هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از وداع تلخ با همایون ارشادی، مرد آرام و جهانیِ سینمای ایران، از تلاش‌های فرهاد اصلانی در فیلم‌هایی ضعیف و خبرساز؛ از دیده‌شدن دوباره‌ی شهرام حقیقت‌دوست با یونیفرمی تازه در «برتا» تا درخشش لاله اسکندری در شمایل بانوی قاجاریِ «بامداد خمار» و صراحت تند حمید نعمت‌الله.

همایون ارشادی؛ از پشت چراغ‌قرمز تا جاودانگی در سینما

هفته‌ای که گذشت، سینمای ایران یکی از بی‌صداترین و درعین‌حال اثرگذارترین چهره‌هایش را از دست داد؛ همایون ارشادی. خبری که موجی از اندوه و یادآوری را به‌دنبال داشت. ویدیوهای او از دل «طعم گیلاس» و «درخت گلابی» باز هم دست‌به‌دست شد و چهره آرام، کم‌کلام و درون‌گرایش مثل سال‌های دور، دوباره در ذن مردم نقش بست.

ارشادی از آن دست بازیگرانی بود که مسیرش نه از آکادمی‌های بازیگری گذشت و نه از سال‌ها انتظار برای دیده‌شدن؛ کیارستمی او را پشت چراغ قرمز کشف کرد و همان‌جا سرنوشتش تغییر کرد. نابازیگری که در «طعم گیلاس» با سکوت، نگاه عمیق و حضور نرمش، جهانی شد و نامش در کنار نخل طلایی جشنواره کن ثبت شد. بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی از AFP تا India Today، درگذشت او را بازتاب دادند و آن را خداحافظی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های ایرانیِ سینمای جهان دانستند. ددلاین از «بادبادک‌باز» نوشت و لس‌آنجلس تایمز او را «بازیگری که تکنیک نمی‌کرد، بلکه از دلش بازی می‌کرد»  معرفی کرد.

در روزهای سوگ، ویدیوهای تشییع او نیز وایرال شد؛ اشک‌های مصطفی زمانی، بغض پورشیرازی و همراهی فرهاد آییش، تصویری بود از رفاقتی قدیمی که حالا یک ضلعش کم شده. اما چه چیزی ارشادی را چنین ماندگار کرد؟ شاید این‌که بازی نمی‌کرد؛ زندگی می‌کرد. چه در نقش پدری افغان، چه پزشکی روشن‌ضمیر، چه مردی گمشده میان شک و ایمان، همیشه چیزی از سکوت عمیق خودش را به نقش می‌داد.

او یکی از معدود بازیگران ایرانی بود که در پروژه‌های بین‌المللی بزرگ ظاهر شد؛ از «آگورا» آمنابار تا «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» کاترین بیگلو و «تحت تعقیب‌ترین مرد». چهره‌ای جهانی که هرگز ژست ستاره‌ها را نگرفت.

در «طعم گیلاس» وقتی به آقای باقری می‌گوید: «صبح بیا سر بزن… شاید زنده باشم»؛ در این روزها معنایی تلخ‌تر گرفته است. حالا اگر آقای باقریِ «طعم گیلاس» هرچه سنگ هم به او بندازد و شانه هایش را تکان دهد باز نخواهد گشت ودیگر نه آسمان را می‌بیند، نه طلوع‌ها را تا طلوعی دیگر در ابدیت را شاهد باشد. مرد آرام، جنتلمن سینمای ایران در سکوتی شبیه جاده‌های خاکی کیارستمی رفت؛ اما ردِ نگاه صبورش، برای همیشه در حافظه سینمای ایران خواهد ماند.

فرهاد اصلانی؛ از جنجالِ یک سکانس تا توفیق در «لاک‌پشت»

این هفته ویدیویی از قسمت آخر «از یاد رفته» برزو نیک نژاد  فضای مجازی را تکان داد؛ صحنه‌ای که فرهاد اصلانی با حرکتی عجیب شبیه بوس فرستادن، باعث واژگون شدن ماشین عروس می‌شود و مرگ شخصیت سینا مهراد رقم می‌خورد. همین سکانس، بارها و بارها بازنشر شد؛ از تحلیل‌های طنزآمیز مخاطبان تا نقدهایی که فیلم‌نامه و منطق صحنه را نشانه گرفته بودند. اما در میان این هیاهو یک چیز روشن بود: حتی در فیلمی با کاستی‌های روایی، اصلانی مثل همیشه باکیفیتی استاندارد بازی کرده است.

او در نقش «بهزاد»؛ دامادی مرموز و پشت‌پرده‌چین؛ چنان رگه‌های خاکستری را پررنگ می‌کرد که ضعف‌های داستان کمرنگ‌تر به‌نظر می‌رسید. اصلانی همیشه در مرز باریک میان خیر و شر حرکت کرده و یکی از معدود بازیگرانی است که تماشاگر مطمئن است حتی اگر فیلم ضعف داشته باشد، او نقش را نجات می‌دهد. البته برخی کاربران این هفته به گاف‌های بازی‌اش هم اشاره کردند، اما کفه ترازو همچنان به‌نفع او سنگین ماند.

از سوی دیگر، اکران «لاک‌پشت»  بار دیگر نام او را بر سر زبان ها آورد؛ فیلمی در ژانر روان‌شناختی که اصلانی در آن نقش روان‌پزشکی را بازی می‌کند که زیر نقاب خونسردی، زخمی عمیق را پنهان کرده. بازی درونی و فروخورده او در این نقش نظر منتقدان را  وقتی فیلم برای اولین بار در بخش ویژه جشنواره فجر نمایش داده شدریال جلب کرده بود. حضورش در «لاک پشت» بعد از «مغزهای کوچک زنگ‌زده» پایان هشت‌ساله غیبتش از پرده سینماها را رقم زد.

اصلانی در سال‌های اخیر کم‌کار نشده؛ «برادران لیلا» را داشت (که در سینماها اکران نشد)، در «جان‌سخت» یکی از محوری‌ترین نقش‌ها را بازی کرد و دوباره قدرتش در کاراکترهای پیچیده را نشان داد. او از آن دست بازیگرانی است که توانایی بالای خلق نقش‌های چندلایه، نامطمئن، پرکشمکش و از درون فروپاشیده را دارند؛ نقش‌هایی که هر بازیگری سراغشان نمی‌رود.

با این‌که انتخاب نقش بهزاد در «از یاد رفته» برای برخی سؤال‌برانگیز بود، اما اصلانی نشان داد حتی در پروژه‌هایی با ضعف روایی، می‌تواند نقطه قوت باشد. حالا باید دید این مسیر را با دقت ادامه می‌دهد یا مانند برخی هم‌نسلانش، تسلیم بازی‌کردن در هر پروژه‌ای می‌شود. اما تا این لحظه، استاد نقش‌های خاکستری همچنان معیار کیفیت بازیگری است.

شهرام حقیقت‌دوست؛ بازگشت خوش فرم «یونس»

از نخستین قسمت «برتا: داستان یک اسلحه»، یک نام بیش از همه شنیده شد: شهرام حقیقت‌دوست.  سرگرد یونس امجد، مردی تنها، عبوس با خلافکاران و وفادار به مأموریتش، ناگهان به یکی از شخصیت‌های محبوب شبکه نمایش خانگی تبدیل شد. حضور او چیزی از جنس بازگشت بود؛ بازگشت به آن اقتداری که دهه شصتی‌ها با «خط قرمز» به یاد می‌آورند و نسل جدید با شوخی‌های «گنگ بودن» امجد تکرارش می‌کنند.

