مرسوم است که در هر جنگی تحلیل‌گران و کارشناسان نظامی، دلایل مختلفی را برای توضیح دلایل برتری یک جبهه و ضعف جبهه دیگر بیان می‌کنند. همه آن دلایل البته در جای خود قابل اعتنا و تامل است.

اما واقعیت آن است که مهمترین علت پیروزی یک ملت در هر نبرد را «اراده» آن ملت است که می‌سازد.

اراده است که خستگی ناپذیری می‌آورد و از انسان‌ها کوه‌هایی نستوه می‌سازد که با هیچ عامل رعب آوری دیگر نمی‌ترسند و ایمان‌هایشان فرو نمی‌ریزد.

و این چیزی است که امروز در ملت ما جاری شده است.

و البته ما این اراده را مدیون لطف خدا و حماقت دشمنان‌مان هستیم‌.

مدیون اویی هستیم که با حماقت مثال زدنی‌اش پیش از آغاز واقعی نبرد، چیزی عزیزتر از جان را از ما گرفت تا ما دیگر چیزی نداشته باشیم که نگران از دست رفتن آن باشیم.

حالا دیگر بهانه‌ای برای تردید در بذل جان‌مان نداریم. مایی که عزیزتر از جان‌مان را از دست داده‌ایم.

دشمن اشتباه کرد و با اشتباه او اراده‌ای در ما شکل گرفته که می‌توانیم این نبرد را تا پایان ادامه دهیم با همه درد‌ها و رنج‌هایی که دارد و ما دیگر هیچ‌کدام را احساس نمی‌کنیم.

دشمن اشتباه کرد که خون امام‌ عزیزمان را بر زمین ریخت و ما به او درسی خواهیم داد که یادش بماند هرگز و پس از این، در هیچ نبردی نباید چیزی «عزیز تر از جان» را از هیچ‌ ملتی گرفت.

نوشته دشمن اشتباه کرد که خون عزیزتر از جان‌مان را ریخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اثر به کارگردانی حسین دارابی، تهیه‌کنندگی سعید سعدی و طراحی پروژه محمدرضا شفاه، تازه‌ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج در حوزه سینمای دفاعی و استراتژیک است که روایت‌گر پرتاب اولین موشک ایرانی در دوران پس از انقلاب اسلامی است.

«خدای جنگ» با محوریت بازنمایی بخشی از تاریخ معاصر و توانمندی نظامی کشور، تلاش دارد تا در قالبی دراماتیک و با بهره‌گیری از زبان سینما، اقتدار موشکی ایران را به تصویر بکشد.

«خدای جنگ» نخستین‌بار در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با استقبال منتقدان و رسانه‌ها روبه‌رو شد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «این بار نوبت به پرتاب اولین موشک رسیده…»

ساعد سهیلی، حسین سلیمانی، پیام احمدی‌نیا، نادر فلاح، داریوش کاردان، مهدی حسینی، مهدی فریضه، دانیال نوروش، پیمان پورنیک‌دست، علی دل‌پیشه، آزاده سیفی، عبدالرضا نصاری، بهار داورزنی، محمدرضا سروستانی، هومن دارابی، احمد یاوری، کبری گودرزی و عمار شلق در «خدای جنگ» به ایفای نقش پرداخته‌اند.

نوشته اکران بین‌المللی «خدای جنگ» از لبنان آغاز می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید سعدی در ابتدای این نشست گفت: از خانواده شهید طهرانی مقدم که با مهربانی کنار ما بودند و همچنین سردار حاجی زاده و برادر بزرگوارم احسان محمدحسنی بسیار سپاسگزارم که بدون حضور این عزیزان چنین فیلمی ساخته نمی‌شد.

حسین دارابی کارگردان این اثر مطرح کرد: فیلمنامه این اثر برای پنج سال پیش است که به همراه آقای ثقفی و شفاه کار را آغاز کردیم و مستندهایی را هوافضا در اختیار ما قرار داد. ما به دنبال رویکرد بودیم و می‌خواستیم چالش داشته باشیم و قدری تخیل کرده‌ایم. بحث زندگی قهرمان ما اقتباسی‌ست و فکر کردیم نزدیک شدن به شخصیت بزرگی مانند شهید طهرانی مقدم بسیار سخت خواهد بود و ما به این شهید بزرگوار نزدیک شدیم و فیلم را به شهید طهرانی مقدم تقدیم کردیم.

احسان ثقفی نویسنده این فیلم مطرح کرد: زمانی که ماجرا را شنیدیم به این فکر کردیم که حقیقت این ماجرا را نمی‌توان در دو ساعت ارائه کرد. ما از المان های واقعی استفاده کردیم و بخش‌هایی از واقعیت را نگه داشتیم و قصه خود را ساختیم.

دارابی توضیح داد: سینما جای تمثیل است و فکر کردیم می توانیم کنه زحمات این شهید بزرگوار را در این فیلم نشان دهیم.

ساعد سهیلی بازیگر این فیلم گفت: برای من افتخار است که اینجا در خدمت شما هستم و با تشویق های شما تمام خستگی از تن من در رفت. من نقش‌هایم را حسی انتخاب می‌کنم و به این اتتخاب خود افتخار می‌کنم. عموی من بازیگر تئاتر بود و در جوانی زیر شکنجه‌های عراقی ها شهید می شود و حتی اسم‌شان را در فیلم نوشتم.

وی ادامه داد: مستندهایی دیدم و مصاحبه‌های زیادی داشتیم که بسیار به من کمک کرد. معتقدم این فیلم فارغ از هر ایدئولوژی یک فیلم ملی بود.

داریوش کاردان یکی دیگر از بازیگران این فیلم بیان کرد: در همه جنگ ها و هشت سال دفاع مقدس بسیاری از نکات مغفول مانده است. چیزی که معمولا از آن غفلت می شود، تبعات جنگ است.  دو سال در جبهه بودم و ما وقتی در آنجا بودیم واقعا لرزیدم کسانی را دیدم که قرآن و مفاتیح دارند. یعنی جنگ تحمیل شده است و ما باید دفاع کنیم. چه زمانی ما در فیلم های خود به همسران شهدا، مادر سه شهید، فرزندان شهید و چنین بزرگوارانی پرداخته ایم؟ سینما به این بخش از جنگ بدهکار است. امیدوارم در آینده فیلم‌هایی درباره جنبه‌های دیگر جنگ هم ساخته شود.

حسین سلیمانی درباره نقش خود توضیح داد: نقش متفاوتی بود و تجربه آن را نداشتم و دوست داشتم که در این فیلم حضور داشته باشم.

پیام احمدی‌نیا دیگر بازیگر این فیلم گفت: کاراکتر من هم وظیفه ملی خود را انجام می‌داد و دوست دارم در اینجا از تمام عزیزانی که در تولید این فیلم زحمت کشیدند، تشکر می کنم.

سعید براتی مدیر فیلمبرداری حضور در این پروژه ملی برای من افتخار بود. بدون کمک محمد برادران واقعا چنین تصاویری که دیدید، خلق نمی شد.

محمدرضا شفاه طراح پروژه بیان کرد: آنچه که دیدین نتیجه زحمات برادرم جناب سعدی بود که با اعتماد بی نظیر بخش های مختلف به ایشان، کار پیش رفت. شرایط تولید زمانی فراهم شد که من داخل ایران نبودم و آقای سعدی تمام قد کنار ما ایستادند و مشکلات فراوان اجرایی را به جان خریدند.

سیاوش کردجان تدوینگر این فیلم بیان کرد: پروژه بسیار سنگینی بود و تصور من فیلمبرداری بالای ۱۰۰ جلسه بود و ما پروسه مونتاژ طولانی داشتیم. در کنار حس و حال، ریتم فیلم بسیار برای ما مهم بود. تدوین بازنویسی نهایی فیلمنامه ست و تمام سعی خود را کردیم تا کار خود را با رضایت پیش ببریم.

محمد برادران مدیر جلوه های ویژه بصری توضیح داد: اگر اجری و ثوابی از این پروژه‌ها نصیب شده آن را به روح پدرم تقدیم می‌کنم. دوستان هوافضا ماز و موشک را سر صحنه آوردند و در جاهایی که موشک ایستاده بود، واقعی بود. سکانس هایی که مربوط به شلیک و پرواز موشک بود کار جلوه های ویژه بصری بود. ما کار تخصصی نظامی انجام دادیم و عزیزان هوافضا کنار ما بودند.

آزاده سیفی بازیگر این فیلم درباره نقش خود توضیح داد: در فیلمنامه ما و قصه ای که درباره جنگ است، خط داستانی عاشقانه پیش آمده و به نوعی انگیزه قهرمان ما عشق است و برای هدف بالای خود عشق را فدا می‌کند. به این دلیل چنین نقشی را بسیار دوست داشتم.

عبدالرضا نصاری دیگر بازیگر این فیلم گفت: وقتی فیلمنامه را خواندم به آقای دارابی گفتم چقدر این شخصیت می‌تواند در روند فیلم و قصه تاثیرگذار باشد؟ واقعا تاثیرگذاری نقش برای من بسیار مهم بود.

شفاه بیان کرد: درباره اهمیت ساختن چنین فیلمی صحبت می‌کنیم ولی میخواهم بگویم فردای روزی که عملیات صادق اتفاق افتاد در فرانسه با کسی صحبت می کردم و از شجاعت و شرافت ما تعریف می‌کردند. این فیلم اگر ساخته شده است معتقدم ما تازه سر خط هستیم. باتوجه به فرصت های بین المللی چنین فیلمی را فیلم بین المللی بدانند و این فیلم را به دیده مردم برسانیم.

