«جناب آقای سید صادق موسوی؛ نظر به دانش و تجربه و شایستگی هایتان و به استناد مواد ۱۱ و ۱۴ اساسنامه انجمن سینمای جوانان ایران و مصوبه هیأت محترم امنای انجمن به موجب این حکم به سمت «رئیس هیأت مدیره و مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران» منصوب می شوید؛موفقیت هایتان در مسئولیت های مهم فرهنگی و هنری گذشته، خوشفکری و ارتباطات گسترده و مفیدتان با چهره های فرهنگی ، علمی و دانشگاهی نوید بخش روزگاری خوب و پر رونق برای بزرگترین مدرسه سینمایی کشور است. امید است با نگاه ملی و جهانی  پرشتاب و بی درنگ انجمن سینمای جوانان را از حاشیه ها و چالش های های دست و پاگیر و بی اهمیت رهانیده و راه را برای قدرت نمایی هرچه بیشتر جوانان پرشور کشور بازکنید. به عنوان مدیری خلاق، جوان و دانش آموخته بکوشید در لایه های گوناگون مدیریت انجمن زمینه های هم افزایی تجربه های ارزشمند بزرگان و پیشکسوتان و شور و انرژی  جوانان خلاق را فراهم کنید.

رسیدگی فوری به مسائل و مشکلات انجمن در تهران و شهرستانها، تجهیز دفاتر انجمن در استان ها و تلاش برای ایجاد فرصت های برابر از جمله مأموریت های شما در این مسئولیت مهم است. همکاری و همفکری با مدرسه ملی سینمای ایران و ایجاد پیوند عمیق و پیوسته بین این دونهاد کمک شایانی به ارتقاء سطح دانش و تجربه در سینمای ایران خواهد کرد؛ ضمن تقدیر از تلاش های مشفقانه جناب آقای فرید فرخنده کیش و همکاران شان موفقیت روز افزونتان را در این مسئولیت مهم از خداوند متعال خواستارم.»

سید صادق موسوی متولد سال ۱۳۵۸ و فارغ التحصیل کارشناسی و کارشناسی ارشد علوم اجتماعی از دانشگاه تهران است.

از سوابق وی میتوان به مدیر کل نمایش خانگی ،مستند و کوتاه،مدیرکل حوزه ریاست سازمان سینمایی،ریاست مجموعه تالار وحدت،ریاست مجموعه تئاتر شهر،عضو هیات مدیر بنیاد فرهنگی هنری رودکی ،مشاور راهبردی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،معاون مرکز هنرهای نمایشی،رئیس شورای نظارت و ارزشیابی مرکز هنرهای نمایشی،رئیس شورای ساخت و حمایت مرکز هنرهای نمایشی،مدیر تالار هنر ،قائم مقام ادوار مختلف جشنوار بین الملل تئاتر کودک و نوجوان اشاره کرد.

نوشته سیدصادق موسوی مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست فرخنده کیش با اشاره به حمایت‌های صورت گرفته از سوی اصناف و مجموعه‌های سینمایی از این جشنواره گفت: جشنواره امسال با حمایت چندین مجموعه سینمایی در دو بخش ملی و بین الملل و از تاریخ ۲۰ تا ۲۶ آبان در پردیس سینمایی چارسو تهران برگزار می‌شود.

سینماگران اصفهانی پیشتاز تولید اثر برای جشنواره فیلم کوتاه

وی در ارتباط با آثار حاضر در  این جشنواره نیز گفت: در مجموع ۱۷۰۱ اثر در بخش ملی و ۳۰۸۸ اثر در بخش بین‌الملل متقاضی شرکت در سی و دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران بوده‌اند که در بخش‌هایی چون فیلم داستانی، مستند، انیمیشن و تجربی به رقابت با هم می‌پردازند و با توجه به بدعتی که از امسال در این جشنواره گذاشته شده است و زمان ارسال آثار تمدیده نشده است، حضور این تعداد اثر برای جشنواره، نشان دهنده استقبال چشکگیر فیلمسازان از آن است.

فرخنده کیش افزود: از میان استان‌های کشور، استان اصفهان و سینماگران آن بیشترین تعداد آثار ارسالی را برای این دوره از جشنواره داشته اند و بعد از آن‌ها استان‌های خراسان رضوی و البرز در رتیه‌های دوم و سوم در تعداد آثار ارسالی در این دوره از جشنواره را از آن خود کرده‌اند.

سرمایه‌گذاران بخش خصوصی به سراغ فیلم کوتاه آمده‌اند

دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران در ادامه با اشاره به حضور پر رنگ سرمایه گذاران بخش خصوصی در این دوره از جشنواره فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: بیش از ۸۰ درصد آثار ارسالی به این دوره از جشنواره با سرمایه بخش خصوصی تولید شده است و این نشان دهنده علاقه بخش خصوصی برای حضور و سرمایه‌گذاری در این عرصه است.

چشم انداز جشنواره فیلم کوتاه، حضور در میان ۱۰ جشنواره برتر دنیا

دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران با اشاره به چشم‌انداز ترسیم شده برای این جشنواره در سال‌های آینده اظهار کرد: ما علاقه مندیم تا با ارتقا سطح کیفی این جشنواره، آن را در یک موقعیت جهانی به تثبیت برسانیم و این جشنواره را به عنوان یکی از ده جشنواره برتر در این حوزه معرفی کنیم.

وی اضافه کرد: رسیدن به چنین جایگاهی می‌تواند منجر به تولید آثاری شود که به راحتی تولیدات خود را برای حضور در بخش فیلم کوتاه جایزه اسکار معرفی می‌کنند، آنچنان که ما در همین سال جاری دو اثر را برای حضور در این جشنواره آماده کردیم.

سینمای تجربی محور اصلی جشنواره امسال

فرخنده کیش در ادامه با معرفی سینمای تجربی به عنوان محور اصلی برنامه‌های این دوره از جشنواره فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: نمایش فیلم‌های هنرجویان آقای کیارستمی در چهار شب از این جشنواره برنامه‌ای در جهت معرفی و بررسی تاثیر تجربه گرایی در جریان فیلم کوتاه است که در کنار کارگاه‌های تخصصی در این زمینه در این دوره از جشنواره برگزار خواهد شد

بلندگوی «آفریده» نیستم!

فرخنده کیش در پاسخ به پرسش خبرنگاری در ارتباط با دلایل حضور پررنگ محمد آفریده که سوابق عملکرد بسیار مخدوشی دارد، در تیم فکری این دوره از جشنواره فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: وی را مشاور خودم می‌دانم و او را شایسته‌تر از خود در این سمت می‌دانم حس می‌کنم که آفریده جزو خادمین انقلاب اسلامی و فرهنگ ما بوده و است.

بیش از دو دهه خدمت فرهنگی آفریده را دیدم حیف است که حامیانی همچون او را با یک خطای کوچک کنار بگذاریم. بنده بلندگوی محمد آفرینده نیستم اما حس خودم را از او گفتم.

وی در ادامه افزود: امیدواریم در جشنواره سال آینده روش‌ها و سرفصل‌ها را به گونه‌ای اصلاح کنیم که به موارد ارزشی نزدیک شود.

نوشته حمایت رئیس انجمن سینمای جوان از آفریده!/فرخنده کیش: بلندگوی «آفریده» نیستم، ولی حیف است خدمات او دیده نشود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته دبیر جشنواره‌ فیلم کوتاه تهران حکم گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرید فرخنده‌کیش به سوره سینما گفت: امسال نهمین دوره جشنواره عکس و فیلم کوتاه ژیار در شهر بانه برگزار می شود. این جشنواره طی دوره های قبلی در شهرهایی از استان های کردستان، ایلام، کرمانشاه، آذربایجان غربی از برگزار شده بود و اساسا با هدف معرفی فرهنگ و هنر منطقه، ایجاد بستری تبلیغاتی برای معرفی جاذبه‌های گردشگری، بازسازی و تقویت سینمای کوتاه، معرفی و شناسایی و کشف استعدادهای جوان در منطقه طراحی شده است.

وی افزود: آثار شرکت کننده در این رویداد همگی موضوع آزاد دارند اما خالقان آنها، جوانان هنرمندی از استان‌هایی که ذکر کردم هستند و همگی آنان، نگاه بومی و منطقه ای خود را بر جهان اثر جاری کرده‌اند.

دبیر اجرایی نهمین جشنواره عکس و فیلم ژیار سیروس صناعی است. وی مدیریت انجمن سینمای جوان استان کردستان را هم بر عهده دارد. نهمین دوره جشنواره ژیار نوزدهم تا بیست یکم اردیبهشت سال ۹۴ در شهر بانه برگزار می‌شود.

نوشته یک جشنواره برای ستایش از فرهنگ قومی/ حرف‌های فرخنده‌کیش درباره جشنواره ژیار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرید فرخنده‌کیش به سوره سینما گفت: من مسلما با جداسازی بخش داخلی و بین الملل جشنواره فیلم فجر موافقم. فکر می کنم این اقدام، این امکان را فراهم می‌کند که به شکلی حرفه ای‌تر با فیلم‌های خارجی و همچنین آثار داخلی با رویکردهای جهانی برخورد شود. در گذشنه که بخش داخلی و بین المللی به طور همزمان برگزار می‌شد، تماشاگران موفق نمی شدند در مواجهه با حجم انبوهی از فیلم های مختلف، به شیوه معقولانه ای با هر اثر روبرو شوند و حالا با این جداسازی یک فرصت مناسب پیش آمده تا حق مطلب بخش جهانی جشنواره ادا شود. من این جداسازی را یک گام رو به جلو به حساب می‌آورم و امیدوارم از امسال به بعد شاهد تأثیرگذاری هر چه بیشتر بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر باشیم.

وی همچنین درباره برنامه های خود برای انجمن سینمای جوان در سال ۹۴ ادامه داد: انجمن سینمای جوان به خاطر مخاطب جوان و خاصی که دارد ناگزیر است که خود را دائم به روز نگه دارد و این پویایی را در همه برنامه‌ها جاری کند. ما در سال ۹۴ تلاش می کنیم با بررسی دقیق نواقص موجود در زمینه های اجرایی در صدد رفع آن برآییم، ضمن اینکه امسال بازخورد تغییراتی را که از اواخر سال گذشته شروع کردیم نیز مشاهده خواهیم کرد و همین امر به اقدامات بعدی ما جهت می دهد. نخبه گرایی نیز از جمله اهداف ماست و می کوشیم با کشف استعدادهای جوان در تمام مناطق ایران آنان را تحت حمایت و هدایت خود در بیاوریم.

فرخنده کیش همچنین گفت: معمولا تمرکز مراکز سینمایی بروی سه رکن اصلی فیلنامه نویسی، کارگردانی و فیلمبرداری است اما ما می خواهیم با توجه به همه رشته های سینمایی در جهت توسعه و گسترش آنها گام برداریم. ما هیچ نگاه محدود کننده موضوعی نداریم و تنها می خواهیم کسانی که به سینما علاقمند هستند در این حوزه شروع به کار کنند، البته پاسخ صحیح به سلیقه های مختلف تابع فرهنگ و هنجارهای اجتماعی ما خواهد بود و ارزش های بنیادین جامعه در برنامه ریزی های کلان ما نقش اساسی خواهند داشت.

فرید فرخنده کیش در پایان یادآور شد: ما علاقمندیم با هم افزایی بین نیروهای جوان بستری را ایجاد کنیم تا از کسانی که می توانند با استفاده از مدیوم تصویر در جهت تعمیق هرچه بیشتر فرهنگ اصیل ما گام بردارند به نحو مطلوب تری حمایت شود و در این راستا به دلیل اهداف مشترکی که با حوزه هنری داریم، قصد داریم همکاری خود را با این مرکز پیش از پیش توسعه دهیم.

نوشته جداسازی بخش بین‌الملل جشنواره یک گام رو به جلوست/ گسترش ارتباط سینمای جوان با حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- دکتر حجت الله ایوبی معاون وزیر، رییس سازمان سینمایی و رییس هیات امنای انجمن سینمای جوانان ایران طی حکمی فرید فرخنده کیش را به عنوان مدیرعامل جدید انجمن جوانان سینمای ایران منصوب کرد. به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، متن کامل حکم به شرح زیر است:

جناب آقای فرید فرخنده کیش؛ نظر به شایستگی ها و سوابق ارزشمندتان در عرصه های مدیریت سینمایی به استناد ماده ۱۴ اساسنامه انجمن سینمای جوانان ایران و مصوب هیات امنای انجمن به موجب این حکم به سمت « مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران» منصوب می شوید.
اینک که با تلاش های تحسین برانگیز آقای حبیب ایل بیگی شور و نشاطی تازه در انجمن های سراسر کشور پدید آمده، امیدوارم با ادامه سیاست های تمرکز زدایی و عدالت فرهنگی پویایی هرچه بیشتر این نهاد دیرپا و ارزشمند سینمایی را موجب شوید.

