در مراسم اختتامیه این جشنواره، لاله مرزبان برای ایفای نقش در سریال «آبان» موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در بخش سریال‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی و اینترنتی شد. همچنین محسن چاوشی برای قطعه ماندگار «ساعت دیواری» که به عنوان موسیقی این مجموعه مورد استفاده قرار گرفته است، جایزه بهترین ترانه اورجینال (Best Original Song) را از آن خود کرد.

جشنواره بین‌المللی فیلم مستقل مادرید (FICIMAD) یکی از رویدادهای مهم سینمای مستقل در اسپانیاست که هر ساله میزبان آثار سینمایی و تلویزیونی از کشورهای مختلف جهان بوده و بستری برای معرفی استعدادهای نوظهور و آثار شاخص بین‌المللی فراهم می‌کند.

موفقیت سریال «آبان» در این رویداد بین‌المللی، ادامه روند حضور موفق این مجموعه در جشنواره‌های جهانی به شمار می‌رود و نشان‌دهنده استقبال مخاطبان و داوران بین‌المللی از کیفیت هنری و فنی این اثر است.

سریال «آبان» به کارگردانی رضا دادویی و تهیه‌کنندگی مجید مولایی برای پلتفرم شیدا تولید شده و پخش بین‌المللی آن توسط کمپانی Seven Skies انجام می‌شود.

کتاب جشنواره در یادداشتی درباره سریال «آبان» نوشته است: فیلمنامه‌ای درگیر کننده و هر لحظه تاریک‌تر که سرشار از پیچش‌های داستانی غیرقابل‌پیش‌بینی و در عین حال مؤثر است؛ پیچش‌هایی که تماشاگر را مبهوت و شگفت‌زده می‌کنند. رضا دادویی بیشترین بهره را از گروه بازیگران فوق‌العاده خود می‌گیرد؛ به‌ویژه شهاب حسینیِ درخشان و لاله مرزبانِ باهوش و تحسین‌برانگیز. روایت فیلم با ریتمی آرام اما بی‌امان پیش می‌رود و هر چرخش داستانی همچون انفجاری عظیم تأثیر خود را بر مخاطب می‌گذارد. فضای شهری فیلم خود به شخصیتی مستقل تبدیل شده است؛ شهری غم‌زده و تقریباً تیره که فرهنگ ایرانی را با موضوعات مدرنی مانند هوش مصنوعی، انریکه ایگلسیاس و پوکر تگزاس هولدم در هم می‌آمیزد. این فیلم نه‌تنها تماشایی، بلکه شنیدنی نیز هست؛ با موسیقی متن فوق‌العاده‌ای از امیر توسلی که طیفی از احساسات را منتقل می‌کند و با ترانه فراموش‌نشدنی «ساعت دیواری و کولی» از محسن چاوشی، هنرمند ماندگار و جهانی، در تیتراژ پایانی به اوج می‌رسد.

نوشته درخشش سریال «آبان» در جشنواره فیلم مستقل مادرید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ سید داود میرباقری که به‌پشتوانه خلق روایت ماندگار «مختارنامه» هنوز هم پرچم‌دار بازخوانی پیام‌های عاشورا در دوران امروز است، فرامرز قریبیان که در نمایش نسخه ترمیم‌شده و تجلیل از عوامل فیلم سینمایی «سفیر» باردیگر در کانون توجه قرار گرفت، محسن چاوشی که به‌واسطه پایبندی به یک قرار عاشورایی امسال هم مرثیه‌خوان ارباب شد، نیک‌آفرید سماواتی که با نقش‌آفرینی در «کلاغ» بخش تازه‌ای از توانمندی‌های خود را عیان کرد و سرانجام علیرضا بیرانوند که هرچند در مستطیل سبز و در میدان جام‌جهانی خوش درخشید اما روایت سینمایی زندگی‌اش باردیگر در معرض بازبینی و تماشا قرار گرفت.

داود میرباقری؛ قصه‌گویی که تاریخ‌مصرف ندارد

بیش از ۵ هزار ساعت در قریب به ۱۵ سال، کنداکتور شبکه‌های مختلف سیما به پخش «مختارنامه» اختصاص پیدا کرده است؛ پروژه‌ای که در نیمه دوم دهه هشتاد به تولید رسید و در آستانه دهه ۹۰ برای اولین‌بار روی آنتن رفت اما هنوز تازه‌ است و بازپخش چندباره‌اش در ایام محرم و صفر، مخاطبان تلویزیون را با خود همراه می‌کند.

سید داود میرباقری، بی‌شک متخصص اصلی به‌تصویر کشیدن قصه‌های تاریخی و مذهبی در قاب تلویزیون است، کارگردانی که در دهه هفتاد سریال ماندگار «امام علی(ع)»‌ را در خاطره جمعی مخاطبان سیما ثبت کرد و بعدتر سودای ساخت بزرگ‌ترین پروژه زندگی‌اش یعنی «سلمان فارسی»‌ به جانش افتاد. او که می‌دانست بخش زیادی از دغدغه‌ها و باورهای دینی و مذهبی است در روایت دراماتیک زندگی سلمان فارسی نهان است، پیشنهاد ساخت این سریال را به مدیران سیما ارائه کرد اما آن‌ها در ابتدا موافق نبودند و احتمالا برای آنکه او را از تصمیم‌ش منصرف کنند، شرطی دشوار را پیش کشیدند؛ شرط ساخت سریالی درباره قیام عاشورا. میرباقری اما چنان دل‌بسته سلمان بود که شرط را پذیرفت و بیش از یک دهه از عمر خود را به پژوهش، قصه‌پردازی و ساخت سریال ماندگار‌ «مختارنامه» اختصاص داد و کمتر کسی تصور می‌کرد این پروژه تا این اندازه ماندگار شود.

عبور سربلند میرباقری از پیش‌شرط دشوار مدیران، دیگر بهانه‌ای باقی نگذاشت و اینگونه بود که از میانه دهه ۹۰ پروژه سلمان فارسی بالاخره در مسیر ساخت قرار گرفت و داود میرباقری این روزها تحقق یکی از رویاهای حرفه‌ای خود را پشت‌سر می‌گذارد؛ سریالی که به گفته مدیران تلویزیون احتمالا تا کمتر از یک سال دیگر به پخش خواهد رسید.

اما آنچه «مختارنامه» و حتی «امام علی» را در کارنامه سریال‌سازی داود میرباقری ماندگار کرده است، فراتر از ارزش‌های هنری، غنای محتوایی این آثار است که منجر شده در دوران سیطره فضای مجازی، بریده سکانس‌های این آثار، در بزنگاه‌های سیاسی و اجتماعی، دست‌به‌دست شود. سکانس‌هایی که گویی مفاهیمی چنان عمیق و فاقد تاریخ‌مصرف را در دل خود جای داده‌اند که تجربه‌‌های امروز را هم می‌توان در خلال آن‌ها به تماشا و تحلیل نشست.

فرامرز قریبیان؛ ماجرای یک انتخاب عاشورایی

«آخرین فیلمی که ایشان پیش از انقلاب در آن حضور داشتند، «سایه‌های بلند باد» بود که در اردیبهشت ۱۳۵۷ به سرانجام رسید و پس از آن از ایران خارج شدند. پس از بازگشت در سال ۱۳۵۹، نخستین پیشنهاد بازیگری ایشان فیلم «خط قرمز» مسعود کیمیایی بود که قرارداد آن نیز بسته شد. همزمان «سفیر» نیز به وی پیشنهاد شد و به دلیل تداخل این دو پروژه، آقای حقیقی و آقای قریبیان تصمیم گرفتند در «خط قرمز» حضور پیدا نکنند. در نهایت، آقایان زرین‌دست و سعید راد جایگزین آن‌ها شدند و این دو هنرمند به «سفیر» پیوستند.» این بخشی از روایت سام قریبیان از کیفیت حضور پدرش در اولین روایت عاشورایی سینمای ایران است.

آنچه اهمیت این روایت تاریخی را دوچندان می‌کند، تصمیم قریبیان برای حضور در «سفیر» به جای فیلم «خط قرمز» است که کارگردانی آن را مسعود کیمیایی دوست دیرین او برعهده داشت. قریبیان که حضور مقابل دوربین را با «بیگانه بیا» به کارگردانی کیمیایی جوان در دهه ۴۰ تجربه کرده بود و بعدتر هم در فیلم «خاک» و «گوزن‌ها» خوش درخشیده بود، این‌بار به‌جای همکاری با مسعود کیمیایی، سراغ روایت عاشورایی «سفیر» رفت تا نه فقط در کارنامه خود که در سینمای نوپای پس از انقلاب، یک اتفاق ویژه را به ثبت برساند.

فیلم سینمایی «سفیر» ساخته زنده‌یاد فریبرز صالح در سال ۶۱ به تولید رسید و تبدیل به اولین روایت سینمای ایران از حماسه عاشورا شد. فرامز قریبیان در این فیلم نقش قیس بن مسهر، فرستاده امام حسین (ع) را ایفا می‌کند و آنچه باعث شد باردیگر تجربه حضور این بازیگر در نقش اصلی این فیلم در هفته گذشته مورد توجه قرار بگیرد، نمایش ویژه نسخه‌ای از این فیلم در سازمان سینمایی و تقدیر از عوامل اصلی آن بود.

