بر اساس آماری که به تازگی بنیاد فارابی منتشر کرده است، روند فیلم‌هایی که در ۵ سال گذشته میلیاردی شد‌ه‌اند هر سال بیشتر شده، تا جایی که در سال ۹۴، چهارده فیلم به فروش‌های میلیاردی رسیده‌اند. این فروش گرچه در سینمای ایران بی‌سابقه است، اما نگاهی به آمار مخاطبان نشان می‌دهد که مردم در سال‌های پیش از ۸۸، سابقه چنین استقبالی از سینما را داشته‌اند و فروش خوب سال ۹۴ و همچنین نوروز ۹۵ درواقع بازگشت سینمای ایران به سال‌های پیش از سال ۸۸ است، سال‌هایی که بسیاری از سینماگران و منتقدان با اصطلاحاتی چون «قهر مردم از سینماها» و «مرگ سینمای ایران» از آن یاد کرده‌اند.

برای بررسی این موضوع به سراغ سال ۸۵ و اکران اولین فیلم میلیاردی سینمای ایران رفتیم. «آتش بس» ساخته تهمینه میلانی در این سال، یک و نیم میلیارد تومان در تهران فروخته و با احتساب این‌که در آن زمان بلیت سینماها ۱۲۰۰ تومان بوده است، تعداد مخاطبان این فیلم را می‌توان با یک حساب سرانگشتی یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر محاسبه کرد. در حالی که در آمار فارابی فیلم‌هایی میلیاردی معرفی شده‌اند که با مخاطب ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار نفری به این میزان فروش رسیده‌اند، فیلم‌هایی مثل «شیفت شب»، «قندون جهیزیه»، «عصر یخبندان» و «استراخت مطلق» که در میان ۱۴ فیلم میلیاردی سال ۹۴ فارابی آمده‌اند از این دست هستند.

بعد از سال ۸۵ که نقطه عطفی در سینمای ایران به حساب می‌آید؛ فروش‌های میلیاردی سینمای ایران آغاز می‌شود. اما تا پیش از فیلم «شهر موش‌ها۲»، که در سال ۹۳ با فروش یازده میلیاردی و تعداد مخاطب یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در تهران روبرو شد، هیچ فیلمی نتوانسته بود به فروش ۸ و نیم میلیاردی «اخراجی‌‌ها ۲» با حدود ۲ میلیون بیننده برسد. در تمام سال‌های بعد نیز تعداد بینندگان پرفروش‌ترین فیلم‌های سینمای ایران نتوانسته‌اند مخاطبی بیشتر از یک میلیون و سیصدهزار نفر را جذب کنند.

اما فروش همچنان به مدد افزایش قیمت بلیت بالا رفته است. حتی در سال‌هایی بین ۸۸ تا ۹۲ که اوج ریزش مخاطب در سینماست همچنان فیلم‌های پرفروش مرز میلیاردی شدن را رد می‌کنند. جالب است که در سال ۹۲ پرفروش‌ترین فیلم سال، یعنی «رسوایی» با ۶ میلیارد فروش، مخاطبانی میان ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر داشته است.

البته در این بررسی سال‌های پیش از ۸۵ را کنار گذاشته‌ایم چون در این صورت نسبت به مخاطب بالای ۳ میلیونی فیلم‌هایی مثل «کلاه قرمزی و پسرخاله» و «خواهران غریب»، در دهه هفتاد، تعداد مخاطبان سینما رشدی نداشته و تنها می‌توان به عنوان پسرفت به آن نگاه کرد.

اما در سال ۹۳، با یک تغییر دیگر در سینمای ایران روبرو می‌شویم. یعنی با آن‌که تعداد مخاطبان سینمای ایران ثابت بوده است به مدد ساخت پردیس‌های سینمایی و افزایش قیمت بلیت، سینمای ایران وارد دورانی می‌شود که فیلم‌های پرفروش سینمای ایران به بالای ده میلیارد می‌رسند. این روند درست بعد از سال ۹۳ و فروش ۱۱ میلیاردی «شهر موش‌ها ۲» شروع شده که پس از آن در سال ۹۴، فروش ۱۶ میلیاردی «محمد رسول‌الله» این رقم بالای ده میلیارد را تکرار کرده و در سال ۹۵ نیز با فروش دو فیلم «من سالوادور نیستم» بیش از ۱۴ میلیارد و «۵۰ کیلو آلبالو» نزدیک به ۱۲ میلیارد تومانی این مسیر حفظ شده و به این ترتیب تا کنون ۴ فیلم بالای ده میلیاردی در سینمای ایران ثبت شده است.

در نهایت به نظر می‌رسد در سینمای ایران با گذشت یک دهه از اولین فیلم میلیاردی سینمای ایران در سال ۸۵، تنها ده برابر شدن قیمت بلیت‌ها توانسته دو فیلم بالای ده میلیاردی در سال ۹۵ را به سینمای ایران تقدیم کند. رقمی که با همین تعداد بیننده در سال‌های آینده قابل تکرار است و از این به بعد باید معیار ده میلیاردی شدن را برای پرفروش بودن یک فیلم در نظر گرفت. مگر این‌که فیلم‌های امسال حداقل دو فیلم بالای ده میلیاردی دیگر به فروش سال ۹۵ اضافه شود که در آن صورت می‌توان گفت سینمای ایران در کل توانسته مخاطب بیشتری را جذب کند.

منبع: آی‌سینما

نوشته فروش‌های میلیاردی مدیون افزایش مخاطب یا افزایش قیمت بلیت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جالب است بدانیم درمیان آثاری که بنیاد فارابی حمایت کرده است فیلم «من سالوادور نیستم» نیز گنجانده شده است فیلمی که به لحاظ محتوا منتقدان زیادی داشت و با اصلاحات روانه اکران شد.

 فیلم سینمایی «چاله چوله» به کارگردانی کیانوش عیاری نیز در میان لیست فیلم های حمایت شده از سوی فارابی قرار دارد که بالاخره عیاری از ساخت اثر صرفنظر کرد و احتمالاً فیلم جدید این فیلمساز «کاناپه» در لیست حمایت بنیاد سینمایی فارابی قرار می‌گیرد.

فیلم چاله چوله داستان دادگاهی را روایت می کند که در آن دختری محکوم به قصاص می‌شود. این فیلم قرار بود با حمایت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ساخته شود که به دلیل منصرف شدن کانون از حمایت ساخت، فیلم تولید نشد و فیلم «کاناپه» در دستور کار فیلمساز قرار گرفت.

عیاری بعد از ساخت «خانه پدری» مورد انتقاد قرار گرفت و نمایش فیلم متوقف شد فیلمی که توقف نمایش آن برای وزارت ارشاد و در سطح بالاتر هزینه داشت فیلم بعد فیلمساز (چاله چوله) نیز که محتوای تلخ و داستان آن در راستای فیلم «خانه پدری» است نیز مورد حمایت فارابی قرار می‌گیرد!

