به گفته سعید بشیری تهیه کننده سریال، تصویربرداری «به رنگ خاک» از  بهمن ماه سال ۹۶ از جزیره هنگام آغاز و اسفند سال ۹۷ در روستای تاریخی لافت در جزیره قشم در  اسفند ماه سال ۱۳۹۷ به پایان رسید.

سعید بشیری تهیه کننده سریال که پیش از این برنامه هایی چون «دوقدم مانده به صبح»، «دور میز شب» و «سفید» را تهیه کرده ، درباره موضوع این اثر مجموعه می گوید : با توجه به اهمیت استراتژیک جزایر خلیج فارس و ادعاهای بی اساس در رسانه های خارجی، دیدن تصاویر مردمی که در بستر یک اثر نمایشی در حال کار و تلاش در جزایر هستند فارسی با هم حرف می زنند به هم مهر می ورزند و در پیچ و خم اتفاقها و بحران های داستان سریال، عشق به سرزمین و همدلی شان را به هم نثار می کنند یعنی این ادعاها حرف پوچ و گزافی است ، چون حقیقت به همین سادگی است.

تهیه کننده «به رنگ شب» در ادامه افزود: نکته بعدی که تا حد زیادی برای مخاطبان آثار نمایشی به نقطه اشباع رسیده دیدن مکرر فضاهای به اصطلاح آپارتمانی یا شهری است. صدا و سیما چندین سال است که تلاش می کند آثار نمایشی تولید کند که مردم کشور با مناطق دور افتاده محروم و کمتر دیده شده سرزمینمان نیز آشنا شوند. مناطقی که هر کدامشان دارای جذابیت‌های طبیعی ، آئین ها و فرهنگ و رسومی است که برای گردشگران می تواند بسیار جذاب باشد.

گفتنی است حسن لفافیان بعنوان کارگردان ۲۷ قسمت از مجموعه اپیزودهای مربوط به جزایر هرمز ، لارک ، قشم و بوموسی را  ساخته و  و محسن یوسفی کارگردانی ۷ قسمت مربوط به جزیره هنگام بوده را بر عهده داشته است.

«به رنگ خاک» مجموعه ای پر بازیگر است و چهره هایی همچون؛ برزو ارجمند، پوریا پورسرخ، محمد متوسلانی، سیاوش طهمورث، محمود پاک نیت، بیتا سحرخیز، فرشته سرابندی، مجید سعیدی،عزت الله رمضانی فر، امیر کاظمی، علیرضا جعفری، علیرضا استادی، کیوان ساکت اف، هستی فرحی، مهدی صبایی، اتابک نادری،زهرا سعیدی، شهروز ابراهیمی، یوسف صفری بختیاری، دنیا نادرخانی، حسین توشه، سامان دارابی، ابوالفضل همراه، فریبا امینیان، محمد علی سلیمان تاش، ایوب دمان، هادی معصومی، لیلی فرهاد پور،عرفان برزین، ارمین ترکمندی، بایار فرج زاده، معصومه بافنده، نگین غفاری، عاطفه خازنی پور، و جمعی از بازیگران بومی استان هرمزگان در آن حضور دارند.

یکی از ویژگی های این سریال ۳۵ قسمتی بازخوانی روابط انسانی و فعالیت های اجتماعی ساکنان جزیره های خلیج فارس در کنار روایت داستان اصلی این مجموعه است.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: مهرداد که در جزیره هرمز به کار آموزش غواصی مشغول است دلباخته دختر ناخدا جمات است در حالی که ناخدا مخالف جدی ازدواج این دو است. از سوی دیگر یک تیم خلافکار به شدت در پی پیدا کردن مهرداد هستند و او نیز هر روز برای یافتن شیئی قدیمی به زیر آب رفته و غواصی می کند و…

اولین قسمت این مجموعه نمایشی که در گروه فیلم و سریال شبکه یک سیما تهیه شده است. روز جمعه دهم آبان ماه ساعت ۲۲:۰۰ پخش خواهد شد.

