این فیلم سه‌شنبه ۶ مهرماه ساعت ۱۶ در فرهنگسرای ارسباران نمایش و با حضور علی اکبر قاضی نظام (نویسنده فیلمنامه)  ، عباس رافعی ( کارگردان ، فیلمنامه نویس) و کوروش جاهد (منتقد سینما) مورد بحث و گفتگو قرار خواهد گرفت.

«نیاز» در جشنواره‌های فیلم کودکان و نوجوانان اصفهان، فیلم فجر و جشنواره سه قاره نانت فرانسه موفق به دریافت جوایز و کاندید فیلمنامه شد. همچنین به عنوان بهترین فیلمنامه از کانون فیلمنامه‌نویسان و بهترین فیلم و فیلمنامه از سوی انجمن منتقدان سینما و کاندیدای بهترین فیلمنامه و فیلم از میان ۲۰۰ فیلم کودک و نوجوان مورد بررسی انجمن منتقدین قرار گرفت.

اولین باشگاه تخصصی کودک و نوجوان به صورت مجازی و آنلاین در سال ۱۳۹۹ به دلیل بیماری کرونا توسط خانه حمایت از فیلم کودک و نوجوان تشکیل شد.

برنامه باشگاه بدین صورت بود که اعضای خانه که عضو باشگاه بودند فیلم مورد نظر را می‌دیدند و با دعوت از یک میهمان در سه‌شنبه هر ماه در ساعت خاصی همه به صورت مجازی و آنلاین در این گفتگو شرکت می‌کردند. ۱۳ فیلم خارجی در دوره اول باشگاه ، مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

در مرداد ماه امسال نیز به همت خانه حمایت از فیلم کودک و نوجوان با همکاری فرهنگسرای ارسباران در سه‌شنبه‌های اول هر ماه به صورت حضوری راه‌اندازی شده است و تا به امروز دو فیلم سینمایی خارجی به نام‌های «ربات وحشی» و «پسر مرغ ماهیخوار» با حضور علاقمندان و اساتید فن مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

به دلیل محدودیت سالن علاقمندان می‌توانند برای رزرو با سرکار خانم لیلا امانی مدیریت باشگاه فیلم خانه حمایت از فیلم کودک و نوجوان به شماره تلفن۰۹۱۲۶۸۹۴۴۸۴ تماس حاصل نمایند.

نوشته نمایش «نیاز» در اولین باشگاه تخصصی فیلم کودک و نوجوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در گفت‌وگویی ویژه، علیرضا داوودنژاد، فیلم‌ساز دغدغه‌مند و صاحب‌سبک سینمای ایران، از تجربه‌ رفاقت، همکاری و زندگی هنری در کنار داوود رشیدی گفته است؛ از نخستین دیدارهایشان در کارگاه نمایش پیش از انقلاب، تا همکاری‌های خلاقانه در پروژه‌های سینمایی و مستند، از «قدغن» و «خانه‌ عنکبوت» تا ایفای نقش نمادین «روح خلیج فارس» در فیلمی کمتر دیده‌شده است. داوودنژاد، با نگاهی همدلانه و نثری گرم، رشیدی را نه فقط یک بازیگر برجسته، بلکه «ستونی بی‌ادعا» برای جریان‌های هنری می‌نامد که حضورش همواره مایه‌ توازن، رفاقت و روشن‌بینی بود.

در ادامه، روایت‌های او را از همکاری با داوود رشیدی می‌خوانید؛ روایتی که از دل تجربه‌ زیسته‌ بیرون آمده و همچنان تازه، آموزنده و الهام‌بخش است.

همکاری شما با داوود رشیدی از کجا و چگونه آغاز شد؟

آشنایی من با داوود رشیدی به پیش از انقلاب بازمی‌گردد، در سال ۱۳۵۵ یا ۱۳۵۶ زمانی که او رئیس کارگاه نمایش بود. آن زمان قرار بود فیلم «قدغن» را بسازم و در حال جست‌وجوی فضا و همکاری بودم. پس از یکی دو جلسه دیدار و گفت‌وگو، استقبال او از من آن‌قدر گرم و صمیمانه بود که به‌یادماندنی شد. من آن زمان ۲۴ سالم بود، اما با وجود سن کم، بیش از بیست فیلمنامه نوشته و سه فیلم ساخته بودم.

برخورد اولیه داوود رشیدی با شما در آن جلسات چگونه بود؟

در همان جلسات اول، آن‌قدر برخوردش با من محترمانه و دوستانه بود که وقتی صحبت از قرارداد شد، بدون کوچک‌ترین تردیدی دو برگ قرارداد را سفید امضا کرد و هر دو نسخه را به من داد. بعد هم آمد و تا پایان کار، در تمام مراحل با ما بود. فیلم‌برداری یک سفر جاده‌ای بود و از تهران تا بوشهر ادامه داشت. با وجود همه سختی‌های تهیه، همراهی داوود رشیدی برایم شبیه به حضور یک رفیق واقعی، خوش‌رو، پرنشاط و حامی بود.

این فیلم دومین اثری بود که خودم تهیه کرده بودم. پیش از آن هم سه فیلم ساخته بودم که یکی را خودم تهیه کرده بودم ،  اما این پروژه خاص‌تر بود؛ ترکیبی از لوکیشن‌های شهری و جاده‌ای، مناطق جنوبی، کوه، دشت، دریا… و در تمام این مراحل، داوود با اینکه بازیگر بود، اما حضوری سازمان‌دهنده، همه‌جانبه و متفکر داشت.

کدام ویژگی شخصیتی در داوود رشیدی باعث می‌شد همکاری با او برایتان لذت‌بخش باشد؟

در وجود داوود رشیدی، کودکی خوش‌قلب، بازیگوش و مهربان زندگی می‌کرد. اساس رابطه ما هم بر همین جنبه از شخصیت او بنا شده بود؛ یعنی یا درگیر گفت‌وگوهای بسیار جدی و عمیق می‌شدیم، یا سر به سر هم می‌گذاشتیم و شوخی می‌کردیم؛ که البته وجه شوخی‌هایمان بیشتر و پررنگ‌تر بود. معاشرت با او، در رفتار، گفتار و حالات، همیشه برایم لذت‌بخش بود.

