«درساژ»، «شعله ور»، «بمب یک عاشقانه»، «عرق سرد»، «تنگه ابوقریب» و «شماره ۱۷ سهیلا»، با ۳ عنوان نامزدی در رده بعدی قرار دارند.

نامزدها با رای ۸۶ سینماگر، منتقد و کارشناس عضو این آکادمی انتخاب شده‌اند و برندگان در آئین پایانی آکادمی در روز ۱۹ مردادماه جاری معرفی خواهند شد.

اسامی کامل نامزدهای دومین دوره جایزه آکادمی سینماسینما به ترتیب الفبا به این شرح است:

* بهترین فیلم:

آشغالهای دوست داشتنی (محسن امیریوسفی)

بمب؛ یک عاشقانه(محسن رسولف)

تنگه ابوقریب(سعید ملکان)

خوک(مانی حقیقی)

سرو زیر آب(سید حامد حسینی)

شعله‌ور(محمدرضا شفیعی)

عصبانی نیستم(رضا درمیشیان)

مغزهای کوچک زنگ زده(سعید سعدی)

* بهترین کارگردان:

محسن امیریوسفی(آشغالهای دوست داشتنی)

محمدعلی باشه آهنگر(سرو زیر آب)

بهرام توکلی(تنگه ابوقریب)

مانی حقیقی(خوک)

رضا درمیشیان(عصبانی نیستم)

هومن سیدی(مغزهای کوچک زنگ زده)

پیمان معادی(بمب؛ یک عاشقانه)

حمید نعمت‌الله(شعله ور)

* بهترین فیلمنامه نویس:

محسن امیریوسفی(آشغالهای دوست داشتنی)

مانی حقیقی(خوک)

رضا درمیشیان(عصبانی نیستم)

حامد رجبی(درساژ)

هومن سیدی(مغزهای کوچک زنگ زده)

محمود غفاری(شماره ۱۷ سهیلا)

پیمان معادی(بمب؛ یک عاشقانه)

حمید نعمت‌الله و هادی مقدم دوست(شعله ور)

* بهترین بازیگر زن:

سارا بهرامی(دارکوب)

زهرا داودنژاد(شماره ۱۷ سهیلا)

سحر دولتشاهی(عرق سرد)

باران کوثری(عرق سرد)

باران کوثری(عصبانی نیستم)

نگار مقدم(درساژ)

شبنم مقدمی(خجالت نکش)

مهتاب نصیرپور(آستیگمات)

شیرین یزدانبخش(آشغالهای دوست داشتنی)

* بهترین بازیگر مرد:

فرهاد اصلانی(مغزهای کوچک زنگ زده)

امیر جدیدی(عرق سرد)

امیر جدیدی(هت تریک)

امین حیایی(شعله ور)

جواد عزتی(تنگه ابوقریب)

نوید محمدزاده(عصبانی نیستم)

نوید محمدزاده(مغزهای کوچک زنگ زده)

حسن معجونی(خوک)

علی مصفا(گرگ بازی)

* بهترین فیلمساز اول:

پویا بادکوبه(درساژ)

محمود غفاری(شماره ۱۷ سهیلا)

پوریا کاکاوند(گلدن تایم)

عباس نظام‌دوست(گرگ بازی)

کاظم ملایی(کوپال)

* بهترین فیلم مستند:

اسرار دریاچه(آرمین ایثاریان)

اکسدوس(بهمن کیارستمی)

بهارستان، خانه ملت(بابک بهداد)

پرسپولیس، شیکاگو(ارد عطارپور)

خاتمه(مهدی و هادی زارعی)

خرامان(آرش اسحاقی)

فریاد رو به باد(سیاوش جمالی و عطا مهراد)

* بهترین فیلم کوتاه

بچه خور(محمد کارت)

تشریح(سیاوش شهابی)

تو هنوز اینجایی(کتایون پرمر و محمد روحبخش)

دریای تلخ(فاطمه احمدی)

گسل(سهیل امیرشریفی)

ماچ سینمایی(کریم لک زاده)

مثل بچه آدم(ارین وزیر دفتری)

آیین پایانی دومین دوره جایزه آکادمی «سینماسینما» به دبیری کیوان کثیریان و ریاست کیانوش عیاری روز ۱۹ مردادماه در هتل انقلاب تهران برگزار می‌شود.

نوشته اعلام نامزدهای دومین دوره جایزه آکادمی سینماسینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر اساس مصوبه شورای صنفی نمایش پیش از این اعلام شده بود که فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» دومین ساخته بلند سینمایی رضا درمیشیان قرار است از ۲۹ آذر ماه به صورت عمومی اکران شود اما غلامرضا فرجی به تازگی بیان کرد که در حال حاضر نمایش این فیلم به زمان دیگری موکول شده است.

«عصبانی نیستم» داستان «نوید» با نقش آفرینی نوید محمدزاده دانشجوی ستاره دار و اخراجی است که برای فراهم آوردن حداقل شرایط زندگی در رویارویی با بی‌اخلاقی‌های جامعه با خود تمرین می‌کند تا «عصبانی» نباشد و در تلاش است تا دختر مورد علاقه اش «ستاره» با بازی باران کوثری را از دست ندهد.

نوشته اکران فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» به تعویق افتاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما با بررسی کارنامه کاری ایوبی در طول سه ساله گذاشته با حواشی بسیاری روبرو می‌شویم که در مقاطع مختلف زمانی برای او و سازمان تحت مدیریتش ایجاد شده است. حواشی که مرور دلایل پدید آمدن آن‌ها در کنار عملکرد ایوبی و سایر مدیرانش در مواجه با این حواشی می‌تواند نشان‌دهنده میزان موفقیت و یا عدم موفقیت او در جایگاه بالاترین مدیر سینمایی کشور باشد.

بازگشایی خانه سینما و شروط حلقه اصلی مدیران آن برای ادامه فعالیت ایوبی  

چهارم شهریورماه سال ۹۲ بود که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بطور رسمی حکم حجت الله ایوبی را به عنوان رییس سازمان سینمایی دولت یازدهم ابلاغ کرد تا ایوبی بلافاصله پس از حضور در این مسئولیت در اولین اقدام خود به سراغ یکی از جنجالی‌ترین نهادهای مرتبط با مدیریتش، یعنی «خانه سینما» برود تا بتواند پس از مدت‌ها بحث و کش‌وقوس بالاخره در ۲۱ شهریور ماه سال ۹۲ در حالی که هنوز یک ماه از حضورش در این مسئولیت نگذشته است، یک بار دیگر این نهاد مهم صنفی برای سینماگران را به چرخه کاری خود بازگرداند.

هرچند که بازگشایی خانه سینما یکی از اقدامات درست ایوبی در دوران مدیریتش بود و به نوعی باعث کاهش حواشی ایجاد شده پیرامون این تشکل صنفی بود ولی به نظر می‌رسد در پشت پرده این اتفاق، حواشی بسیاری در ارتباط با تعامل ایوبی با مدیران خانه سینما وجود داشته و دارد. دلیل اثبات این ادعا را می‌توان در یادداشتی یافت که صالح دلدم تهیه کننده و کارگردان سینما و از جمله فعالان سیاسی اصلاح طلب در ارتباط با عملکرد ایوبی نوشته است. در این یادداشت که در روزنامه جوان منتشر شده است آمده است: «این سینماگر در یادداشتی با تیتر «ایوبی وارد می‌شود!» با اشاره به سابقه کاری ایوبی در دوران فعالیت به عنوان رایزن فرهنگی سفارت ایران در فرانسه به گذشته مدیریتی حجت‌الله ایوبی فلاش‌بکی می‌زند و به زمانی اشاره می‌کند که هر ساله حلقه رانت‌خوار خانه سینما به بهانه حضور در جشنواره کن سری به فرانسه می‌زدند و با ایوبی دیدار داشتند. این نویسنده اصلاح‌طلب سپس مدعی می‌شود که این افراد که «در حقیقت حلقه اصلی خانه سینما بوده‌اند از طریق ارتباط با یکی از نزدیکان حسن روحانی، حجت‌الله ایوبی را به عنوان نفر مورد نظر خود به عنوان رئیس سازمان سینمایی به حسن روحانی معرفی می‌کنند، طوری که وزیر ارشاد می‌بایست تنها به‌صورت تشریفاتی حکم ریاست ایوبی بر سازمان سینمایی را امضا کند» و از آن پس ایوبی «در حقیقت وامدار جریانی می‌شود که به هیچ جناحی تعلق خاطر ندارند و فقط منافع شخصی خود را دنبال می‌کنند.»

