مجموعه «هفت سنگ» ساخته علیرضا بذرافشان با وجود قابلیت‌هایی که داشته به اثری درخور توجه تبدیل نشده است.

سوره سینما – میثم محمدی: شکی نیست که در حال حاضر دست اندرکاران مجموعه مناسبتی «هفت سنگ» از عوامل پشت صحنه گرفته تا بازیگران آن از شرایطی که برای مجموعه آنها بوجود آمد، راضی نیستند و بسیاری از آنها در اظهار نظرهای گلایه آمیز خود صحبت از بی انصافی و حساسیت های غیرمنطقی و پایمال شدن تلاش خود کرده اند و حالا فارغ از این هیاهوها و جنجال های حق و ناحقی که به عقیده من هم بخشی به حق و درصدی از آن خارج از قاعده بود ، باید دید که اگر ماجرای کپی برداری از سریال آمریکایی نبود این مجموعه تا چه میزان می توانست با اقبال مخاطب مواجه شود؟ آیا همه چیز سر جای خودش است و اجراها دقیق و قصه ها و موقعیت ها حساب شده است؟ از آن جهت می توان به این جریان نگاه کرد که کارگردان معتقد است که مجموعه اش پس از سه قسمت ابتدایی مسیر خودش را می‌رود و هیچ کاری با سریال «مدرن فمیلی » ندارد.

موقعیت های پراکنده و نامنسجم

سریال «هفت سنگ» سرشار از موقعیت هایی است که قصد دارد بخنداند ، اما عاجز است. این عجز دراماتیک را بی شک در بخش عمده ای باید در فیلمنامه موجود جستجو کرد. در واقع موقعیت ها و شوخی‌هایی که طراحی و نوشته شده توان رسیدن به یک حد قابل قبول برای مخاطب را ندارد و در واقع خانواده‌هایی که روایت در خلال روابط و گذران روزگار آنها شکل می گیرد، فاقد یک هدف کلی و منسجم هستند تا بتوانند صحنه ها و فضاهای منطقی را شکل بدهند و البته بخشی از این جریان مربوط می شود به عدم سازگار کردن موقعیت های دراماتیک فیلمنامه و محتوای آن با قاعده کمدی های فانتزی و تقابل آن با میزان شناخت و آگاهی مخاطب که با چنین فضایی قرابت آنچنانی ندارد و بیشتر بدنبال کنش های کلیشه ای رئالیستی می گردد . بی تردید در سریال های از این دست باید هوشمندی و درایت بالایی داشت که به کسالت و تکرار نیفتاد و مخاطب را از حس تهی بودن دور نگه داشت که فکر می کنم وجود یک خط روایی منسجم تا حدودی به این جریان کمک می کرد. شاید بتوان بعنوان یک تجربه در این حوزه به «هفت سنگ» نگریست ، اما نمی توان کاستی‌های آن را نادیده گرفت.

کیفیت انتخاب بازیگران در سریال «هفت سنگ»

نباید از این نکته غافل شد که شخصیت ها هر یک تعریف و شناسنامه دارند و یکی از نقاط قوت این اثر شخصیت های داخل فیلمنامه است که به راحتی آدرس دقیق به مخاطب می دهد ، اما نکته دیگر که باید مدنظر قرار بگیرد تا شاهد موفقیت در اجرا و باورپذیری این شخصت ها باشیم انتخاب صحیح بازیگران است. به جرات باید گفت که انتخاب برخی از بازیگران این مجموعه به درستی صورت نگرفته و در نتیجه منجر به اجرایی ناهمخون شده است. پرویز پور حسینی که نقش بابا نصیر را ایفا می کند در گفتگویی که درباره این فیلمنامه داشته به وجود نوعی سرخوشی کودکانه که در اثر جاری است اشاره کرده. حالا با همین تفسیر یک خطی که درست و دقیق است باید به تحلیل نقش ها پرداخت. استنباط از این تحلیل مواجهه با دنیایی پر جنب و جوش و سرشار از اکت های بیرونی است، پس متعاقب آن باید بازیگر در بیشتر مقاطع با یک ریتم تند و متناسب با فضا نقش را ایفا کند.