هر چند فرامرز قریبیان به دلیل مسافرت به خارج از کشور در این مراسم حضور نداشت اما سام قریبیان جای خالی او را پر کرد تا بخشی از اهمیت حضور این بازیگر توانمند سینمای پیش از انقلاب در این پروژه تاریخی در سینمای پس از انقلاب را روایت کند. سام درباره این تجربه پدر گفت: «این اثر فیلمی بود که هم از نظر فروش موفق بود و هم نقشی که آقای قریبیان در آن ایفا کردند و یکی از نقاط درخشان کارنامه ایشان به شمار می‌آید. پدرم تا آن زمان تجربه سوارکاری نداشتند و تصمیم گرفتند این مهارت را بیاموزند. آقای قریبیان در یکی از همین تمرین‌ها دچار آسیب‌دیدگی و شکستگی از ناحیه دنده شدند اما با وجود این شرایط، کار را ادامه دادند و توانستند یکی از درخشان‌ترین سکانس‌های فیلم را رقم بزنند.»

فیلم «سفیر» همزمان با دهه اول محرم امسال از تلویزیون هم پخش شد و همزمان نسخه باکیفیت آن در پلتفرم‌های خانگی در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد؛ فیلمی که تجربه‌ای مهم برای سینمای ایران رقم زد و تبدیل به نقطه عطفی در کارنامه حرفه‌ای فرامرز قریبیان هم شد.

محسن چاوشی؛ آوازخوانی که بر قرار مرثیه‌خوانی‌اش مانده است

«زخمِ آفتاب» عنوان قطعه تازه محسن چاوشی است که همزمان با ایام تاسوعا و عاشورا منتشر شد تا باردیگر این خواننده موسیقی پاپ، پایبندی خود به قرار مرثیه‌خوانی سالانه‌اش برای سید‌الشهدا را ثابت کند. محسن چاوشی فراتر از یک چهره موسیقایی، از قابل‌مطالعه‌ترین پدیده‌های هنری ایران در دو دهه اخیر است که مسیر پرفرازونشیبی را پیموده و به‌رغم اصرارش برای دور ماندن از ویترین‌های رسانه‌ای و حتی استیج‌های تجاری، بی‌شک یکی از محبوب‌ترین و معتبرترین چهره‌های موسیقی پاپ در سال‌های اخیر محسوب می‌شود.

چاوشی که قریب به دو دهه پیش چهره‌ای ممنوعه و به تعبیری زیرزمینی در مختصات رسمی هنر ایران به‌شمار می‌رفت و حتی به روایت منوچهر محمدی یکی از دلایلی توقیف چند ساله فیلم «سنتوری» به کارگردانی زنده‌یاد داریوش مهرجویی در میانه دهه هشتاد، استفاده از صدای او بود، حالا حضوری کاملا متفاوت در عرصه موسیقی دارد و فراتر از قطعه‌های عاشقانه‌اش، به‌واسطه تعهد به مضامین ملی و مذهبی، شمایلی کاملا «خاص» در این عرصه به‌دست آورده است.

او که از چند سال پیش و در قراری نانوشته خود را متعهد کرده تا در بزنگاه‌های مذهبی همچون عید غدیر و عاشورای حسینه، قطعه تازه‌ای را منتشر کند، این هفته هم بر سر همین قرار ماند و باردیگر با لحن و ادبیات موسیقایی خاص خود، مرثیه‌خوان اباعبدلله شد.

نیک‌آفرید سماواتی؛ در «سایه» یک نقش مرموز

در گام‌های اولیه حضور در مقابل دوربین، سهمش ایفای نقش‌های فرعی در سریال‌هایی همچون «خسوف» و «کنکل» در شبکه خانگی بود اما این ستاره دهه هشتادی، آنقدر مستعد بود که در کمتر از یک دهه، تبدیل به چهره اصلی یکی از سریال‌های کنجکاوی‌برانگیز این روزها شود.

نیک‌آفرید سماواتی که چندی پیش‌تر با درخشش در سریال «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی در کانون توجه مخاطبان و رسانه‌های قرار گرفته بود، این روزها به‌‌واسطه نقش‌آفرینی در سریال «کلاغ» به کارگردانی محمدحسین مهدویان، حضور جدی‌تری را در مقابل دوربین تجربه کرده است. سماواتی ایفاگر نقش اصلی زن و به‌تعبیری کلیدی‌ترین چهره در روایت «کلاغ» است. شخصیت مرموز و پیچیده «سایه» که به‌عنوان یکی از فعالان سیاسی سمپات گروه‌های چپ، در معرض پروژه تعقیب و مراقبت ساواک قرار گرفته و تبدیل به منبعی برای کسب اطلاع از فعالیت‌های مخفی و خرابکارانه آن‌ها شده است. همین ارتباط ساده امنیتی اما برای مأمور مستقیم ارتباط با سایه، به بزرگ‌ترین بحران عاطفی و شخصی تبدیل می‌شود و پای جلال با بازی هادی حجازی‌فر اینگونه در دام عشق، گرفتار می‌شود.

نیک‌آفرید سماواتی از همان قسمت ابتدایی «کلاغ» حضوری به‌قاعده و باورپذیر در نقش دختر شهرستانی جوانی دارد که هر چند در جزییاتی مانند استفاده از لهجه شیرازی در مکالمه با پدر، جنس بازی‌اش با انتقاداتی هم مواجه شد اما در مجموع از پس نقش برآمده و در ترکیب بازیگران اصلی سریال و به‌ویژه در مواجهه مستقیم با هادی حجازی‌فر حضوری دل‌نشین را رقم زده است.

سریال تازه محمدحسین مهدویان تا به اینجا با واکنش‌های متفاوتی مواجه شده اما به استناد تجربه فصل ابتدایی «زخم کاری» که اقتباس از یک رمان بود، می‌توان امید داشت که این‌بار هم مهدویان در اقتباس از رمان «پرتره گناه» از احمد امید، می‌تواند مخاطبان سریالش را تا پایان همراه نگه دارد؛ آیا «سایه» می‌تواند به اندازه «مینه» (شخصیت اصلی دختر گم‌شده در رمان احمد امید) در حافظه مخاطبان ماندگار شود و نیک‌آفرید سماواتی چه سهمی می‌تواند در این ماندگاری داشته باشد؟

علیرضا بیرانوند؛ درخششی که یک حسرت سینمایی را زنده کرد

هفت سال از آن لحظه تاریخی می‌گذرد؛ دیدار پرهیجان ایران و پرتغال در چارچوب بازی‌های جام‌جهانی که کری‌خوانی مجازی دروازه‌بان تیم‌ملی ایران برای اسطوره فوتبال جهان، که تا پیش از سوت داور، دستمایه شوخی‌های مجازی شده بود را ناگهان تبدیل به یک رویارویی واقعی کرد. ضربه پنالتی رونالدو، واکنش تماشایی علیرضا بیرانوند در برابر آن و نمای بسته از چهره دروازه‌بانی که با چشمانی بسته توپ را در آغوش گرفته، قابی را خلق کرد که فراتر از هیجان دنیای ورزش، می‌توانست تبدیل به یک ورودیه جذاب و دراماتیک برای یک فیلم سینمایی شود و همین هم شد.

فیلم سینمایی «بیرو» با پشتوانه همین درخشش توسط مرتضی‌علی عباس‌میرزایی مقابل دوربین رفت تا با حمایت بنیاد سینمایی فارابی، روایتی از زندگی شخصی دروازه‌بان تیم ملی روانه پرده نقره‌ای شود. در برهوت ساخت و تولید فیلم‌های پرتره از شخصیت‌های معاصر ملی این تجربه می‌توانست اتفاقی ویژه را رقم بزند اما رونمایی از «بیرو» در جشنواره فجر و بعدتر اکران کم‌رمق آن در سینماها، نشان داد که حتی جذاب‌ترین ایده‌ها هم نیاز به وسواس و تخصص سینمایی دارد تا منتقد و مخاطب از مواجهه با آن دلسرد نشوند.

هرچند فیلم «بیرو» آنقدر ضعیف بود که بعدتر در فرآیند اکران آنلاین هم بخت و اقبالی به‌دست نیاورد اما این هفته و با درخششی دیگر از علیرضا بیرانوند در میدان جام‌جهانی، فرصت دوباره‌ای برای دیده‌شدن به دست آورد. پلتفرم‌های نمایش خانگی «بیرو» را از آرشیو درآورده و در منوی اصلی قرار دادند تا مردمی که از درخشش دروازه‌بان تیم ملی در تقابل با بلژیک به شوق آمده بودند، در قالب یک روایت سینمایی، زندگی او را مرور کنند. «بیرو» هنوز هم فیلم ناامیدکننده‌ای است و این حسرت هنوز وجود دارد که چرا ویترین سینمای ایران تا این اندازه از روایت‌های پرتره از چهره‌های معاصر ملی، خالی است.