حقیقت‌دوست در این مجموعه نقش مردی را بازی می‌کند که همسرش را از دست داده و رابطه‌ای سخت و پرفاصله با پسر نوجوانش دارد. این دوگانگی؛ پدر بودن و مأمور بودن، به یکی از نقاط قوت کاراکتر امجد تبدیل شده. او آن‌قدر درونی، کنترل‌شده و درعین‌حال کاریزماتیک بازی می‌کند که بخش زیادی از موفقیت سریال روی دوش اوست. ویدیوهای رفتارها، کنایه‌ها و لحظات احساسی امجد، بارها در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد و ثابت کرد حقیقت‌دوست هنوز همان مهره قابل اعتماد سینمای ایران است.

با وجود این‌که در سال‌های اخیر کم‌کارتر دیده می‌شد، اما حضور او در «آنجا همان ساعت» و بازی پرقدرتش در «قاتل وحشی»؛ فیلمی که همچنان اکران نشده؛ نشان می‌دهد در مسیر کاری‌اش هرگز سقوط نکرده. شاید پروژه‌هایی داشته که کمتر دیده شده‌اند، اما بازی بد؟ نه. حقیقت‌دوست از معدود بازیگرانی است که حتی در فیلم‌های متوسط، نقش را بالا می‌کشد.

این هفته خبر دیگری هم درباره او منتشر شد: همکاری با حامد بهداد در فیلم «اردوبهشت»، اثری اجتماعی که احتمالاً یکی از گزینه‌های جدی فجر امسال خواهد بود. همین خبر کافی بود تا نگاه‌ها بیش‌ازپیش روی آینده او متمرکز شود.

«برتا» اما نقطه عطفی است؛ کاراکتر سرگرد امجد می‌تواند یکی از پلیس‌های دوست‌داشتنی سریال‌های ایرانی شود. قهرمانی که نه بیش از حد قهرمان است، نه بی‌دلیل خشن؛ انسانی است با ضعف‌ها، کابوس‌ها و رگه‌هایی از تنهایی. حقیقت‌دوست با این نقش ثابت کرد هنوز «دود از کنده بلند می‌شود» و او یکی از همان کنده‌هاست.

لاله اسکندری؛ تجسم درست زنی که رمان تصویر کرد

در میان بازیگران «بامداد خمار»، یک چهره از همان ابتدا توجه مخاطبان و خوانندگان رمان را جلب کرد: لاله اسکندری در نقش «نازنین»، مادر محبوبه و همسر بصیرالملک. بسیاری گفتند این یکی از درست‌ترین انتخاب‌های سریال است. چه از نظر شباهت ظاهری و چه از نظر بازیگری، اسکندری توانسته زنی را بسازد که هم با قواعد رمان سازگار است و هم دراماتیک و قابل باور.

رمان نازنین را زنی زیبا، سرخ‌وسفید، با موهای روشن و چشمانی میشی توصیف می‌کند و هرچند اسکندری چهره‌ای شرقی دارد، اما ترکیب گریم، نور و رفتار، این شمایل را به‌خوبی روی صورت او نشانده است. او همان زن قاجاری است که به آراستگی اهمیت می‌دهد، در جعبه بزکش غرق است و با ناز و ظرافت، موقعیت اجتماعی‌اش را حفظ می‌کند.

اما جذابیت نقش فقط به زیبایی نیست؛ نازنین زنی هوشمند است. بلد است چگونه نرمی ‌کند، بلد است دل شوهرش را به دست آورد، و در عین نگرانی از نداشتن پسر، هرگز شأنش را پایین نمی‌آورد. اسکندری این ترکیب ظریف از ظرافت و اقتدار را چنان باورپذیر بازی کرده که مخاطب فراموش می‌کند  نقش فرعی است بلکه آن را نقشی اثرگذار و به یادماندنی می‌داند.

در فضای مجازی نیز این هفته ویدیوهای او بسیار دیده شد، به‌خصوص سکانس مشترک با گلاره عباسی به عنوان مادر و دختر در در بازار، جایی که خاطره «در چشم باد» در همین میزانسن و آن جا به عنوان عروس و خواهرشوهر دوباره زنده شد. این هم‌نشینیِ دوباره نوستالژی برانگیز بود.

از سوی دیگر، اسکندری به‌خاطر فعالیت‌هایش در حوزه هنرهای تجسمی و همکاری طولانی‌مدتش با شهرداری تهران برای زیباسازی شهری، در جشنواره «شهر» مورد تقدیر قرار گرفت. ویدیوی تجلیل او بار دیگر نام و تصویرش را در فضای مجازی دست به دست کرد.

لاله اسکندری در سال‌های اخیر شاید نقش‌های کمی ایفا کرده باشد، اما نقش‌های ماندگار هم کم نداشته؛ و نازنین «بامداد خمار» بدون شک در میان همان نقش‌ها خواهد بود؛ چهره‌ای قاجاری، زیبا، مقتدر و فراموش‌نشدنی.

حمید نعمت‌الله؛ نقد صریح یک جریان رسانه‌ای

این هفته نام حمید نعمت‌اله؛ یکی از وزنه‌های کارگردانی معاصر ایران، دوباره در کانون توجه قرار گرفت؛ نه فقط به‌خاطر حضورش در «شب‌های فرهنگی ثالث» برای بزرگداشت ناصر تقوایی، بلکه به‌واسطه‌ سخنانی که هم‌زمان تقدیر و اعتراض را در خود داشت و ویدیویی که از آن جلسه وایرال شد. در «قرار دلتنگی برای ناصر تقوایی» نعمت‌اله، از جایگاه ملی تقوایی گفت، از تنهایی‌اش در مسیر حرفه‌ای، از زبانی که به سینما بخشیده بود و از ناکامیِ جامعه‌ی فرهنگی در درک و حمایت به‌موقع از این چهره.

آنچه اما توجه‌ها را شدت بخشید، لحظه‌ای بود که نعمت‌اله در سخنرانی هوشنگ گلمکانی با لحنی انتقادی و مؤکد، به نقد رویکردهای نقد سینمایی پرداخت؛ او به گلمکانی؛ که از قدیم در «مجله فیلم» نقد می‌نوشت؛ گفت که در مقطعی «محو مخملباف» بوده و قدرِ تقوایی را نشناخته است. این تقابل که بین نعمت‌الله، گلمکانی و احمد طالبی‌نژاد شکل گرفت منجربه خروج نعمت‌الله از جلسه شد که خود نوعی نماد اعتراض بود، اعتراضی که از دل دغدغه برای تاریخ و زبان سینما برمی‌خاست.

در کنار این حاشیه‌ها  این هفته خبرهای متناقضی درباره نمایش فیلم تازه‌اش «بُت» در جشنواره فجر منتشر شد که او آن‌ها را تکذیب کرد و صراحتاً تأکید نمود تا زمانی که تکلیف وضعیت فیلم قبلی‌اش «قاتل و وحشی»؛ که سال‌هاست در وضعیت توقیف است؛ روشن نشود، فیلم جدید را به جشنواره نخواهد داد. این موضعِ قاطع، تصویری از کارگردانی را نشان می‌دهد که نسبت به عدالتِ هنری و حقوق اثر حساس است و ترجیح می‌دهد به‌جای تسلیم شدن در برابر مناسباتی که تداوم توقیف را ممکن می‌سازد، خط قرمزی حرفه‌ای را حفظ کند.

نعمت‌اله شاید در کارنامه‌اش فیلم‌های زیادی نساخته باشد، اما اغلب فیلم‌هایش نشان از وسواس کارگردانی دارد که همه جزئیات صحنه برایش مهم‌اند؛ او کارگردانی است که فیلمش را زندگی می‌کند. او یکی از معدود فیلمسازانی است که وقتی نامش شنیده می‌شود، مخاطب دقیق می‌شود؛ چون می‌داند هر فیلم نعمت‌اله یک تجربه تازه است. و حالا، با ساخت «بُت»، به‌نظر می‌رسد دوباره در آستانه خلق جنجالی تازه قرار دارد.