عوامل سریال «به رنگ خاک» عبارتند از: کارگردان: حسن لفافیان و محسن یوسفی، نویسندگان: مینا خدیوی، آزیتا رصافی، نرگس ادب خواه و لیلا نادری، مدیر تصویر برداری: فرشاد خالقی، احمد گودرزی، صدابرداری: مرتضی اصلان زاده،حسین نقوی ناظر کیفی:دکتر  محمود اربابی، مدیر تولید: ابوالفضل نصیر، آهنگساز:حمید یراقچیان . سعید شبانی، تدوینگر: علی برزگر دانایی،دستیاراول کارگردان و برنامه ریز :حسن سالار ، فرزین فتحی . منشی صحنه : هدیه نصیری .دنیا نادرخانی .دستیاران کارگردان : وحید حیدری  ، پویان درزی ، ارین  حسینی .گروه تصویربرداری: سیروس کفاشی، ایمان وطن پور، نوید آقایی، امیر کرمی و وحید رنجبر، گروه صدا: میثم کیان ارثی و امیرحسین مجیبی نیا، طراحی گریم: داریوش صالحیان، علی رضا جوادی، طراح صحنه و لباس: علی مربی،محمد صادقی، عکاس : مجید محبوب راد، مدیر تدارکات: نادر اژدری، مشاور رسانه ای :منصوره بسمل، تهیه کننده: سعید بشیری.

نوشته سریال «به رنگ خاک» از دهم آبان‌ماه روی آنتن شبکه اول می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد متوسلانی در رابطه با تازه ترین بازی خود به سوره سینما گفت: این روزها درگیر بازی در سریال مازیار میری هستم و یکی از نقش های اصلی را در کنار امین تارخ، سعید چنگیزیان و سعید پورصمیمی و … به عهده دارم. با توجه به روندی که در آثار تلویزیونی شاهد هستیم خوشبختانه «گاهی به پشت سرت نگاه کن» با دیدگاه من تناقض نداشت. علاوه بر متن، گروه و کارگردانی خوب تمایل مرا به بازی بیشتر کرد. ضمن اینکه داستان فیلم معمایی با خود دارد که تا پایان مخاطب را درگیر می‌کند و این از نکات جذاب مجموعه برای من بود. ابتدا قرار بود این سریال ۳۰ قسمتی باشد اما تا الان ۳۸ قسمت آن نوشته شده و تا اسفندماه تصویربرداری ادامه دارد.

وی افزود: قبل از این کار در پروژه سینمایی «لاله» به کارگردانی اسدالله نیک نژاد حضور داشتم. بخش اعظم این فیلم سینمایی جلوی دوربین رفت و بازی من تمام شد، اما قسمت‌های مربوط به اتومبیلرانی هنوز ضبط نشده است و با توجه به مسایل پیش آمده عوامل فیلمساز فعلا برنامه ای برای ادامه کار ندارند. این فیلم سینمایی یکی از سنگین ترین تولیداتی است که تا به حال اجرایی شده. امیدوارم بعد از این همه زحمت و صرف هزینه شرایطی پیش بیاید تا «لاله» به سرانجام برسد.

مدیر سینما آزادی بابل در رابطه با شرایط فروش فیلم‌ها در شهرستان گفت: پیش از این ۶ سالن سینما در این شهر وجود داشت که ۲ سینما بسته شد. اخیرا هم سومین سینما تعطیلی خود را اعلام کرد. تنها یک سالن باز است که متاسفانه فروش فیلم با بهای بلیت 3000 تومان هم چنگی به دل نمی زند. متاسفانه در این شرایط تبلیغ سودی ندارد، تجربه نشان داده تمایل نداشتن مردم به سینما باعث می‌شود همه سرمایه ای که برای تبلیغ و جذب مخاطب انجام می‌شود برگشت ندارد و تنها به افزایش هزینه ها می‌افزاید.

وی افزود: سال های قبل روز های تعطیل برای سینماداران نشانه فروش خوب بود، اما الان جمعه‌ها کمترین روز فروش را داریم. ماه گذشته به یهانه تعطیلات عید فطر بسیاری از سینماداران به اکران فیلم های بفروش اصرار داشتند، اما متاسفانه هیچ استقبالی نشد. در روزهای تعطیل موفقیتی در گیشه مشاهده نمی‌شود. اگرچه تجهیزات برخی سینماهای شهرستان از ۹۰ درصد سینماهای تهران هم بهتر است، اما مردم وقتی برای سینما رفتن نمی‌گذارند. امیدوارم با اکران «شهرموشها ۲» مخاطبان شهرستان هم به سینما روی خوش نشان دهند.

