخ یک «خیر» بزرگ است. تهمینه میلانی نیز در مقام نویسندگی و کارگردانی و تهیه کنندگی در دهه شصت کارش را آغاز کرد. او در این دهه دو اثر در کارنامه خود داشت؛‌ «بچه‌های طلاق» با بازی جهانبخش سلطانی، شهلا ریاحی، حمیده خیرآبادی و پوراندخت مهیمن. و «افسانه آه» با حضور جهانگیر الماسی، فرخ‌لقا هوشمند، پروین سلیمانی و مهری ودادیان. میلانی در همان دهه «عشق و مرگ» را هم برای محمدرضا اعلامی نوشت و تا پایان دهه هفتاد ۹ اثر را در کارنامه کاری خودش به ثبت رساند؛ یا در مقام تهیه کننده و کارگردان و یا در مقام نویسنده.

رخشان بنی اعتماد با ساخت سه اثر در دهه شصت از دیگر فیلمسازان مهم -چه در میان خانم ها و چه در میان آقایان- بود که فعالیت سینمایی اش را در دوران جنگ آغاز کرد. این سه اثر عبارتند از «خارج از محدوده» با بازی مهدی هاشمی و پروانه معصومی، «زرد قناری» با حضور زوج هاشمی- آدینه و «پول خارجی» با نقش آفرینی علی نصیریان، محمد علی کشاورز و مهتاج نجومی.

آن ایام مرضیه برومند کارگردان سینما نیز اثر مهمی را در یاد کودکان، نوجوانان و بزرگسالان و برای تاریخ ثبت کرد. «شهر موشها» اثر درخشانی که در دهه شصت روی پرده سینماها ظاهر شد. احتمالا کمتر کسی را از کودکان آن دوران بتوانید پیدا کنید که فوبیای گربه شهر موشها را نداشته باشد.

آری. جنگ، ترور، تحریم و… نه سینما را تعطیل کرد و نه هنر را. بلکه این هنر بود که در دل جنگ متولد شد. با پایان دهه شصت و جنگ تحمیلی داستان اما به شکل دیگری ادامه پیدا کرد.

(ادامه دارد…)

نوشته اینجا چراغی روشن است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیدعباس عظیمی مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت ضمن تأیید این خبر اعلام کرد درباره برنامه تشییع و بدرقه این هنرمند اطلاع‌رسانی خواهد شد.

شهلا ریاحی متولد ۱۳۰۵ بود و در فیلم‌هایی چون «گلنار»، «پرنده کوچک خوشبختی»، «در مسیر تندباد»، «دلشدگان»، «می‌خواهم زنده بمانم» و… به ایفای نقش پرداخته بود.

ریاحی سال ۱۳۳۵ فیلم «مرجان» را کارگردانی کرد و به این ترتیب نام اولین زن کارگردان سینمای ایران را به خود اختصاص داد.

پیام تسلیت رییس سازمان سینمایی

حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی در پیامی درگذشت بازیگر پیشکسوت سینما و اولین فیلمساز زن ایرانی را تسلیت گفت.

در پیام حسین انتظامی آمده است:

«شهلا ریاحی» هنرمند این سرزمین بود و مهر و هنرش، سال‌ها و نسل‌ها بر ذهن و دل همه مردم ایران نقش بست و جاودانه شد. فقدان این بازیگر پیشکسوت و مردمی را به اهالی سینمای ایران، خانواده‌ و مردم سینمادوست ایران تسلیت می‌گویم.

پیام تسلیت کانون کارگردانان

در این پیام تسلیت آمده است:

«کانون کارگردانان سینمای ایران درگذشت نخستین کارگردان زن سینمای ایران را تسلیت می گوید.

قدرت زمان وفادوست با نام هنری «شهلا ریاحی» با کارگردانی فیلم سینمایی «مرجان» اولین کارگردان زن سینمای ایران در سال ۱۳۳۵ است.

