بر این اساس، هاشم امینی (مدیرعامل شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور و رئیس جشنواره)، همایون اسعدیان (مدیرعامل خانه سینما)، علیرضا تابش (مدیرعامل هکتا)، مرضیه برومند، مرجان اشرفی‌زاده، مهدی فرجی، غلامحسین مقیمی (مدیرکل روابط عمومی وزارت نیرو)، مهدی بختی (مدیرکل روابط عمومی شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور) به عنوان اعضای شورای سیاستگذاری این جشنواره معرفی شدند.

اولین جلسه شورای سیاستگذاری جشنواره «آب به قیمت جان» با حضور اعضا در محل وزارت نیرو برگزار شد و ضمن تعیین زمان برگزاری در پاییز امسال، اهداف جشنواره نیز اعلام شد.

فرهنگ سازی جایگاه و ارزش آن در کشور، نمایش اهمیت آب در فرهنگ ملی مذهبی و آموزش‌های اسلام و تاریخی ایران، نهادینه سازی فرهنگ صحیح مصرف آب، آشنایی و تعامل آحاد جامعه با موضوع آب و اهداف شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، معرفی و تبیین تلاش‌های صورت گرفته در حوزه آب رسانی به شهرها و روستاها، جلب مشارکت و همراهی رسانه‌ها در مدیریت مصرف آب، آشنایی و تعامل بیشتر اهالی سینما با موضوع آب و روند فعالانه شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، تبیین جایگاه سینما، هنر و رسانه به عنوان شاه‌راه اطلاعاتی و ارتباطی در حوزه آب و محیط زیست، نمایش شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور به عنوان خط مقدم در خصوص حمایت از آب کشور، شناسایی و معرفی فعالان و کارکنان صنعت آب، مستعد در حوزه‌های هنری ، سینما و رسانه، جمع‌آوری فیلم ها در سطح کشور با موضوع آب و آرشیو آثار، توجه به مساله بحران آب در جنگ، توجه به بهینه سازی آب و چگونه مصرف کردن آن در زمان جنگ از جمله اهداف دومین دوره جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان» اعلام شد.

موضوعات، بخش‌های مسابقه، گاه شمار برگزاری و فراخوان جشنواره و همچنین شرایط شرکت در این رویداد فرهنگی به زودی منتشر و اطلاع رسانی می‌شود.

نوشته برگزاری دومین جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان» در پاییز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از صحنه‌ای در خانه هنرمندان که مرضیه برومند در آن برای کودکانِ از دست‌رفته جنگ سوگواری می‌کند، تا گیشه‌ای که دوباره روی شوخی‌ها و ریتم کمدی محسن کیایی حساب باز کرده است. از علی بهراد که ترجیح داد به‌جای جنجال، با خودِ فیلمش دیده شود تا آشا محرابی که بعد از سال‌ها حضور مستمر، این‌بار با دو کمدی «صفا با خانواده» و «دروتخته» بیشتر به چشم آمده است. و در نهایت، مهدی یزدانی‌خرم؛ نویسنده‌ای که این روزها بیش از هر زمان دیگری، تاریخ و جنگ را از ادبیات به جهان تصویر منتقل می‌کند.

مرضیه برومند؛ مادری که این‌بار برای میناب، مرثیه می‌خواند

مگر می‌شود نام کودکان در میان باشد و مرضیه برومند جایی در آن روایت نداشته باشد؟ زنی که بیش از سه دهه، تصویر مهربان و امن کودکی برای چند نسل از ایرانی‌ها ساخته، این روزها در نمایشی ایستاده که دیگر قرار نیست بچه‌ها را بخنداند؛ قرار است برای آن‌ها سوگواری کند.

از روزی که موشک آمریکایی، مدرسه میناب را هدف قرار داد و ۱۶۸ کودک شهید شدند، واکنش‌های بسیاری در فضای هنری و رسانه‌ای شکل گرفت؛ اما در میان همه این واکنش‌ها، حضور مرضیه برومند در اجرای «حضور، غیاب» معنایی متفاوت پیدا کرده است. نمایشی محیطی که در حیاط خانه هنرمندان روی صحنه می‌رود. برومند در این اجرا، نقش مادری را بازی می‌کند که سال‌ها پیش در جنگ ایران و عراق فرزندش را از دست داده و حالا دایه کودکی مینابی است؛ کودکی که جنگ دوباره می‌خواهد او را هم بگیرد.

نقطه تأثیرگذار ماجرا فقط نقش نیست؛ خودِ برومند است. کارگردان و برنامه‌سازی که در دهه شصت، وسط آژیرها و التهاب جنگ، برای بچه‌ها «شهر موش‌ها» ساخت تا جهان کودکی از صدای انفجار دور بماند. او سال‌ها تلاش کرد کودکان این سرزمین، حتی در تاریک‌ترین روزها، سهمی از خیال و شادی داشته باشند. حالا اما بعد از حدود چهل سال، انگار همان زن سازنده جهان‌های کودکانه، این‌بار ناچار شده روبه‌روی فقدان بایستد و برای کودکانی که دیگر نیستند، مرثیه بخواند.

برومند در «حضور، غیاب» فقط بازی نمی‌کند؛ زندگی می‌کند. روایت دایه‌ای که دلشوره دارد، به مدرسه می‌رود و دوباره طعم از دست دادن را حس می‌کند، آن‌قدر به او نزدیک شده که در یکی از اجراها، شدت گریه امانش نداد و نتوانست از روی صحنه بلند شود. این دیگر صرفاً اجرای یک نقش نیست؛ زخمی قدیمی است که دوباره باز شده است.

مرضیه برومند در کارنامه‌اش کم نقطه درخشان ندارد؛ از کارگردانی و عروسک‌گردانی تا بازیگری و برنامه‌سازی. اما شاید این حضور، در حوالی ۷۵ سالگی، شخصی‌ترین و مادرانه‌ترین نقش زندگی او باشد؛ اجرایی که نه از تکنیک، که از جان می‌آید و دقیقاً به همین دلیل، این‌چنین بر دل می‌نشیند.

محسن کیایی؛ برنده در گیشه

این هفته، صدر جدول فروش سینماهای ایران در اختیار فیلمی بود که نامش بیشتر شبیه یک شوخی است تا یک پروژه جدی سینمایی؛ «ماجراجویی در جزیره جیمز باند» به کارگردانی بهمن گودرزی. فیلمی کمدی با زوجی تازه؛ محسن کیایی و سام درخشانی. ترکیبی که ظاهراً جواب داده و دست‌کم در گیشه، مخاطب را به سالن کشانده است.

در روزهایی که گیشه دست «تهران کنارت» بود آمار این هفته ‌گفت؛ «ماجراجویی در جزیره جیمزباند» از فیلم‌های باقی‌مانده از اکران سال گذشته بر پرده سینماها، پرفروش‌ترین فیلم پنجشنبه و جمعه بود. موفقیتی که بخش مهمی از آن، روی دوش محسن کیایی ایستاده؛ بازیگری که سال‌هاست در سینما، تبدیل به چهره‌ای قابل اعتماد برای کمدی شده است.

کیایی از آن بازیگرهایی است که مخاطب، پیش از شروع فیلم، تکلیفش را با او می‌داند؛ قرار است ریتم را نگه دارد، شوخی را از دست ندهد و فضا را برای خندیدن آماده کند. همین ویژگی باعث شده حضورش در فیلم‌های کمدی، نوعی تضمین نسبی برای گیشه باشد. ترکیب او با سام درخشانی هم یادآور همان فرمولی است که پیش‌تر میان درخشانی و پژمان جمشیدی جواب داده بود؛ دو رفیق، دو تیپ متفاوت و شوخی‌هایی که روی تضاد شخصیتی بنا می‌شوند.

با این حال، کیایی فقط بازیگر کمدی نیست؛ هرچند حافظه عمومی بیشتر او را با همین جنس نقش‌ها به یاد می‌آورد. در «هم‌گناه» وجهی جدی‌تر وعاشقانه‌تر از خود نشان داد و در آثاری مثل «خط ویژه»، «بارکد» و «چهارراه استانبول» هم ثابت کرد می‌تواند میان کمدی و درام حرکت کند. همین روزها نیز در سریال «هزار و یک شب» نقش طاها را بازی می‌کند؛ شخصیتی خاکستری، پیچیده و چندلایه که میان عشق، فریب و فرار سرگردان است. البته که انتقادها به کیایی نیست و  به خود سریال است و بسیاری جهان موازی و روایت شلوغ آن را نپذیرفته‌اند، کیایی در این بین تلاش کرده طاها را صرفاً یک تیپ سطحی بازی نکند و به شخصیت، نوعی بی‌قراری پنهان بدهد و به نقد منتقدان خوب هم از آب در نیامده و کاراکتر موفقی در کارنامه او نیست.

با این همه واقعیت این است که محسن کیایی این روزها چه در سینما و چه در شبکه نمایش خانگی، بازیگری مورد اعتماد محسوب می‌شود؛ بازیگری که مخاطب با دیدنش احساس غریبی نمی‌کند. فقط یک خطر جدی در کمین اوست؛ تکرار. اگر این زوج‌سازی‌ها و فرمول‌های امتحان‌پس‌داده بیش از حد تکرار شوند، ممکن است خیلی زود، نسخه‌ای دیگر از همان مسیری شکل بگیرد که پیش‌تر با پژمان جمشیدی دیده‌ایم. کیایی هنوز این فرصت را دارد که میان محبوبیت و کلیشه، تعادل را حفظ کند.

علی بهراد؛ فیلمسازی که سینما را به جنجال ترجیح می‌دهد

در روزهایی که سینمای ایران بعد از التهاب جنگ و رکود سالن‌ها نفس کم آورده بود، «تهران کنارت» ناگهان تبدیل به همان فیلمی شد که دوباره مردم را به سینما کشاند؛ فیلمی پرحاشیه، توقیف‌شده و بحث‌برانگیز که سه سال اجازه اکران نداشت و حالا بعد از عبور از سانسور و جنجال، به یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های این روزها تبدیل شده است. اما شاید جالب‌تر از خود فیلم، رفتار سازنده‌اش باشد؛ علی بهراد، کارگردانی که برخلاف جریان رایج، ترجیح داد روی موج حاشیه‌ها سوار نشود.

از همان روزهای اول اکران، کمپین‌هایی برای پایین کشیدن فیلم از پرده شکل گرفت، خبر احضار عوامل منتشر شد و فضای رسانه‌ای مدام درباره سانسور و توقیف حرف زد. بسیاری انتظار داشتند بهراد هم وارد بازی رسانه‌ای شود و از این جنجال برای تبلیغ فیلم استفاده کند، اما او سکوت کرد. نه بیانیه تند داد، نه خود را قربانی معرفی کرد و نه تلاش کرد التهاب را به فروش بیشتر وصل کند. همین سکوت، تصویر متفاوتی از او ساخت؛ فیلمسازی که انگار بیشتر از دیده شدن، نگران خودِ فیلم و مخاطبی است که هزینه کرده و به سینما آمده.

این هفته اما گفت‌وگوی مفصل او با روزنامه شرق، دوباره نامش را به مرکز توجه آورد. حرف‌هایی که بیشتر از هر چیز، نگاه شخصی و عاشقانه‌اش به سینما را آشکار می‌کرد. او گفت اگر سانسور به فیلم آسیب جدی می‌زد، ترجیح می‌داد هرگز اکران نشود؛ جمله‌ای که در فضای این سال‌های سینمای ایران، کمتر شنیده می‌شود. بهراد از سینما مثل یک «بیزینس» حرف نمی‌زند؛ بیشتر شبیه کسی است که فیلم ساختن را ادامه زیست شخصی خودش می‌داند.

شاید همین نگاه شخصی است که «تهران کنارت» را برای بخشی از مخاطبان، متفاوت کرده. فیلمی که ایده‌اش از یک مواجهه کوتاه در مهمانی‌ای در کن شکل گرفت؛ جایی که بهراد تنها با دیدن دختری ناشناس، جهانی خیالی در ذهنش ساخت و آن خیال، بعدتر تبدیل به فیلم‌نامه شد. حتی اسم اولیه فیلم، «سرنتی‌پیتی»، هم معنایی نزدیک به همین اتفاق خوشایند و پیش‌بینی‌نشده داشت.