با آن‌که رشیدی اشراف‌زاده، روشنفکر و هنرمند بود؛ یعنی آریستوکرات، انتلکتوئل و آرتیست بود، اما بسیار خاکی، صمیمی و انسان‌دوست بود. همه را دوست داشت و این ویژگی در وجودش بارز بود. در تمام سال‌هایی که با او ارتباط داشتم، هرگز ندیدم نسبت به کسی، رفتاری غیرصمیمی یا غیرمتواضعانه داشته باشد. نوعی انسان‌دوستی واقعی در درونش بود که فکر می‌کنم با روحیه من هم قرابت داشت و همین نزدیکی باعث می‌شد  با هم وارد بحث‌های جدی شویم و آن بحث‌ها معمولا با شوخی، خنده و خوش‌گذرانی به پایان برسند.

حضور داوود رشیدی در فضای کاری شما چگونه بود؟ آیا تجربه زندگی در فرانسه بر بازیگری‌اش اثر گذاشته بود؟

او بخشی از عمرش را در فرانسه گذرانده بود و نوعی منش اروپایی در رفتارش دیده می‌شد. شاید این ویژگی روی شیوه‌ بازی‌اش هم اثر گذاشته بود، اما در عین حال، داوود به‌طرز عمیقی ایرانی بود و به این فرهنگ علاقه داشت. برای من، در هر نقشی که بازی می‌کرد، شش‌دانگ خودش را می‌گذاشت. عمیق می‌رفت در نقش و همیشه کاملاً رضایت‌بخش ظاهر می‌شد.

واقعیت این است که وقتی بیمار شد حتی شهامت دیدنش را هم نداشتم. داوود از آن دسته رفیق‌های جانی بود؛ از همان‌هایی که دیگر نداریم.

به یاد دارم در یکی از جلساتی که با حضور جمعی از اهالی سینما و به‌گمانم نمایندگانی از نیروی انتظامی یا نهادهای مشابه برگزار شده بود، من هم دعوت شده بودم. وقتی وارد شدم، دیدم داوود هم آنجاست. طبق معمول، شروع کردیم به شوخی و گفت‌وگو و خواه ناخواه کنار هم نشستیم.

در میانه‌ جلسه، ظرف میوه‌ای روی میز بود. وقتی دست دراز کردم تا میوه‌ای بردارم، داوود با یک غضبی به من گفت دست نزن به بطوری که همان لحظه به سرعت دستم را کشیدم. او این حرف را فقط برای این گفت که من دستم را عقب بکشم و بخندد؛ و اگرچه سعی داشت خنده‌اش بی‌صدا باشد، اما نگاه، لرزش بدن و شانه هایش همه‌چیز را لو می داد.

شما در یک پروژه‌ مستند سینمایی‌تان درباره تاریخ سیاسی خلیج فارس، نقش «روح خلیج فارس» را به داوود رشیدی سپردید؛ شخصیتی نمادین که با چهره‌های تاریخی مختلف از دل زمان گفت‌وگو می‌کرد. چه ویژگی‌هایی در رشیدی دیدید که او را مناسب ایفای چنین نقش مفهومی و چندلایه‌ای دانستید؟

او همیشه آماده تجربه‌های ماجراجویانه بود. سال ۶۴ تصمیم گرفتم فیلمی درباره‌ جزایر خلیج فارس بسازم. در این پروژه، مسعود بهنود که رفیق مشترک‌مان بود، در طراحی و نگارش  همکاری کرد. نتیجه‌ این همکاری، فیلمی شد که در آن، داوود رشیدی نقش «روح خلیج فارس» را بازی می‌کرد. شخصیتی نمادین که از ابتدای تاریخ تا امروز، با چهره‌های مهم تاریخی، از اسکندر تا شیخ خزر، دیدار می‌کند. آن شخصیت‌ها هر کدام به زبان خودشان با «روح خلیج فارس » سخن می‌گفتند.

ظاهر و اجرای این نقش چطور طراحی شده بود؟

رشیدی در این نقش، لباسی سنتی و ساده از بنادر و مناطق جنوبی بر تن داشت؛ لباسی محلی با عمامه‌ای خاص. در نقاط مختلف جزایر می‌ایستاد و روایت می‌کرد که چگونه، در طول تاریخ، تمام قدرت‌های جهان گذرشان به این منطقه افتاده است. فیلم، در کنار روایت تاریخی، برخورد او با شخصیت‌های برجسته را نیز به تصویر می‌کشید.

آنچه برای من از آن دوران باقی ماند، نه فیلم، بلکه لحظات حضور با داوود رشیدی برای تجربه‌ مشترک‌مان در طول تولید بود. ما با هم در یک اتاق می‌خوابیدیم. صبح‌ها خیلی زود بیدار می‌شدیم و بعد راهی جزایر مختلف می‌شدیم؛ مثل قشم و مناطق اطراف. در دل طبیعت، در آب، کوه، دریا، جزیره. پا به پای هم در مسیرهای سخت، کوه‌ها، سرازیری‌ها و مسیرهایی که باید تا لب آب می‌رفتیم، قدم می‌زدیم.

در تمام این لحظات، داوود مثل یک کودک بازیگوش و پرانرژی بود؛ خندان، پرجنب‌وجوش و سرزنده. حضوری که واقعاً به همه‌ ما انرژی می‌داد. در طبیعت، در آن شرایط دشوار، زندگی و همکاری با او بسیار لذت‌بخش بود. ترکیبی از یک همکاری دلی، دوستانه و در عین حال کاملاً حرفه‌ای.

در تمام سال‌هایی که با او در ارتباط بودید، او را بیشتر به عنوان بازیگر می‌دیدید یا یک متفکر فرهنگی تاثیرگذار؟

هر دو، داوود برای کسی مثل من که سال‌ها با فضای هنری درگیر بودم و ارتباط نزدیکی با او داشتم، فقط یک بازیگر نبود. او در واقع، هم بازیگر بود، هم متفکر، هم یک فعال فرهنگی تمام‌عیار که همه‌چیز را با هم داشت.