فقدان این کارگردان و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون را به جامعه هنری تسلیت می گوئیم.»

پیام تسلیت انجمن بازیگران سینمای ایران

در این پیام تسلیت آمده است:

«بازگشت همه به سوی اوست

بازیگر پیشکسوت و ستاره ماندگار تاریخ سینمای ایران بانو شهلا ریاحی ، بعد از تحمل دوران طولانی و تلخ بیماری  از میان ما رفت و به آرامش بیکران و جاودان پیوست.

با اندوهی فراوان درگذشت این هنرمند  محبوب و نخستین کارگردان زن  سینمای کشورمان را  به حضور هموطنان عزیز، خانواده محترم ایشان و تمامی همکاران و سینماگران گرامی تسلیت عرض می نماییم.

شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران»

پیام تسلیت مدیرعامل موسسه تصویر شهر

هاشم میرزاخانی مدیرعامل موسسه تصویر شهر در پیامی درگذشت بانوی هنرمند شهلا ریاحی را به جامعه هنری تسلیت گفت.

در این پیام تسلیت آمده است:

«بی‌شک حضور آن بانوی شایسته با نقش آفرینی خاطره‌انگیز در تعداد زیادی فیلم، سریال و تئاتر برای همیشه در خاطره و تاریخ هنر این سرزمین باقی خواهد ماند.

کارنامه هنری او سرشار از حضور درخشان در فیلم ها و مجموعه‌های به یادماندنی هم چون «دلشدگان»، «گلنار»، «بچه های طلاق»، «درخانه»، «این خانه دور است»، «مهمانپذیر طوبی»، «آتیه» و… است.

موسسه تصویر شهر ضمن تسلیت به مناسبت درگذشت نخستین کارگردان زن سینمای ایران به بازماندگان و جامعه سینما و تئاتر ایران، برای آن سفرکرده علو درجات الهی را مسألت می دارد.

یادش گرامی و روحش شاد»

سوره سینما درگذشت این هنرمند پیشکسوت را به خانواده ریاحی و جامعه هنری ایران تسلیت می‌گوید.

نوشته شهلا ریاحی بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون درگذشت + پیام‌های تسلیت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شهلا ریاحی که سالهاست فعالیت بازیگری ندارد متولد ۱۸ شهریور ۱۳۰۵ در تهران است و از سال ۱۳۳۰ با فیلم «خواب های طلایی» به عنوان بازیگر وارد سینما شد و در کارنامه اش بازی در فیلم هایی چون «پرنده کوچک خوشبختی»، «پرستار شب»، «گل مریم»، «در مسیر تندباد»، «مرگ پلنگ»، «بچه‌های طلاق»، «دلشدگان»، «دوفیلم با یک کلید»، «راه و بیراه» و «می‌خواهم زنده بمانم» دیده می شود.
وی در سال ۱۳۳۵ فیلم «مرجان» را کارگردانی کرد و  با تنها تجربه فیلمسازی اش نام اولین زن کارگردان سینمای ایران را به خود اختصاص داد.
این مراسم ساعت ۱۸ روز یک شنبه ۸ آذر پیش از نمایش «شیفت شب» در پردیس سینمایی چارسو برگزار می شود.

نوشته تقدیر کارگردان «شیفت شب» از اولین کارگردان زن سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: تا الان هربار که به منزلش رفتم خبرنگار بودم. انگار پس ذهنم به این فکر می کردم هر قدر هم که پیشکسوتان دوست داشتنی و عزیزند اما من خبرنگارم و باید تمام حواسم به جزئیات باشد. اما این بار همه چیز فرق می‌کرد. آخرین بار که دیدمش بیش از یک سال پیش بود و علائم آلزایمر هنوز آنطور که می گویند خودی نشان نداده بود. آن سال ها سعی می کردم یکی از اعیاد مذهبی را بهانه کنم و راهی منزلش شوم. عاشق شیرینی و شکلات است و کیف می‌کردم وقتی با لذت نگاه می‌انداخت و تشکر می‌کرد. از این همه قصور در ندیدنش احساس عذاب وجدان داشتم به خصوص زمانی که یادم آمد به خاطر چشمش کمی مریض احوال شده بود. شنبه ۱۷ خردادماه به پسرش زنگ زدم و او مثل همیشه با روی باز از من استقبال کرد و به خانه بانو شهلا ریاحی یکی از بازیگران زن باسابقه سینما و تئاتر ایران رفتم.