پورحسینی با تمام توانایی هایی که از او سراغ داریم با ریسک بالایی این نقش را پذیرفته و در عمده ترین لحظات نتوانسته آن هارمونی مورد نیاز را ایجاد کند، از سوی دیگر باز هم یک بازیگر آزمون پس داده در نقش های جدی ىعنی مهدی سلطانی نیز وضعیتی مشابه دارد، هر چند معتقدم به دلیل پیش فرض عمیقی که حضور او در نقش های جدی و درونی ایجاد کرده اجازه پذیرفتن چنین قالبی را از سوی مخاطب نمی دهد و به نوعی اثری خنثی در کارنامه او بجای می گذارد. زوج فرناز رهنما و بهنام تشکر به دلیل تداعی تجربه موفق سریال «ساختمان پزشکان» و البته حتی با نظر به تمایز شخصیت ها در دو مجموعه در این چاچوب تکراری به دام افتاده و برگ برنده ای را برای مخاطب ندارند. اما از سوی دیگر می توان به الهام پاوه نژاد و به خصوص شبنم مقدمی بعنوان قطعه‌های درست این پازل مغشوش و ناهمگون اشاره کرد که انتخاب‌هایی صحیح هستند و با تکیه بر تجربه‌های از این جنس که در فعالیت آنها در تئاتر شاهد بودیم، به خوبی از عهده نقش های خود برآمده اند و معدود لحظاتی از مجموعه که با حضور آنهاست کمدی را تجربه می‌کنیم. در هر حال به نظر می‌رسد که باید در انتخاب‌ها دقت بیشتری در زمینه انتخاب و چینش بازیگران در کنار هم صورت می‌گرفت.

مجموعه‌ای ناموفق، فارغ از کپی یا اقتباس

یکی از نکاتی که در این دست آثار کمیک در سینما و تلویزیون به عنوان رکن مهم و انکارناپذیر باید به آن توجه کرد، دکوپاژ ویژه و تدوین منطبق با ریتم موجود در بطن فیلمنامه است. فیلمنامه با وجود فضاها و اکت‌های شخصیت‌ها خوش ریتم است، اما در فرم به مشکل می‌خورد و در فواصل بسیاری که ما باید با مجموعه‌ای از تصاویر و نماهای خرد و منجر به کلیتی با ریتم سریع، فضایی مهیج و موقعیت هایی کمیک را ببینیم، دوربین را در رکودی کسالت آور و منفعل می بینیم که در نمایی باز شخصیت ها را در خود محدود کرده و از پتانسیل درونی سناریو و همچنین بازی‌ها بهره مناسبی نمی‌برد و مزید بر علت می‌شود تا اثر تاثیر مورد نظر را نداشته باشد. در مجموع به نظر می رسد فارغ از هیاهویی که بر سر کپی یا به زعم دست اندرکاران اقتباس این مجموعه به وجود آمد ، «هفت سنگ» انتظارهایی که از علیرضا بذرافشان کارگردان مجموعه وجود داشت، برآورده نکرده است.

نوشته چرا «هفت سنگ» به این روز افتاد؟/ نگاهی فارغ از ماجرای کپی یا اقتباس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- امسال تعداد سریال های ماه مبارک رمضان نسبت به گذشته کمتر شده است. برخی‌ها می گویند سریال‌های ماه مبارک رمضان شتاب زده شده، چنگی به دل نمی‌زند و به ورطه تکرار افتاده است. موضوعی که اخیرا پروانه معصومی بازیگر سینما نیز در سخنان خود به آن اشاره و به شدت از آن انتقاد کرده بود. طهماسب صلح جو منتقد سینما و تلوزیون می‌گوید: الگوهای مدیریت فرهنگی و رسانه‌ای ما به روز و کار آمد نیست. این موضوع سبب می‌شود آثار قوی تولید نشود.

برخی منتقدان بر این باورند که برنامه‌های تلویزیون و سریال های ماه مبارک رمضان نسبت به گذشته جذابیت‌های کمتری دارند. امسال حتی تعداد سریال‌ها نسبت به گذشته کمتر شده و برخی آن را به حساب بی‌علاقگی کارگردان‌ها و تهیه‌کننده‌ها می‌گذارند. 