نقش داوود رشیدی را در ایجاد جریان‌های نمایشی چگونه می‌بینید؟

او کسی بود که توانایی راه‌اندازی جریان‌های نمایشی و تجربی را داشت. همان‌طور که کارگاه نمایش را راه انداخت و آن‌جا به مرکزی برای نمایش‌های متفاوت و نو تبدیل شد. واقعاً حضورش بسیار ارزشمند بود. از نظر فکری صاحب‌نظر، و در عین حال انسانی بسیار خوش‌مشرب، گشاده‌رو و اهل رفاقت.

از منظر بازیگری، چه ویژگی‌هایی در او برجسته بود؟

در حوزه بازیگری هم، تا جایی که من دیدم، همیشه منظم، دقیق و مسئولیت‌پذیر بود. با تمام وجودش نقش را جدی می‌گرفت و در اجرا کم نمی‌گذاشت. شخصیتی بود که با کم‌ترین تظاهر و بدون کوچک‌ترین ادعایی، تأثیر عمیقی در اطرافش می‌گذاشت.

از نگاه شما، آقای رشیدی چه تأثیری بر تئاتر و سینمای ایران گذاشت که همچنان آثار آن به جا مانده است؟

او تقریباً در تمام اتفاقات خوب تئاتر و سینما به شکلی نقش داشت، چه در صحنه، چه پشت‌صحنه، چه از طریق ارتباط‌ها و رفاقت‌هایی که ایجاد می‌کرد. او انسانی واقعاً مؤثر بود؛ بی‌آنکه اصرار داشته باشد به‌عنوان یک چهره تأثیرگذار دیده شود. همین بی‌ادعابودنش، رشیدی را به یکی از ارزشمندترین چهره‌های هنر معاصر ما تبدیل کرد.

یکی از خاطره‌انگیزترین تجربه‌های کاری من با داوود رشیدی، ساخت فیلمی بود به نام «خانه عنکبوت»؛ پروژه‌ای که در شمال کشور و در ویلایی ساحلی فیلم‌برداری می‌شد. در آن فیلم، داوود رشیدی در کنار عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی و مسعود بهنود که اولین و گویا اخرین فیلمش بود حضور داشتند.

پیش از آغاز فیلم‌برداری، از من پرسیدند که چطور می‌خواهم با این سه بازیگر بزرگ که کلی داستانها با هم دارند کار کنم. تصور رایج بر این بود که هماهنگی با چنین چهره‌هایی و نگهداری انها در یک ویلا برای کار و زندگی پیچیده و سخت خواهد بود. اما داوود رشیدی با رفتاری حرفه‌ای، متواضع و دوستانه، همه چیز را ممکن و آسان کرد.

فضای اقامت گروه ساده بود؛ چهار نفر در یک اتاق و همه با هم در همان‌جا زندگی می‌کردند . حتی مادرم هم در آن دوران با ما بود و برای گروه غذا می‌پخت. در چنین شرایطی، داوود رشیدی نه‌تنها هیچ گله‌ای نداشت، بلکه حضورش باعث شد سختی‌های کار به چشم نیاید. سبک کارش این‌گونه بود؛ تلا ش می‌کرد با کمک و حمایت مسیر را هموارتر می‌ساخت، نه سخت‌تر.

نقش داوود رشیدی فراتر از بازیگری بود. حتی در همان پروژه، متوجه شدم که حضور و هماهنگی او منجر به شکل‌گیری پروژه‌هایی دیگر نیز می شد. نمونه‌اش شکل‌گیری پروژه‌ «کمال‌الملک» علی حاتمی بود که با همان هنرپیشه‌ها  در ارتباط با او شکل گرفت. او بی‌هیچ تلاشی برای دیده شدن یا ادعای اثرگذاری، واقعاً مؤثر بود.

در برخی پروژه‌هایی که از آن‌ها یاد کردید، به نظر می‌رسد فضای کاری با آرامش و همراهی پیش می‌رفت. این فضا چگونه شکل ‌گرفت و چقدر در موفقیت کاری تأثیر داشت؟

رفتارش روندی طبیعی داشت؛ روندی که همه به آن عادت کرده بودند و با جان و دل دوستش داشتند.

در کنار او، همسرش، سرکار خانم احترام برومند نیز نقش بی‌بدیلی در حفظ این تعادل و همراهی داشت. شخصیتی مهربان، دلسوز و همراه که برای ما مثل خواهری مهربان در کنار داوود رشیدی ایستاده بود و کارها را در سکوت و با ارامش پیش می‌برد.

هر دو، زوجی درجه‌یک و به‌غایت دوست‌داشتنی بودند. امیدوارم خانم برومند همچنان با سلامتی، دل‌خوشی و لب خندان در کنار ما باشند و داوود رشیدی عزیز نیز در غرقه آرامش و نوری بی‌پایان باشد.

نوشته داوود رشیدی رفیقی متفکر و ستون بی‌ادعای تئاتر و سینما بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: امروز برای سینمای ما سالن سازی امر مهمی است چون با ناامنی گسترده در بازار نمایش خانگی ، سالن‌های سینما هستند که بازار اصلی سینما را تشکیل می‌دهند که خواسته اصلی آن‌ها هم اتکا به سوپر استار و بازتولید کلیشه‌هاست. در چنین وضعیتی، پژوهش امر جدی محسوب نمی شود چراکه بلافاصله به سود مالی تبدیل نمی‌شود.

داوودنژاد با تأکید بر اینکه سینمایی به دنبال پژوهش می‌رود که بخواهد از کلیشه‌ها دوری کند، گفت: سینمایی به دنبال پژوهش می‌رود که بخواهد افق دیدش را به روی موضوعات تازه باز کند، مسائل مبتلابه دنیا و جامعه پیرامونش را به تصویر بکشد و آثار  جدیدی را خلق کند. در چنین سینمایی است که ضرورت برخورد تخصصی با موضوعات و سوژه‌ها مطرح می‌شود ، پژوهش جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند.