بهراد بعد از فیلم تحسین‌شده «تصور»، حالا نشان داده به‌دنبال تکرار خودش نیست. او همین حالا هم از فیلم تازه‌اش «بن‌سای» می‌گوید؛ فیلمی با بازی پریناز ایزدیار و پیمان معادی که وعده می‌دهد باز هم جهانی متفاوت خلق کند. شاید هنوز برای قضاوت نهایی درباره او زود باشد، اما یک چیز روشن است؛ علی بهراد از آن فیلمسازهایی است که سینما را صرفاً کار نمی‌بیند، زندگی‌اش می‌کند. همین نگاه، حتی وقتی مخالفان زیادی داشته باشد، او را به یکی از چهره‌های آینده‌دار این نسل تبدیل می‌کند.

آشا محرابی؛ فرصت طنازی در دو خانواده!

تلویزیون این روزها با پخش سریال «صفا با خانواده» بار دیگر به سراغ کمدی خانوادگی رفته؛ گونه‌ای که سال‌ها ستون اصلی جذب مخاطب عام بود اما در سال‌های اخیر کمتر توانسته بود اتفاقی جدی رقم بزند. در این میان، یکی از چهره‌هایی که حضورش در سریال جلب توجه کرده، آشا محرابی است؛ بازیگری که سال‌هاست مخاطب تلویزیون او را می‌شناسد، اما این بار در موقعیتی متفاوت‌تر دیده می‌شود.

محرابی در نقش «ماندانا» همسر صفا با بازی احمد مهرانفر، تصویری از یک زن پرانرژی، پرحرف، نگران و در عین حال دوست‌داشتنی ارائه می‌دهد؛ شخصیتی که کمدی‌اش نه از اغراق‌های مرسوم، بلکه از جنس رفتار و لحن بیرون می‌آید. او مدام نگران همسرش است، از او تعریف می‌کند، هوایش را دارد و همین حمایت افراطی و شیرین، به موقعیت طنز تبدیل می‌شود. این همان نقطه‌ای است که تجربه سال‌ها بازیگری محرابی به کمکش آمده؛ او می‌داند چگونه بدون افتادن به دام تیپ‌سازی، از جزئیات رفتاری خنده بسازد.

آشا محرابی اساساً بازیگری است که همیشه در تلویزیون حضور داشته، اما کمتر در مرکز توجه رسانه‌ای قرار گرفته است. از «آینه» در حدود ۴۰ سال پیش تا «هشت و نیم دقیقه»، «همه چیز آنجاست»، «قول مردونه» و «مهیار عیار»، او از آن بازیگرانی بوده که بارِ قابل‌توجهی از قصه را بی‌حاشیه و بی‌ادعا جلو برده‌اند. شاید به همین دلیل است که مخاطب هنگام تماشای او، احساس آشنایی و اعتماد دارد؛ نوعی امنیت در بازی که به شخصیت‌ها باورپذیری می‌دهد.

اما اتفاق مهم‌تر این روزهای آشا محرابی، حضور همزمان او در دو سریال است؛ «صفا با خانواده» و «در و تخته». سریال «در و تخته» به کارگردانی محسن امانی و محصول سازمان سینمایی سوره نیز این روزها روی آنتن تلویزیون است؛ مجموعه‌ای که قصه‌اش از یک اشتباه هفده‌ساله آغاز می‌شود؛ جایی که دو خانواده می‌فهمند نوزادانشان سال‌ها پیش در بیمارستان جابه‌جا شده‌اند.

محرابی در «در و تخته» نقش مادر یکی از این دو خانواده را بازی می‌کند؛ زنی معتقد به اصول اخلاقی و شرعی که حالا ناگهان در موقعیتی قرار گرفته که تمام بنیان‌های ذهنی و خانوادگی‌اش را به چالش می‌کشد. او این شخصیت را با لحنی کنترل‌شده و در عین حال گرم بازی می‌کند؛ اجرایی که حتی در دل یک موقعیت ملتهب خانوادگی، رگه‌هایی از شیرینی و طنز موقعیت را حفظ می‌کند.

این همزمانی، بیش از هر چیز نشان می‌دهد محرابی هنوز هم توانایی حرکت میان فضاهای متفاوت را دارد؛ از مادری پرجنب‌وجوش و شوخ‌طبع در «صفا با خانواده» تا زنی درگیر بحران‌های اخلاقی و خانوادگی در «در و تخته». زوج احمد مهرانفر و آشا محرابی در یک سو و زوج سیدعلی صالحی و محرابی در سوی دیگر، هر دو از آن ترکیب‌هایی هستند که بر پایه بازی‌های کنترل‌شده و واقع‌گرایانه شکل گرفته‌اند و همین، روابط خانوادگی سریال‌ها را برای مخاطب باورپذیر می‌کند.

مهدی یزدانی‌خرم؛ تکرار یا فتح سنگری تازه در روایت جنگ؟

در سینمای ایران معمولاً نام کارگردان‌ها زودتر از نویسندگان شنیده می‌شود؛ حتی فیلم‌هایی که بر پایه فیلمنامه شکل گرفته‌اند، اغلب در حافظه عمومی با نام کارگردان ثبت می‌شوند. اما در ماه‌های اخیر، نام مهدی یزدانی‌خرم بیش از گذشته وارد جریان رسانه‌ای سینما شده است؛ نویسنده و روزنامه‌نگاری که حالا آرام‌آرام از جهان ادبیات به قلمرو تصویر کوچ کرده و به نظر می‌رسد قصد دارد همان دغدغه‌های قدیمی‌اش را این بار در مدیومی تازه روایت کند.

خبر تازه درباره او، نگارش فیلمنامه «ببرها» با همکاری حبیب والی‌نژاد است؛ پروژه‌ای درباره حمله تاریخی جنگنده‌های اف۵ نیروی هوایی ارتش به پایگاه بوهرینگ کویت در روزهای ابتدایی جنگ سوم تحمیلی. انتخاب این سوژه اتفاقی نیست. یزدانی‌خرم سال‌هاست در رمان‌ها و نوشته‌هایش به تاریخ معاصر ایران، به‌ویژه جنگ و زخم‌های اجتماعی آن، نزدیک شده و حالا همان جهان ذهنی را وارد سینما کرده است. تفاوت فقط در ابزار روایت است؛ قبلاً با کلمات و حالا با تصویر.

همزمانی این خبر با اکران «نیم‌شب» و پخش سریال «اهل ایران» باعث شده نام او بیشتر از همیشه شنیده شود. «نیم‌شب» که نخستین تجربه جدی فیلمنامه‌نویسی سینمایی او بود، برایش سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه جشنواره فجر را به همراه آورد؛ جایزه‌ای که آن را به شهدای جنگ و خلبانان تقدیم کرد. اما همین فیلم، در کنار تحسین‌ها، منتقدان جدی هم داشت. برخی معتقد بودند روایت فیلم انسجام کافی ندارد و شخصیت‌ها به اندازه ایده مرکزی عمق پیدا نکرده‌اند. همین دوگانه، درباره «اهل ایران» هم تکرار شد؛ سریالی اپیزودیک با محوریت جنگ که موافقانش از فضای احساسی و روایت‌های انسانی دفاع کردند و مخالفانش آن را شعاری و پراکنده دانستند.

با این حال، شاید مهم‌ترین نکته درباره یزدانی‌خرم نه کیفیت تک‌تک آثارش، بلکه جهت حرکت او باشد. او از معدود نویسندگانی است که توانسته سرمایه ادبیات را وارد سینما کند؛ نویسنده‌ای که سال‌ها روزنامه‌نگاری، نقد ادبی و رمان‌نویسی کرده و حالا به سراغ روایت تصویری رفته است. همین سابقه باعث شده نگاهش به تاریخ، صرفاً گزارشی یا حماسی نباشد؛ او معمولاً سراغ شخصیت‌های فرعی، آدم‌های فراموش‌شده و زخم‌های پنهان تاریخ می‌رود.

خبر خرید حق اقتباس دو رمان «سرخ سفید» و «خون‌خورده» توسط پلتفرم‌های نمایش خانگی نیز نشان می‌دهد سینما و سریال‌سازی تازه در حال کشف ظرفیت جهان داستانی او هستند. یزدانی‌خرم شاید فیلد کاری‌اش را تغییر داده باشد، اما جبهه همان جبهه قدیمی است؛ تاریخ معاصر، جنگ، حافظه جمعی و انسان‌هایی که میان سیاست و بحران، دنبال روایت شدن می‌گردند. حالا باید دید او می‌تواند همان موفقیتی را که در ادبیات به دست آورد، در جهان تصویر هم تثبیت کند یا نه.

نوشته از مرثیه مادرانه «مرضیه» تا کمین «مهدی» برای «ببرها» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهرزاد دانش، منتقد سینما و مدیر جلسه در ابتدای نشست گفت: مرضیه برومند ازجمله چهره‌های مطرح و معتبر سینمای کودک و نوجوان و فرهاد توحیدی نیز یکی از پرکارترین فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران در حوزه اقتباس ادبی است که تجربیات متعددی در این زمینه دارد.

کارگردانی با فرمت ثابت در آثار کودک

دانش خاطرنشان کرد: برومند فعالیت‌های متنوعی در ژانر کودک و نوجوان انجام داده و فیلم‌هایی مانند «مربای شیرین» که فیلمنامه آن توسط فرهاد توحیدی نوشته شده، نمونه بارزی از این فعالیت‌ها هستند. در تمامی آثار کارگردانی شده توسط برومند، امضای شخصی او دیده می‌شود و نوعی فرمت مشخص در آثارش جریان دارد.

فرهاد توحیدی درباره همکاری خود با مرضیه برومند گفت: خانم برومند با نویسنده‌های زیادی کار کرده‌اند، اما همکاری‌های  پیوسته او با عده کمی از نویسندگان تداوم پیدا کرده است. همه سینماگران بزرگ امضای شخصی خاص خود را دارند، مثل اصطلاح «فیلم هیچکاکی» که به سبک خاص آلفرد هیچکاک اشاره دارد.

وی ادامه داد: سینماگر انتخاب‌کننده درونمایه نیست، بلکه درونمایه است که او را انتخاب می‌کند. این درونمایه معنای عمیقی است که در اعماق هر اثر جاری است و در فرآیندی ناخودآگاه شکل می‌گیرد.

از علی حاتمی تا برومند؛ بازتاب زیست شخصی در سینما

توحیدی افزود: اگر زندگی سینماگر معنایی داشته باشد، این معنا در اثرش نمود پیدا می‌کند. به عنوان مثال، در آثار علی حاتمی می‌بینیم که گذشته همیشه بهتر از حال و آینده است؛ حتی اگر  او فیلمی در زمان حال ساخته باشد، باز هم به گذشته ارجاع می‌دهد. یا مرضیه برومند با ساخت «کتاب‌فروشی هدهد» نشان می‌دهد که زندگی شخصی او عمیقاً با کتاب گره خورده و این مسئله در آثارش نمایان است.

وی درباره شخصیت مرضیه برومند نیز بیان داشت: او صریح‌اللهجه است و ایده‌هایش را بی‌پرده بیان می‌کند. روحیه‌ای سرخوش و جوان دارد و همکاری با او بسیار لذت‌بخش است. همکاری مشترک برومند فقط با کسانی ممکن است که جهان‌بینی مشترک با او داشته باشند.

امضای شخصی و دغدغه‌های مرضیه برومند در آثارش

مهرزاد دانش درباره آثار مرضیه برومند گفت: تمام آثار برومند امضای شخصی دارند و به دغدغه‌های خاصی می‌پردازند، از جمله مسئولیت شهروندی. او در آثار کودک و نوجوان و حتی فیلم‌ها و سریال‌های بزرگسال، مسائل اجتماعی را در قالبی مفرح و جذاب به مخاطب آموزش می‌دهد و به همین دلیل مخاطبان استقبال خوبی از آنها می‌کنند.

برومند نیز درباره نقش دغدغه‌های شخصی در آثارش بیان داشت: من از ابتدا در تئاتر و سپس تلویزیون و سینما فعالیت کردم و هواره در تلاش بودم تا دغدغه‌های اجتماعی‌ام را به شکلی موثر بیان کنم تا آدم‌ها به یکدیگر نزدیک‌تر شوند و آمار ناهنجاری‌ها کاهش یابد.