نوشته از انتخاب عاشورایی «فرامرز» تا دوپینگ سینمایی به ‌نام «بیرو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ احمد مهرانفر با بازگشت به تلویزیون در سریالی که بیش از هر چیز روی محبوبیت او حساب باز کرده است؛ آرمان درویش با موضع‌گیری‌های پررنگ و حاشیه‌هایی که پیرامون نامش در فضای مجازی شکل گرفت؛ سوگل خلیق با گفت‌وگویی صمیمی و متفاوت که بار دیگر او را به یکی از چهره‌های مورد توجه شبکه‌های اجتماعی تبدیل کرد؛ محسن چاوشی با ادامه فعالیت‌های خیرخواهانه و انتشار قطعه‌ای که موسیقی را بهانه‌ای برای کمک به بیماران قرار داد و هادی حجازی‌فر که با سریال «کلاغ» بار دیگر به جهان محمدحسین مهدویان بازگشته و یکی از مهم‌ترین نقش‌های این روزهای نمایش خانگی را برعهده گرفته است.

احمد مهرانفر؛ صفایی که از سایه ارسطو هم عبور نکرد!

این روزها نام احمد مهرانفر بیش از هر چیز با سریال «صفا با خانواده» گره خورده است؛ مجموعه‌ای که قرار بود بازگشت تلویزیون به کمدی‌های خانوادگی باشد و یکی از مهم‌ترین برگ‌های برنده‌اش نیز حضور بازیگری بود که سال‌هاست مخاطبان ایرانی او را تنوع لهجه و اجرای کمدی می‌شناسد. در دورانی که تلویزیون کمتر توانسته چهره‌های محبوب کمدی را در قاب خود حفظ کند، حضور مهرانفر از همان ابتدا یک امتیاز مهم برای سریال محسوب می‌شد؛ بازیگری که هنوز هم برای بسیاری از مردم پیش از آنکه احمد مهرانفر باشد، «ارسطو عامل» است.

در «صفا با خانواده» او نقش مردی کاشانی به نام صفا را بازی می‌کند؛ پدری که درگیر ماجراهایی پیچیده و گاه خلافکارانه می‌شود. یکی از نکات مثبت بازی او، تسلط قابل قبول بر لهجه و خلق جزئیات رفتاری شخصیت است. مهرانفر همچنان نشان می‌دهد که توانایی ساختن یک تیپ دوست‌داشتنی را دارد و می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند. اما مشکل اصلی جایی است که ظرفیت‌های بازیگر با محدودیت‌های فیلمنامه و کارگردانی برخورد می‌کند.

صفا شخصیتی است که هنوز تکلیفش با خودش روشن نیست؛ نه کاملاً کمدی است و نه جدی. موقعیت‌ها به اندازه کافی ساخته و پرداخته نمی‌شوند و دیالوگ‌ها نیز کمتر از آنچه انتظار می‌رود بار طنز دارند. در چنین شرایطی حتی بازیگری با تجربه مهرانفر هم نمی‌تواند به تنهایی موتور خنده یک سریال را روشن نگه دارد. طنز موفق معمولاً حاصل پاس‌کاری میان بازیگران، خلق موقعیت و ریتم درست روایت است؛ عناصری که در این مجموعه کمتر دیده می‌شوند.

همزمان با پخش سریال، اکران آنلاین فیلم «طهران ۵۷» نیز بار دیگر مهرانفر را به معرض قضاوت مخاطبان آورده است. اما آنجا هم اتفاق ویژه‌ای برای او رخ نداده؛ نقشی که نه به اندازه کافی متفاوت است و نه فرصتی برای درخشش کامل بازیگر فراهم می‌کند.

شاید مهم‌ترین مسئله درباره مهرانفر این باشد که کارنامه او معیار انتظار مخاطب را بالا برده است. بازیگری که در «پایتخت»، «شاهگوش»، «درباره الی»، «ماجرای نیمروز» و «آکتور» بارها ثابت کرده می‌تواند هم در کمدی و هم در درام بدرخشد، امروز بیش از آنکه با آثار جدیدش سنجیده شود، با خاطره نقش‌های موفق گذشته مقایسه می‌شود. «صفا با خانواده» بیش از آنکه ضعف مهرانفر را نشان دهد، یادآور این نکته است که حتی بهترین بازیگران هم بدون فیلمنامه و کارگردانی منسجم، نمی‌توانند معجزه کنند. مهرانفر همچنان همان بازیگر توانمند سال‌های گذشته است؛ فقط این بار زمینی برای درخشش کامل در اختیارش قرار نگرفته است.

آرمان درویش؛ بازیگری که تصمیم گرفت تماشاگر نباشد

در روزهایی که بسیاری از چهره‌های شناخته‌شده ترجیح می‌دهند در بزنگاه‌های حساس سکوت کنند یا مواضع خود را با احتیاط بیان کنند، آرمان درویش مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. او در هفته‌های گذشته بیش از آنکه به واسطه یک فیلم یا سریال جدید خبرساز شود، به دلیل حضور پررنگ و واکنش‌های مستمرش نسبت به تحولات جنگ و اتفاقات اجتماعی مورد توجه قرار گرفت؛ حضوری که باعث شد نامش بیش از هر زمان دیگری در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی دیده شود .

درویش در جریان جنگ اخیر، تنها به انتشار چند استوری و پیام حمایتی اکتفا نکرد. او با حضور در مناطق آسیب‌دیده، ثبت تصاویر مستند و همراهی با نیروهای امدادی تلاش کرد تصویری میدانی از آنچه در شهر می‌گذرد ارائه دهد و تلاش کرده نسبت به شرایط پیرامونش بی‌تفاوت نباشد.

در کنار این فعالیت‌ها، مواضع صریح او درباره سکوت برخی چهره‌ها نیز مورد توجه قرار گرفت. درویش در گفت‌وگوها و واکنش‌هایش بارها از مسئولیت اجتماعی هنرمندان سخن گفته و نسبت به رفتارهای منفعت‌طلبانه یا مواضع دوگانه انتقاد کرده است. همین صراحت باعث شده موافقان و مخالفان خود را داشته باشد، اما در هر صورت او را به یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز هفته‌های اخیر تبدیل کرده است.

حاشیه تازه اما از جایی آغاز شد که نام و پروفایل او از یک پلتفرم نمایش خانگی حذف شد. موضوعی که خیلی زود به گمانه‌زنی‌های مختلف دامن زد و برخی آن را به مواضع اخیر این بازیگر مرتبط دانستند. هرچند هنوز توضیح رسمی و روشنی درباره این اتفاق ارائه نشده، اما واکنش خود درویش به ماجرا قابل توجه بود؛ «حذف نام از پلتفرم مهم نیست، باید در یاد مردم بمانیم … تا ابد برای ایران».

در کنار این حواشی نباید فراموش کرد که درویش سال گذشته نیز با فیلم «جانشین» در نقش شهید حسین املاکی حضوری متفاوت را تجربه کرد. او بارها گفته است که این نقش هنوز از زندگی شخصی‌اش جدا نشده و تأثیر آن را در روزمره خود احساس می‌کند. همین پیوند عاطفی میان بازیگر و نقش، تصویری از هنرمندی می‌سازد که تلاش می‌کند شخصیت‌هایش را صرفاً بازی نکند، بلکه آن‌ها را زندگی کند.

آرمان درویش این روزها بیش از همیشه در معرض دید قرار گرفته است؛ نه فقط به خاطر بازیگری، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش. حالا باید دید این حضور پررنگ در عرصه اجتماعی و رسانه‌ای به تثبیت جایگاه حرفه‌ای او منجر می‌شود یا حاشیه‌ها همچنان از خود آثارش پیشی خواهند گرفت.

سوگل خلیق؛ بازیگری که از صداقت بی‌ادعا به ستاره‌بودن رسید

برخی بازیگران با نقش‌های بزرگ دیده می‌شوند و برخی دیگر پیش از آنکه نقش‌هایشان به چشم بیاید، شخصیت خودشان برای مخاطب جذاب می‌شود. سوگل خلیق این روزها در هر دو دسته قرار گرفته است؛ بازیگری که هر حضور رسانه‌ای‌اش به سرعت در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود و بخشی از این توجه نه به خاطر حاشیه‌سازی یا جنجال، بلکه به دلیل نوعی صداقت و سادگی است که مخاطب در او پیدا می‌کند.

این هفته حضور او در برنامه «منشور» با اجرای بهاره افشاری به یکی از پربازدیدترین گفت‌وگوهای روزهای اخیر تبدیل شد. برنامه‌ای که اساساً بر گفت‌وگوی صمیمی و روایت تجربه‌های شخصی بنا شده و برای همین فرصت مناسبی بود تا خلیق تصویری نزدیک‌تر از خودش ارائه کند. او در این گفت‌وگو از آرامش، پذیرش، رها کردن اتفاقات تلخ و تلاش برای رسیدن به صلح درونی گفت؛ مفاهیمی که این روزها بیش از همیشه در ادبیات نسل جدید دیده می‌شوند.