ظاهرا قبراق و سرحال بود و این جای خوشحالی داشت، اما دلم گرفت وقتی هیچ از من یادش نبود. ۳،۴ ساعتی را باهم بودیم. سریال دیدیم و چقدر از دست این پسر عاشق پیشه هندی حرص خوردیم و خندیدیم. پرستارش در پذیرایی سنگ تمام گذاشت. خوشحال بود می‌گفت: در این چندماه اجازه ندادند کسی به دیدن خانم شهلا بیاید. خودشان هم چون کسی را به خاطر نمی‌آورند کمی فضای مهمانی و دیدار سرد می‌شود. اما تا دلتان بخواهد از قدیم یادش است. پرستارش برایم تعریف کرد که چند روز پیش نوه مرحوم فردین به خانه شان آمده و خوش و بشی باهم کرده‌اند. انگار هرچه او اصرار داشت بگوید فردین همه فیلمهایش را دوست نداشت، خانم شهلا زیر بار نرفته و منکر می‌شد. تا جایی که گفت: «زمان پدربزرگت تو بودی یا من؟!»

کم کم اهمیت اینکه مرا یادش نمی‌آید در تعریف از خاطرات قدیمش گم شد. هیچ چیز اندازه گفتن از مرحوم اسماعیل ریاحی خوشحالش نمی‌کرد. اینکه تمام سال را تهران می‌ماندند به عشق سفرهای شمال در تابستان. برایم تعریف کرد چطور او دستش را گرفت و به دنیای سینما برد و نامش که قدرت الزمان بود بعد از ازدواج به خواست همسرش شهلا شد. تنها دوست سینمایی‌اش خانم نادره خیر آبادی بود و با رفتن او و همسرش سینما دیگر لطفی نداشت. وقتی برایش گفتم که این روزها بازیگران خارجی را برای کار دعوت می‌کنند. چندان خوشش نیامد و ناراحت شد. گفت مگر بازیگران ما کم استعداد دارند؟

از احوال پیشکسوتان و دوستان سابق عزت‌الله انتظامی، محمدعلی کشاورز، آزیتا لاچینی و … برایش گفتم. انگار تازه سر درد دلش باز شده بود که گفت: «ما خیلی وقت است که اینجا کاری نداریم. حتی دلم برای کارم تنگ نشده. همان وقت‌ها بازی‌ام که تمام می‌شد همه زندگی ام خانه و همسرم بود» و شروع کرد به خواند این شعر:

زندگی گفت که آخر چه بود حاصل من؟ / عشق فرمود ببین تاکه چه گوید دل من

عقل نالید کجا حل شود این مشکل من؟ / مرگ خندید که در منزل من، منزل من

خانه اش پر است از عکس و قاب و تابلوهایی که خاطرات بسیاری را در خود پنهان کرده‌اند. رازهایی بزرگ از سینما و تئاتر ایران. به خوبی یادش هست که هر کدام از عکس‌های جوانی را کجا گرفته، اما نوه و نتیجه هایش را نمی‌شناسد. خیلی کم از خانه بیرون می‌رود و تفریحش حل جدول و تماشای تلویزیون است. همیشه این بیت را سر زبان داشت که: ما نمانیم و عکس ما ماند/ کار دنیا همیشه بر عکس است.