فیلمسازان فیلم کوتاه با خلاقیت و آثار درخشان و موفقیت های بی شمارشان در جشنوارهای داخلی و خارجی شایستگی ها خود را به اثبات رساندند. برماست که این سرمایه ها را قدر بدانیم و با بهره گیری از دانش و تجربه مدیران کارآزموده و دلسوز راه را بر پیشرفت های بیشتر در این عرصه هموار سازیم. تعهد، آموخته ها و عشقتان به فیلمسازان این عرصه سرمایه بزرگی است که به یاری خداوند بزرگ ضامن موفقیت های روزافزونتان در این راه خواهد بود.

فرید فرخنده کیش متولد سال ۱۳۳۷ در تهران و دارای مدرک تحصیلی کارشناسی مهندسی عمران، کارشناسی ارتباط تصویری(گرافیک)، کارشناسی ارشد مدیریت اجرایی (استراتژیک) است.  در کارنامه حرفه‌ای وی مواردی همچون:مدیر آماده سازی و چاپ و توزیع کتاب‌های درسی (۷۵-۱۳۷۳)، مدیر برنامه‌ریزی گروه هنر فنی و حرفه‌ای (کارشناس مسئول برنامه‌ریزی و تالیف گروه هنر) (۸۱-۱۳۷۸)، مشاور مدیرعامل در امور فرهنگی هنری و سرپرست واحد تحقیقات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (۱۳۸۳-۱۳۸۲).

معاون تحقیقات و آموزش انجمن سینمای جوانان ایران و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (۱۳۸۴-۱۳۸۳)، معاون آموزش و پژوهش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (۱۳۸۵)، مشاور مدیرعامل در امور پژوهشی و آموزش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (۱۳۸۹- ۱۳۸۵) مشاور ارشد مدیرعامل و مدیر امور استان‌های بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای (۱۳۹۰-۱۳۸۹)، مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان سینمایی سوره حوزه هنری (۱۳۹۰- ۱۳۹۳) مدرس دانشگاه رجایی (۱۳۹۱-۱۳۷۹)، مدیر آماده سازی مجلات رشد رشته تخصصی (۷۷- ۱۳۷۵)، عضو کمیته تخصصی سینمای مستند فرهنگستان هنر (۱۳۸۸- ۱۳۸۵)، دبیر اجرایی نخستین همایش ملی انیمیشن ایران (۱۳۸۷)، دبیر جشنواره امام رضا (ع) (۱۳۹۰)، مشاور دبیر هشتمین جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش (۱۳۹۱) دیده می شود.

نوشته مدیر عامل انجمن سینمای جوان منصوب شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این معاونت به‌عنوان قائم مقام مدیرعامل در امور مناطق و استان‌ها ضمن هماهنگی با دیگر معاونت‌های انجمن نسبت به اجرای سیاست‌ها و خط مشی اجرایی و ابلاغی از طرف مدیرعامل و برنامه‌های مصوب شوراهای برنامه ریزی و مشورتی در حوزه آموزشی، تولید، جشنواره‌ها و بازرگانی اقدام خواهد کرد.

فرید فرخنده کیش متولد سال ۱۳۳۷ در تهران و دارای مدرک تحصیلی کارشناسی مهندسی عمران، کارشناسی ارتباط تصویری(گرافیک)، کارشناسی ارشد مدیریت اجرایی (استراتژیک) است. در کارنامه حرفه‌ای وی مواردی همچون: مدیر آماده سازی و چاپ و توزیع کتاب‌های درسی، مدیر برنامه‌ریزی گروه هنر فنی ومشاور مدیرعامل در امور فرهنگی هنری و سرپرست واحد تحقیقات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (۱۳۸۳-۱۳۸۲)، معاون تحقیقات و آموزش انجمن سینمای جوانان ایران و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، معاون آموزش و پژوهش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، مشاور مدیرعامل در امور پژوهشی و آموزش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی،  مشاور ارشد مدیرعامل و مدیر امور استان‌های  بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای (۱۳۹۰-۱۳۸۹)، مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان سینمایی سوره حوزه هنری، مدرس دانشگاه رجایی، مدیر آماده سازی مجلات رشد رشته تخصصی، عضو کمیته تخصصی سینمای مستند فرهنگستان هنر، دبیر اجرایی نحستین همایش ملی انیمیشن ایران،  دبیر جشنواره امام رضا (ع)، مشاور دبیر هشتمین جشنواره فیلم کوتاه دینی رویش و… آمده است.

نوشته فرید فرخنده‌کیش معاون امور مناطق و استان‌های انجمن سینمای جوان شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مهر نوشت: مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان توسعه سینمایی سوره معتقد است تولید مجموعه کمیک موشن «نام‌ها» درباره سرداران شهید ساخته رضا میرکریمی از ماندگارترین پروژه‌های سینمایی تولید شده در سال ۱۳۹۲ در حوزه هنری بوده است.

نوشته همه تولیدات سینمایی حوزه هنری در سال ۹۲/ «نام‌ها» در یادها می‌ماند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، فرید فرخنده کیش، مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان توسعه سینمایی سوره با بیان مطلب فوق در خصوص تعداد قسمت های مجموعه و مدت زمان هر بخش اظهار داشت: نگاه فعلی ما بر مبنای تولید یک مجموعه ۲۶ قسمتی است . در این نگاه  مدت زمان هر قسمت نیز ۴۵ دقیقه در نظر گرفته شده  است. تا کنون به جز همایون اسعدیان و مهدی شیرزاد به عنوان فیلمنامه نویس حضور منوچهر محمدی به عنوان تهیه کننده مجموعه قطعی شده است.

وی در ادامه افزود: نگاه تولیدی مجموعه بر این بود که در کنار کتاب خانم حسینی نیم نگاهی بر تاریخچه  مقاومت مردم خرمشهر و نیروهای مبارز در این شهر داشته باشیم که نتیجه و حاصل آن فیلمنامه ای است که همایون اسعدیان و مهدی شیرزاد مشغول نگارش آن هستند و امیدواریم تا اوایل سال آتی تصمیم گیری در خصوص نحوه تولید با تکیه بر حجم و گنجایش فضای اثر انجام شود.

مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان توسعه سینمایی سوره  با بیان اینکه تولید این مجموعه با برآورد و پیش بینی هزینه ای که خود حوزه بر عهده گرفته است، انجام خواهد شد، ادامه داد: در این بین اگر اسپانسرهای فرهنگی جهت مشارکت اعلام همکاری کنند، همراهی خواهیم کرد که طبیعتا یکی از آنها می تواند سیمای جمهوری اسلامی ایران باشد.

فرخنده کیش با اشاره به یکی از اهداف سازمان سینمایی سوره، تاکید کرد: یکی از این اهداف تولید و گنجاندن فیلم هایی با معرفی شخصیت های ماندگار و اثرگذار  در سبد فرهنگی خانواده است. نیاز جامعه فعلی ما که آرام آرام از این فضا دور می شود؛ بیان رشادت های شخصیت هایی است که طی مقاومت ۸ ساله از خودگذشتگی های بسیاری داشتند. در این زمینه سازمان سینمایی سوره وظیفه خود می داند با تمرکز بر این مهم، در کنار سایر تولیدات خود،به تولید فیلم هایی بپردازد که علاوه بر داشتن جذابیت های تصویری و هنری به لحاظ ارزشی و فرهنگی نیز حرفی برای گفتن دارند. امیدواریم با ایجاد جذابیت های لازم متناسب با موضوعات فرهنگی و مناسب ، مراجعه مجدد جامعه به رسانه سینما را داشته باشیم.

مجموعه تلویزیونی «دا» در خرمشهر و اطراف آن و همچنین لوکیشن و فضاهای طراحی شده تولید می‌شود. «دا»، در گویش کردی و لری به معنی مادر است و زهرا حسینی با انتخاب این عنوان سعی کرده به موضوع مقاومت مادران ایرانی در طول جنگ ایران و عراق بپردازد. به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، کتاب «دا» مهم ترین و تأثیرگذارترین کتاب در زمینهٔ خاطره‌ نگاری جنگ هشت سالهٔ ایران و عراق محسوب می‌شود. این کتاب محصول انتشارات سوره مهر حوزه هنری است  که تا کنون با ترجمه های انگلیسی و اردو حضوری بین المللی در خارج از ایران داشته است.

نوشته مجموعه تلویزیونی «دا» در ۲۶ قسمت تولید می‌‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به نقل از پایگاه خبری حوزه هنری مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان توسعه سینمایی سوره گفت: ظرف دو سال گذشته بر اساس تصمیم مدیریت کلان حوزه هنری، ورود سازمان سینمایی سوره به تولیدات فیلم اولی ها اتفاق افتاد. اتفاقی که پیشتر از طریق فارابی و مرکز گسترش سینمای مستند تجربی دنبال می شد اما متاسفانه در معاونت سینمایی گذشته مورد بی مهری قرار گرفت.

فرید فرخنده کیش در این زمینه تصریح کرد: سازمان توسعه سینمایی سوره در دو سال گذشته قصدش این بوده که تعدادی از فیلمسازانی که دارای سبقه روشن و شرایط مناسبی بوده اند را در ساخت فیلم اول شان مورد حمایت قرار دهد. این سیاست در کنار تولیدات سینمای حرفه ای است که توسط حوزه هنری پیگیری می‌شود.

وی با اشار به فیلم های «خسته نباشید» و «تاج محل» افزود: آثاری هم که در این زمینه سال گذشته تولید شد فیلم های «تاج محل» و «خسته نباشید» بود که مورد توجه مخاطب خاص و عام سینما قرار گرفت.

فرخنده کیش در خصوص فیلم حق سکوت اظهار داشت: امسال هم فیلم حق سکوت که محمد هادی نائیجی به عنوان کارگردان و نویسنده در کنار این فیلم است با تهیه کنندگی سیدرضا میرکریمی تولید و به جشنواره فیلم فجر ارائه شده است. این فیلم با موضوع روحانیت و زندگی یک طلبه جوان ریشه گرفته اما در ادامه به لایه‌های زندگی اجتماعی امروزه تسری می‌یابد و فکر می‌کنم جزو فیلم‌هایی می شود که در کنار آثار بزرگان سینما، انشاالله در سی و دومین جشنواره فیلم فجر مطرح خواهد شد.

فیلم سینمایی « فرشته ها با هم می آیند» نیز به عنوان اولین تجربه کارگردانی حامد محمدی از تولیدات سینمایی حوزه هنری در سی و دومین جشنواره فیلم فجر به رقابت با سایر آثار این بخش خواهد پرداخت.

نوشته فیلم «حق سکوت» معیارهای هنری و اخلاقی را توامان دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های سه فیلمساز جوان در سوره سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، محمد کارت: طی سال‌های اخیر مسیر ورود فیلمسازان جوان و رسیدن  به مسند کارگردانی سینما، روال و روند مشخصی نداشته است. گاه فیلمساز جوان بااستعداد در عرصه فیلمسازی فیلم کوتاه سالها تلاش می‌کند تا بتواند فیلم سینمایی بسازد اما به این هدف نایل نمی‌شود، از طرف دیگر هستند افرادی که یکباره شرایط ساخت فیلم سینمایی با بودجه‌های کلان برایشان فراهم می‌شود. این ابهام در ضابطه‌مند یا رابطه‌مند بودن ورود به سینما جای سوال و کنکاش برای رسیدن به یک معیار ایده‌آل دارد. در میزگردی که با فیلمسازان جوان سینما داشتیم درباره نحوه ورود، شرایط کار و چالش‌هایی که در این حرفه داشته‌اند صحبت کردیم.

رضا درمیشیان که با فیلم سینمایی «بغض» به عنوان اولین ساخته خود توانست نظر منتقدان و مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند، احسان عبدی پور که در سی  و یکمین جشنواره فیلم فجر با اولین ساخته خود فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» مورد تحسین و توجه بسیار قرار گرفت و او را پدیده آن جشنواره نامیدند. ابراهیم شیبانی که به عنوان یکی از جوانترین کارگردانان تا کنون سه فیلم‌ سینمایی با کیفیت و معیارهای قابل قبول سینمایی کارگردانی کرده و آخرین ساخته‌اش «هیچ کجا هیچکس» در نوبت اکران قرار دارد. همچنین فرید فرخنده‌کیش مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان سینمایی حوزه هنری در این میزگرد حضور داشتند. 