وی افزود: من معتقدم مسائل اجتماعی باید به صورت سرخوشانه مطرح شوند تا مخاطب برخوردی عبوس با اثر نداشته باشد و تأثیر مثبت بگیرد. همیشه خودم به نویسنده سفارش داده‌ام و هیچ وقت فیلمنامه آماده را کارگردانی نکرده‌ام. در تمام مراحل نگارش فیلمنامه نیز در کنار نویسنده هستم، چون در نهایت خودم آن را کارگردانی می‌کنم.

برومند در پاسخ به این سوال که چرا رابطه فیلمسازان با کتاب‌های موفق کودک و نوجوان قطع شده است، بیان داشت: کتاب‌های کودک معمولاً قابلیت تبدیل شدن به فیلم را ندارند اما در ادبیات معاصر نوجوان ممکن است آثاری برای اقتباس وجود داشته باشد.

اقتباس‌های ادبی در سینمای کودک و نوجوان

دانش با بیان اینکه فرهاد توحیدی آثار مختلفی در حوزه اقتباس سینمایی دارد، گفت: اقتباس برای کودک، نوجوان و بزرگسال تفاوت‌های زیادی دارد که او این موضوع را در فیلمنامه‌هایش لحاظ می‌کند. برای مثال، «مربای شیرین» اثر هوشنگ مرادی کرمانی را با خلاقیت خود به فیلمنامه‌ای موزیکال تبدیل کرده است.

توحیدی نیز  ادامه داد:  قبل از ورود من به پروژه «مربای شیرین»، مرادی کرمانی خودش فیلمنامه آن را نوشته بود. او قصه‌گوی توانمندی است و قهرمانانش بسیار قابل لمس هستند.

توحیدی با بیان اینکه چهار دسته قهرمان قابل شناسایی هستند، گفت: قهرمانان با توانایی خاص که مخاطب را جذب می‌کنند، قهرمانان شبیه به مخاطب که همدلی ایجاد می‌کنند، قهرمانان فرودست و مظلوم که حمایت‌گرایی را برمی‌انگیزند و قهرمانان روح‌باخته یا منفی که ذات تاریک بشر را نشان می‌دهند. کودکان معمولاً قهرمانان جذاب افسانه‌ای را دوست دارند، اما در ایران بیشتر با قهرمانان شبیه خودشان یا نیازمند حمایت ارتباط برقرار می‌کنند.

توحیدی ادامه داد: داستان‌هایی که از مضمون شروع می‌شوند اغلب به شعار ختم می‌شوند و مرضیه برومند در آثارش همیشه مراقب این نکته بوده است.

روایت مرضیه برومند از فیلم «مربای شیرین»

مرضیه برومند با اشاره  به فیلم «مربای شیرین» خاطرنشان کرد: این فیلم با تمام آثار آقای مرادی کرمانی متفاوت است. در ابتدا قرار بود چند نفر دیگر کارگردان این اثر باشند که این اتفاق صورت نگرفت.

وی افزود: مرادی کرمانی برای نخستین بار فیلمنامه نوشته بود و من چندان با متن و نتیجه‌گیری آن موافق نبودم، به همین دلیل از آقای توحیدی دعوت به همکاری کردم که او در نهایت این فیلم را نجات داد. این فیلم اعتراضی و پرسش‌برانگیز است.

آثار ادبی باید متاثر از جامعه باشد

مهرزاد دانش در ادامه این نشست افزود: آثار مرضیه برومند از وقایع مختلف، حتی ماجراهای روزمره الهام گرفته‌اند و رد پای اقتباس در آنها دیده می‌شود. مثلاً مجموعه «کارآگاه شمسی و دستیارش مادام» الگوی خانم مارپل است و نشان می‌دهد او از ابتدا با موضوع اقتباس آشنا بوده است.

برومند نیز در ادامه گفت: نویسندگان جوان باید به ارتباط آثارشان با نیازها و شرایط روز جامعه توجه کنند. متأسفانه این موضوع در آثار جدید کمتر دیده می‌شود. باید آثار ادبی متاثر از جامعه باشند تا فیلمسازان بتوانند به آن‌ها رجوع کنند.

وی تأکید کرد: ابتدا باید وجه سرگرم‌کنندگی در آثار لحاظ شود و بعد به مقوله‌های اجتماعی همچون مسئولیت‌پذیری در فیلم‌ها پرداخته شود.

تفاوت‌های فیلمنامه‌نویسی برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان

در ادامه دانش درباره آثار فرهاد توحیدی گفت: توحیدی برای مخاطبان بزرگسال، کودک و نوجوان آثار متعدد و متفاوتی نوشته است.

وی سپس از توحیدی درباره تفاوت‌های فیلمنامه‌نویسی برای گروه‌های سنی مختلف پرسید و او  پاسخ داد: چند سال پیش به همراه خانم برومند مجمع سیمای کودک و نوجوان را تأسیس و منشور حقوق کودک را نوشتیم. در هر موسسه رسانه‌ای بزرگ شیوه‌نامه‌ای برای ساخت آثار کودک و نوجوان وجود دارد که باید جدی گرفته شود.

وی ادامه داد: برنامه‌سازی برای کودکان متفاوت است چون این گروه حوصله برنامه‌های طولانی را ندارند. کودک در حال کشف جهان است و بهتر است آثار مرتبط با این موضوع باشند. در ایران، ایجاد فضای گرم خانوادگی، تشویق به جرأت‌مندی و توانایی حل مسئله برای کودکان مهم است. پانزده سالگی سن برزخی نوجوانان است که به دنبال نمایش هویت خود هستند و ماجراهای زندگینامه‌ای در این سنین برای آنها مناسب‌تر است.

وی درباره تأثیر شبکه‌های اجتماعی نیز گفت: شبکه‌های اجتماعی باعث بلوغ زودرس کودکان شده‌اند اما ادبیات و سینما به این مسائل بی‌توجه هستند. در بررسی کتاب‌های پرفروش کودک و نوجوان، جز یک مورد بقیه آثار ترجمه هستند و نویسندگان داخلی بازار را از دست داده‌اند. کانون پرورش فکری هم پویایی سابق را ندارد و آثار جالب توجهی تولید نمی‌شود.

«کتاب‌فروشی هدهد»؛ پیوند سینما و کتابخوانی

سپس مهرزاد دانش با اشاره به ویژگی‌های مثبت و سازنده مجموعه «کتاب‌فروشی هدهد» گفت: این مجموعه یکی از آثار جذاب مرضیه برومند است و من به یاد ندارم اثر دیگری با پس‌زمینه محتوایی کتاب، کتابخوانی و کتابفروشی تولید شده باشد. در هر قسمت از این سریال تعدادی کتاب معرفی می‌شد.

وی سپس وضعیت کتاب و کتابخوانی و نسبت آن با سینمای کودک و نوجوان را از برومند جویا شد و او بیان داشت: «کتاب‌فروشی هدهد» به پیشنهاد آقای مسجد جامعی تولید شد. قرار بود سریالی با نماد کتاب و کتابخوانی ساخته شود. پس از تغییر دولت، تلویزیون همراهی کرد و این مجموعه برای شبکه ۳ آماده شد، اما پخش به دلیل کنداکتور بی‌نظم شبکه در شرایط مناسبی انجام نگرفت.

وی افزود: افتخار می‌کنم این اثر را با همکاری خانم ثمینی تولید کردم. پخش این سریال باعث شد کتاب‌هایی مانند «روی ماه خدا را ببوس» چندین بار تجدید چاپ شود.

سلسله نشست های «کتاب و سینما» هر روز توسط سازمان سینمایی در سرای هنرگان کتاب سی و ششمین نمایشگاه بین المللی کتاب برگزار می شود.

گفتنی است، دهمین نشست امروز جمعه ۲۶ اردیبهشت ساعت ۱۶ با حضور محسن آزرم، علیرضا کاوه، علیرضا پورهاشم و مهرزاد دانش با موضوع « انتشار کتاب‌های سینمایی، فرصت‌ها و تهدیدها» برگزار می‌شود.

نوشته مرضیه برومند: سینمای کودک باید لحن سرخوشانه داشته باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پرسش اصلی ما این است؛ جایگاه خانم‌ها در سینمای قبل از انقلاب چه بود؟ این جایگاه در بین مخاطبان آن دوره چگونه تعریف می‌شد؟

در این گزارش قصد داریم به این پرسش‌ها بپردازیم. اینکه اساسا این تصویر در سینمای بعد از انقلاب دچار چه تحولاتی شد؟!

تصویری از زن در سینمای قبل از انقلاب وجود داشت که مولفه بزرگ و مهم آن نمایش برای ترغیب مخاطب به خرید بلیط سینما بود. خانم‌ها، ابزاری برای جذب لذت و مولفه مهمی برای فروش یک فیلم بودند. آش آنقدر شور بود که -به نقل از بی بی سی فارسی- در دهه پنجاه شمسی ماهنامه «فیلم و هنر» در سال ۱۳۵۲ صدایش بلند می‌شود و در نقد این شرایط چنین می‌نویسد:

«تا سه چهار سال پیش تهران چنین نبود، در خیابان‌های تهران تصاویر استریپ تیز به چشم نمی‌خورد. پلاکاردها تا اندازه‌ای معین و مقرر اجازه برهنه‌گرایی داشتند، اما اکنون گویی دوربین‌های فیلمبرداری فقط توانایی به تصویر درآوردن صحنه‌های سکسی را دارا هستند.»

خبرگزاری ایرنا در مطلبی با عنوان «سیمای زن در سینمای ایران؛ از خیال تا واقعیت» می‌نویسد:

«برخی از مورخان بر این عقیده‌اند که نقش آفرینی ‘آسیا قسطانیان’ از ارامنه گرجی مهاجر در فیلم حاجی آقا آکتور سینما ساخته ‘اوانس اوگانیانس’ که در ۱۱ بهمن سال ۱۳۱۲ در تهران اکران شد، نخستین حضور زن در سینمای ایران است.

‘روح انگیز سامی نژاد’ با بازی در اولین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران به نام ‘دختر لر’، نخستین حضور رسمی زن در سینمای ایران را رقم زد.

فیلم دختر لر در سال ۱۳۱۲ توسط ‘اردشیر ایرانی’ و با همکاری ‘عبدالحسین سپنتا’ در بمبئی ساخته شد و سامی نژاد، نقش گلنار را بازی کرد.

سامی نژاد با نام اصلی ‘صدیقه’ در سال ۱۲۹۵ در شهرستان بم از توابع استان کرمان به دنیا آمد و در سال ۱۳۰۸ به همراه همسرش که کارمند استودیو امپریال فیلم بمبئی بود به هندوستان مراجعه کرد و در آنجا در فیلم دختر لر بازی کرد.

سامی نژاد برای بازی در آن فیلم با موجی از انتقاد شدید مواجه و این مهم موجب شد تا از سوی خانواده و آشنایان طرد شود و به کارنامه فعالیت هنری خود در سینما پایان دهد و در سال ۱۳۷۶ نیز در تنهایی دار فانی را وداع گفت.» [منبع: خبرگزاری ایرنا: کد خبر: ۸۰۵۴۹۱۲۳. تاریخ: ۳۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۱]

احمد طالبی‌نژاد در گفتگو با ایرناپلاس چنین می‌گوید:

«قبل از انقلاب فقط سه خانم بودند که نامشان به‌عنوان کارگردان در تاریخ سینمای ایران ثبت و ضبط شد. شهلا ریاحی نخستین بانوی کارگردان سینمای کشور است. دومین زنی که به کارگردانی روی آورد و از ایران هم رفت، مروا نبیلی بود که اولین اثرش «خاک بکر» نام داشت. کبری سعیدی که اسم مستعار شهرزاد را داشت در ابتدای فعالیت‌هایش بازیگر بود که بعد به فکر کارگردانی افتاد و یک فیلم بلند با عنوان «مریم و مانی» ساخت.» [منبع: ایرناپلاس. کد خبر: ۸۳۳۵۹۵۷۳. تاریخ: ۲۹ خردادماه ۱۳۹۸]

البته اگر بخواهیم آثار مستند را هم اضافه کنیم می‌توانیم نام فروغ فرخزاد را در فهرست کارگردانان زن مستند در قبل از انقلاب برای مستند «خانه سیاه است» قرار دهیم.