نوشته تحلیل متوسلانی از فروش سینماهای شهرستان/ همکاری با مازیار میری در یک مجموعه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متوسلانی در رابطه با آخرین فعالیت های خود به سوره سینما گفت: یک پیشنهاد جدید برای سریال دارم که فعلا در حال مطالعه فیلمنامه هستم و هنوز به طور قطعی وارد کار نشده ایم. در رابطه با فیلمسازی هم به دنبال فراهم کردن امکانات هستم. این روزها تهیه کنندگان خود به دنبال سرمایه گذار هستند و شرایط برای پروژه جدید سخت است.

این سینماگر که خود سینما آزادی بابل را مدیریت می کند در رابطه با شرایط گیشه در شهرستان گفت: با اکران نوروز فیلم های «خط ویژه» و «چ» اگرچه به نسبت فیلم های پیش فروش بالاتری داشتیم اما در کل از لحاظ اقتصادی متوسط بود و به نسبت هزینه های یک سینما این میزان درآمد قابل توجهی نیست.

وی ادامه داد: بلیط سینما آزادی بابل ۳هزار تومان است و مثلا اگر در یک روز ما ۳۰۰هزار تومان هم فروش داشته باشیم نهایت بتوانیم حقوق کارکنان را پرداخت کنیم و هزینه های آب و برق و تعمیرات … تامین نمی شود. اگرچه از لحاظ تجهیزات یکی از بهترین سینماهای شهرستان است اما امکانات نهایتا تا چندماه مخاطب را به سینما می آورد وقتی فیلم خوب نباشد مردم برای صدای خوب یا کیفیت بالا بلیط نمی خرند.

متوسلانی با اشاره به اینکه «زندگی جای دیگری است» را روی پرده برده عنوان کرد: امیدی به فیلم های بعد از این نیست اگر «شهر موش‌ها ۲» برای اکران فطر آماده شود شاید بتوان به گیشه امیدوار بود اما تا پایان سال اوضاع سینماها امیدوار کننده نیستند و روز به روز فاصله بین هزینه ها و درآمدها بیشتر می شود. این مساله برای همه است در صحبتی که اخیرا با تهمینه میلانی داشتم گفتند از آخرین فیلمی که ساخته ام تا «آتش بس ۲» هزینه ها۳برابر شده است.

نوشته فروش سینماهای شهرستان راضی‌کننده نیست/ به اکران «شهر موش‌ها ۲» امیدواریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های فرامرز و سام قریبیان در کنار محمد متوسلانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمد متوسلانی نویسنده، کارگردان و بازیگری است که از اواخر دهه ۳۰ در بطن سینمای حرفه‌ای ایران حضور داشته، پس از پیروزی انقلاب اسلامی رابطه متوسلانی و سینما در مقطعی قطع شد. اما او با «دل و دشنه» دوباره به سینما بازگشت. هر چند پس از پایان دوره جدایی این بازیگر از سینما، او را هرگز مانند گذشته پرکار ندیدیم اما حضورهای گاه و بیگاه مقابل دوربین، خاطره او را در ذهن نسل جدید زنده نگه داشته. در فیلم «گناهکاران» به کارگردانی فرامرز قریبیان، محمد متوسلانی حضوری دلنشین دارد. در نشستی همراه با نویسنده و کارگردان این فیلم، با او درباره روزهای گذشته و تجربه همکاری با قریبیان صحبت کردیم.

شما جزء معدود سینماگرانی هستید که توانستید در طول کارنامه کاری خودتان کاراکترهایی در سینمای کمدی بسازید که مردم برای آنها به سینما بیایند و مانند سه کاراکتر برادران مارکس در سینمای آمریکا، شما هم به همراه آقای گرشا و سپهرنیا گروه بازیگری جذابی را شکل دادید. پرکاری شما در سینمای قبل از انقلاب و کم‌کاری‌تان در سینمای بعد از انقلاب جبر بود یا اختیار؟