شکست سنگین پروژه پرسروصدای بازگشت بزرگان سینما

ایوبی که به واسطه بازگشایی خانه سینما تبدیل به چهره محبوب سینماگران در سال ۹۲ شده بود، سعی کرد تا در بازه‌ زمانی کوتاهی محبوبیت خود را در میان سینماگران به ویژه طیف روشنفکری سینمای ایران گسترش دهد، به همین خاطر در آذرماه سال ۹۲ به سراغ پنج نفر از کارگردانان باسابقه سینمای ایران رفت که مدتی کم‌کار شده بودند و از آن‌ها خواهش کرد تا یک بار دیگر به عرصه فیلمسازی کشور بازگردند. اما نتییجه این تلاش‌ها و دیدار با چهره‌هایی چون رخشان بنی اعتماد، بهمن فرمان آرا، عباس کیارستمی، ناصر تقوایی و خسروسینایی آنچنان که مطلوب ایوبی و حلقه مشاورانش بود، نشد!

نتیجه خواهش‌های پیاپی ایوبی از این فیلمسازان کهنه‌کار در نهایت تولید دو فیلم «دلم میخواد» توسط بهمن‌فرمان‌آرا و «جزیره رنگین» توسط خسرو سینایی بود که اولی به دلیل ضعف مفرط در فیلمنامه و عدم کیفیت لازم، حتی شایسته حضور در جشنواره فجر شناخته نشد و دومی نیز پس از عدم استقبال در جشنواره فجر، به صورت محدود در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد تا نتیجه تلاش‌های ایوبی برای فعالیت مجدد چهره‌های باسابقه سینمایی کشور، به عنوان یک شکست‌ بزرگ در کارنامه کاریش به ثبت برسد!

وقتی اولین تجربه جشنواره‌داری تبدیل به پرحاشیه‌ترین آن می‌شود!

در حالی که ایوبی در اولین سال حضور خود در مدیریت سینمایی کشور به دنبال برگزاری یکی از آرام‌ترین و کم‌حاشیه‌ترین جشنواره‌های فجر چند سال اخیر بود، حواشی ایجاد شده برای برخی از فیلم‌ها و برخوردهای سلیقه‌ای داوران باعث شد تا یک بار دیگر کشتی فرسوده سینمای کشور به طوفانی تازه کشانده شود.

حضور دو فیلم پرحاشیه «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» در این جشنواره و اعتراض گسترده اهالی فرهنگ و همچنین مسائل پیش آمده در جریان انتخاب فیلم‌های جشنواره فجر و عدم توجه هیئت انتخاب جشنواره به فیلم ارزشمند «شیار ۱۴۳» که اعتراض گسترده ابراهیم حاتمی‌کیا را دربرداشت، تنها گوشه‌ای از حواشی پیش آمده در جریان برگزاری اولین دوره جشنواره فجر در دوران مدیریت ایوبی بود که البته در نهایت تنها بخشی از این حواشی با مدیریت علیرضا رضاداد، دبیر جشنواره سامان یافت و بخش زیادی از این حواشی که موجب کدورت و ناراحتی ابراهیم حاتمی‌کیا کارگردان باسابقه کشورمان شده بود، هیچ‌گاه حل نشد.

با این همه نکته قابل تامل در ارتباط با این جشنواره مربوط به جوایز مشخص شده برای برگزیدگان جشنواره بود که در اتفاقی نادر جایزه برگزیده گان جشنواره سفر به جشنواره کن بود تا مشخص شود که کعبه آمال مدیران ارشاد کجاست!

راه اندازی گروه «هنر و تجربه» و اکران محدود فیلم‌های توقیفی!

دوم فروردین ماه سال ۹۳ بود که حجت‌الله ایوبی با انتصاب امیرحسین علم الهدی به عنوان مدیر اجرایی و دبیر شورای سیاستگذاری گروه «هنر و تجربه»، اولین زمزمه های اجابت شدن وعده ایجاد گروهی برای فیلم‌های خاص سینمایی را عملی کرد و راه‌اندازی این گروه را در راستای حمایت از تولیدکنندگان جوان و به اصطلاح کم‌تجربه‌ها معرفی کرد.

گسترش فعالیت‌های این گروه تماما دولتی در حالی اتفاق افتاد که هر روز بر تعداد متقاضیان نمایش در سینماهای متعلق به این گروه افزوده می‌شد. گروهی که در پی نمایش آثاری با مخاطبان خاص بود ولی به مرور زمان تبدیل به محلی برای نمایش فیلم‌های توقیفی شد!

نمایش فیلم‌های مسئله‌داری همچون «گس»، «دونده زمین»، «باز هم سیب داری»، «خواب تلخ» و «این یک رویا نیست» تنها نمونه‌هایی از فیلم‌های توقیف شده در چند سال اخیر است که با راه‌اندازی گروه دولتی «هنر و تجربه» فرصتی یافتند تا به نمایش عمومی درآیند. برانی فهرست باید فیلم ضدخانواده و غیراسلامی «خانه پدری» را نیز اضافه کرد که پس از تلاش‌های بسیار تنها یک روز در گروه هنر و تجربه نمایش داده شد و بلافاصله اکران آن متوقف شد.

حاشیه‌هایی که سازمان سینمایی را با نمایندگان ملت درانداخت

یکی دیگر از چالش‌های جدی ایوبی در دومین سال حضور خود بر مسند مدیریت سینمایی کشور، ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به ماجرای اکران دو فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» بود. اتفاقی که در اواخر شهریور ماه سال ۹۳ و درست چند روز پس آن که قرارداد اکران فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» در گروه سینما آفریقا به ثبت رسید؛ کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خواستار عدم صدور مجوز اکران این فیلم و ۷ فیلم دیگر شد که از آنها با عنوان «فیلم‌های مرتبط با فتنه» نام برده شده‌است.

البته این غائله با اصرار سازمان سینمایی به اکران این دو فیلم بازهم ادامه پیدا کرد به همین خاطر بود که با وجود اعتراضات رسانه‌ها فیلم «قصه‌ها» ساخته رخشان بنی‌اعتماد از صبح ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۴ در گروه سینمایی قدس آغاز شد. اتفاقی که اعتراض مجدد نمایندگان ملت را در پی داشت و در نهایت موجب احضار وزیر ارشاد به مجلس شورای اسلامی و سوال نمایندگان مجلس در ارتباط با دلایل اصرار ارشاد برنمایش این فیلم شد تا یکی دیگر از حاشیه‌های دوران پرفراز و نشیب مدیریت ایوبی با اصرار بر نمایش فیلمی که حامی فتنه ۸۸ بود، رقم بخورد.

استعفای مدیرعامل فارابی در اعتراض به تجزیه این بنیاد

وقتی ایوبی در آبان ماه سال ۹۲ محمدرضا جعفری جلوه که زمانی رئیس سازمان سینمایی دولت احمدی‌نژاد بود را به عنوان مدیرعامل جدید بنیاد سینمایی فارابی منصوب کرد، عده‌ای تصور می‌کردند که مدیر با سیاست سازمان سینمایی به دنبال بهره‌گیری از همه طیف‌های مدیران سینمایی کشور در سازمان‌های زیرمجموعه خود است، اما شاید هیچکس گمان نمی‌کرد که درست یک سال پس از این تصمیم، همان مدیر با دلخوری و گلایه از حلقه مدیران اصلی ایوبی خارج شود!