قدرت‌الزمان وفادوست معروف به شهلا ریاحی متولد ۱۸ شهریور ۱۳۰۵ در تهران بود. اگرچه او با ساخت فیلم مرجان، اولین کارگردان زنِ سینمای ایران شد اما این مسیر تا قبل از انقلاب مسیر ادامه داری نبود. به طوری که احتمالا حتی مخاطبان پر و پا قرص فیلمفارسی‌ها هم نمی‌توانند نام ۵ نفر را در میان مولفان خانم سینمای ایران به خاطر بیاورند. بدیهی است که اگر در میان همین نام‌ها هم دنبال آثار تاثیرگذار برویم تعدادشان حتی کمتر هم می‌شود.

جایگاه «خانم‌ها» در سینمای پس از انقلاب

بیاییم چند سوال دیگر را با هم مرور کنیم:

مقصود از جایگاه «خانم‌ها» در سینمای پس از انقلاب (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) چیست؟

«زن» در سینمای پس از انقلاب صاحب چه نقش و مقامی شد؟

حضور خانم‌ها در صنعت سینما و تولید در سینمای پس از انقلاب انقلاب (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) را چگونه می‌توان تحلیل کرد؟

ترویج نقش‌آفرینی زنان در سینما در حوزه‌هایی مثل: کارگردانی، نویسندگی، تدوین، منشی صحنه، تهیه کنندگی و… (در قیاس با سینمای قبل از انقلاب) چگونه بود؟

آنچه برهمگان روشن است، تصویر «خانم‌ها» در سینمای قبل از انقلاب تنها در قاب بازیگری جا می‌شود. به طوری که حضور ایشان یک نماد مهم در پوستر فیلم‌ها و تبلیغات شهری بود. با وجود چند کار محدود، مخاطبان از «زنان» به عنوان کارگردان یا نویسنده یا… یاد نمی‌کردند.

آنچه مهم نبود «تالیف» بود. و آنچه اهمیت داشت، «زیبایی» بود. البته بودند در بین بازیگران کسانی که در حوزه بازیگری صاحب فکر و اندیشه بودند و اهل سواد. اما کمتر پیش می‌آمد فضای اظهار فضل پیدا کنند و استعدادهای دیگرشان را به رخ بکشند.

«تغییر» امر مهمی بود که در سینمای پس از انقلاب در همه جهات رخ داد. مهمترین آن تصویر «خانم‌ها» و نگاه به نقش آفرینی آنان چه در پشت صحنه و چه در صحنه بود.

پس از انقلاب اسلامی، نقش زنان محدود به قاب دوربین و پوستر فیلم ها نشد… . زنان این بار در متن سینما حضور یافتند. «پوران درخشنده» اولین کارگردان زن در سینمای پس از انقلاب بود. شاید در ابتدای مسیر پیش بینی می‌شد که این امر اتفاقی باشد و دیگر تکرار نشود؛ شاید حتی عده‌ای فکر می‌کردند این پله اول آخرین پله از حضور یک زن پشت دوربین خواهد بود. اما نه تنها این اتفاق رخ نداد، بلکه سینمای زنانه ایران چه از نظر کمی و چه از نظر کیفی به شکوفایی رسید. به طوری که با گذشت بیش از چهار دهه از پیروزی انقلاب می‌توان بازخوانی دقیق‌تری داشت و می‌توان با تصویری واضح به نقش زنان پرداخت.

حضور پوران درخشنده در سینما تنها عطف به کارگردانی نبود. او هم نویسنده اثرش بود هم تهیه کننده آن. ساخت بیش از ۱۱ فیلم سینمایی در دهه شصت و هفتاد و هشتاد و نود، نشان از استمراری مهم داشت. خصوصا در جامعه جهانی و در نگاه جهانیان.

به یاد بیاوریم دهه شصت ایران را. به این موضوع مهم تاریخی توجه کنیم:

دهه شصت، دوران دفاع مقدس. حمله عراق به ایران. کشور درگیر یک جنگ نابرابر. درگیر تحریم و درگیر ترورهای منافقین و… . یک مورد از این اتفاقات کافی است در یک کشور روی دهد تا سینمایش تعطیل شود. و حتی اولویتش هم نباشد. اما سینمای ایران و در مرحله بعد حضور زن در آن نه تنها تعطیل نشد بلکه متولد شد، توسعه یافت و جهانی شد.

پوران درخشنده در این دهه سه فیلم دارد. اما آیا تنها او بود که در این دهه فیلم ساخت؟

پاسخ یک «خیر» بزرگ است. تهمینه میلانی نیز در مقام نویسندگی و کارگردانی و تهیه کنندگی در دهه شصت کارش را آغاز کرد. او در این دهه دو اثر در کارنامه خود داشت؛‌ «بچه‌های طلاق» با بازی جهانبخش سلطانی، شهلا ریاحی، حمیده خیرآبادی و پوراندخت مهیمن. و «افسانه آه» با حضور جهانگیر الماسی، فرخ‌لقا هوشمند، پروین سلیمانی و مهری ودادیان. میلانی در همان دهه «عشق و مرگ» را هم برای محمدرضا اعلامی نوشت و تا پایان دهه هفتاد ۹ اثر را در کارنامه کاری خودش به ثبت رساند؛ یا در مقام تهیه کننده و کارگردان و یا در مقام نویسنده.

رخشان بنی اعتماد با ساخت سه اثر در دهه شصت از دیگر فیلمسازان مهم -چه در میان خانم ها و چه در میان آقایان- بود که فعالیت سینمایی اش را در دوران جنگ آغاز کرد. این سه اثر عبارتند از «خارج از محدوده» با بازی مهدی هاشمی و پروانه معصومی، «زرد قناری» با حضور زوج هاشمی- آدینه و «پول خارجی» با نقش آفرینی علی نصیریان، محمد علی کشاورز و مهتاج نجومی.

آن ایام مرضیه برومند کارگردان سینما نیز اثر مهمی را در یاد کودکان، نوجوانان و بزرگسالان و برای تاریخ ثبت کرد. «شهر موشها» اثر درخشانی که در دهه شصت روی پرده سینماها ظاهر شد. احتمالا کمتر کسی را از کودکان آن دوران بتوانید پیدا کنید که فوبیای گربه شهر موشها را نداشته باشد.

آری. جنگ، ترور، تحریم و… نه سینما را تعطیل کرد و نه هنر را. بلکه این هنر بود که در دل جنگ متولد شد. با پایان دهه شصت و جنگ تحمیلی داستان اما به شکل دیگری ادامه پیدا کرد.

(ادامه دارد…)

نوشته اینجا چراغی روشن است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست مرضیه برومند ضمن ابراز خوشحالی از این که در جمع اصحاب رسانه حضور دارد، گفت: از ابتدای آمدنم به خانه سینما، هیجان‌زده بودم که هر چه سریع‌تر با خبرنگاران نشست داشته باشم و اما کمی بعد متوجه شدم اطلاعاتم درباره خانه سینما، مشکلات درونی و بیرونی آن با اصناف و تسلطم بر برنامه‌های هیات مدیره کامل نیست. در این دو ماه واقعاً یک روز بیکار نبودم. همه وقتم را صرف کردم تا از کارها سر در بیاورم. سی و دو صنف داریم که با ۲۸ صنف ملاقات کرده‌ام. از صنف عکاسان معذرت می‌خواهم که چندبار قرار گذاشتیم و بنا به اتفاقاتی قرار ملاقاتمان برهم خورد. با دوستان سازمان سینمایی صندوق اعتباری هنر و… هم دیدارهایی داشتیم تا درباره موضوعات مختلف و امور رفاهی گفتگو کنیم. الان یک شمایل کلی از وضعیت خانه سینما دارم. در خانه سینمایی که سی ساله شده اولین نشست را با شما زیر این درخت و چتر سی ساله دارم.

برومند افزود: اکنون با گذشت سی سال می‌بینیم که خانه سینما چه نقش مهم و موثری ایفا کرده و از نهادهای مدنی تاثیرگذار بوده که توانسته سی سال دوام بیاورد و بسیاری از امور سینماگران را انجام می‌دهد. طبق آمار این خانه شش هزار و پانصد عضو دارد .

وی با اشاره به اینکه خانه سینما این درخت تنومند الان برومند هم شده است، توضیح داد: در طی این سال‌ها اتفاقات زیادی رخ داده درخت خانه سینما و سینماگران با هر بحران اجتماعی گاهی لرزیده و فراز و نشیب داشته اما توانسته دوام بیاورد. برخی از دوستان نه چندان دوست خانه سینما، گاهی کمر به نابودی آن بستند اما با کمک دوستان و با تدبیر دولتمردان وقت از این بحران خارج شده و امروز این نهاد سی ساله شده است.

این کارگردان ادامه داد: بحران‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی دائما روی سینما تاثیر می‌گذارند چون مستقیماً روی روحیه مردم اثر دارند. در سالیان گذشته با بحران کرونا مواجه بودیم که روی تولید و اکران تاثیر گذاشت. بعد از آن هم در سال گذشته ماجراهای دردناک و غم انگیزی داشتیم و باعث شد سینما نتواند به درستی کار کند. اما پلتفرم‌ها کمک کردند تا سینما کمتر آسیب ببیند و باعث شد برخی از همکاران ما سرکار بروند چون ماجراهای اخیر ضربات مهلکی به اقتصاد سینما زد.

وی افزود: در سطوح بالاتر و پایین‌تر رفته رفته اوضاع در حال برگشتن به روال خود است. فیلم‌هایی امروز می‌فروشند البته سرگرم‌کننده هستند و این طبیعی است چون روحیه مخاطبان متاثر از شرایط ناگوار جامعه بود و به فیلم‌های خنده‌آور نیاز داشتند اما متاسفانه باعث شد عده‌ای دوباره تمایل به ساخت این فیلم‌ها پیدا کنند و گونه‌های دیگر آسیب دیده‌اند. مثل سینمای قصه‌گونه، اجتماعی، کودک و… فیلم سینمایی از این دست گاه دچار ممیزی شدند یا اجازه نمایش پیدا نکردند و گاه در هیاهو نتوانستند چندان بفروشند. ما کم کم در حال عبور از این بحران‌ها هستیم. فروش بلیت حالا پنجاه درصد افزایش پیدا کرده که البته خوشحال‌کننده است اما کافی نیست باید کمک کنیم تا دوباره فیلم‌های اجتماعی ساخته شوند، فشارها کاهش پیدا کند و به فیلمسازان اعتماد شود.

*اعلام برنامه های مدیر عامل خانه سینما

مرضیه برومند با اشاره به برنامه هایی که برای ارتقای سطح کمی و کیفی خانه سینما در دوره مدیرعاملی خود پیش گرفته است، توضیح داد: اگر سینما یک برنامه توسعه دار پیدا کند و مدیران سینما برای ده سال آینده برنامه داشته باشند، اقتصاد سینما متحول خواهد شد و آن وقت نیاز به کمک‌های دولتی کمتر می‌شود البته حمایت‌های دولتی حق سینما است، چراکه این حمایت‌ها همیشه در اختیار صنایع دیگر بوده اما سینما نتوانسته است از آن، آنچنان که باید استفاده کند. برنامه های زیادی دارم اما اولین برنامه من این است که با شما اهالی رسانه ارتباط بیشتری داشته باشم و اخبار خانه سینما را به طور مداوم و مستمر با شما در میان بگذارم. به حمایت شما هم نیاز داریم تا بتوانیم برنامه‌های کلان را عملی کنیم.

وی درخصوص بخش بندی مسایل و مشکلات خانه سینما عنوان کرد: ما می‌خواهیم یک تصویر کلی از خانه سینما در اختیار شما بگذاریم. این تصویر دو بخش است که اولی مسایل داخلی است. من اولین مشکل را مشکل ساختاری و تشکیلاتی دیدم که این یک بحث قدیمی است که گویا در کل این سال‌ها همه با آن درگیر بوده‌اند. از ترکیب مجمع عمومی تا تفکیک صنوف کارگری. حتی این مساله را از بیرون هم که می‌دیدم برایم سوال بود که این چه طور صنفی است که کارگر و کارفرما در آن زیر یک سقف است؟ اما بعد فهمیدم این اتفاقاً مساله خوبی است اما باید دسته بندی کرد چرا که مسایل این اصناف با هم یکی نیست. از این رو مسایل را به سه گروه تقسیم کردم.