اما آنچه بیشتر از هر بخش دیگری وایرال شد، جمله‌ای بود که برخلاف یکی از مشهورترین گزاره‌های اخلاقی بیان کرد؛ اینکه «لذتی که در انتقام هست در بخشش نیست». جمله‌ای که بسیاری را غافلگیر کرد، چون از یک بازیگر جوان انتظار چنین پاسخی نمی‌رفت. نکته جالب اما توضیح بعدی او بود؛ اینکه شاید نبخشد، اما ترجیح می‌دهد خودش به کسی آسیب نزند. همین نگاه صریح و بدون تلاش برای پسندیده به نظر رسیدن، باعث شد مخاطبان واکنش متفاوتی به حرف‌هایش نشان دهند.

خلیق در سال‌های اخیر مسیر حرفه‌ای قابل‌توجهی را طی کرده است. او برخلاف بسیاری از چهره‌های جوان امروز، از دل تئاتر آمده و  برای رسیدن به جایگاه فعلی روی صدا، بیان، رفتار و تکنیک بازیگری خود کار کرده است. همین پشتوانه باعث شده رشد او تدریجی اما پایدار باشد.

نقطه عطف این مسیر را شاید بتوان سریال «دفتر یادداشت» دانست؛ جایی که نقش نازنین با آن خنده‌های خاص و رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی، او را به یکی از چهره‌های محبوب نمایش خانگی تبدیل کرد. بازی در کنار رضا عطاران و کسب جایزه بهترین بازیگر زن کمدی جشن حافظ، جایگاه او را تثبیت کرد و نشان داد که توانایی حمل یک نقش مهم را دارد.

سال گذشته نیز برای خلیق سالی پرکار بود؛ از «برتا» و «شکارگاه» گرفته تا «هزار و یک شب». ویژگی مشترک بسیاری از این نقش‌ها آن است که حتی وقتی در مرکز روایت قرار ندارند، دیده می‌شوند و در ذهن مخاطب باقی می‌مانند. این همان ویژگی‌ای است که یک بازیگر مکمل را موفق می‌کند. سوگول خلیق دیگر صرفاً یک استعداد نوظهور نیست، اگر انتخاب‌هایش همچنان هوشمندانه باشد، احتمالاً سال‌های آینده او را نه در حاشیه داستان‌ها، بلکه در مرکز مهم‌ترین نقش‌های نسل خود خواهیم دید.

محسن چاوشی؛ خواننده‌ای که بازهم از موسیقی فراتر رفت

محسن چاوشی سال‌هاست فقط یک خواننده محبوب نیست. او به تدریج به چهره‌ای تبدیل شده که هر فعالیتش، چه موسیقایی و چه اجتماعی، بازتابی گسترده پیدا می‌کند. در دورانی که بسیاری از هنرمندان ترجیح می‌دهند فعالیت‌های خیریه خود را دور از رسانه‌ها انجام دهند، چاوشی مسیر متفاوتی را برگزیده؛ مسیری که در آن موسیقی، مسئولیت اجتماعی و دغدغه‌های انسانی به هم گره خورده‌اند.

این هفته نام او بار دیگر با انتشار قطعه «مریض تخت آخری» شنیده شد. اثری که تنها یک تک‌آهنگ تازه نبود، بلکه نتیجه پویشی بود که برای تأمین هزینه بیماران صعب‌العلاج راه‌اندازی شده بود. چاوشی از ابتدا اعلام کرده بود که در پایان این پویش، قطعه‌ای تازه را به مخاطبانش هدیه خواهد داد؛ وعده‌ای که به شکلی نمادین، موسیقی را به ابزاری برای مشارکت اجتماعی تبدیل کرد.

در سال‌های گذشته، کمک به زندانیان جرائم غیرعمد، حمایت از بیماران، تأمین هزینه درمان افراد نیازمند و مشارکت در کمپین‌های مردمی به بخشی جدانشدنی از تصویر عمومی چاوشی تبدیل شده است. او از معدود هنرمندانی است که فعالیت‌های خیریه‌اش تقریباً به اندازه آثار هنری‌اش شناخته شده‌اند. برای همین، انتشار «مریض تخت آخری» بیش از آنکه صرفاً یک اتفاق موسیقایی باشد، ادامه همان مسیری تلقی شد که سال‌هاست دنبال می‌کند.

همزمانی انتشار این قطعه با روزهای عید غدیر نیز باعث شد توجه‌ها بار دیگر به بخش دیگری از هویت هنری او جلب شود؛ ارادتی که سال‌هاست در آثار مختلفش نسبت به حضرت علی(ع) دیده می‌شود. از «امیر بی‌گزند» و «عدل موثق» گرفته تا «اسدالله» و «تنهاترین»، بخشی از مهم‌ترین آثار مذهبی سال‌های اخیر موسیقی ایران با نام چاوشی گره خورده‌اند.

شاید راز ماندگاری او همین باشد که هیچ‌گاه خودش را به یک قالب محدود نکرده است. چاوشی هم می‌تواند خواننده عاشقانه‌های تلخ باشد، هم روایتگر دغدغه‌های اجتماعی و هم هنرمندی که در مناسبت‌های مذهبی اثری فراگیر خلق می‌کند. این تنوع باعث شده مخاطبان گوناگونی با او ارتباط برقرار کنند.

در سال‌های اخیر هر بار که اتفاق مهمی در جامعه رخ داده، نام چاوشی نیز به شکلی در کنار آن دیده شده است؛ گاهی با یک قطعه موسیقی، گاهی با یک پویش مردمی و گاهی با یک فراخوان برای کمک. او دیگر صرفاً خواننده‌ای نیست که برای مخاطبانش بخواند؛ به نظر می‌رسد تلاش می‌کند در زندگی آن‌ها نیز نقشی ایفا کند.

هادی حجازی‌فر؛ بازگشت کاریزماتیک به جهان مهدویان

گاهی بعضی همکاری‌ها در سینما آن‌قدر موفق و تأثیرگذار می‌شوند که مخاطب نام دو هنرمند را کنار هم به خاطر می‌سپارد. همان‌طور که بسیاری از سینمادوستان با شنیدن نام محمدحسین مهدویان، ناخودآگاه به یاد هادی حجازی‌فر می‌افتند. این هفته با آغاز پخش سریال «کلاغ» از شبکه نمایش خانگی، این زوج هنری بار دیگر در کانون توجه قرار گرفتند؛ همکاری‌ای که پس از چند سال وقفه دوباره از سر گرفته شده و حالا یکی از مهم‌ترین نقاط کنجکاوی مخاطبان محسوب می‌شود.

از همان روزهای انتشار تصاویر اولیه سریال، گریم حجازی‌فر مورد توجه قرار گرفت. چهره‌ای میانسال، جدی و مرموز که کاملاً با فضای تاریخی و امنیتی سریال همخوانی دارد. او در «کلاغ» نقش جلال را بازی می‌کند؛ مأمور اداره ضدخرابکاری در سال‌های پیش از انقلاب که درگیر رابطه‌ای پیچیده با دختری عضو یک سازمان سیاسی می‌شود. شخصیتی که همزمان میان عشق، وظیفه، خیانت و وفاداری حرکت می‌کند و ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به یکی از نقش‌های مهم را دارد.

قسمت نخست سریال نشان داد که جلال قرار نیست یک مأمور کلیشه‌ای باشد. حجازی‌فر از همان سکانس‌های ابتدایی توانسته نوعی ابهام و تعلیق در شخصیت ایجاد کند؛ ابهامی که مخاطب را وادار می‌کند درباره نیت واقعی او پرسش داشته باشد. همین ویژگی باعث شده بخش‌هایی از بازی او در روزهای اخیر در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شود و درباره رفتارها و تصمیم‌های شخصیتش بحث شکل بگیرد.

نکته مهم اما این است که حجازی‌فر اساساً بازیگری است که در جهان مهدویان تعریف متفاوتی پیدا می‌کند. از «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» گرفته تا «لاتاری» و «رد خون»، بسیاری از مهم‌ترین نقش‌های کارنامه او در آثار مهدویان شکل گرفته‌اند. او چهره‌ای دارد که هم برای نقش فرماندهان جنگ باورپذیر است و هم برای شخصیت‌های امنیتی، سیاسی و تاریخی.

البته مسیر حرفه‌ای حجازی‌فر در سال‌های اخیر فقط به بازیگری محدود نبوده است. موفقیت چشمگیر «موقعیت مهدی» نشان داد که او در مقام نویسنده و کارگردان نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد. هرچند تجربه‌های بعدی، از جمله برخی فعالیت‌های تلویزیونی و سریال‌سازی، به اندازه نخستین فیلمش مورد اجماع منتقدان قرار نگرفتند. حتی حضورش در مقام مجری نیز واکنش‌های متفاوتی به همراه داشت و نشان داد محبوبیت یک بازیگر الزاماً به معنای موفقیت در همه عرصه‌ها نیست.