طهماسب صلح‌جو: با کمال تاسف باید بگویم که این نظر منتقدان تا حدودی درست است. البته تمام این شرایط بستگی به این دارد که ما جذابیت را چگونه تعریف کنیم. برخی تصور می‌کنند که جذابیت متر و میزانی مشخص دارد که از ابتدا تا انتها تثبیت شده است. حال آنکه جذابیت یک اثر به شرایط بیرونی و کیفیت آثار دیگر بستگی مستقیم دارد. امروز بر خلاف گذشته سفره رسانه‌ای مردم پر و پیمان است. این سفره گسترده باعث می‌شود آثار گوناگون تلویزیونی در ذهن مخاطب با یکدیگر سنجیده شوند و مورد انتخاب واقع شوند. حق انتخابی که کسی نمی‌تواند مانع از تحقق آن شود. 

نداشتن کدام فاکتورها باعث شده سریال‌ها و برنامه‌های تلویزیون آهنگ یکنواخت به خود بگیرند؟ 

سریال‌ها و برنامه‌های تلویزیونی هنوز با معیارهای جذابیت بیست سال گذشته ساخته می‌شوند. این مشکل فقط به گردن برنامه ساز و یا نویسندگان سریال نیست. فاکتورهای مدیریت فرهنگی و رسانه ما نیاز به بازبینی دارند. مدیریت خلاق و به روز و کار آمد است که می‌تواند به خلق آثار جذاب و مفید کمک کند. ما هنوز فکر می‌کنیم سریال یا یک برنامه تلویزیونی امری دم دستی و آسان است و فقط برای پر کردن اوقات فراغت مردم به کار می آید. مدیر آگاه می‌داند که رسانه و برنامه تلویزیونی چقدر به فرهنگ و زندگی مردم تاثیر می‌گذارند و بالعکس. الگوهای مدیریت فرهنگی و رسانه‌ای ما حالا نیاز به تجدید نظر دارند. بسیاری از موضوعات باید با ظرافت بیشتری در قصه طرح شوند تا در نگاه مخاطب تاثیر بگذارند. جذب مخاطب دیگر به آسانی گذشته نیست و شعار و نصحیت مردم را از اثر دور می‌کند.

می‌توانید برای این تغییر الگوهای مدیریت مثال و مصداقی بیاورید؟ 

بحث مفصل و پیچیده است. ما باید نگاهمان را به بسیاری از مسائل فرهنگی و اجتماعی تغییر دهیم. اگر با پیش فرض کلیشه‌ای از مسائل جدید جامعه به سراغ سریال سازی و برنامه سازی برویم اوضاع بر همین منوال پیش می‌رود. مثلا سریال «مدینه» ساخته آقای مقدم به معضل اجتماعی مهمی اشاره کرده است. اما این موضوع مهم می توانست گسترش معنایی پیدا کند. چه عواملی جامعه را به ربا می‌کشاند؟ سیستم اقتصادی ما کجا راه ورود ربا به عرصه زندگی مردم را باز کرده است؟ سازندگان و مدیران رسانه‌ای همیشه به سطح موضوع نگاه می‌کنند حال آنکه اثر جذاب باید به لایه‌های درونی یک اثر بپردازد. خط قرمزهای غیرضروری و نگاه کلیشه‌ای سبب می‌شود که موضوعات خوب آنچنان که انتظار می‌رود، در قالب سریال ها به ثمرنشیند. اینجاست که اثر به سوی شعارزدگی و نصحیت کردن پیش می‌رود.

گاهی از برخی افراد که در شورای نظارت حضور داشته‌اند شنیده‌ایم که اشکال شعارزدگی مجموعه‌های سفارشی است. آن هم سفارش به سازندگانی که اعتقاد به کارشان ندارند.  

من با این نظر موافق نیستم. هنرمند حتی اگر موضوع سفارشی بگیرد باید نگاه و جهان خود را در اثر دخالت دهد. اگر مدیران رسانه بخواهند نگاه هنرمند دراثر سفارشی وجود نداشته باشد و سازنده فقط در موضوع خواسته شده خلاقیت به خرج دهد و خودش را کنار بکشد، آثاری ضعیف ساخته می‌شوند. جهان هنرمند مخصوص به خود اوست. مدیران رسانه باید باور کنند سریال خوب نمی‌تواند از خط قرمز و فیلتر سلیقه افراد عبور کند. ما آن قدر در سیستم خلاقیت افراد دخالت کردیم که کارمان تقلید از شبکه‌های تلویزیونی خارجی شده است. الگوی‌های مدیریت فرهنگی و رسانه‌ای ما باید تغییر کند. گاهی می‌بینم در برخی از آگهی‌های تلویزیونی از شبکه های خارجی تقلید می‌شود، به نظرم این موضوع نشان می‌دهد اگر این نگاه ادامه پیدا کند، تلویزیون به رسانه ای شکست خورده تبدیل می‌شود و نتیجه را به حریفان خارجی واگذار می‌کند.