وی در توضیح گروه ها توضیح داد: ما سه گروه داریم؛ تهیه‌کنندگان سرمایه‌گذاران و زیر مجموعه آنها یک بخش هستند، هنرمندان و خالقان اصلی اثر گروه دیگری هستند که با اندیشه خود سر و کار دارند و گروه سوم عوامل اجرایی و زیرشاخه‌ها هستند که تعداد بسیاری در این حلقه متمرکز هستند که البته می‌دانم تفکیک و سامان دهی آنها سخت است اما قصد دارم به سمتش بروم.

وی ادامه داد: بحث بعدی بیکاری و عدم امنیت شغلی است که از قبل هم وجود داشته و با شرایط و ماجراهای اخیر بدتر هم شده است شاید معضل بزرگ خانه سینما باشد. در ملاقات با صنوف از آنها خواستم اولویت‌ها، پیشنهادها و راهکارهای خود را بگویند. در یک جمع‌بندی متوجه شدم بیشترین خواسته درباره امنیت شغلی بوده است.

برومند اضافه کرد: انجمن‌های خانه سینما مثل جزایر پراکنده هستند که هیچ ارتباطی با هم ندارند. گروه‌ها گاه منافع مشترک و گاه منافع متقابل دارند. ارتباط دوسویه میان اعضای خانه سینما وجود ندارد و ارتباط متقابل برقرار نمی‌شود که به نظرم این یک ضعف است. البته تشکیلات اداری هم شادابی خود را از دست داده و فضا دیگر هنری و فرهنگی نیست. به زعم من یک فضای ایستا و گاه غم‌انگیز دارد. برخی برای مسایل رفاهی به اینجا می‌آیند. روزی چندین نامه وام به خانه سینما می‌آید که البته وظیفه ما است آن ها را پیگیری کنیم اما من را افسرده کرده است. نامه برای سفارتخانه‌ها به منظور اخذ ویزا و… هم از دیگر بحث‌های ما در این چند ماه بوده است.

*برومند: با بودجه ناچیز خانه سینما چه کنم؟!

این کارگردان سینما گفت: من درباره مشکلات مالی خانه سینما گاهی کابوس می‌بینم و قرص آرام بخش می‌خورم! با اینکه در عمرم از آرامبخش استفاده نکرده بودم. بودجه‌ای که سازمان سینمایی می‌دهد ناچیز است در حالی که این بودجه سهم فرهنگ و هنر است. گاهی حتی این بودجه به اندازه هزینه‌های جاری است. با اینکه یزدی هستم اما اصلاً خسیس نیستم اما از زمانی که اینجا آمدم حتی برای یک لیوان هم اینجا فکر می‌کنم که هدر نرود. ساختمان ما اینجا نیاز به تعمیر دارد تورم باعث شده این بودجه‌ای که نسبت به سال‌های گذشته نصف شده بود حالا یک چهارم شود و اصلاً کفاف هزینه‌ها را ندهد. برای برنامه‌های اصلی باید پول داشته باشیم ولی مشکلات مالی عدیده‌ای داریم و این برای من بسیار نگران‌کننده است.

وی افزود: احساس می‌کنم خانه سینما دچار روزمرگی شده است و بخش اعظم آن معطوف به مشکلات مالی است، چون تمام توان ما برای به دست آوردن منابع مالی مصرف می‌شود. ما بدهی زیادی داریم. هفتصد میلیون بدهی به تامین اجتماعی داریم که تعجب‌آور است. گاهی ما را جریمه می‌کنند و این جریمه انباشته می‌شود. انجام همه برنامه‌ها پول می‌خواهد. تورم باعث شده که هزینه‌ برنامه‌های ما زیاد شود. حتی یک روز گفتم می‌خواهم استعفا دهم چون آمده‌ام کارهای بزرگ کنم، اما این مسایل نمی‌گذارد. چیزهایی از ما می‌خواهند که به قول آقای قالیباف دل آدم به درد می‌آید! مثلاً برخی می‌گویند چرا به ما عیدی نمی‌دهید؟ آخر مگر چه کسی به ما عیدی داده است؟ به قول آقای احمدی‌نژاد، آن را لولو برد!

*برومند: چرا تعریف درستی از شغل ما وجود ندارد؟

وی درباره مسایل بیرونی «خانه سینما» هم گفت: اول از همه اختلاف‌نظر با سازمان سینمایی و ارشاد است. ما با این سازمان درباره ماهیت خانه سینما اختلاف نظر داریم ما می‌گویم یک صنف هستیم اما آنها می‌خواهند یک موسسه فرهنگی باشیم. البته ما درک می‌کنیم ارشاد و سازمان سینمایی محدودیت قوانین دارند اما این مشکل ما نیست، باید مقررات خود را تغییر دهند. ز سال ۸۲ در کتاب قوانین ارشاد ذکر شده که قوانین باید اصلاح شود، اما تاکنون این اتفاق رخ نداده است. باید این کار را کنند تا دچار اصطکاک نشویم و کنار هم باشیم.

این کارگردان سینما تأکید کرد: به هر حال آن‌ها بخش دولتی هستند و ما بخش خصوصی هستیم. اینکه تعریف درستی از شغل ما وجود ندارد ما را با سازمان‌های دیگر هم دچار مشکل کرده است، مثل سازمان مالیات، سازمان مالیات نمی‌داند که ما گاهی پنج سال بیکار هستیم و گاهی یک سال کار می‌کنیم که برای آن مالیات می‌خواهند. یا مثلاً سازمان بیمه که در پیدا کردن شغل مشابه گفتند ما مثل صیادان پاره‌وقت جنوب هستیم. از آقایان دولتی خواهش می‌کنم بدانند که تعریف شغلی ما مشکل دارد. سهم ما از درصدهای عوارض چیست؟ اگر به جای آن دو درصد، نیم درصد هم بدهند مشکلات ما حل می‌شود.

*عسگرپور: شرایط کشور را در طول سال گذشته فراموش نکنیم

در ادامه این نشست، محمدمهدی عسگرپور؛ رئیس هیات مدیره خانه سینما گفت: با آغاز کار هیات مدیره جدید مجموع برنامه‌هایی را برای دو سال آینده پیش‌بینی کردیم و بخشی از آنچه که داشتیم برگرفته از تجارب سال‌های گذشته بود که به نظرم جزو محاسن این هیات مدیره است. ماجراهای مهرماه شروع شد و بخش زیادی از برنامه‌هایی که طراحی شده بود به حاشیه رفت. شرایط کشور را در طول سال گذشته فراموش نکنیم که خیلی از اولویت‌های ما را تغییر داد. ما درگیر مسایل همکاران و مسایل اجتماعی شدیم. گاهی دوستان راحت می‌توانند مسایل اجتماعی و سیاسی را مثل یک خط کش جدا کنند اما من نمی‌توانم. ما در کشوری هستیم که همه این مسایل با هم است در صورتی که در خیلی از کشورها چنین خط کشی هایی وجود ندارد.

عسگرپور افزود: به عنوان مثالاگر بخواهیم همان دو درصدی که خانم برومند درباره سهم صنوف از عوارض گفت را اگر پیگیری کنیم آیا ما کار اجتماعی کرده‌ایم یا سیاسی؟ هر دولت برخی چیزها را از ما می‌گیرد. مثلاً تجمیع عوارض کردند و گفتند ما به شما کمک می‌کنیم و تفاهم‌نامه‌ای را با ارشاد امضا می‌کنیم و دیگر نگرانی نخواهید داشت، اما ما از مجموعه‌ای که می‌توانست طلبکارانه حق خود را بگیرد تبدیل به کسی شدیم که دست دراز کنیم و کمک بگیریم! ممکن است یک سال به ما کمک کنند و یک سال کمک نکنند و یکسال کمک خوبی هم داشته باشند. همین شرایط باعث می‌شود همکاران ما سراغ عیدی بگیرند و فراموش کرده‌اند که طی این سال ها، این حق‌ها از ما گرفته شده است. پیشنهاد مشخص ما این است که به همان وضعیت قبل برگردیم آن زمان رفتار صنف تغییر می‌کند و ی تواند خود را پیدا ‌کند.

*عسگرپور: باید از موقعیت های سنتی خارج شویم

رئیس هیأت مدیره خانه سینما افزود: مهمترین مسأله‌ای که در هیات مدیره مطرح شد، درباره اکران و نمایش فیلم‌ها بود. در تحولات تکنولوژیک سینما ما همواره با پدیده‌هایی مواجه شده‌ایم که آمادگی آن را نداشته‌ایم. تحولات در دنیا اتفاق می‌افتاد اما ما می‌گفتیم فعلاً احتیاجی به آن ها نداریم چون فیلم‌هایمان می‌فروشند. در هیات مدیره جدید برنامه‌های ما تحت تاثیر این موضوع بود که وارد موقعیت جدیدی می‌شویم و باید از موقعیت‌های سنتی خارج شویم. در حال حاضر فعالان صنعت فیلم از حوزه سنتی خارج شده‌اند. اگر خانه سینما و نهاد صنفی به این مسأله مهم توجه نکند به سمت اضمحلال می‌رود و فعالیت‌های آن بلا استفاده می‌شود پس باید با شرایط جدید تعریف جدید داشته باشیم.

وی ادامه داد: اساسنامه خانه سینما تبدیل به «اسمشو نبر» شده است! همه فکر می‌کنند تغییر اساسنامه یک ماجرای خزنده، مخملی و کودتا است در حالی که یک چیز عادی است. اگر این واقعیت باشد که ما باید با شرایط جدید تطبیق پیدا کنیم، آیا نباید اساسنامه تغییر کند؟ ما سر این موضوع در دولت فعلی، قبلی و قبل‌تر دچار چالش بودیم. اصلاً از دولت دهم این موضوع آغاز شد و یک جور توهم توطئه شکل گرفته است.

*مرضیه برومند: برای اجرایی شدن برنامه ها نیازمند پول هستیم

در ادامه نشست مرضیه برومند بحث را ادامه داد و گفت: سیاست‌های اجرایی من این است که خانه سینما را چه از لحاظ فضا و چه از نظر دیگر ابعاد، از این بی‌صدایی دربیاورم و سایت ما به درستی کار کند. برای این موضوع نیازمند همکاری اصناف هستیم، چابک‌سازی خانه از دیگر برنامه‌های ما است. در تلاشیم تا منابع مالی دیگر هم شناسایی کنیم تا از این وضعیت اسفناک بیرون بیاییم.

وی ادامه داد: هموار کردن مراحل پذیرش اعضای جدید هم از دیگر برنامه‌های ما است. پول هم می‌خواهیم. نیاز به منابع مالی داریم. بهینه‌سازی ضوابط و آیین‌نامه‌های شوراهای داوری و صیانت هم از برنامه‌های مهم ما است. تلاش برای تدوین آیین‌نامه حمایت از حقوق کودکان بازیگر و نظارت بر حسن اجرای آن هم از برنامه مهم من است. باید حتماً به مسایل آنها رسیدگی شود چون اتفاقاتی که امروز می‌افتد خلاف کنوانسیون حقوق کودک است.

*برومند: از صحبت های محمد خزاعی تعجب کردم!

برومند در ادامه در پاسخ به سوالی درباره صحبت های شب گذشته محمد خزاعی، درباره هنرمندان حاضر در یکی از فیلم‌های به‌نمایش در آمده در جشنواره کن و احتمال ممنوعیت ادامه فعالیت آن‌ها در سینما به‌واسطه حضور در فیلم‌های فاقد مجوز گفت: من از آن سخنان بسیار تعجب کردم. چنین چیزی صحت ندارد. احتمالاً آقای خزاعی نمی‌خواسته بگوید و زبانش این چنین چرخیده است! ما با چنین چیزی موافق نیستیم. اگر مناسباتی درست بین خانه سینما و سازمان سینمایی درباره فیلم‌های بدون پروانه شکل بگیرد، شاید بتوانیم کاری کنیم اما چرا این فیلم‌ها پروانه ساخت نمی‌گیرند؟ چرا وقتی پروانه می‌گیرند، پروانه نمایش نمی‌گیرند؟ فیلم‌های دارای پروانه ساخت و نمایش باز هم دچار اعمال سلیقه می‌شوند و جلوی آنها را می‌گیرند!