شاید به همین دلیل بازگشت او به یک نقش جدی و پررنگ بازیگری، برای بسیاری از مخاطبان اتفاقی امیدوارکننده باشد. حجازی‌فر در سال‌های اخیر بیش از حد میان کارگردانی، نویسندگی، اجرا و بازیگری تقسیم شده بود؛ در حالی که مهم‌ترین سرمایه او همچنان توانایی‌اش در جان بخشیدن به شخصیت‌هاست.

برای قضاوت نهایی درباره جلال هنوز زود است و «کلاغ» تازه در آغاز راه قرار دارد. اما هادی حجازی‌فر بازیگری است که وقتی در نقش درست و در جهان مناسب قرار بگیرد، می‌تواند یکی از جذاب‌ترین چهره‌های تصویر باشد.

نوشته از صداقت بی‌ادعای «سوگل» تا کاریزمای مرموز «هادی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اثر که به کارگردانی محمود عزیزی و تهیه‌کنندگی محسن اسلام‌زاده تولید شده، توانست در رقابتی تنگاتنگ، فانوس طلایی جشنواره فیلم عمار را در بخش «ملت قهرمان» از آن خود کند. «علاج» فراتر از یک گزارش تولید موسیقی، تصویری از هم‌بستگی هنر و ایستادگی ملی است و نشان می‌دهد که چگونه یک ملودی می‌تواند در حساس‌ترین دقایق تاریخ، مرهمی بر زخم‌ها و سلاحی در برابر هجمه‌ها باشد.

مستند «علاج» روز جمعه ۱۱ اردیبهشت حوالی ساعت ۱۹:۲۰ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد تا مخاطبان را به سفری در لایه‌های پنهان خلق یکی از حماسی‌ترین قطعات موسیقی معاصر ایران ببرد.

نوشته مستند «علاج» روی آنتن شبکه دو می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در آیین اختتامیه که ۲۷ فروردین ۱۴۰۵ در میدان حضرت ولیعصر (عج) تهران برگزار شد، نامزدهای «چهره سال ۱۴۰۴ هنر انقلاب اسلامی» متشکل از محسن چاوشی به خاطر ساخت قطعه «علاج» و «حسبی الله»، مریم شعبانی به خاطر روی صحنه بردن تئاتر «برای هانا» و «فرشته‌های میناب»، سیروس مقدم به خاطر کارگردانی سریال «پایتخت۷»، سید علی میرفتاح به خاطر نقاشی خیابانی شهدا جنگ ۱۲ روزه روی دیوارهای تهران و سید محمد میرکیانی به خاطر یک میلیونی شدن کتاب «قصه ما مثل شد» مورد تقدیر قرار گرفتند که در نهایت محسن چاوشی به عنوان چهره هنر انقلاب در سال ۱۴۰۴ انتخاب و معرفی شد.

نوشته محسن چاوشی چهره هنر انقلاب در سال ۱۴۰۴ شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از محسن چاوشی که با «حسبی‌الله» ترنم حماسه را فریاد زد تا مریلا زارعی که با ادبیاتی شاعرانه در رثای شهدا نوشت و اکران «موسی»، از محمدحسین مهدویان که هم با «نیم‌شب» در سینما و هم با کلید خوردن «اهل ایران»، روایتگر دلاوری‌های ملت شد و داریوش فرضیایی که با قصه‌گویی‌هایش به دل غم میناب رفت و حامد عنقا که با سریال «بدنام» در میان حاشیه‌ها و ابهامات نظارتی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

محسن چاوشی؛ مرد بزنگاه‌ها و صدای گرم امید

نمی‌شود نام محسن چاوشی را در میان هنرمندان مطرح کشور برد و از قلبی که برای مردم می‌تپد سخنی به میان نیاورد. او که همیشه در حوادث غیرمترقبه، از سیل و زلزله گرفته تا مشکلات معیشتی، پیش‌قدم در کمک به نیازمندان بوده، این بار در آتش جنگ ترکیبی دشمن، باز هم همان نقش آشنا را ایفا کرد؛ اما متفاوت. با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چاوشی از اولین هنرمندانی بود که با قطعه‌ای جدید به نام «حسبی‌الله» با شعر مهدی عباسی، حضورش را در میدان حساس اعلام کرد. اثری که فراتر از یک اهنگ حماسی برای وطن، یک موضع‌گیری شفاف علیه وطن‌فروشان و خائنان بود.

چاوشی در این اثر با بیت‌های ماندگاری چون «فکر نکن چه می‌شود/ خدا بس است بنده را»، روحیه توکل و امید را به جامعه تزریق کرد و با متنی صریح پس از اهنگ، خط و نشان کشید که «ننگ بر آن که شک کند/ ننگ بر آن که خواسته شمر به ما کمک کند». این واکنش به‌موقع و شجاعانه، او را در نگاه مردم «مرد بزنگاه‌ها» نامید؛ کسی که نه از جریان‌های رسانه‌ای می‌ترسد و نه به دنبال محبوبیت‌های زودگذر است. او همان هنرمندی است که در جنگ قبلی با «علاج» التیام‌بخش زخم‌ها بود و حالا با «حسبی‌الله» باز هم علاجی شده برای روزهای سخت. اما داستان چاوشی فقط به صدایش ختم نمی‌شود؛ او این بار پای کار بازسازی مدارس تخریب شده توسط موشک‌های دشمن هم آمد و با پویشی مردمی نوشت: «با هم می‌سازیم؛ برای فرزندان عزیز ایران». چاوشی ثابت کرده که وطن‌دوستی او نه یک ژست رسانه‌ای، بلکه راهی است که با تمام وجود در آن می‌تازد.

مریلا زارعی؛ دانش‌آموز کلاس شجاعت

مریلا زارعی همیشه بازیگری بوده که با سکوت و کارش حرف می‌زند، اما در روزهای ابتدایی جنگ و شهادت رهبر انقلاب، قلم او بر کاغذ دوید و یادداشتی عاطفی و سرشار از ادب نوشت. متنی که در آن آرزو کرد شاعر بود تا در رثای این هجر بسراید و نقاش بود تا رنگ‌های غم را بر بوم بیاورد. او از غم کودکان میناب نوشت و با خطابی به مدافعان، آنان را فرزندان واقعی ایران نامید که شجاعت و ایمان‌شان باید در تاریخ تدریس شود؛ جملاتی که نشان داد او ترسی از قضاوت‌ها ندارد و حیاتش را به گعده‌های هنری گره نزده است.

در کنار این موضع‌گیری، خبر دوم اکران آنلاین فیلم «موسی کلیم‌الله (ع)» اثر ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمی که زارعی در آن نقش اصلی و نقش مادر حضرت موسی را ایفا می‌کند و در جشنواره فجر چهل‌وسوم، نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. تصویر ماندگار او در جشنواره، زمانی که برای همکارانش از جا برخاست و با تواضع آن‌ها را تشویق کرد، هنوز در خاطر اهالی سینماست. زارعی که صفحه اجتماعی ندارد و از موج‌سازی‌ها به دور است، با این دو اقدام همزمان؛ هم در عرصه عمل با بازی در اثری مذهبی تاریخی، و هم در عرصه نظر با نوشتن برای مدافعان، نشان داد که یک هنرمند با اصول و حرفه‌ای چگونه می‌تواند در روزهای سخت، چراغ روشن باشد.

محمدحسین مهدویان؛ روایت‌گر رشادت اهل ایران

محمدحسین مهدویان این روزها نامش بیش از هر زمانی با مفهوم «روایت» گره خورده است. کارگردانی که با آثاری چون «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» سینمای دفاع مقدس را متحول کرد، حالا نامش در رسانه ها دو چندان شده؛ از یک سو، فیلم سینمایی «نیم‌شب» که روایتی از جنگ دوازده‌روزه در تهران است، در اکران نوروزی روی پرده است و از سوی دیگر، سریال اپیزودیک «اهل ایران» با موضوع جنگ رمضان را کلید زده است. سریالی ۱۴ قسمتی که با حضور ۱۱ کارگردان و در مناطق مختلف تهران، همزمان با بمباران‌ها فیلمبرداری شده تا تصویری از ایستادگی مردم به نمایش بگذارد.

اما مهدویان تنها به کارگردانی بسنده نکرد. او همزمان با انتشار خبر تولید سریالش از «شکوه زندگی» به عنوان سلاحی نوشته که جنگ را مغلوب می‌کند و از مدافعان پای لانچرها یاد کرده است. مهدویان معتقد است خط مقدم این جنگ فقط موشک و پهپاد نیست، بلکه زندگی کردن است. او مردی است که داستان‌های واقعی را می‌گیرد و آن‌قدر صیقل می‌دهد تا مخاطب عام با آن‌ها همذات‌پنداری کند. حالا باید دید آیا «نیم‌شب» و «اهل ایران» می‌توانند به کارنامه مهدویان بیفزایند یا همچنان او را با آثار قبلی او به یاد می‌ورند.