ساعد سهیلی بازیگر نقش اصلی این فیلم بیان کرد: برای عربی صحبت کردن بسیار تمرین کردم و بازیگری نیستم که صرفا با استعداد کار خود را پیش ببرم و معتقدم که بازیگر سخت‌کوشی هستم. یک گروه در ارائه این بازی به من کمک کردند و من هم تلاش خود را کردم.

حسین دارابی گفت: مشاوران زبده‌ای در این فیلم کنار ما بودند و در برخی موارد هم به دلیل اقتضای سینمایی بودن کار دیگری می‌کردیم. ما الهامی از فیلم اوپنهایمر نگرفته بودیم.

نوشته سینما به این بخش از جنگ بدهکار است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمنامه «مصلحت» که در ژانر سیاسی-معمایی به نگارش درآمده، به موضوعی افشاگرانه در اوایل دهه ۶۰ می‌پردازد و در خلاصه داستان آن آمده است: «پسر یکی از مقامات عالی‌رتبه کشور در یکی از درگیری‌ها مقابل دانشگاه تهران مرتکب قتل می‌شود، اما پیوند خانوادگی و مصلحت سیاسی کشور، این پرونده مشکوک را وارد موازنه‌ای پیچیده و سخت می‌کند…»

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی این فیلم را تشکیل می‌دهند.

فیلم سینمایی «مصلحت» ۱۵ اردیبهشت حوالی ساعت ۱۷:۳۰ روانه آنتن شبکه دو می‌شود.

نوشته «مصلحت» روی آنتن شبکه دو می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدا، امیر قادری مجری نشست گفت: باتوجه به اینکه گزارش‌های این جلسات در رسانه‌ها منتشر می‌شود، علیرضا رئیسیان کارگردان سینما پس از خواندن آن‌ها به من پیام داد و گفت «اولین بار من مطرح کردم که ایده خانه سینما براساس الگوهای شوروی است؛ اما فارابی به این شکل نبوده و الگویش برگرفته از تلویزیون بود».

وی ادامه داد: همچنین این کارگردان گفته است که «ماجراهای تعطیلی سینماها ارتباطی به انقلاب نداشت بلکه در مقابل واردات ارزان و پُرفروش بودن فیلم‌های خارجی، تکراری بودن فیلم فارسی و بالا رفتن هزینه تولید موجب شد تا تعداد تولیدات کم باشد. البته فیلم‌هایی مانند «سوته دلان» و «سفر سنگ» و… که اسم آن را سینمای هنری گذاشتند اما من به چنین تقسیم بندی قائل نیستم، پُرمخاطب بودند و «در امتداد شب» برای همان سال است که جزو پُرفروش‌ترین‌ها بوده است. از سوی دیگر بیان کردند اینکه می‌گویند الگوی سینمای گلخانه‌ای فارابی از شوروی گرفته شده، اشتباه و این الگو از تلویزیون آورده شده است. امروز و در این جلسه، درباره سینمای دهه ۶۰ صحبت خواهیم کرد.

ما هیچ هنرمندی را ممنوع‌الکار نکردیم!

در ابتدا مهدی مسعودشاهی درباره مسئولیتش در سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۲ بیان کرد: حرف زدن درباره آنچه که در مستند بیان شده است، چون تقدم و تاخر ندارد منجر به شبهه می‌شود. پس از انقلاب، هم خودم و هم دوستانی که با آن‌ها ارتباط داشتیم موضع نظام را در کنار هم بازسازی کردیم. رهبر کبیر انقلاب در سال ۶۱ به ما تاکید کردند که با هنرمندان به وسیله دستورالعمل و بخشنامه کار نکنید؛ بلکه مفاهمه کنید. من خواهش می‌کنم عزیزانی که تحقیق می‌کنند و دلشان برای سینما می‌تپد لطفا به حرف‌های امام خمینی (ره) در همان سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ دقت کنند تا متوجه شوند که نظر ایشان درباره سینما و بازیگران، کارگردانان و… چیست. امام خمینی (ره) حتی درباره عوامل فنی سینما هم حرف زدند.

وی ادامه داد: اصلا اینگونه نبوده است که ما سال ۶۲ متوجه شویم یک عده برای حفظ سینما نباید باشند. من در همان زمان به دیگران می‌گفتم که اگر عده‌ای قرار است سینما را به طور کامل از بین ببرند، پس بهتر است خودمان قبل از چنین اتفاقی سینما را هرس و بازنگری کنیم تا اشکالاتش پیدا شود. ما با همدیگر هم‌فکری کردیم تا سینما زیر دست و پای عده‌ای دیگر مچاله نشود. افرادی که صاحب فیلم و سینما بودند در این مسیر همراه ما بودند و این کار موجب شد تا سینما تعطیل نشود.

این سینماگر اضافه کرد: در شرایطی که سینما در مظان اتهام بود و تنها فیلم‌های خارجی نشان می‌دادند، من گفتم باید فیلم‌های خارجی برگه سبز گمرکی و رایت داشته باشد؛ اما متهم به سرمایه‌داری شدم که می‌خواهم پول از فیلم‌های خارجی بگیرم. بعد از آن آمدیم تعریف کردیم که اگر قرار است فیلم خارجی وارد شود، چه کسانی حق دارند فیلم خارجی وارد کنند؛ تولیدکننده فیلم سینمایی. بنیاد سینمایی فارابی بعد از تاسیس، ورود فیلم‌های خارجی را مصادره کرد. در حالیکه من اعلام کرده بودم، کسانی که فیلم داخلی تولید کنند، امتیاز ورود فیلم خارجی برای آن‌ها باشد چون درآمد خوبی داشت و می‌توانست هزینه تولیدش را تامین کند. این یک حمایت همه جانبه از تولیدکننده فیلم بود. به یاد دارم مرحوم خسرو سینایی به من گفت که برای فلان فیلم از من سه جایزه گرفته است اما با مصادره کردن فیلم‌های خارجی توسط فارابی نتوانست از آن استفاده کند.

وی ادامه داد: به صراحت می‌گویم که از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۲ ما هیچ هنرمندی را ممنوع‌الکار نکردیم. در آن دوران مجوز ۷۹۰ فیلم با هماهنگی سازمان فیلم و سینما باطل شد؛ زیرا غالب این فیلم‌ها خارجی بود و مشکلی در صدور پروانه نمایش داشتند.

سینمای ایران همیشه زنده بوده است

سپس قادری از هارون یشایایی تهیه‌کننده و سینماگر پرسید: آقای مسعودشاهی معتقد است که تمام تلاششان را تا سال ۱۳۶۲ کردند که سینما تعطیل نشود و هنرمندی هم ممنوع‌الکار نشود. در حالی که از سال ۱۳۶۲ به بعد این روند تغییر پیدا کرد. شما که در آن سال‌ها حضور داشتید آیا چنین عملکردی را قبول دارید؟

یشایایی پاسخ داد: بسیاری از حرف‌هایی که زده می‌شود، صرفا در مقام حرف است. واقعیت این است برخی سینمای ایران را که بخشی از فرهنگ ماست، مانند جسد کالبدشکافی می‌کنند. عمر سینمای ایران همچون عمر سینما در کشورهای دیگر است و ما در این مورد دچار عقب‌ماندگی نیستیم. سینما مشخصات خود را داراست و مانند هر هنر دیگری افت و خیز دارد و سلیقه‌های متفاوتی در آن اعمال می‌شود. سینمای ایران در ۱۰۰ سال اخیر همچون کالبدی زنده بوده؛ هیچگاه نمرده و همیشه زنده بوده است. حتی در سال ۱۳۵۸، فیلم ساخته می‌شد و سالن‌های سینما هم فیلم اکران می‌کردند و فارغ از مسایل روشنفکری مردم هم می‌دیدند. ما باید فیلمی می‌ساختیم تا مورد قبول مردم باشد وگرنه برای تماشای آن به سینما نمی‌آیند.

وی با اشاره به ماهیت سینمای ایران خاطرنشان کرد: با این که سینمای قبل از انقلاب اسلامی محدودیت در نمایش زن، مسایل جنسی و… خیلی از موارد نداشته؛ اما مردم سینمای بعد از انقلاب را بیشتر پذیرفتند. حتی فروش فیلم‌ها هم همین موضوع را درباره پذیرش مردم حکایت می‌کند. سینمای حرفه‌ای بعد از انقلاب با فیلم «اجاره‌نشین‌ها» آغاز شد که موفق هم بود. اگرچه فیلم‌هایی پیش از این ساخته شده اما موفقیت تجاری پیدا نکردند. همان‌طور که گفتم سینما را همچون موجود زنده‌ای ببینید؛ درست است که گاهی بیمار شده اما در طی این ۱۰۰ سال همچنان زنده مانده است. همواره دولت‌ها می‌خواستند حرفشان را از طریق سینما بزنند و این یکی از مواردی بود که برای سینما دردسر ایجاد می‌کرد. سینمای ایران یکی از عرصه‌های پُرافتخار در دنیاست. در جشنواره‌های خارجی خیلی‌ها منتظر فیلم‌های ایرانی هستند؛ زیرا متوجه قابلیت سینمای ایران شده‌اند.