نوشته از وداع آرام با «همایون» تا مأموریت کاریزماتیک «شهرام» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال «از یاد رفته» به دلیل بروز برخی مسائل و مشکلات امشب پخش نمی‌شود. پخش قسمت اول «از یاد رفته» دوشنبه هفته آینده ۲۳ تیر ۱۴۰۴ ساعت ۲۰ خواهد بود.

فرهاد اصلانی، حسین محجوب، سینا مهراد، پردیس احمدیه، حمیدرضا آذرنگ، الهام اخوان، فریبا متخصص، فریبا کوثری، آزیتا حاجیان، مجید مظفری، ارسطو خوش رزم، الهام کردا، امین میری، کاظم هژیرآزاد، مرجان قمری، رویا جاویدنیا، محمد الهی و نوید صلاحی بازیگران سریال «از یاد رفته» هستند.

بروز نیک‌نژاد کارگردان، مجتبی وحیدی تهیه‌کننده، نوید محمودی، مهدی اسدزاده نویسندگان فیلمنامه و نیما اقلیما مشاور فیلمنامه این سریال هستند.

در خلاصه داستان سریال «از یاد رفته» آمده است: فرار کردم، یادم بره، از یاد همه رفتم…

نوشته پخش سریال «از یاد رفته» از ۲۳ تیر شروع می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این برنامه قسمت ۴۰ از سینماکلاسیک سوینا است که زیرنظر گلاره عباسی تولید می‌شود.

نظارت متن و ضبط این فیلم به عهده امیر سلیمانی بوده و متن روایت آن را شیدا محمدطاهر نوشته‌است. این برنامه در استودیو شهر صدای پارسیان با صدابرداری رامتین ناهید ضبط شده و مسعود زرگران نیز صدای آن را تدوین و میکس کرده است.

نسخه ویژه نابینایان فیلم سینمایی «پدرخوانده ۲» روز چهارشنبه ساعت ۱۷ در سایت سوینا منتشر می‌شود.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

این گروه پیشتر نسخه توضیح‌دار فیلم‌های سینمایی کلاسیک «کازابلانکا» با صدای سحر دولتشاهی، «دزد دوچرخه» با صدای محسن بهرامی، «بر باد رفته» با صدای شبنم مقدمی، «روانی» با صدای حبیب رضایی، «در بارانداز» با صدای الهام کردا، «دزیره» با صدای هنگامه قاضیانی، «ربه‌کا» با صدای ترانه علیدوستی، «دوازده مرد خشمگین» با صدای مهدی پاکدل، «همشهری کین» با صدای پریوش نظریه، «محمد رسول الله (ص)» با صدای امین تارخ، «اشک‌ها و لبخندها» با صدای مهتاب کرامتی، «پرندگان» با صدای پانته‌آ پناهی‌ها، «سیندرلا» با صدای ویشکا آسایش، «آخرین قطار گان هیل» با صدای بهروز شعیبی، «داشتن و نداشتن» با صدای افشین هاشمی، «جادوگر شهر اُز» با صدای شقایق دهقان، «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» با صدای پارسا پیروزفر، «ماجرای نیمروز» با صدای سجاد افشاریان، «فارست گامپ» با صدای محمد بحرانی، «کریمر علیه کریمر» با صدای باران کوثری، «آمادئوس» با صدای رضا یزدانی، «درخشش» با صدای رضا بهبودی، «خوشه‌های خشم» با صدای علی دهکردی، «این گروه خشن» با صدای جهانگیر کوثری، «ماهی بزرگ» با صدای ستاره پسیانی، «شکارچی گوزن» با صدای پانته‌آ بهرام، «محله چینی‌ها» با صدای علی سرابی، «سکوت بره‌ها» با صدای بهروز رضوی، «نیمه شب در پاریس» با صدای داریوش کاردان، «رهایی از شاوشنک» با صدای مازیار لرستانی، «دکتر ژیواگو» با صدای بهرام رادان، «همه مردان رئیس جمهور» با صدای منصور ضابطیان، «شیر شاه» با صدای باران کوثری، «درخت زندگی» با صدای کیوان کثیریان، «پدرخوانده» با صدای پیمان معادی، «شبکه» با صدای نوید پورفرج، «راتاتویی» با صدای محسن بهرامی، «ئی.تی.» با صدای محمدرضا غفاری و «مورد عجیب بنجامین باتن» با صدای مهدی پاکدل را منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه ویژه نابینایان «پدرخوانده ۲» با صدای فرهاد اصلانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برنامه نمایش‌های ویژه چهل و سومین جشنواره فیلم فجر در برج میلاد به صورت روزانه اعلام خواهد شد.

نوشته «لاک‌پشت» در سانس ویژه روز چهارم جشنواره فجر۴۳ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر دقیق‌تر سخن گفته باشم، «برادران لیلا» فیلمی است که بازتاب یک برهه‌ی اجتماعی و تاریخی ایران معاصر را در دل خود دارد و دلیل اهمیت و توجه به آن به خاطر مسائل حاد اجتماعی است و نه صرفا به خاطر ارزش‌های بصری و دراماتیک موجود فیلم. اما آیا یک فیلم سراسر نمادین (نه نشانه‌‌گرا) و بیانیه‌وار می‌تواند ساختار و منطق روایت را از یاد ببرد؟

قبل از آنکه ساختار فیلم را مورد بررسی قرار دهم بد نیست نکاتی را درباره‌ی مضمون آن اشاره کنم. این فیلم براساس تم پدرسالاری بنا شده است. موضوعی که به لحاظ درونمایه بارها دستمایه‌ی ساخت آثار سینمایی و تلویزیونی مختلف قرار گرفته است.

مشهورترین اثر ایرانی با این مضمون سریال «پدرسالار» اکبر خواجویی است که در آن شورش سنتی عروس و پسر علیه افزون‌خواهی پدر خانواده در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرد. در این مجموعه‌ی تلویزیونی، قواعد هنجاری جامعه در حوزه‌ی خانواده زیر سوال نمی‌رود بلکه فرزندان کوشش می‌کنند خود را از بار سنگین سنت‌های نسل گذشته آزاد کنند. اما در «برادران لیلا» با تقابلی سرکش بین دو نسل سروکار داریم. به طوری که نسل بعدی سعی دارد نسل گذشته را تنبیه و تادیب کند. سیلی لیلا به پدرش عملی صرفا دراماتیک نیست که آن را با سیلی‌های مشهور در سینما از جمله با سیلی عماد فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی مقایسه کنیم بلکه رخدادی است که از شکاف و شوریدگی نسلی بر نسلی سخن می‌گوید. درونمایه‌ای که به لحاظ اجتماعی اولین‌بار در جزوه‌ی «پدر، مادر ما متهمیم» علی شریعتی و به قول خودش با «انتقادهای زننده و تیز و صریح» و با زبانی ایدئولوژیک و نسنجیده علیه والدین طرح و اقامه‌ی دعوا شد.

در بخشی از این جزوه از زبان نسل جوان خطاب به پدران و مادران آمده است: «برای چه طبقه من و گروه من از شما بیزار شده، از شما بیگانه شده و شما با او بیگانه هستید و نمی‌توانید با هم یک کلمه سخن بگویید؟ به مادرها بگویم که برای چه دختر شما نمی‌تواند با شما حرف بزند و شما هم نمی‌توانید با دخترتان حرف بزنید… و به پدرها بگویم که فرزند شما نه به عنوان یک فساد اخلاقی، بلکه با دلایل و علل فکری و اعتقادی، از شما فرار کرده و با شما بیگانه شده است.»