وی ادامه داد: برای به وجود امدن چنین سینمایی که هم مخاطب و هم درآمد داشته باشد و در ان پژوهشگری معنا دار و مقرون‌ به‌صرفه باشد در درجه اول بازار امن لازم است . بازار امن بعنی بازاری که در آن اولا تولید فیلم به دور از سانسور و در ارتباط با زندگی واقعی و جاری مخاطبان اتفاق می افتد و دوما سرقت و قاچاق و نمایش غیر قانونی بر ان غلبه ندارد. مسلما در سینمایی که ابتکار عمل به دست بازار سیاه است و عمده در امد رسمی ان متکی به گیشه سی درصد از سالن هایش است قاعدتا کلیشه های امتحان پس داده مالی و سیاسی حاکمیت پیدا می کنند و خواه نا خواه جز در مواردی استثنایی پژوهش معنا و ضرورتی پیدا نمی کند.

داوودنژاد همچنین توضیح داد: مهم‌ترین پژوهشی که در اولویت است، پژوهش درباره خود سینمای است. سینمایی ورشکسته که بیشتر فیلم‌هایش، حتی نمی‌توانند پول ساخت خودشان را دربیاورند. شاید اصلی‌ترین موضوع پژوهش برای ما این است که چرا سینمای ما خودش را بی‌نیاز از پژوهش می‌بیند؟!

وی بابیان اینکه بازتولید کلیشه‌ها اولین دلیلی است که سینمای ایران خودش را بی‌نیاز از پژوهش می‌داند، گفت: پیش از اینکه به دنبال نقش پژوهش در ساخت آثار سینمایی باشیم، باید به دنبال پژوهش درباره خود سینمای ایران باشیم. باید سینمای ایران را شناخت و برای به دست آوردن این شناخت باید به سؤالات بسیاری از قبیل بازار سینمای ایران چگونه ساخته می‌شود، فیلم‌ها چگونه تولید و توزیع می‌شوند، نمایش چگونه اتفاق می‌افتد، درآمد چگونه بین عوامل تولید، تهیه، توزیع و نمایش فیلم‌ها تقسیم می‌شود ، اصناف چه نقشی دارند، جایگاه دولت کدام است ، بازار سیاه چه ابعادی دارد و… پاسخ بدهیم. در چنین شرایطی است که با شناخت مشکلات اصلی می‌توانیم راه‌حلی برای آن‌ها پیدا کنیم.

گفتنی است، اختتامیه چهارمین دوره جایزه پژوهش سال سینمایی ایران فروردین ۱۴۰۰ برگزار می‌شود.

نوشته علیرضا داوودنژاد: مهم‌ترین اولویت پژوهشی، پژوهش درباره خود سینماست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه داستان «نیاز» آمده است: نوجوانی به نام علی پس از مرگ پدرش، تصمیم می‌گیرد نان‌آور خانه شود. علی پس از چند روز در چاپخانه‌ای مشغول به کار می‌شود. همزمان نوجوان دیگری به نام رضا نیز برای همان کار وارد چاپخانه می‌شود. با وجود درگیری‌های اولیه بین آن دو، به تدریج بین آنها پیوند عاطفی برقرار می‌شود…

علی سوری، ترحم فتحی، شهره لرستانی، عزت‌الله صلح‌جو مهربان، صدرالله اعتصامی، شجاع‌الدین حبیبیان، حسین میرآقایی، حبیب‌الله قلیچ‌خانی و محمد یوسفی در این فیلم سینمایی مقابل دوربین حسین ملکی نقش آفرینی کردند.

محمدرضا علیقلی موسیقی متن این فیلم سینمایی را ساخت. این فیلم مورد توجه و تحسین منتقدان قرار گرفت و به زعم برخی منتقدان بهترین فیلم داوودنژاد در مقام کارگردان است.

فیلم سینمایی «نیاز» پنجشنبه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه چهار سیما پخش می شود و بعد از آن «یک فیلم یک تجربه» به تهیه کنندگی ناهید دل آگاه روی آنتن می رود.

در این قسمت از «یک فیلم یک تجربه» که به فیلم سینمایی «نیاز» اختصاص پیدا کرده است، علاوه بر گفتگو با عوامل سازنده فیلم و بازیگران و بیان خاطرات کارگردان فیلم، نقد و تحلیل فیلم و تصاویری از پشت صحنه این اثر سینمایی پخش می شود.

نوشته فیلم سینمایی «نیاز» روی آنتن شبکه چهار می‌رود/ پخش تصاویر پشت‌صحنه و گفتگو با عوامل اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قرار است نیکی کریمی در نقش خودش (نیکی کریمی) مقابل دوربین برود و همچنین  ترلان پروانه نیز از هفته‌ی آینده در «منچستر» مقابل دوربین خواهد رفت.

پس از فیلمبرداری در منچستر و لندن برای ادامه فیلمبرداری گروه به تهران و سپس شمال کشور خواهند رفت.

در «مصائب شیرین» که در سال ۷۷ ساخته شد، رضا، مونا و محمدرضا داودنژاد، احترام سادات حبیبیان و اقدس سعادت رضایی بازی می‌ کردند.

بازیگران «مصائب شیرین ۲» عبارتند از: رضا داودنژاد مونا داودنژاد ترلان پروانه با حضور نیکی کریمی

نوشته آغاز فیلمبرداری «مصائب شیرین ۲» در انگلستان/ نیکی کریمی مقابل دوربین علیرضا داودنژاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کارگردان در مورد نسخه اکران عمومی فیلمش گفت: «فِراری» احتیاجی به بازبینی مجدد و تغییر و یا کوتاهی در نسخه اکران عمومی ندارد؛ به همین جهت همان نسخه جشنواره را برای مخاطبان در اکران عمومی نمایش می‌دهیم.

وی درمورد میزان استقبال از این فیلم گفت: به نظرم مخاطبان با این فیلم همراه می‌شوند و با داستان آن ارتباط خوبی برقرار می‌کنند.

در این فیلم محسن تنابنده، ترلان پروانه‌، سیامک صفری‌، سیما تیرانداز، رضا داودنژاد و رضا کیانیان به ایفای نقش می‌پردازند.

«فِراری» از سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر سیمرغ های بلورین بهترین فیلم نامه (کامبوزیا پرتوی)، بهترین بازیگر نقش اول مرد(محسن تنابنده) و بهترین صدابرداری (پرویز آبنار) را به خود اختصاص داد و همچنین علیرضا داوودنژاد جایزه ویژه هیات داوران و سیمرغ بلورین را برای کارگردانی این فیلم دریافت کرد.