داریوش فرضیایی؛ قصه‌گویی که واژه‌هایش خیس اندوه شد

داریوش فرضیایی، چهره‌ای ماندگار در ذهن کودکان، این هفته نه با شوخی و بازی، بلکه با بغضی سنگین به میدان آمد. او که همیشه حامی شادی بچه‌ها بوده، این بار در غم کودکان میناب و بمباران مدرسه‌شان شریک شد. فرضیایی در متنی احساسی نوشت: «منِ قصه‌گو که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژه‌هایم خیسِ اندوه‌اند؛ انگار هر قصه‌ای که شروع می‌کنم به بغضی می‌رسد که مال همه بچه‌هایی‌ است که ناگهان بزرگ شده‌اند.»

این همدردی صرفاً فضای مجازی نبود؛ او روز گذشته در بیمارستان کودکان مفید حاضر شد و ساعاتی را کنار بچه‌های مجروح گذراند تا روحیه‌ای تازه در کالبد آن‌ها بدمد. وزیر ارشاد نیز از این حرکت او به عنوان نمادی از حضور هنرمندان در تقویت تاب‌آوری اجتماعی یاد کرد. فرضیایی که به خاطر مادرش در تهران مانده بود، حالا غم مادران داغ‌دار را نیز بر دوش می‌کشد و نشان می‌دهد که هنر او فراتر از سرگرمی، رسالتی انسانی است.

حامد عنقا؛ درام‌سازِ حاشیه‌ها

حامد عنقا در هفته‌ای که گذشت با سریال «بدنام» خبرساز شد؛ محصولی که پس از پخش قسمت اول، به دلیل حواشی فراوان از سوی ساترا با توقیف مواجه شد و عرضه قسمت دوم آن روی پلتفرم فیلیمو به تأخیر افتاد. عده‌ای نبود پروانه نمایش و برخی دیگر شرایط جنگی و سیاسی را دلیل این توقف دانستند و پرسیدند آیا در شرایط فعلی، بازتولید تصویرهای تیره و سیاه از برخی مدعیان دین‌داری ضرورت دارد؟ عنقا که سابقه دست گذاشتن روی پرونده‌های مالی و سیاسی را در کارنامه‌اش دارد، پس از موفقیت «آقازاده» و تجربه ناموفق «گناه فرشته»، حالا با چالشی تازه روبروست؛ آن هم با سوژه‌ای ملتهب که باید دید آیا می‌تواند از آوار حاشیه‌های این روزها سربلند بیرون بیاید؟

با این حال، او در میان سکوت درباره سریالش، در میدان دیگری فعال بود؛ با انتشار یادداشتی عاطفی و بهره‌گیری از دیالوگ‌های فیلم «غریب؛ شمایل شهید محمد بروجردی»، به ایستادگی و مقاومت پرداخت و از صدای شهید ایرج نصرت‌زاد برای تشویق مردم به مقاومت تا آخرین نفس بهره برد. روز گذشته اخباری از رفع توقیف این سریال به گوش رسید، حالا باید دید «بدنام» از بلاتکلیفی خارج می‌شود و به کارنامه درخشان عنقا اضافه می‌شود یا در حاشیه باقی می‌ماند.

نوشته وقتی خروش «محسن» و حضور «داریوش» مرهم شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در روزهایی که ایران در میانه پرحادثه‌ترین هفته‌های خود قرار داشت، باز هم هنرمندان، چهره‌های شاخص هنر و رسانه، نقش پررنگی در شکل‌گیری روایت فرهنگی و اجتماعی این ایام ایفا کردند. از قطعه «علاج» محسن چاوشی که بدل به یک بیانیه ملی شد، تا موضع‌گیری‌های صریح مریلا زارعی و اقدامات میدانی رضا کیانیان، همه و همه بخشی از روزهایی بودند که فرهنگ در آن، چهره مقاومت به خود گرفت.

محسن چاوشی؛ صدایی که از دل وطن برآمد و علاج شد

از همان روزهای آغازین جنگ نام محسن چاوشی دوباره در فضای مجازی طنین‌انداز شد. ترانه‌هایی که واژه به واژه‌اش خاک، ریشه، خون و وطن بود، بر ویدیوهای وایرال شده شبکه‌های اجتماعی نشست. با این حال نقطه اوج، انتشار قطعه «علاج» در روز دهم جنگ بود؛ اثری که با وجود محدودیت‌های اینترنتی، دست‌به‌دست چرخید و چاوشی رسماً بیانیه‌ای فرهنگی را به میدان آورد.

«علاج» با شعری از کاظم بهمنی، شعری از جنس تهدید و صلابت بود؛ ترکیبی از هشدار به دشمن، دعوت به ایستادگی و تقویت امید. عباراتی چون «صحبت نه از زیاد و کم است… کعبه ورای فهم شماست، سجده به ذوالفقار کنید!» تنها واژه نبودند، بلکه فرمان‌های هنری یک ملت مقاوم بودند.

چاوشی همواره هنرمندی بوده که بدون توجه به فضای حاشیه‌ای، تنها با صدای خودش حرف زده؛ حرف‌هایی که گاه در قالب «ابراهیم» و «بی‌نام» و گاه در قامت «علاج» بر جان مردم نشسته‌اند. او حتی در این روزها، در سکوت خبری، با کمک به جمعیت خیریه «حیدر» بسته‌های بهداشتی و درمانی را برای مردم مناطق آسیب‌دیده فرستاد. هنرمندی که در بزنگاه‌ها همیشه حضور دارد هم با ترانه و هم با عملش، دوشادوش مردم ایستاده است.

رضا کیانیان؛ بازیگر کهنه‌کار، امدادگر این روزها

رضا کیانیان، بازیگری که نامش همیشه با وقار و اندیشه گره خورده، این روزها بیش از همیشه صدای امید شد. از همان ساعات آغاز جنگ، وقتی بسیاری از چهره‌های فرهنگی هنوز در حال سبک و سنگین کردن موضع‌گیری‌هایشان بودند، کیانیان با صراحت تمام و با انتشار پست‌هایی در حمایت از ایران و محکومیت تجاوز، صف اول واکنش‌ها را تشکیل داد.

او با جمله «ققنوس افسانه نیست، ما ققنوسیم» امید را در دل مخاطبانش کاشت و با انتشار متنی خواندنی در روز ۲۹ خرداد همزمان با تولد ۷۵ سالگی‌اش، نوشت: «در زندگی‌ام قبل از انقلاب را دیده‌ام، مبارز بوده‌ام، زندان رفته‌ام، انقلاب را دیده‌ام، جنگ را دیده‌ام، محاصره اقتصادی را دیده‌ام، گرسنگی کشیده‌ام، تحریم دیده‌ام و حالا باز یک جنگ دیگر… همه اینها را گذرانده‌ام، این را نیز می‌گذرانم. همچنانکه در سکانس پایانی فیلم «پاپیون» استیو مک کویین که خود را به دریا می‌اندازد، فریاد می‌زند حرامزاده‌ها! من هنوز زنده‌ام! ما نیز رو به تجاوزگران می‌گوییم حرامزاده‌ها! ما هنوز زنده‌ایم!»

کیانیان اما به دنیای مجازی بسنده نکرد. با لباس هلال احمر در جمع امدادگران حاضر شد، از آنان تقدیر کرد و آنها را «قهرمانان واقعی» نامید. او تصویری جدید از خود ساخت؛ هنرمندی که نه فقط روی صحنه، که در میان مردم نیز حضوری ملموس دارد. با پایان جنگ ۱۲ روزه، پستی منتشر کرد و با اشاره به فیلم «اسب کهر را بنگر» و نوشت: «۹ گلوله برای خائنان، یک گلوله برای دشمن»؛ یک موضع‌گیری بی‌پرده در حمایت از وحدت ملی و برخورد با خائنان وجاسوسان.

مریلا زارعی؛ فریادی صریح و زنانه علیه جنایتکار

مریلا زارعی، بازیگر جسور سینمای ایران، از نخستین چهره‌هایی بود که واکنشی صریح و بی‌پرده به جنایات رژیم صهیونیستی نشان داد و در واکنش به جنایات صهیونیستی، با ادبیاتی صریح نوشت: «لعنت خدا بر تو که آن‌قدر وقیحانه جنایت کردی که حتی شیطان هم شرمسار است… ضحاک مار به دوش، بدانی که پایانت نزدیک است.»

این متن صریح‌ترین موضع‌گیری یک بازیگر زن در جریان جنگ ۱۲ روزه بود. او نه‌فقط از وطن، بلکه با زبانی پر از طغیان، از دشمن و جنایتش نوشت و به‌روشنی خط کشید و مستقیماً دشمن را نشانه گرفت. زارعی بار دیگر نشان داد که اهل ملاحظه‌کاری‌های معمول سینمایی نیست.

مریلا زارعی از آن دست بازیگرانی‌ست که همواره عقایدش را بی‌پرده بیان کرده است و هم در گفتار، هم در انتخاب نقش‌هایش وفادار به ارزش‌های ملی و میهنی بوده. کارنامه‌اش پر است از فیلم‌هایی مثل «شیار ۱۴۳»، «چ»، «بادیگارد» و «هناس»؛ نقش‌هایی که زن بودن، مادر بودن و ایرانی بودن را در بستر وطن‌دوستی به تصویر کشیده‌اند. این بار، نقش‌آفرینی‌اش نه بر پرده سینما، که در قاب واقعی‌ترین صحنه‌هاست: صحنه دفاع از وطن.