مدیریت سینما در دهه ۶۰ صد در صد قابل دفاع نیست

سپس محمدرضا شفاه، تهیه‌کننده سینما درخصوص مدیریت سینما پس از انقلاب ذکر کرد: ما اصولا به طور معمول وقتی درباره دهه ۶۰ حرف می‌زنیم و تاریخ‌نگاری آن را می‌خوانیم، در میان کلمات و سفید بین سطوح به محاکمه سینما اشاره می‌کنیم. اما واقعیت این است که یک‌بار باید با دقت ببینیم که دقیقا چه اتفاقی در آن دوران رخ داده است؟ ما سینمایی را از دوره قبل انقلاب که نشان دادن بسیاری از تصاویر و داستان‌ها بلامانع بوده و محدودیتی نداشته است، به دوره دیگری که خواسته و نگاه مذهبی داشت، منتقل کردیم و تطبیق دادن قالب قبلی به قالب سینمای بعد از انقلاب اسلامی کار بسیار دشواری بوده است. اگر اینگونه نگاه کنیم، اتفاقا متوجه فعالیت مجاهدانه و پُرتلاشی  می‌شویم که قصد حفظ جایگاه والای هنر و گوهر وجودی آن را دارد.

وی تصریح کرد: زمانی که من وارد دانشگاه سینمایی شدم و بعد درباره سینما مطالعه می‌کردم و فیلم ساختم، ابتدا متوجه روایت‌هایی با نگاه منفی به سینمای دهه ۶۰ شدم. من هم شواهد این نگاه منفی را قبول دارم؛ اما زمانی که دقیق‌تر و با نگاه جامعه‌شناسانه بنگریم، قضاوت دیگری می‌کنیم. قضاوت امروز من این است که شاید اگر هر کدام از ما در آن دوره بودیم، مسیری شبیه به همین که اتفاق افتاده است، می‌رفتیم تا سینما در وهله نخست پذیرفته شود و برچسب فساد از روی آن برداشته شود. مدیرانی که روی کار آمدند اتفاقا عشق و علاقه به سینما داشتند. من از صد در صد مدیریت سینما در آن سال‌ها دفاع نمی‌کنم؛ اما شما در شرایط آن زمانه، تصمیمات را بررسی کنید. بالاخره جریان‌های پُرشور و مذهبی در کشور که بعد از انقلاب قدرت پیدا کردند، می‌توانستند سینما را به طور کامل تعطیل کنند.

«گنج قارون» پربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینماست

فریدون جیرانی، نویسنده و کارگردان موضع خود را اینگونه شرح داد: از ابتدای انقلاب اسلامی تا سال ۱۳۵۸، بازیگران سینمای ‌فارسی متوجه شدند که دیگر نمی‌توانند در سینمای پس از انقلاب نقشی ایفا کنند. به همین دلیل، از سال ۱۳۵۸ تئاترهای لاله‌زار، مملو از تئاترهایی با بازی چهره‌های فیلم‌فارسی شد. تئاتر پارس که اول لاله زار از خیابان استانبول بود، مرتضی عقیلی، فرزانه تاییدی و… تئاتر اجرا می‌کردند. این تئاترها تا اواخر سال ۱۳۵۹ بودند. از نیمه سال ۱۳۵۹، با سخنرانی و جمع‌آوری مظاهر طاغوت، مساله حجاب در اداره‌ها رسمی و اجباری شد، کم‌کم تئاترها هم جمع‌آوری شدند. تا سال ۵۹ دولت موقت در شورای انقلاب بود یعنی تفکر ملی مذهبی‌ها بودند و چپ‌ها قلع و قمع نشده بودند.

وی ادامه داد: در سال ۶۰ و پس از آنکه بنی‌صدر در مجلس اول رد صلاحیت شد، تمام نیروهای مدرن از قدرت حذف شدند و نیروهای سنتی باقی مانند. بعد اختلاف بین نیروهای سنتی آغاز شد و دو جریان پس از آن شکل گرفت. یک جریانی در داخل وزارت فرهنگ و هنر شکل گرفت که مهدی مسعودشاهی و آقای کلهر جزو آن بودند که محافظه‌کاران سنتی پشت آن‌ها درآمدند و از دل آن هیات هنرمندان مسلمان بیرون آمد؛ جمال شورجه و جواد شمقدری عضو آن بودند. جریان دیگر، شامل رادیکال‌های سنتی بودند و از دل آن جریان ۶۲ به وجود آمد که ریشه در روشنفکری دینی داشتند.

این کارگردان تاکید کرد: نکته دیگر این که در آغاز انقلاب، سینمای ایران تاریخ داشت؛ از سال ۱۳۰۹ سینمای ایران با یک فیلم ایرانی آغاز به کار کرد و تا سال ۵۷ آمده بود. در حقیقت دو دوره فیلمسازی را شامل شده بود و بیش از هزار فیلم داشت. دو نسل فیلمسازی تا سال ۱۳۵۷ از آن عبور کرده بودند؛ نسلی که جریان سینمای اصلی را حفظ کرده بودند و نسلی که سینمای متفکر را شکل داده بودند. از ۳۰ فیلم پُرفروش این‌سال‌ها از «دختر لُر» گرفته تا «شرمسار»، «مادر» تا فانتزی «امیر ارسلان» تا کمدی «شب نشینی در جهنم» و… تا «فریاد نیمه شب» و… تا فیلم «گنج قارون» که به نظر من تا این لحظه پُربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینماست؛ اما متاسفانه آماری از تعداد تماشاگران آن سال‌ها نیست.

وی تاکید کرد: اگر «عقاب‌ها» ۱۱ میلیون بیننده داشته است، این آمار از فروش فیلم در سینماهای متعدد درآمده اما «گنج قارون» از سال ۱۳۴۴ تا سال ۱۳۵۸ نمایش داده شده و سال‌ها در سینما چرخیده است. فیلم‌های موج نو مانند «قیصر»، «گوزن‌ها» و… و همچنین بعد از آن فیلم «صمد» و «در امتداد شب» از دیگر فیلم‌های پُرفروش سینما بوده است؛ بنابراین سینمای ایران تاریخ داشته است. این‌طور نیست که بگوییم پس از انقلاب برای سینما تاریخ جدید ساخته است. البته درست است که پس از انقلاب سینما قاعده‌مند شده و به شکل سینمای بین‎‌الملل درآمده است.

بهتر از فیلم‌های دهه ۶۰ در تاریخ سینمای ایران داریم؟

این فیلمساز افزود: از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۶ مدیریت در دستان جواد شمقدری و طیف نزدیک به ایشان بود. پس چرا هنوز هنرمندان ممنوع‌الکار بودند؟

قادری درباره این موضوع خاطرنشان کرد: من قبلا در مناظره با هوشنگ گلمکانی مطرح کردم، فرق است بین کسی که می‌گوید فلان چیز حرام است با کسی که می‌خواهد یک چیزی را از حرامی دربیاورد.

جیرانی یادآور شد: در همان زمان که آقایان انوار و بهشتی به عنوان جریان روشن‌فکری مخالف فیلم‌فارسی بودند، جریان بنیادگرا بیشتر مخالف بود. این را نباید کتمان کرد. در دوره مهدی مسعودشاهی به سعید کنگرانی گذاشتند در فیلم «کاووش» بازی کند و بعد از آن دیگر نتوانست بازی داشته باشد تا اینکه در فیلم «ازدواج به سبک ایرانی» حضور پیدا کرد. همچنین ایرج قادری هم فیلم ساخت و بازی کرد؛ اما برخی از بازیگران فیلم فارسی دیگر ورود پیدا نکردند چون احساس عمومی این بود، جایی برایشان نیست.

وی افزود: از انتهای سال ۱۳۶۰ بحران‌های دیگری آغاز شد. من معتقد هستم سینمای دهه ۶۰ از سال ۱۳۶۴ به بعد دچار تغییر و دگرگونی می‌شود. پس از سال ۱۳۶۵ و در دوره پنج جشنواره که «ناخدا خورشید»، «اجاره‌نشین‌ها» و «دستفروش» و… در آن حضور دارند، سینمای ایران وارد حوزه تفکری دیگری شد. مدیران جریان سینمای دهه ۶۰، مخالف سینمای تفننی بودند. از نظر من سینمای متفکر ایران در بعد از انقلاب اسلامی و در نیمه دوم دهه ۶۰ و در جشنواره پنجم شکل گرفت. به جشنواره ششم با فیلم «شاید وقتی دیگر» به جشنواره‌های بعدی «عروسی خوبان»، «هامون»، «نرگس» و… رفت. بهتر از فیلم‌های آن دوران در تاریخ سینمای ایران داریم؟

قادری بیان کرد: اما من معتقدم داریوش مهرجویی دوره «لیلا» تا «سنتوری» به شدت متفکرتر و سینماتر از دوره «گاو» و «دایره مینا»ست.

بحران سینمای ایران از دهه ۵۰ ریشه در تصویر زن داشت

جیرانی با اشاره به بحران زن در سینمای ایران بیان کرد: محمد بهشتی سال ۱۳۶۹ در روزنامه اطلاعات مصاحبه‌ای مهمی کرده و گفته «ما سینمای متفنن را سینمای مبتذل و بازاری می‌دانستیم و معتقد بودیم سینما باید دارای فکر باشد و ما بتوانیم آرمان‌هایمان را در آن ببینیم». نظر من این است که بله همه این تفکرات به سینما لطمه زده، برخی فیلم‌ها حذف و نابود شدند و برخی سینماگران نتوانستند فیلم بسازند؛ سینمای خوبی هم همچون «هامون»، «سرب»، «دندان مار»، «کلوزآپ» و… از دل آن درآمده است. اشتباهات آن مدیریت این بود که فیلم‌فارسی را با داستان فیلم اشتباه گرفتند! فیلم‌فارسی مجموعه یک ساختار بود، اینها تصور کردند داستان، فیلم فارسی می‌شود… به همین دلیل جلوی داستان‌های جذاب ایستادند و از قصه‌هایی همچون «تاراج» و «زینال بندری» ترسیدند.