محمد متوسلانی: هر دو. ببینید در زمان شروع به کار و جوانی، آدم فکر می‌کند باید در سینما جای پای خود را محکم کند و با پرکاری سعی می‌کند خود را به مردم و سینما بشناساند. اما هم اکنون ما دیگر در این سن و سال به دنبال آن ثبات در سینما و شهرت میان مردم نیستیم. چراکه تا حدی همه اینها برایمان طی این سالیان اتفاق افتاده است. بیشتر دنبال این هستیم کاری را انجام دهیم که از همه جوانب دلخواه است. کاری که یک تجربه جدید برایمان باشد. مثلا من وقتی «دل و دشنه» را بازی کردم بعد از آن پیشنهادات زیادی به من شد که همان کاراکتر را در فیلم‌های مختلف بازی کنم اما این کار را نکردم. تا اینکه در «شب روباه» احساس کردن نقش من را به چالشی جدید می‌کشد و آن را قبول کردم.

 مسئله دیگر در کم‌کاری من این است که متاسفانه می‌بینم اغلب فیلم‌ها صادق نیستند. از این جهت که برخی فیلمسازان اعتقاد بر مضمونی که می‌سازند ندارند. در این صورت حاصل کار حاصل دلچسبی نمی‌شود. من دوست دارم در کاری سهیم شوم که در آن مخاطب را فریب ندهیم و با او صادق باشیم نه اینکه جریانات سیاسی و … را در غالب فیلم به او بخورانیم.برای من چه در بازیگری و چه در کارگردانی اول کیفیت کار مهم است بعد مضمون صادقانه آن. متاسفانه در سینمای ایران به دلایل مختلف گاهی فیلم‌هایی ساخته می‌شود که هیچ‌گونه اعتقاد محکم و صادقی پشت آنها وجود ندارد. امتیازات و مسائل فرامتنی سبب شده تا فلان فیلمساز ترغیب شود،  فلان فیلم را بسازد.

پس کم‌کاریتان مربوط به ممنوع‌الکار شدن هم‌نسلان شما نبوده است؟ 

نه. من تا سال ۷۲ ممنوع‌الکار بودم، تا اینکه فیلم «دل و دشنه» را بازی کردم. بعد از آن در کارهای زیادی از من دعوت کردند که به دلیل کیفیت کم فیلمنامه و مسائل دیگر آنها را نپذیرفتم.  پیشنهادهای خوبی هم بود که به دلایلی همکاری اتفاق نیفتاد. مثلا برای فیلم سینمایی «مسافران» آقای بیضایی به من لطف داشتند و اسم من را به عنوان بازیگر داده بودند. یکی به من گفت چرا شما می‌خواهید برای بیضایی بازی کنید گفتم چون بیضایی است. گفتند ما صلاح نمی‌دانیم شما در فیلم آقای بیضایی بازی کنید و آن همکاری شکل نگرفت.من یک جمله از برگمان در ذهنم است که می‌گوید: «دوست داشتم یکی از کارکنان گمنام کتترال میلان بودم و در آن عظمت و شکوه عضوی کوچک بودم، مهم هم نبود که کسی من را بشناسد» با تاثیر از چنین جمله‌ای همیشه  برایم مهم بود تا در فیلمی همکاری کنم و عضوی از آن باشم که یک اثر تاثیرگذار باشد.

وجه تمایز «گناهکاران» در چه بود که شما آن را قبول کردید؟

«گناهکاران» یک فیلم پلیسی نو است. برخلاف اغلب آثار پلیسی که یک اتفاق می‌افتد بعد پلیس وارد معرکه می‌شود بعد با کشکمش و … همه چیز را حل می‌کند. این فیلم با جسارت نوعی تازه از فیلم پلیسی را به مخاطب عرضه می‌کند. در کنار آن فیلمنامه خوب و کارگردانی آقای قریبیان بازیگر باسابقه دلیل پذیرفتن این همکاری بود. جنس این فیلم کاری تازه است و جایگاه ویژه‌ای دارد. من خیلی خوشحال بودم و هستم که عضوی از این فیلمم. نقشی که در این فیلم بازی کردم برایم تازه بود و من را به چالش کشید. ضمنا با اینکه نقش کوتاه است اما در درام تاثیر زیادی دارد.