اگر از بار مذهبی این سخنان بگذریم این تکه از جزوه‌ی شریعتی حتی می‌تواند به عنوان خلاصه‌ی فیلم اخیر روستایی مدنظر قرار گیرد. چرا که این هر دو (جزوه‌ی شریعتی و فیلم روستایی) با «سخن تند» و «انتقادهای زننده» در مقابل نسل گذشته می‌ایستند. هرچقدر که آن جزوه از لحاظ مبانی اجتماعی نسنجیده است، این فیلم نیز از لحاظ دراماتیک و سینمایی قوام نیافته.

همچنین نباید از یاد ببریم که سوژه فیلم و سرآمد شدن پدر در بین خاندان خود (بزرگ فامیل شدن)، رسمی است که تقریبا موضوعیت خود را در جامعه ما از دست داده است، البته اگر که زمانی این موضوع آنقدر مهم بوده باشد که کسانی برای آن خود را به آب و آتش بزنند.

به هر روی، سوژه‌ی‌ بزرگ خاندان محسوب شدن، اهمیت و ارزش اجتماعی پیشین خود را ندارد و به همین دلیل قابلیت تعمیم ندارد و محمل خوبی برای نشان دادن یک داستانی امروزی نیست. این که بازیگران امروزی و شناخته شده‌ی سینما در این فیلم به عنوان بازیگر حضور دارند، کهنگی سوژه و ارتباط موضوعی آن به گذشته را کمرنگ جلوه می‌دهد.

نمادهایی که راه را بر هنر روایت می‌بندد

بنا کردن فیلم بر یک رسم تقریبا از دست رفته و امروزی نبودن سوژه‌ی اصلی، عاملی می‌شود تا فیلمنامه‌نویس جابه‌جای فیلم را با نماد پر کند. در شرایطی که فیلم‌های مدرن عموما بر وجود نشانه‌ها تاکید دارند، اغلب آثار کلاسیک با دایره‌ی شمول گسترده بر نمادها تاکید می‌ورزند. نماد اساسا راه تفکر و منطق را هذیانی می‌کند و معمولا مانع انسجام سطح اول و ظاهری اثر می‌شود تا بتواند معنا را در پشت و پسله‌های اثر پنهان کند. برای همین است که شخصیت‌های «برادران لیلا» برای ما قابل شناسایی نیست و اگر هم احساس آشنایی با کاراکترها داریم به دلیل نمادهای آشنایی است که آن‌ها را تقویت می‌کند. چرا که زحمت چندانی برای شناسایی و پرورش شخصیت‌ها در فیلمنامه کشیده نمی‌شود.

حتی ایده‌ی این فیلم نمی‌تواند بر گرته‌برداری از آثاری چون «پدرخوانده» بنا شده باشد. اگرچه در این فیلم پلان‌هایی که یادآور«پدرخوانده» کاپولا هستند دیده می‌شود اما نباید فراموش کنیم که ایده‌ی جانشینی بزرگ فامیل و جاروجنجال‌هایی که برای آن به‌وجود می‌آید در درون خانواده به شکل سنتی آن قابل طرح نیست، بلکه با شرایط و فضای خانواده‌های مافیایی منطبق است. در ضمن در فیلم‌های مافیایی شبیه «روکو و برادرانش» یا «پدرخوانده» زن عنصر تزیینی و درجه دوم به حساب می‌آید. چرا که این آثار دلمشغول ساخت دنیایی خشن، مردانه و رقابت بین آن‌ها است. چنین برداشتی حتی به قصد همسان کردن آن شرایط با شرایط اجتماعی جامعه‌ی ایران از پیش شکست خورده است، چرا که سنت مافیای شناخته شده و گروه‌های عامل آن در مملکت ما دیده نشده و اگر گروه‌های تبه‌کار قدرت و ثروت را مافیا بنامیم چندان ارتباطی با خاندان‌های مافیایی تبه‌کارانه و نظم و نظام آن ندارد.

درست است که زن در جامعه‌ی امروز نقش تعیین‌کننده‌ای دارد اما شرایط اجتماعی و فرهنگی متفاوت لیلا نسبت به دیگران در فیلم توجیه نمی‌شود. حتی ما نمی‌فهمیم چرا لیلا نسبت به دیگر اعضای خانواده‌اش شرایط کاری مقبول‌تری دارد و برخلاف برادرانش به شغل‌های کاذب مشغول نیست؟ حتی اگر قبول کنیم که در جامعه‌ی ما زنان راحت‌تر از مردان شغل به دست می‌آورند این موضوع در فیلمنامه توجیه نمی‌شود. حتی ما به درستی نمی‌فهمیم که لیلا با وجود این همه خشم و نفرت از والدین‌اش چرا با آن‌ها زندگی می‌کند و با وجود شرایط شغلی مناسب چرا آن‌ها را ترک نکرده و مستقل نمی‌شود؟

ارزیابی شتابزده و صریح سنت‌های نادرست گذشته

فیلم طولانی و نامتعارف روستایی با درونمایه‌ی رکود اقتصادی و تحریم، کلاهبرداری، موقعیت‌های نابسامان اجتماعی و رقابت‌های خانوادگی در یک خاندان روبه زوال اثری شبیه به فضای رمان‌های کلاسیک دوران دیکنز را برای ما تداعی می‌کند، نه فیلمی مدرن و حتی مافیایی. این اثر فاقد ساختار و پرداخت مدرنی همچون «شازده احتجاب» هوشنگ گلشیری است که زوال یک خاندان پیزوری و عقب افتاده را به تصویر می‌کشد. درست است که تم فیلم «برادران لیلا» جسورانه و واقعگرایانه است اما فیلمی به شدت ایدئولوژیک است که علیرغم وجه نمادینش با خانواده و نسل گذشته سر ستیز دارد. علیرغم آن که فیلم قرار است مدرن باشد اما سوژه‌ی آن بلاتکلیف و زمان‌زده است. هرچند که موتیف‌های فیلم می‌تواند احساس واقعیت روزگار ما و مصائب اجتماعی موجود را بازنمایی ‌کند.

فیلم از نظر بازی‌ها و فیلمبرداری شاخص و تاثیرگذار است که بررسی آن جای بحث دیگری را می‌طلبد. اما در مورد تدوین فیلم می‌توان نکاتی را اشاره‌وار بیان کرد. تدوین کردن چنین فیلمی با زمان طولانی مدتش نیازمند یک بازنگری کلی است. بعضی از پلان‌ها علیرغم جذابیت بصری نقشی تعیین کننده در پیشبرد داستان ندارد و از سوی دیگر جای پلان‌هایی که حفره‌های داستانی را پر می‌کند خالی است. با تدوین مجدد چه بسا می‌توان تاحدودی نقایص داستانی فیلم را پنهان کرد و حس‌وحال پویا‌تری به فیلم دید. کاری که می‌تواند روزنه‌ای برای بروز استعداد بازیگران اصلی فراهم کند. در شرایط فعلی تنها  بازی ترانه علیدوستی و سعید پورصمیمی در فیلم برجسته است که علاوه بر شاخص بودن بازی آن دو ریتم و داستان فیلم به بیشتر دیده شدن آن‌ها کمک کرده و فرصت را از بازیگران دیگر گرفته است.

«برادران لیلا» فیلمی است که در جامعه مابه‌ازا دارد. چرا که احتمالا هر خانواده‌ای بخشی از تجربیات اقتصادی و اجتماعی این‌چنینی را از سرگذرانده و یا شاهد تجربه کردن رنج‌های مشابه دیگر افراد بوده است. از سوی دیگر این فیلم جسور و صریح است. درست است که مبانی آن از خانواده از سنخ دیگری تعریف شده است و نسل امروز را طلبکار پدران خود می‌داند اما در دل خود نقادی صریح سنت‌های نادرست گذشته را پرورده است. سنتی که پدران بدون توجه به واقعیات موجود به آن تن داده و برای سایر افراد خانواده گرفتاری ایجاد کرده‌اند.