جدایی جعفری‌جلوه از مدیریت فارابی علاوه بر تاثیر بسیار چشمگیری که بر کاهش کیفیت فعالیت‌های این بنیاد داشت، زمینه‌ساز ایجاد کدورتی عمیق میان او و رئیس سازمان سینمایی شد. جعفری‌جلوه پس از جدایی از بنیاد سینمایی فارابی با انتشار نامه‌ای گلایه‌مندانه به رفتارهای ایوبی و برخی از تصمیمات او برای آینده این بنیاد اعتراض کرد. او در نامه‌اش نوشت: «به صدا و سیما باز می گردم چون دیگر در سینما امکان حضور مؤثر برایم میسر نیست. نمی‏ توانم در فارابی ادامه دهم، دلیل آن هم روشن است، که اگرچه همواره معتقد و مهیا برای چابک‏‌سازی و نوسازی بوده ‏ام اما با طرح‏‌های بی‏ توجه به اقتضائات صحنه عمل در سینمای کشور تحت عنوان کوچک سازی و در اصل برای تجزیه و تنزل بنیاد سینمایی فارابی با آن اعتبار و جایگاه جهانی‏ اش موافق نیستم ضمن آنکه کاملاً مغایر با عهد و پیمان اولیه‏ مان بوده است. حال ظاهراً مانعی بر سر راه تصمیماتم! لذا علیرغم شوق بسیار به ایفای نقشی که در خدمت به ارزش آفرینی سینماگران عزیز، از طیف های مختلف داشته‌ام و دیگر امکان چنین خدمتی نیست، برای همه آرزوی موفقیت دارم…»

اکران دو روزه فیلم جنجالی «خانه پدری» و حواشی بعدی آن!

فیلم سینمایی «خانه پدری» یکی از پرحاشیه‌ترین آثار چند سال اخیر سینمای ایران است که زمینه‌ساز مشکلات بسیاری در مسیر مدیریتی ایوبی شد. فیلمی که در آن یک پدر به خاطر مسائل ناموسی با همکاری پسر خود دخترش را به وحشیانه‌ترین شکل ممکن به قتل می‌رساند و پس از آن در زیرزمین خانه‌اش دفن می‌کند!

این فیلم نیز از جمله آثاری است که پیشتر کمیسیون فرهنگی مجلس، در نامه‌ای به وزارت ارشاد درخواست اکران نشدن و توقیف آن را ‌کرده بود ولی با اصرار سازمان سینمایی پس از چهار سال در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد. اکران این فیلم بازهم موجب ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به عنوان نمایندگان ملت به این ماجرا شد و درنهایت اکران این فیلم پس از دو روز نمایش در تهران و دو شهر دیگر متوقف شد تا باز هم سازمان سینمایی دولت یازدهم بدون توجه به شرایط کشور به فیلمی مجوز اکران دهد و نتواند از مجوزی که به فیلم‌ها می‌دهد، حمایت کند.

تغییرات اساسی در تیم مدیریتی سینمای ایران به بهانه تغییر رضاداد و آمدن حیدری

سال ۹۴ همراه با تغییراتی اساسی در ساختار تیم مدیریتی سازمان سینمایی آغاز شد. ایوبی که حالا در میانه دوران مدیریت خود در سینمای کشور به سر می‌برد و به نوعی حس می‌کرد که جای پایش در این سازمان سفت شده است، در اقدامی قابل تامل به کنار گذاشتن علیرضا رضاداد، چهره با نفوذ و به نوعی مرد همه کاره سازمان سینمایی، تصمیم گرفت تا مدیریت همه چیز را خود برعهده بگیرد. به همین خاطر بود که در ۱۲ اردیبهشت ماه این سال حجت‌الله ایوبی طی حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد تا علیرضا رضاداد، دبیر دو دوره گذشته این جشنواره رسماً با این رویداد سینمایی پر ماجرا خداحافظی کند و به نوعی از حلقه اصلی مدیران اصلی سازمان سینمایی حذف شود تا تنها رضاداد که زمانی یکی از قدرتمندترین مدیران سینمایی کشور بود، به نوعی از گردونه رقابت با رئیس سازمان سینمایی حذف شود.

حذف عنوان «فجر» از جشنواره‌ای که تمام اعتبارش به همین عنوان است!

اولین زمزمه‌های جدایی بخش بین الملل از بخش ملی جشنواره فیلم فجر در همان سال ابتدایی مدیریت ایوبی در سازمان سینمایی قوت گرفت ولی اولین گام در این مسیر در دی ماه سال ۹۳ برداشته شد تا برای اولین بار بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر از بخش ملی آن جدا شود و زمان برگزاری آن به اردیبهشت ماه سال بعدش منتقل شد. ولی مدیران سازمان سینمایی هدف‌هایی فراتر از جدایی این دوبخش داشتند و به نوعی به دنبال تاسیس یک جشنواره سینمایی جدید بودند، به همین خاطر بود که وقتی در اردیبهشت ماه سال ۹۴ ایوبی در حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد بلافاصله طی حکمی عجیب رضا میرکریمی مدیرعامل وقت خانه سینما را به عنوان دبیر اولین «جشنواره بین المللی فیلم ایران» منصوب کرد.

صدور این حکم اعتراض گسترده نمایندگان مجلس، فعالیت فرهنگی و رسانه‌ها را در پی داشت چرا که همه بر این موضوع تاکید داشتند که اعتبار اصلی جشنواره فیلم فجر به نام آن است که هرساله در ایام جشنواه فجر برگزار می‌شود و حذف عنوان «فجر» از این جشنواره کاری نادرست و به نوعی دهن‌کجی کردن به مهمترین اتفاق تاریخی سال‌های اخیر مردم کشورمان است.

ابوالقاسم طالبی کارگردان سرشناس سینمای ایران که سابقه آثار ارزشمندی چون «قلاده‌های طلا» و «یتیم‌خانه ایران» را در کارنامه دارد نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و در نامه‌ای سرگشاده خطاب به رئیس جمهور حذف نام «فجر» را چراغ سبز به دشمنان اندیشه‌های حضرت امام خمینی(ره) توصیف کرد.

در نهایت این اعتراضات سبب شد تا ایوبی از تصمیم خود منصرف شود و نام این جشنواره به «جشنواره جهانی فیلم فجر» تغییر پیدا کند.

اکران «رستاخیز» و جنجال‌هایی که وزارت ارشاد موفق به مدیریت آن نشد

فیلم سینمایی «رستاخیز» از همان روزی که در جشنواره سی‌ودوم فیلم فجر به نمایش گذاشته شده بود، با مخالفان سرسختی روبرو بود که به بخشی از حوادث روایت شده در این فیلم و نمایش تصویر برخی از بزرگان دین همچون حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) و حضرت علی اکبر(ع) اعتراض داشتند. اما این اعتراض‌ها با اعلام خبر تاریخ رسمی اکران فیلم در سینماهای کشور به اوج خود رسید و کار را به جایی رساند که گروهی جهت تحصن در جلوی وزارت ارشاد جمع شدند.

هرچند که نسخه آماده شده جهت نمایش از بسیاری از جهات که مورد اعتراض این گروه بود، اصلاح شده بود ولی اصرار سازندگان بر نمایش تصویر بزرگان و عدم مدیریت درست و به موقع سازمان سینمایی در جلوگیری از ایجاد تنش و التهاب در میان بخش‌های مختلف مردم باعث شد تا اکران این فیلم بیشتر از یک روز ادامه پیدا نکند و اعتراض‌ها باعث شد تا شخص وزیر ارشاد وارد عمل شود و دستور توقف اکران فیلم را در کلیه سینماهای کشور صادر کند. جالب آن که برخی از منابع غیررسمی به تازگی مدعی شده‌اند که سازمان سینمایی به خاطر اهمال در جریان اکران این فیلم باید خسارتی بالغ بر ۴۰ میلیارد تومان به سزاندگان این فیلم سینمایی پردخت کند تا ضرر و زیان ناشی از عدم اکران آن را به صاحب اثر بازگرداند.