به لحاظ تولیدی این فیلم با چه کیفیتی پیش می‌رفت؟

سام قریبیان با تولید سینمای آمریکا آشنایی داشت و آقای قریبیان به عنوان کارگردان و تهی‌ه کننده پس از این سال‌ها شرایط تولید در سینمای ایران را می‌شناختند، در این فیلم پیش‌تولید استاندارد و با تمرکزی داشتیم. زمان فیلمبرداری همه چیز سیستماتیک پیش می‌رفت.در کشورهای صاحب سینما پیش‌تولید از اهمیت بالایی برخوردار است. یادم می‌آید مثلا برای فیلم «کاروان‌ها» که قرار شد از سینمای آمریکا بیایند در ایران فیلم بسازند، از سال قبل فیلمبرداری آمدند اینجا مقدمات تولید را فراهم کردند. ما متاسفانه در سینما این اتفاق را نداریم. در طول کارنامه هنری‌ام در سه کار شرایط پیش تولید را مناسب و برنامه‌ریزی شده دیدم، یکی سریال «غارتگران» و فیلم «کفش‌های میرزا نوروز» که خودم کارگردانی کردم و دیگری «گناهکاران».در بسیاری از فیلم‌ها مثلا بازیگران را ساعت ۷ صبح آفیش می‌کنند اما ساعت ۱۲ ظهر کلید می‌زنند. وقتی پیش‌تولید درست انجام نشده باشد زمان فیلمبرداری یک‌باره مسائلی پیش می‌آید که بسیار انرژی‌بر است.

«گناهکاران» چقدر می‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند؟

اگر قرار باشد حمایتی از سینمای ایران بشود خوب است که عدالت رعایت شود.  باید نگاه شود که آیا این فیلم کیفیت لازم و استاندارد را دارد؟ آیا سازندگان آن با تعهد بر موضوعی که از آن صحبت می‌کنند در ارتباط با مخاطب موفق عمل می‌کنند؟ اگر نمایش این چنین فیلم‌هایی‌ برای سینمای ایران مفید است باید از آن حمایت عادلانه‌ای شود. باید از  کل سینما حمایت شود نه اینکه اگر فیلمی با موضوع دلخواه مسئولین هم‌خوانی ندارد از حمایت سر باز زنند و برعکس آن از فیلمی دیگر که پتانسیل ارتباط با مخاطب را هم ندارد در حد زیادی حمایت تبلیغاتی و … شود. وقتی سینما بتواند فیلم‌هایی با ژانرهای مختلف تولید کند، تمام سلیقه‌ها خوراک فرهنگی خود را پیدا می‌کند. «گناهکاران» فیلمی با ژانری متفاوت نسبت به روال معمول سینمای ایران در سال‌های اخیر است و بی‌شک با عموم مخاطبان ارتباط برقرار می‌کند.

تداوم حضور فیلمسازان در بخش خصوصی به عدالت در حمایت‌های مالی و معنوی مسئولین بستگی دارد. مسئولین باید تشخیص دهند که کدام فیلمساز می‌تواند سینما را به مخاطب نزدیک و برای او ایجاد کشش و جذابیت کند. «گناهکاران» فیلمی خاص و متفاوت است که تجربه ثابت کرده مخاطب ایرانی از این نوع فیلم‌ها استقبال کرده، پس باید در زمینه اکران مورد حمایت قرار بگیرد تا در خور شان خود به مردم معرفی شود.

سینمای ایران در حال حاضر چه جایگاهی نزد مخاطبان دارد؟ این ارتباط با سینمای قبل از انقلاب قابل قیاس است؟

 سینما همواره اوج و فرود داشته است. قبل از انقلاب اسلامی هم این فراز و نشیب وجود داشته است. در سال‌های اخیر گاهی برخی از فیلم‌ها یکباره مورد استقبال مردم قرار می‌گیرند. اما این اتفاق تنها برای تعداد محدودی از فیلم‌ها می‌افتد. در سینمای قبل از انقلاب ما شاهد صف بستن مردم پشت در سینماها بودیم اما هم‌اکنون حتی برای پرفروش‌ترین فیلم‌ها صفی تشکیل نمی‌شود. چون این قیمت بلیت است که بالا رفته نه تعداد تماشارگان. برخی از فیلم‌ها با دو یا سه نفر اکران می‌شود در صورتی که ذات سینما به جمع بودن تماشاگران درکنار هم و حسی مشترک را تجربه کردن است. وقتی که این خاصیت دسته‌ جمعی از بین برود، دیگر تماشاگر هم رغبتی ندارند به سینما بروند.