در میان لیست اسامی فیلم های حمایت شده فیلم سینمایی «پیرمرد و خلیج فارس» به کارگردانی امیرحسین یوسفی هم دیده می‌شود. این فیلم که هنگام ارایه پروانه ساخت به فیلم با موضوع دفاع مقدس معرفی شده است جزء فیلم های حمایت شونده بنیاد فارابی قرار دارد در حالی که فیلمساز در فیلم قبلی خود «آشغال های…» فیلمی درباه فتنه ۸۸ ساخت که مورد حمایت مدیران دوره قبلی فارابی قرار گرفت.

 یوسفی در آن اثر نیز تنها با یک قاب عکس از یک شهید دوره دفاع مقدس را با ظرافت خاصی  زیر سوال می‌برد. حال در دوره جدید فیلم «پیرمرد و خلیج فارس» که به نظر می‌رسد عنوان دفاع مقدس را یدک می کشد زیرا افکار فیلمساز در آثار قبلی به خصوص فیلم «آشغال های …» واضح و روشن است.

باید دید علیرضا تابش مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی چگونه عمل خواهد کرد و با توجه به گفته هایش در رسانه ها مبنی بر عدم حمایت از فیلمنامه های تلخ اجتماعی چه آثاری را حمایت و به جشنواره فیلم فجر ارایه خواهد داد.

منبع: فارس

نوشته فارابی از چه فیلم‌هایی حمایت می‌کند؟/ چراغ سبز فارابی به فیلم بعدی کارگردان «آشغال‌های دوست داشتنی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم های محمد رسول الله (ص)، نهنگ عنبر، ایران برگر،انیمیشن شاهزاده روم، در مدت معلوم، گینس، کوچه بی نام، رخ دیوانه، دوران عاشقی و عصر یخبندان، به ترتیب  ده فیلم پرفروش و بالای دو میلیاردی گیشه سال گذشته لقب گرفته اند که از میان آنها فیلم محمد رسول الله(ص) آخرین ساخته مجید مجیدی با اکرانی ویژه و با ۱۰۲ روز نمایش با فروشی بالغ بر ۱۴.۵ میلیارد تومان، پرفروش ترین فیلم سال شد. برای پرهزینه ترین فیلم تاریخ سینمای ایران (به گفته مجیدی کارگردان فیلم، بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان هزینه ساخت این فیلم شده است.

شاید انتظار فروش بیشتری در گیشه داشتیم ولی با وجود تبلیغات فراوان و اکران های ویژه، آنچنان استقبالی از طرف مخاطبین و عامه مردم برای این فیلم دیده نشد. داستان فیلم محمد(ص) که از قبل از تولد ایشان آغاز و تا دوران نوجوانی پیامبر ادامه داشت، در میان منتقدین سینما، نقدهای متفاوتی داشت و برخی بر این باور بودند که مجیدی از پس این پروژه عظیم سینمای ایران نتوانسته آنچنان بدرخشد.

طبق انتظار در سال ۹۴ نیز ژانر کمدی پیشتاز گیشه بود و فیلم های نهنگ عنبر، ایران برگر و گینس حدود ۱۵ میلیارد تومان آورده مالی برای صنعت سینما به همراه داشتند و این گزاره که برای مردم ایران، سینما در درجه اول تفریح و وسیله ای برای گذران وقت و سرگرمی است بار دیگر به اثبات می رسد. در میان این سه فیلم پرفروش ۹۴، حضور رضا عطاران در دو فیلم نهنگ عنبر و گینس قابل توجه است. عطاران در این سال های نه چندان دور ثابت کرده که با حضور خود در هر فیلمی، فروش آن فیلم را تضمین می کند. ساخت نهنگ عنبر برای سامان مقدم در مقام کارگردان و دیدن بازتاب های فروش و استقبال مخاطبین، آنقدر خوب بوده که او تصمیم گرفته به زودی قسمت دوم این فیلم را هم بسازد و قرار است این بار داستان از زاویه نگاه مهناز افشار روایت شود. داستان قسمت اول روایتگر کودکی عطاران و اتفاقاتی است که برای رسیدن به معشوقش برای او اتفاق می افتد. (اینجا) 

محسن تنابنده که خود را با نقی پایتخت های سیروس مقدم به اوج محبوبیت در میان مردم رسانده بود، در اولین ساخته سینمایی خود با عطاران در “گینس” زوجی تشکیل داد تا شاید بتواند در اولین گام سینمایی خود در مقام کارگردان، فاتح گیشه ۹۴ باشد ولی فیلمنامه ضعیف گینس امیدها را ناامید کرد و با فروشی حدود سه میلیارد تومان، پرونده این فیلم هم بسته شد.

شاید به جرات به توان گفت سینمایی انیمیشن “شاهزاده روم” هادی محمدیان یکی از اتفاقات نادر در حوزه انیمیشن ما محسوب شود که توانست با اکران نخست خود در ۳۳ امین جشنواره فجر همه نگاه ها را به سمت خود جلب کند و پس از آن با اکران در سینماهای کشور به فروشی بالغ بر سه میلیارد و ششصد میلیون تومانی برسد که پیشتاز خیلی از فیلم های سینمایی اکران شده در سال گذشته بود. داستان جذاب و پرکشش شاهزاده روم توانسته بود برخلاف سایر انیمیشن های تولید شده، این بار کودکان را با خود همراه کند. این انیمیشن علاوه بر اکران در سینماهای کشور، در عراق و لبنان هم با نسخه عربی به اکران درآمد که در آنجا نیز توانست با استقبال مخاطبین همراه شود. (اینجا)

سینمای کودک نیز در سال گذشته با چهار فیلم خود در گیشه توانست حدود ۶۲۰ میلیون تومانی به سبد خود اضافه کند تا کودکان نیز سهمی از صنعت سینما داشته باشند. ” مبارزان کوچک، تتل و راز صندوقچه، بازگشت لوک خوش شانس و وروجک ها” چهار فیلمی بودند که برای کودکان ساخته و اکران شدند.

اما جای تعجب دارد که سهم سینمای دفاع مقدس ما که معمولا سهم خوبی از گیشه داشته، سال گذشته فقط ۴۷۰ میلیون بوده و از پنج فیلمی که با موضوع دفاع مقدس به نمایش درآمده بود، دو فیلم “تا آمدن احمد” و ” عاشق ها ایستاده می میرند” با موضوعی متفاوت، این بار قهرمانان فیلم خود را به جای فرماندهان خودی، از سربازان و فرماندهان عراقی جایگزین کردند و شاید جای سوال باشد که آیا برای متفاوت و نو بودن سوژه، قهرمانان و فرماندهان خودی و رشادت هایشان برای ساخت فیلم با موضوع دفاع مقدس  کفایت نمی کند؟

هنوز هم تهیه کنندگانی پیدا می شوند که فقط به فکر گیشه باشند و به هر ترفندی استفاده کنند تا فیلمی کاملا تجاری روانه سینماها شود. سهم سینمای کاملا تجاری یا به اصطلاح فیلم فارسی سال ۹۴ از گیشه حدود ۳ میلیارد تومان با ۷ فیلم بود که شاید خود دلیلی برای رغبت تهیه کنندگان این حوزه باشد.