وقتی پروانه‌های زرین جشنواره فیلم کودک و نوجوان پرپر می‌شوند!

دهم مرداد ماه سال ۹۴ بود که حجت‌الله ایوبی در اصفهان حاضر شد تا پس از برگزاری نشستی با مسئولان اصفهان ماندگاری بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان در اصفهان تصویب شود. اما رئیس سازمان سینمایی در بازگشت به تهران از تصمیم قانونی که خود به عنوان نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد با آن موافقت می‌کند و زمینه تصویب آن را فراهم می‌کند، صرف نظر کرده و بدون اطلاع قبلی در مراسم گشایش سینما زیتون رودبار خبر از جدا شدن بخش‌های جشنواره و برگزاری بخش کودک در اصفهان و بخش نوجوان در شهر همدان دهد!

جداسازی این دو بخش و برگزاری جداگانه آن‌ها به صورت دوسالانه یکی از عجیب‌ترین تصمیملا ایوبی در دوران مدیریتش بود که همان اندک رمق باقی مانده در سینمای کودک و نوجوان کشور را کشید و به نوعی باعث نابود شدن این جشنواره باسابقه و مهم شد. تصمیمی غیرکارشناسانه که براساس اخبار منتشر شده بیشتر براساس فشارهای سیاسی داخل بدنه دولت گرفته شده است و نه اقتضائات و نیازهای سینمای کودک و نوجوان و در نهایت هم دود آن فقط به چشم فعالین عرصه سینمای کودک و نوجوان و مخاطبان بی‌گناه آن می‌رود.

نادیده گرفتن آثار ارزشمند و پنهان شدن ایوبی پشت دیوار سلیقه‌ها

برگزاری سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر در سال ۹۵ آغازگر یکی دیگر از حواشی بزرگ دوران مدیریت حجت ایوبی بود. جایی که او سکان هدایت جشنواره را به محمد حیدری کم‌تجربه سپرده بود و می‌خواست خود مدیریت در سایه جشنواره را برعهده داشته باشد تا جشنواره‌ای بی‌حاشیه را پشت سربگذارد اما آنچه که در عمل اتفاق افتاد، چیزی غیر از آن بود.

حواشی ایجاد شده به واسطه سخنان ابراهیم حاتمی‌کیا خطاب به رئیس جمهور و تقاضای او برای توجه بیشتر به سینمای مقاومت و بحث مهم و اساسی شهدای مدافع حرم باعث شد تا «بادیگارد» آخرین ساخته این کارگردان باسابقه به بدترین شکل ممکن نادیده گرفته شود. اتفاقی که یک بار دیگر ایوبی را وارد حاشیه کرد و در نهایت تنها پاسخ او به این حواشی پنهان شدن پشت بهانه نخ‌نما شده تفاوت‌ سلیقه داوران بود. البته این بهانه تکراری قربانیان دیگری نیز داشت که فیلم سینمایی «سیانور» ساخته بهروز شعیبی یکی دیگر از آن‌ها به شمار می‌رود.

آلبالوهایی که سازمان سینمایی را شرمنده کرد!

حواشی مدیریت سینمای ایران در سال ۹۵ باز هم ادامه پیدا کرد و این بار نمایش یک فیلم سینمایی زمینه‌ساز شرمندگی وزیر ارشاد در مقابل مراجع اعظام تقلید شد! زمانی که فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» ساخته مانی حقیقی اکران شد نقدهای زیادی به محتوای این فیلم شد. کار به جایی رسید که بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) در نامه‌ای سرگشاده اعتراض خود به اکران این فیلم و محتوای آن اعلام کرد و در ادقامی جالب توجه یک پیاله آلبالوی فاسد نیز به انضمام نامه برای ایوبی فرستادند که نشانه ای از نقد جدی آن‌ها به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» بود.

حدود یک ماه بعد از این نامه اعتراضی، وزیر ارشاد به قم سفر کرد و در دیدار با آیت الله مکارم شیرازی، نسبت به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» موضع گرفت و گفت: «فیلم ۵۰ کیلو آلبالو به هیچ عنوان مناسب نبود و اگر از چگونگی این فیلم اطلاع داشتم اجازه ساخت و اکران به آن نمی‌دادم.»

هرچند که در ادامه این فیلم به اکران خود ادامه داد ولی سخنان وزیر موجب اعتراض مانی حقیقی کارگردان آن شد و او نیز نامه‌ای تند و تیز خطاب به وزیر ارشاد نوشت و به نوعی سیستم نولید و اکران فیلم را در کشور به استهزا گرفت.

وقتی ایوبی به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش می‌کشد!

وقتی در واپسین روزهای باقیمانده به سی‌وسومین جشنواره فیلم فجر، عبدالرضا کاهانی کارگردان پرحاشیه سینمای ایران به واسطه راه ندادن فیلم سینمایی «استراحت مطلق» به جشنواره فجر نشست خبری گذاشت و سرتا پای وزارت ارشاد و سازمان سینمایی را شست و با قلدری تمام مدعی شد که فیلمش در بهترین زمان ممکن اکران خواهد شد، شاید هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که دو سال بعد بتواند با مجوز شخص رئیس سازمان سینمایی مجوز ساخت فیلمی را بگیرد که شورای پروانه نمایش آن را غیرقابل نمایش در سینماها بداند! تا آنجا که ضیاءالدین دری یکی از اعضای وقت شورای پروانه نمایش در ارتباط با این فیلم بگوید: «فیلم کاهانی یک فیلم غیراخلاقی شفاهی است! به جرات نمی‌توان این فیلم را توی سینما همراه با خانواده دید. سانسور در تمام دنیا وجود دارد. در سینمای آمریکا فیلم‌ها درجه سنی دارند و به بهانه آموزش مسائل بهداشتی به بچه‌های در آستانه سن بلوغی موضوعاتی را نشان می‌دهند. در سینمای ایران هم این مسائل وجود دارد، اما شوخی با این مسائل و نشان دادن کاندوم در مدرسه و به سخره گرفتن این موضوعات کار درستی نیست!»

اما ماجرای این بی‌تدبیری رئیس سازمان سینمایی و حمایت از فیلم «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا»ی رضا کاهانی در ادامه وارد مرحله‌ای جدید شد و آقای مدیر که نسبت به مصاحبه جنجالی اعضای شورای پروانه نمایش و اظهارنظرهایشان در ارتباط با این فیلم و چند اثر دیگر به شدت ناراحت بود، ترکیب شورای پروانه نمایش را به کلی تغییر داد تا نشان دهد حاضر است به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش ‌کشد!

فوت عباس کیارستمی حاشیه ناخواسته سازمان سینمایی

ماجرای فوت مرحوم عباس کیارستمی کارگردان سینمای ایران نیز یکی دیگر از حواشی ناخواسته سازمان سینمایی در این سال بود که به واسطه قصور تیم پزشکی کیارستمی و عدم نظارت درست بر عملکرد این تیم به وجود آمد و ایوبی را وارد جنگی تمام عیار میان دو بخش از جامعه یعنی هنرمندان و پزشکان کرد. جنگی که ترکش‌های آن هنوز هم هرچند وقت یک بار به گوشه‌ای اصابت می‌کند و برای آقای رئیس و زیرمجموعه‌اش دردسرساز می‌شود.

هرچند که ایوبی در این دعوا کمتر مورد هجوم قرار گرفت و نوک پیکان اعتراضات بیشتر به سوی وزیر بهداشت و تیم پزشکی کیارستمی بود ولی او نیز به عنوان مدیریت سینمای کشور موظف بود تا در این میانه تا حد امکان از تنش‌ها بکاهد و حداقل سینماگران و هنرمندان را نسبت به پیگیری قاطع این مسئله راضی کند. اتفاقی که در عمل به وقوع نپیوست و نشانه آن را می‌توان در نامه‌های اعتراضی و مصاحبه‌های جنجالی چند وقت احمد کیارستمی پسر عباس کیارستمی جستجو کرد.