نوشته پدر، مادر شما متهم هستید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تصویربرداری این سریال، اواخر آذر ۱۳۹۸ در کویر شهداد کرمان آغاز شد و این روزها در حوالی شهر شاهرود دنبال می‌شود و پخش سریال از سال ۱۴۰۵ آغاز می‌شود.

از ابتدای سال جاری، گروه سازنده سریال «سلمان فارسی» به منظور لوکیشن‌یابی به چند کشور از جمله لبنان، سوریه، ترکیه و ارمنستان سفر کردند.

همزمان، به موازات فیلمبرداری در شهرک سینمایی نور و ساخت تجهیزات در شهرک سینمایی غزالی، ساخت دکورهایی در منطقه آبسرد دماوند نیز آغاز شده است. بر اساس پیش‌بینی‌های صورت گرفته تا پایان سال جاری، تصویربرداری بیزانس به اتمام می‌رسد و تصویربرداری فصل ایران دوران ساسانی آغاز خواهد شد.

تاکنون بازیگرانی همچون فرهاد اصلانی، محمدرضا هدایتی، مرحوم چنگیز جلیلوند، علی دهکردی، رامونا شاه، احترام برومند، مهدی فقیه، علیرضا مهران و همچنین چند بازیگر خارجی جلوی دوربین رفته‌اند.

سریال «سلمان فارسی» به سفارش مرکز سیمافیلم و توسط موسسه زلال فیلم ساخته می‌شود.

نوشته انتشار تصاویر جدید از سریال داوود میرباقری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این یادداشت می‌خوانیم: «اولین تصویری که از رسول ملاقلی‌پور به یاد دارم، به  ۲۵ سال قبل برمی‌گردد. سال ۷۴ برای بازی در فیلم «سفر به چزابه» انتخاب شدم. آن روزها جوان بودم و در آغاز مسیر بازیگری و در «روسری آبی» بازی کرده بودم. اولین ملاقاتمان در یک بعد از ظهر اتفاق افتاد، در دفتر آقای ملاقلی‌پور با هم صحبت کردیم. تمام مدت جلسه با همان نگاه نافذی که از او سراغ داریم به من خیره شده بود. آن روزها نمی‌دانستم کارگردان‌ها معمولا در این مرحله با دقت روی حرکات و رفتار بازیگر تمرکز می‌کنند تا ببینند واقعا انتخاب درستی داشته‌اند. کمی مضطرب بودم. آقای ملاقلی‌پور نگاهی عمیق و شخصیتی باجذبه داشت، که مرا تحت تاثیر قرار می‌داد. بلاخره بعد از یکی دو جلسه حضورم برای بازی در این فیلم قطعی شد.

قبل از این همکاری «افق» و «پرواز در شب» را دیده بودم و سینمای ملاقلی‌پور را می‌شناختم. می‌دانستم «سفر به چزابه» فیلم سختی است. یکی از هدایا و برکات بازی در آن فیلم برای من دوستی با مسعود کرامتی عزیز بود. او بازیگری باسابقه و دوست آقای ملاقلی‌پور بود و چند فیلم با او همکاری کرده بود. اما رفتارش با من که بازیگری جوان بودم، فوق‌العاده حرفه‌ای و همدلانه بود. همنشینی با او از تجربه‌های خوب من در این فیلم است.

یکی از ویژگی‌های رسول ملاقلی‌پور که او را در میان سینماگران همنسل و هم دوره‌اش شاخص می‌کرد این بود که شهود بالایی داشت و گویا فیلم را قبل از ساخته شدن در ذهنش می‌دید. به کارش اشراف داشت، تکلیفش در فیلم‌های جنگی با خودش خیلی روشن بود. یک روز قبل از شروع فیلمبرداری و در مرحله پیش‌تولید سر صحنه رفتم. تریلی‌ها در حال آوردن ادوات جنگی، تانک‌ها و … به میدان بودند. خیلی آرام، خونسرد و مسلط بود. یکی دو ساعت بعد واقعا آن لوکیشن، تبدیل به میدان جنگ شد.

در کنار جریانی که آن روزها در حوزه سینمای دفاع مقدس فعال بود و جنگ را شیک و شعاری نشان می‌داد. فیلم‌های رسول ملاقلی پور سیمای خشن و واقعی جنگ را ترسیم می‌کرد. آثار او بیانگر واقعیت‌های تلخی بود که گاهی راهی به سینمای دفاع مقدس نداشت. به نظرم مخاطب عادی با فیلم‌های او واقعیت جنگ را درک  می‌کرد. در نمایش احوالات انسانی، رسول ملاقلی‌پور بی‌ادعا و سینمایش واقعی، صادقانه و یگانه بود.

از نظر تکنیکی سینمای او یک سر و گردن بالاتر از بقیه فیلمسازان دفاع مقدس بود. می‌شود گفت فیلم‌هایش شبیه سینمای هالیوود بود، آن هم با کمبود امکاناتی که همواره با آن مواجه بود. معمولا با مواد و ادوات واقعی کار می‌کرد، ما که تجربه همکاری با او را داریم می‌دانیم سر صحنه فیلم‌هایش چه می‌گذشت. شاید بخشی از هیجان و اضطرابی که موقع کار داشت به همین دلیل بود، واقعا جان همه عوامل زمان فیلمبرداری در خطر بود.

زمانی که فیلم جنگی می‌ساخت بیشتر به او حمله می‌شد، برای همین پر از عصبیت بود و مجبور می‌شد سمت ساخت فیلم‌هایی برود که در آنها هم، عصبیت و پرخاشگری وجود داشت. بعد از فوتش نگاه‌ها به او و سینمایش مهربانانه‌تر شد. دست کم در تجربه مشترکی که با او داشتم دیدم که «سفر به چزابه» آن گونه که بعدها دیده و ستایش شد، قدر ندید.

برای ساخت «نجات یافتگان» به او مجوز ساخت نمی‌دادند با پروانه ساخت «سفر به چزابه» اول «نجات یافتگان» را ساخت و بعد وقتی برای آن فیلم به او پروانه دادند، فیلمبرداری «سفر به چزابه» را شروع کرد. همواره از بوروکراسی اداری و تبعیضی که زمان فیلم ساختن با آن درگیر بود، رنج کشید و به همین دلیل معمولا به شرایط معترض بود.

«سفر به چزابه» نگینی درخشان در سینمای جنگ است، فیلمی که باید روی پرده دید تا متوجه عظمت و جلوه آن شد. بعد از پایان فیلمبرداری آقای ملاقلی‌پور از من خواست موقع مونتاژ فیلم را ببینم. به عنوان بازیگر جوان، خامی‌ و گیجی در بازی‌ام داشتم که البته به باورپذیر شدن شخصیت علی کمک کرده. ملاقلی‌پور موقع تدوین، آدم دیگری می‌شد. سکانس‌های سختی که زمان فیلمبرداری ساعت‌ها وقت می‌گرفت به راحتی و به نفع فیلم کنار می‌گذاشت. فکر می‌کنم اگر سال‌های بعد با تجربه‌ای که به دست آوردم این نقش را بازی می‌کردم این شکل و شمایل را نمی‌داشت.

تجربه بازی در این فیلم غریب بود، وقتی فیلمبرداری شروع می‌شد در صحنه غرق می‌شدم و فراموش می‌کردم بخشی از یک فیلم هستم. حس می‌کنم طبیعی است تماشاگر هم پس از گذشت سال‌ها نسبت به «سفر به چزابه» چنین نگاهی داشته باشد و با دیدن آن متاثر شود. موقع فیلمبرداری «سفر به چزابه» در بعضی سکانس‌ها عوامل گریه می‌کردند، اما تعدادی از همان سکانس‌ها که مخاطب را احساساتی می‌کرد حذف شدند.