نوشته لزوم تغییر مدیریت فرهنگی تلویزیون/ تقلید از شبکه‌های خارجی قبول شکست است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حسین تبریزی به سوره سینما گفت: تصویربرداری این سریال از ۳ ماه قبل آغاز شد و حدود ۵۰ روز طول کشید. من قبلا تجربه ساخت مینی سریال با محوریت شب‌های قدر را برای شبکه دو داشتم. سریالی به نام «قسم» که دو سال قبل پخش شد. امسال هم وقتی شبکه برای کار به من پیشنهاد داد، طرحم را ارائه دادم و بعد شروع به تولید کردم.

وی در ادامه درباره چگونگی شکل گیری این طرح در ذهن خود افزود: همه ما تجربه هایی ملموس از زندگی داریم و من تلاش کردم متن را به گونه ای بنویسم که برگرفته از اتفاق‌های اطراف باشد. با توجه به اینکه محوریت این مینی سریال دوران دفاع مقدس بود، می خواستم صحنه به خاطرات مردم نزدیک باشد و نمی‌دانم تا چه حد موفق عمل کرده ام.

حسین تبریزی در پاسخ به این سوال که چه میزان استقبال برای سریال خود پیش‌بینی می‌کند، توضیح داد: گوشه ای از تاریخ مردم ما جنگ است و این موضوعی نیست که فراموش شدنی باشد. احترام به قهرمانان جنگ در قلب همه مردم جریان دارد. تجربه من می‌گوید مردم از این آثار استقبال می‌کنند و همیشه دستمایه قرار دادن این مضمون برای من جذاب بوده است. من هرگز نخواستم تلخی جنگ را به نمایش بگذارم و همیشه به نشان دادن آدم های این اتفاق و به تصویر کشیدن روحیات آنان تاکید داشته ام.

«بوی باران» از امشب ساعت ۲۱:۳۰ از شبکه دو پخش می‌شود و داستان افرادی در یک بیمارستان را روایت می‌کند که سر از زندگی یک جانباز در می‌آورند. کامبیز دیرباز، پژمان بازغی و مونا فرجاد از بازیگران این سریال هستند.

نوشته می‌خواستم «بوی باران» به خاطرات مردم نزدیک باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- امسال بر خلاف سال‌های گذشته تصویربرداری مجموعه‌های رمضانی دچار مشکلات و مسائل حاشیه‌ای نشده است. از میان سه مجموعه اصلی تنها «مادرانه» در مرحله تصویربرداری است و «خروس» و «دودکش» به نقطه پایانی رسیده‌اند.

تصویربرداری مجموعه تلویزیونی «مادرانه» که شب‌های ماه رمضان از شبکه سه در حال پخش است تا ۱۲ روز دیگر ادامه دارد. گروه در تهران همچنان مشغول تصویربرداری است. تدوین و صداگذاری، همزمان انجام می‌شود. این مجموعه تلویزیونی ویژه ماه رمضان تولید شده و مهدی سلطانی، مهرداد ضیایی، لعیا زنگنه، شقایق فراهانی، عباس غزالی، هستی مهدوی، شهین تسلیمی و … در آن بازی می‌کنند.

«مادرانه» داستان اردلان تمجید است که ۶ سال پیش همسرش او را ترک کرده و حالا برای پس گرفتن فرزندانش به ایران برگشته. دختر ۱۹ ساله تمجید معتاد شده و ترجیح می‌دهد با مادرش به خارج برود. اردلان تمجید برای حفظ کانون خانواده و تربیت فرزندانش می‌کوشد. «مادرانه» محصول مؤسسه فرهنگی هنری «وصف صبا» ست. سعید نعمت‌الله نویسنده و جواد افشار کارگردانی «مادرانه» را بر عهده دارد.