صحبت را با چگونگی فراهم شدن شرایط ساخت اولین فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» شروع کنیم. آقای عبدی پور عضوی تازه وارد به فضای سینمای حرفه ای است.

احسان عبدی‌پور: من قبل از «تنهای تنهای تنها» چند تله‌فیلم ساخته بودم. اینکه کدام راه برای ورود به کارگردانی سینما محکم‌تر است را دقیق نمی‌دانم. دنبال نکرده‌ام که ببینم کارگردانان مختلف مسیر ورودشان به چه شکل بوده است.

درمیشیان: چطور صدا و سیمای بوشهر را متقاعد کردی برای ساخت «تنهای تنهای تنها» با دوربین ۳۵ کارکنی؟

عبدی‌پور: برای ساخت این فیلم سعی کردم همه‌جور پای کار بایستم. هیچ نگاه سودجویانه به فیلم نداشتیم. پروسه تولید هم خیلی پارتیزانی انجام شد.

فرخنده‌کیش: من سالها در مجموعه‌ها و نهادهای سینمایی که وظیفه حمایت از نسل جوان را داشته‌اند کار کردم. این جلسه مطمئنا برای من خیلی جذاب است که بتوانیم مطالبات نسل جوان فیلمسازی را با هم به چالش بکشیم. تمایل دارم بیشتر بشنوم. چگونگی حمایت از فیلمسازان جوان هم‌اکنون دغدغه حوزه هنری نیز هست. حوزه هنری حمایت از فیلم اولی‌ها و وارد کردن نیروی جوان به سینما را در دستور کار خود دارد.

روند ورود فیلم اولی‌ها به پروسه تولید قبلا معیارهای مشخص‌تری نسبت به اکنون داشت. به طوری که اغلب یا سالها به عنوان دستیار کارگردان با کارگردانان مختلف کار کرده بودند یا در انجمن سینمای جوان تجربیاتی داشتند که بعد تجربیات موفق خود را به مرکز گسترش سینمای تجربی و مستند ارائه می‌کردند و آن نهاد برای ساخت فیلم اول سینمایی فیلمسازان جوان را حمایت می‌کرد، بعد بنیاد فارابی این روند حمایتی را برای فیلم‌های بعدی کارگردان ادامه می‌داد.

در حال حاضر عملا این قضیه وجود ندارد یا تغییر کرده یا به شکل وظیفه‌مداری از طرف نهادها انجام نمی‌شود. به هرحال تصور می‌کنم نگاه شما به سینما و تجزیه و تحلیل روند تولید می‌تواند برای جوانان دیگری که دغدغه ورود به کارگردانی سینما دارند ملاک و معیاری مناسب باشد.

عبدی‌پور: در وضعیت کنونی با وجود تمام انتقاداتی که به تلویزیون وارد است، خارج از تمام حب و بغض‌ها، تلویزیون با فراهم کردن امکان ساخت تله‌فیلم برای برخی از فیلمسازان جوان دروازه ورود به کارگردانی سینما را بازتر کرده است و محدودیت‌های قبلی را کم کرده، کما اینکه در حال حاضر فیلمسازان جوان می‌توانند در مراکز استان‌ها یک تله‌فیلم تصویب کنند و با دریافت حداقل بودجه، اثری را تولید کنند. در این صورت توانایی آنها محک می‌خورد. فکر نمی‌کنم مسیر ورود برای جوانان راهی صعب‌العبور باشد. توانایی و استعداد روی زمین نمی‌ماند. برای یک جوان کارگردان، فیلمنامه‌نویس، تدوین‌گر و تصویربردار خوب و بااستعداد، هزار راه شکوفایی و رشد وجود دارد. گاهی با ساخت یک تیزر تبلیغاتی می‌توان توانایی خود را ثابت کرد. به نظرم هم‌اکنون ورود به سینما مسئله نیست چگونه ماندن و درست بودن ملاک است.

درمیشیان: در این چند سال ورود به عرصه فیلم‌سازی خیلی راحت‌تر نشده، شکلش عوض شده است. قبلا ورود به این شکل نبود و مجوز کارگردانی مراحلی داشت. صلاحیت متقاضی ساخت فیلم اول در شوراهای مختلف بررسی و نمره داده می‌شد و تعداد مشخصی پروانه ساخت فیلم اولی در سال بیشتر صادر نمی‌شد. یک جور نسبت بین فیلم‌سازان اول و فیلم سازان حرفه ای مشخص کرده بودند و بر اساس آن جلو می‌رفتند. مثلا من برای ساخت فیلم «بغض» خان‌های مختلفی را گذراندم . پروانه ساخت «بغض» حدود ۵ سال پیش صادر شد و من از چند سال قبلش برای گرفتن پروانه می‌دویدم و می دویدم.

قبل از هر چیز باید بگویم موافق باز شدن فضا و فیلم ساختن و ورود فیلمساز جدید هستم و با بگیر و ببند در هر شکلی مخالفم. چون هر کسی با ساخت فیلم جای خودش را پیدا خواهد کرد و کسی جای دیگری را تنگ نمی‌کند اما من سوال دارم، آیا در این چند سال که می‌گویید فضا باز شده واقعا همه فیلمسازان اول ما همین‌ها بودند که فیلم ساختند؟ آیا شرایط ساخت فیلم برای همه جوانان به طور مساوی است؟ آیا سقف استعدادهای جوانان ما همین‌ها بودند که فیلم هایشان را دیدیم؟ مطابق آمار ، صدور پروانه ساخت برای فیلم سازان اول خیلی بیشتر از سال‌های گذشته است اما چه ویژگی مشترکی میان این کارگردانان اول مجوز گرفته که فیلم هایشان را با بودجه‌های دولتی می‌سازند، وجود دارد؟

چند نفرشان را می‌شناسیم؟ مثلا سابقه دستیاری، ساخت فیلم کوتاه، نوشتن فیلم نامه و حضور در جریان سینما داشته‌اند؟ متر و معیار این حمایت‌ها چه بوده است؟ صرف صدور تعدادی پروانه ساخت برای فیلم سازان اول به این معنی نیست که فضا برای فیلم اول ساختن ساده‌تر شده است. بلکه فقط می‌شود گفت در این دوره تعداد زیادی فیلم سازان اول داشتیم که با بودجه دولت فیلمساز شدند. در کنار این‌ها البته فیلم سازان اول شاخصی هم بوده‌اند که با دویدن همیشگی فیلم اولشان را ساخته‌اند که هیچ ربطی به دولت ندارند. استعدادهایی هم بوده‌اند که هیچ راهی پیدا نکرده‌اند. به گمانم در این بحث حلقه گمشده ما ، بسترسازی برای ورود استعداد تازه است. چقدر این بسترسازی و حمایت از جوانان مستعد درست بوده است؟

نکته دیگری که  می‌خواهم به آن اشاره کنم تداوم فیلمسازی این فیلم سازان اول شاخص است. فیلمسازان بودجه‌ای، که مسیرشان مشخص است. از همان راه فیلم اولی فیلم دومی وسومی را هم می‌سازند تا آخر ،  اما برای فیلم سازان اول دونده که با هزارجان کندن فیلم اولشان را ساخته‌اند و خودشان را اثبات کرده‌اند، چه فضایی وجود دارد که فیلم دومشان را بسازند؟ نظر من را بخواهید می‌گویم هیچ. هیچ تضمینی وجود ندارد که فیلمساز جوان با استعداد بتواند با فراغ بال استعدادش را ادامه دهد و باید از صفر شروع کند. تازه به نظرم سخت‌تر هم می‌شود چون دیگران نسبت به کار او ذهنیتی پیدا کرده‌اند و در این فضای امنیتی وقتی کسی از بودجه دولتی فیلم نسازد همه به او مشکوک هستند که اصلا با چه نیتی و برای چه فیلم می‌سازد!

متاسفانه در این چند سال سینما به شدت به دو دسته خودی و ناخودی تقسیم شده است. تا زمانی که نگرش امنیتی سینما را هدایت کند، همواره شاهد یک‌سری موج در سینما خواهیم بود که خروش می‌کنند و بالا می‌آیند، اما سریعا خاموش می‌شوند و به یک باره از آن استعدادها خبری نمی‌شود تا زمان دیگری که آن موج  بتواند قدرت خروش پیدا کند.

یکی از مشکلات ما در خصوص نهادهای متولی حمایت از فیلم سازان اول در همه دوره‌های مدیریتی سینما این بوده که می‌خواهند به فیلم ساز خط دهند. اگر هم خط ندهند می‌خواهند فیلم نامه‌اش به سلیقه‌شان نزدیک باشد. اگر قراراست همه فیلم‌ها در راستای یک سلیقه باشد که سلیقه و نگاه جدید بوجود نمی‌آید و فیلم ساز اول بدون نگاه جدید چه فایده دارد؟ آن وقت می‌شود حکایت سینمای ما که یک نگاه در ده‌ها  فیلم تکثیر می‌شود و دلمان خوش است که فلان تعداد فیلم با فلان موضوع داریم. فیلم‌هایی که نه مخاطب داخلی دارند و نه جهانی فقط بودجه‌ای بوده که باید هزینه می‌شده.

وقتی یک نهاد متولی حمایت از همه فیلم سازان می‌شود و شعار داده می‌شود و مدعی می‌شود از همه فیلم سازان اول دارای پروانه حمایت می‌کند، می‌تواند میزان حمایتش را اولویت بندی کند اما این که بگوید فلان نگاه را قبول ندارم من نمی‌فهمم این یعنی چه؟ اگر این نگاه غلط است پس چطور پروانه ساخت گرفته؟ البته این مشکل در شوراهای پروانه ساخت هم هست. شوراهای پروانه ساخت هم سلیقه خودشان را با قوانین اشتباه می ‌یرند و منجر به حذف می‌شوند. حذف فیلم نامه یعنی حذف تعدادی کاراکتر و حذف تعدادی آدم.

فرخنده‌کیش: البته در همین فضا فیلمسازان مطرح زیادی رشد کرده‌اند و اثرشان با مخاطب ارتباط برقرار کرده است. اغلب فیلمسازان معتبر نیز خواستگاه‌شان از بخش دولتی است. ضمن اینکه ایراداتی هم به نوع مدیریت کلی سینما و بخش دولتی وارد است. هر ساله حجم زیادی پیشنهاد و درخواست حمایت توسط فیلمسازان جوان به نهادهای دولتی ارائه می‌شود که آن نهاد مجبور است دست‌چین کند. این گزینش مطمئنا نسبت به موضوع و فرد پیشنهاددهنده بستگی دارد، اما در روند معمول، فیلمسازان جوانی که دارای سابقه قابل قبولی اعم از دستیاری یا ساخت فیلم‌های کوتاهِ توانمند هستند در اولویت قرار می‌‌گیرند.

شیبانی: ببینید من خودم از دستیاری در سینما کارم را شروع کردم و تحصیلاتم در راستای سینما و تئاتر بوده است.

فرخنده‌کیش: که به نظر من بهترین روش برای ورود همین راه است.

شیبانی: بعد از حدود ۲۰ فیلم که به عنوان دستیار کارگردان حضور داشتم، با سرمایه شخصی خودم فیلم کوتاه ساختم. به واسطه آن فیلم کوتاه دعوت شدم برای ساخت فیلم بلند. سال ۷۵ وارد سینما شدم، سال ۸۱ اولین فیلم بلندم را ساختم. همواره تعداد زیادی از طریق مختلف وارد سینما می‌شوند و بعد از ساخت فیلم اول‌شان دیگر نمی‌توانند ادامه دهند و شرایط برای‌شان فراهم نمی‌شود. تداوم کار و چگونگی حضور تاثیرگذار ، مهم است.

درمیشیان: اگر بخواهیم نگاه آسیب‌شناسانه‌ داشته باشیم، باید بگویم شرایط برای این که فیلم ساز بتواند بر اساس دغدغه خودش فیلم بسازد وجود ندارد. بیشتر دوست دارند تو سلیقه آن‌ها را بسازی تا دغدغه خودت را، و دنبال این هستند که تو را به جریانی بچسبانند که مثلا کارگزار فلانی هستی. این نگاه غلطی است که  بر سینما حاکم شده که  سینماگران را به چشم کارگزاران جریان‌های سیاسی می‌بینند و این بدترین توهینی است که به سینما و سینماگران ما می‌شود.