این سینماگر تاکید کرد: فیلم «مادیان» در جشنواره چهارم نمایش داده شد و سوسن تسلیمی کاندید نشد و در این دوره به بازیگر زن جایزه ندادند، در حالی که کاراکتر «رضوانه مادیان» یکی از بهترین شخصیت‌های زن سینما است. در جشنواره‌های دوم و چهارم و پنجم به بازیگر زن جایزه‌ ندادند و تازه از جشنواره ششم جایزه دادن به بازیگر زن روال پیدا کرد. تنها جایزه آن سال‌ها در جشنواره سوم بود که پروانه معصومی برای فیلم «گل‌های داوودی» گرفت. داستان سینمای ایران تصویر زن در سینماست، همچنین بحران سینمای ایران از دهه ۵۰ هم ریشه در تصویر زن در سینمای ایران است.

فردین عاشق صدای دوربین بود

وی درباره محمدعلی فردین نیز عنوان کرد: من با فردین از سال ۱۳۵۷ دوست شدم و در همان سال با او مصاحبه کردم که در مجله فیلم و سینما چاپ شد. همچنین سال ۱۳۷۸ فردین را در خانه مرحوم ضیاءالدین دری دیدم که دیگر خسته و تکیده و تقریبا نابود شده بود؛ اما عاشق صدای دوربین بود. فردین گفت پیشنهاد بازی در یک سریال تلویزیونی دارد و من اشتباه کردم به او گفتم که «بازی نکن زیرا خاطراتت از بین می‌رود». فردین به من جواب داد «کدام خاطره؟ خاطرات به درد من نمی‌خورد؛ من الان عاشق صدای دوربین هستم». فروردین سال ۷۹ فردین مُرد و داستانش بسیار تلخ است. من با پسر و عروسش درباره آخرین لحظه مرگش صحبت کردم. من سر فیلمبرداری «آب و آتش» بودم که تماس گرفتند فردین فوت کرده است و پرویز پرستویی به گریه افتاد… رضا کیانیان در برنامه «دو قدم مانده به صبح» گفت ما باید از ناصر ملک‌مطیعی و فردین عذرخواهی کنیم. بلافاصله روزنامه کیهان چنین بلایی به سر تلویزیون آورد که آقای رضا پورحسین که از مدیران خوب تلویزیون بود، در سال ۱۳۸۵ یا ۱۳۸۶ از مردم بابت این حرف‌ها عذرخواهی کرد!

سپس قادری توضیح داد: ببینید من در تمام عمرم آقای انوار و بهشتی را از نزدیک ندیدم و بحث ما این نیست چه کسی، چه فردی را محدود و یا از سینما دور کرد. یکی از مشکلاتم با دهه ۶۰، تصور محدودکننده از سینماست؛ تصوری که می‌گوید فیلم هنری و متفکر چیست. در واقع مدیران تعاریف از سینما به وجود آوردند و دیگر اهمیتی به بازیگران سوپراستار، کارگردان و… ندادند. این تصورات محدودکننده از سینما موجب شد تا سینمای ایران تمامی اشکال و طیف‌ها را دربرنگیرد. مجموع این ایده‌ها شروع به تحقیر تماشاگر (از دانشجو گرفته تا یک خانم میانسال معمولی) کرد. در دهه ۶۰ این ایده‌های فکری، شکل حاکمیتی گرفتند و سینما را هم محدود کردند. جلوی کار برخی با چنین تعابیری گرفته شد و یک انحصاری به به بهانه ابتذال برای یک عده به وجود آمد.

ماجرای جمع‌آوری ویدیو و نوار کاست چه بود؟

هارون یشایایی در ادامه نشست عنوان کرد: سینمای ایران در سال‌های منتهی به انقلاب اسلامی به شدت نزول کرده بود و اساسا حرفی برای گفتن نداشت. سینمای ایران در این صد سال مشکلات خودش را هم داشته اما مدیون تماشاگرانی است که هر نوع فیلمی را برای دیدن قبول کردند. من هیچ نوع محکومیتی را برای سینمای قبل و بعد از انقلاب قبول ندارم. این چیزی که امروز به عنوان سینمای ایران می‌بینیم، حاصل زحمت تمامی گروه‌هاست.

سپس مسعودشاهی گفت: یکی از محاسن خانواده بزرگ سینما، بخش رسانه‌ است که بازگویی آن از سوی اهالی رسانه برای ما خاطره‌انگیز است. امیدوارم این جلسات ادامه‌دار باشد تا ما به یک اصول و سرفصل برسیم تا دوستان جدید عبرت بگیرند. من در کنار دوستانی که بودم، اذعان داشتند که سینمای قبل از انقلاب دیگر چیزی برای گفتن نداشت. ۲ برخورد می‌توان با آن کرد یا نگاه حذفی و یا پذیرش اینکه افرادی می‌توانند نگاه جدید به این مقوله داشته باشند.

وی ادامه داد: برنامه سه‌گانه «هدایت، حمایت و نظارت» که در آن سال‌ها برای سینمای ایران تعریف شد، سازوکاری به همراه داشت. برای مثال بنیاد سینمایی فارابی بازوی حمایتی این برنامه بود. بر این اساس هر کسی که قدمی برای سینما برمی‌داشت، باید از او حمایت می‌شد. برای جریان هدایت، ساختار سازمانی به نام «سازمان امور جشنواره‌ها» پیشنهاد شد چراکه جشنواره‌ای که در سال ۶۰ راه انداخته بودم، هیچ زمینه‌ای نداشت. درباره ویدئوکلوپ باید بگویم که در سال ۶۰ با همکاری کمیسیون فرهنگی و ارشاد مجلس، من مسئول ساماندهی ویدیوکلوپ‌ها شدم و از خود آن افراد فعال در این زمینه برای سازماندهی دعوت کردم و اصولی را تدوین کردیم. همچنین اصولی را برای محتوا در نظر گرفتیم. سال۶۲ اولین معترض دوستان معاونت سینمایی بودند که من آن زمان هشدارهای لازم را به وزارت ارشاد نیز دادم اما متاسفانه تعطیل و با این اتفاق سیستم آن زیرزمینی شد. همچنین بازار کاذب به دلیل این اتفاق نیز رخ داد.

جیرانی درباره این موضوع اظهار کرد: ویدیو که در سال ۵۸ راه افتاد، همه فیلم‌های فارسی و خارجی که دوبله شده بود، به ویدیوها آمد. از سال ۶۰ هم نوارهای کاست جمع‌آوری شد. فیلم‌های ایرانی در ویدیو جمع‌آوری و فیلم‌های خارجی سانسور شد. یک فیلم‌های محدود خارجی در ویدیو باقی ماند. از فیلم‌های ایرانی نیز «گوزن‌ها» و «تنگسیر» و… نمایش داده شدند. سال ۶۱ مجله فیلم ویژه ویدیو منتشر شد و لیست فیلم‌هایی که اجازه نمایش در ویدیو را داشتند در شماره اول مجله آمده بود. دوستان می‌خواستند ویدیو را قانونمند کنند.

هارون یشایائی نیز گفت: قدرت هنر در پذیرش عامه است و سینمای ایران به ویژه بعد از انقلاب، از جانب مردم و حتی در سطح جهانی پذیرفته شده است که این دستاورد کمی نیست.

در بخش پایانی این نشست نیز محمدرضا شفاه گفت: قصد دفاع از تندروی‌ها را ندارم، چراکه چنین نگاهی اصلا قابل دفاع نیست. من محقق تاریخ سینما نیستم و تنها مخاطب آن دوره بودم. شاید می‌شد برای مدیریت سینما در آن دوره، سناریو بهتری نوشت. اما باید این نکته را در نظر گرفت که سینمای امروز ما، روی دوش آن روزها استوار است، تثبیت شد و افراد جدید را پیدا کرد. از آن دوره، فیلم‌های خاطره‌انگیز فراوانی به یادگار مانده و مقطع درخشانی در تاریخ سینمای ایران بوده است. رفتارهایی که آن دوره در سینما صورت گرفته، نتایج مثبتی داشته است و سینمای دهه هفتاد و امروز ما، از آن دوره نقطه اوج خود را شروع کرده است و این نکته نباید فراموش شود.

چهارمین جلسه از سلسله نشست «بر سینمای ایران چه گذشت» امشب پنجشنبه ۶ مهر با نمایش قسمت چهارم مستند «بر سینمای ایران چه گذشت» به کارگردانی شهرام میراب‌اقدم و میزگردی با حضور فریدون جیرانی، بهروز افخمی، سیدضیا هاشمی و سجاد نوروزی ساعت ۱۷ در سالن شهر هفتم سینما آزادی برپا می‌شود.

نوشته فریدون جیرانی: «گنج قارون» پربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینماست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته میزگرد سوره سینما قسمت اول؛ «مصلحت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تیزر میزگرد «مصلحت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در اوایل سال ۶۰ و بعد از انقلاب اسلامی، نظام سیاسی جدیدی مستقر می‌شود. در این زمان اختلاف سیاسی میان یکی از شخصیت‌های بانفوذ نظام با فرزندش، آن‌ها را در مقابل هم قرار می‌دهد که موجب تقابلی سخت در پیوند خانوادگی و مصلحت سیاسی کشور می‌شود…. این خلاصه‌ای از داستان فیلم سینمایی «مصلحت» است که در ادامه گفت‌وگو با کارگردان آن را می‌خوانید.