«سفر به چزابه» پروژه دشواری بود. راه دور و لوکیشنی سخت در هوایی سرد. موقع فیلمبرداری برف زیادی بارید و همه را به دردسر انداخت، اما کار را ادامه دادیم. با همه این دشواری‌ها به ما خوش گذشت. آقای ملاقلی‌پور گاهی عصبانی هم می‌شد اما من از او خاطرات خوش به یاد دادم. حرف‌های خوبی که درباره فیلم می‌زد در ذهنم مانده، شوخی‌هایش و طنز ذاتی‌اش فراموش نشدنی است.

شیطنت و شوخ طبعی داشت که اگر با شما دوست می‌شد و می‌توانستید آن بخش جذاب شخصیتش را ببینید فراموشش نمی‌کردید. خوش‌اقبال بودم که بر تردیدهایش درباره من غلبه کرد و در میانه راه با من دوست شد و این فرصت را یافتم تا آن احوالات ویژه را با او تجربه کنم.

«سفر به چزابه» از دوست داشتنی‌ترین فیلم‌های من است. جنگ تاثیر زیادی روی زندگی مردم ما گذاشته. چه آنها که مستقیم در مواجهه با جنگ بودند، چه آنها که با واسطه تحت تاثیر آن قرار گرفتند. به عنوان یک ایرانی خوشحالم که اقبال این را داشتم که در یکی از بهترین فیلم‌های رسول ملاقلی‌پور کنارش باشم. خوشحالم این فرصت به دست آمد تا در یادگاری حضور داشته باشم که صادقانه برای نسل بعد، از واقعیت جنگ می‌گوید.

رسول ملاقلی‌پور فیلمسازی درجه یک و تکرار ناشدنی است، در مقایسه با سینماگران همدوره‌اش بهترین آنها بود و بهترین ماند. بعد از پایان هر فیلم از آن رها می‌شد و به فکر فیلم بعدی بود. با اوضاع و احوال این روزها، انتشار مداوم اخبار فساد و اختلاس و  رشد منفعت طلبی و مادی‌گرایی، حال و هوایی که بر زندگی ما حاکم است، دلم برای آدم‌هایی از جنس ملاقلی‌پور که صادق بودند، تنگ می‌شود.

نوشته یادداشت فرهاد اصلانی درباره همکاری با رسول ملاقلی‌پور/ دلتنگی برای فیلمسازی که صادق بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«به نام خدا

انجمن بازیگران سینمای ایران با احترام تمام روز ملی سینما و برپایی بیست‌و‌یکمین جشن سینمای ایران را ارج نهاده و از کلیه دست اندرکاران برپایی این رویداد ملی به ویژه هیات محترم داوران بخش بازیگری تقدیر می‌نماید .

همچنین با افتخار، توانمندی تمامی بازیگران نامزد دریافت جایزه را ستوده و صمیمانه‌ترین تبریکات خود را به حضور خانم‌ها فرشته صدرعرفائی و سارا بهرامی و آقایان فرهاد اصلانی و نوید محمدزاده که با شایستگی تمام موفق به دریافت تندیس بهترین بازیگر از این جشن بزرگ گردیده‌اند. تقدیم داشته، سربلندی و موفقیت روزافزون سینمای کشورمان را آرزو می‌کند.

شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران»

نوشته پیام تبریک انجمن بازیگران به برگزیدگان بیست‌و‌یکمین جشن سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بازیگر فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» با اشاره به این که قبل از داوری در جشنواره جهانی فیلم فجر تصوری تا این حد دقیق از سینمایی کشورهای منطقه نداشته است، عنوان کرد: در مقایسه ای که در آن دوره انجام دادم، متوجه شدم سینمای ایران واقعاً در جایگاهی بالاتر از کشورهای منطقه قرار دارد و این برای شخص من دست‌آورد مهمی بود.

وی در مورد داورهای خارجی و نگاه آنها به سینمای ایران نیز گفت: آنها کاملاً تحت تاثیر کیفیت و سوژه های متفاوت آثار ایرانی بودند تا آنجا که در آن دوره در بخش «جلوه گاه شرق» دو جایزه به سینمای ایران رسید.

اصلانی در پایان عنوان کرد: از لحاظ اجرایی جشنواره جهانی فیلم فجر معقول و با کیفیت برگزار می شود ولی برای رسیدن به کیفیت جشنواره های بزرگ جهانی هنوز باید تلاش کنیم.

فرهاد اصلانی بازیگر ایرانی سال ۹۷ در سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر به همراه عمار جمال فیلمبردار از عراق، سالومه دموریا بازیگر از گرجستان، احمد بویاجی اوغلو منتقد و تهیه کننده از ترکیه و سوهان پانشا تهیه کننده از مالزی داور بخش «جلوه گاه شرق» بود.

آدرس سایت رسمی جشنواره Fajriff.com و پست الکترونیکی جشنواره Info@Fajriff.com است.

سی‌و‌هفتمین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر از ۱۸ تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ (۲۹ فروردین تا ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار می‌شود.

نوشته فرهاد اصلانی: سینمای ایران جایگاه کیفی بالاتری از دیگر کشورهای منطقه دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این مراسم تصاویری از درگذشتگان یک سال گذشته سینمای ایران به صورت نماهنگ پخش شد و سپس جعفر گودرزی دبیر دوازدهمین جشن منتقدان به ایراد سخن پرداخت. متن کامل سخنان جعفر گودرزی به شرح زیر است:

سینمای ایران با در نظرگرفتن همه مولفه ها و زیرساخت های سخت افزاری، اهمیت اجتماعی، ترکیب نیروی انسانی و ماهیت پیچیده هنر – صنعت و رسانه سینما نیازمند رصد و مراقبت است.

هجمه های گوناگون و موج پذیری سینمای ایران درعرصه های تولید و پخش با توجه به بدنه نحیف اقتصادی آن در مقایسه با سایر بخش های جامعه همچون زیر شاخه های صنعت و خدمات بر اهمیت این مراقبه و عدم غفلت در راهبری و سپردن سینما به غبارهای روزمرگی تاکید می نماید.

متاسفانه علی رغم برگزاری جشنواره های متعدد که به دلیل فقدان استراتژی فرهنگی و برنامه ریزی شایسته، بیشتر به جشن هایی برای دورهمی و یا اعمال دیدگاه های کوتاه مدت و اورژانسی برخی متولیان تبدیل شده، هنوز سینمای ایران چه ازمنظر نگاه کلی در سیاست گذاری و ترسیم نقشه راه و چه از نگاه جمع بندی تولیدات سالانه به آنچه از رهگذر اکران و جنبه سوداگرای سینما بر بدنه سینمای کشور تاثیر می گذارد، به بزنگاه های کیفی، نیاز مبرم دارد.

در این میان انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران کشور به عنوان صنف رسمی متشکل از نویسندگان و منتقدان حرفه ای، فارغ از دغدغه های سیاست زده و کوتاه مدت حاکم در فضای مدیریت فرهنگی کشور، می تواند سنگ محکی قابل اعتنا برای بازنگری در سیاست گذاری وبرنامه ریزی های مدیران سازمان سینمایی وهمچنین جنبه کیفی امورحرفه ای دست اندرکاران سینما برای بهبود و ارتقاء فعالیت ها و در نتیجه تولیدات قلمداد شود.

نگاه جامع جشن دوازدهم به تولیدات به نمایش در آمده در جشنواره ملی و جهانی فجر و موضع گیری شفاف و قاطع این انجمن در قبال چگونگی برگزاری این جشن ها طی ماه های پیشین و هچنین حضور فعالانه در جشنواره فیلم های کودکان و نوجوانان ، تاییدی است بر توجه انجمن منتقدان در راستای ایفای مسوولیت اجتماعی و فرهنگی خویش در قبال سینمای دوست داشتنی کشورمان.