عبدی‌پور: برای من همچنین اتفاقی نیفتاده است. ولی برای ساخت فیلم دوم کارم شده پس زدن افرادی که می‌خواهند من برایشان فیلم بسازم. واقعا از پیشنهادها هراس دارم. گاهی احساس می‌کنی قصد مصادره تو را دارند. اما با وجود همه اینها فکر می‌کنم در هر جای دنیا هر نهاد یا ارگان یا جای دیگری اگر بخواهد سرمایه‌گذار کار تو باشد این اتفاق می‌افتد. مگر اینکه کاملا به شکل مستقل و پارتیزانی عمل کنی که واقعا فیلمساز تا کجا می‌تواند چنین عمل کند. من در حال حاضر یک فیلمنامه دارم که بخشی از آن در خارج از کشور می‌گذرد با این گران شدن ارز بودجه سنگین سرمایه کار را چطور جور کنم جز اینکه جذب سرمایه کنم یا با بخش دولتی کار کنم؟ گاهی از خواسته سرمایه‌گذاران راه گریزی نیست.

شیبانی: من درست یا غلط، این‌قدر فضا را پیچیده نمی‌بینم. نه اینکه نباشد ولی به نظر به این شدت نیست. ضمن اینکه فکر می‌کنم اگر کسی یا جایی تو را مصادره کند و تا همیشه در مسیری تو را حمایت کند اتفاق خوبی است. به شرط اینکه تو را در ادامه مسیر فیلمسازی‌ات حمایت کند نه اینکه همه چیز در حد شعار باقی بماند.

 درمیشیان: ببینید، در دوره فعلی کلا دغدغه گرامری سینما و زبان اصیل این هنر از بین رفته است. مدیریت سینما قصد دارد همه مفاهیم و دغدغه‌های شخصی خود را با ابزار سینما بیان کند. بودجه‌های کلان صرف فیلم‌هایی می‌شود که کوچکترین ارزشی را برای جامعه و سازندگان‌شان ندارد و گاهی به شکل ضد ارزش عمل می‌کنند، چون کسانی این آثار را می‌سازند که خودشان هم اعتقادی به آن‌ها ندارند. در این شرایط بسیاری از فیلمسازان کاربلد خانه‌نشین می‌شوند یا فیلم ایده‌آل خود را نمی‌توانند بسازند.

فیلمسازان ما آن قدر درگیر شوراها و مسیرهای مختلف مجوز ساخت و غیره هستند که دیگر ذهن‌شان به بن‌بست می‌رسد و باید به سمت فیلمسازی خنثی بروند. این چیزی است که هم‌اکنون بر شرایط کلی سینما حاکم است. آثار ساخته شده اغلب مطلوب مدیران هستند نه مردم.

عبدی‌پور: با تمام این شرایط که گفتید فیلمسازی از ایران جایزه اسکار را می‌گیرد.

درمیشیان: فراموش نکن که آقای فرهادی با چه جان کندن و چه مخالفت‌هایی فیلمش را ساخت. اتفاقا جایزه آقای فرهادی نشان می‌دهند که تو هر چقدر فشار بیاوری و فضا را ببندی  نمی‌توانی جلوی تفکر را بگیری و رودخانه مسیرش را پیدا می‌کند.

عبدی‌پور: همه اینها برمی‌گردد به اینکه ما همواره می‌خواهیم با کوپن دیگران فیلم بسازیم. وظیفه هنرمند این است که در همه شرایطی رسالت خود را انجام دهد و بالاخره خود را ثابت کند.

درمیشیان: در شرایط فعلی فضا به سمت عدم امنیت مالی برای سرمایه‌گذاری و اعتماد نداشتن سرمایه‌گذاران به سینما رفته است و خب این یعنی رغبت نداشتن بخش خصوصی به تولید، و نهایتا فیلمسازی خنثی.

شیبانی: البته رضا تو خودت فیلم اولت را خنثی نساختی. من مخالفم که بگویم الان همه فیلم‌ها خنثی هستند. فیلم آقای عبدی‌پور با اینکه هنوز آن را ندیده‌ام، اما شنیده‌ام که فیلمی قابل تأمل است و خنثی نیست. شاید یک بخش از حرف‌های ما این است که نهادهایی که وظیفه حمایت از فیلمسازان جوان را دارند این کار را نمی‌کنند. یا مثلا بنیاد فارابی چرا باید یک بودجه ۸ میلیاردی را به کسی بدهد تا فیلم بسازد که نه سابقه آنچنانی دارد نه اثرش به درد سینمای ایران می‌خورد. در صورتی که با آن ۸ میلیارد حداقل بسیاری از فیلمسازان جوان بااستعداد مثل آقای عبدی‌پور می‌توانند چندین اثر درخشان را تولید کنند. مدیریت اشتباه در حمایت‌ها باعث می‌شود سیاست کلی به نفع فیلمسازان جوان یا باسابقه نباشد.

درمیشیان: بخش زیادی از فیلم‌های دولتی ما به گونه‌ای هستند، که کاملا تماشاگران را از سینما زده می‌کنند. آیا آن خانواده‌ای که در شرایط اقتصادی فعلی به سینما می‌آید و فیلم‌های ضعیف و شعارزده دولتی را می‌بیند، دیگر تا آخر عمر پایش را به سالن سینما می‌گذارند؟ یا  برای همیشه قید سینما  را می‌زنند و نسبت به کلیت سینما بدبین می‌شوند ؟

فرخنده‌کیش: البته بحث سلیقه اجتماعی واقعا معیار مشخصی ندارد چراکه گاهی فیلم‌های نازل مورد استقبال قرار می‌گیرند و از آن طرف گاهی فیلم‌های فرهنگی با اقبال روبه‌رو می‌شوند. پس سلیقه اجتماعی متغیر و متفاوت است.

درمیشیان: به نظرم در همین شرایط هم اگر فیلمساز با دغدغه و زبان سینما فارغ از مسائل جناحی و غیره اثر خودش را تولید کند می‌تواند با مخاطب خود ارتباط نزدیکی برقرار کند.

فرخنده‌کیش: در نظر داشته باشید، چه در بخش خصوصی و چه در بخش دولتی سرمایه‌گذار برای فیلمساز محدوده‌ای را ترسیم می‌کند. مهم این است که چقدر دایره موضوعات و این محدوده تنگ‌تر و بازتر باشد. من هم به بخشی از محدودیت‌های ناکارآمد و سلیقه‌ای بخش دولتی انتقاد دارم اما بخش خصوصی ناسالم هم وجود دارد که مانع از رشد سینما می‌شود.

درمیشیان: طبیعی است در این شرایط بخش خصوصی جسارت خودش را از دست داده و عقیم شده است. غیر از یکی دو دفتر که آن هم فیلم کمدی تولید می‌کنند مگر بخش خصوصی‌ای وجود دارد؟ تنها چاره ما هم برای بقا فیلمسازیِ چریکی و مستقل و کم هزینه با گرو های کوچک است، مثل همین «بغض».

فرخنده‌کیش: در عرصه حمایت از فیلمسازان جوان شاید بخش خصوصی وظیفه چندانی نداشته باشد، بخش دولتی وظیفه دارد شرایط ورود برای فیلمسازان جوان را فراهم کند تا آنها بتوانند به اندازه عیار و کیفیت اثر اول‌شان اعتماد سرمایه‌گذاران بخش خصوصی را جلب کنند.

بحثی که برای آقای عبدی‌پور اتفاق افتاده است حمایت تلویزیون از فیلمسازان جوان است تا بتوانند در زمینه کارگردانی سینما ورود پیدا کنند. البته این امکان حمایت تلویزیون در تهران تقریبا وجود ندارد. شرایط همکاری با تلویزیون برای جوانان در شهرستان‌ها بهتر فراهم می‌شود. در تهران فیلمساز جوان حتی با  رزومه چند اثر موفق فیلم کوتاه، نمی‌تواند با سیمافیلم کوچکترین  ارتباط را برقرار کند.

شیبانی: بحث نداشتن مدیریت مناسب در حوزه‌های مختلف فرهنگی وجود دارد که تلویزیون هم از این قضیه مستثنی نیست. معتقدم تلویزیون یکی از وظایفش این است که یک سری جوان بااستعداد در زمینه‌های مختلف اعم از کارگردانی، بازیگری، تصویربرداری و غیره را که در دوره‌ای تجربیاتی انجام داده‌اند تزریق کند به بخش فرهنگی. این یکی از وظایف دولت و تلویزیون است.

عبدی‌پور: البته این تعبیر شماست. در صورتی که من فکر می‌کنم تلویزیون به واسطه انجام کارهای حرفه‌ای وظیفه جلب مخاطب و تغذیه فرهنگی مردم را دارد نه پرورش نیروهای جوان.

شیبانی: من شکل ایده‌آلش را مدنظر دارم وگرنه اتفاقی که هم‌اکنون متداول است، در تلویزیون اغلب به دنبال استفاده از افراد به‌نام هستند و آنها را ملزم می‌کنند تا در کارهایشان از بازیگران سرشناس استفاده کنند تا بتوانند برای بودجه‌های که صرف می‌کنند توجیه داشته باشند. در این شرایط مثلا آقای x که در سینما دستمزدش ۳۰ میلیون تومان است برای یک تله‌فیلم بیست روزه ۸۰ میلیون درخواست می‌کند و به یک‌باره بیشتر هزینه‌های یک تله‌فیلم به فلان بازیگر تعلق می‌گیرد و برای دیگر عوامل از آماتورها استفاده می‌شود.

سازوکار و پروسه تولید یک اثر حرفه‌ای به هم ریخته است کارگردانانی که به دلایل مختلف نمی‌توانند در سینما کار کنند به تلویزیون می‌روند. دستمزد کلان می‌گیرند و فلان بازیگر مطرح نیز به واسطه آن کارگردان می‌آید. در این صورت نهادهای دولتی یا خصوصی متولی سینما اغلب کارهایشان را به ناچار به افرادی می‌سپارند که تجربه کافی ندارند و سینما روز به‌ روز به لحاظ کیفی دچار رکود می‌شود.

 عبدی‌پور: در جشنواره سال گذشته تمرکز بر ورود تعداد زیاد فیلمساز جوان بود که باعث شد آثار سینماگران حرفه‌ای کیفیت لازم را نداشته باشند. به قولی اگر کاری نمود پیدا می‌کرد حکایت شهر کورها و آدم یک چشم بود.

درمیشیان: وقتی سینماگران طرد  و دلزده می‌شوند نتیجه‌ای جز این نخواهیم داشت. در این  شرایط باید پرسید چرا سینماگران اجتماعی چون رخشان بنی‌اعتماد فیلم نمی‌سازند؟ جعفر پناهی، ناصر تقوایی، بهرام بیضایی کجا هستند یا چرا امثال داریوش مهرجویی نمی‌توانند فیلم مطلوبش را بسازند. چرا جلوی کار برخی بازیگران و عوامل گرفته می‌شود آن وقت فلان آقا را به همه پروژه سنجاق می‌کنند؟

عبدی‌پور: من بحث دیگری دارم. می‌گوییم شعاع فیلمسازی یک متر است. همه این محدودیت‌ها وجود دارد اما به عنوان هنرمند جامعه که من خودم حلقه آخر این زنجیر هستم. باید اثری را تولید کنیم یا کلا کار را تعطیل کنیم؟ و بگوییم تا شرایط درست نشود فیلم نمی‌سازیم. به هرحال ما سرباز فرهنگی این کشور هستیم. همه این ایرادات هست ما که اکنون ۳۰ سال سن داریم و می‌توانیم روند سینما را عوض کنیم وظیفه‌مان چه می‌شود. تنها نمی‌توان نشست و نق زد. باید یک راه و چشم‌انداز مناسب پیدا کرد. من معتقدم توپ را کمی در زمین خودمان بیندازیم تا به نتیجه برسیم. من فکر می‌کنم سالیانه سه فیلم هم که دارای قابلیت مناسب باشند نداریم. آیا در طول سال سه فیلم شاخص تولید می‌شود که بتواند با تمام این محدودیت‌ها حائز اهمیت باشند؟ شخصا فکر می‌کنیم ما هم کاری نمی‌کنیم که بتوانیم در همه این کش و قوس‌ها فیلمی سالم بسازیم.