وی اضافه کرد: سازمان سینمایی باید راهکاری پیدا کند تا شأن مجوزی که می‌دهد توسط مسئولان مختلف مورد احترام قرار بگیرد. درباره مسأله آثار بدون پروانه می‌توانیم کارگروهی شکل بدهیم میانه را بگیریم تا فیلم‌ها پروانه داشته باشند و ارزش مجوز حفظ شود. همین چند وقت پیش یکی از مستندسازان که پروانه داشته و تلویزیون هم کارش را پخش کرده بود دچار مشکلات عدیده شد.

در ادامه عسگرپور هم در پاسخ به همین سوال گفت: من دیشب در آن بخش مراسم که مربوط به صحبت‌های آقای خزاعی بود حضور نداشتم اما حین صحبت های آقای وزیر بودم و فکر کردم قرار است یک فضای همدلی ایجاد شود. بعد که صحبت‌های آقای خزاعی را در خبرگزاری‌ها دیدم متوجه شدم باید نگران باشیم. نمی‌دانم انگیزه ایشان از این صحبت‌ها در جلسه سینماگران دفاع مقدس چه بوده است. فکر می‌کردم این صحبت‌ها باید در یک روز دیگر و در جلسه و جمع دیگری گفته می‌شد. این صحبت‌ها کمک به وضعیت فعلی سینما نمی‌کند، بلکه آن را پیچیده‌تر می‌کند.

وی تأکید کرد: ما یک سری آیین‌نامه داریم که برمبنای آن‌ها اساساً پروانه ساخت جزو قوانین نیست. پروانه ساخت بر مبنای مصوبه هیات وزیران شکل گرفته اما پروانه نمایش بر مبنای قانون است. اگر من امروز یک فیلم بدون پروانه ساخت بسازم آیا قانون جرم انگاری کرده است؟ منظورم این نیست که جرم انگاری شود، بلکه این خواست‌های متفاوت مدیران است. من امیدوارم به پروانه ساخت به گونه‌ای دیگر نگاه شود. در مقاطعی فقط طرح را می‌خواندند اما اکنون فیلمنامه را کامل می‌خوانند! می‌دانم که در شورای پروانه نمایش هم گاهی رای اقلیت تاثیرگذار است و اینچنین نیست که اکثریت تاثیرگذار باشند. اینکه آقای خزاعی می‌گویند ما در خانه سینما هم با این سینماگران برخورد می‌کنیم، باید بگویم خیر اینچنین نیست و ما چنین تفاهم‌نامه‌ای نداشته‌ایم.

*برومند: با هتک حرمت هیچ‌کسی موافق نیستم

مرضیه برومند در ادامه در پاسخ به پرسشی درباره جنبش می‌تو گفت: دورادور از این داستان اطلاعاتی دارم. به نظرم این‌جور مسایل ناشی از مسایل میان صاحبان قدرت، ثروت و شهرت با زیردستان است. الزاماً هم مختص خانم‌ها نیست. من با طرح رسانه‌ای ناگهانی‌اش مخالفم. احساس می‌کنم فضای خانه سینما، خانه‌ای امن است که اگر چنین اتفاقاتی رخ داد ابتدا باید در اینجا طرح شود و اینجا کارگروه‌های حقوقی ما حتماً پیگیری می‌کنند. با هتک حرمت هیچ‌کس موافقت ندارم، اما خانه سینما سعی کرده با گفتگو مسأله را حل و فصل کند. من شخصاً ترجیح می‌دهم قبل از اثبات جرم، آبروی کسی ریخته نشود اما اگر ثابت شد تمام قد کنار کسی که متضرر شده است، می‌ایستم. می‌دانم که چنین اتفاقاتی در همه عرصه‌ها رخ می‌دهد و هر قدرتمندی سو استفاده می‌کند راهکار خانه سینما شورای صیانت بوده که البته من با آنها دیداری نداشته‌ام و باید این شورا قوی شود.

وی در بخش دیگری از صحبت هایش به جنگجو بودن خود اشاره کرد و گفت: من شبیه خودم هستم. جنگجو هستم اما اهل بهم زدن نیستم. می‌جنگم تا شرایط درست شود و افراد و مسئولان همدل شوند. من از ابتدا دعوا نمی‌کنم. فعلاً در حال گفتگو هستیم و اوضاع به آن بدی هم نیست. ولی اگر درست نشود حتماً واکنش نشان می‌دهم. این‌طور نیست که چون کاراکتر جنگجو دارم، حتماً از ابتدا دعوا کنم. فکر می‌کنم گاهی گوش شنوایی هست. برای من نهاد مستقل صنفی خانه سینما مهم است تا رشد کند.

*برومند: نمی خواهم شکاف بین سینماگران و مسئولان بیشتر شود

برومند در پاسخ به خبرنگار دیگری درباره پیگیری وضعیت فعالیت برخی هنرمندانی که با مشکلاتی مواجه شده‌اند گفت: ما هنرمندان ممنوع‌الکار و ممنوع‌الخروج و در معرض رفتن به زندان و دارای پرونده داریم. گاهی سازمان سینمایی هم به حل شدن موضوع کمک می‌کند. با این حال من در آغاز راه هستم و باید بگویم من یک مهاجمم؛ اما دوست ندارم شکاف بین سینماگران و مسئولان بیشتر شود. چون عمیقاً رنج می‌کشم. پس باید تلاش کنیم این شکاف کمتر شود. مسئولان ما هم باید ارشاد شوند چون تصورشان نسبت به ما مخدوش است.

مدیرعامل خانه سینما در ادامه درباره بودجه دریافتی این نهاد توضیح داد: ما هنوز حقوق کارمندان‌مان را هنوز نداده‌ایم! سازمان سینمایی چندرغاز می‌دهد. سازمان سینمایی یک میلیارد تومان بودجه داد که صرف حقوق کارمندان، جریمه بیمه و مالیات و… شد. تنها ماهی سی چهل میلیون هزینه پول آب و برق خانه می‌شود.

عسگرپور نیز در ادامه در پاسخ به پرسشی درباره کنش‌های سیاسی خانه سینما گفت: بخشی از صحبت‌هایی که ما معمولاً در این‌جور جلسات می‌کنیم کمی قدیمی است که به زبان‌های مختلف تکرار می‌شود. نمی توان مفهوم خانه سینما را به راحتی توضیح داد. خیلی از مسایل گاهی از سوی همکاران ما مطرح می‌شود. اگر ما مسایل فیلمسازان دارای مشکل را حل کنیم اولین برخورد از سوی همکاران ما شکل می‌گیرد و می‌گویند این وظیفه خانه سینما نیست برخی از دوستان فکر می‌کنند فقط باید بن گوشت و مرغ بدهیم و غیر از این اگر کاری انجام دهیم کار غیرصنفی کرده‌ایم!

وی گفت: ما در شورای پروانه ساخت سازمان سینمایی نماینده داریم. قرار بود این شورا پنج نفره باشد اما هفت نفره شد و باقی اعضای آن از سوی دولت تعیین می‌شوند. آمار پروانه ساخت شش ماه اخیر را بگیرید و ببینید چگونه پروانه پشت پروانه می‌گیرند. اما بخش دیگر نمی‌توانند کار کنند اگر روی این موضوع مسأله داشته باشیم اول از همه همکاران ما می‌گویند چرا کار سیاسی می‌کنید باید آن دو کرسی پروانه ساخت را حفظ کنید.

برومند هم خطاب به عسگرپور گفت: آیا فکر نمی‌کنید برای جلوگیری از ضرر و زیان و جبران ضررها، آنها دوست دارند فیلم‌های بی‌ضرر تولید کنند؟ اصلاً حالا سرمایه‌گذاری برای ساخت فیلم‌های اجتماعی هست؟

*عسگرپور: از تولید فیلم های سیاسی نترسیم!

عسگرپور گفت: گاهی اوقات برای ارتقای کارمان مشارکت زیاد و گاهی عدم مشارکت نیاز است. مسأله ما در خانه سینما این است که همکاران ما تا جایی که ممکن است بتوانند کار کنند. من هم مدتی است با حضور خانم برومند به همه چیز امیدوار شده ام. امیدوارم این اتفاق با گفتگو و سماجت رخ دهد و همکاران ما کار کنند. اگر فیلمسازی داریم که نگرش خاصی دارد او هم باید کار کند. اگر فیلمسازی داریم که دوست دارد در حوزه سیاسی کار کند آنقدر نترسیم. این‌همه به سینمای ایران می‌گویند سیاه و تلخ ولی به تولیدات آمریکا و اروپا هم نگاه کنید ببینید چه کاری در فیلم‌ها می‌کنند. تندترین نقدها را به ساز و کار خود در فیلم‌هایشان دارند فیلم‌های ما را حتی پاستوریزه تعبیر می‌کنند.

این کارگردان افزود: اصلاً درباره سینمای دفاع مقدس حرف بزنیم. کسی تا کنون گفته که چرا به این وضع دچار شده است؟ چون همیشه یک قرائت از آن وجود دارد اما آیا می‌شود درباره عملیات فریب محسن رضایی هم فیلم ساخت؟ به نظرم علاقه‌مندان سینمای دفاع مقدس وجود داشتند اما اتفاقاً دوستان دولتمرد آن‌ها را از بین بردند.

رئیس هیأت مدیره خانه سینما درباره سرانجام هنرمندان ممنوع الکار هم گفت: به نظرم برخی مسایل همچنان ادامه دار است. همین اظهارنظر دیشب آقای خزاعی نگران‌کننده است. آن محفل و آن مکان جای گفتن آن حرف‌ها نبود.

*برومند: در خانه سینما بخور بخور نیست!

برومند هم در ادامه درباره شفافیت گفت: شفاف‌سازی خیلی خوب است. در دوره گذشته خانه سینما ۶ میلیارد تومان بودجه داشت. مسایل بسیار پیش پا افتاده هم ما را دچار مشکل کرده و اساساً پول چندانی نداریم اگر پولی بود که برنامه‌های کلان زمین نمی‌ماند. گاهی فکر می‌کنند در خانه سینما بخور بخور شده است. در حالی که این چنین نیست. مثلاً برخی از اعضای کانون کارگردانان حتی توانایی پرداخت چهارصد هزار تومان حق عضویت سالانه خود را نداشتند. این واقعاً تاسف‌بار است که شأن سینماگر چنین شده‌است. خبری آمد که آقای خزاعی نامه‌ای محرمانه درباره نیاز هنرمندان به مسکن مهر نوشت که البته برخی اعضا ناراحت شدند اما واقعاً برخی اعضا به همان‌ها نیاز داشتند.

عسگرپور هم اظهار کرد: تعدادی از اعضای ما وضع مالی خوبی دارند ولی برخی هم چنین نیستند برخی در حاکمیت سعی می‌کنند درباره این سینما تصمیم‌گیری کنند مثل قضیه مالیات. آنها بر مبنای صد نفر که چنین حقوق خوبی دارند شلاق برداشته‌اند و شش هزار عضو آن را می‌زنند! بعضی ها می‌گویند اگر نمی‌توانید پول بگیرید بگویید ما برویم و بگیریم و ما معنای این حرف را می‌فهمیم مثلاً در دهه هشتاد برخی گفتند شما اسناد مالی را بدهید و ما پول بگیریم و به شما بدهیم ولی ما چرا باید این کار را می‌کردیم آن دوستان رابطه مشخص با دولت داشتند!

برومند در همین زمینه اضافه کرد: چند وقت پیش گفتم برویم به سمت استقلال مالی، چون مبلغی که به ما می‌دهند اصلاً ارزش این‌همه حرف را ندارد، اما این موضوع یک همت عالی می‌طلبد. سینمای اجتماعی ما در حال از بین رفتن است و باید فیلم‌های اجتماعی ساخته شود. در ملاقات با آقای اسماعیلی وزیر ارشاد هم همین حرف را زدم. دنبال این هستم که به سمت فیلمنامه‌های به بن‌بست خورده بروم تا ببینم چه ایراد بنی‌اسرائیلی از آن‌ها گرفته‌اند. من سازشکار نیستم، چون منافعی در سازشکاری ندارم. پای حرمت سینما، کیفیت و اعتلای آن ایستاده‌ام. طبیعی است که فیلم‌های اجتماعی مشکلات خود را دارند اما چرا یک فیلم خانوادگی هم ساخته نمی‌شود؟ چرا همه سریال‌ها بزن بهادر شده‌اند؟ همه این‌ها تقصیر خانه سینما نیست و برخی از همکاران ما هم چنین دیدگاهی دارند.