نوشته علیرضا داوودنژاد: «فِراری» را تابستان اکران می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست علیرضا داودنژاد درباره ساخت این فیلم و فضای ذهنی خودش گفت: من فکر می‌کنم سال به سال که می‌گذرد باید بگوییم دریغ از سال قبل. چون هرچه که می‌گذرد روحیه انفعال، تقلید و مصرف‌زدگی بیشتر ترویج و روحیه ابداع کاهش پیدا می‌کند که این شرایط خیلی نگران کننده‌ای است. فیلم «فِراری» هم تحت تاثیر این تلقی من از جامعه بوده است.

وی ادامه داد: همیشه نگرانی درباره آینده دارم و فکر می‌کنم این نگرانی را باید به این شکل در فیلم نشان داد، چون بسیار جدی درباره آینده نسل جدید نگران هستم و در چشم‌انداز من شرایط نگران کننده وجود دارد که آن را به این صورت که در «فِراری » بود، به تصویر کشیدم.

کلاری که فیلمبرداری این اثر را برعهده داشته است، در پاسخ به کیفیت تصویر فیلم عنوان کرد: این فیلم شیوه ساختاری خاصی داشت و از ابتدا قرار بود که همین چیزی باشد که امروز دیده‌اید. اصلا جنبه جذابیت فیلم برای من این بود که تجربه جدیدی را خواهم داشت، چون در این کار سه دوربین کوچک که روی ماشین نصب می‌شدند، داشتم و دیگر نمی‌دانستم کجا و چطور فیلم می‌گیرد. همه سکانس‌ها و همه بخش‌ها با همین سه دوربین فیلمبرداری شد.

وی در ادامه توضیح داد: فیلم‌هایی که با این شیوه فیلمبرداری می شوند، بخش اعظمی از کار به دوره بعد از فیلمبرداری برمی‌گردد که ما چندان فرصت نداشتیم و سه روز قبل از اینکه شما آن را ببینید، حاضر شده بود. اما به طور کلی این فیلم در ذات، نوع و شکل تصویرپردازی همان هدفی را دنبال می‌کرد که روی پرده دیدید و همان چیزی بود که باید اتفاق می‌افتاد.

سپهری‌شکیب که پیش از این در فیلم «مرهم» با علیرضا داودنژاد همکاری داشته و آهنگساز اثر تازه این کارگردان نیز بوده است، درباره شیوه شکل‌گیری موسیقی فیلم اظهار کرد: فضای این دو فیلم با یکدیگر فرق می‌کرد و دلیل این تفاوت این بود که «مرهم» روایت امیدوار کننده‌ای داشت، در حالی‌که «فراری» شامل چالش‌هایی می‌شد و همچنین فضای مدرنیته‌ای هم داشت.

وی ادامه داد: از ابتدا با آقای داودنژاد روی فرم موسیقی کار می‌کردیم و این نکته را در نظر گرفته بودیم که فرهنگ و داستان ایرانی داریم و ساختار ارکستر باید به شکلی جلو می‌رفت که به فضای داستان بخورد. همچنین باید بگویم که در این پروژه شاگردی می‌کردم و چیزهای زیادی را یاد گرفتم.

تنابنده بازیگر این اثر سینمایی نیز در پاسخ به شیوه کار در این پروژه بیان کرد: پروسه کارگردانی با آقای داودنژاد بسیار طولانی بود. یادم است وقتی سر پروژه «پایتخت» بودیم، آقای داودنژاد آمدند و مدت زمان طولانی با هم حرف زدیم و زمان گذراندیم. آقای داودنژاد در ابتدا باید بازیگر خودشان را دوست داشته باشند که این شیوه کار برای من تجربه جدیدی بود.

وی در اشاره به لهجه قمی که داشت، عنوان کرد: پیشنهاد این لهجه از طرف آقای داودنژاد بود و می‌گفتند اگر این شخصیت لهجه‌ای نزدیک به تهرانی داشته باشد و پایه شخصیت مذهبی هم داشته باشد، نتیجه بهتری دست می‌دهد. همچنین چند فامیل قمی داشتند که از طریق همین اشنایی به نتیجه‌ای که می‌خواستیم رسیدیم.

این بازیگر در پاسخ به این پرسش که بازی در مقابل بازیگری از یک نسل دیگر کار سختی برای او بوده یا نه، نیز اظهار کرد: احساس می‌کنم با حضور آقای داودنژاد معضلی در این‌باره وجود نداشت. ما جلسات زیادی را قبل از فیلمبرداری تمرین کردیم، معاشرت داشتیم و با یکدیگر آشنا شدیم.

تنابنده همچنین با اشاره به اینکه بخش زیادی از فیلم نماهای بسته‌ای داشته، بیان کرد: وقتی ۷۰ درصد از فیلم به شکلی باشد که که بازیگر کمتر امکان استفاده از حرکت‌های بدن خودش را داشته باشد، کار سختی پیش رو دارد و بازی در اتمسفری که میان دو بازیگر است، شکل می‌گیرد که در حقیقت این در کنار هم بودن بازیگرها و پیش رفتن با یکدیگر است که به نتیجه نهایی دست پیدا می‌کنند.

پروانه که بازیگر مقابل تنابنده در فیلم بود نیز درباره نقش خود توضیح داد: ما جلسات خیلی زیادی قبل از فیلمبرداری تمرین داشتیم و آقای تنابنده در این نقش کمک زیادی به من کردند. چون وقتی دو نفر در تصویر هستند، باید با یکدیگر ارتباط بگیرند، از همین رو در ابتدا من و آقای تنابنده بودیم که با یکدیگر در ارتباط بودیم و در ادامه به رابطه گلنار و نادر رسیدیم به طوریکه وقتی بازی می‌کردیم خود من نمی‌دانستم ترلان در چه حالی است و چه کاری انجام می‌دهد و کامل در نقش گلنار قرار گرفته بودم.

نوشته نشست نقد و بررسی «فِراری»/ داوودنژاد: فیلم «فِراری» تحت تاثیر تلقی من از جامعه است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی بیان کرد: هنوز مطمئن نیستم فیلم «فِراری» برای  نمایش به جشنواره  فیلم  فجر برسد و ممکن است این فیلم نمایشی در جشنواره نداشته باشد.