مهم نیست قصه از زاویه دید یک نفر روایت شود

* شما در «مصلحت» بارها زاویه دید را عوض کرده‌اید، گاهی از منظر دانای کل روایت می‌کنید و گاهی اول شخص می‌شوید و حتی ذهنیت کاراکتر «وحید رهبانی» را نشان می‌دهید، چرا ترجیح ندادید که با یک زاویه دید یکسان کار را پیش ببرید؟

شاید فکر می‌کردم که این کار، فیلم را جذاب‌تر می‌کند. اصلاً مهم نیست که کدام زاویه دید وجود داشته باشد، مهم این است که چه چیزی باعث جذابیت بیشتر می‌شود. به دلیل اینکه قصه ما پیچیدگی دارد، شخصیت‌هایی در آن هستند که هر کدام با کارهایی که انجام می‌دهند قصه را پیش می‌برند و ما میان آن‌ها رفت‌وآمد می‌کنیم، فکر می‌کردم مهم نیست قصه از زاویه دید یک نفر روایت شود و این باعث شد این داستان پرقصه را بتوانیم بهتر روایت کنیم.

* با اینکه شاید پرداختن به داستان‌های فرعی بعضاً برای مخاطب جذاب بوده و فیلمنامه شما هم می‌توانست کمی مفصل‌تر به داستان‌های فرعی بپردازد چرا بیشتر به داستان‌های فرعی نپرداختید؟ تعمدی در کار بود یا بحث زمان فیلم مطرح بود؟

قطعاً فیلم ما داستان‌های فرعی داشت و به اندازه‌ای به داستان‌های فرعی پرداختیم که داستان اصلی جلو برود. اما نمی‌توانستیم خیلی وارد داستان‌های فرعی شویم. حتی یک بخش‌هایی که بیشتر وارد داستان‌های فرعی شده بودیم را در مونتاژ درآوردیم؛ چراکه حس می‌کردیم زمان فیلم نباید تا این اندازه طولانی شود. بالاخره زمان طولانی فیلم به اکران هم لطمه می‌زند و ممکن است سانس‌ها را به هم بریزد. از طرفی مخاطب را هم خسته می‌کند. در نهایت به اندازه‌ای به داستان‌های فرعی پرداختیم که زمان فیلم بیش از اندازه طولانی نشود.

* تقریباً در تمام سکانس‌ها از موسیقی استفاده شده است. علت نقش پررنگ موسیقی در این فیلم چه بود؟

البته همه سکانس‌ها موسیقی ندارد؛ اما موسیقی در حجم زیادی از کار شنیده می‌شود. در کل سلیقه شخصی من ساخت فیلم‌های پرطمطراق است و به نظرم در این فیلم موسیقی خیلی جذاب است و آقای فردین خلعتبری هم موسیقی فوق‌العاده‌ای ساخته که به خوبی روی فیلم نشسته است. در کل از نوع لنزها، زاویه نورپردازی و موسیقی متن می‌توان فهمید که سلیقه من سینمای پرطمطراق است.

اگر سوژه‌ای حرفی برای گفتن داشته باشد، دغدغه‌مند به‌دنبال آن می‌روم

* فیلم شما از همان اکران در جشنواره حاشیه‌های زیادی را به دنبال خود کشاند و ممکن بود این حاشیه‌ها فیلم‌های بعدیتان را هم تحت‌الشعاع قرار دهد، اما شما یکسال بعد فیلم «هناس» را ساختید که با توجه به موضوع و ژانرش می‌توانست باز هم حاشیه‌های خود را داشته باشد، چطور این ریسک را پذیرفتید؟

در گروهی که ما در آن کار می‌کنیم و در کل تیم سازنده، زمانی که که درگیر یک موضوع یا یک سوژه می‌شویم و گمان می‌کنیم که این سوژه جذابی است که حرف مهمی دارد و باید گفته شود، دغدغه مند به دنبال آن می‌رویم. البته که می‌دانیم چنین سوژه‌هایی حاشیه‌هایی دارد و حساسیت‌برانگیز است و حتی سختی‌هایی دارد. شاید در خیلی از سوژه‌ها چنین حساسیت‌هایی وجود نداشته باشد و کار در آن‌ها ساده باشد؛ اما چون ما علاقه به این قبیل موضوعات داریم و عاشق سینما و چالش‌های آن هستیم با همه سختی‌ها به دنبال چنین سوژه‌هایی می‌رویم و برایمان لذت‌بخش هم هست. خاستگاه ما این بوده که به سینما بیاییم و از این دست فیلم‌ها بسازیم. حالا باید ببینیم تا چند سال دیگر این صبر و تحمل را برای ساخت چنین فیلم‌هایی داریم و می‌توانیم ادامه دهیم.

حوزه هنری و اوج حرف ما را بهتر می‌فهمند

* کار کردن با سازمان حوزه هنری یا ارگان‌های مهم دیگر در انتخاب سوژه‌ها و تحمل سختی تولید آن‌ها نقش دارد؟

اتفاقاً خوبی کار کردن با ارگان‌هایی مانند حوزه هنری و یا سازمان اوج این است که نسبتاً حرف ما را از جاهای دیگر بهتر می‌فهمند، اما حساسیت‌ها از جاهای دیگر ایجاد می‌شود! من با این دو ارگان کار کردم و کار با هر دو برایم قابل قبول بوده است. اختلاف نظراتی داشتیم اما بالاخره به یک هم‌زبانی رسیدیم و معمولاً آن‌ها همراه بودند و از ما حمایت کردند.

* فیلمنامه‌ای که در ابتدا به دست شما رسید گویا با تغییرات جدی شما همراه بوده، آیا می‌توان گفت که در کل از فیلمنامه اولیه تنها یک روایت خطی باقی ماند و آنچه که اکنون می‌بینیم به طور کامل نوشته خود شما است؟

من تغییرات زیادی در فیلمنامه اولیه که به دستم رسید، ایجاد کردم. به عنوان مثال فضای پلیسی داستان را به آن اضافه کردم. البته پایان‌بندی و خیلی از جزییات دیگر را هم تغییر دادم اما قصه اصلی همان قصه اصلی فیلمنامه اولیه‌ای است که به دست من رسید.

عاشق ساخت فیلم در ژانرهای مختلف هستم

* شما کارگردانی هستید که هر دو فیلمتان در ژانرهایی بوده که کارگردانان کمتری سراغ آن‌ می‌روند، امروز هم که بحث تنوع ژانر در سینمای ما معضل بزرگی شده! به عنوان چنین کارگردانی که در این اوضاع دغدغه ساخت فیلم در ژانرهایی را دارد که ممکن است مخاطب آن‌ها را پس بزند، چه نظری دارید؟

اولاً من عاشق ژانرهای مختلف هستم و شاید روزی آن‌قدر کارگردان پخته‌ای شدم که بتوانم در ژانرهای مختلف فیلم‌های خوب بسازم و این برای من به شدت ایده آل است. البته خیلی سخت است و مشکلات خودش را دارد. خیلی‌ها در ایران تا پایان عمر هنری خود تنها همان ژانر یا فضایی را که خوب درک کرده‌اند، کار می‌کنند. اما من خیلی دوست دارم که ژانرهای مختلفی را تجربه کنم. «مصلحت» و «هناس» دو ژانر خیلی متفاوت از هم بود که من کار کردم. «هناس» یک ملودرام عاشقانه با رگه‌هایی از سیاست بود و «مصلحت» یک تریلر سیاسی است. تنوع در ژانر می‌تواند مخاطب بیشتری را به سینما جذب کند. همان‌طور که در سینمای دنیا این راه جواب گرفته است. مخاطبان در هر کشور، آدم‌های زیادی هستند که سلایق مختلفی دارند و این تنوع در ژانر باعث می‌شود که آدم‌های مختلف با سلایق مختلف به سینما بیایند که باعث رونق سینما شود. متأسفانه سال‌هاست که سینمای ما در چند ژانر خیلی محدود کار می‌کند. باید ژانرهای مختلف وارد سینما شوند و مخاطب کم کم با آن‌ها آشنا شود و بداند که ژانرهای دیگری هم هستند که وارد سینمای ما شده‌اند و فیلم‌های خوب در راستای آن‌ها تولید می‌شود.

من به شخصه دوست دارم حتی در ژانرهای دیگر هم تجربه ساخت فیلم داشته باشم. تلاشم برای طرح بعدی کاملاً یک ژانر متفاوتی از دو فیلمی است که ساخته‌ام.

* فیلم بعدیتان را هم با حوزه هنری کار می‌کنید؟ و قصد دارید در چه ژانری و با چه موضوعی باشد؟

چون هنوز طرحی که دارم به قطعیت نرسیده و در حال مذاکره است ترجیح می‌دهم که در مورد آن صحبت نشود.