درمیشیان: این اسمش نق نیست. تلاش برای دست یافتن به حداقل حقوق شهروندی است.(خنده) آدم دلش می‌گیرد وقتی می‌بیند فیلم‌های خوب سینمای ایران داخل مملکت خود فیلم ‌ساز طرد می‌شوند. مثلا همین فیلم «پرویز» که بدون شک بهترین فیلم جشنواره پارسال بود، کاملا مهجور به نمایش درآمد. من شاهد بودم که تماشاگر جدی سینما از صبح تا شب برای این فیلم در صف ایستاده بود و وقتی شب بلیط تمام شد تماشاگران آن قدر اعتراض و تحصن، کردندکه مدیر سینما مجبور به سانس فوق العاده شد. خب چرا تماشاگر تشنه سینما طرد می‌شود؟ من نمی‌گویم «پرویز » اگر به نمایش عمومی بیاید همین صف را دارد اما معتقدم  این فیلم مخاطب خودش را دارد و باید دیده شود. یا چرا من باید منتظر باشم تا بروم در فلان جشنواره فیلم «لرززاننده چربی» را ببینم؟ اصلا شما نگاه نجیب‌تر از کیانوش عیاری سراغ دارید؟ سرنوشت «خانه پدری» چه شد؟

شیبانی: محدودیت‌هایی که در حوزه فرهنگ، مخصوصا سینما و مخصوصا برای نسل جوان وجود دارد. محدودیت‌ها در همه بخش‌هاست. حتی بخش خصوصی هم این محدودیت‌ها را اعمال می‌کند. من خودم برای فیلم اولم در بخش خصوصی نتوانستم آن کاری که مطلوب خودم است را انجام دهم. فیلمی که در ۳۵ روز قرار بود ساخته شود را با فشار در ۲۵ روز ساختیم. مثلا احسان عبدی‌پور که فیلمش را در تلویزیون بوشهر ساخته است مطمئنا درگیر محدودیت‌هایی شده است. شما با آقای موسوی «بغض» را کار کردی مطمئنا محدودیت‌هایی داشتید. این فشارها بر روی فیلمساز نسل جوان وجود دارد. در فضای فرهنگ و خصوصا سینما محدودیت وجود دارد و به دلیل اینکه سینما رساترین زبان است شرایط برای آن سخت‌تر خواهد بود. چرایی این بحث، از حوصله نشست کنونی خارج است و بحث وسیع‌تری را می‌طلبد. اما در کل اینکه چرا تقوایی و بنی‌اعتماد فیلم نمی‌سازند یا مهرجویی و کیمیایی نمی‌توانند فیلم مطلوبشان را بسازند جای سوال از مدیریت سینمایی وجود دارد.

درمیشیان: من و شما می‌توانیم برویم و برای دریافت مجوز که حق طبیعی‌مان هم است،  پشت در اتاق مدیران بنشینیم اما آیا آقای مهرجویی و آقای تقوایی باید بروند ساعت‌ها پشت در اتاق‌ها بنشینند؟ من ۲۶ روز فیلم ساختم ۲۶۰ روز رفتم اداره ارشاد و برگشتم. سر تک‌تک پلان‌هایم جنگیدم تا مجوز نمایش گرفتم.

شیبانی: همین فیلم آخر من «هیچ‌کس هیچ‌کس» پروانه ساخت در چند دوره مدیریتی گرفته شد و باطل شد و در نهایت ۲۰ روز مانده به فیلمبرداری برای تمدید اعتبار به ارشاد رفتم. دوباره می‌خواستند مجوز را باطل کنند. من هم دقیقا برای دریافت پروانه ساخت سختی فراوان کشیدم. این مسیر به هیچ عنوان برای افرادی مانند خانم بنی‌اعتماد و آقای تقوایی و مهرجویی و … قابل درک نیست. مگر می‌شود گفت آقای تقوایی یا آقای بیضایی توان ساخت فیلم ندارند. جاهایی که امکان دارند و می‌توانند هزینه زیادی به یک فیلم اختصاص دهند باید از آقای تقوایی یا دیگر کارگردانان کاربلد و توانمند دعوت به همکاری کنند. مگر می‌شود گفت آقای تقوایی یا مهرجویی نمی‌توانند فیلم خوب بسازند؟ تا حدی مقصر خود این فیلمسازان هستند و تا حد زیادی مقصر مدیران سینمایی هستند. در این شرایط میدان خالی می‌شود و امثال ما وارد می‌شویم آن وقت فکر می‌کنیم رقیبی نداریم و رقابت پویایی صورت نمی‌گیرد. اینکه امثال رضا میرکریمی دو سال است که فیلم نساخته‌ جای سوال دارد. باز دست میرکریمی را باید فشرد که دو فیلم خوب با دو فیلمساز خوب ساخته است. جای خالی امثال میرکریمی که تهیه‌کننده مؤلف در سینمای ما هستند خالیست. نداشتن خط مشی درست و کار نکردن فیلمسازان مؤلف سینما را به بیراهه می‌رود. استعداد فیلمسازان جوان و شکوفایی آن بستگی به شرایط کلی سینما دارد. 

درمیشیان: باز تأکید می‌کنم بحث ما به معنای عبور خط قرمزها نیست بلکه ما دنبال حداقل آزادی هستیم.  حداقل آزادی و حقوق شهروندی برای ساخت فیلم یعنی این که اگر قصه‌مان مورد سلیقه‌شان نبود  سریع انگ سیاه‌نمایی، دگراندیشی و غیره را به ما نزنند. به سینماگر باید اجازه داده شود از اجتماع پیرامون خودش حرف بزند، از آن چه ادارک می‌کند.

 شیبانی: قطعا ما همه می‌دانیم که در چارچوب جمهوری اسلامی باید فیلم بسازیم و شکی در آن نیست. اما اینکه من جوان در حال حاضر تمام نقاط جامعه را روشن نمی‌بینم، چرا باید در اثرم همه چیز را تاریک را نشان ندهم تا برای رفع آن معضل نظر مسئولان و جامعه به آن جلب نشود؟ اگر فیلمساز نتواند با اثرش برای جامعه سوال ایجاد کند و در جهت رفع ناهنجاری‌ها قدم بردارد که کاری انجام نداده است مشکل ما این است که تنها نیمه خالی آثارمان را می‌بینند نکته تاثیرگذار بر جامعه را در فیلم نادیده می‌گیرند.

شاید نسل جدید از فیلمسازانی مانند رخشان‌بنی‌اعتماد ، داریوش مهرجویی و غیره که نسبت به جامعه روزشان فیلم ساخته‌اند و جایگاه معنوی کسب کرده‌اند تاثیر گرفته باشند. این زبان روز جامعه سینما را به قلب جامعه می‌برد و با مردم ارتباط برقرار می‌کند.

درمیشیان: ما بازتاب دهنده جامعه روز خودمان هستیم.

فرخنده‌کیش: اغلب نهادهای دولتی هم مطمئنا دغدغه این را دارند که آثارشان با جامعه امروز مطابقت داشته باشد. اما تعاریف متفاوت است. گاهی برخی از فیلمسازان از عنوان فیلم به روز اجتماعی سوءاستفاده‌ می‌کنند و این سواستفاده آنها باعث بسته‌تر شدن موضوعات و برانگیختن حساسیت‌ها می‌شود. در تولیدات سال گذشته حوزه هنری  مثل «حوض نقاشی» یا «تاج محل» زبان امروز جامعه کاملا جاری است و موقعیتی از جامعه امروز را به ثبت رسانده‌اند.

شیبانی: من هم قبول دارم که مثلا «تاج محل» ثبت یک زمان از تاریخ معاصر و حال و هوای آدم‌های امروز در شهر آبادان را به خوبی انجام داده ست.

فرخنده‌کیش: بی‌شک اگر اثر هم عصر زمانه خود نباشد با مخاطب امروز ارتباط برقرار نمی‌کند.

ابراهیم شیبانی: حوزه هنری با تمام انتقاداتی که در این مدت به این نهاد وارد شده توانسته پای اهداف خود بایستد و با چشم‌انداز پیش رود. رویکرد این نهاد در آثاری که در جشنواره سی ویکم فجر داشت مستتر بود.

درمیشیان: بر می‌گردم به همان حرف اول یعنی بسترسازی برای ساخت فیلم. من فیلم آقای عبدی پور را ندیدم ولی مطئنم همین آقای عبدی‌پور اگر برای پروانه ساخت «تنهای تنهای تنها» به ارشاد می‌رفت حتی سلامش را جواب نمی‌دادند.

شیبانی: اشکال اینجاست که وقتی یک فیلمساز توانایی‌اش را نشان می‌دهد شرایط برای ادامه کار برایش هیچ تغییری نمی‌کند. زمانی که من فیلم اولم را ساختم این طور بود که خانه سینما از ما می‌خواست که چند امتیاز را دارا باشیم. یک تحصیلات، دو فیلم کوتاه، سه سابقه دستیاری. اینها همه در شورایی می‌رفت و تصمیم‌گیری می‌شد. در سال به ۱۲ نفر مجوزه ساخت فیلم اول را می‌دادند. استثنا هم وجود دارد مثل بهرام توکلی، عبدالرضا کاهانی و غیره که دستیاری نکردند و به صورت تجربی و آکادمیک وارد، و موفق شده‌اند.

حجم وسیعی از کارگردانان در حال حاضر وارد سینما شده‌اند که بعضا نمی‌دانیم از کجا آمدند. هیچ‌کس جای کسی را تنگ نمی‌کند. اما به دلیل اینکه باید مسیر درست باشد کمی حساسیت برای ورود بد نیست. سالی ۹۰ فیلم تولید می‌شود و همه هم مدعی اکران هستند مگر چقدر گنجایش اکران و سالن سینما داریم که پاسخ‌گوی این تولیدات باشد که بعضا کیفیت سینمایی هم ندارند. اگر مسیر درست باشد کسی که وارد می‌شود می‌داند الان این ۱۰ نفر مثلا جلوتر هستند و مطمئنا او هم اگر تلاش کند در آینده جای این ۱۰ نفر را می‌گیرد این بحث من به معنای بستن مسیر ورود نیست بلکه سرمایه‌گذاری بر روی افراد بااستعداد و فراهم کردن شرایط تولید و نمایش برای آنها اهمیت دارد. وقتی که پول و رابطه برای ورود به سینما تصمیم بگیرد و سازوکار مشخص و سازمان‌دهی نباشد. باید به  فیلمسازانی جوان که با حساسیت کار می‌کنند اعتماد کرد و راه را برای آنها هموار کرد.

نوشته ۲۶۰ روز در پله‌های ارشاد می‌دویم، ۲۶ روز فیلم می‌سازیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته سه فیلمساز جوان در یک قاب/ بیم و امیدهای فیلمسازان جوان سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمد کارت: نسل جوان علاقمند به فیلمسازی در همه ادوار برای ورود به دنیای حرفه‌ای مشکلات فراوان داشته‌اند. این مسیر دشوار باید با خوش اقبالی و تجربه طی شود تا به نتیجه مطلوب برسد. در میزگردی که می‌خوانید میزبان فیلمسازان جوانی بودیم که تجربه‌هایی باارزش در تولید فیلم کوتاه، مستند و انیمیشن دارند. کارگردان‌هایی که می‌توانندامید سینمای ایران در سال‌های آینده باشند. حرف‌های این فیلمسازان درباره مشکلات فیلمسازی برای فیلم اولی‌ها خواندنی است. فرید فرخنده کیش مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان توسعه سینمایی سوره هم در این نشست حضور داشت.

شرایط فعلی فیلم کوتاه و مستند را چقدر ایده‌آل می‌دانید به فیلم کوتاه و مستند می‌توان به صورت یک رسانۀ مجزا نگاه کرد؟ فیلمسازی در عرصۀ فیلم کوتاه پلی به سمت سینمای داستانی بلند و حرفه‌ای است؟

کاوه سجادحسینی: فیلم کوتاه یک رسانه مستقل است و نیازی ندارد که به عنوان یک پل به سوی سینمای بلند قلمداد شود. فیلم کوتاه خودش به صورت مجزا می‌تواند پیام و مفهوم خود را به مخاطب منتقل و رابطه خوبی با او برقرار کند. متاسفانه در ایران فیلمسازان برای حرفه‌ای شدن مجبور هستند به سینمای بلند وارد شوند، فیلم کوتاه فضای مناسب و حرفه‌ای ندارد از این رو فیلمساز برای جذب اعتماد سرمایه‌گذاران تنها گاهی فیلم کوتاه می‌سازد تا بتواند توانایی خود را ثابت و به سینمای بلند ورود پیدا کند. فضای آماتور و نیمه حرفه ای در فیلم کوتاه اغلب چه از لحاظ مادی  و چه از نظر معنوی جدی گرفته نمی‌شود، و فیلمساز برای فراهم کردن فضای حرفه‌ای و  ساخت اثر مطلوبش، همواره درصد استفاده از فیلم کوتاه به عنوان یک سکوی پرش به سینمای بلند حرفه‌ای است.

در فیلم کوتاه به علت نداشتن مخاطب گسترده و نبود بازار عرضه و تقاضا، وضعیت اقتصادی فیلمساز فیلم کوتاه چندان مناسب نخواهد بود. نبود امنیت مالی نیز باعث می‌شود که کمتر کسی همواره به ساخت فیلم کوتاه ادامه دهد. در نتیجه نمی‌توان در ایران تصور کرد که فیلم کوتاه یک رسانه مجزاست و متخصصان خودش را دارد.