داوود نژاد به انصراف فیلمش از جشنواره اشاره ای نکرد اما در پاسخ به چرایی این موضوع  به این نکته بسنده کرد که: به دلیل پاره ای از مشکلات  که هنوز حل نشده شاید فیلم به جشنواره امسال نرسد.

در این فیلم محسن تنابنده، ترلان پروانه‌، سیامک صفری‌، سیما تیرانداز، رضا داودنژاد و رضا کیانیان  به ایفای نقش می پردازند.

پیش از این فیلم  «امپراطور جهنم» هم اعلام کرد بنا به دلایلی در جشنواره فیلم فجر نمایشی نخواهد داشت.

نوشته علیرضا داوودنژاد: شاید «فِراری» به جشنواره فیلم فجر نرسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «فراری» تابستان به سینما می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم محسن تنابنده، ترلان پروانه، باران کوثری، سحر دولتشاهی، سیامک صفری و رضا داودنژاد به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم قرار بود به جشنواره فیلم فجر برسد، اما فلمبرداری‌اش تا روز گذشته طول کشید. داوودنژاد درباره پایان فیلم‌برداری «فراری» به آی سینما گفت: «فیلم‌برداری «فراری» به اتمام رسید و آخرین سکانس آن را رضا داوود نژاد بازی کرد.»

پیش‌ازاین اعلام‌شده بود که تدوین «فراری» را خود داوودنژاد به عهده خواهد گرفت، اما داوودنژاد از تدوین این فیلم توسط حسن حسن دوست خبر داد.

«فراری» به تهیه‌کنندگی جهانگیر کوثری ساخته‌شده و محمود کلاری به‌عنوان مدیر فیلمبرداری، کامبوزیا پرتویی فیلمنامه نویس، پرویز آبنار صداگذار، ایمان امیدواری طراح گریم و بابک کریمی طراح صحنه با علیرضا داودنژاد کارگردان این فیلم همکاری کردند.

«فراری» داستان دختر ۱۸ ساله ای به نام گلنار با بازی ترلان پروانه را روایت می‌کند که از شهرستان به تهران می‌آید و تلاش می‌کند تا با ماشین «فراری»هشت میلیاردی، عکس یادگاری بگیرد. گلنار در این‌ بین با یک راننده آژانس آشنا می‌شود که او را در اتفاقات قصه همراهی می‌کند. نقش این راننده آژانس را هم محسن تنابنده بازی می‌کند.

منبع: آی سینما

نوشته فیلمبرداری «فراری» داوودنژاد تمام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «فراری» به خط پایان نزدیک می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما خب، این‌ها همه حدس است و نمی‌شود بر اساس آن‌ها درباره فیلم تصمیم گرفت. آن هم در حالی است که کارگردان فیلم، آدم اسم‌ورسم‌داری است و در فیلم قبلی‌اش هم نشان داده که می‌تواند از دل ایده‌های عجیب و غریب فرمی و صحنه‌های شلوغ و بلبشوهای خانوادگی، اثر نسبتا قابل توجهی بیرون بکشد. این هم بالاخره یک دلیل محکم است که حداقل جلوی بروز آن حس ناخوشایند را بگیرد. ضمن این‌که در حالت کلی هم تنها راه ارزیابی یک اثر سینمایی، مواجهه با خود آن است و این‌ها بیشتر حکم حواشی نه چندان مهم آن را دارد.

***

فیلم با یک معرکه‌گیر شروع می‌شود. و متاسفانه دقیقا با همان سروشکلی که انتظارش می‌رفت. دوربین، مدام می‌لرزد، از این‌طرف به آن‌طرف می‌رود، بی‌دلیل سوژه تصویرش را عوض می‌کند، بی‌جهت فوکوس را به هم می‌زند… انگار تصویر کوچکترین اهمیتی ندارد؛ گاهی نصف، سه‌چهارم و حتی کل تصویر را شانه و پشت نفر جلویی می‌پوشاند!

در کنار این‌ها البته خود معرکه‌گیر جذابیت دارد. مار بزرگی را دور گردن انداخته و مدتی از آن می‌گوید. از این‌که پوست و گوشتش را چه می‌کند. از فوائد مرده و زنده‌اش می‌گوید. و بعد به سراغ روغن مار می‌رود. نحوه تولیدش را توضیح می‌دهد. از خواصش می‌گوید. از این‌که چه امراضی را رفع می‌کند. بعد به سراغ تماشاچی‌ها می‌رود. بعضی‌ها را می‌آورد و روغن مار را رویشان آزمایش می‌کند… این کارها جذاب است، اما جذابیتش از نوع جذابیت یک معرکه‌گیر است. حرف‌های معرکه‌گیر را دنبال می‌کنیم، دقیقا به همان دلیل که اگر در خیابان با چنین شخصی روبرو شویم، ممکن است برویم و حرف‌هایش را بشنویم. و خب، چنین دلیلی، کمی با دلیل دنبال کردن یک فیلم سینمایی تفاوت دارد!

***

سکانس مارگیر خیلی طول می‌کشد. آن‌قدر که ترس برمان می‌دارد که نکند کل فیلم به همین شکل بگذرد. اما در همین لحظات دوربین عقب می‌آید و به سراغ بازارچه کنار خیابان می‌رود و متاسفانه کاری می‌کند آرزو کنیم که کاش همه‌ی فیلم پیش همان معرکه‌گیر می‌گذشت: دوربین کاملا بی‌هدف و سرگردان است، پیرمردها و پیرزن‌ها را می‌گیرد، فروشنده‌ها و خریدارها را، حتی یک کلمه مهم به گوش نمی‌خورد، هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و مدت زیادی (مدت واقعا زیادی) به همین شکل می‌گذرد. کماکان هم تصویر در نهایت بدسلیقگی است. البته باید به این نکته اساسی توجه داشت که کارگردان مشغول به ظهور رساندن یک تجربه بی‌نظیر است و در چنین وضعی، این مسائل پیش‌پاافتاده اصلا اهمیتی ندارد. یا شاید هم خود این‌ها که می‌بینیم قواعد جدیدی هستند که متناسب با همان تجربه فوق‌العاده ابداع شده‌اند و قطعا ما توان درکشان را نداریم…

و تصویر مرد صاحب موبایل ذوق‌زده که مشغول فیلمبرداری از در و دیوار است، در پس همه این‌ها به چشم می‌خورد.