تقریبا نیمی از ۷۰ میلیارد تومان آورده مالی فروش فیلم ها در سال ۹۴، متعلق به فیلم هایی با موضوعات اجتماعی بوده که آن هم با موضوعات مختلف نقد مشکلات جامعه، ازدواج، طلاق، خیانت، بحران های خانوادگی، اعتیاد، حادثه ای و… بوده است.

از ۵۷ فیلمی که در سال گذشته اکران سینما ها را تجربه کردند، نشان می دهد باز هم نگاه مسئولان سینمایی و برندگان جشنواره ها با نگاه و سلیقه مردم متفاوت است. به عنوان مثال فیلم ” من دیه گومارادونا هستم” ساخته بهرام توکلی که در ۳۳ امین جشنواره فیلم فجر در ۱۱ بخش نامزد سیمرغ بلورین جشنواره شد (در بخش های مهمی مثل بهترین کارگردانی، فیلمنامه، فیلم، تدوین و…) و در نهایت دو سیمرغ نقش مکمل مرد و صدابرداری را با خود به خانه برد ، در گیشه با استقبال کم مخاطبین مواجه شد و فقط حدود ۴۴۷ میلیون تومان فروخت. “خداحافظی طولانی” فرزاد موتمن  اوضاعی اسف ناک تر از “دیه گو…” داشت و این فیلم نیز با ۷ نامزدی و بردن دو سیمرغ از جشنواره ۳۳ فجر در گیشه با شکست سنگینی مواجه شد و فقط توانست حدود ۱۳۰ میلیون تومان بفروشد.

مخاطبین فیلم های سینمایی دیگر به نام کارگردان و بازیگر برای رفتن و دیدن فیلم آنچنان به مانند گذشته بها نمی دهند (البته این گزاره درباره فیلم های با ژانر کمدی و طنز متفاوت است و کاربرد آنچنانی ندارد) و “روباه”  آخرین ساخته بهروز افخمی که فیلمی حادثه ای و درباره ترور دانشمندان هسته ای بود، با ۱۳۰ میلیون تومان فروش، آورده ای مالی برای تهیه کننده خود به ارمغان نداشت تا افخمی حداقل برای مدتی لااقل کارگردانی را رها کرده و به دامان صداو سیما و اجرا پناه آورد.

“بوفالو” نیز که نام پرویز پرستویی را به عنوان بازیگر یدک می کشید، چه در جشنواره و چه در اکران عمومی خود نتوانست موفقیتی کسب کند و با فروش اندک ۸۰ میلیونی ، به کار خود پایان داد.

می شود فیلم “قصه ها”ی بنی اعتماد را پرحاشیه ترین فیلم ۹۴ نامید، چرا که پس از توقیف اکرانی چند ساله، توانست سال گذشته با در اختیار داشتن سالن های محدود، ۸۰۰ میلیونی برای گیشه درآمد داشته باشد. “قصه ها” که برنده جایزه بهترین فیلمنامه ۷۱ امین جشنواره فیلم ونیز را برای بنی اعتماد به همراه آورده بود، به خاطر مضمون و ارتباط آن با فتنه ۸۸ و سیاه نشان دادن اوضاع اجتماعی ایران در این سال ها از طرف کمیسیون فرهنگی مجلس اجازه اکران نداشت ولی درنهایت با پیگیری های وزیر ارشاد و معاونت سینمایی(!) این فیلم نیز رنگ اکران به خود گرفت.

درنهایت صنعت سینما (البته در ایران خیلی به لحاظ مالی نمی شود سینما را صنعتی پولساز نامید) سال ۹۴ حدود ۷۰ میلیارد تومان آورده مالی داشته است که با افزایش بلیط سینما در سال جدید و اکران های پرفروش سینماها در فروردین امسال، پیش بینی می شود سال خوبی برای گیشه های سینما باشد.

تا لحظه ای که این گزارش نوشته می شود، فروش فیلم های اکران سینما در فروردین و اوایل اردیبهشت به مرز ۳۰ میلیارد تومان رسیده که ۲۰ میلیارد آن حاصل فروش دو فیلم طنز ” من سالوادور نیستم” و ” ۵۰ کیلو آلبالو” است که اکثر منتقدین سینما هر دو فیلم را خیلی ضعیف ارزیابی کرده اند . سالوادور که این بار هم به بهانه حضور رضا عطاران و سفر برزیل و شوخی های جنسی خود توانسته حدود ۱۳.۵میلیارد کاسبی کند و فیلم ۵۰ کیلو آلبالوی مانی حقیقی نیز به لطف  دور هم جمع کردن ستاره های طنز سینما و تلویزیون و تبلیغات زیاد شبکه های ماهواره ای ۷.۵ میلیارد به جیب بزند. ۲۰ میلیارد فروشی که فقط باعث سرگرمی شبانه مخاطبین خود را فراهم کرده و شاید هیچ آورده ی دیگری برای آنها نداشته باشد.  

منبع: نسیم آنلاین

نوشته کمدی بساز و بفروش! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: فیلم های «رسوایی۲» به جای «بادیگارد»، «یک دزدی عاشقانه» به جای «۵۰ کیلو آلبالو» به سرگروهی کوروش و «مرگ ماهی» به جای «من سالوادور نیستم» به سرگروهی ماندانا از روز چهارشنبه به نمایش در می آیند.

وی افزود: در این جلسه قرارداد فیلم عادت نمی کنیم برای نمایش پس از خنده های آتوسا در اریکه ایرانیان ثبت شد.

فرجی درباره فیلم های اکران ماه مبارک رمضان تاکید کرد: هنوز این فیلم ها مشخص نشده اند.

منبع : خبرگزاری صدا و سیما

نوشته خانه‌تکانی سینماها از چهارشنبه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته نویسنده «من سالوادور نیستم»: این فیلمنامه ضعیف را عطاران نوشته نه من! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارت هایی که دبیر جشنواره به علت نقد توقیف کرد!

بهروز افخمی در ابتدای این برنامه با اشاره به عدم حضور برنامه «هفت» در جشنواره جهانی فیلم فجر، درباره علت آن گفت: جشنواره بین المللی فیلم فجر شروع شد. چیزی که برای ما پیش آمد این است که در هفته گذشته به علت پخش یک آیتم شوخی و کم و بیش انتقادی درباره پوسترهای این جشنواره در قسمت قبل، مورد غضب دبیر جشنواره، سیدرضا میرکریمی قرار گرفتیم و کارت های عوامل برنامه «هفت» توقیف شد.

وی افزود: ایشان از من خواستند تلفن کنم و عذر بخواهم. من تماس گرفتم اما نه به قصد عذرخواهی، که منشی ایشان پاسخ داد و گفت خود ایشان با شما تماس می گیرند، که هیچ گاه نگرفتند.