تصویربرداری سریال «خروس» که این شب ها از شبکه دوم در حال پخش است عید نوروز تمام شده بود.  سعید آقاخانی تصویربرداری این سریال را اوایل سال به پایان رسانده بود و مجموعه بعد از گذشت ۵ ماه به پخش  رسید.  سریال «خروس»برای پخش در عید نوروز آماده می شد، اما همان ایام مسوولان شبکه تصمیم گرفتند سریال «آب پریا» را جایگزین آن کنند و از عوامل خواستند این سریال ۱۳ قسمتی را به ۲۴ قسمت برسانند تا برای پخش در شب های مبارک رمضان مناسب باشد. شاید هنوز زود باشد از عبارت آب بستن برای این مجموعه استفاده کنیم ، اما آنچه از ظاهر ماجرا پیداست، فیلمنامه ای که برای ۱۳ قسمت نوشته شده باشد، چطور می تواند در یک مدت کوتاه ۲۴ قسمتی شود؟

«خروس» روایتی از زندگی پدری است که دچار مشکل غیرمنتظره‌ای می‌شود. این مشکل خانواده را به تکاپو می‌اندازد و پسر خانواده با همفکری دوستانش تلاش می‌کند تا چاره‌ای برای رفع این مشکل بیاندیشند. در نقشه بچه‌ها، مغز متفکر یک خروس است. فیلمنامه این سریال را مصطفی کیایی نوشته است. جواد رضویان، یوسف تیموری، اکبر کریمی مبارکه و … بازیگران «خروس» هستند.

تصویربرداری سریال «دودکش» ، یکی دیگر از مجموعه های ماه مبارک رمضان دو هفته قبل به پایان رسید. این سریال به کارگردانی محمد حسین لطیفی و تهیه کنندگی زینب تقوایی از شبکه یک پخش می‌شود. هومن برق نورد، بهنام تشکر، سیما تیرانداز، امیرحسین شریفی و … بازیگران این مجموعه طنز هستند.

نوشته تصویربرداری «مادرانه» ادامه دارد/ سریال‌های رمضانی در خط پایان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- علی رضایی: امسال رقابت اصلی برای جذب مخاطب با سه مجموعه «خروس»، «مادرانه» و «دود کش» است. در کنار این سه مجموعه مناسبتی البته شبکه های مختلف انواع و اقسام برنامه ها، مجموعه های تکراری، تاک شوها و جنگ‌ها را روانه آنتن کرده اند تا در این فصل داغ مخاطب بیشتری جذب کنند. طبق سنت دیرینه البته مردم دوست دارند بیش از هر چیز سریال ها را دنبال کنند، مجموعه هایی که به ترتیب پس از اذان مغرب و پایان یک روز روزه داری روی آنتن می روند و این فرصت را به اعضای یک خانواده می دهند تا در کنار هم به تماشای سریال ها بنشینند.

امسال دو مجموعه با حال و هوای طنز پخش می‌شود و یک مجموعه فضایی اجتماعی و جدی دارد. از میان نام‌هایی که مجموعه روی آنتن دارند، محمدحسین لطیفی سابقه حضور در ماراتن ماه رمضان را دارد، «صاحبدلان» هنوز موفق ترین و محبوب ترین اثر کارنامه لطیفی و یکی از متفاوت ترین مجموعه های رمضانی است. پیش از پخش «دودکش» به نظر می‌رسید لطیفی پیروز رقابت کارگردان‌های تلویزیون باشد، اما آنچه به نظر می رسد پدیده امسال مجموعه «مادرانه» است، آن هم از جواد افشار که پیشتر با وجود سابقه ساخت مجموعه های مناسبتی هرگز به عنوان یک کارگردان درجه یک در تلویزیون شناخته نشده بود.

«خروس»

وقتی قصه‌ها به پایان می‌رسند

مجموعه «خروس» به کارگردانی سعید آقاخانی قرار است مخاطب را بخنداند، حضور جواد رضویان، یوسف تیموری و حمید لولایی در این مجموعه این انتظار را در مخاطب به وجود می‌آورد که ساعتی سرگرم می شود و می خندد. نتیجه البته همانی نیست که انتظار می رود. «خروس» ضعف قصه و فیلمنامه دارد، موقعیت ها تازه و خنده دار نیستند، هر چند که ایده اصلی زندانی شدن پدر در بیمارستان به خاطر نبود پول جالب است، اما موقعیت‌هایی که در دل این ایده پرورانده شده و قصه های فرعی برای مخاطب انگیزه ای برای دنبال کردن قصه باقی نمی گذارند.