نوشته سلیقه من سینمای پرطمطراق است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگرچه ممکن است برخی از مخاطبان با دیدن این که بعضی از ارگان‌ها و موسسات حاکمیتی، که در تولید این اثر نقش داشته‌اند، به این فیلم شکاکانه نگاه کند و با دیده‌ی تردید نقدهای اثر را دنبال کند، اما این که بخشی از ساختار حکومت حاضر شده پای تهیه و تولید چنین فیلمی بایستد، نشان از پوست‌اندازی و برخورد واقع‌بینانه با مسائل و موضوعات نمایشی دارد. چرا که سیستم و نظامی که خودش اجازه‌ی نقد و کاوش در فساد سیاسی، اقتصادی و… را می‌دهد می‌تواند از دستاوردهای آن برای حفظ جریان واقعی سینما بهره ببرد و ارتباط ملموس‌تری با مخاطبان خود برقرار کند. چرا که سینما بر بنیاد خیال مجسم و واقعیت‌یافته بنا شده است و بیش از حقیقت‌گویی باید توان اقناعی و باورپذیری داشته باشد.

تجربه‌ی هالیوود نشان داده است که بیشترین و حادترین نقدها به نظام سیاسی آمریکا در خود این نظام سینمایی مطرح شده است. چرا که هالیوود خود می‌تواند در یک درام مشخص مشکلات فراوانی را در سر راه نظام سیاسی کشورش مطرح کند و در ضمن توان آن را دارد تا در یک بستر نمایشی آن‌ها را حل وفصل کند تا به این شیوه مخاطب احساس کند که «رویای آمریکایی» همچنان زنده است و اگر در مسیر رسیدن به آن رویای بزرگ، نارسایی یا فسادی هست، در نهایت می‌تواند نابود یا مرتفع شود. به همین دلیل است که پای قهرمان‌های مختلف (از قهرمان‌های وسترن گرفته تا قهرمان فیلم‌های علمی-تخییلی) به سینمای آمریکا باز شده است.

کارخانه‌ی رویاسازی هالیوود نمونه‌ی خوبی از دستگاه فیلمسازی ایدئوژیک است که می‌تواند ضد آمریکایی‌ترین فیلم‌ها را در خود پذیرا باشد و در عین حال در خدمت منافع آمریکا باشد. سینمای ایران در سال‌های بعد از انقلاب که داعیه‌دار ایدئولوژی اسلامی مشخصی است می‌تواند با ارائه‌ی رادیکال و حل و فصل روایی مناسب آن، موضوعات خود را در جامه‌ی سینما به صراحت القا کند. اما در سال‌های مختلف برخی از نگاه‌های محافظه‌کار مانع تهیه و تولید آثاری شده‌اند که نقد دراماتیک صریحی را به ساختار سیاسی کشور (در بستر روایت خود) مطرح می‌کنند. در واقع، چنین نگاه‌هایی تولید چنین آثاری را به مصلحت ندانسته‌اند!

فیلم سینمایی «مصلحت» محصول مشترک موسسه اوج و حوزه هنری است که کارگردانی آن را حسین دارابی و تهیه‌کنندگی‌اش را محمدرضا شفاه برعهده دارد. «مصلحت» در سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد و بعد از سه سال در انتظار اکران بودن، به تازگی رنگ پرده را دیده است. اما از آنجا که فیلم موضوعاتی چون عدالت‌طلبی، آقازادگی و مبارزه با فساد سیاسی و قدرت را مورد تاکید قرار داده است، هنوز سوژه‌ی آن به روز محسوب شده و کهنه نشده است.

مصلحت یا عدالت؟

مفهوم مصلحت یکی از مفاهیم پیچیده در تاریخ و فرهنگ ماست. در فرهنگ ما که همواره صبغه‌ی اخلاقی و تقسیم نیروها و نهادها به خیر و شر رواج داشته است همه چیز در چهارچوب یک اخلاق دوگانه صورت‌بندی شده است. در این بستر، مفهوم مصلحت نیز بر کنار از اخلاق نمانده و عموما به سعادت معنا شده است. یعنی مصلحت عاملی است که رعایت آن سعادت فردی یا اجتماعی را به همراه می‌آورد. در حالی که در فرهنگ اروپا مصلحت با منفعت گره خورده است و متفکرانی چون آدام اسمیت از منفعت فردی یا اجتماعی سخن گفته‌اند. به گونه‌ای که در علم اقتصاد گفته شده که دنبال کردن منافع فردی در نهایت به منافع جمعی (مصلحت عموم) منجر می‌شود.

هیچ کدام از این دو معنای مصلحت، در این فیلم مورد تاکید قرار نگرفته است. بلکه معنای عمومی مصلحت که در این فیلم به کار رفته به معنای مفهومی نقیض عدالت است. چنین برداشتی از مصلحت البته در فکر و فرهنگ معاصر ما سابقه داشته است و گاه متفکرانی از آن به «فاجعه‌ی پلید مصلحت‌پرستی» که یک نوع «بیماری» است، اشاره داشته‌اند. در این سیاق مصلحت‌اندیشی؛ یعنی عافیت‌طلبی و فرد مصلحت‌اندیش به دنبال ذبح کردن حقیقت به خاطر حفظ خود است و نه حفظ کردن حقیقت ورای هرگونه خودپرستی.

در واقع، فیلم «مصلحت» چنین مفهومی از مصلحت را مورد نقد قرار داده است و بی‌جهت نیست که برای طرح و بررسی آن سراغ لوکیشن و موقعیت دادگاه و قضاوت رفته است. شخصیت اصلی این فیلم آیت‌الله مشکاتیان یکی از مقامات بلندپایه‌‌ی قوه قضائیه در دهه‌ی ۶۰ است که پسرش در یک درگیر خیابانی مرتکب قتل پسر جوانی شده است. او حالا بین احساسات متناقضی درگیر است؛ بین عواطف پدری، قانون، عدالت یا عافیت‌طلبی. اقدام رادیکال و انقلابی او این است که خود را از بیماری پلید مصلحت‌اندیشی پاک کند و به جای ذبح حقیقت، عدالت را به جریان بیاندازد. و بدین ترتیب با برداشتی که مصلحت را مهمترین مانع در جهت تحقق عدالت می‌داند، مقابله کند. او با پشت کردن به مصلحت در واقع دامن خود را از پایمال کردن حقیقت پاک می‌کند و نشان می‌دهد که انقلابی عمل کردن به معنای مصلحت‌اندیشی و عافیت‌طلبی نیست و برای عمل انقلابی باید عدل و داد را از خود و از نزدیکان خود آغاز کرد. به همین دلیل است که آیت‌الله مشکاتیان (شخصیت خیالی و نه واقعی در تاریخ انقلاب) با پشت پا زدن به مصلحت، خود و دستگاه قضا را از تایید اجحاف و سکوت کردن دربرابر ظلم مبرا می‌کند.

فیلم با دست گذاشتن بر روی یکی از حساسیت‌های اجتماعی و یکی از مهمترین مفاهیم سیاسی پس از انقلاب سعی دارد تا برداشت‌های مختلف را از مصلحت و عدالت را رودر روی هم قرار دهد و در این صف‌آرایی تقابل‌ها و تضادها قائل به تفاوت گذاشتن بین نیروهای خودی و غیرخودی نیست. خودی‌ها می‌توانند عدالت‌جو یا مصلحت‌اندیش باشند اما فیلم اشاره دارد که نباید مصلحت‌اندیشی توجیه‌کننده‌ی ظلم و بی‌عدالتی باشد، ولو آن که خودی دست به چنین توجیهی بزند.

 دوری کردن از شعارزدگی

فیلم سینمایی «مصلحت» برخلاف بسیاری از درام‌های سیاسی سینمای ایران شعار نمی‌دهد. قرار نیست دیالوگ‌های فیلم، مفاهیم قلمبه ‌سلمبه‌ی مد نظر خود را به طرف مخاطب شلیک کند. بلکه سعی دارد تا دیالوگ‌های طبیعی خود را در یک بستر طبیعی ارائه کند و در شرایط نمایشی قابل قبول آدم‌ها (کاراکترها) را وادار به سخن گفتن کند تا خواست‌ها و درونیات خودشان را آشکار کنند. دوری از شعار دادن و شعارزدگی یکی از آفات‌های چنین فیلم‌هایی است که تا حد زیادی «مصلحت» از آن پرهیز کرده است.

این فیلم بیشتر قصد دارد تا تنه‌ی اصلی روایت خود را پیش ببرد. برای همین چندان به سراغ داستان‌های فرعی نرفته است. البته با وجود تعدد شخصیت‌ها و ماجراها، بی‌شمار داستان فرعی می‌توانست در آن اتفاق بیفتد. اما فیلم سعی کرده است حوادث را در حول‌وحوش شخصیت اصلی خود پیش ببرد و وارد جزییات و حوادث فرعی نشود. به همین علت، فیلم اساسا به جنبه‌های مختلف روایی، دراماتیک و سینمایی بیشتر توجه داشته است تا مانند اکثر فیلم‌های این چنینی قربانی مسائل غیرسینمایی نشود.

«مصلحت» ما را با جنسی از تصویر و نورپردازی مواجه می‌کند که در ذهن ما تداعی‌گر فضای دهه‌ی شصت خورشیدی است. انتخاب فضایی که تا حدود زیادی یادآور فضای بصری دهه‌ی شصت است در تمام طول فیلم رعایت شده است. البته انتخاب این جنس از تصویر -که یادآور فضای تاریخی و اجتماعی دهه‌ی شصت باشد- به لطف طراحی صحنه و لباس مناسب و تصاویری که مانع خودنمایی (و کاهش شدت) رنگ‌ها می‌شود، به فضاسازی فیلم بسیار کمک کرده است.