افخمی: نقد و شوخی را به حضور در جشنواره جهانی فجر ترجیح می دهیم!

افخمی در ادامه صحبت های خود گفت: در برنامه ای که من می سازم تا زمانی که من هستم کسانی که آیتم های برنامه را می سازند آزادند. مسعود فراستی و رسول صدرعاملی کار خود را می کنند و من اگر نقدی داشته باشم سر آنتن خواهم گفت. درباره این آیتم نیز من بچه ها را تشویق کردم.

وی ادامه داد: سیدرضا میرکریمی با این رفتار خود نشان داد سعه صدر خود را از دست داده و اساسا اهل نقد و شوخی نیست. توقیف کارت های ما و ممنوع کردن ما از ورود به جشنواره فیلم فجر چیزی نیست که ما نقد و شوخی خود را کنار بگذاریم. ما ترجیح می دهیم این لحن خود درباره سینما حفظ کنیم و در ازای آن حضور در جشنواره را از دست بدهیم.

 فراستی: رفتار میرکریمی جای تعجب دارد

در ادامه برنامه افخمی با پخش دوباره آیتم مورد نظر به سراغ میز نقد «هفت» با موضوع نقد و بررسی پرفروش ترین فیلم اکران نوروزی «من سالوادور نیستم» رفت.

مسعود فراستی در ابتدای میز نقد در واکنش به صحبت های بهروز افخمی و عدم حضور «هفت» در جشنواره جهانی فیلم فجر گفت: این رفتار از رضا میرکریمی بعید بود، چون اصلا پوسترهای جشنواره خوب نیستند. حتی اگر این چنین نبود و منِ فراستی یا افخمی اشتباه می کردیم باز چنین رفتاری واقعا جای تعجب دارد.

افخمی نیز ادامه داد: به نظرم رضا میرکریمی لیبرال شده است. لیبرال های ایرانی همه چیز را کنترل و ممیزی می کنند. می ترسم که سیدرضا میرکریمی هم لیبرال شده باشد!

 حمله فراستی به پرفروش ترین فیلم اکران نوروزی

در ادامه و در میز نقد «هفت» منوچهر هادی، کارگردان فیلم سینمایی «من سالوادور نیستم» بیان داشت: ابتدا قرار بود محمدحسین لطیفی و مسعود اطیابی این فیلم را بسازند و حتی به برزیل هم سفر کردند، اما به دلیل نبود سرمایه این پروژه منتفی شد. زمانی که برای اولین بار این فیلمنامه را خواندم متوجه شده که باید رضا عطاران در این فیلم بازی کند.

وی افزود: البته این به این معنا نیست که همه زحمت فیلم بر دوش عطاران بوده است. عطاران انتخاب من بوده است. فیلم در ۳ جلسه فیلمبرداری در تهران  و ۲۳ جلسه فیلمبرداری در برزیل و در بازه زمانی فشرده ای تولید شده است.

در ادامه فراستی با اشاره به اظهارنظر اخیر منوچهر هادی خطاب به منتقدان فیلمش گفت: اخیرا مطلبی را درباره منوچهر هادی خواندم و وحشت کردم از این همه بی ظرفیتی تو! منتقدی از فیلم انتقاد کرده بود و گفته بود این فیلم توهین به شعور مخاطب است. جوابی که تو به او دادی، این بود که آن منتقد خود بی شعور است. منتقد فارغ از درست یا غلط بودنش حرفش، درباره فیلم تو حرف میزند، اما تو درباره شخصیت او صحبت کردی. این فاجعه انگیز است!

منوچهر هادی در پاسخ به گفته های فراستی بیان داشت: خطاب جمله من منتقدان نبودند، بلکه تماشاچی هایی بودند که در سایت های سینمایی کامنت گذاشته بودند که این فیلم سخیف است و توهین به شعور مخاطب است. لذا توهینی به جامعه منتقدان نکردم. من هیچ ادعایی درباره این فیلم ندارم. یک فیلم کمدی ساختیم که مخاطب آن مخاطب عام است. حرف من این بود کسی که چنین حرفی زده، چیزی را که خودش است به مخاطب نسبت ندهد.

 فراستی: فیلمسازها را نازنازی بار آورده ایم

در ادامه فراستی در پاسخ به درخواست افخمی مبنی بر نقد ملایم تر فیلم ها، بیان داشت: ما اخیرا فیلمسازها را نازنازی بار می آوریم و بهروز افخمی نیز به این اتفاق دامن می زند. ممکن است یک فیلم چندین میلیارد بفروشد اما فیلم بدی باشد. مثل «تایتانیک» که خیلی فیلم بدی است.

وی منظور از «توهین به شعور مخاطب» را اینگونه توضیح داد: توهین به شعور مخاطب یعنی اینکه اگر قرار است یک فیلم کمدی باشد، باید کمدی باشد در غیر این صورت نباید از وضعیت مخاطب سواستفاده کرد. وضعیت مخاطب این است که او امروز به شدت به خنده نیاز دارد. مخاطب تمرین اجتماعی و باهم بودن ندارد. یک فوتبال دارد و احیانا یک مراسم وفات مثل تشییع مرتضی پاشایی. او به محافل باهم بودن نیاز دارد. حال یکی از این محافل سینماست. پس اگر به سینما می آید و یک شوخی ای که ده برابرش را بیرون از این میزانسن می بیند و نمی خندد اما آنجا می خندد، کمدی نیست.

 دلایل فروش بالای فیلم های نوروزی

وی در ادامه با انتقاد از کسانی که گمان می کنند فروش بالا ملاک خوب بودن فیلم است، افزود: اصلا فروش متر نیست. موافقم که اگر یک فیلم نفروشد، فیلم خوبی نیست. اما اینکه یک فیلم بفروشد اصلا بدین معنا نیست که فیلم خوبی است. فروش این فیلم های به اصطلاح کمدی نوروزی دلایلی دارد. نظیر این فیلم “۵۰ کیلو زردآلو یا آلبالو یا هرچی…” مانی حقیقی که هفته آینده به حسابش خواهیم رسید. به نظر من یک عامل خود عید بوده، دومین عامل تبلیغات ثانیه ای یکی از شبکه های ماهواره ای به شدت مبتذل بوده، همچنین شادمانی عمومی مردمی بوده که امید به حل مشکلات اقتصادی خود بعد از برجام دارند، ضعف برنامه های تلویزیونی و … . همه اینها سبب شده فیلم ها فروش خوبی کنند.

 این منتقد سینما خاطرنشان کرد: لغت های مبتذل، مزخرف و سخیف همه واژه های نقد هستند و اصلا بد نیستند. نقد دعواست و بر فیلم وارد است؛ نه فیمساز. پس نباید به فیلمساز یا مردم اهانت کرد. طبیعتا در دعوا خرما پخش نمی کنند اما حد دارد. باید حد را نگه داشت.