به عنوان مثال شوخی با خواستگاری کردن پدر (کریم اکبری مبارکه) از پرستار و سوء تفاهم هایی که به دنبال آن وجود می‌آید به شکل های مختلف در مجموعه‌های طنز دیگر تکرار شده و نه تماشاگر را می خنداند، نه او را درگیر تعلیق می کند.شیرین کاری‌های یوسف تیموری هم نمی تواند مجموعه «خروس» را به انتخاب اول روزه داران تبدیل کند. به دلیل ضعف قصه «خروس» نمی‌تواند غافلگیرکننده و جذاب باشد. اتکا به خلاقیت بازیگران و پیشینه ذهنی که برای مخاطب ایجاد می کنند، به تنهایی نمی‌تواند عامل استقبال از یک مجموعه باشد.

«دودکش»

ماجراهای زوج دوست داشتنی

«دودکش» بخش قابل توجهی از موفقیتش را مدیون حضور هومن برق‌نورد است، بازیگری که این قابلیت را دارد یک تنه یک مجموعه را به اثری دوست‌داشتنی و شیرین تبدیل کند، حتی اگر ریتم مجموعه کند باشد یا داستان آن گنجایش تبدیل شدن به مجموعه‌ای ۳۰ قسمتی را نداشته باشد. «دودکش» با نام عجیب و غریبش موقعیت‌هایی بامزه دارد، رقابت دو مرد از یک خانواده و تنش‌هایی که این رقابت به وجود می آورد موتور اصلی قصه است. طبیعی است در چنین فضایی دو بازیگر اصلی اگر درست انتخاب شوند، درست در کنار هم قرار بگیرند و به اصطلاح بده بستان درستی داشته باشند، همه چیز خوب پیش می رود. تا اینجا محمدحسین لطیفی توانسته از برگ برنده انتخاب زوج برق نورد- بهنام تشکر بهترین استفاده را بکند.

اما در این بین و با وجود بازی های خوب و فضای گرمی که مجموعه دارد، کاراکترهای فرعی مثل کارگرهای قالیشویی حضوری زائد در قصه دارند و شوخی‌ها و موقعیت‌هایی که بر اساس حضور آنها در قصه نوشته می‌شود، تازه و دوست داشتنی نیست. مثل شوخی با کله پاچه.

نکته قابل تامل بعدی شوخی با موضوع فقر است، فقر پدیده‌ای اقتصادی و اجتماعی و دلیل بسیاری از بزه ها و بحران‌ها است، اصرار تلویزیون برای شوخی با این موضوع، ساده انگاشتن آن، از بین بردن حساسیت مردم برای مقابله و مواجهه با فقر و… اتفاقی تازه نیست. به نظر می رسد قرار است با این شیوه و با خندیدن به عمق فاجعه‌ای که جامعه را در برگرفته، مردم را برای پذیرفتن فقر و تسلیم شدن به فرهنگ آن آماده می‌کنیم. در حالی که آموزه های دین اسلام با تاکید بر احترام به فقرا و نیازمندان، بسیار فقر را نکوهش کرده و آن را پدیده ای مذموم دانسته است.

«مادرانه»

اینک آخر الزمان

برگ برنده «مادرانه» ساخته جواد افشار فضای جدی آن است، در حالی که دو مجموعه شبکه اول و دوم فضایی طنزآمیز دارند، «مادرانه» واقعیتی عریان را به نمایش می‌گذارد. اردلان (مهدی سلطانی) زندگی رو به زوالی دارد، همسرش او را ترک کرده، دخترش معتاد شده و خانواده کوچکش در مرز فروپاشی است. او که مردی متمول است، پرخاشگر، تنها و طرد شده به دنبال حفظ این کانون در آستانه نابودی است.

حمید نعمت الله نویسنده «مادرانه» مثل همیشه در پس یک درام اجتماعی، ارزش‌های مذهبی، اخلاقی و انسانی را ترویج می‌کند. مهارت او در طرح قصه‌هایی که موضوع تازه دارند و خلق روابط ویران شده قابل قبول است. به نظر می‌رسد بخش قابل توجهی از امتیازهای «مادرانه» را باید به پای محمدرضا شفیعی نوشت. تهیه کننده‌ای که در حوزه کاری خود می‌داند سراغ چه سوژه‌ها و شخصیت‌هایی برود.