محسن تنابنده؛ صدای بغض عموی شهید

تنابنده، بازیگر محبوب سریال «پایتخت»، این روزها نه به‌خاطر نقش‌آفرینی، که به‌خاطر داغی شخصی و واکنشی اجتماعی در صدر اخبار ایستاد. او با از دست دادن برادرزاده‌اش، علیرضا تنابنده، که در جریان حملات رژیم صهیونیستی به شهادت رسید، روایتی دردناک از غم شخصی‌اش را با مردم به اشتراک گذاشت.

اولین واکنش او در پاسخ به سخن قالیباف؛ رئیس مجلس بود که گفت: «وعده ندید، حرف نزنید، عمل کنید» به‌سرعت در فضای مجازی دست به دست شد. عده‌ای آن را مطالبه صریح برای پاسخ‌گویی به حمله صهیونیستی دانستند.

ویدیوهای بسیاری از او در مراسم تشییع پیکر علیرضا منتشر شد. تنابنده با انتشارعکس دست زنی بر تابوت شهید و متنی که ترکیبی دردآلود از شعر، سوگ و واقعیت بود؛ نوشت: «هر سربازی در جیب‌هایش زنی را با خود به پادگان می‌برد…»، روایتی شاعرانه و دردناک از پیوند زن و مرد، عشق و وطن، و قربانیان بی‌صدای جنگ.

هم‌زمان، ویدیوهای طنز او و سکانسی از «پایتخت ۷» و حمله خرس با لحنی طعنه‌آمیز فضای مجازی را پر کرد و برای لحظاتی تلخ، لبخند بر لب مردم نشاند.

رضا رشیدپور؛ از خلبانی برای وطن تا برنامه‌ای برای شرایط خاص

در روزهایی که بسیاری از برنامه‌سازان و مجریان در سکوت بودند، رضا رشیدپور بلافاصله واکنش نشان داد. از همان ساعات اولیه جنگ، با انتشار ویدیوهایی، جان‌باختن هم‌وطنان را تسلیت گفت و مردم را به آرامش دعوت کرد.

رشیدپور که سابقه خلبانی دارد، در پستی نوشت: «در هر مأموریتی که نیاز به مهارت تخصصی نیست، اما ریسک دارد، حاضرم سربازی کنم.» جمله‌ای که مورد توجه کاربران زیادی قرار گرفت.

او همچنین پیشنهاد ساخت برنامه‌ای گفت‌وگو محور برای بازتاب صدای مردم و حضور روان‌شناسان و جامعه‌شناسان را مطرح کرد؛ برنامه‌ای که هرچند از سد صداوسیما عبور نکرد، اما نهایتاً در روز هشتم جنگ، «شرایط خاص» در پلتفرم فیلیمو آغاز به‌کار کرد. برنامه‌ای که تلاش کرد روایت‌های مردمی، روایت‌های انسانی و واکنش‌های فرهنگی را کنار هم بنشاند.

رشیدپور در این برنامه، از انسجام ملی، خطر دو قطبی‌های سیاسی و تلاش‌های رسانه‌های معاند گفت. آیتم‌هایی از چهره‌های داخلی و ایرانیان خارج کشور، وجهی تازه به همدلی فرهنگی در این روزها بخشید و با  تاکید بر «وطن برای همه» در این هفته، یک رسانه مستقل بود؛ بی‌واسطه، موثر و مردمی.

نوشته از «علاج» به‌موقع «محسن» تا خط و نشان صریح «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این قطعه، امید روزبه، ترانه‌سرا، اشکان عرب، تنظیم‌کننده،‌ توحید نوری، نوازنده پیانو، بهروز میرزایی، نوازنده گیتار نایلون، آرسین، نوازنده سولو کیبورد و مهدی کریمی، میکس و مسترینگ حضور دارند.

پخش سریال «آبان» به کارگردانی رضا دادویی و تهیه‌کنندگی مجید مولایی از دهم بهمن به صورت اختصاصی در پلتفرم «شیدا» آغاز شده و چهارشنبه‌ شب‌ها ساعت ۲۰ منتشر می‌شود. اما حالا در اقدامی کم‌سابقه،‌ چهارشنبه ۱۷بهمن ماه، «شیدا» قسمت دوم و سوم این سریال را به صورت همزمان برای مخاطبان خود نمایش می‌دهد.

در قسمت‌های پیش رو در تاریخ ۱۷بهمن، سریال «آبان» با قطعه‌ای از محسن چاوشی منتشر می‌شود که بدون‌شک این اقدام، جذابیت ماجرا را برای مخاطب‌های «شیدا» دو چندان می‌‌کند.

«شیدا» پلتفرم تازه تاسیس شبکه نمایش خانگی‌ست که با مالکیت صد درصدی گروه مالی گردشگری و با پخش سریال «آبان» شروع به کار کرده است.

نوشته محسن چاوشی برای سریال «آبان» می‌خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فارغ از جریان فعال و مستمر تولید محتوای عاشورایی در هیأت‌های مذهبی که با محوریت مادحان سرشناس شکل می‌گیرد، محسن چاوشی یکی از شناخته‌شده‌ترین اهالی موسیقی است، که انتشار قطعه‌ای تازه به مناسبت این ایام را در سال‌های اخیر تبدیل به وعده‌ای نانوشته میان خود و علاقه‌مندانش کرده است.

چاوشی که در کنار فعالیت‌های هنری خود به زمینه‌سازی برای اقدامات خیرخواهانه در فضای مجازی شهره شده است، ارادت ویژه‌ای به اهل بیت‌(ع) دارد و در اغلب مناسبت‌های مذهبی، قطعه‌ای را به ساحت ائمه(ع) تقدیم می‌کند. «تکیه کوچیک» عنوان تازه‌ترین قطعه عاشورایی این خواننده است که همزمان با شب تاسوعا منتشر شد و طی پنج روز شاهد استقبالی فراگیر در فضای مجازی بود.

براساس آمار ثبت‌شده در کانال رسمی محسن چاوشی در آپارات، بازدید از قطعه «تکیه کوچیک»  بعد از گذشت ۷۲ ساعت از انتشار، از ۱۰۳ هزار بازدید عبور کرد که رکوردی قابل‌توجه محسوب می‌شود.

کانال رسمی چاوشی در این سایت که از  سال گذشته فعالیت خود را آغاز کرده است، در مدت کمتر از یک سال تعداد دنبال‌کننده‌های خود را از مرز ۸ هزار نفر فراتر برده است و مجموع بازدید آثار این خواننده در این سایت از یک میلیون و ۶۰۰ هزار بازدید بیشتر بوده است.

«تکیه کوچیک» عنوان تازه‌ترین قطعه عاشورایی این خواننده محبوب است.

نوشته شوری که محسن چاوشی با «تکیه کوچیک» به راه انداخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: محسن چاوشی با کمک به تامین دیه و نجات یک دختر جوان از اعدام دل خانواده او را نیز شاد کرد زیرا فرزندشان را به آغوششان بازگردانده است.

به گفته وی، چاوشی با این کارش فرصتی از خدا برای آن‌ دختر گرفته است که دوباره زندگی کند.

میلاد تاکید کرد: افرادی هستند که در دوران جوانی یا نوجوانی ناخواسته مرتکب اشتباهی می‌شوند و به زندان می‌افتند ولی نزد خدا توبه می‌کنند و از او می‌خواهند فرصتی به آنها بدهد. به نظر من افرادی مانند محسن چاوشی، فرزاد خوشدست و ….سر راه ما قرار می گیرند تا دوباره فرصت زندگی کردن و از نو ساختن داشته باشیم.

وی خطاب به دختر جوانی که از اعدام نجات پیدا کرده است، گفت: من به ایشان می‌گویم راه زندگی خود را درست پیدا کند و به حرف پدر و مادرش گوش بدهد و اگر مسیر اشتباهی جلوی پایش قرار گرفت از بزرگترهای خود مشورت بگیرد.

میلاد درباره حس خود نسبت به آن روزی که از اعدام نجات پیدا کرد، گفت: خود من به کمک فیلم بسیار خوب «خط باریک قرمز» از اعدام رهایی پیدا کردم. در آن روز بسیار تعجب کردم و اصلا باورم نمی‌شد این اتفاق برایم رخ بدهد اما به لطف خدا، فرزاد خوشدست و توماج دانش بهزادی به آغوش خانواده‌ام بازگشتم.

وی با اشاره به اینکه یک فرصت از خدا گرفته است تا بتواند درست زندگی کند، بیان کرد: اتفاقی که در «خط باریک قرمز» برای من افتاد، مسیر زندگی‌ام را تغییر داد و باعث شد قدر روزهای زندگی‌ام را بیشتر بدانم و زندگی جدیدی تشکیل بدهم. زمانی که از اعدام نجات پیدا کردم با خود عهد کردم اولین کاری که بعد از آزادی انجام می‌دهم این است که به دیدار مادرم بروم. همچنین دنبال کار بروم و خرج خانواده‌ام را بدهم.