شما کدام کارگردان را در سینمای ایران جریان‌ساز می‌دانید؟

ما بعد از انقلاب اسلامی سینماگران توانمند زیادی داشتیم اما فیلمساز جریان‌ساز نداشتیم. قبل از انقلاب آقای کیمیایی با «قیصر» و داریوش مهرجویی با «گاو» نوعی جدید از فیلمسازی را به سینما پیشنهاد دادند. بسیاری نیز دنباله‌روی آن نوع سینما حرکت کردند. یا مثلا سیامک یاسمی نیز نوعی دیگر سینما  از را با «گنج قارون» باب کرد.اما در سینمای بعد از انقلاب کارگردانانی مثل کیارستمی، مخلباف، نادری و… فیلمسازانی توانمند بودند اما از آنجا که در جریان معمول سینمای بدنه قرار نداشتند، نتوانستند جریان‌سازی کنند امثال مجیدی برجسته عمل کردند اما به نظرم جریان‌سازی نکردند. در سینمای کنونی اگر یک نوع سینما مورد استقبال مخاطب قرار می‌گیرد. یک ارتباط مقطعی است و تداومی وجود ندارد.

البته فیلمسازی مثل اصغر فرهادی موجی در سینمای اجتماعی ایجاد کرد که بسیاری دنباله روی آن شدند.

من این تصور را ندارم. اگر حرکتی هم دنباله روی سینمای فرهادی انجام شده کپی‌‎های بی‌کیفیت و نادرستی  از سینمای فرهادی است. شاید این رویکرد سینمایی طی زمان قوام یابد. من امیدوارم هرکس عشق به سینما دارد بتواند در مسیر درست قرار گیرد و بازدهی داشته باشد. باید بدانیم که هنر هیچ‌گاه به شکل فرمایشی و سفارشی به وجود نمی‌آید. در تاریخ سینما کمتر فیلمی است که به سفارش جریانات سیاسی ساخته شود و ماندگار شود. جز با اعتقاد به مضمونی که از آن صحبت می‌کنیم فیلم اثرگذار نمی‌شود. 

خودتان برنامه‌ای برای کارگردانی ندارید؟

مسلما دارم. اما منتظرم ببینم شرایط کلی سینما به لحاظ اقتصادی چگونه می‌شود. کارگردانی به سن من دیگر نمی‌تواند ریسک مالی و معنوی کند. باید فیلمی که می‌سازیم بتواند سرمایه خود را بازگرداند و به سود هم برسد. اگر فضای سینما باز شود همه سینماگران می‌توانند با تفکرات مختلف کار کنند. یکی از دلایلی که سینمای ایران در سال‌های اخیر دچار کمبود مخاطب شده است، تلویزیونی شدن فیلم‌ها چه به لحاظ مضمون و چه از نظر ساختار است. موضوع فیلم‌ها بسیار خنثی و ساده شده است. مخاطب وقتی می‌بیند چنین فیلم‌هایی از تلویزیون هم پخش می‌شود، چرا به سنیما برود و هزینه کند؟ سینما با ایجاد جذابیت و به تصویرکشیدن مسائل ملتهب در هم تنیده شده، فیلمساز باید آزادی بیان داشته باشد تا بتوانند مسائل مختلف اجتماعی را به چالش بکشند و در کنار این جذابیت در جهت رفع ناهنجاری‌ها قدم بردارند.