اظهارنظرهای شاذ رئیس سازمان سینمایی و تقسیم سینمای جهان به ایران و هالیوود!

اما آخرین و جدیدترین حاشیه سازمان سینمایی مسئله‌ای بود که برخلاف ماجراهای پیش آمده برای مرحوم کیارستمی، ناشی از بی‌تدبیری شخص رئیس سازمان سینمایی به وجود آمد. ایوبی که از مدت‌ها قبل و در جریان اعتراضات پیش آمده برای توقیف فیلم‌های همچون «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا» بیشتر سکوت کرده بود و از هرگونه اظهارنظری پرهیز می‌کرد، این بار در اختتامیه یازدهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه مستند و داستانی رضوی در استان یزد، با تقسیم کردن سینمای امروز جهان به هالیوود و سینمای ایران زمینه‌ساز انتقادات فراوانی شد تا آنجا که این اظهارنظر جناب رئیس پس از گذشت چند هفته همچنان به عنوان یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های طنزپردازی در شبکه‌های اجتماعی است.

هرچند که ایوبی در مصاحبه‌های چند روز اخیر خود به شدت از عملکردش در این سه سال حمایت کرده است ولی آنچه که به عنوان خروجی عملکرد ایشان در طول سه سال گذشته قابل مشاهده است، انبوهی از تصمیمات ناشیانه و بدون تدبیر است که باعث شده تا سازمان سینمایی تبدیل به یکی از پرچالش‌ترین سازمان‌های کشور در طول این سه سال شود.

نوشته نگاه «سوره سینما» به عملکرد سه ساله رئیس سازمان سینمایی/ تمام دستاوردهای مدیریت با لهجه فرانسوی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ستایش تکنولوژی روز جهان

درمیشیان هیچ جهان شخصی و منحصر بفردی در حوزه ی فنی و اجرایی برای بیننده آثارش عرضه نمی کند. او نه تنها صاحب هیچ سبک و روش مخصوص به خودی نیست، بلکه هم در ساخته ی اولش «بغض»، و هم به شکل آشکارتری در «لانتوری»، خود را یک تیزرساز عشق فیلم معرفی می کند که هر آنچه در هر فیلم محبوب خود دیده را، ذوق زده و دستپاچه جلوی دوربین بازسازی می کند. ورود دوربین های دیجیتال کم حجم و جمع و جور به صنعت فیلمسازی و اطمینان فیلمسازان به کیفیت ها و قابلیت های این دوربینها، باعث شده است که در یک دهه اخیر تحولات چشمگیری در حوزه ی جهان بصری فیلمهای سینمایی به وجود بیاید. اگرچه با وجود این دوربینها، امکانات و ظرفیت های تازه ی هیجان انگیزی برای فیلمبرداران و فیلمسازان به وجود آمده است، اما تا به حال هیچ کارگردانی چنین ادعایی نکرده است که سهولت استفاده از این دوربینها و ابزارآلات جدید، تغییری در ماهیت و اصل فرآیند ساخت فیلم و لزوم توجه به مواردی همچون بافت بصری، قواعد و اصول قاب بندی و تقطیع نما و … به وجود آورده است. با این وجود اما، درمیشیان در سه فیلم سینمایی خود به گونه ای عمل کرده است، که می توان گفت هیچ کس به اندازه‌ی او در این سالها به حیثیت و اعتبار جایگاه و مفهوم کارگردان در سینما لطمه نزده، و هیچ کس به اندازه ی او موفق نشده است این سوال را حین تماشای آثارش در ذهن بیننده به وجود بیاورد که فیلمساز در این فیلم دقیقاً چه نقش و تاثیری داشته و اگر قرار بود عوامل فنی به اختیار خود و با دست باز فیلمنامه را به شکل مجموعه ای از تصاویر در بیاورند، چه خلل و نقصی در ساخت این فیلم به وجود می آمد ؟ از شلختگی های غریب بصری فیلم بغض ( که چنین تصوری را در ذهن به وجود می آورد که تورج اصلانی، فیلمبردار آن با اختیار کامل، هر آنچه در لحظه برای طراحی یک قاب زیبای کارت پستالی لازم بوده را به کار بسته و نهایی کرده است) تا ایده‌های بی معنی، بی کارکرد و پادرهوای لانتوری ( از فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر، که از نیمه های فیلم به بعد از شدت خسته کننده شدن، تهوع آور به نظر می رسند، تا کل صحنه های مربوط به مونولوگ های تصنعی، پر اغراق و بی دلیل شخصیت هایی از اقشار مختلف رو به دوربین) که مدام این فرضیه را در ذهن تثبیت می کنند که فیلمساز موقع تصویربرداری یا بعدها پای میز مونتاژ ، چنان از ساخت فیلم ذوق زده و هیجان زده است، که هر چه توسط فیلمبردار یا تدوین گر از امکانات تازه ی فناوری های دیجیتال فیلمسازی به او پیشنهاد می شود را پذیرفته و در دل خود از ساخت فیلمی تا این حد بدیع و تازه به شوق هم می افتد ! همانطور که بی توجه به جهان فیلم و نیازهای فیلمنامه، از دیدن ایده ی فلاش خوردن تصاویر به یکدیگر ذوق زده شده یا رنگ بندی های پرکنتراست دوربین فیلم بغض اشک در چشمان او جمع کرده، هیچ هم بعید نیست که در فیلم بعدی درمیشیان مثلا ببینیم که یک فیلتر رنگی عجیب در تمام طول فیلم روی تصویر است، چرا که در همان دوره ی زمانی با نرم افزار تازه ای آشنا شده که می تواند تصاویر فیلم را به رنگهای مختلف در بیاورد. غافل از اینکه درمیشیان هنوز متوجه نشده که دانشجویی مشغول ساخت فیلم جشن فارغ التحصیلی دوره نیست، بلکه دستیار داریوش مهرجویی و یک کارگردان سینماست!

با صدای شادمهر عقیلی

درمیشیان تلاش می کند تا نماینده ی «تین ایجر» های سینمای ایران باشد. همان میل مبهمی که سالهاست در باران کوثری به چشم می خورد و حالا این دو به همراه نوید محمدزاده، تلاش می کنند تا به آرزوی قدیمی خود برسند. از آرایش و پوشش آنها (‌چه در فیلم و چه در حضورهای مشترک در محافل عمومی ) تا شکل و شیوه ی عملکرد آنها در سینما، همه و همه در جهت تبدیل شدن به نماینده ی عاصی و یاغی نسل سوم سینماست. حتی به شکلی مضحک، مهمترین داعیه داران تلاش برای شناخت و تحلیل نسل سوم ایران در مجلات و نشریات جوانانه در چند سال اخیر، همین سه نفر بوده و هستند، چنان که می توان مطمئن بود که اگر تیتری مبنی بر ویژگی های نسل سوم بر صفحه ی اول یک نشریه زرد تین ایجری به چشم خورد، حتماً مربوط به یک مصاحبه با باران کوثری است ! از سوی دیگر، درمیشیان تلاش می کند تا گونه ای به فراموشی سپرده شده و قدیمی موسوم به سینمای دختر و پسری دهه هفتاد را در آثار خود به گونه و روشی تازه احیا کند. از به کار گرفتن مریم پالیزبان ( که در تمام طول فیلم چنان بازی می کند که انگار کارهای عقب افتاده ی مهمتری از بازی کردن دوباره در یک فیلم داشته و منتظر است تا پلان تمام شده و به سراغ برنامه های شخصی خود برود ! ) و زنده کردن فرضی خاطره ی نفس عمیق تا سکانس هایی مثل بوسه زدن بر جای سیلی معشوقه، باز هم تاکید می کند که این فیلمساز عشق فیلم، که احتمالاً سالهاست علاقه ی خود به فیلمهایی مثل “پارتی” ، “سیاوش” یا “پر پرواز” را در دل پنهان کرده، چگونه برای یک بازسازی دهه نودی از آنها به تکاپو می افتد. اما چرا علی رغم ضعف ها و بلاتکلیفی‌های فنی فیلمساز، لانتوری حتی در پرداخت قصه و شکل روایت خود هم به این خواسته ی فیلمساز دست پیدا نمی کند ؟

عصبانی هستم!