*عسگرپور: امسال باید جشن خانه سینما را برگزار کنیم

عسگرپور درباره وضعیت برگزاری جشن خانه سینما هم گفت: ما جزو کشورهایی هستیم که نمی‌توانیم هر سال هر جشنی را با یک قاعده برپا کنیم، چون مناسبات کشور ما متفاوت است. به هر حال امسال باید این رویداد را برگزار کنیم اما ممکن است قالب آن متفاوت باشد اما به هر حال مراسمی را خواهیم داشت و آن اواخر شهریور خواند بود.

وی گفت: مجموعه حاکمیت هم خیلی آمادگی رویارویی با آنچه که اتفاق افتاد در ابعاد مختلف را نداشت. بخشی از قوه قضاییه انصافاً خیلی خوب همکاری کردند. حتی قبل از عفو خیلی از مسایل در قوه قضاییه حل شده بود. یک مدل نسبتاً درست از تعامل در آن دوره شکل گرفت و امیدواریم همین موضوع پایه قرار بگیرد و بتوانیم مشکلات را حل کنیم. برخی مقامات قوه قضاییه خیلی وقت گذاشتند و با گفتگو خیلی مشکلات مرتفع شد. البته سازمان سینمایی هم انصافاً کمک کرد. امیدوارم کمتر با اتفاقات این چنینی مواجه شویم. مسأله اول ما در سینما این است که همکاران ما کار کنند و آن کاری را که فکر می‌کنند درست انجام بدهند.

نوشته مرضیه برومند: از صحبت‌های محمد خزاعی تعجب کردم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مرضیه برومند با بیش از چهل سال سابقه فعالیت در تئاتر، تلویزیون و سینمای ایران یکی از مهمترین زنان تاثیرگذار ایرانی است.

هیات مدیره خانه سینمای ایران به نمایندگی از جامعه اصناف سینمایی با ابراز خشنودی از پذیرش این پیشنهاد از سو‌ی خانم مرضیه برومند، امیدوار است این انتخاب زمینه بهبود وضعیت جامعه سینماگران ایران را فراهم سازد.

نوشته مرضیه برومند مدیرعامل خانه سینما شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال عروسکی «شهرک کلیله و دمنه» به کارگردانی مرضیه برومند و تهیه‌کنندگی سید‌مصطفی احمدی از جمعه ۳۰ اردیبهشت به صورت اختصاصی در پلتفرم فیلم‌نت منتشر می‌شود.

آزاده مویدی‌فرد، امیرحسین صدیق،‌ مسعود کرامتی، مریم سعادت، ژاله صامتی، امیر میرآقا، لیلی رشیدی، فریبا جدیکار، بهزاد عمرانی، نادر برهانی مرند، فرزاد حسنی، محمد عسگری، بهادر مالکی، رامین ناصرنصیر، محمدرضا مالکی، یوسف بختیاری، مهدی شاه‌پیری، سارا اقبال، آذین رئوف، علیرضا ناصحی، مهیار مجیب، نازی خاتمی، آنالی شکوری، سعید موسوی راضی، آزاده اسماعیل‌خانی، مرجان پورغلامحسین و مرضیه برومند گویندگان این سریال هستند.

علی اعتصامی‌‌فر، نگار شهبازی، علی پاکدست، پیمان فاطمی، مرجان نامور، هانی حسینی و محمد اعلمی بازی‌دهندگان عروسک‌های «شهرک کلیله و دمنه» هستند.

جزئیات بیشتر از سریال «شهرک کلیله و دمنه» در خبرهای بعدی منتشر می‌شود.­

نوشته مرضیه برومند با «شهرک کلیله و دمنه» به فیلم‌نت می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مراسم که با استقبال خوب کودکان و خانواده های آنها همراه بود هنرمندانی همچون مرضیه برومند، رضا فیاضی، گیتی خامنه، الهه رضایی و امیرحسین صدیق با کودکان و نوجوانان و پدران و مادران آنها درباره لزوم توجه به کودکان و همچنین اهمیت خلق آثار هنری ویژه آنها گفتگو کردند.

مرضیه برومند با اشاره به اهمیت سینمای کودک گفت: من عضو شورای رده بندی سنی فیلم ها هستم و توجه زیادی به موضوعات مناسب برای کودکان دارم. من معتقدم کودکان را باید از دیدن فیلم هایی که مناسب آنها نیست، منع کرد.

وی با اشاره به اینکه سینمای کودک از سینمای نوجوان کاملا جدا است و این دو مقطع سنی آثار مخصوص به خودشان را دارند، ادامه داد: متاسفانه ما نسل نوجوان را فراموش کرده ایم زیرا مشکلات آنها با خط قرمزهایی روبرو است که امکان نمایش دادن آنها در فیلم ها با  مشکلاتی روبرو است به همین دلیل اغلب صورت مساله پاک می شود.

برومند خاطرنشان کرد: ما برای نوجوانان و درباره آنها فیلمی نساخته ایم و سعی نکردیم مشکلاتشان را مطرح کنیم.

وی ادامه داد: باید برنامه های آموزنده و مهارت آموز و مسابقات علمی مان را بیشتر کنیم.  به کودکان توصیه می کنم نیازهایشان را مطرح کنند تا به گوش مسئولان برسد.

کارگردان «شهر موش ها» خطاب به مسئولان  گفت: متاسفانه سالن نمایش فیلم مخصوص کودکان و نوجوانان در کشور کم داریم و نهادهای مختلف باید به افزایش این سالن ها کمک کنند.

در پاسخ به سخنان برومند ، حامد رهنما مدیرکل روابط عمومی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان اعلام کرد که سالن این کانون در خیابان خالد اسلامبولی تا آخر آذرماه تجهیز و به سالن ویژه برای کودکان اختصاص پیدا خواهد کرد.

در ادامه این برنامه جمعی از کودکان نخبه  از تالارهای موزه سینما بازدید کردند.

همچنین برنامه های هنری و نمایشی محیطی ویژه کودکان در فضای باز موزه سینما اجرا  شد.

در انتهای این مراسم فیلم های عموسیبیلو و رهایی در سالن سینمافردوس برای مخاطبان و میهمانان به نمایش درآمد.

این رویداد  فرهنگی وهنری باهمکاری مشترک موزه سینمای ایران و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به مناسبت هفته جهانی کودک در موزه سینما برگزار شد.

گفتنی است، در این هفته  فیلمهای خاطره انگیز سینمای کودک و نوجوان در موزه اکران شد و «مسافر» آخرین فیلم از این گروه ساخته عباس کیارستمی امروز پنجشنبه ساعت ۱۸  در سالن فردوس موزه سینما به‌نمایش در می آید.

نوشته موزه سینما میزبان هنرمندان خاطره‌ساز حوزه کودک شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این جلسه‌ که با حضور سیدجمال هادیان دبیر جشنواره کودک‌آنلاین برگزار شد و بیش از سه ساعت به طول انجامید، اعضای هیأت داوران نظرات خود را درباره فیلم‌های پذیرفته شده در این بخش اعلام کردند.

رسول صدرعاملی کارگردان در این نشست ضمن اشاره به بازخورد مثبت ای رویداد در گام نخست، اظهار داشت: کودک‌آنلاین جشنواره‌ای متفاوت است و این پتانسیل را دارد که به یک جشنواره ماندگار بدل شود.

ایرج طهماسب کارگردان و برنامه‌ساز حوزه کودک و نوجوان نیز جشنواره را اتفاقی برای آینده دانست و گفت: باید پذیرفت که آینده سینما در فضای مجازی رقم می‌خورد و کودک‌آنلاین شروع این راه است…

بنا بر این گزارش، هیأت داوران بخش فیلم جشنواره کودک‌آنلاین از بین ۹۲ فیلم کوتاه این بخش که پیش‌تر توسط هیأت انتخاب بخش فیلم (مجید برزگر، آرش رصافی، مجید شیخ انصاری، جعفر صانعی‌مقدم، بهتاش صناعی‌ها، بیژن میرباقری و محمد نجاریان) از بین ۴۸۲ اثر انتخاب شده بود، به جمع‌بندی نهایی دست یافتند.

گفتنی است برگزیدگان بخش فیلم کوتاه، در مراسم پایانی جشنواره در کنار برگزیدگان بخش وب‌سری‌ معرفی خواهد شد.

نخستین جشنواره فیلم کوتاه و وب سری کودکآنلاین به دبیری سیدجمال هادیان از پاییز سال گذشته در چهار فاز فراخوان ایده، انتخاب ایده‌های برتر، مشارکت در تولید ایده‌ها و انتخاب تولیدات برتر در حال برگزاری است و مراسم پایانی جشنواره، در نیمه دوم امسال برگزار خواهد شد.

نوشته آخرین جلسه داوری بخش فیلم نخستین جشنواره کودکآنلاین برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: این جشنواره ها بیشتر مختص شهر تهران و مراکز استان ها هستند و به همین دلیل نمی تواند در شهرهای کوچک و روستاها فراگیر شود و روی آن اجتماع اثر بگذارد. مردم شهرها تا حدی نسبت به برخی مسائل خود آگاهی دارند. این درحالی است که جوامع کوچکتر نیازمند آموزش و اطلاع رسانی از طریق جشنواره ها در این موضوعات هستند.

کارگردان «خونه مادر بزرگه» با بیان اینکه مردم کمترمخاطب این جشنواره ها هستند،توضیح داد: البته شاید خاصیت جشنواره ها این است که دست اندرکاران را دور هم جمع کند، اما تا مردم این آثار را نبینند، این جشنواره تاثیرگذار نخواهد بود. سال گذشته در جشنواره فیلم سلامت، جایزه ای هم برای من در نظر گرفته شد. امیدوارم امسال که دوره دوم جشنواره فیلم سلامت است، برگزاری آن همراه با حضور بیشتر مردم باشد و بعد از پایان جشنواره این فیلم ها از تلویزیون هم برای مردم نمایش داده شود.

برومند درباره علاقه مندی اش برای ساخت فیلم با موضوع سلامت نیز گفت: من ناخودآگاه به این سمت کشش دارم و در آثارم به این نکات توجه می کنم. مثلا احترام به حقوق دیگران از جمله مباحثی است که همیشه به طور ناخودآگاه در آثارم گنجانده می شود. من نمی توانم به این نکات ظریف دقت نکنم. هر فیلمسازی باید در کنار مضمون اصلی فیلم به این نکات ظریف هم اهمیت بدهد، خصوصا اگر آن فیلم برای کودک و نوجوان ساخته می شود.

وی ادامه داد: مثلا به تازگی دیده می شود که از بازیگران کودک چاق در فیلم های کودک استفاده می شود. به نظر می رسد این تصور رایج شده که بچه های چاق بامزه یا مسخره هستند که هر دوی این تصورات صحیح نیست و از سویی دیگر شاید باعث ترویج چاقی در جامعه شود. درحالی که اضافه وزن برای سنین پایین مناسب نیست و اتفاقا باید در فیلم ها به بچه ها آموزش داد که پرخوری نکنند یا مثل بدانند که اضافه وزن چه مشکلاتی را برای آنها ایجاد میکند.

برومند خاطرنشان کرد: اتفاقا به تازگی پدر مادرهایی که شهرت بچه های چاق را در سینما دیده اند و خودشان هم یکی از همین بچه ها را دارند سراغ فیلمسازان می آیند و می خواهند از کودکشان در فیلم استفاده شود. باید بدانیم که به عنوان الگو نشان دادن بچه های چاق در سینما و تلویزیون خوب نیست. حوزه سلامت حوزه مهمی است که هر فیلمسازی باید در آثارش به صورت نامحسوس آن را در نظر بگیرد.در یک فیلم سینمایی، تغذیه مناسب، رفتار صحیح به طبیعت و هدر ندادن منابع را میتوان در کنار قصه اصلی خیلی ظریف در نظر گرفت.