-خانم گلستانی نظر شما در این باره چیست؟

سهیلا گلستانی: در اینکه فیلم کوتاه شکل مجزایی از سینماست شکی نیست اما اینکه چقدر شرایط عرضه آن برای مخاطب وجود دارد مسئله‌ای قابل بحث است. در حال حاضر تنها راه عرضه فیلم کوتاه به مخاطبان از طریق برگزاری جشنواره‌های مختلف است که این دیدگاه و رویکرد آسیب جدی به ساختار تولید آن وارد می‌کند.

-منظورتان تعدد جشنواره‌هایی است که برگزار می‌شوند؟

گلستانی: بله. تعداد زیاد جشنواره‌‌های فیلم کوتاه و اینکه تمرکز عرضه به مخاطب تنها از این طریق است، آسیب جدی به جایگاه این‌گونه سینمایی می‌زند.

من آنچنان به تفکیک فیلمسازی در عرصه فیلم کوتاه و فیلمسازی در سینمای بلند معتقد نیستم. فکر می‌کنم بیشتر فرم و محتوای اثر، زمان و فرمت اجرایی آن را مشخص می‌کند.

-خود شما فیلم کوتاه می‌سازید که وارد کارگردانی سینمای بلند شوید؟

من دغدغه‌هایی که تاکنون داشتم اغلب در زبان و فرمت فیلم کوتاه قابل ابراز بوده‌اند و شرایط ساخت برای آنها فراهم شده است. اما قطعا این آینده‌نگری در من وجود دارد که از تجربیات ساخت فیلم کوتاه استفاده کنم تا بتوانم فیلم بلند بسازم.

البته من بین دوستان حاضر در این جریان فیلمسازی خیلی تازه‌کار به حساب می‌آیم، ولی از همان ابتدا با این آینده‌نگری فیلم کوتاه ساختم که بتوانم روزی فیلم بلند بسازم.

– آقای توده‌روستا شما دیدگاه‌تان نسبت به فیلم کوتاه چیست؟ شما هم دغدغه ورود به سینمای بلند را دارید؟

مایلم بحث رااز فیلم بلند و چگونگی و شرایط ساخت آن شروع کنم. اگر روند پروانه ساخت فیلم اول در قبل از سال ۸۴ را نگاه کنیم، بیشتر به این صورت بود که یک‌سری امتیازبندی‌ها در کانون کارگردانان بررسی می‌شد از جمله ساخت فیلم کوتاه، جوایز در جشنواره‌ها مختلف، تحصیلات آکادمیک رشته سینما و سابقه دستیاری در رتبه‌بندی فرد متقاضی ساخت اولین فیلم بلند سینمایی لحاظ می‌شد. یادم است در سال ۸۴ اولین باری که این قانون برداشته شد برای فیلم خانم نیکی کریمی بود.

 از آن موقع مرسوم شد هر کس بتواند تهیه‌کننده‌ای را مجاب کند می‌تواند فیلم بلندش را بسازد. در روند اولیه صدور مجوز ساخت کارگردان برای ساخت فیلم بلند نیاز به یک سری علوم داشت که از طریق تحصیلات آکادمیک به دست می‌آید، نیاز به تجربیاتی داشت که با تجربه دستیار کارگردانی کسب می‌شد و همچنین نیاز به قرار گرفتن در مسند کارگردانی فیلم کوتاه داشت تا بتواند خود را محک بزند و نگاه و اندیشه خود را تبیین کند. آن قانون‌مندی روش حساب شده‌ای برای اجازه ساخت فیلم سینمایی به افراد بود. من خودم در سال ۸۴ اغلب امتیازات را داشتم تا بتوانم فیلم اولم را بسازم که قانون عوض شد و بحث سلیقه بیشتر از همیشه در صدور پروانه ساخت لحاظ شد.

-پس فیلم کوتاه را یکی از مقدمات ساخت فیلم بلند می‌دانید؟

من در سال ۸۴-۸۵ برای برنامۀ «سینمای دیگر» یک‌سری تحقیقات و مصاحبه‌هایی با فیلمسازان فیلم کوتاه داشتم، در آن مدت با قالب فیلمسازان آن دوره گفت‌وگو داشتم، سه دسته فیلمساز وجود داشت. یک فیلمسازانی که فیلم کوتاه‌های بی‌کفیتی ساخته بودند اما در آینده فیلم‌های بلند سینمایی قابل توجهی را ساخته بودند. دوم کارگردانانی بودند که فیلم کوتاه‌های بسیار خوبی ساخته بودند اما آثار بلندشان به هیچ عنوان کیفیت خوبی نداشت. دسته سوم دسته شاخصی بودند که نه فیلم کوتاه موفقی ساخته بودند نه وقتی وارد سینمای بلند شدند آثار قابل قبولی را کارگردانی کردند. به همین دلیل به نظرم فیلم کوتاه یک تجربه است برای فیلم کوتاه و فیلم بلند هم یک تجربه برای فیلم بلند، اما اینکه فیلم‌های کوتاه یک فیلمساز چقدر بتوانند برای جذب سرمایه و کسب اعتماد تهیه‌کننده اثرگذار باشند شاید بتواند برای ورود به سینمای بلند راهگشا باشند.

شهرام میراب‌اقدم: من هم معتقدم فیلم کوتاه با اینکه یک رسانه و گونه سینمای مستقل و مجزاست اما حد و نقطه‌ای برای فیلمساز دارد. به طوری که فیلمساز باید در نقطه‌ای، دیگر دست از ساخت فیلم کوتاه بردارد. یکی از دلایلی که باعث کناره‌گیری فیلمسازان از عرضه فیلم کوتاه می‌شود ورود نسل جدیدتر و اضافه شدن اندیشه‌های نو به این عرصه است.

وقتی فیلمساز بخواهد در عرصه فیلم کوتاه بماند و ادامه دهد، یک جایی متوجه می‌شود که دیگر چرخ مادی زندگی‌اش نمی‌چرخد، از این رو نیاز دارد به فضای بزرگتری برود که همان فیلم بلند است. اما متاسفانه در شرایط فعلی ورود به سینمای بلند هم بسیار دشوار است. بخش خصوصی که بسیار کم به فیلمساز فیلم اول اعتماد می‌کند و بخش دولتی نیز به صورت عادلانه حمایتی از افرادی که می‌خواهند فیلم اول سینمای خود را بسازند نمی‌کند.

ما همواره می‌بینیم که تنها یک سری آدم‌های خاص موفق به کار کردن می‌شوند و آنچنان سابقه فیلمسازی فیلم کوتاه و موفقیت‌های کسب کرده برای ورود یک فرد جدید به سینمای بلند تاثیرگذار نیست.

شاید چند سال پیش انگیزه و تلاش در فیلمسازان فیلم کوتاه وجود داشت که بتوانند فیلم بلند سینمایی بسازند اما در حال حاضر به نوعی با وجود مشخص نبودن معیارهای ورود، انگیزه تلاش هم از ما گرفته شده است. به هر حال اینکه یک فیلمساز فیلم کوتاه بخواهد برای همیشه در این حیطه بماند تقریبا شدنی نیست و احتیاج دارد که پرشی انجام دهد. از آنجا که فیلم کوتاه در جامعه جایگاه خاصی ندارد پس تنها به پلی برای ورود به سینمای بلند تبدیل می‌شود.

-آقای فرخنده‌کیش، نهادهای دولتی که متولی سینما هستند سابقه فیلمسازان کوتاه را در اعتماد به آنها برای حمایت از ساخت فیلم اول سینمایی‌ لحاظ می‌کنند؟

طبیعتا روند منطقی اعتماد سرمایه‌گذار نبست به فیلمساز از طریق دیدن اثر او اتفاق می‌افتد. تجربیات قبلی در میزان کسب اعتماد برای فیلمسازان از اهمیت بالایی برخوردار است. اغلب چالش بین جوانان فیلمساز و نهادهای دولتی در این است که آیا ورود به سینمای بلند از طریق دستیاری بهتر است یا ساخت فیلم کوتاه، تجربه خود من در سالهای گذشته نشان می‌دهد افرادی که با عنوان دستیار کارگردان، فعالیتشان را در سینما شروع کرده‌اند توانسته‌اند برای ساخت فیلم اولشان سرمایه جذب و اعتماد کسب کنند. شاید به دلیل روابط و تجربیاتی که در کنار کارگردانان کاربلد به دست می‌آورند راحت‌تر می‌توانند شرایط ساخت فیلم اول را فراهم کنند.

سجادحسینی: البته نسل کنونی دستیاران کارگردان و حتی دستیاران فیلمبردار از افراد تحصیل‌کرده سینما هستند که همین قضیه باعث شده مانند نسل قبل، ناآشنا به مسائل آکادمیک سینما نباشند. نگاه نو و نگرش دغدغه‌مند با دانش سینمایی می‌تواند دستیاران کارگردان را سریع‌تر به مسند کارگردانی برساند. در حال حاضر به علت گسترده شدن امکانات ساخت فیلم کوتاه هر کسی با هر میزان سواد سینمایی فیلم کوتاه می‌سازد و حداقل برای یکی دو روز خودش را در جایگاه کارگردان می‌گذارد.

به همین دلیل تعداد کارگردانان فیلم کوتاه بسیار زیاد شده است و نهایتا خروجی مناسبی ندارند. ورود آسان به عرصه فیلمسازی باعث می‌شود کیفیت اغلب فیلم کوتاه‌هایی که ساخته می‌شود نامطلوب باشد و فیلمساز رشد آنچنانی برای رسیدن به پختگی لازم یک کارگردان سینما تلاش آنچنانی نکند. معتقدم ورود به کارگردانی سینما از طریق سابقه دستیاری بهتر است چراکه به این واسطه کارگردان از روانشناسی صحنه، مدیریت یک پروژه سینمایی و ارتباط با عوامل به صورت حرفه‌ای مطلع و آگاه می‌شوند.

-آقای توده‌روستا شما هم فکر می‌کنید به واسطه دستیار کارگردان بودن بهتر می‌شود از روانشناسی صحنه و مدیریت یک فیلم سینمایی آگاه شد یا فیلم کوتاه هم می‌تواند معبری برای کسب این دانش باشد؟

من معتقدم این یک امر نسبی است و نمی‌شود درباره آن به طور قطعی نظر داد. مصادیق بسیار زیادی وجود دارد، دستیارانی که فیلم کوتاه نساخته‌اند و کارگردان شده‌اند یا افرادی که هیچ‌گاه دستیار نبوده‌اند و کارگردان شدند، همه اینها باید در کنار یکدیگر باشند. اما دستیاری کردن روابط و اخلاق حرفه‌ای سینما را به فرد آموزش می‌دهد که گاهی به واسطه فیلم کوتاه نمی‌توان آنها را کسب کرد.

در حیطه فیلم کوتاه سقف آرزوها کوتاه است، به طور مثال فردی با یک دوربین فیلمی می‌سازد و تمام خواسته‌اش این است که در یک جشنواره شرکت کند و مورد داوری قرار بگیرد و اگر یک بازیگر دسته ‌سوم تلویزیون هم یکی از داوران باشد برای او کافی است و فکر می‌کند کار بزرگی انجام داده است. این نگاه نمی‌تواند در جایگاه کارگردانی سینما قرار بگیرد. به نظرم دستیاری و ساخت فیلم کوتاه باید در کنار هم اتفاق بیفتد و بدون هم هر کدام یک چیزی کم دارند. من از سال ۸۰ تا ۸۲ دستیاری کردم و تجربه بسیار خوبی برایم بود که از بسیاری مناسبات آگاه شدم.

شهرام میراب‌اقدم: من تجربه دستیاری نداشتم و فکر می‌کنم بهتر است در همان ساخت فیلم کوتاه نگاه حرفه‌ای داشته باشیم. اگر نگاه حرفه‌ای به ساخت فیلم کوتاه وجود داشته باشد ناخودآگاه فیلمساز روابط حرفه‌ای را یاد می‌گیرد، فکر نمی‌کنم در انجام دستیاری جهت فهمیدن و شناخت پیدا کردن نسبت به مناسبات سینمایی الزامی وجود داشته باشد.

توده‌روستا: بخشی از صحبت‌های شما را تایید می‌کنم. اما به نظر صرفا به واسطه دستیاری روابط شکل نمی‌گیرد بلکه تجربه‌ای که کنار یک کارگردان بزرگ برای فرد رقم می‌خورد به اندازه سالها کار در عرصه فیلم کوتاه است. پس تنها مزیت دستیار کارگردان بودن، آشنایی با روابط نیست بلکه مجموعه مسائل سر صحنه یک فیلم سینمایی در رشد سینمایی فرد تاثیرگذار است.