از طرف دیگر، انتخاب بازیگرها و نابازیگرها و قرار دادن آن‌ها در نقش‌های کلیدی و فرعی باعث شده است که مخاطب احساس آشنایی و غریبگی با آن آدم‌ها داشته است. ترکیبی که در مجموع در فیلم جواب داده است و فضا را برای جلوه‌گری بیشتر توانایی بازیگری فرهاد قائمیان (بازیگر نقش آیت الله مشکاتیان) مهیا کرده است تا جزییات رفتاری و میمک‌ او را بهتر ببینیم و مسائل و درگیری‌های درونی او را بیشتر و عمیق‌تر لمس کنیم. چرا که قائمیان به خوبی توانسته است جزییات ظاهری و عینی آن شخصیت را، به همراه درون پرغوغای آن روی پرده‌ی سینما جلوه‌گر کند.

به طور کلی «مصلحت» فیلمی است که ما را به تفکر وادار می‌کند. موضوعات مختلفی در آن مطرح می‌شود که مخاطب باید به آن‌ها فکر کند. موضوعاتی مانند: مصلحت چیست؟ مرز بین مصلحت یا حقیقت کجا است؟ آیا مصلحت مانع عدالت است؟ و سوالاتی از این دست. حسین دارابی با این فیلم توانسته است ما را به بازاندیشی درباره‌ی مفاهیم و تاریخ سیاسی دهه‌ی شصت وادار کند. در ضمن توانسته است، فاصله‌ی خود را با فضای تنگ و خنثای درام‌های سیاسی سینمای ایران حفظ کند.

نوشته خط مرز مصلحت و عدالت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی روایتی از یک پرونده مشکوک و پر رمز و راز است که مصلحت سیاسی نظام، مسیر رسیدگی به آن را با فراز و نشیب‌های مختلفی روبرو می‌کند و تاکنون با استقبال ۷۴ هزار مخاطب در سینماها از مرز  فروش ۳ میلیارد تومان عبور کرده است.

در خلاصه داستان آن آمده است: «پسر یکی از مقامات عالی‌رتبه کشور در یکی از درگیری‌ها مقابل دانشگاه تهران مرتکب قتل می‌شود، اما پیوند خانوادگی و مصلحت سیاسی کشور، این پرونده مشکوک ‌و پُر رمز و راز را وارد موازنه‌ای پیچیده و سخت می‌کند…»

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی «مصلحت» را تشکیل می‌دهند.

پخش «مصلحت» را موسسه بهمن سبز برعهده دارد و این فیلم محصول مشترک سازمان سینمایی سوره و مرکز فیلم سریال سازمان اوج است.

نوشته «مصلحت» از مرز ۳ میلیارد گذشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*چرا اکران فیلم «مصلحت» سه سال به طول انجامید؟

از مجموع آثاری که با فیلم ما در جشنواره فجر حضور داشتند فقط این فیلم بود که بعد از سه سال اکران شد. ملاحظه داشتن روی فیلم‌هایی شبیه به «مصلحت» قصه بسیار درازی است و صرفا در مورد فیلم‌های ما هم اتفاق نیافتاده است. شاید بیش از همه ما فیلمسازان، ابراهیم حاتمی‌کیا طعم این نوع از برخوردها را چشیده باشد. هنوز در فضای فرهنگ و مدیریتی کشور راه درازی داریم تا بتوانیم با خیال راحت نسبت به موضوعات حساس مربوط به انقلاب اسلامی که به آنها علاقه داریم صحبت کنیم و امید داشته باشیم تا بی‌دردسر اکران شوند.

واقعیت این است که ما در کشورمان هنوز با نقطه مرجع بودن وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان نهادی که به صورت قانونی مجوز ساخت و نمایش صادر می‌کند، فاصله داریم. بسیاری از نهادها و ارگان‌ها خود را محق می‌دانند که در مورد فعالیت قانونی وزارت ارشاد اظهارنظر کنند. اما بیش از هرکسی وزیر ارشاد و رئیس سازمان سینمایی وظیفه دارند که از این جایگاه دفاع کنند.

*چند نهاد هستند که روی سینمای ایران و کار ارشاد و مجوز دادن به فیلم‌ها تاثیر می‌گذارند؟

من هم عددی در این خصوص ندارم اما براساس مواجه‌ای که داشتم می‌گویم حداقل چهار الی پنج نهاد بیرونی از ارشاد وجود دارند که روی این ماجرا تاثیرگذار هستند و خیلی وقت‌ها تصمیمات وزارت ارشاد را وتو می‌کنند. اما گاهی تا حدی اوضاع خراب می‌شود که علاوه بر این چند نهاد، یک نهادی که اصلا انتظارش را هم نداریم وارد ماجرا می‌شود و اجازه اکران نمی‌دهد. به عنوان مثال ممکن است صنف پزشکان وارد ماجرا شود و با اکران یک فیلم مخالفت کند. در این شرایط منِ فیلمساز نمی‌دانم برای تولید فیلمم از چه کسی باید مجوز بگیرم!

*شما در فیلم «مصلحت» حمایت دو نهاد حوزه هنری و سازمان اوج را داشته‌اید، چطور با وجود این دو ارگان قوی باز برای اکران فیلم دچار مشکل بودید؟

اصلا به این مربوط نمی‌شود که چه کسی پشت فیلم شما ایستاده است. اگر شما در مورد موضوعات حساسیت‌برانگیز فیلم بسازید (حساسیت‌برانگیز به معنا اینکه می‌خواهید حرف جدی در فیلم بزنید) اصلا اهمیتی ندارد که چه ارگانی پشت سر شما است، برای اینکه این سازمان‌هایی که به تولید یک فیلم کمک می‌کنند، روابطشان را با نهادهای بالادستی خراب نمی‌کنند و دائما تلاش می‌کنند که با مذاکره مساله را حل کنند. مساله این است که باید تفاهم کلی شکل بگیرد. به عنوان مثال باید یک نهادی مانند حوزه هنری که دلسوز انقلاب است را به رسمیت بشناسیم تا خودش بتواند تصمیم‌گیرنده باشد. اگر قرار است با نظرات ارگانی مانند حوزه هنری هم مخالف باشیم پس چرا برای آن رئیس انتخاب کرده‌ایم؟!

*حد اختلاف نظر و سلیقه در مورد فیلم «مصلحت» که عده‌ای با آن موافق بودند و عده‌ای مخالف، از کجا نشات می‌گیرد؟

به نظر من اصلا این اختلاف نظر نیست که جای تعجب و تامل دارد. بسیاری از فیلم‌هایی که در بستر فضاهای مربوط به انقلاب ساخته می‌شوند اتفاقا هر دو نظر را با خود داشته‌اند. یعنی هم مخالفان خیلی جدی و هم مخالفان جدی داشته‌اند. مساله مهم این است که اجازه دهیم فیلم‌ها فضای گفتگو ایجاد کنند. فیلم در عین حال که در درون خود حق و باطل را تعیین می‌کند یک موضوع بحث نیز هست که می‌تواند مورد نقد قرار گیرد. کسی نمی‌تواند بگوید فیلم من را نقد نکنید! به جای اینکه فضای نقد را باز کنیم و در مورد آن گفتگو کنیم آن‌را توقیف می‌کنیم یعنی با فضای گفتگو فاصله داریم.

*عامل اصلی توقیف فیلم «مصلحت» چه کسی یا چه چیزی بود؟

از همان ابتدا که این فیلم در جشنواره اکران شد کم‌کم زمزمه مخالفت‌ها از سوی قوه قضاییه مطرح شد و ما هم از همان ابتدا شروع به مذاکره کردیم. مشخصا دادستانی کل کشور با فیلم مساله داشت. ما فیلم را در دادستانی نمایش دادیم و در این جلسه متاسفانه تصمیم محدودیت فیلم قطعی شد و ما با همکاری مرکز رسانه قوه قضائیه زمان زیادی گذاشتیم تا موضوع را حل کنیم اما این سه سال فیلم «مصلحت» عملا تحت نظر قوه قضاییه اجازه اکران نداشت. شخص دادستان در جلسه بود و فیلم را دید و با همکاران و معاونانشان به این جممع‌بندی رسیدند که «مصلحت» قابل اکران نیست.

من امیدوارم روزی برسد که هیچ نهادی جز وزارت ارشاد در مورد فیلم‌ها نظر ندهد و این از اصل اشتباه است که نهادهای دیگر در مورد فیلمی که وزارت ارشاد به آن پروانه ساخت داده نظر دهند اما امیدوارم تا روزی که جریانات به این روال پیش می‌رود، همه سازمان‌ها یک بخش رسانه بگذارند که حداقل آدم‌های تخصصی‌تری درباره فیلم نظر دهند.

*فیلم به نسبت نسخه جشنواره تغییری داشته است؟

بسیار کم. در حد چند کلمه و جمله تغییر کرده است.

*ایده اولیه کار برای آقای رضا زهتابچیان بود؟

ایشان یک فیلمنامه‌ای داشتند به نام «مصلحت نظام» و مدتی به دنبال ساخت آن بودند و بعد از مدتی هم خودشان از ساخت آن منصرف شدند. من از ایشان خواستم که اختیار فیلمنامه را به طور کامل به من دهند و ایشان هم نهایتا پذیرفتند که فیلمنامه را بدون اسم به ما منتقل کنند. ما فیلمنامه را تغییر دادیم و آنچه که اکنون می‌بینید با فیلمنامه آقای زهتابچیان تفاوت‌های زیادی دارد هرچند که مبنای داستان شبیه به همان فیلمنامه اولیه است. فیلمنامه تمایل آقای دارابی بود. او فیلمنامه را خواند و گفت باید به مدل خودم بازنویسی کنم.