کارگردان «شهر موش ها۲» ادامه داد: گسترش بیماری های سخت و به ویژه سرطان ها، واقعا نگران کننده است. یا اینکه ایست قلبی به سراغ جوانان هم آمده است. ما با محیط زیست خود بد کرده ایم. اینها به بدن انسان منتقل می‌شود و خودش را نشان می دهد. کلا من با هر نوع دستکاری در طبیعت مخالف هستم. در اطراف همین شهر تهران مناطق آلوده زیادی ایجاد شده اما هر زمان با مسوولان مربوطه در سازمان های مختلف حرف می‌زنیم خیلی عادی می‌گویند بله آنجا این‌طوری است! ورود پساب ها به رودها امری عادی شده است و مردم هم کاملا نسبت به آن بی تفاوت هستند.

وی ادامه داد: به نظر من ناهنجاری اخلاق عمومی در حال سرایت به حوزه بهداشت و سلامت و محیط زیست اس این روزهای گرم تابستان، باز هم در اخبار درباره مشکلات مناطق جنوبی ، اخبار ناخوشایند در زمینه ریزگردها و آلودگی آب می شنویم. بخشی از این مشکل به خارج از مرز‌های ما برمی‌گردد و این واقعیت هم دارد. اما بخشی از این مشکل به خاطر این است که ما تالاب‌ها و دریاچه‌های‌مان را به آسانی از دست دادیم. ما در طول قرن ها، موانع طبیعی در مقابل گرد و غبار داشتیم.

برومند همچنین گفت: خودمان با دست خودمان این ها را از بین بردیم. مثلا اراضی کشاورزی و منابع طبیعی را تغییر کاربری می‌دهند یا ویلا می‌سازند مثل گردنه حیران و خیلی‌ مناطق دیگر در گیلان و مازندران که انقدر زشت و بدترکیب شده است. بیماری ها از کجا می آیند؟ مردم محلی چرا عکس‌العملی نشان نمی‌دهند؟ وقتی محیط‌بانان را می‌کشند چرا مردم آن محل واکنشی نشان نمی‌دهند؟ چون همه با هم فامیل هستند. چون همان شکارچی با شکاربان فامیل است. افرادی که درختان جنگل را قطع می کنند و چوب می دزدند با آن جنگلبان فامیل هستند. انقدر درد عمیق است که این حرف ها فایده ای ندارد. مشکلات در یک دایره بسته افتاده است و خیلی دیر شده که با حرف و نصیحت و شعار درست شود. به نظر من فقط باید ضربتی عمل کرد و آن هم با هماهنگی همه دستگاه ها و البته پشتیبانی خود مردم.

کارگردان الوالو من جوجو ام» با بیان اینکه پایه و اساس آلودگی‌های امروز، آلوده شدن اخلاق ما است، گفت: اخلاق و وجدان ما درست شود این‌ها هم درست می‌شود. قضیه دردناک‌تر از این حرف‌هاست. ترویج سبک زندگی سالم و گنجاندن آن در قصه فیلم، حتما می تواند موثر باشد چون مردم با شخصیت های سینما، احساس نزدیکی می کنند. یا ترویج آرامش در زندگی خیلی مهم است. اگر اعصاب و روان آدم‌ها راحت باشد و آرامش داشته باشند خیلی از این مشکلات ایجاد نمی‌شود.

وی ادامه داد: بسیاری از این مشکلات جسمانی ریشه‌ عصبی دارد و ناشی از استرس های محیطی بسیار زیادی است که به ما وارد می شود. به هر حال آثار مختلفی ساخته می شود. به نظرم هنرمند باید درک درستی از مسئله داشته باشد و فقط به فکر سود مالی پروژه ها نباشد. بعضی از فیلم‌های مستند که جوان‌ها می‌سازند خیلی هشدار دهنده هستند و دلسوزانه کار کرده بودند و خیلی تاثیرگذار بودند و روی خود من تاثیر گذاشتند. بله باید آثار سینمایی ساخته شود و نمایش داده شود اما اول از همه به مسوولین نمایش داده شود. بعضی از مسوولین اصلا نمی دانند چه وضعیتی در حوزه سلامت و بهداشت و محیط زیست داریم و آگاهی کافی نسبت به آن ندارند.باید کار به دست کاردان سپرده شود.

دومین جشنواره فیلم سلامت یکم تا پنجم شهریور در پردیس سینمایی چارسو برگزار می شود.

نوشته مرضیه برومند: در آثارم به مقوله سلامت بسیار توجه دارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرحسین صدیق که بازیگری را با «قصه های تا به تا» شروع کرد بازی در مجموعه های «داستان یک شهر»، «دردسرهای عظیم»،  «عصر پاییزی» و فیلم های سینمایی «میم مثل مادر»، «بیست و یک روز بعد»، «بیداری»، «نسل سوخته» و … را در کارنامه دارد.

احسان کرمی مجری رادیو و تلویزیون ، صداپیشه و بازیگر تئاتر است. کرمی در نمایش های «سینماهای من»، «آیس لند» و … روی صحنه رفته است.

جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت ۲۵ فروردین تا اول اردیبهشت ماه ۹۶ در پردیس تئاتر تهران برگزار می شود. برای اطلاع از اخبار این رویداد به سایت festivalf.ir مراجعه کنید.

نوشته مرضیه برومند به جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این حضور لیلا حاتمی، مریلا زارعی، جمشید مشایخی، شهرام حقیقت دوست، مهران غفوریان و مرجانه گلچین در این سریال پر ستاره قطعی شده بود و طی روزهای آینده دیگر بازیگران مطرح پروژه معرفى مى شوند.

«ماه تی تی» که تهیه‌کنندگی آن بر عهده مهران برومند است، برای شبکه نمایش خانگی تولید می‌شود و  سومین سریالی است که داود میرباقری برای این رسانه کارگردانی می‌کند.

این سریال هفته گذشته، مقارن با عید قربان در شهرک سینمایی غزالی کلید خورد.

این سریال فضای متفاوتی نسبت به کارهای قبلی میرباقری دارد و تجربه تازه ای برای او محسوب می شود. میرباقری در این سریال قصد دارد برای اولین بار به سراغ تاریخ چند هزار ساله ایران برود که البته این قصه تلفیقی با فضای معاصر دارد. این سومین همکاری میرباقری با مهران برومند پس از سریالهای “شاهگوش” و “دندون طلا” است.

دیگر عواملی که در این پروژه حضور دارند عبارتند از: گروه نویسندگان : الهه میرباقری ،آزاده محسنی، مجری طرح : مجید مطلبی، مدیر تولید : مهدی بدرلو، مدیر فیلمبرداری : حسین جلیلی، مدیر صدابرداری : ایرج شهزادی، طراح صحنه و لباس : مجید علی اسلام، طراح گریم : بابک اسکندری، طراح بدلکاری و جلوه میدانی : ارشا اقدسی, جلوه های ویژه رایانه ای : هادی اسلامی، دستیار اول کارگردان : حامد میرباقری، جانشین تولید : فؤاد بور بور، برنامه ریز : حسین متحد، عکاس : محمد بدرلو.

نوشته مرضیه برومند و سیاوش طهمورث در «ماه تی تی» میرباقری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کارگردان ادامه داد: متاسفانه سیامک انصاری دچار بیماری شد و امکان حضور در پروژه را نداشت. از سوی دیگر ما هم نتوانستیم بازیگر دیگری را جایگزین کنیم و چون فرصت چندانی هم نداشتیم، به ناچار و با صلاحدید تلویزیون، ساخت این مجموعه منتفی شد.

قرار بود گروه سازنده این سریال اوایل دی ماه راهی شمال بشوند چراکه لوکیشن سریال «ویلا» در شمال کشور بود که به دلیل بیماری سیامک انصاری ساخت این مجموعه منتفی شد.

منبع: ایسنا

نوشته ساخت سریال نوروزی تلویزیون به خاطر بیماری یک بازیگر منتفی شد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مرضیه برومند متولد خرداد ۱۳۳۰ فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. کارش را با بازیگری در تئاتر شروع کرد و بعد به تلویزیون رفت. از سال ۱۳۴۷ در تلویزیون عروسک‌گردانی و بازیگری را تجربه کرد. اولین حضورش در سینما مربوط به بازی در فیلم «دایره مینا» ساخته داریوش مهرجویی (۱۳۵۳) است. بعد از انقلاب اسلامی کارگردانی را با کارهای تلویزیونی عروسکی در دهه شصت شروع کرد و مجموعه «مدرسه موشها» آنقدر با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد که فیلم سینمایی‌اش را هم ساختند. در دهه هفتاد چند سریال محبوب کودک و کمدی ساخت که با استقبال روبه‌رو شد. مهم‌ترین‌شان که در ذهن مردم باقی مانده «آرایشگاه زیبا» است. فیلم کودک «الو!الو!من جوجوام» را هم در همان سال‌ها کارگردانی کرد. دهه هشتاد فیلم سینمایی «مربای شیرین» را ساخت و بیشتر تمرکزش را روی سریال‌های تلویزیونی با مایه‌های کمدی گذاشت. آخرین سریالی که ساخته، «آب پریا» است که دو سال پیش از تلویزیون پخش شد و بعد رفت سراغ پروژه پر سر و صدای «شهر موشها ۲». فیلمی که با فروش بالای ۱۲ میلیارد تبدیل به پرفروش‌ترین فیلم سال گذشته و تاریخ سینمای ایران شد.

تندیس حافظ یک عمر فعالیت هنری پانزدهمین جشن حافظ به مرضیه برومند تعلق می‌گیرد. این تندیس تقدیری از کارگردانی است که در طول این سه دهه برای کودکان و بزرگترهایشان رویاهای شیرینی به تصویر کشیده و آنها را سرگرم کرده است. در دوره‌های قبلی جشن حافظ( دنیای تصویر) جایزه یک عمر فعالیت هنری به این چهره‌ها اهدا شده بود: سعید پورصمیمی، نعمت حقیقی و مسعود کیمیایی، ساموئل خاچیکیان، ناصر تقوایی، حمیده خیرآبادی، مهدی فتحی، ناصر تهماسب، عزت‌الله انتظامی، داریوش مهرجویی، جمشید مشایخی، منوچهر اسماعیلی، سعید راد و عبدالله اسکندری.

جشن حافظ تنها جشن خصوصی سینما و تلویزیون ایران است که امسال روز بیست و ششم خردادماه برگزار خواهد شد.

نوشته تجلیل از مرضیه برومند در جشن حافظ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی،طی این حکم ،مهدی ارگانی،مسعود کرامتی،حمید جبلی،دکتر جواد حاتمی،مهدی یزدانی،محسن چینی فروشان،علیرضا تابش،فرشته طائر پور و مرضیه برومند به عنوان اعضای شورای سیاستگذاری و راهبردی سینمای کودک و نوجوان منصوب شدند.

در متن حکم ایوبی خطاب به نامبردگان آمده است: حافظه سینمای ملی ایران، دستاوردهای ماندگار بسیاری را در خود رقم زده است که بخش بزرگی از آن حاصل موفقیت های جریان سینمای کودک و نوجوان است. همانگونه که مطلع هستید سینمای کودک و نوجوان ایران در سال های اخیر جز معدودی تجربه پراکنده، چیزی بر کارنامه خود نیفزوده است و حتی در حفظ جایگاهی که داشت نیز دچار مشکلات بنیادین شده است.

اکنون که با تشکیل شورای سیاستگذاری و راهبری سینمای کودک قرار است در تقویت و احیای این سینمای موثر آینده ساز بکوشیم و نگرانی مشترکمان را از تاثیر رسانه های جهانی بر سلیقه فرهنگی و هنری کودکان کشورمان مرتفع سازیم، بدینوسیله جنابعالی را به عنوان عضو شورای سیاستگذاری و راهبری سینمای کودک منصوب می نمایم.

باشد که با بهره مندی از تجربیات و توانایی های شما که در تأسیس و رشد سینمای کودک و نوجوان سهم بسزایی داشته اید، در تحلیل دقیق مسائل و بهبود شرایط تولید، تبلیغ و نمایش فیلم های مناسب و جذاب برای این مخاطبان، موفق شویم و با سرعت و دقت مطلوبی راه خطیر پیش رو را طی کنیم.توفیق قرین راهتان باد.

نوشته اعضای شورای سیاستگذاری و راهبری سینمای کودک و نوجوان معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.