امیدوارم برگزاری این جشن که به پشتوانه نظر کارشناسی و حضور فعالانه و داوری آکادمی اعضاء در انجمن منتقدان به وجود آمده و فارغ از شائبه ها و دخالت ها و سلایق شخصی و وابستگی های مبتنی بر رفاقت و مصلحت اندیشی و سایر انگاره های غیر تخصصی است، در روند حرکت سینمای ایران به منازل بالاترو والاتر کیفی و ارتقاء فرهنگ و سلیقه سینمایی مخاطبان وعلاقه مندان مثمرثمر و مفید به فایده باشد.

در ادامه برگزیدگان ۴۰ سال سینمای کودک و نوجوان بر اساس آرای منتقدان به شرح زیر معرفی شدند:

بهترین فیلمنامه: بهرام بیضایی برای فیلم «باشو غریبه کوچک»

بهترین کارگردان: کیومرث پوراحمد

بهترین بازیگر نوجوان: مهدی باقربیگی بازیگر «قصه‌های مجید» و ترانه علیدوستی بازیگر «من ترانه ۱۵ سال دارم»

بهترین بازیگر کودک: فرخ هاشمیان بازیگر «بچه‌های آسمان» و آیدا محمدخانی بازیگر «بادکنک سفید»

بهترین فیلم کودک: «خانه دوست کجاست؟»

بهترین فیلم نوجوان: «باشو غریبه کوچک»

در این مراسم از اسحاق خانزادی صدابردار پیش‌کسوت سینما ،سعید عقیقی فیلمنامه‌نویس و منتقد سینما و همچنین اصغر رفیعی‌جم فیلم‌بردار پیش‌کسوت سینمای ایران تجلیل به عمل آمد.

در ادامه برگزیدگان دوازدهمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران به شرح زیر معرفی شدند:

جایزه خلاقیت و استعداد درخشان (فیلمسازان اول): نیما اقلیما برای «امیر»

تندیس بهترین چهره پردازی: سعید ملکان برای «تنگه ابوقریب»

تندیس بهترین طراحی صحنه و لباس: محمدرضا شجاعی برای «تنگه ابوقریب»

تندیس بهترین موسیقی متن: سهراب پورناظری برای «شعله ور»

تندیس بهترین مهندسی صدا: طاهر پیشوایی و علیرضا علویان برای «به وقت شام»

تندیس بهترین تدوین: مهدی سعدی و هومن سیدی برای «مغزهای کوچک زنگ زده‌»

تندیس بهترین فیلمبرداری: حمید خضوعی ابیانه برای «تنگه ابوقریب»

تندیس بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: فرهاد اصلانی برای «مغزهای کوچک زنگ زده‌»

تندیس بهترین بازیگر نقش مکمل زن: سحر دولتشاهی برای «عرق سرد»

دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد: امین حیایی برای «شعله ور»

تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد: نوید محمدزاده برای «مغزهای کوچک زنگ زده‌»

دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن: باران کوثری برای «عرق سرد»

تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن: سارا بهرامی برای «دارکوب»

دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه: حمید نعمت الله و هادی مقدم دوست برای «شعله ور»

تندیس بهترین فیلمنامه: هومن سیدی برای «مغزهای کوچک زنگ زده‌»

تندیس بهترین کارگردانی: هومن سیدی برای «مغزهای کوچک زنگ زده‌»

تندیس بهترین فیلم: «مغزهای کوچک زنگ زده» به تهیه‌کنندگی سعید سعدی

نوشته برگزیدگان دوازدهمین جشن منتقدان معرفی شدند/ «مغزهای کوچک زنگ زده» با شش تندیس در صدر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرهاد اصلانی درباره انگیزه خود از حضور در «آبی به رنگ آسمان» گفت: احترام به تمام پیشکسوتان فوتبال به خصوص بزرگان باشگاه استقلال تهران از جمله ناصر حجازی باعث شد تا در این اثر حضور داشته باشم. امیدوارم این فیلم کاری ماندگار شود و تاثیر به سزایی در فرهنگ سازی هرچه بهتر برای این رشته ورزشی پرمخاطب داشته باشد. حمایت از ساخت چنین آثاری باعث می شود تا جوانان بیشتر به نقش و اهمیت زحماتی که گذشتگان کشیده اند، پی ببرند.

به جز فرهاد اصلانی، همایون ارشادی و سیامک انصاری از دیگر راویان این فیلم بوده اند و در ادامه نیز چهره های مطرح دیگر سینما به «آبی به رنگ آسمان» افزوده خواهند شد. رضا یزدانی خواننده سرشناس که ضبط صدای راویان در استودیوی شخصی وی انجام می گیرد، ترانه تیتراژ پایانی این فیلم را می خواند.

در این مستند که خشایار الوند نویسنده مطرح سینما و تلویزیون، نگارش متن و رضا تاری وردی تدوین آن را انجام می دهند، بیش از ۷۰ نفر از بزرگان باشگاه استقلال تهران هم حضور داشته اند. علی فتح الله زاده مدیرعامل اسبق باشگاه استقلال تهران، امیر رفیعی را در تهیه و تولید فیلم همراهی نموده است و شهاب کاظمی از کارگردانان و مدیران شبکه نمایش خانگی به عنوان مشاور پروژه در این مستند حضور دارد.

نوشته ادامه فیلمبرداری مستند «آبی به رنگ آسمان» با فرهاد اصلانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در سی و پنجمین جشنواره فجر به نمایش در آمد و توانست در شش بخش نامزد دریافت جایزه شود و مریلا زارعی به عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن و ایمان امیدواری به عنوان بهترین طراح گریم سیمرغ بلورین این دوره جشنواره را برای «زیر سقف دودی»دریافت کردند.

در خلاصه داستان «زیر سقف دودی» که به موضوع طلاق عاطفی در جامعه می پردازد، آمده است: شیرین که در زندگی خانوادگی با فرزند و همسرش به تدریج دچار مشکل می شود، به دنبال پیدا کردن راهی برای ایجاد ارتباط با آنهاست، که موفق نمی شود و به بحران می رسد. تلاش مجدد او برای برون رفت او از این بحران او را با چالش جدیدی رو به رو می کند.

در این فیلم پر بازیگر فرهاد اصلانی، مریلا زارعی، بهنوش طباطبایی، هوشنگ توکلی، مریم بوبانی، هادی مرزبان، فریبا متخصص، شهرام حقیقت دوست، رسول نجفیان، نفیسه روشن، آزیتا حاجیان، حسام نواب صفوی ،فرشید زارعی‌فرد و با معرفی ابوالفضل میری و لاله مرزبان به ایفای نقش می پردازند.

پخش این فیلم بر عهده موسسه بهمن سبز حوزه هنری است.

عوامل تولید «زیر سقف دودی» عبارتند از:تهیه‌کننده و کارگردان: پوران درخشنده، مدیرفیلمبرداری: مسعود سلامی، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: جلیل شعبانی، طراح گریم: ایمان امیدواری، تدوین:هایده صفی یاری، طراحی و ترکیب صدا:محمدرضا دلپاک، موسیقی:کارن همایونفر، طراح صحنه: حجت اشتری، طراح دکور: گلناز گلشن، صدابردار: عباس رستگارپور، دستیاران کارگردان: علی جودی و لیلا درخشنده، مدیر تولید: عباس درخشنده، عکاس: بابک برزویه، مدیر تبلیغات: پیام ایرایی.

«هیس دخترها فریاد نمی زنند!» فیلم قبلی پوران درخشنده که مورد توجه مخاطبین در اکران عمومی قرار گرفت، توانست در زمان خود فروش میلیاردی داشته باشد و به یکی از پرفروش ترین فیلم های سال تبدیل شود.