 فراستی: کارگردانی در فیلم غایب است

وی در ادامه و در نقد «من سالوادور نیستم» گفت: کمدی ساختن کار ساده ای نیست. به برخی از کارگردان ها از جمله بهروز افخمی و منوچهر هادی کمدی نمی آید و هادی از جمله کسانی است که اصلا طناز نیست! فیلم آخر افخمی «روباه» هم اصلا کمدی نیست. فیلم «عروس فرنگی» که قبل از انقلاب ساخته شد، از فیلمنامه «من سالوادور نیستم» سرتر است.

فراستی ادامه داد: عطاران در این فیلم بعد از «گینس» بدترین بازی خود را می کند. برای این که اصلا شخصیت را نمی شناسد و کاری نمی تواند کند.

این منتقد در پاسخ به این سوال هادی که پس علت فروش این فیلم ها برای چیست، گفت: فروش فیلم مستهجن مانی حقیقی، «من سالوادور نیستم» و «در مدت معلوم» اصلا با انتخاب و آگاهی مخاطب نبود. اینکه تماشاچی از قبل تصمیم گرفته تا برود و کمدی ببینند و بخندند، اصلا اینطور نیست. یک رسانه داریم که دهان به دهان می چرخد. کافی ست بگویند بروید عطاران را ببینید، جالب است. به اضافه اینکه مردم به شدت به خنده نیاز دارند.

 منوچهر هادی: مخالفت فراستی به نفع فیلم است

منوچهر هادی پاسخ داد: این تحلیل تا چه سقف فروشی را تامین می کند؟ فیلم اکنون ۱۲ و نیم میلیارد تومان فروش داشته است و این برای بسیاری تعجب برانگیز است و متحراند. انتخاب رضا عطاران به عنوان بازیگر آن نقش خود مهمترین عامل کارگردانی خوب است!

وی در واکنش به سخن فراستی مبنی بر آنکه “فیلم تو اصلا نشان نمی دهد که تو باهوشی یا کارگردانی! این فیلم عقب افتاده است!” اظهار داشت: این واژه همان توهین به مخاطب است. فیلم من داستان خوبی دارد.

فراستی پاسخ داد: کدام داستان؟ تمام فیلم مادربزرگ منگلی است که از سفر آمده است! یک نما در فیلم نیست که من تو را و فیلم های قبل تو را در آن ببینم. یک نمای درست و صحیح در این فیلم نیست. اصلا کارگردانی در این فیلم غایب است. یعنی یک فیلمنامه به دستت رسیده و یک عطاران گفتی برویم و بفروشیم. فیلم افتضاح است!

نهایتا منوچهر هادی بیان داشت: تو اگر مخالف فیلم حرف بزنی به نفع فیلم من است. من از خدا می خواستم تو مخالف فیلم من باشی.

فراستی نیز نهایتا به او توصیه کرد: از ساختن فیلم کمدی خجالت نکش، اما از ساختن فیلم به ظاهر کمدی خجالت بکش! هر وقت مجدد خواستی بروی فیلم کمدی بسازی، چند کار از هابز و بیلی وایلدر ببین!

 شهاب حسینی: ساخت فیلم بدون مخاطب آب در هاون کوبیدن است!

برنامه «هفت» در ادامه با عوامل فیلم سینمایی «چهارشنبه» به کارگردانی سروش محمدزاده گفتگو کرد.

شهاب حسینی، بازیگر این فیلم بیان داشت: برخلاف تلقی، مخاطب در رأس هرم اهمیت در سینما است. سینمای ما بعضا این هرم را برعکس تلقی می کند. فیلمسازها گاهی اینگونه تلقی می کنند که اگر فیلمی بسازند که منتقدان برای او کف و سوت بزنند، اما مردم توجهی نکنند، افتخار است. در صورتی که به نظرم این آب در هاون کوبیدن است. در حالی که توجه به مخاطب الگویی است که در سینمای دنیا از جمله آمریکا و هند به شدت پیگیری می شود.

وی افزود: امروز می بینیم جوانی مثل سعید روستایی می آید و با فیلمی که می سازد تمام سیمرغ ها را درو می کند. به نظر من همه فیلمسازهای جوان به گونه ای دست به هنر و تجربه می زنند. این معنای هنر و تجربه است. لذا این تعارف متعارف اصلا غلط است. اینها همه تعاریفی است که ما تحمیل کرده ایم. مثل مجوز ویدئویی و سینمایی. هر فیلمی که خوب است و شایسته اکران است باید برود و اکران شود.

حسینی با انتقاد از رویه فعلی اکران فیلم ها در ایران، خاطرنشان کرد: سیاست گذاران اکران عادی، وقتی تمام تلاششان بر این است که آیا این فیلم بفروش است یا خیر، دیگر حرفی نمی توان زد. دوست عزیز من! «هنر و تجربه» برای سینمای ملی حکم تیم امید را برای تیم ملی بزرگسال دارد. اگر به دنبال آینده سینما هستیم باید به نگاه تازه و جوان توجه کنیم.

برنامه سینمای «هفت» با اجرا، سردبیری و تهیه کنندگی بهروز افخمی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن زنده شبکه سه سیما می رود.

نوشته فراستی: «من سالوادور نیستم» فیلمی عقب افتاده است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 فقط ۵ درصد!

سعید مستغاثی رئیس اسبق انجمن منتقدان سینما در پاسخ به این سوال که آیا فروش نسبتاً خوب نوروز به معنی خوب‌ شدن حال سینماست، تصریح کرد: فروش نوروز شاید نسبت به مواقع دیگر، رقم قابل توجهی باشد اما نمی‌توان به آن لقب فروش خوب داد. چرا‌که وقتی افزایش بهای بلیت و جمعیت را در دو کفه ترازو قرار می‌دهیم مخاطبی کمتر از پنج درصد به دست می‌‌آید که در شهرهای بزرگی همچون تهران از بخش موفق ویترین سینمای ایران بازدید کرده‌اند. به هیچ‌وجه این رقم قابل توجهی نیست که شاید به مراتب نسبت به سینمای بعد از انقلاب که تا ۳۰ درصد از جمعیت تهران به سینماها می‌رفتند، این سطح مخاطب یک فاجعه باشد.

وی افزود: متأسفانه امروز برخی فریاد میلیاردی‌ شدن سر می‌دهند اما شاید مردم ما هم بدانند که بخش عمده‌ای از این رسیدن به این ارقام مدیون افزایش بهای بلیت‌هاست. اگر روی این آمارها تمرکز لازم وجود داشته باشد این نتیجه به دست خواهد آمد که این‌ها در حد دلخوشی بیش نیست.