مجموعه های تولید شده در دفتر شفیعی استانداردهایی را در مجموعه سازی پی ریزی کرده و به آن وفادارند، گروه بازیگرانی که بر اساس معیارهایی غیرکلیشه‌ای انتخاب می‌شوند، قصه هایی که رویکرد قوی اجتماعی دارند، موسیقی خوب، ترانه‌هایی در یادماندنی و ساختار و فرمی که نشان دهنده نوعی سلیقه است.

«مادرانه» با نمایش ویرانی یک خانواده، بر خلاف «دودکش» و «خروس» بدون شوخی با ضعف‌های این روزگار زندگی ایرانی و طبقه پایین جامعه، زخم‌هایی را نشان می‌دهد که خانواده‌ها را از هم می‌پاشد. رشد مصرف گرایی و تجمل و پناه بردن جامعه به مادیات چیزی است که «مادرانه» نقد می کند. البته مجموعه این قابلیت را دارد که با قصه‌ای پرکشش، دیالوگ‌هایی که خوب نوشته شده و بازی‌هایی درست و تاثیرگذار این کار را انجام دهد.

نمی‌توان از «مادرانه» گفت و از مهدی سلطانی و تلاشش برای ساختن چهره ای تازه از یک پدر صحبت نکرد، سلطانی آمیزه ای از خشونت و استیصال اردلان را طوری بازی کرده که بازیگر دیگری هرگز به این سمت نرفته است. هستی مهدوی فر بازیگر نقش رها که پیشتر در مجموعه «جراحت» و فیلم سینمایی «سوت پایان» او را دیده بودیم هم کاملا تصویری دیگرگون از خود و توانایی هایش برای نقش آفرینی ارائه داده است.

پدیده تلویزیون امسال در ماه رمضان، «مادرانه» است، جهشی بزرگ در کارنامه جواد افشار و ادامه موفقیت‌های تیم محمدرضا شفیعی و حمید نعمت‌الله.

نوشته آیا دوران طلایی مجموعه‌های رمضانی تمام شده است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

افشار به سوره سینما گفت: از ۲۰ فروردین، سریال را کلید زدیم و همچنان در حال کار هستیم و گمان می کنم تا اواخر ماه مبارک هم همچنان مشغول باشیم. این سریال در ۳۰ قسمت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ای برای شبکه سه آماده می شود. لوکیشن های ما نیز تهران و کرج و نواحی اطراف را شامل می شود.

وی در پاسخ به این سوال که در شب های قدر سریال روی آنتن خواهد رفت، گفت: تصمیم با مدیران است و من الان اطلاع دقیقی ندارم. اگر بنا باشد در لیالی قدر پخش نشویم، قسمت های سریال را به شکل فشرده تری آماده می کنیم و در غیر این صورت طبق برنامه ریزی اولیه پیش می رویم.

این کارگردان درباره اینکه رقابت با سایر سریال ها را چگونه پیش بینی می کند نیز توضیح داد: من امید دارم همه سریال ها جذاب باشد و مخاطب بتواند کار خوبی را تماشا کند که حق اوست. ما تلاش می کنیم بهترین باشیم، چون می دانیم سلیقه مخاطب مان بالا رفته است. در چند سال اخیر سریال های ماه رمضان از لحاظ کیفیت سیر نزولی داشته و امیدوارم امسال دیگر چنین چیزی را شاهد نباشیم. «مادرانه» که ما این روزها درگیر آن هستیم، کار خوب و قابل قبولی از آب در می آید و اطمینان دارم آبروی ماه مبارک حفظ می‌شود.

«مادرانه» با بازی مهدی سلطانی، لعیا زنگنه، شقایق فراهانی، مهرداد ضیایی، عباس غزالی، آتیلا پسیانی و … داستان زن و شوهری از هم جدا شده را روایت می کند که بر سر نگهداری بچه ها با هم اختلاف دارند و در این میان پای نامزد سابق مرد نیز به ماجرا باز می شود.

نوشته «مادرانه» آبروی ماه رمضان را حفظ می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.