نویسنده از اولین پلان فیلم، برای رسیدن به فصول مربوط به اسیدپاشی لحظه شماری می کند. این شوق و تلاش، در رویه ی کارگردان هم دیده شده و حتی کارگردانی فیلم از سکانس اسیدپاشی به بعد، قوام و ساختاری نسبی می یابد.  علت این موضوع، همان علت قدیمی است که باعث شد در اوج التهابات پیرامون موضوع مهاجرت، درمیشیان به سراغ ساخت «بغض» برود و پس از التهابات مربوط به ستاره داری دانشجویان، «عصبانی نیستم» را بسازد . لانتوری نه به عنوان یک اثر مستقل، بلکه باید در ادامه ی مسیری تحلیل شود که درمیشیان از فیلم اول خود شروع کرده است. این نماد تین ایجرهای سینمای ایران، باید معترض و عصیانگر به نظر برسد، و چه بهتر که این اعتراض به مسائل روز و تیتر اخبار روزنامه ها باشد تا برد خبری بیشتری هم پیدا کند. اپوزیسیون بودن و مخالف نگری نسبت به دیدگاه حاکم، البته و صد البته در بسیاری از فیلمسازان دیده و ردیابی می شود، اما زمانی تبدیل به ژست و عملی ریاکارانه می شود که از کیفیت و اعتبار ساخته های فیلمساز بیشتر و الصاقی اجباری به کارنامه و منش او باشد. شبیه آنچه عبدالرضا کاهانی با نمایاندن چهره ای مورد غضب حاکمیت از خود یا هاتف علیمردانی با سطحی ترین طعنه ها و کنایه ها به مذهب در آثار بی مایه اش، تلاش می کنند تا به آن برسند. زمانی که کاهانی تازه فیلم “هیچ” را ساخته بود و در نمایش جشنواره‌ای آن مشکلاتی به وجود آمد، در مصاحبه با برنامه ای رادیویی ( با اجرای فرزاد حسنی‌) با حالتی برافروخته و عصبی گفت که سایه ی جواد شمقدری ( معاونت سینمایی وقت ) را با تیر می زند، همانطور که شمقدری هم سایه ی او را با تیر می زند ! این میزان از اعتماد به نفس و خود مهم انگاری برای فیلمسازی که آن زمان تازه در ابتدای راه اعتبار اندوزی در سینمای ایران بود، نوعی تلاش فرامتنی در جهت رسیدن به مقصودی بود که امروز درمیشیان هم نه با ساخت فیلم و کیفیت فنی و محتوایی آثارش، بلکه با جوسازی ها و لشگرکشی های رسانه ای حول محور فیلمهایش کمر بر آن بسته است. البته این بار درمیشیان که دوست ندارد دوباره طعم تلخ توقیف فیلمش را بچشد، حتی حاضر نشده در موضع گیری های محتوایی فیلم یک اپوزیسیون واقعی باشد، بلکه فقط و فقط می‌خواهد خود را فیلمسازی معرفی کند که در مورد اسیدپاشی فیلم ساخته و احتمالاً گروهی از سینماروهای جو زده، که اسیدپاشی ها و اسیدپاش ها را منتسب و مرتبط به نگاه حاکمیتی می دانند – ! – او را از این بابت تقدیس می کنند. غافل از آنکه فیلم در موضع‌گیری در مورد موضوع خود، لنگ در هوا ترین حالت ممکن را اتخاذ کرده است.

در مذمت شعارزدگی

یکی از مهمترین اتهاماتی که همیشه به فیلمهایی از دل جریان ها و فضاهای حاکمیتی در کشور الصاق شده و می شود، غلبه محتوا بر فرم و – به اصطلاح مرسوم – شعار زدگی آنهاست. حال آنکه امروز یکی متناقض ترین و متعارض ترین فیلمسازان با فضای نگاه‌های حاکمیتی یعنی رضا درمیشیان، میزان غلبه ی محتوا بر فرم را در فیلم خود به حد و سطح تازه ای در تاریخ سینما رسانده است‌! لانتوری فیلمی «درباره ی اسید پاشی» است، که همه ی اجزای آن در جهت پرورش این محتوا طراحی شده و عملاً جز بررسی این پدیده و حواشی مربوط به آن، هیچ و دقیقاً هیچ نکته و عنصر دیگری ندارد. فیلمی که قرار بوده در گونه و تیپ فیلم های گنگستری مدرن سینمای آمریکا باشد، حالا صرفا یک گروه خلافکار را نشان می دهد که نه پیشینه ی مشخصی دارند، نه مناسبات روشن و پرداخته شده ای، و نه حتی هدف و مسیر قابل فهمی. تنها چیزی که مهم است، اینست که جایی از فیلم یکی از این شخصیت ها بر صورت دخترکی اسید بپاشد، تا فرصت برای سخنرانی های مدنی و اجتماعی فیلمساز فراهم شود. تا فیلمساز به ما توضیح دهد که مخالفت یا موافقت با اعدام به چه علل و دلایلی صورت می گیرد، و چه اشکالاتی به آنها وارد است. حالا مشخص نیست که اگر این فیلم در مورد یک جوان عادی بود که مرتکب این امر می شد، با حالا چه تفاوتی داشت ؟ یا اگر قصه ی یک فوتبالیست بود که روی صورت معشوقه اش اسیدپاشی می کرد چه ؟ یک مهندس چطور؟ یا یک پزشک؟ اساساً فیلمساز جز آنکه قصد داشته “فیلمی درباره‌ی اسید پاشی” بسازد، به چه علت و هدف مشخص دیگری به سراغ قلم و کاغذ و نوشتن فیلمنامه رفته؟ در توجیه سر و شکل شبه گانگستری فیلم هم تنها می توان گفت که احتمالاً در ایام منتهی به نگارش فیلمنامه ی لانتوری، چند فیلم از گای ریچی به دست درمیشیان رسیده و ذوق پس از تماشای آنها، باعث تولد نوزاد ناخواسته ی لانتوری شده است !

با همه‌ی این تفاسیر، حالا باید منتظر نشست و دید درمیشیان در فیلم بعدی خود چطور می تواند بار دیگر گروهی از مخاطبین را با انواع و اقسام تلاش های فرامتنی به سینما بکشاند. فیلمی که اگر قرار باشد در سال پیش رو ساخته شود احتمالاً با موضوع فیش های نجومی بوده و البته در ساختار خود به ویدئو موزیک های شبکه‌ی GEMTV شباهت های بسیاری خواهد داشت!

نوشته «لانتوری»؛ چطور با توسل به شارلاتانیزم کسب اعتبار کنیم؟/ راه‌های کسب درآمد با روش اسیدپاشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما اگر نگاه گذرایی به عملکرد شورای صنفی نمایش و صدور پروانه نمایش به فیلم های سینمایی داشته باشیم خواهیم دید این شورا متاسفانه با عملکرد نامناسب تاکنون دو بار وزیر ارشاد را به زحمت انداخته اند. نخست عدم توجه به نظرات مراجع تقلید درباره نمایش صورت چهره معصومین که باعث شد فیلم «رستاخیز» پروانه نمایش از شورا اخذ کند اما با نظر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نمایش فیلم متوقف شد  و فیلم علاوه بر عدم نمایش در ایران امکان نمایش مناسب در خارج از کشور را هم از دست داده است و همین امر باعث شده است سازندگان این اثر متضرر شده و هم اینک از وزارت ارشاد تقاضای خسارت کنند.