مستغاثی تأکید کرد: وقتی حدود ۹۵ درصد مردم ایران به سینما نمی‌روند یعنی در واقع با این سینما قهر کرده‌اند. اینکه کدام فیلم بیشتر فروش می‌رود یا افزایش چند میلیون یا میلیاردی داشته اصلاً به حساب نمی‌آید. این موضوع بیشتر شبیه به پاک‌کردن صورت مسئله است. صورت مسئله این است که مردم ما از سینمای ایران قهر کرده‌اند و از سالن‌های سینما گریزان شده‌اند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا این اعلام بهای قیمت‌های نامتعارف نیز می‌تواند یکی از عوامل قهر مردم با سینما باشد، افزود: رقم ۴۰۰ هزار نفر مخاطب پرفروش‌ترین فیلم مردم تهران در مقابل ۱۵ میلیون نفر چند درصد محسوب می‌شود؟! یعنی به نسبت کل جمعیت تهران و کشور درصدی ناچیز از سینماها استقبال کرده‌اند که اصلاً به حساب نمی‌آید.

رئیس اسبق انجمن منتقدان سینمای ایران با اشاره به اینکه این سینما با مردم ارتباطی ندارد، خاطرنشان کرد: سینما برای رسیدن به رشد و توسعه باید به گفتمان مردم، فرهنگ و ریشه‌های مردم برگردد؛ یعنی دور از مردم نباشد. مسائلی که در درون این سینما مطرح می‌شود به مردم ارتباطی ندارد و محدود به جریان شبه روشنفکری است و اصلاً همین طبقه هم از این فیلم‌ها استقبال می‌کنند.

وی در پایان اظهار داشت: با این پنج درصد مخاطب گره‌ای از کار سینما باز نمی‌شود. چشم‌انداز سینمای ایران در سوی دیگری اتفاق می‌افتد؛ در میان جوان‌هایی که یک مقدار خودشان را با فرهنگ و اعتقادات مردم نزدیک می‌بینند. مثل جشنواره عمار و فیلم‌هایی همچون «ایستاده در غبار»! یعنی سینمای ایران در این‌گونه فضاها و فیلم‌ها متولد می‌شود. یا در قالب انیمیشن‌هایی چون «شاهزاده روم» که در ردیف چهارمین فیلم پرفروش سال قرار می‌گیرد. در این‌گونه فضاهاست که سینمای ایران چشم‌انداز خوبی دارد؛ ولی در آن جناحی که سال‌های سال است که ساز خودش را کوک می‌کند اتفاقی نمی‌افتد.

 فروش فیلم‌های غیراخلاقی، افتخار نیست!

محمدرضا رضاپور سردبیر نشریه نقد سینما نیز درباره اکران نوروزی و اینکه بسیاری این آمار را به خوب شدن حال سینما ربط می‌دهند، گفت: الان آمار رسمی که برای فروش نوروز اعلام کردند حدود ۱۳ میلیارد است و بیشترین فروش را هم مدیون دو فیلم طنز جنسی بودیم. چراکه فیلم‌های «۵۰ کیلو آلبالو» و «من سالوادور نیستم» به لحاظ مضمونی و اخلاقی خیلی مناسب خانواده‌ها نیستند؛ مخصوصاً «۵۰ کیلو آلبالو». به نظرم برخی از کارگردان‌ها برای فضای کمدی، استانداردی قائل نیستند و از هر خط قرمزی برای جذب مخاطب عبور می‌کنند. لذا خیلی از مسئولین سینمایی ما نمی‌توانند پشت این آمار فروش قرار بگیرند و به این دستاوردها ببالند. چون به لحاظ آمار، رشد قابل توجهی نیست و از طرفی فیلم‌هایی به فروش رسیده‌اند که به لحاظ سیاست‌گذاری اصلاً قابل دفاع نیستند.

وی درباره ادامه راه و تحولات پرده‌ نقره‌ای، خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم سینمایی که در ایران به آن نیاز داریم سینمایی است که مردم بتوانند به واسطه آن، آرمان‌ها، دغدغه‌ها و آرزوهایشان را در این سینما ببینند. نه باید طنز سخیف و فیلم فارسی باشد و نه تلخ و روشنفکری را پشتیبانی کند. سینمای ایران بین این دو جریان باید حرکت کند. یعنی فیلمی که قهرمان داشته باشد و با القای امید به مردم کمک کند، نه اینکه فقط تلخی را نشان ‌دهد. همچنین تجربه پیروز شدن را روی پرده نقره‌ای به تصویر بکشد.

وی در خاتمه گفت: اگر می‌خواهیم مردم به سینما برگردند، از امید و پیروزی در شمایل یک قهرمان قابل احترام بگوییم؛ در غیر این‌صورت نمی‌توان به فروش میلیاردی فیلم‌ها در نوروز دل‌ خوش کرد.

یک مُسکّن کوتاه‌مدت

امیر ابیلی سردبیر سایت سوره سینما نیز درباره فروش نوروزی و اینکه آیا توانسته به توسعه سینمای ایران نزدیک شود، تصریح کرد: شاید بتوانیم بگوییم فروش نوروزی حال سینما را خوب کرده باشد اما بالاخره یک مُسکن کوتاه‌مدت است. فکر می‌کنم نسبت به سال گذشته، سال بدی را برای سینما نداریم، اما به معنای پیشرفت سینمای ایران نیست. مسئله مهم این است که الان فیلم‌های مبتذل به فروش می‌رسند. «من سالوادور نیستم» و «۵۰ کیلو آلبالو» فیلم‌هایی نیستند که فروش آن‌ها خیلی برای سینمای ایران افتخار محسوب شود. چون فیلم‌های کمدی سخیف و مبتذلی هستند که همیشه هم می‌فروختند؛ حالا تعدادشان بیشتر شده است.

وی افزود: مسئله مهم این است که فروش این گونه فیلم‌ها افتخاری ندارد. هر موقع فیلم‌های فرهنگی توانستند آن‌قدر رونق فروش داشته باشند آن موقع کاری کرده‌ایم.

ابیلی درباره چشم‌انداز سینمای ایران در سال ۹۵ نیز گفت: به نظر من باید فیلم‌هایی از جنس «بادیگارد» بیشتر ساخته شود؛ چرا‌که تنها فیلم فرهنگی، داستانی و برخوردار از یک قهرمان، قابل احترام است. اما اصلاً در تبلیغات، خیلی بدان توجه نشد و واضح است که وزارت ارشاد به دنبال ساختن فیلم‌هایی همچون بادیگارد نیست و فیلم‌هایی از جنس «۵۰ کیلو آلبالو» و «من سالوادور نیستم» را می‌پسندد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم به جای بها دادن به گروه هنر و تجربه که حالا سمت و سوی فیلم‌های نفروش ضدمخاطب اروپایی و غیراستراتژیک است مجموعه وزارت ارشاد بیشتر از کارهایی همانند «بادیگارد» که مخاطب‌پسند و مضمون آن موردپسند و اقبال نظام است را مورد حمایت خود قرار دهند. هر موقع این‌گونه فیلم‌ها رونق پیدا کرد می‌توان گفت دستاوردی به دست آمده است.