***

بالاخره بعد از این دو سکانس عجیب (که نگارنده هنوز، یک هفته پس از تماشای فیلم، از فهمیدن علت وجودشان عاجز مانده) موضوع اصلی فیلم شروع می‌شود: پسری به خانه مادرش آمده و رابطه‌ای به شدت بحران‌ساز بینشان حکم‌فرماست که از هر چیز کوچکی جر و بحث و دعوا تولید می‌کند. کم‌کم معلوم می‌شود که پسر، خانواده‌اش را در انگلیس رها کرده و آمده تا دوباره ازدواج کند و مادرش هم به خواستگاری دوباره برای او، تن درنمی‌دهد. دو سه تا دعوا نشان داده می‌شود و بعد، یک تماس تصویری با دختر خانواده و فرزندش، آن‌ها را هم وارد ماجرا می‌کند و معلوم می‌شود که او هم وضعیت خانوادگی به‌سامانی ندارد. و تمام!

چرا پسر از خانواده فعلی‌اش ناراضی و پی ازدواج مجدد است؟ چرا با مادرش این‌قدر مشکل دارد؟ بین آن‌ها چه گذشته؟ مشکل دختر خانواده چیست؟ چرا به چنین وضعی رسیده؟ تکلیفش چه می‌شود؟ پسر بدون حمایت مادرش چه می‌کند؟ قید ازدواج مجدد را می‌زند یا خانواده‌اش را؟ مادر در قبال تصمیم او و شرایط دخترش چه می‌کند؟… این سوالات را می‌شود ادامه داد. همه‌شان هم یک وجه مشترک دارند: این‌که در «روغن مار» بی‌جواب می‌مانند. وقتی در فیلم، رابطه‌ای نشان داده می‌شود که مثلا سر این‌که ناهار چه غذایی بخورند، به چالش کشیده می‌شود، بدیهی است که مخاطب انتظار داشته باشد که کمی از علت‌ها و نتایج آن بداند. اما به این ترتیب، فیلم فقط مدتی از یک دعوای بی‌سروته را نشان می‌دهد که البته جذاب است، اما جذابیتش از نوع جذابیت یک دعواست. دعوا را دنبال می‌کنیم، دقیقا به همان دلیل که اگر در خیابان یک دعوا را ببینیم، ممکن است کمی تعلل کنیم و آن را دنبال کنیم و خب، چنین دلیلی، کمی با دلیل دنبال کردن یک فیلم سینمایی تفاوت دارد!

***

حالا می‌شود «روغن مار» را چنین خلاصه کرد: فیلمساز، موبایلش را به دست گرفته و رفته وسط یک دعوای خانوادگی. یک ساعت از روابط آن‌ها را ضبط کرده، بدون این‌که برداشت خاصی از آن داشته باشد. بعد هم دوتا سکانس خارجی گرفته و چسبانده اول کار. نهایتا هم یکی را نشان داده که می‌گوید داودنژاد خانواده‌اش را می‌آورد و الکی فیلم می‌سازد. و به این ترتیب هم دست پیش را گرفته که پس نیفتد.

واقعا ساخت چنین چیزی از دست هر کسی برنمی‌آید؟ جایگاه «هنرمند» در چنین اثری کجاست؟ چرا هیچ نشانی از او و زاویه نگاهش نیست؟ چرا از مقام کارگردان، جز «کسی که تصمیم گرفته فیلم را با موبایل بسازد» چیزی به چشم نمی‌خورد؟ حالا شاید لازم باشد دوباره به همان حواشی نه چندان مهمی که در ابتدا اشاره شد نگاه کنیم. شاید حالا نتوانیم آن‌ها را «نه چندان مهم» بدانیم. واقعا برای یک تماشاگر سینما، چه دلیلی غیر از اسم کارگردان می‌تواند انگیزه تماشای چنین فیلمی شود؟ و وقتی به این اسم اعتماد کرد و به خاطر او به سینما رفت با چه چیزی مواجه خواهد شد؟ آیا می‌تواند نام «فیلم سینمایی (حتی از نوع هنر و تجربه)» بر آن‌چه دیده بگذارد؟ از این نظر، «روغن مار» یادآور «شیرین» کیارستمی است: هر دو فیلم، صرفا به اتکای ایده‌ای که فقط برای سازندگانشان جالب بوده، بدون هیچ استاندارد سینمایی ساخته شده‌اند و تنها عاملی که باعث دیده‌شدنشان شده، سابقه کارگردانشان بوده. غافل از این‌که تداوم قالب کردن کلاغ به جای قناری، در درازمدت، نتیجه‌ای جز به باد دادن همان سابقه‌ای که عمری برایش زحمت کشیده شده، نخواهد داشت.

نوشته وقتی سابقه‌ی کارگردان علیه خودش به کار می‌رود! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- حسین ملکی فیلمبردار قدیمی سینما در شانزدهمین جشن خانه سینما تجلیل می‌شود. علیرضا داوودنژاد که در فیلم «نیاز» با این فیلمبردار همکاری کرده، سابقه دوستی و رفاقتی دیرینه با ملکی دارد. داوودنژاد در این گفت و گوی کوتاه مثل همیشه شیرین و  با ذهنی آماده از روزگار سپری شده فیلمبرداری سخن گفت که زمانی با عکس‌هایش شهره بوده است.

علیرضا داوودنژاد به سوره سینما گفت : من حسین ملکی را از سال ۵۰ می‌شناسم و با او در استودیو «عصر طلایی» آشنا شدم. او آن زمان عکاس بسیار خوبی بود و هر چه می‌گذشت تهیه کننده ها برای کارهایش سر و دست می‌شکستند. برای عکس گرفتن سلیقه خاص خود را داشت و در واقع برای این کار میزانسن و نورپردازی می‌کرد. عکس‌هایی که ملکی می‌گرفت که تهیه کننده‌ها پیش از شروع فیلمبرداری عکس‌ها را به سینماهای شهرستان می‌دادند و برای فیلم سرمایه جذب می‌کردند.