به عکس های کودکی اش که زیر شیشه میز پذیرایی گذاشته شده نگاه می‌کردم که پرستارش گفت: «تمام زندگی اش همین عکس‌هاست. این بیماری فراموشی که باعث می‌شود حافظه کوتاه مدت ضعیف شود برایشان بد نیست، اگر قرار بود همه چیز یادشان بماند دنیا برایش تنگ می‌شد. فرزند ایشان سایتی طراحی کرده که همه اطلاعات و عکس‌های خانم شهلا در آن درج شده و من خوشحالم دوستداران می‌توانند در آن سایت اطلاعات درست را ببینند.»

نیم ساعت آخر بودنمان به عکس و ژست گرفتن و خندیدن و خنداندن گذشت. به این فکر کردم که وقتی من پایم را از این در بیرون بگذارم دیگر مرا یادش نمی‌ماند، اما من همیشه یادم می ماند که این روز و این ساعت را کجا بودم.

شهلا ریاحی متولد سال ۱۳۰۵ است، او سابقه حضور در تئاتر را دارد و در فیلم‌های سینمایی «دعوت به شام»، «بادام‌های تلخ»، «سلام به انتظار»، «تحفه هند» و … مقابل دوربین رفته. وی در مجموعه های «در خانه»، «همسران»، «این خانه دور است»، «چراغ خانه» و … بازی کرده است.

نوشته دیدار و مرور خاطرات با شهلا ریاحی/ در این دنیا کاری ندارم + عکس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صفا آقاجانی به سوره سینما گفت: مدت هاست در تلویزیون یا سینما به کاری مشغول نبوده‌ام. یا فیلنامه های قوی به دستم نرسیده یا دوستان قصد داشته اند به صرف کوتاه بودن نقش، دستمزد یک نابازیگر را بپردازند. این روزها در مرکز هنرهای نمایشی رادیو مشغول هستم. البته اوضاع کلی رادیو را نیز همه می‌دانند، اما اساسا رادیو رسانه‌ای است که همه اهالی اش، آن را با دلشان انتخاب کرده اند و ادامه می دهند. خود من قبلا در جای دیگری به استخدام رسمی در آمده بودم، اما به قدری کار در رادیو را دوست داشتم که آن را رها کردم.

وی همچنین درباره اینکه چرا در سینمای امروز برای بازیگران میانسال نقش خوبی نوشته نمی‌شود توضیح داد: کشور ما کشور جوانی است و بدیهی است که قشر بیشتر مخاطبان سینما را افرادی از همین گروه تشکیل بدهند. به همین دلیل اقتضائات، ایجاب می کند برای حفظ جذابیت و رونق گیشه، نقش های اصلی را برای بازیگران جوان بنویسند، اما مشکل اینجاست که در این امر تعادل ایجاد نمی شود. یعنی ۹۰ درصد از بار اصلی فیلمنامه و پیشبرد داستان، روی دو کاراکتر اصلی است و بقیه نقش تزئینی دارند.

این بازیگر افزود: بر خلاف خیلی از هم نسلانم رضایت دارم در نقش تکراری مادر ظاهر شوم، اما به این شرط که نقش در اندازه خود دارای شناسنامه باشد و بخشی از بار دراماتیک اثر را به دوش بکشد. قبول دارم که جوان ها شاید حوصله تماشای فیلمی با محور پیرزن ها و  پیرمردها را نداشته باشند، اما دوست دارم به نقش های کمرنگ تر آنقدر بها داده شود که اگر حذف شود، فیلم با نقص رو به رو شود و به عبارت بهتر همه کاراکترها تاثیرگذاری خود را داشته باشند.

صفا آقاجانی در فیلم‌های سینمایی «میگرن»، «به همین سادگی» و «تمام وسوسه های زمین» بازی کرده است.