سینما به بادیگارد نیاز دارد

محمدامین نوروزی منتقد و کارشناس سینما نیز درباره اکران‌ نوروزی و اظهارنظرهایی که برخی از مسئولین پیرامون استقبال زیاد مردم از سینماها داشتند، تصریح کرد: اینکه بگوییم فروش بالای فیلم‌هایی که هنری، فرهنگی و خانوادگی نیستند موجبات رشد محتوایی و فنی سینما را فراهم آورده، اصلاً درست نیست. چرا‌که این آثار شبیه به طنزهایی از جنس فیلمفارسی‌های قدیم هستند؛ ضمن اینکه این فروش‌های مقطعی به معنای خوب شدن حال سینمای ایران نیست.

وی درباره عدم رونق فیلم‌های فرهنگی در مقابل کمدی‌های سخیف، افزود: متأسفانه سلیقه سینمایی مردم ما در یک دهه اخیر به خاطر فیلم‌های شبه روشنفکری که خیلی داستان‌گو نیستند و قهرمان ندارند و از طرفی معمولاً فیلم‌های خسته‌کننده‌ای هستند، آسیب دیده است. سلیقه مخاطب سینما در سال‌های گذشته، خواه ناخواه با فیلم‌هایی مأنوس شده که شاید خودشان به سخیف ‌بودن و نداشتن محتوای آن‌ها اعتقاد داشته باشند اما برای خنده و شادی به سمت این‌گونه فیلم‌ها می‌روند.

نوروزی اضافه کرد: فیلم‌های استاندارد مثل «بادیگارد» که هم داستان داشته باشند و هم جذابیت‌های هنری و سینمایی در درون آن‌ها به عنوان یک اصل مورد توجه قرار گرفته باشد، در طول سال‌ها خیلی به ندرت ساخته می‌شود. طبیعتاً سلیقه مردم به سمت دیگری رفته است. دلیلش هم این است که سیاستگذاران و مدیران سینمایی ما در سال‌های گذشته پول‌های تولیدی خودشان را صرف فیلم‌های روشنفکری کرده‌اند. بیشتر فیلم‌های پرفروش با پول‌های بخش خصوصی و به نیت تجارت و سودجویی ساخته شده‌اند و در آنها به رویکردهایی که در فیلمفارسی موجود است، توجه می‌شود.

این منتقد و کارشناس سینما درباره چشم‌انداز سینمای ایران در سال ۹۵، خاطرنشان کرد: اصلی‌ترین موضوع این است که در آثاری که با بودجه دولتی ساخته می‌شود، دقت نظر بیشتری صورت گیرد. کارگردانانی که تاکنون چندین فیلم ساخته‌اند و خواسته‌اند با فیلم‌هایشان حرف‌های اجتماعی بزنند و معمولاً مردم این حرف‌هایشان را در سینما نشنیده‌اند دیگر روی این کارگردانان سرمایه‌گذاری نشود. به جای آن، مسئولین بروند به سمت فیلم‌های داستان‌گو که نیاز مردم را پاسخ می‌دهد. در عین حال از تکنیک‌های جذابی که مردم را به سمت خودشان جلب کند به کار بگیرند.[فیلم بادیگارد و ایستاده در غبار] و این‌گونه تولیدات از سالی سه تا چهار عدد به ۳۰ عدد برسد.

منبع: کیهان

نوشته نظر کارشناسان درباره اکران نوروزی؛ هنوز کمتر از ۵ درصد مردم به سینما رفته اند!/ فروش کمدی های مبتذل باعث افتخار نیست/ سینما به بادیگارد نیاز دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم، یکی از دستمالی‌شده‌ترین سوژه‌های فیلم‌های کمدی در ایران را انتخاب می‌کند و بدون این‌که حتی به روی خودش هم بیاورد(!) تمام زمان فیلم را با همان یک خط پر می‌کند: این‌که مرد معلم مقیدی، توسط زنی اهل برزیل، با شوهر کلاهبردارش اشتباه گرفته می‌شود. فیلم، این تک‌خط بی‌نهایت نخ‌نما را بدون خرج کردن ذره‌ای خلاقیت هنری، تبدیل به بهانه‌ای می‌کند تا کپسول بسیار پرقدرتی از انواع توهین‌ها و شوخی‌های جنسی و متلک‌های لوس و لحظات خنک ارائه دهد. و به جز این موارد، هیچ چیز دیگری هم در فیلم دیده نمی‌شود. نه شخصیتی ساخته می‌شود، نه فضاسازی‌ای شکل می‌گیرد و نه حتی داستان پیش می‌رود (اگر تکرار موقعیت‌ها را پیش‌روی قصه ندانیم!) و پیامی برای گفتن دارد (البته اگر آن «امام صادق^(ع) می‌فرماید» پایانی فیلم را پیام فیلم بدانیم، می‌توانیم رکورد جدید دیگری هم در زمینه به لجن کشیدن پیام، به نام فیلم ثبت کنیم).

«من سالوادور نیستم» از آن فیلم‌هایی است که به هیچ چیز اهمیتی نمی‌دهند. هر کاری می‌کنند که بفروشند. و تا وقتی که این روش جواب می‌دهد دلیلی هم برای تغییرش نمی‌بینند. و البته با توجه به این‌که هنوز هم دارد جواب می‌دهد، می‌توان آن دسته یادشده را «موفق‌ترین» دسته سینمای ایران هم دانست که توانسته به صددرصد اهدافش برسد: فداکردن همه چیز برای فروش!

***

دیدن نام «من سالوادور نیستم» در صدر جدول نام‌های هیجان‌انگیز اکران نوروزی، می‌تواند یک سرخوردگی تمام‌عیار باشد؛ درحالی‌که پتانسیل این وجود دارد که آغاز سال سینمای ایران را امیدوارکننده بنامیم و استاندارد تحسین‌برانگیز موجود در فیلم‌های شروع اکران ۹۵ را یادآور شویم، تمام فیلم‌ها را زیر سایه سنگین مضحکه غیرقابل تحمل سازندگان این فیلم- و البته کمدی پرفروش دیگر این روزها- می‌بینیم.

«من سالوادور نیستم» نقطه مقابل هر فیلم خوبی است! رویکرد به شدت کهنه و دمده فیلم در مواجهه با تمام ابعادش، کاملا آزاردهنده است: از انتخاب سوژه گرفته (واقعا سینمای کمدی ایران قصد ندارد دست از سر کلیشه «مرد مذهبی در موقعیت نامتعارف» بردارد؟ این احتمالا تنها چیزی است که از «زن تنها در جامعه مردسالار» هم نخ‌نماتر است!) تا استفاده از بازیگر زن خارجی و ریوالدو (با آن صحنه معرفی مسخره) برای جذب هر چه بیشتر تماشاگر، تا پرداخت صحنه‌ها و شوخی‌ها (به عنوان نمونه، جایی که عطاران دخترش را مجبور می‌کند آب پرتقال را بالا بیاورد) تا بازی‌های کلامی (مثلا شوخی با نام ابی) تا جزئیات پیش پا افتاده دیگر که تمام فیلم را پر کرده‌اند. مساله مهم‌تر اما این است که فیلم با این کیفیت و این فروش در مقابل آثار دیگر، می‌تواند ما را با سوالاتی جدی درباره راه‌های موفقیت در سینمای ایران، سطح انتظار مخاطب از آن و نحوه عملکرد قبلی مسئولین و فیلمسازان (که منجر به استقبال از چنین اثری شده) روبه‌رو کند. مگر این‌که با رویکردی سهل‌انگارانه، آن اکران چند هفته‌ای قبل از عید فیلم را بهانه کنیم، (شروع) سال ۹۵ را امیدوارکننده بدانیم و «من سالوادور نیستم» را پس‌مانده نامطبوع سال ۹۴ به شمار بیاوریم!