وی در ادامه افزود: شاید حسین ملکی از اولین شنونده های داستان هایی بود که من قصد داشتم برای کار در سینما بنویسم و بسیار در بازی نقش ها و ایجاد میزانسن ها به من کمک می کرد. به این ترتیب بود که دوستی ما بتدریج عمیق شد، ضمن اینکه او از لحاظ اخلاقی بسیار مهربان و شیرین است و معاشرت با او همراه می شد با نشاط ، خنده و قهقهه هایی که از ته دل بر می‌آمد.

داوودنژاد ادامه داد: ملکی در مقابل هنرپیشه های تراز اول آن زمان مانند فردین ، ملک مطیعی و ایرج قادری و بسیاری دیگر آینه ای می‌شد و رفتارهای آنها را با طنز انتقادی برایشان نمایش می‌داد. در نتیجه گروه و خود هنرپیشه‌ها شاد می‌شدند و به شدت می‌خندیدند و به همین دلیل بود که به او لقب حسین آرتیست داده بودند.

کارگردان فیلم سینمایی «مرهم» در ادامه افزود: من فیلم‌هایی را پیش از انقلاب با او کار کردم و پس از انقلاب هم بعد از چند سال دوری وقتی می‌خواستم با فیلم «نیاز» به سینما بازگردم، با ملکی تماس گرفتم و از او خواستم عکاسی فیلم من را برعهده بگیرد، اما او از من خواست به جای عکاسی ، فیلمبرداری کار را انجام بدهد و چون پیش از آن فیلمبرداری نکرده بود، کمی مقاومت کردم .اما او با همان لحن مهربان و صمیمی و شیرین همیشگی از من خواست که به او اعتماد کنم. من هم پذیرفتم و او در «نیاز» به خوبی کار فیلمبرداری را انجام داد و به مرور تبدیل شد به یکی از فیلمبردارهای خوش دست و حرفه ای با فیلم های ماندگاری که در تاریخ سینمای کشور ثبت شده است.

وی با اشاره به توانایی ها و موفقیت های ملکی تاکید کرد: از بابت تمام افتخارات و موفقیت های او خوشحالم ، هر چند که به اعتقاد من او در حد توانایی ، استعداد و استحقاق خود ، بیش از اینها می‌توانست کارهای ماندگاری را برای سینما انجام دهد و اکنون هم توانایی این کار را دارد. عزلت و کم کاری حسین ملکی در واقع نمادی از بی سر و سامانی نیروهایی است که عمر خود را بدون هیچ آینده مطمئنی برای زندگی و کار و خانواده خود در سینمای ایران هزینه کرده‌اند. این بسیار حزن آور و غم‌انگیز است.

نوشته خاطره داوودنژاد از عکاس و فیلمبردار قدیمی سینما/ کم‌کاری حسین ملکی حزن‌آور است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علیرضا داوودنژاد در رابطه با طرحی که درباره بخشی از زندگی امام خمینی (ره) از سال‌ها پیش نوشته و نسخه‌ای از آن را به بنیاد سینمایی فارابی داده، به سوره سینما گفت: این طرح ۳ اپیزود است و به زندگی امام خمینی (ره) از سال ۴۰ تا زمان رحلت ایشان می‌پردازد. انگیزه من از نوشتن آن به نقش پررنگ ایشان در تاریخ کشور مان برمی‌گردد. به نظر من اگر چند شخصیت تعیین کننده در تاریخ ایران باشد یکی از آنها امام خمینی (ره) است که متاسفانه هیچگاه کسی به تاثیر حضور ایشان به صورت همه جانبه نپرداخته و اغلب هرکس از زاویه دید خود نقش ایشان را بیان کرده است.

وی گفت: فکر می‌کنم اصولا ظرفیت لازم برای پرداختن به زندگی و شخصیت امام (ره) از هیچ سویی وجود نداشته. به همین خاطرهنوز بستر لازم برای ساخت و تولید چنین اثری وجود ندارد. اگر از سوی مسئولین هنوز تمایلی برای ساخت این اثر باشد من آمادگی خود را برای همکاری اعلام خواهم کرد.

این کارگردان با اشاره به اینکه پیش از این قرار بود فیلمنامه «افیون» راجلوی دوربین ببرد گفت: هنوز شرایط ساخت این فیلم فراهم نشده است. همچنین فیلمنامه «یک روز با مولانا» را نیز در دست دارم که اگرچه مورد تایید و استقبال رئیس سازمان سینمایی هم قرار گرفت اما همچنان بلا تکلیف است.

پیش از داوودنژاد، مجتبی راعی در فیلم سینمایی «صنوبر» و بهروز افخمی در «فرزند صبح» بخش‌هایی از زندگی امام خمینی (ره) را روایت کرده‌اند، اما در طی این سال‌ها با وجود ابراز تمایل این کارگردان برای ساخت اثری درباره امام راحل، این پروژه به مرحله ساخت نرسیده است. علیرضا داوودنژاد فیلم‌های سینمایی «کلاس هنرپیشگی»، «مرهم»، «مصائب شیرین»، «نیاز» و … را کارگردانی کرده است.

نوشته داوودنژاد و فیلم ساخته نشده درباره امام خمینی (ره)/ ظرفیت برای ساخت فیلم درباره امام وجود ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علیرضا داودنژاد و رضا داودنژاد این فیلم را تهیه کرده اند که پاییز ۱۳۹۲ به اکران عمومی درآمد. در این فیلم احترام السادات حبیبیان، رضا داودنژاد ، زهرا داودنژاد، محمدرضا داودنژاد و کبری حسن زاده ایفای نقش می کنند داستان فیلم ماجرای یک کلاس هنرپیشگی است که طی آن تاثیر تحولات روز اجتماعی بر مناسبات خانوادگی بازسازی می شود. پشت صحنه و گالری عکس‌های «کلاس هنرپیشگی» جزو ضمائم این DVD است که با کیفیت FULL HD هفته آینده توزیع خواهد شد.

نوشته «کلاس هنرپیشگی» در شبکه نمایش خانگی عرضه می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.