‎ ‌‌

نوشته پوستر «زیر سقف دودی» در آستانه اکران عمومی رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از چه زمانی علاقه به بازیگری در شما به وجود آمد؟

ابوالفضل میری: من در یک خانواده سینمایی بزرگ شدم و می‌توان گفت علاقه به هنر و سینما در من ریشه خانوادگی دارد اما در چند سال اخیر به دلیل حضور در کلاس‌ها و ارتباط با افرادی که در این زمینه فعالیت دارند علاقه مرا به بازیگری و ایفای نقش در ژانرهای متفاوت دو چندان کرده است.

پیش از «زیر سقف دودی» مقابل دوربین رفته بودید؟

در زمینه بازیگری خیر، اما در عرصه مدلینگ فعالیت داشته‌ام.

نقشی که در این فیلم بازی کردید، نقش مهمی است. نگران نبودید در این فضا و در رودر رویی با بازیگران حرفه‌ای، مثل فرهاد اصلانی و مریلا زارعی از عهده ایفای نقش بر نیایید؟

فرهاد اصلانی و مریلا زارعی از بازیگران حرفه ای سینمای ایران محسوب می شوند و باید اعتراف کرد که ایفای نقش در کنار این عزیزان برای من که اولین بار بازیگری را تجربه می کردم بسیار سخت بود، اما حمایت خانم درخشنده و مشورت های آقای اصلانی و خانم زارعی برایم پشتوانه‌ای شد تا بتوانم از عهده این کار برایم و این دوستان را سربلند کنم.

چقدر تمرین و مشاوره داشتید؟ چقدر با خانم درخشنده درباره نقش صحبت کردید و آنچه ارائه شد چقدر محصول این همراهی و همکاری است؟

قبل از کلید خوردن این فیلم خانم درخشنده به طور مکرر در مورد نقش و اهمیت آن با من صحبت می‌کرد و از من خواسته بود تا در تمام جلسات فیلمنامه‌خوانی حتی جلساتی که به سکانس من مربوط نمی شد حضور پیدا کنم و من سپاسگزار زحمات بی دریغ ایشان هستم.

واکنش‌ها به بازی شما و فیلم بعد از جشنواره چه بود؟ فیلم را با مخاطب دیدید؟

من بیشتر از ١۵سانس این فیلم را در کنار مخاطبان دیدم. بازتاب ها به فیلم و سکانس‌های بازی من تقریبا خوب بود و مخاطبان جوان فیلم با کاراکتر من همذات‌پنداری می کردند، گاهی از سوی والدین بازتاب‌های منفی مشاهده می کردم که این نشان می دهد فضای فیلم و شخصیت‌ها برای مخاطب باورپذیر بوده است.

چقدر از دغدغه های این شخصیت، چه اندازه از اشتباه‌ها و ترس ها و تردیدهایش برای شما آشناست؟

من با نقش آرمان زندگی کردم،  خودم را جای او گذاشتم و درد و رنج هایش را تجربه کردم. با  آرمان هایی ارتباط پیدا کردم که وضعیت، درد و تردید آرمان را در زیر سقف دودی این شهر داشتند.

شخصیت آرمان شبیه شماست یا از شما دور است؟ او را درک می‌کردید؟

نمی توان گفت دور است. من، دوستانم و همه ما در برهه ای از زندگی مشکلاتی چون اختلاف والدین، تضاد نسل‌ها، مشکلات کار و سربازی را تجربه کرده‌ایم پس نمی توان گفت که آرمان دور است، هر چند کاملا شبیه من نیست. امیدوارم توانسته باشم با بازی در نقش آرمان، صدای آرمان‌هایی باشم که نیاز به عشق و توجه دارند.

بازیگری هدف اصلی شما در سینماست یا ممکن است شاخه‌های دیگری را هم دنبال کنید؟

بزرگترین هدف من بازیگری در عرصه سینماست و من برای ماندن در این مسیر تمام تلاشم را می‌کنم.

بعد از «زیر سقف دودی» پیشنهادی داشتید؟

بله، بعد از ایفای نقش در «زیر سقف دودی» پیشنهاد هایی برای بازی در سینما و تلویزیون خانگی به من شده، اما منتظر هستم فیلم «زیر سقف دودی» اکران شود و بازتاب ها را مشاهده کنم، بعد از آن اگر پیشنهاد دهند با کمال میل می پذیرم.

سخت ترین سکانسی که بازی کردید کدام سکانس بود و چرا؟

اولین و سخت ترین سکانس  را همراه با خانم زارعی جلوی دوربین داشتم .در لوکیشینی در کنار پنجره به سوی خیابان دعوای آرمان با مادرش فیلمبرداری می شد به دلیل سرو صدای بسیار این لوکیشن ١٠بار برداشت شد. هر دفعه خانم زارعی در این سکانس به صورت من می‌زد.

رقابت در سینما بسیار دشوار است و معمولا چهره های متعدد جوانی که هر سال وارد این فضا می شوند و خیلی زود جایشان را به دیگران می دهند، نگران این موضوع نیستید؟

من با انگیزه وارد این عرصه شده ام و تمام تلاشم را برای ماندن در این مسیر می‌کنم برای من مهم است که جایگاه با ارزشی برای خود کسب کنم.

نوشته با نقش آرمان در «زیر سقف دودی» زندگی کردم/ برای ماندن آمده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تدوین این فیلم همزمان توسط نازنین مفخم انجام می شود و محمود اردلان هم صداگذاری «ماجان» را برعهده دارد.

در فیلم «ماجان» مهتاب کرامتی، فرهاد اصلانی، سیما تیرانداز، بهنوش بختیاری، بابک انصاری، بازیگر نوجوان: محمد مهدی احدی، بازیگران خردسال: عرفان برزین و سارا میرایی به ایفای نقش می پردازند.

«ماجان» روایتگر قصه زوجی است که با چالش بزرگی در مواجه با فرزند خود روبرو هستند.

عوامل تولید این فیلم عبارتند از:نویسنده: لیلا لاریجانی، کارگردان: رحمان سیفی آزاد، مشاور کارگردان:همایون اسعدیان، مدیر فیلمبرداری:محمد آلادپوش، مدیر صدابرداری:سعید بجنوردی، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس:جهانگیرمیرزاجانی، مدیر تولید:مجید کریمی، سرپرست گروه کارگردانی:علی صابری،برنامه ریز:سعید نقدزاده، دستیار کارگردان:حسام خلیل نژاد، دستیار برنامه ریز:فرشاد کلباسی،عکاس: مهدی دلخواسته، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده:محمد مهدی عسگرپور.

«ماجان» محصول موسسه تصویر شهر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران است.

نوشته فیلمبرداری «ماجان» امروز در شمال به پایان می‌رسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در پروژه «زیر سقف دودی» تعدادی از بازیگران سینمای ایران، از جمله؛ فرهاد اصلانی، مریلا زارعی، هوشنگ توکلی، مریم بوبانی، هادی مرزبان، فریبا متخصص، شهرام حقیقت دوست، رسول نجفیان، نفیسه روشن، آزیتا حاجیان، حسام نواب صفوی و فرشید زارعی‌فرد به ایفای نقش پرداخته‌‌اند و در این پروژه سینمایی ابوالفضل میری و لاله مرزبان نیز به سینمای ایران معرفی می‌شوند.

صفحه رسمی اینستاگرام «زیر سقف دودی»:    www.instagram.com/ziresaghfedodi

آدرس وب سایت رسمی «زیر سقف دودی»:    www.ziresaghfedoodi.ir

نوشته تدوین فیلم سینمایی «زیر سقف دودی» رو به اتمام است/ آهنگسازی توسط کارن همایونفر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.