***

جا دارد به عنوان آخرین بند این یادداشت، به تنها حسن فیلم هم اشاره‌ای بکنیم: فیلم، خیالمان را بابت رضا عطاران راحت می‌کند. دیگر می‌توان حضور عطاران را از کیفیت هنری فیلمی که در آن بازی کرده، متمایز کرد. انتخاب‌های او در فیلم‌های اخیرش نشان می‌دهد که صرف‌نظر کردن از دیدن یک بازی احیانا قابل‌قبول، به ندیدن آثار این‌چنینی کاملا می‌ارزد و مخاطبش می‌تواند مطمئن باشد که چیزی را از دست نداده است. حالا حضور عطاران، اگر می‌تواند برای سازندگان گیشه‌ی مطمئنی فراهم کند، مخاطبان را با تردید جدی درباره کیفیت کلی فیلم مواجه می‌کند؛ تردیدی که البته دارد به اطمینان تاسف‌آوری تبدیل می‌شود.

با این وضعیت، موقعیت منوچهر هادی هم (که در بهترین حالت تا قبل از این، فیلم‌های متوسط و زیر متوسطی ساخته) که دیگر واضح است چرا که اساسا موفقیت مالی، مترادف با اهمیت و ارزش نخواهد بود.

نوشته «من سالوادور نیستم» و حکمرانی «کمدی‌های مبتذل» در سینمای ایران/ نقد «سوره سینما» بر پرفروشترین فیلم اکران نوروز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اما حالا «تابناک» در مطلبی عجیب که مشخص نیست با چه استلالی به نگارش درآمده این انتقادات رسانه‌ای را زمینه‌سازی برای یک تجمع علیه این فیلم‌ها و پایین آوردن فروش سینما دانسته و با وجود اکران این دو فیلم توسط حوزه هنری در طول مدت اکران، مدعی شده جریانی-حالا و پس از گذشت چندین روز از آغاز اکران!- در تلاشند حتی جلوی اکران این فیلمها در سینماهای حوزه هنری را هم بگیرند!

تابناک در مطلب خود که ظاهرا آن را باید یک خبرسازی ناشیانه برای دیده شدن بیشتر دانست، با اشاره به موفقیت فیلم‌ها در گیشه آورده است: «همزمان با این موفقیت بی‌سابقه که به همه فعالان در سینمای ایران با هر نگرشی کمک می‌کند و از مانی حقیقی تا ابراهیم حاتمی‌کیا را منتفع می‌سازد، پالس‌هایی در فضای رسانه‌ای دریافت می‌شود که نشان از تلاش برای توقف این ریتم تند فروش فیلم‌ها و اقبال افکارعمومی به سینمای ایران است؛ تلاش‌هایی که ممکن است در هفته‌های بعد با سیل نقد‌ها در برخی رسانه‌ها درباره برخی فیلم‌های روی پرده آغاز شود و با شدت گیری نقد درباره تعداد قابل توجهی از فیلم‌ها در طول سال جاری استمرار داشته باشد.»
در ادامه این مطلب آمده است: «کوشش برای واداشتن حوزه هنری به عدم نمایش برخی فیلم‌ها در سالن‌های پرتعدادش، از دیگر اقداماتی است که در گذشته رخ داده و بعید نیست در راستای کند کردن ریتم فروش سینمای ایران در سال آینده، این اتفاق دوباره تکرار و در واقع فضای آرام سینمای ایران بدین طریق دستخوش حواشی تکراری برای دلزده کردن تماشاگران شود.»

این رسانه در ادامه حدس‌های جالب خود از روند نقدها آمورده است: «با این حال آنچه از سایر اقدامات تکراری، ممکن الوقوع‌تر است، تجمع تازه علیه سینما مقابل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است؛ اتفاقی که در نوشته‌ها و رفتارهای اخیر برخی گروه‌ها ظرفیت بالقوه‌اش مست‌تر است و بعید نیست بار دیگر گروهی نقد‌هایشان را چهره به چهره در بهارستان بیان کنند و سینما مجدداً به حاشیه برود.»

با این وجود این مطالب و اینگونه مطالب رسانه‌های متعلق به شبه‌روشنفکران را یا باید بر اساس تلاش این رسانه‌ها برای خبرسازی در راستای کلیک بیشتر تفسیر کرد، و یا ترس شبه‌روشنفکران حتی از نقدهای رسانه‌ای در مورد آثار مبتذلشان و تلاش برای بایکوت این نقدها با ابزار خبرسازی و تحریب و ایجاد حاشیه.

نوشته خبرسازی برای کلیک بیشتر، توهم و یا ترس روشنفکران از نقد آثارشان؟!/ خبرسازی یک رسانه درباره برخورد با فیلم‌های در حال اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ناصر به سوره سینما گفت: مدتی پیش فیلمبرداری «من سالوادور نیستم» به کارگردانی منوچهر هادی در برزیل تمام شد. تجربه متفاوت اما دشواری بود. جالب است بگویم بر خلاف آنچه مردم تصور می‌کنند کار کردن در یک کشور خارجی آنقدرها هم باعث نمی‌شود به آدم خوش بگذرد و سختی های خودش را دارد. اصلا وقتی ما در کشور خودمان یک پروژه سینمایی را شروع می‌کنیم با مشکلات بسیاری مواجه هستیم، چه برسد به اینکه بخواهیم در یک کشور بیگانه کار کنیم.

وی افزود: «من سالوادور نیستم» را یک فیلم خوب و متفاوت توصیف می کنم. طنز آن به نوعی جدی بود و همه موقعیت ها اگر هم قرار است مخاطب را بخندانند به شکل حساب شده‌ای این کار را می‌کند. این فیلم سینمایی یک اثر واقع گراست و من وجوه رئالیستی آن را خیلی دوست داشتم. قرار گرفتن در کنار رضا عطاران و سایر همکارانم در این پروژه خاطرات خوبی را برای من رقم زد و امیدوارم مردم هم حاصل کارمان را دوست بدارند.

این بازیگر درباره دیگر فعالیت‌های خود گفت: این روزها مشغول یک تمرین تئاتر هستم و اگر مشکلی پیش نیاید به زودی روی صحنه خواهم رفت.

یکتا ناصر در فیلم‌های «ساقی»، «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه»، «زندگی جای دیگریست» و … بازی کرده است.

نوشته در سفرهای کاری خارجی خوش نمی‌گذرد/ نظر یکتا ناصر درباره «من سالوادور نیستم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.