*در مورد تبلیغات محیطی بگویید، چرا با یک ایده متفاوت نصب شد و خیلی سریع جمع شد؟

یک هماهنگی کلی میان سازمان اوج و مجموعه شهرداری در نصب بیلبوردها وجود دارد اما برای فیلم ما میان این دو نقطه اختلاف به وجود آمد. شهرداری این بیلبوردها را نمی‌پسندید و دستور به جمع‌آوری داد. من فکر می‌کنم این هم از همان نگرانی‌ها و ترس‌های الکی است که در سطح مدیریت کشور ما وجود دارد. ما در شرایطی که اتفاقا قصد داریم فضا امنیتی نشود اما کاری می‌کنیم که فضا امنیتی بشود! در صورتی که این بیلبوردها فضا را امنیتی نمی‌کند. کشور ما آنقدر بحران دارد که با چهار بیلبورد دچار مساله نخواهد شد. کمااینکه این اتفاق هم افتاد و بعد از جمع شدن بیلبوردها مردم در خبرها خیال کردند واقعا کسی دستگیر شده اما در ادامه متوجه شدند که اینگونه نبوده و تبلیغ یک فیلم بوده است. قرار بود این بیلبوردها کم‌کم تبدیل به تبلیغ فیلم شوند اما ما همانطور که در فیلم توقیف را تجربه کردیم در تبلیغ هم آن را تجربه کردیم. ما اگر می‌خواهیم سینما جان دوباره‌ای بگیرد باید با خلاقیت در تبلیغ کنار بیاییم. جمع‌آوری تبلیغات اصلا به مذاکره نرسید و قبل از اینکه با ما صحبت کنند بیلبوردها را جمع کردند.

*برخی از مخالفان فیلم «مصلحت» می‌گویند شما با این فیلم می‌خواستید حکومت قبل از جمهوری اسلامی را تطهیر کنید، آیا همچین چیزی بوده است؟

من یک موضوع کلی‌تری را به شما می‌گویم که پاسخ این سوال در آن نهفته است. متاسفانه جریان نقد سینما در کشور ما با ورود یک بخشی از آدم‌هایی که البته دغدعه‌مند هستند و نگرانی‌های محتوایی دارند تغییر کرد. این آدم‌ها یک جریانی از نقد را شکل دادند که هیچ ربطی به نقد فیلم و سینما ندارد. این جریان از زمانی که تجمع‌های نقد فیلم‌های خارجی در میان تشکل‌های دانشجویی رواج یافت شکل گرفت. این تشکل‌ها تا حدی برای آدم‌ها جذاب بود که هر چه می‌تواستند را تفسیر می‌کردند. این جریان به اندازه‌ای رشد کرد که در هر فیلم ایرانی هم به دنبال این مدل تفسیرها می‌گردند که بگویند فلان سکانس از فلان فیلم می‌خواهد حرف معناداری بزند که مخالف اعتقادات مردم مسلمان کشور ما است. اما در نتیجه این‌کار جریان نقد دچار یک تندروی می‌شود که تصور می‌کند اصلا فیلم خوب وجود ندارد و به این باور می‌رسند که هر فیلمی که در مورد اعتقادات انقلابی حرف بزند حتما می‌خواهد ضربه‌ای وارد کند و حالا بگردیم و ببینیم که کجا شیطنت کرده است!! این جریان به انحراف رسیده و نتیجه آن این می‌شود که بسیاری از دوستان من که علاقه دارند در این زمینه‌ها فیلم بسازنند دیگر سراغ این موضوعات نمی‌روند و موضوعات بسیار مهمی روی زمین مانده است.

نوشته دادستانی کل کشور با اکران «مصلحت» مخالف بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این اکران سینمایی که پنجشنبه ۱۸ خردادماه ساعت ۱۸ در سینما سعدی و ساعت ۲۰ در سینما شهرآفتاب شیراز برگزار می‌شود، حسین دارابی کارگردان، محمدرضا شفاه تهیه‌کننده، وحید رهبانی و مجید نوروزی دو بازیگر اصلی این فیلم سینمایی حضور خواهند داشت.

این اثر سینمایی که از روز گذشته چهارشنبه ۱۷ خردادماه با شعار «عدالت خط قرمز ندارد!» اکران رسمی خود را در سینماهای سراسر کشور آغاز کرده است، روایتی از یک پرونده مشکوک و پر رمز و راز است که مصلحت سیاسی نظام، مسیر رسیدگی به آن را با فراز و نشیب‌های مختلفی روبرو می‌کند.

«مصلحت» اولین ساخته سینمایی حسین دارابی است که برای ساخت آن دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم‌اول را در سی و نهمین جشنوراره فیلم فجر دریافت کرد و پس از آن این اثر به مدت ۳ سال در سینماها توقیف شد.

فرهاد قائمیان، وحید رهبانی، نازنین فراهانی، مهدی حسینی‌نیا، مجید نوروزی، امیر نوروزی، سهی‌بانو ذوالقدر و… ترکیب بازیگران اصلی «مصلحت» را تشکیل می‌دهند.

نوشته مردم شیراز میزبان عوامل «مصلحت» می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی قصه ترور یک عشق را از زاویه دید شهره پیرانی همسر شهید داریوش رضایی‌نژاد از دانشمندان هسته‌ای ایران را در آخرین روزهای زندگی او به تصویر می‌کشد.

فیلمنامه «هناس» که در ژانر ملودرام عاشقانه توسط احسان ثقفی و مهدیه عین‌اللهی به نگارش درآمده؛ روایت سینمایی از ترور دانشمندان هسته‌ای ایران است که جلوی چشمان همسر و فرزند خردسالش توسط دشمنان به شهادت رسید.

این فیلم سینمایی که دومین ساخته حسین دارابی پس از فیلم سینمایی «مصلحت» است، در ژانر ملودارم عاشقانه و به قلم احسان ثقفی و مهدیه عین‌اللهی به نگارش در آمده و برای نخستین بار در چهلمین جشنواره فیلم فجر به نمایش گذاشته شد.

مریلا زارعی در نقش شهره پیرانی و بهروز شعیبی در نقش داریوش رضایی‌نژاد دو بازیگر اصلی این فیلم سینمایی را تشکیل می‌دهند.

وحید رهبانی، سولماز غنی، امین میری، علیرضا نایینی و کوثر حیدری (هنرپیشه خردسال) با هنرمندی سیاوش طهمورث نیز سایر بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«هناس» محصول سازمان سینمایی سوره است که پخش سینمایی آن را موسسه بهمن سبز بر عهده داشته و توانست در گیشه سینماها به فروشی بالغ بر ۴ میلیارد تومان برسد.

نوشته «هناس» از ۱۲ اسفند اکران آنلاین می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«هِناس» که برای اولین بار با نگاهی دراماتیک و دلهره‌آور به روایت زندگی و ترور یکی از شهدای هسته‌ای می‌پردازد؛ با جذب ۱۶۰ هزار مخاطب و فروش ۳ میلیارد و هشتصد میلیون تومانی در سینماها و ۲۵ هزار مخاطب با فروش بیش از ۳۵۰ میلیون تومان در اکران‌های سیار به جمع ۱۸۵ هزار مخاطب و فروش ۴ میلیاردی رسیده است.

همچنین در هفته گذشته سه‌شنبه ۲۱ تیرماه که «هِناس» با اعلام وزیر ارشاد به صورت رایگان در سینماهای سراسر کشور اکران شد؛ ۳۰ هزار مخاطب به تماشای روایت زندگی شهید داریوش رضایی‌نژاد نشستند که معادل ۵۵۵ میلیون تومان فروش را برای این فیلم سینمایی به همراه داشته است.

اکران فیلم سینمایی «هِناس» با بازی مریلا زارعی در نقش شهره پیرانی و بهروز شعیبی در نقش شهید داریوش رضایی‌نژاد هم اکنون در سینماهای سراسر کشور ادامه دارد.

نوشته پاسخ دلگرم‌کننده مخاطبان به «هِناس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی که قصه ترور یک عشق را از زاویه دید شهره پیرانی، همسر شهید داریوش رضایی‌نژاد در آخرین روزهای زندگی او روایت می‌کند، تاکنون با استقبال ۱۴۰ هزار مخاطب در سینماها و ۲۰ هزار مخاطب در اکران های سیار به فروش ۳ میلیاردی رسیده است.

همچنین روز گذشته ۲۱ تیرماه فیلم سینمایی «هِناس» با جذب حدودا ۳۴ هزار مخاطب در یک روز، پرمخاطب‌ترین روز اکران خود را در طی مدت زمان اکران خود سپری کرد.

فیلمنامه «هِناس» که در ژانر ملودرام عاشقانه به نگارش درآمده؛ نخستین روایت دراماتیک و سینمایی دلهره‌آور از ترور یکی از دانشمندان هسته‌ای ایران است که توسط احسان ثقفی و مهدیه عین اللهی به نگارش در آمده است.

مریلا زارعی در نقش شهره پیرانی و بهروز شعیبی در نقش داریوش رضایی نژاد دو بازیگر اصلی این فیلم سینمایی هستند.

وحید رهبانی، سولماز غنی، امین میری، علیرضا نایینی، کوثر حیدری (هنرپیشه خردسال) و سیاوش طهمورث سایر بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«هِناس» محصول سازمان سینمایی سوره است که پخش آن را موسسه بهمن سبز بر عهده دارد.

نوشته دومین پوستر «هِناس» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.