میلاد در پایان گفت: باز هم از محسن چاوشی به دلیل نجات یک زندانی محکوم به اعدام مانند من، تشکر می‌کنم.

مستند سینمایی «خط باریک قرمز» این روزها در سینماهای «هنروتجربه» روی پرده است. نسخه اکران عمومی نسبت به نسخه جشنواره ای فیلم پایان بندی متفاوتی دارد.

نوشته تشکر نوجوان نجات یافته از اعدام از محسن چاوشی/ «خط باریک قرمز» هم مرا به زندگی بازگرداند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

موزیک ویدئو «شبی که ماه کامل شد» بر اساس شعری از حسین صفا است که توسط حمید نجفی را تدوین شده و طبق وعده گروه تبلیغات ای فیلم، این کلیپ امروز ۲۴ خرداد ماه در مدت زمان ۵ دقیقه منتشر شد و در دسترس علاقمندان قرار گرفت.

گیتار الکتریک این موزیک ویدئو بر عهده عادل روح نواز بوده و محسن چاوشی آهنگسازی و تنظیم این قطعه را نیز انجام داده است.

فیلم «شبی که ماه کامل شد» در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر در ۱۳ بخش کاندید دریافت سیمرغ شد و توانست سیمرغ «بهترین فیلم»، «بهترین کارگردانی»، «بهترین بازیگر نقش اول مرد»، «بهترین بازیگر نقش اول زن»، «بهترین بازیگر نقش مکمل زن» و «بهترین چهره پردازی» را از آن خود کند.

این فیلم به تهیه کنندگی محمد حسین قاسمی تولید شده و پخش آن به عهده نور تابان است و علاقمندان برای تماشای «شبی که ماه کامل شد» می توانند به سایت سینما تیکت مراجعه کنند.

فیلم «شبی که ماه کامل شد» روایت دختر جوانی از مناطق جنوب شهر تهران است که درگیر عشق جوانی شهرستانی می‌شود و این در حالی است که دختر به دلایلی مجبور به مهاجرت از ایران است که در این مسیر برادرش با او همراه می شود، اما در میانه راه اتفاقاتی برای آنها رقم می‌خورد.

نوشته انتشار موزیک ویدئوی «شبی که ماه کامل شد» با صدای محسن چاوشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنابراین گزارش، نرگس آبیار کارگردان به همراه برخی از عوامل در روز چهارشنبه ۱۵ خرداد در سانس های ۱۴:۳۰ ، ۱۵:۳۰ و ۱۶ در سینما کورش میزبان تماشاگران خواهد بود. همچنین قرار است روز پنجشنبه ۱۶ خردادماه نیز در سانس های ۱۸ و ۲۰:۳۰  در سینما استقلال همراه با مردم به تماشای فیلم بنشینند.

فیلم «شبی که ماه کامل شد» در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر در ۱۳ بخش کاندید دریافت سیمرغ شد و توانست سیمرغ «بهترین فیلم»، «بهترین کارگردانی»، «بهترین بازیگر نقش اول مرد»، «بهترین بازیگر نقش اول زن»، «بهترین بازیگر نقش مکمل زن» و «بهترین چهره پردازی» را از آن خود کند.

کلیپ موزیک ویدئو فیلم «شبی که ماه کامل شد» توسط حمید نجفی راد ساخته شده و قرار است این کلیپ در تاریخ ۲۴ خرداد به شکل رسمی منتشر شود.

این فیلم به تهیه کنندگی محمد حسین قاسمی تولید شده و پخش آن به عهده نور تابان است و علاقمندان برای دیدن این فیلم سینمایی می توانند به سایت سینما تیکت مراجعه کنند.

فیلم «شبی که ماه کامل شد» روایت دختر جوانی از مناطق جنوب شهر تهران است که درگیر عشق جوانی شهرستانی می‌شود و این در حالی است که دختر به دلایلی مجبور به مهاجرت از ایران است که در این مسیر برادرش با او همراه می شود، اما در میانه راه اتفاقاتی برای آنها رقم می‌خورد.

نوشته محسن چاوشی برای فیلم سینمایی «شبی که ماه کامل شد» خواند + ویدئو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همزمان با انجام آخرین مراحل فنی ترانه این سریال با شعری از حسین صفا، آهنگسازی و صدای محسن چاوشی منتشر شد.

عاشقانه برادران محمودی روایت زندگی جوانان امروز است و در خلاصه داستانش آمده: دیریست که دلدار پیامی نفرستاد.

محمدرضا غفاری، سوگل خلیق ، الناز حبیبی، حسام محمودی، بهزاد فراهانی، مریم بوبانی، علی اوسیوند، رویا جاویدنیا، کمند امیرسلیمانی، پریوش نظریه ، همایون ارشادی، علیرضا آرا،  نیما رییسی، مهران نائل، پیمان مقدمی، سجاد دیرمینا، خیام وقارکاشانی، صحرا اسدالهی، وحید آقاپور، موناکرمی با معرفی شادی مختاری در این سریال نقش آفرینی می‌کنند.

دیگر عوامل سریال عبارتند از: نویسندگان: آزیتا ایرایی، مهدی حمزه،بر اساس طرحی از برادران محمودی، مدیر تصویربرداری: علیرضا رنجبران، تصویربردار: مهدی رضایی، تدوین: نیما جعفری جوزانی، مدیر تولید: علیرضا باقربیگی، دستیارکارگردان و برنامه ریز: سیاوش رمضانلو، مدیر صدابرداری: سعید بجنوردی، صداگذاری: حسین قورچیان، صدابردار: محسن نانکلی، منشی صحنه: مرجان تاجیک، عکاس: نوشین جعفری، مدیر تدارکات: رضا دهقان، طراح لباس:شبنم اصغری، جلوه های ویژه میدانی: آرش آقا بیک، جلوه های بصری: سینا قویدل، طراحی و ساخت تیراژ: مجید یوسف زاده، طراح صحنه: جواد فاضلی، طراح گریم: محمد قومی، ساخت آنونس: محمد واحد و روابط عمومی: سپیده حیدرآبادی.

سریال «دل‌دار» کاری از گروه فیلم و سریال شبکه دو سیما است که از دوشنبه اول ماه مبارک رمضان پخش خواهد شد.

نوشته رونمایی از قطعه محسن چاوشی برای سریال «دل‌دار»/ پخش از دوشنبه ۱۶ اردیبهشت‌ماه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چاوشی به عنوان خواننده تیتراژ پایانی این سریال انتخاب شده است و به زودی جزییات قطعه ای که چاوشی برای «دل‌دار» ساخته منتشر می شود.

محمدرضا غفاری، الناز حبیبی، مریم بوبانی، حسام محمودی، سوگل خلیق، بهزاد فراهانی، مهران نائل، پریوش نظریه، همایون ارشادی، کمند امیرسلیمانی، نیما رئیسی و پیمان جعفری از جمله بازیگران این سریال هستند.

«دل‌دار» کاری از گروه فیلم و سریال شبکه دو است و ماه رمضان پخش می‌شود.

نوشته محسن چاوشی تیتراژ سریال «دل‌دار» را می‌خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بانوی عمارت» به کارگردانی عزیز الله حمید ن‍ژاد و تهیه کنندگی مجید مولایی،عاشقانه ای را در مقطعی از تاریخ قاجار روایت می کند.همچنین پخش این مجموعه تلویزیونی ازاواسط آذرماه آغاز خواهد شد.

پانته آ پناهی ها،علیرضا شجاع نوری،اندیشه فولادوند، غزل شاکری،رامتین خدا پناهی ،سیروس میمنت ،حسام منظور،شبنم فرشاد جو،مینا وحید،نیکی نصیریان،مهتاج نجومی،صالح میرزا آقایی،احسان امانی، محمد فیلی، فریدون سورانی، حسن سرچاهی، احمد یاوری ،مریم مومن، پاوان افسر،مهری آل آقا ،صادق ملک ،مجید سعیدی،سعید بحرالعلومی از جمله بازیگران این مجموعه هستند.

عوامل این مجموعه تلویزیونی عبارتند از: کارگردان:عزیز الله حمید نژاد،تهیه کننده:مجید مولایی،مدیرتصویربرداری: علیرضا رنجبران،طراح صحنه: داریوش پیرو،طراح لباس:ژاله زکی زاده،طراح گریم :مجید اسکندری،مدیرتولید :آرش خیری ، رضا نجفی،نویسنده:احسان جوانمرد،صدابردار: محمد شیوندی،تدوین:حسین غضنفری ،رضا کردبچه،موسیقی: فردین خلعتبری،صداگذاری و میکس:آرش اسحاقی ،گیسو آزاد روش،عکاس:علی حمید نژاد.

نوشته محسن چاوشی برای سریال «بانوی عمارت» می‌خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.