نکته دیگر ارایه مجوز به نمایش به فیلمی که اعتراض بسیاری از منتقدان، هنرمندان، دانشجویان و… را به همراه داشت فیلم مستهجن «۵۰ کیلو آلبالو» فیلمی که بسیاری از کارشناسان آن را سخیف می دانند و برای اولین بار  علاوه بر نمایش ارتباط میان یک زن و دو مرد، بی حجابی هم در آن دیده شده است. شورا با ارایه مجوز  به این فیلم مبتذل علی جنتی را به دردسر انداخت و به صراحت نظر خود را درباره فیلم اعلام در یکی از روزنامه های صبح بیان کرد : «۵٠ کیلو آلبالو» با وجود آنکه مجوز اکران گرفته و از آن هم استقبال شده، ‌اشکالات فراوانی دارد. من پس از اعتراض‌هایی که توسط برخی رسانه‌ها انجام شد، شخصا آن را بازبینی کردم. واقعا فیلم نامناسب و مغایر سیاست‌های دولت است.

علی جنتی درباره محتوای این فیلم پرحاشیه گفت: فروپاشی و سقوط خانواده را ترویج می‌کند و با آرایش نامناسبِ بازیگران الگوی نامناسبی را ارائه می‌دهد؛ بنابراین من شخصا مخالف اکران این فیلم هستم. ربطی به مخالفت برخی رسانه‌ها هم ندارد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پاسخ به این سوال که دراین‌ صورت چه کسانی مسئول آن هستند؟ گفت: کسانی که مجوز اکران آن را داده‌اند و منتخب وزارت ارشاد هستند. این جزء اشتباهات آنان است.

 با توجه به سخنان اخیر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و عدم حضور متعدد برخی از اعضای شورا به دلیل ساخت فیلم و سریال همچنین مشغله فروان رئیس سازمان تبلیغات اسلامی و بعضاً عدم حضور شخص ایشان در جلسات می توان به این نتیجه رسید که احتمال تغییر شورای پروانه نمایش قوت گرفته است. اما این بار باید دید رئیس سازمان سینمایی کدام طیف از کارشناسان و اهالی سینما را در شورای پروانه نمایش به وزیر پیشنهاد می دهد تا جلوی این دست از اشتباهات گرفته شود. در میان اشتباهات فاحش شورای پروانه نمایش ارایه مجوز نمایش به فیلم «خانه دختر» در جشنواره فیلم فجربود که بعد از  اعتراضات وسیع کارشناسان و اهالی رسانه مجوز نمایش فیلم برای اکران سینماها منتفی شد . همچنین ارایه پروانه نمایش به فیلم «خانه پدری» و «عصبانی نیستم» بود که این دو فیلم هم با اعتراض اهالی رسانه و کارشناسان امکان نمایش عمومی نیافت و تنها در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد .

به طور معمول برای اعضای شورای پروانه نمایش احکامی دو ساله درنظر گرفته می شود که با وضعیتی که در بالا شرح آن رفت احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت.

شورای پروانه ساخت دیگر شورای وزارت ارشاد است که چندی پیش احکام اعضای آن تمدید شد و جلسات آن به طور منظم برگزار می شود اما وزارت ارشاد باید به این مهم توجه کند ارزش و اعتبار این شورا در نظر فیلمسازان به قدری باید بالا برود که آنچه در شورا مصوب شده ساخته و مجوز نمایش دریافت کند و دیگر شاهد تحت فشار قراردادن شورا با بازی های رسانه ای تهیه کنندگان و دریافت مجوز نمایش و… نباشیم.

منبع: فارس

نوشته «۵۰ کیلو آلبالو» کار دست ارشاد داد/ احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این نشست خبری که طبق برنامه مقرر شده بود در ساعت ۱۲ تا ۱۳ امروز برگزار شود، به علت عدم حضور کارگردان و تهیه کننده اثر (رضا درمیشیان) و نیز بازیگران و سایر عوامل آن ملغی شد.

شب گذشته اکران لانتوری در برج میلاد حواشی بسیاری را دی پی داشت و عده زیادی از حاضران در سالن در میانه نمایش فیلم سالن را ترک نمودند.

شنیده‌ها حاکی از این است که علت عدم حضور عوامل فیلم لانتوری به نارضایتی اهالی مطبوعات و منتقدان از تازه‌ترین اثر درمیشیان بازمی‌گردد.

منبع: فارس

نوشته نشست خبری لانتوری در اعتراض به عدم حضور عوامل آن برگزار نشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – اگر اهل سینما و فیلم باشید، حتما نام «سینمای جشنواره‌ای» به گوشتان خورده است؛ سینمایی که اقبال «مردم» از یک اثر در درجه اول اهمیتی برای آن ندارد و اساسا برای دیدن شدن توسط مخاطب تلاشی نمی‌کند وفقط به دنبال ارائه یک مفهوم انتزاعی به منظور جلب نظر برخی منتقدین خاص خارجی و کسب موفقیت در جشنواره‌ها و محافل سینمایی/هنری داخل و علی‌الخصوص خارج از کشور است.

سینمای جشنواره‌ای توانسته در سال‌های اخیر طیف زیادی از کارگردانان جوان را به سمت خود جذب کند و به همین دلیل است که هر روز از تعداد کسانی که تمایل دارند تا بلیت بخرند و برای تماشای یک فیلم سرگرم کننده به سینما بروند، کاسته می‌شود. در این زمینه، شکل‌گیری برخی جشنواره‌های خاص سینمایی در خارج از کشور را نیز باید در تقویت این جریان موثر دانست.

اگر سال‌های قبل‌تر تنها چند جشنواره معروف عموما اروپایی، نظیر کن فرانسه و برلین آلمان این امکان را برای حضور فیلم‌های خاص و پذیرش آنها فراهم می‌کردند، در چند سال اخیر هر روز بر تعداد جشنواره‌های کوچک سراسر دنیا که اساسا هدف آنها تبلیغ و تروجی نوع خاصی از سینما در کشورهای هدف است افزوده می‌شود.

جشنواره فیلم زوریخ را باید یکی از جشنواره‌هایی دانست که اگرچه امسال یازدهمین دوره برگزاری خود را تجربه می‌کند اما به تازگی پای فیلم‌های ایرانی به آن باز شده است؛ فیلم‌هایی که نگاهی کوتاه به لیست آنها مشخص می‌کند که گویا قرار است دور تازه‌ای از تقویت یک نگاه خاص در سینمای ایران با اعطای جوایز فرمالیته آغاز شود.

«سیزده» ساخته هومن سیدی، «آتلان» ساخته معین کریم الدینی، «ناهید» ساخته آیدا پناهنده، «مادر قلب اتمی» ساخته علی احمدزاده، «روز روشن» ساخته حسین شهابی، «ماهی و گربه» ساخته شهرام مکری، «عصبانی نیستم» ساخته رضا درمیشیان، «ما در بهشت» ساخته سینا عطاییان دنا، «احتمال باران اسیدی» ساخته بهتاش صناعی‌ها، «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلولند و «در دنیای تو ساعت چند است؟» ساخته صفی یزدانیان، فیلم‌های بلند ایرانی حاضر در این جشنواره هستند؛ فیلم‌هایی که فارغ از یکی دو اثر، همگی یا در طیف فیلم‌هایی قرار می‌گیرند که در دو سال گذشته در گروه «هنر و تجربه» اکران شده‌اند و یا به دلیل حاشیه‌های مختلف امکان نمایش و اکران در سینماهای کشور را نداشته‌اند.