فرخنده‌کیش: نوع روابط سر صحنه یک پروژه سینمایی کاملا متفاوت با فضای دوستانه تولید یک فیلم کوتاه است شرایط پیچیده تولید یک اثر سینمایی گاهی فاصله زیادی با تجربه تولید یک فیلم کوتاه را داراست.

گلستانی: من از شرایط شکل حرفه‌ای یک بازیگر شروع به ساخت فیلم کوتاه کرده‌ام کتمان نمی‌شود کرد حضور در یک شرایط پروژه حرفه‌ای به نوعی شبیه به گذراندن یک ورک‌شاپ تخصصی است. خارج از شناخت تخصصی پیامد دیگری برای فرد سر پروژه‌های حرفه‌ای پیش می‌آید به نام روابط که اگر بخواهد فیلم بسازد راه میانبرتری نسبت به بقیه راه‌ها پیدا کرده است. گسترده تر شدن روابط و شناخت از افراد  در جلب  همکاری موثر است.

اغلب فیلمسازان فیلم کوتاه یک مشکلی دارند که شرایط تولید یک کار حرفه‌ای را برای خود رقم نمی‌زنند بسیاری از آثار استایل و کیفیت حرفه‌ای ندارند. من خودم سر تعداد زیادی فیلم کوتاه به عنوان بازیگر حضور داشته‌ام. تنها شرط برای حضور در یک فیلم کوتاه فراهم کردن شرایط ساخت حرفه‌ای است که در بسیاری از آنها شاهد بی‌سوادی‌های اخلاقی و آکادمیک سینمایی بوده‌ام که بعید می‌دانم با این رویکرد و نگاه از طریق فیلم کوتاه بتوان در جایگاه کارگردانی سینما قرار بگیرد.

عاطفه خادم‌الرضا: در شرایط کنونی خیلی از افرادی که فیلم تلویزیونی می‌سازند شاید فیلم کوتاه نساخته‌اند. فیلمسازی صنعتی پرهزینه است معمولا کسانی که در این رشته وارد می‌شوند به شکل کوچکی ایده‌هایشان را در قالب فیلم کوتاه می‌سازند اما قرار نیست  ایده‌های یک فیلمساز همیشه در قالب یک فیلم کوتاه باقی بماند گاهی اوقات می‌تواند تبدیل به یک فیلمنامه بلند شود. درخارج از کشور، موقعیتی برای رشد در عرصه فیلم کوتاه به لحاظ معنوی و مادی وجود دارد. اما در ایران به شکل مناسبتی و براساس مناسبات سازمانی سرمایه‌گذاری بر روی فیلم کوتاه اتفاق می‌افتد ولی به شکل مستقل کم پیش می‌آید فیلمساز حمایت شود. در این صورت فیلمساز که تحصیلات سینمایی داشته است و در این رشته تجربه کسب کرده است و حالا می‌خواهد فیلم بلند بسازد. اگر من خودم تهیه‌کننده باشم سابقه کار عملی و ساخت فیلم کوتاه را برای درک توان آن فیلمساز ضروری می‌دانم. من تاکنون دستیاری نکردم و وقتی اولین فیلم بلند ویدئویی را ساختم واقعا از روابط شوکه شدم.

در خارج از ایران سر چند کار حرفه‌ای حضور داشتم اما در اینجا مناسبات کاملا منحصربه‌فرد است و تعاریف متفاوتی دارد. خصوصا در سیستم تله‌فیلم تعهد کاری کمتر است و بیشتر بخش مادی کار برای افراد مهم است. کارگردانی که بخواهد با این سیستم یک اثر قابل قبولی تولید کند باید متحمل سختی بسیاری شود.

توده‌روستا: ما درباره فیلمسازی صحبت می‌کنیم و طبیعتا بعد از اتمام کار، یک خروجی وجود دارد که هر چقدر نظرات منفی و بازدارنده هم نسبت به فیلم وجود داشته باشد به هر حال یک فیلم خوب دیده می‌شود.

سجادحسینی: اگر از کارگردانان سینما که با بودجه‌های کلان و پیش‌تولید و تولید طولانی کار می‌کنند بخواهیم در ۲۰ یا ۱۵ روز فیلم بسازند مطمئنا فیلم بسیار بدی تولید خواهند کرد. اما وقتی آن فرد فیلم‌های بدون پروداکشن حرفه‌ای ما را می‌بیند گمان می‌کند توانایی ما نسل جوان در همین حد است، غافل از اینکه اگر شرایط حرفه‌ای برای تک‌تک آثار کوتاه و تله‌فیلم‌ها به لحاظ مادی و معنوی فراهم شود آنوقت می‌توان درباره استعداد و توانایی فیلمساز قضاوت کرد.

توده‌روستا: به نظر جمع حاضر یک مرحله‌ عقب‌تر از ساخت یک فیلم سینمایی است ما هنوز وارد نشده‌ایم تا بتوانیم توانایی‌مان را ثابت کنیم. تا این لحظه هر حرفی درباره دستیاری و ساخت فیلم کوتاه برای ورود به سینما بین ما رد و بدل شده حرفهایی است متعلق به  یک شرایط ضابطه‌مند. آیا در حال حاضر در مدیریت سینمای ما شرایط ضابطه‌مند وجود دارد؟

– اغلب کسانی که در عرصه فیلم کوتاه کار می‌کنند تمایل دارند به دنیای سینمای بلند راه پیدا کنند. بیایید این موضوع را به چالش بکشیم که چه فضایی مانع حضور فیلمسازانی که با ساخت فیلم کوتاه و بعضا از طریق دستیاری خودشان را ثابت می‌کنند در کارگردانی سینما است؟

خادم‌الرضا: چیزی که برای من اتفاق افتاده این است که همیشه فیلمنامه‌ام پذیرفته شده و تهیه‌کننده قول همکاری داده است و تا مرحله انتخاب بازیگر هم رفتیم اما به یکباره به لحاظ مالی پروژه با کمبود مواجه شده و کار را تعطیل کرده‌ایم. دوم اینکه من به عنوان یک فیلمساز همیشه دغدغه سینما داشتم و در این زمینه تحصیلات داشتم و کارهایی در این زمینه نیز انجام داده‌ام، وقتی که می‌خواهم ایده جدیدی که برای سینما دارم را عملی کنم هیچ‌کس به نگرش جدید من اعتمادی نمی‌کند و در نهایت ما همچنان درگیر این دور باطل هستیم.

سجادحسینی: من سال ۸۸ می‌توانستم فیلم بلند سینمایی بسازم و تهیه‌کننده هم داشتم اما باید فیلم کمدی می‌ساختیم که هیچ‌‌گونه دغدغه‌ای نسبت به آن نداشتم، می‌توانستم با آن فضا کار کنم اما سعی کردم اولین فیلم سینمایی‌ام بر اساس خواسته‌ها و دغدغه‌های خودم باشد.

حاضر نیستم فیلم خنثی بسازم. من از دو سال پیش فیلمنامه به ارشاد دادم که به آن مهر سیاه‌نمایی زدند. نگاه تخصصی بر فیلمنامه وجود ندارد و اعمال نظرهای سلیقه‌ای بر مدیریت پروانه ساخت حکمفرماست. در این سالها برای گذراندن زندگی تله‌فیلم ساختم اما از آنجا که شأن زیادی برای سینما قائل هستم حاضر نشدم هر فیلمی را به عنوان اولین فیلم سینمایی‌ام بسازم. مهمترین مانع برای امثال من که نتوانستیم فیلم بسازیم نگاه بازدارنده مدیریت سینمایی نسبت به ناهنجاری جامعه و به چالش کشیدن معضلات اجتماعی است. ترس مدیریت از آثار اجتماعی باعث شده سینما موضوعات خنثی را دنبال کند و در نتیجه مخاطب خود را از دست دهد. نهادهای دولتی به نظر من در حمایت از فیلمساز اول تأثیر زیادی می‌توانند داشته باشند مانند حوزه هنری که سال گذشته با حمایت از ساخت دو فیلم «تاج محل» و «خسته نباشید» حرکتی را به سوی گشایش باب اهمیت دادن به نسل جوان آغاز کرده است.

سهیلا گلستانی: در یک خانواده معمولا از فرزندان کوچکتر حمایت ویژهی می‌شود. به نظر من فیلمسازان فیلم اول مانند همان فرزندان کوچک خانواده سینما هستند که احتیاج به حمایت و همراهی بیشتری نسبت به سایرین دارند.

به نظرم آن شرایط ویژه‌ای که فیلمسازان معتبر ما هم در زمینه تولید و هم نمایش استفاده می‌کنند در حقیقت حق فیلمسازان اول است. باید پذیرفت که همیشه نباید فیلم اول بی‌نقص ساخته شود، مهلت آزمون و خطا را به فیلمساز باید داد. شاید از بین ده فیلم اولی پنج فیلم شاخص تولید شود که همان پنج فیلم و آن پنج کارگردان می‌توانند برای سینمای ایران جریان‌سازی کنند. فکر می‌کنم نگاه پدرانه در مدیریت سینما وجود ندارد و فیلمسازان فیلم اول به عنوان عامل مخرب دیده می‌شوند غافل از اینکه نسل جوان عامل مخرب نیست بلکه جان تازه برای سینماست. نفسی که کالبد سینما را زنده خواهد کرد.

وقتی از این رویکرد جلوگیری شود عواقبش تکراری شدن سینما به لحاظ فرم و محتوا برای تماشاگران می‌شود. نسل ما می‌پذیرد که بالاخره باید تن به کار سفارشی دهد. که به نظر من اگر یک نهادی براساس نیاز جامعه، سفارشی را به یک فیلمساز بدهد و او را برای ساخت فیلم اولش حمایت کند کار قابل احترامی انجام داده است. تک سلیقه‌ای بودن مدیریت در سینما آفت ورود نگاه تازه به جریان فیلم‌سازی سینمای ایران است.

توده‌روستا: در این مملکت اورسون ولزی به وجود نیامده که ما گمان کنیم مدیریت سینما به دنبال آن اورسون ولز است و به ما اعتماد نمی‌کند. شاهکار مدیریت سینما در معرفی نسل جدید به سینما آقای مهرداد غفارزاده با فیلم «گیرنده» است. در ایران اگر بخواهند فیلم جشنواره‌ای بسازند سراغ دختری که از او سوءاستفاده شده است می‌روند اگر بخواهند فیلم کمدی بسازند سراغ آن پسر فقیری می‌روند که می‌خواهد پولدار شود یا اگر فیلم اجتماعی بخواهیم بسازیم از «جدایی نادر از سیمین» کپی‌برداری می‌کنیم بیشتر از این نمی‌شود انتظار داشت. در شرایط کنونی مسئله بر سر این است که شما آدم و مطیع کدام حزب یا دولت هستی، کسی مثل من نه در این دولت می‌تواند فیلم بسازد نه در دولت بعدی به خاطر اینکه یارکشی باب شده است. پس اصلا بحث فیلم و فیلمنامه نیست. اولین مشکل برای ورود به کارگردانی سینما مشکل پروانه ساخت است. من بعد از سه سال تلاش برای یک فیلمنامه نتوانستم مجوز ساخت بگیرم. حالا با تمام این فراز و نشیب‌های برای فیلمسازی که موفق به دریافت پروانه ساخت می‌شود، سوال اینجاست،  کجا مسئول حمایت از فیلمساز جوان است؟ حمایت از فیلم اول یک کارگردان باید صورت بگیرد که برای فیلم بعدی فیلمساز بتواند اعتماد بخش خصوصی را جلب کند یا نه؟

اگر فیلم اول را حمایت کنند مطمئنا توانایی و استعداد آن فیلمساز محک خواهد خورد بخش خصوصی را برای فیلم اول باید گذاشت کنار چون مثلا به من «خروس جنگی» را پیشنهاد دادند که نساختم چراکه دوست دارم فیلمسازی شوم که فیلم‌هایم در کنار فروش حرفی برای گفتن داشته باشد. مرگز سینمای مستند و تجربی وظیفه حمایت از فیلم‌های اول را دارد که هم‌اکنون این وظیفه یادشان رفته است. افرادی را حمایت می‌کنند که سابقه فیلمسازی ندارند و بر اساس روابط موفق به ساخت فیلم می‌شوند. در حال حاضر هیچ نهاد مشخصی وظیفه حمایت از فیلم اولی‌ها را ندارد. خواستار حمایت می‌شویم به ما می‌گویند بودجه می‌دهیم درباره غزه فیلم بساز، ما همین تهران را خوب نمی‌شناسیم چطور می‌توانیم درباره غزه فیلم بسازیم؟

در این بین تعداد فیلم‌هایی که به صورت زیرزمینی تولید شده‌اند بالا می‌رود و با تمام سال‌های پیش برابری می‌کند. قطعا در این جمع دو سال دیگر اگر این موانع وجود داشته باشد افرادی به ساخت فیلم زیرزمینی روی می‌آورند. تاثیر و تکثیر فیلم‌های بدون مجوز حاصل زحمات آقایان در مدیریت سینمایی چند سال گذشته است. اتفاق بد دیگری برای من در این چند سال افتاده است که شاید برای دیگران هم بیفتد من چهار فیلم‌نامه سینمایی نوشته‌ام و برای پروانه ساخت ارائه دادم که سکانس‌هایی از فیلمنامه ما از شورای پروانه ساخت لو می‌رود و از آنها سوءاستفاده می‌شود که این خیلی دردناک است.