پیش‌بینی شما از وضعیت سینما در سال‌های پیش رو و در دولت یازدهم چیست؟

نمی‌توانم پیش‌بینی کنم بلکه می‌توانم امیدوار باشم تا وعده‌ها به حقیقت بپیوندد. ما در هیچ دوره‌ای ندیدیم که مسئولی بیاید و بگوید من آمده‌ام که سینما را خراب کنم. بلکه همه در ابتدای ورود از ایجاد همبستگی و زمینه‌سازی برای فعالیت همه اهالی سینما صحبت کرده‌اند. در دوره قبلی هم مدیریت سینما گفت ما آمده‌ایم تا ریل‌گذاری کنیم اما با آن ریل‌گذاری قطار سینما را به بیراهه کشاندند. امیدواریم حرف‌های مدیریت جدید در تماس با واقعیت باشد. با شعار کار پیش نمی‌رود. باید متوجه شد که نیاز جامعه امروز چیست فیلم‌ها باید دغدغه روز مردم و به زندگی آنها نزدیک باشند.در مدیریت سینما باید تمام سلایق مورد نظر قرار بگیرد، هرگاه سینما توانست سرمایه خود را از گیشه به دست آورد و هزینه خود را نه از جیب دولت بلکه از ارتباط با مردم جذب کند آن وقت می‌توان گفت صنعت سینما وجود دارد و رونق گرفته است.

نوشته ممنوع‌الکار نیستم/نبود حمایت عادلانه از اکران «گناهکاران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متوسلانی درباره علت کم کاری خود در سال های اخیر گفت: تا روشن شدن وضعیت سینما نمی توانم دست به کاری بزنم. امروز شرایط هنر مبهم است و تولید و فروش و … اوضاع نا به سامانی دارد، به نحوی که من فکر می کنم تا پایان سال بعید نیست نیمی از سالن‌ها تعطیل شوند، چون شاید از پس هزینه آب و برق و گاز و … هم به سختی بر بیایند. امروز ۸۰ درصد سالن های سینما به صاحبان فیلم بدهکاری دارند.

وی در ادامه افزود: همیشه برای بهبود وضعیت  سینما وعده هایی داده شده، اما هیچگاه محقق نشده است. امروز چند نفر از افراد حرفه ای سینما در داخل کشور مشغول به کار هستند؟ آن تهیه کنندگان مجربی که مشغول به کار هستند یا از سرمایه دیگران استفاده می‌کنند یا از کمک نهادهایی بهره مند شده اند. به نظرم آن گروهی که خودشان دست به سرمایه گذاری می زنند از اوضاع اقتصادی سینما بی خبر هستند. ممکن است چشم دوخته باشند به فیلم های پرفروشی مثل «رسوایی» یا «حوض نقاشی»، اما باید دانست که با یک گل بهار نمی شود. امروز خیلی از فیلم ها اصلا در شهرستان به نمایش در نمی آیند و برخی دیگر در تهران هم بیش از دو، سه هفته روی پرده باقی نمی مانند.

متوسلانی درباره چشم انداز دولت یازدهم در عرصه های فرهنگی گفت: من هم امیدوارم در دولت جدید اوضاع بهتر شود، اما باید به موفقیت های بنیادی و ریشه ای فکر کرد، نه اینکه سینما را به طور مقطعی درمان کنیم یا برای آن به دنبال مسکن های زودگذر باشیم. من معتقدم درآمد سینما تنها باید از طریق مخاطب و گیشه جذب شود و تنها در این صورت است که می توان گفت صاحب یک سینمای سرپا هستیم. اصل فیلمسازی به معنای ساخت اثری مطابق با اصول استاندارد است که توانایی جذب مخاطب هم داشته باشد و صرفا به یک تصویر متحرک نمی توان عنوان فیلم سینمایی بخشید.

این بازیگر سینما گفت: غیر از «گناهکاران» که هنوز اکران عمومی نشده، در فیلم سینمایی«لاله» هم یک نقش مهم اما کوتاه دارم. نکته قابل توجه درباره این فیلم این است که بازیگران آن ایرانی هستند، اما به زبان انگلیسی صحبت می کنند و این موضوع برای من تعجب آور است،  روز اول به ما گفتند عوامل اصل فیلم از خارج از کشور به ایران می آیند تا یک اثر بین المللی تولید شود. اتفاقا آقای نیک نژاد هم به ایران آمد، اما غیر از ایشان عوامل دیگر از جمله بازیگران  از افراد داخل کشور انتخاب شدند و به همین دلیل زبان انگلیسی آن هنوز برای من توجیه پذیر نیست.

محمد متوسلانی بازیگر و کارگردان قدیمی سینماست و «هر چی تو بخوای» آخرین تجربه فیلمسازی او به شمار می آید.

نوشته سالن‌های سینما در معرض تعطیلی است/ انتقاد از زبان انگلیسی «لاله» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.