از سوی دیگر، نگاهی به سابقه و نوع رویکرد این جشنواره می‌تواند گویای بسیاری از مسائل باشد. جشنواره بین‌المللی فیلم زوریخ که از سال ۲۰۰۵ به همت یک شرکت فیلمسازی و حامیان منطقه‌ای برگزار می‌شود، بیشتر بر کشف استعدادهای جدید در فیلمسازی تاکید دارد. جشنواره فیلم زوریخ سه بخش رقابتی دارد که تنها آثار اول، دوم و سوم کارگردانان می‌توانند در این بخش‌ها پذیرفته می‌شوند. هدف دیگر از برگزاری این جشنواره یافتن و تشویق کارگردانان تازه‌کار در کشورهای آلمانی‌زبان است و به همین منظور یک بخش مسابقه‌ای ویژه در جشنواره تدارک دیده شده است. بخش‌های غیررقابتی شامل نمایش فیلم‌های فاخر، نمایش فیلم‌های ویژه و نگاهی به دنیای جدید است. این بخش هر ساله به یک کشور و کارگردانانی اختصاص دارد که در سال‌های اخیر مبتکرانه‌ترین فیلم‌ها را ساخته‌اند. ایران امسال مهمان ویژه این بخش است. هند (۲۰۱۴)، برزیل (۲۰۱۳)، سوئد (۲۰۱۲) و ترکیه (۲۰۱۱) نیز پیش از این مهمان این بخش بوده‌اند. بخش‌های غیررقابتی شامل پنجره‌ای رو به جهان، خطوط مرزی با تکیه بر وضعیت در مرز کشورها، درگیری‌های ارضی و مسایل اجتماعی بین یک فرد و دولت‌ها، فیلم‌های کودکان و آثار تلویزیونی است.

تمرکز ویژه این جشنواره بر سینمای ایران آن هم با آثاری که ارتباطی با بدنه اجتماعی ایران و حتی بدنه اصلی سینمای ایران ندارند و حتی تعدادی از آنها در ایران توقیف شده‌اند، حکایت از جریان جدیدی دارد که هدفش-مانند اکثریت مطلق جشنواره‌های دیگر- پر و بال دادن به فیلم‌هایی با رویکرد خاص در کشور است.

این مساله از آنجایی قابل اهمیت است که دریافت جایزه از اینگونه جشنواره‌ها در آینده به عنوان ابزار تبلیغات فیلم‌ها استفاده می‌شوند و علاوه بر تلاش برای القای تاثیرگذاری در جامعه، زمینه را برای اکران گسترده و همچنین ایجاد یک راه و مسیر در راستای تولیدات بیشتر با این مضامین فراهم می‌کنند.

در مجموع این انتظار وجود دارد که نحوه حضور و شرکت فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های خارجی یک نظام و سروسامان ویژه پیدا کند تا به عنوان مثال، فیلمی که به دلیل ارائه تصویر دروغ از جامعه ایرانی در داخل کشور نیز توقیف است، نتواند هر چند ماه در یک جشنواره خارجی شرکت کند و جایزه بگیرد.

نوشته مسئله «سینمای جشنواره‌ای» و اینبار جشنواره زوریخ/وقتی جشنواره‌های اروپایی دست به کشف استعدادهای سینمای ایران می‌زنند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، در متن نامه محمدرضا فرجی مدیر کل سینمای حرفه‌ای به ابوالحسن داوودی رئیس شورای صنفی اکران آمده است: با توجه به حواشی به وجود آمده در خصوص فیلم «عصبانی نیستم» و اعلام نظر کمیسیون های محترم فرهنگی و اصل نود مجلس شورای اسلامی و حسب نظر مقام عالی وزارت و رئیس محترم سازمان، نظر به اینکه انجام اصلاحات خواسته شده مستلزم صرف زمان بیشتری می‌باشد مقتضی است فیلم یاد شده فعلاً از دستور اکران خارج گردد؛ بدیهی است پس از انجام اصلاحات و تایید وزیر محترم تصمیم نهایی اتخاذ خواهد شد.

نوشته «عصبانی نیستم» اکران نمی‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- پرونده سی و دومین جشنواره فیلم فجر در حالی به پایان رسید که می‌توان درباره اهدای سیمرغ بلورین به بعضی نامزدها و نادیده گرفتن بعضی فیلم‌ها بسیار صحبت کرد. نادیده گرفتن فیلم «فرشته ها با هم می‌آیند» به کارگردانی حامد محمدی در بخش فیلم اولی‌ها جالب است. چگونه است که هیچ یک از بخش های فیلم شایسته حضور در بین نامزدها هم نبوده؟ بازی خوب جواد عزتی و فیلمنامه حامد محمدی می توانست به راحتی با دیگر نامزدها در این بخش رقابت کند. از سویی دیگر در این بخش حسام محمودی بازیگر خوب «حق سکوت» نادیده گرفته شد. همان طور که بازی پرویز پرستویی در «مبهمان داریم» از چشم داوران مخفی ماند.

در جشنواره ای که بسیاری از فیلمنامه ها مشکل داشتند فیلمنامه «مبهمان داریم» حتی شایسته نامزدی سیمرغ بلورین نبوده. در اختتامیه ای که با حذف یک فیلم و نادیده گرفتن یک فیلم دیگر سیمرغ های بلورین کاملا تقسیم شد، فیلم «میهمان داریم» در هیچ شاخه ای سیمرغ بلورین دریافت نکرد. گویی نامزدی ها به خاطر این بوده که هیچ یک از امتیازهای «میهمان داریم» دیده نشود. این که هیات داوران سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی را به حاتمی کیا نمی دهد که برای فیلم «چ» فراتر از توان سینمای ایران حرکت کرده، بی عدالتی می کند و در عوض در بعضی بخش ها با دست و دلبازی دیپلم افتخار و سیمرغ بلورین خرج می کند.

می توان به دو بازیگر جوان «اشباح» که یکی از فیلم‌های ضعیف جشنواره و یکی از آثار ضعیف کارنامه داریوش مهرجویی است دیپلم افتخار داد اما در مورد پرویز پرستویی در «میهمان داریم» باید سخت گیری به خرج داد و او را برای «امروز» نامزد کرد. بازی کاملا معمولی شبنم مقدمی در «امروز» دیده می شود اما بازی سهیلا گلستانی در «میهمان داریم» نادیده گرفته می شود. فیلمبرداری خوب محمد آلادپوش حتی ارزش دیپلم افتخار ندارد؟ هیات داوران جشنواره سی و دوم مانند بیشتر داوران این جشنواره دولتی باید ضوابط و قواعدی را رعایت می کردند. با توجه به فشارهایی که در این دوره روی جشنواره بوده طبیعی است که آنها بازی خوب نوید محمدزاده را نادیده بگیرند و به رضا عطارانی سیمرغ بلورین بدهند که در فیلم‌های این دوره جشنواره فراتر از شخصیت طناز و دوست داشتنی خود نبوده است. اما از هیات داورانی که سوابق و اعتباری ویژه دارند و می توان آنها را مستقل دانست انتظار بیشتری وجود دارد. انتظار این که حرمت هم صنفانشان را قدر بنهند و زیر بار تقسیم جوایز نروند.

بی مهری به فیلم «میهمان داریم» و توجه بیش از اندازه به بعضی فیلم ها نشان می دهد که هیات داوری جشنواره فیلم فجر تحت تاثیر روابط و فشارهای بیرونی رای خود را تغییر داده است. برخلاف آنچه تصور می شد داوران این دوره در بخش های حساس ضعیف عمل کردند. تقدیر از کارگردان خوب سینمای ایران حمید نعمت الله برای فیلم ضعیف «آرایش غلیظ» نمره مثبتی نه برای کارگردان و نه برای داوران محسوب نمی شود. بالا بردن تعداد سیمرغ ها و دیپلم های افتخار هم معنی جز به دست آوردن دل همه ندارد. در کنار همه کاستی‌های سی و دومین جشنواره فیلم فجر باید داوری پر ایراد را هم اضافه کرد. موضوعی که قطعا داوران باید در روزهای آینده درباره آن صحبت کنند.

نوشته داوری پر ایراد سی و دومین جشنواره فیلم فجر/ سیمرغ‌هایی که عادلانه توزیع نشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «عصبانی نیستم» تنها نماینده سینمای ایران در جشنواره برلین شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.