ایده اصلی فیلمنامه من که پروانه ساخت نگرفت ایده فرعی یک فیلم سینمایی مهم در چند سال گذشته می‌شود که به موقع بازگو خواهم کرد. چون سند و مدرک هم دارم و این قضیه برای دوستانم هم اتفاق افتاده است.

در نهایت سیستم کلی مدیریت سینما غلط است و شایسته‌سالاری وجود ندارد و اعمال نظرهای شخصی و غیر کارشناسانه به کلیت سینما ضربه می‌زند.

شهرام میراب‌اقدم: چیزی که من هم مانند دوستان به آن برخورد کرده‌ام تهیه‌کنندگانی هستند که در بخش خصوصی نگاه کاسبکارانه به سینما دارند و بحث دیگر نهادهای دولتی هستند که بسیار رابطه‌مند عمل می‌کنند و بر اساس رابطه فیلمسازان را مورد حمایت قرار می‌دهند. اندیشه باندبازی نابودگر است. مثلا مرکز گسترش سینمای تجربی که پز حمایت را می‌دهد در اصل حمایت نمی‌کند چراکه از فیلمساز می‌خواهد برود تهیه‌کننده پیدا کند و فیلمنامه‌اش که پروانه ساخت گرفت تازه بیاید که مرکز تشخیص دهد که حمایت نکند یا نه این قضیه خنده‌دار است. دیگر حمایتی اتفاق نمی‌افتد بلکه مانند یک اسپانسر عمل می‌کند یا ۲۰درصد در تولید اثر شراکت می‌کند.

یک راه هم که مدتی است باب شده این است که فیلسمازان برای ساخت فیلم اولشان یک تهیه‌کننده صوری جور می‌کنند و آن تهیه‌کننده پورسانت خودش را می‌گیرد و به واسطه جایگاهی که در سینما دارد برای دریافت پروانه ساخت اقدام می‌کند حالا اگر پروانه هم نگرفت یا ندادند دیگر او سهمش را گرفته و ماجرا با ضرر متوقف می‌شود.

– آقای فرخنده‌کیش چقدر اعتماد به فیلمسازان جوان در نهادهای دولتی رابطه‌مند است و حتما باید آن فیلمسازان از یک جریان خاص پیروی کند؟

اینکه سازمان‌هایی که وظیفه حمایت از فیلم اولی‌ها را داشتند و خودشان را کنار کشیده‌اند شاید عمده‌ترین دلیل است که در این زمینه اتفاقات مطلوب نمی‌افتد. نوع وظایف رو به سمت‌های دیگر رفته است مثلا مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی  مدتی است حمایت خود را کمتر کرده یا در دستور کار ندارد.

حالا هم که یک نهادی مانند حوزه هنری حمایت از نسل جوان را به عهده می‌گیرد، و خلاف جهت وارد می‌شود باز با تکیه بر پتانسیل آقای میرکریمی توانسته بودجه ای تعریف کند ،  تا این اتفاق بیفتد و امیدواریم باشیم که این روند حمایت از نسل جوان در حوزه هنری ادامه پیدا کند. در سیاست‌گذاری کلان مدیریت سینما نیز باید نهادی را برای حمایت از نسل جوان تعریف کنند. وقتی دریچه ورود بسته می‌شود باید منتظر یک پس‌آب و سیل ناخوشایند بود. بخشی سوق دادن جوانان به ساخت فیلم‌های زیرزمینی و بخشی دیگر استعدادهای جوانی که هدر می‌روند است.

-پس به صورت اجمالی شما معتقدید که به جز نهادی مانند مرکز گسترش که وظیفه حمایت از نسل جوان را داشته است اگر نهاد دیگری بخواهد از فیلم اولی‌ها حمایت کند باید فیلمسازان جوان با پشتوانه فیلمسازی مولف و تهیه‌کننده‌ای صاحب‌نام و فرهنگی وارد مذاکره برای همکاری شوند.

فرخنده‌کیش: بله. البته تهیه‌کننده ثابت‌شده‌ای که عنوان خودشان را با یک واسطه عوض نکند و مانند آقای میرکریمی همه جوره از فیلم‌ها حمایت معنوی و مالی کند. آقای میرکریمی از شخصیت و اعتبار هنری خود به نفع دو فیلمساز جوان خرج می‌کند و حتی فرصت کارگردانی کار بعدی را از خود می‌گیرد و در جایگاه تهیه‌کننده وارد عمل می‌شود.

خادم‌الرضا: چقدر خوب است که این اتفاق تداوم پیدا کند و از افراد بیشتری حمایت شود. دایره فیلمسازان جوانی که تفکرشان با اهداف حوزه هنری نیز همخوانی دارد هر چقدر وسیع‌تر شود در نهایت به نفع این نهاد و فیلمسازان جوان با استعداد و در نهایت به نفع کلیت سینما تمام خواهد بود.

اگر قرار باشد ما در یک شرایط مساوی رقابت کنیم می‌توان حس بهتری داشت که بالاخره حمایت‌ها به شکل عادلانه‌ای انجام می‌شوند و نوبت ما هم خواهد رسید. متاسفانه رقابت درست اتفاق نمی‌افتد و همیشه فیلمساز باید از یک راه، تونلی حفر کند تا به یک فرد خاص برسد. فیلمسازانی تحصیلات دارند و با ساخت چند فیلم کوتاه توانایی و استعداد خودشان را ثابت کرده‌اند چرا باید توانایی‌شان هدر رود و یا به بیراهه هدایت شوند؟ در صورتی که می‌توان با سرمایه‌گذاری بر این فیلمساز ایده‌ها و تفکرات جدیدی به سینما اضافه کرد.

فرخند‌کیش: حمایت از دو فیلمساز جوان برای حوزه هنری یک مسیر آزمایشی بوده است که در اهداف کلی قرار است بسط پیدا کند ادامه یابد.

خادم‌الرضا: به نظرم اتفاق بسیار خوبی است که می‌تواند امیدوارکننده باشد.

-آقای توده‌روستا شما چطور؟ سعی کردید حمایت یک کارگردان معتبر  را به نفع خود جلب کنید؟

قطعا ما هم تمام این کارها را کردیم و نتیجه‌اش شده است که ایده‌های فیلمنامه‌های‌مان در آثار دیگران درخشیده است. فیلمنامه‌ای که بد باشد می‌گویند بد است برو و یکی دیگر بنویس و اگر خوب باشد می‌گویند ما یکی شبیه به این را داریم یا نمی‌گویند شبیه به این داریم و بعدا وقتی فیلم می‌سازند ما متوجه می‌شویم که یک فیلمنامه شبیه به فیلمنامه شما داشته‌اند. من خودم حدود یک سال است که به کسی فیلمنامه‌ام را نمی‌دهم به بزرگترین کارگردانان هم نمی‌شود اعتماد کرد.

میراب‌اقدم: انگیزه و فرصت که از نسل جوان گرفته می‌شود به هیچ عنوان قابل جبران نیست.

گلستانی: شاید از اتفاقات زیرزمینی پدیده‌ای بروز کند. همان‌طور که در موسیقی این قضیه اتفاق افتاده است شاید در سینما هم راه برون‌رفت همین راه باشد.

توده‌روستا: همه ما این فکر را داریم و شاید به زودی بعد از این همه پشت در ماندن از طریق دیگری عمل کنیم و بی‌مجوز فیلم بسازیم.

فرخنده‌کیش: خوب این یک حرکت منطقی نیست در صورتی که باید انتظار داشته باشیم سیستم شرایط را به نحو احسن برای شما فراهم کند.

-به عنوان آخرین سوال، سینمای امروز ما چقدر به ورود دیدگاه و تفکرات جدید چه به لحاظ فرم و چه به لحاظ محتوا احتیاج دارد؟

توده‌روستا: هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست. اگر بخواهیم یک مثال بزنیم اصغر فرهادی مثال خوبی از ورود تفکر و رویکرد جدید به سینمای ایران است. تصور کنید اگر آن روزی که اصغر فرهادی برای فیلم اولش نمی‌توانست اعتماد جلب کند و نمی‌توانست وارد سینما شود و شرایط به گونه‌ای رقم می‌خورد که نمی‌گذاشتند فیلم بسازد هم‌اکنون سینمای ایران او را نداشت که موج تازه‌ای برای سینما ایجاد کرده است. قطعا هرکدام از کارگردانان به‌نام سینما در روزی که آمدند تصور نمی‌شد بتوانند تفکر و رویکرد جدیدی را به سینما اضافه کنند فیلمسازانی چون: مهرجویی، تقوایی، کیمیایی، حاتمی‌کیا، کیارستمی و غیره. لفظ «سینما مرده است» را در سال‌های اخیر زیاد می‌شنویم اما هر نیروی جدید می‌تواند روحی تازه به کالبد سینما بدمد.

میراب‌اقدم: با توجه به اینکه نگاه و تنوع سینما کل جهان برای مردم قابل دسترس شده است و از طرق مختلف از خوراک فرهنگی تغذیه می‌شوند پس مطمئنا دیدگاه نسبت به سینما هم باید به‌روز باشد و همواره تغییر کند. همیشه ورود نگاه جدید برای سینما یک احتیاج و نیاز بوده است اما متاسفانه شرایط برای ایجاد حرکت‌های جدید مهیاست.

خادم‌الرضا: هر فیلمسازی اثرش را از فیلتر و نگاه خودش خلق می‌کند و تفاوت این تفکرات به تعداد هنرمندان و فیلمسازان متکثر است. من خودم تجربه‌گرایی در کارهایم را دوست داشتم.

به نظرم سینما به ورود تفکرات جدید احتیاج دارد. حرکت حوزه هنری در صورتی که اتفاق متداومی باشد یک روند درخشان خواهد بود. تجربیات فیلمسازان گذشته ما در کنار ایده‌ها و تفکرات نسل جدید می‌تواند در تکامل سینما تأثیر بسزایی داشته باشد.

سجادحسینی: نیاز به نگرش‌ها و نیروهای جدید در سینما کاملا بارز است. جوان‌گرایی با منطق و با عدالت می‌تواند سینما را از تکرار مضمونی و ساختاری نجات دهد چراکه تکرار در طول زمان نشاط سینما را کم کند و از ارتباط به‌روز آن با مخاطب بکاهد.

گلستانی: بیشتر نکات را دوستان گفتند و به نظرم همان‌طور که گفتم ورود یک تفکر جدید و نیروی خلاق و بااستعداد می‌تواند برای سینما به مثابه یک نفس تازه عمل کند و موثر واقع شود.

نوشته ما عامل تخریب سینما نیستیم، نفس تازه‌ایم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- یکشنبه اول اردیبهشت ماه سایت سوره سینما میزبان رضا درمیشیان، ابراهیم شیبانی و احسان عبدی پور بود. این سه کارگردان درباره مشکلات فیلمسازی، نبود حمایت و امکانات برای ادامه مسیر و مسائل تولیدی در سینما صحبت کردند. فرید فرخنده کیش مدیر امور فرهنگی و تولید سازمان سینمایی سوره هم در تعامل با این سینماگران جوان، شیوه های حمایت از نسل جوان فیلمساز را تحلیل و بررسی کرد.

رضا درمیشیان که سابقه فعالیت مطبوعاتی دارد و سال‌ها پشت دوربین سینما فعالیت کرده، با ساخت فیلم سینمایی «بغض» به عنوان یکی از امیدهای سینمای اجتماعی مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار گرفت. ابراهیم شیبانی که در جشنواره سی و یکم فجر با فیلم سینمایی «هیچ کجا، هیچ‌کس» حضور داشت تجربه همکاری با کارگردان‌های بزرگ سینمای ایران را در کارنامه دارد و پیش از آن دو فیلم سینمایی «ورود به صحنه جرم ممنوع» و «زهرعسل» را کارگردانی کرده است.

فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر اکران شد و مورد توجه قرار گرفت، احسان عبدی پور هم یکی از امیدهای سینمای ایران در سال‌های آینده است. متن کامل این نشست را هفته آینده در سایت سوره سینما بخوانید.

نوشته ورود فیلمساز جوان مهم نیست، ادامه مسیر اهمیت دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.