نوشته فیلمنامه‌ها فقط به دو شخصیت محدود شده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محرم زینال‌زاده بازیگر و کارگردان سینما درباره علت کم کاری‌اش به سوره سینما گفت: از حدود ۵ سال پیش درگیر نگارش فیلمنامه سینمایی «واله عاشق» بودم و در این مدت با مذاکرات و تعاملی که با بنیاد سینمای فارابی داشتیم، زیر نظر آقای میرعلایی نگارش فیلمنامه انجام شد. پس از کش و قوس‌های بسیار بالاخره امسال قطعی شد که ما این فیلم را در باکو به تولید برسانیم تا اینکه به تغییر مدیریت‌ها خوردیم و دوباره ساخت این فیلم به تعویق افتاد.

کارگردان فیلم سینمایی «ساز ستاره» ادامه داد: «واله عاشق» قصه و درامی آذری دارد که در یک فضای موسیقیایی روایت می‌شود. امیدواریم که این انرژی که برای فیلمنامه گذاشتیم با تغییر مدیران تلف نشود و کار به تولید برسد. چیزی که در سال‌های اخیر در سینمای ایران وجود نداشته عدالت است. چرا نباید همه فیلمسازان با توجه به توانایی خود از حمایت‌ها یکسان بهره ببرند؟ آقای شفیع آقامحمدیان برای یک پروژه جنگی من، بودجه ۵۳ میلیون تومانی را بسیار سخت تصویب کرد، اما برای پروژه «لاله» خیلی راحت می‌گوید ۷_۸ میلیارد تومان پولی نیست. واقعا این گونه مدیریت باعث تاسف است.

کارگردان فیلم سینمایی «آی پارا» افزود: به تازگی برای یک همکاری مشترک با یک پروژه  سینمایی با عنوان «کوله بار نفس» کشور ترکیه که قرار است در کمپانی «سرفیلم» دعوت شده‌ام. کارگردانی این فیلم را قرار است عمر لواغلی انجام دهد و من به عنوان نویسنده، بازیگر و کارگردان هنری قرار است با آنها همکاری کنم. بنا داریم مذاکراتی با بنیاد فارابی داشته باشیم که اگر تمایل داشتند به صورت مشترک ایران و ترکیه این فیلم ساخته شود. اگر این اتفاق افتاد که خیر است و اگر که نه فیلم را در ترکیه حتما خواهیم ساخت.

نوشته در سال‌هایی که گذشت حمایت عادلانه از سینماگران ندیدیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شهلا ریاحی درباره وضعیت جسمانی و روحیه خود به سوره سینما گفت: مدتی است کسالتم بیشتر شده و دائم سرگیجه دارم. اما سعی می‌کنم روحیه‌ام را حفظ کنم و به خودم می‌گویم باید حالم خوب باشد.

وی ادامه داد: هنرپیشه‌های سینما و تلویزیون به علت ارتباط نزدیکی که با مخاطبان دارند همواره مورد لطف مردم قرار می‌گیرند و مردم با آنها رابطه احساسی دارند. دوره ما گذشته است و خوشحالم که بازیگرانی مستعد به کار هستند.

ریاحی درباره ارتباطش با سینما و تلویزیون در این روزها گفت: من تا جایی که بتوانم از طریق تلویزیون برخی کارها را می‌بینم. کمتر کسی از همکارانم به عیادتم می‌آیند. راستش انتظاری هم از کسی ندارم، همین‌قدر که گاهی تلفنی احوالم را می‌پرسند و می‌پرسید من انرژی می‌گیرم. امیدوارم تمام مردم خصوصا اهالی سینما روزهای بسیار خوبی را در پیش داشته باشند.

شهلا ریاحی بازی در فیلم‌های سینمایی «گلنار»، «دلشدگان»، «بچه‌های طلاق»، «دو فیلم با یک بلیت» و مجموعه‌های مختلف را در کارنامه دارد و بیش از یک دهه است که در فیلمی مقابل دوربین نرفته است.

نوشته دوره ما گذشته است/ برای اهالی سینما آرزوی موفقیت دارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.